அனாதியன் கவிதைகள் ( அறிமுகக் கவிஞர் )

[ A+ ] /[ A- ]

images (7)

01 அதுவே இறுதியும் துயரும்……

கருந் தரை மிருதுவான காலங்களில்
அகாலத்திலிருந்து
நீண்டெழும் பலோப்பியன் குழாய்கள்
பெரிய மண்புழுக்களை
பிரசவிக்கும்

மயானத்தின் ஆறாத சுடுசாம்பலிலிருந்து
எழுதுந்துவருகிற
தீரா மோகனத்தின் நடனத்தில்
எந்த நூற்றாண்டின் ஏமாற்றம்
உருவேறும்

கத்தரிக்கப்பட்ட காட்டின்
பிரேதங்கள் உழுத்தவெளி
நரகத்தின் இரண்டாம்நிலைப்
பிரதியாய் விரிகையில்
தேகம் பொசுங்க
மண்புழுக்கள் நெளியும்

அங்கொரு காற்று இல்லை
அங்கொரு வாசம் இல்லை
அங்கொரு ஈரமில்லை
தேன்வதை மேகங்களின்
அப்பால் இருந்து எறியப்பட்ட
முகமூடி மனிதனின்
சுவாசப்பை
நிமிர்ந்திருக்கும்
எறிகணையொன்றில் விழுந்து
தொங்கும்

ஃபென்னேக்குகளின்
வாயில் ஒழுகும் மண்புழுக்களின்
இறுதி ஊனத்தில்
அகாலத்தின்
பலோப்பியன் குழாய்கள்
சூம்பிப்போகும்

அங்கொரு குமிழி வீட்டில்
கடந்தகாலக் கனவுகளோடு
உடல் சிறுத்த உருவொண்டு
கொதித்துக்கொண்டிருக்கும்
அதுவே இறுதியும்
துயரும்….

இது அமாந்தமல்ல.

நிழல் ..
காற்றின் இருகரை…
இருக்கையற்ற வெளிகள்……
எல்லாமும் கடந்து போகிற
உதிர்ந்த இலை,

எந்தவொரு பற்றுதலின்
தூய்மையை
கற்றுக்கொள்ளும்…?

பற்றுதல் என்பது
உதறுதலின் இறுதி
நொடியில் முறுக்குற அறும்

திவலைகளின் குளிர்கால
இறுக்கத்தில்
பிரசன்னமாகும் பிணைப்பின்
நீடிப்பில்
சிலகாலம் புன்னகை..
பிரியத்தை கவியவிடும்

மெலீனா..!
இது அமாந்தமல்ல
துயரமொன்றின்
இறுதித் துளிகளில்
கட்டித்திருக்கிற
துரோகக் களி
நீறுபூத்த நெருப்பில்
அமிழும் கணங்களில்
ஆயுதமாகும்

வந்தமர்தலும்..,
வாழ்தலுக்கான வசந்தங்களைத்
திருடுதலும்,
இலைக்கு அவசியமன்று
இலைக்கு
நன்மை கோர்த்தலன்றி
பிறிதறியாக் குணம்

மெலீனா…!!!!
நிழல்
காற்றின் இருகரை
இருக்கையற்ற வெளிகள்
எல்லாமும் கடந்து போகிற
உதிர்ந்த இலை

***

Comments are closed.