அலையும் அலைநிமித்தமும் ( கவிதைகள் ) / தமிழ் உதயா ( லண்டன் )

[ A+ ] /[ A- ]

அலையும் அலைநிமித்தமும்

உள்ளிருந்து
என் துடிப்புக் கேள்
நினைவில் படரும்
மலைக்கணத்தின் ஊற்று
கண்மூடித்தனமாக
எங்கே தேடுகிறாய்
அலை நிமித்தமும் கடல்
அழகுறுவதே அதன் வலி
வியாபித்திருக்கிற
நெருப்பின் அடுப்பிலிருந்து
அணைத்துடைத்துப் பாய்ந்து
உள்ளார்ந்து கனிகிறது உயிரின்களிம்பு
என்ன அபத்தம் இது

0

நீல முட்டைகளோடு வானம்
இரு சிறகெடுத்துப் பறக்கிறது
சில மகிழம்பூக்களை
முகர்ந்து குடித்த
காற்று மலர்ந்திருக்கிறது
குடை விரிந்த காளானின்
கடலடிச் சலனத்தின் நொடியில்
பூமி கருவுறுகிறது
நதி விட்டேகிய துயரக் கணத்தில்
கடல் உபாதையில்
பெரு வீச்செடுத்து அழுகிறது
கனவுகளின் அந்திமத்தில்படுத்துறங்கும்
மாயச்சுழலின்வாசல்
எப்போதும் திறந்திருக்கிறது
நிலவுதிர்ந்துநீரில் மூழ்க
சில நட்சத்திரங்களோடு
இவ்விரவு நடுங்குகிறது
நெருஞ்சிக்காட்டில் துளிர்விடும்
பனித்துளியை உடைத்து
உயிரில் கட்டித் தொங்க விடு
அணைத்திருப்பது
சூரியனின் பெருங்கை என்பது
தவறில்லைத்தானே

0

எனதருகே
கதிர்கள் உருக்கொள்கின்றன
மெழுகைப் போல் உருகும்
ஒத்திசைவோடு
கேட்காத ஒலிகள் உங்களிடம்
அகப்படவேயில்லை
சங்கீர்த்தனமான வக்கிரம்
சற்றே சாதூரியமாக
விலகிப் போகிறது
பற்றி எரியும் வயல்வெளியில்
வெறுமைப்பட்டதை
பரவசப்பட்ட எவரேனும்
ஆரத்தழுவிவியப்பதற்கேதுமில்லை
உயிர்த்தெழும் வான்வெளியில்
களிப்பெய்துகின்றன
ஆளண்டாவின் சிறகுச் சாரல்கள்
குளிர்ச்சியிலும்
மூர்ச்சையடைகிறேன்
அதற்கு முன் கணத்தில்
உதடுகளை பொருத்தினேன்
கனிவின் பெருங்கடலின்
இரண்டு காதுகளில்
அது உலகைத் திறந்திருக்கிறது
மலர்ந்து சிரித்தவாறே
உதிர்ந்திருந்தன
மூலம் அறிந்த நித்தியப் பூக்கள்
உதிர்தல் ஒரு பொருட்டல்லபூக்களுக்கு

0

பாறையினின்று கனியும் கடல்
தன்னகத்தே
ஆகர்ஷித்துக்கொள்ள
அது பொதிந்து வைத்திருக்கின்ற
ரகசிய சாகசங்களின்
வெதுவெதுப்பில்
ஆழ்ந்தமிழ்கிறேன்
அகமுணரும் தளிர்த்தியசெம்மையில்
காரிருளைப் பிளந்தெறியும்
மனதின் மையத்தில்
முகமுணராத
நாடோடியின் வேட்கையுடன்
வாயருகே நுழைந்துசெவிமடுத்தன
நகர மறுத்த பூஞ்சொற்கள்
மனிதர்கள் பயணிக்கும் இவ்வுலகு
எப்போதும் தம்முள் இசைக்கிறது
திறந்து தம்மையே வாசிக்கத்தவறுகிறது
நாட்கள் அன்பின் கேலியோடு
கண் விழிக்கிறது
நெருப்பின் விரல்களில்
சிறகடிக்கும்ஆற்றல் மிக்க
தீண்டப்படாத முத்தமொன்றும்
உணர்ச்சி நுரை ததும்பும்
ஆறு கிழித்த இரு நிலங்களும்

0

கண்களைச் சாத்தி
இருளை மூடுகிறாய்
வகிர்ந்த ஒளிக்கற்றையில்
நான் வைரமெனஉயிர்த்திருப்பேன்
சட்டென்று விரியும்தனிப்பாதையில்
ஜீவிதத்தின் புறக்கணிப்புகள்
தேவையாயிருக்கிறது
அவை மழைப்பாதையின்
இரு தனித்த தண்டவாளங்களென
பிரிந்தே பயணிக்கின்றன
பனி உருகும்
சிகரங்களைப் போல
உன் மனதுள் ஒதுங்கி
சலனத்துள் உறைகிறது
மலையிரவின் காலம்

0
கூடிப் பிரியும் வேளை
உயிரடங்கிய கைகளுக்குள்
அழகேறிக் குளிர்த்திக் கொள்ளும்
இருள் முறுகி
விடிகாலையின் ஸ்பரிசத்தில்
இழையோடும் நின் அரூபம்
கொத்திக் கொத்தி உறையும்
கணங்களில்
நகரத் துவங்கும் வீதிகளில்
கடல்களை இடம்பெயர்த்த
சாத்தான்களின்வனம்
உதிர்ந்த சிறகுகளில்
உதிர்த்த பூக்களில்
கைதாகிய காற்றின்விடுதலையில்
வன்மம் தெறிக்கவில்லை
மரத்துப் போன இருளின்தீராப்பசிக்கு
மடிநுகரப் பரசளிக்கிறது
முதல் தோட்டத்தில்
என்னை விட்டுச் செல்கிறேன்
உவர்க்கும் கனிகளிலிருந்து
வெண்ணிற ஒளி வழிகிறது
இப்பிரபஞ்சத்தைத் துளைகளிட்ட
நதியின் பாடலாய்

••

Comments are closed.