இணையாக் கோடுகள்- யாழ்க்கோ லெனின் ,நெய்வேலி.

[ A+ ] /[ A- ]

” இனியா… இனியா… எங்க இருக்க?”

“என்னங்க… என்ன ஆச்சு? … ஏன் இப்படி கத்துறீங்க…?”

” ஆமாம் , நான் கத்துறேன் தான்… ! எவ்வளவு நேரமா உனக்கு கால் பண்ணிட்டிருக்கேன்… வெயிட்டிங் லயே இருக்க… நடுவுல கொஞ்சம் என்னன்னு என்ட கேட்டுட்டு, பேசக் கூடாதா…?”

” சாரிங்க… !கொஞ்சம் முக்கியமான கால்… பாஸ்ட பேசிட்டிருந்தேங்க…!”

“சரி … சரி… அத விடு , லோன் கட்ட இன்னைக்கி தான் கடைசி தேதி… அதனால தான் நீ வீட்ல இருந்தன்னா, பணத்தை உன்ன எடுத்துட்டு வர சொல்லலாம்னு ஃபோன் பண்ணினேன்…”

” இருங்க , பணத்தை இதோ எடுத்திட்டு வர்றேன்…!”

” சரி, சீக்கிரமா கொண்டா… ஆமாம்,ஆதவன் எங்கே?”

” இங்க தான் எங்கயாவது விளையாடிட்டிருப்பான்…!”

அவள் பணத்தை கொண்டு வந்து கொடுக்க,” சரி அவன் வந்ததும், எனக்கு பேச சொல்லு … ”

தன் பைக்கில் வேகமாகக் கிளம்பினான் வங்கிக்கு.

வீட்டில் – மறுபடியும் இனியா செல்பேசியில் யாருடனோ கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.

” என்னவாம் உன் புருஷனுக்கு…? எதுக்கு இப்ப வந்துட்டு போறான்…?”

” அந்தாளு கிடக்கிறார்…. !இந்த நேரத்தில ஏன் அவர ஞாபகப் படுத்துறீங்க…?!வேற ஏதாவது பேசுங்க…”

” ஓ.கே டியர்… ! சாரி… நாம நாளைக்கு எங்கயாவது வெளிய போகலாமா?”

” முடியாதுப்பா… ஆதவனுக்கு எக்ஸாம்பா… நான் இல்லைனா ரொம்ப அடம் பிடிப்பான், படிக்க மாட்டான்…”

” சும்மா, ஏதாவது சொல்லாத இனியா… நாளைக்கு நீ வர்ற… நாம கோவளம் போறோம்…!”

” இல்ல , ராபர்ட்…” அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் எதிர்முனை கட் செய்தது.

மறுநாள் காலை 7 மணி –

” டேய் ஆதவா… !எழுந்திரு, எக்ஸாமுக்கு நேரமாச்சு… சீக்கிரமா கிளம்பு…”

” என்னம்மா…. நீ இன்னைக்கி லீவு போட்டுட்டு என் கூட இருக்கேன்னு சொன்ன… எங்க அதுக்குள்ள கிளம்புற…?”

” சாரி செல்லம்…! இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல ஆடிட்டிங்பா… நான் போயே ஆகணும்பா… ”

” அடப்போம்மா… உனக்கு என்னைவிட ஆபீஸ்தான் முக்கியம் …!”

அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு, ” நல்லா எக்ஸாம் எழுதிட்டு வருவியான், அம்மா உன்ன சாயங்காலம் பார்க்குக்கு கூட்டி போவனாம்…. ஓ.கே….”

வேகமாகக் கிளம்பினாள் ஸ்கூட்டியில், வழியில் ஜாகிங் முடித்துவிட்டு வந்த தன் கணவனிடம், ” முகில், டிபன் எடுத்து வச்சிருக்கேன், ஆதவன கொண்டு போய் விட்டுடுங்க… ப்ளீஸ்…”

” இன்னைக்கு என்ன சீக்கிரமே கிளம்பிட்ட…?!”

” ஆடிட்டிங் முகில்… அதான்…”

” சரி… கிளம்பு… பாத்து பத்திரமா போமா…”

சிறிது நேரத்தில் அலைபேசி ஒலிக்க, எதிர்முனையில் , ” முகில், நான் ராகவன் பேசுறேன்… எங்க இருக்கீங்க… ஒரு சின்ன உதவி…”

” வீட்டில இப்ப தான் கிளம்பிட்டிருக்கேன் …சொல்லுங்க சார்… ”

” என் கார் கொஞ்சம் ரிப்பேர்… என்ன தக்ஷின் சித்ராவில் கொஞ்சம் விட முடியுமா..?”

” கண்டிப்பா சார்… இன்னும் ஒரு அரை மணி நேரத்தில் வர்றேன் சார்… ரெடியா இருங்க… ”

முகிலன் தன் மகனை பள்ளியில் இறக்கி விட்டுவிட்டு , ராகவன் வீட்டிற்கு விரைந்தான். இவனுக்காக காத்திருந்த ராகவன் காரில் ஏற கிளம்பினர் இருவரும் . இளையராஜா இன்னிசை பின்னணியில் பழைய நினைவுகளை அசைப் போட்டனர். வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென ப்ரேக்கை அழுத்த , ராகவனின் அழகான பளிங்கு நெற்றியில் ஒரு ரத்தக் கட்டு சட்டென்று உதயமானது.

அவர் நெற்றியை தேய்த்துக் கொண்டே, ” ஏன் முகில்…?என்ன ஆச்சு…? என் நெத்திய பார்… !”

அவன் கன்னங்களை கண்ணீர் நனைத்திருந்தது. அவர் புரியாமல் விழிக்க , எதிரே நின்றுகொண்டிருந்த காரைக் காட்டினான். அங்கே, இனியா யாருடனோ நெருக்கமாக இருந்தாள்.

” முகில், அது இனியா தானே…! என்னப்பா இதெல்லாம்…?” அவர் இதயமும் சற்று நின்று துடித்தது.

“…………” மெளனம் மட்டுமே குடிகொண்டிருந்தது காரில் சற்று நேரம் .

” சொல்றனேன்னு கோவிச்சுக்காதே முகில்… !இது எவராலயும் தாங்க முடியாதது தான்… பக்குவமா பேசிப் பாருபா… உன் மகனப் பத்தியும் நினைச்சுப் பாரு… எதுவும் அவசரப்பட்டுடாதே…!”

அவன் கண்ணீர் மட்டுமே பதிலாய் கிடைக்க, ” சரி … நான் ஆட்டோல போயிக்கறேன், நீ பாத்து பள்ளிக்கு போ முகில்… பாத்து பக்குவமா நடத்துக்க…! ” கண்ணீருடன் விடைபெற்றார் ராகவன்.

பள்ளிக்கு போக மனமில்லாமல் , வீடு வந்து சேர்ந்தான். அவன் கண்ட அந்த காட்சியே ,அவன் மனதை கோடாரி கொண்டு சுக்குநூறாய் வெட்டிக் கொண்டிருந்தது. தற்கொலை எண்ணம் வந்து போக, ” நான் ஏன் சாக வேண்டும்…? தப்பு செய்த அவளே வாழும் போது, நான் ஏன் சாக வேண்டும்…? என் மகன் என்னாவான்…?” இப்படி எண்ணங்கள் அவன் மனதில் கூறாவளியாய் தாக்கியதில், ஆதவன் வீட்டிற்கு வந்தது கூட தெரியாமல் அசைவற்று கிடந்தான் படுக்கையில்.

” அப்பா…” என்றவாறு ஆதவன் அவன் மேல் கைவைத்ததும் தான் நினைவு வந்தவனாய், ” ஆதவா…!” கதறி அழுதான் அவனைக் கட்டிப்பிடித்தபடி. ஏதும் விளங்காமல் ஐந்து வயது ஆதவனும் அழுதான்.

” அப்பா… அப்பா … என்னப்பா ஆச்சு… ஏன் அழறீங்க…?”

” ஒண்ணுமில்லே கண்ணு….! நீ வா ,வந்து சாப்பிடு….” ஒருவகையாய் சமாளித்தான் முகிலன்.

இரவு நெடுநேரம் கழித்தே வந்து சேர்ந்தாள் இனியா.

” ஏன் இவ்வளவு லேட் இனியா…?” கோபத்தை வெளிக்காட்டாமல் கேட்டான் முகிலன்.

” அதான் காலைலேயே சொன்னேனே … ஆடிட்டிங்னு …! ”

” அப்படியா… !இந்தா இந்த லெட்டர உங்க மேனஜர்ட கொடுக்கச் சொல்லி ஆடிட்டர் தொடுத்துட்டுப் போனார்…!”

” எப்ப… எப்ப வந்தார்…?” சற்றே பதட்டமானாள் இனியா.

” அதுவா, மதியம் நீ ஃபோன் பண்ணி ஆபீஸ்ல ஆடிட்டர் கூட லஞ்ச் சாப்பிடறோம்னு சொன்னீல்ல அப்பதான்…. !” சற்றே முரைத்தான். கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் விட்டான் ஒரு அறை. அவள் கன்னம் சிவந்தேவிட்டது. கண்கள் சொருக, மயங்கி தப்பித்தாள் அப்போது .

சிறிது நேரங்கழித்து எழுந்தவள், ” அப்படின்னா என்ன சந்தேகப்படுறீங்களா முகில்…?”

” சந்தேகமே இல்லை … நீ தடம் மாறிட்டனு எனக்கு நல்லாவே தெரியுது…!”

” என்ன முகில் , என் மேல அபாண்டமா குறை சொல்றீங்க…? இது ஆண்டவனுக்கே அடுக்காது…! புரிஞ்சுக்குங்க…”

” அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டி…. நடிக்காத…. ஆடிட்டிங்குனு பொய் சொல்லிட்டு ஈசிஆர் ரோட்ல ஒருத்தன் கூட கார்ல அவ்வளவு நெருக்கமா உக்காந்திருந்தியே அதுக்கு என்னடி அர்த்தம்…?”

” அவர் என் கூட வேலை பார்க்கிறவர்… ரொம்ப நல்லவர்… அவர தப்பா நினைக்காதீங்க முகில்…!”

” அவர் ரொம்ப நல்லவர்னா, ஏன்டி மணிக்கணக்கில உன்கிட்ட ஃபோன் பேசிருக்கார்….?”

” அப்படின்னா , என்ன நம்பாம என் மொபைல் நம்பர டிராக் பண்ணிருக்கீங்களா…? உங்களுக்கே அசிங்கமாயில்ல…?”

” நான் எதுக்குடி அசிங்கப்படணும், நீ பண்ற துரோகத்திற்கு…?”

” அப்ப என்ன நம்ப மாட்ட… அப்படித் தான…?” சற்றே உக்கிரமானாள்.

” ஆமாடி… !”

” ஆமாயா… நான் என் கூட வேலை பார்க்கிற ராபர்ட்ட தான் விரும்பறேன்…! உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்க போ… ”

அவளிடம் இந்த அனல் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து விட்டான். சத்தம் கேட்டு தூக்கம் தெளிந்த ஆதவன் அங்கே வர, ” ஏன்டி, இந்த பிஞ்சு முகத்த பார்த்தும் கூட உனக்கு புத்தி வரலயா?”

” ஆமா யா… உன் கூட வாழ்ந்ததுக்கு ஒரே காரணம் இவன் மட்டும்தான். காதலிச்ச, கல்யாணம் பண்ணின இருந்த பணம், நகை எல்லாத்தையும் புதுசு புதுசா பிஸினஸ் பண்றேன்னு விட்டுத் தொலைச்சே… இப்ப , வெறும் பத்தாயிரம் ரூபா சம்பளத்துக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடத்துல பி.டி வாத்தியாரா போற. இதுக்கா உன்ன நம்பி வந்தேன். உனக்கு இருந்த பல லட்ச ரூபாய் சொத்துக்காக தான் உன் கூட ஓடி வந்தேன். ஆனா நீ தரித்திரம் பிடிச்ச மாதிரி உங்கப்பாவ எதிர்த்திட்டு எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வெளிய வந்து புட்ட. உன்ன மாதிரி வெறும் பய கூட இது வரைக்கும் வாழ்ந்ததைய அவமானமா நினைக்கிறேன். நீலாம் ஆம்பளைனு வெளிய சொல்லிக்காத… புரியுதா…!”

நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டு சாய்ந்து விட்டான் முகிலன். அருகே அழுதபடி ஆதவன். இது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இனியா , ” ராபர்ட், உடனே கிளம்பிவா… அந்த ஆளுக்கு நம்ம விஷயம் தெரிஞ்சிடுச்சு.. ரொம்ப கேள்வி கேட்கிறான்…. என்ன எங்கயாவது கூட்டிட்டு போ…!”

அவள் பெட்டியில் தன் பொருட்களை எடுத்து வைக்க, ” அம்மா… எங்கள விட்டுட்டு எங்கம்மா போறே…?! அப்பா பாவம்மா… நெஞ்சுவலியால துடிக்கிறார்மா … ! ” கையை பிடித்து இழுத்தான்.

” போடா… நீயாச்சு உங்கப்பனாச்சு… அந்தாளு ஒரு வேஸ்ட்… ஒழுங்க என்கூட வந்திடு… இல்லைனா இங்கயே கிடந்து வீணாயிடுவடா… “கத்திக் கொண்டே அவனை இழுத்துச் சென்றாள். ஆதவன் வர மறுக்கவே ,அவனை அடித்தாள்.

” என் மேல உள்ள கோவத்த ஏன்டி புள்ள மேல காட்டுற…? ஊர் உலகத்திலாம் பெண்கள் எப்படி இருக்காங்க, தன் குடும்பத்துக்காக எவ்வளவோ தியாகம் பண்றாங்க…. ஆனா நீ…?, சாரி, நீ தான் பொம்பளயே இல்லயே…! உன்ன போய் அந்த புனிதமான பெண்களோட கம்பேர் பண்றதே பெரிய தப்புடி…!”

” ஆமாயா , அவங்கலாம் என்ன பொறுத்தவர பிழைக்கத் தெரியாதவங்கயா… ”

” இப்பயும் சொல்றேன், இந்த பச்சப்புள்ளக்காவது எல்லாத்தையும் விட்டுபுட்டு வீட்ல ஒழுங்கா இருடி… உன்ன மன்னிச்சிடறேன்டி…. நாலு பேருக்கு தெரிஞ்சா காரி துப்புவாங்க… நல்லா யோசி இனியா…”

” நான் நல்லா யோசிச்சிட்டேன்யா … எனக்கு என் வாழ்க்கை சந்தோசம் தான் முக்கியம். அத ராபர்ட்டால மட்டும் தான் கொடுக்க முடியும்… !நான் கிளம்புறேன்… ” அவள் படிதாண்டி அங்கே காத்திருந்த கருப்பு காரில் ஏறினாள். குழந்தை கதறி அழுவதைக் கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. பறந்தே போய் விட்டாள்.

“இப்படி தான்டா ஆதவா, உன் அம்மா உங்களலாம் அம்போன்னு விட்டுட்டு எங்கயோ ஓடி போனா இருபது வருசத்துக்கு முன்னாடி… !அவ நல்லாவே இருக்க மாட்டாடா…. என் மனசு இன்னும் ஆறவேயில்லைடா… ” பொங்கிய கண்ணீரை முந்தானையில் அடக்கினார் பாட்டி மயில்தோகை.

” அத்தை, சும்மா இருங்க… !அவன் கிட்ட ஏன் இதெல்லாம் சொல்றீங்க…. போனவ போயிட்டா…. அவளப் பத்திப் பேசி என்னாவப் போகுது…?!”

” மாப்ள… தீரா மனவேதனை எனக்கு இருக்குங்க… ஒரே பொண்ணுன்னு செல்லமா வளத்தோம்.ஆனா அவ இப்படி பண்ணுவான்னு நாங்க கொஞ்சங்கூட எதிர்பார்க்கவே இல்ல… உங்க நல்ல மனச புரிஞ்சிக்காம தன் சந்தோசம் மட்டுமே முக்கியம்னு போயிட்டாளே.அதத்தான் தாங்கிக்க முடியல…” மீண்டும் கண்ணீர் வெள்ளம்.

” விடுங்க அத்தை…. கவலைப்பட்டு கவலைப்பட்டு கண்ணீர் வத்தி போய் பட்ட மரமாயிட்டேன்… !அவ என்னை விரும்பிய காலம் மட்டுமே என் மனசுல பசுமையா இன்னும் இருக்கு…. மத்த நினைவுகள எல்லாம் அழிச்சிட்டேன்….! என்ன பொறுத்தவரை என்ன உயிரா நேசிச்ச என் தேவதை 20 வருடங்களுக்கு முன்னயே செத்துட்டா….!இனிமே இதப் பத்தி பேசறத நான் விரும்பல…” வெளியே கிளம்பிவிட்டான் .

” அப்பாவ பாத்தா ரொம்ப பாவமா இருக்கு பாட்டி….”

” ஆமாம்டா… அவ போனபிறகு உனக்காக மட்டுமே வாழுறார்… நீ தான் அவர் உயிர் … அவர நல்லா பாத்துக்க வேண்டியது உன் பொறுப்பு… புரியுதா?!”

“சரி பாட்டி… அது என் கடமை…”

அப்போது வந்தான் நண்பன் செழியன்.

” ஆதவா, இன்னும் கிளம்பலயாடா …?!”

” எங்கடா …?”

” அடப்பாவி மறந்துட்டியா… நீ தானடா சொன்ன இன்னைக்கு “முல்லை ஆதரவற்றோர் இல்ல”த்துக்கு மெடிக்கல் கேம்புக்கு போகணும்னு…”

” ஆமா மச்சி…. !பாட்டிகிட்ட பேசிட்டிருந்ததிலே மறந்தே போயிட்டேன்… இரு பத்து நிமிடத்தில வந்திடறேன்…”

” என்ன செழியன்… இப்பலாம் இந்தப் பக்கமே வர மாட்ற… ?”

” அப்படில்லாம் ஒண்ணுமில்லே பாட்டி…. ரெட் கிராஸ் சொசைட்டில கொஞ்ச பிஸியாயிட்டேன்… அதான்…!”

” என்னமோபா… ஆதவனும் நீயும் ,இல்லாதவங்க பலருக்கு நிறையா உதவிகள பண்றிங்கன்னு கேள்விப் பட்டேன்… ரொம்ப பெருமையா இருக்கு…” நெகிழ்ந்தார் பாட்டி.

” ஏதோ, எங்களால முடிஞ்சது … ”

” செழியன், வா கிளம்புவோம்… டாக்டர்ஸ்லாம் வெயிட் பண்ணிட்டிருப்பாங்க….”

இருவரும் வந்து சேர்ந்தனர் கேம்புக்கு.

” என்ன ஆதவா…. நீயே தாமதமா வந்த எப்படி…? உன்ன ரொம்ப நேரமா கேட்டிட்டிருக்கார் டாக்டர் பொழிலன்…” அவனை துரிதப்படுத்தினார் ரெட் கிராஸ் சொசைட்டி செயலர் முத்துரத்தினம் .

” இதோ, போய் பார்க்கிறேன் சார்… !” கிட்டத்தட்ட ஓடினான்.

” வாங்க ஆதவன்… எப்படி இருக்கீங்க…? பாத்தே ரொம்ப நாளாவுது…”

” நல்லா இருக்கேன் சார்… நீங்க …? இன்னைக்கு எத்தன பேர கண் அறுவை சிகிச்சைக்கு தயார் பண்ணிருக்கீங்கனு சொன்னீங்கன்னா,அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நான் வேன் ரெடிப் பண்ணிடறேன் சார். ”

” கண்டிப்பா… !ஒரு முக்கியமான விஷயம் அதுக்காகத் தான் உங்கள தேடினேன்…”

” என்ன சார்… ?சொல்லுங்க…”

” இந்த இல்லத்துல இருக்கிற ஒரு அம்மாவுக்கு கண்ணுல பெரிய பாதிப்பு இருக்குது….!”

” என்ன பாதிப்புனு தெரிஞ்சிக்கலாமா சார்…?”

” அவங்க வலது கண் வீங்கி இருக்கு, பார்வை ரொம்ப குறைவா தெரியுதுன்னு சொல்றாங்க… கண்ணுக்குள்ள புற்றுநோய்க்கட்டி இருக்க வாய்ப்பிருக்கு ஆதவன்….!அதனால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரமா அவங்கள மருத்துவமனைக்கு கூட்டிப் போகணும்…!”

” சரிங்க சார்… இதோ சீக்கிரமா வேன் ரெடி பண்ணிடறேன் … ”

வேனுக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டு , நோயாளியை அழைக்கச் சென்றான் ஆதவன். கண்களில் வீக்கத்துடன் முகம் சுரந்தபடி அங்கே பரிதாபமாக உட்கார்ந்திருந்தவரைப் பார்த்தவன் , “ஐயோ… அம்மா… !” அழக்கூட முடியாமல் நெஞ்சடைத்து விம்மினான். அவன் தன் அப்பாவின் வேதனையை நினைக்க, அம்மா அவன் எண்ணத்தில் இருந்து தூரமாய்ப் போனாள். ” இப்போது, எதிரே இருப்பது ஒரு நோயாளி… அவ்வளவு தான்… ” அவன் மனம் சொல்ல, ” நீங்க தான் இனியாங்களாமா… உங்கள டாக்டர் கூட்டி வரச் சொன்னார்… வாங்கம்மா…” அழைத்துச் சென்றான்.

மருத்துவப் பரிசோதனைகள் முடிந்ததும் –

” ஆதவன்… நான் சந்தேகப்பட்டது சரிதான், இது ‘மெலனோமா ‘ னு சொல்லக் கூடிய ஒரு வகையான புற்றுநோய். பொதுவா இது தோல்ல வரக்கூடியது… அரிதா கண்ணுக்குள்ளும் வரும். கொஞ்சம் ஆபத்தானதும் கூட…! ”

” இதுக்கு என்ன தான் சார் தீர்வு…?” குரல் கம்மியது.

“ஒரே தீர்வு வலது கண்ணையே மொத்தமாய் எடுத்துவிட்டு, கீமோதெரபி மற்றும் ரேடியோதெரபி பண்றது தான்…”

” உயிருக்கு ஏதும் ஆபத்தில்லையே…?!”

” முயற்சி செஞ்சு பார்ப்போம்… அப்புறம் இறையருள் தான்…!”

” அப்படின்னா , சீக்கிரமா ஆபரேஷன் பண்ணிடுங்க டாக்டர்… ”

” இது மேஜர் ஆபரேஷன் ஆதவன்…. யாராவது உறவினர்கள் கையெழுத்து போடணுமே… !”

” கொடுங்க டாக்டர்… நானே கையெழுத்து போடுறேன்… !”

” நீங்க எப்படி…?” யோசித்தார் டாக்டர்.

” இவங்களும் எனக்கு அம்மா மாதிரி தானே….! எப்படியாவது அவங்கள காப்பாத்துங்க டாக்டர்…! ”

புத்தி கோபித்தாலும், தாய்ப் பாசம் வென்று விடுகிறது சில நேரங்களில்.மறுநாளே கண் அறுவை சிகிச்சை முடிந்தது. புற்றுநோய் மருந்துகள் செலுத்தத் தொடங்கினர். ஆதவன் அருகிலேயே இருந்து இனியாவை நன்றாக கவனித்துக் கொண்டான்.

” என்ன இனியாம்மா…. எப்படி இருக்கீங்க… ? ”

” நல்லா இருக்கேன் டாக்டர்… ரொம்ப நன்றி டாக்டர்… ”

“இந்த அளவுக்கு உங்க உடல் நிலையில் முன்னேற்றம் வந்ததுக்கு முக்கிய காரணமே ஆதவன் தான்மா… நன்றி சொல்ல வேண்டியது அவருக்கு தான்…”

“நன்றி தம்பி… ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம்னு நினைக்கிறேன் தம்பி நமக்குள்ள…!”

” இந்த ஜென்மத்திலயே தான் பந்தம் இருக்கே… !” மனசுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

” சரிம்மா… நீங்க ஓய்வெடுங்க… நான் காலைல வர்றேன்…”

காலை உணவுடன் வந்தான். கூடவே பாட்டி.

” எதுக்குடா என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்த…?”

” இரு பாட்டி, உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ்… ” சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் இனியாவைக் காட்டினான். மூச்சடைத்தது பாட்டிக்கு. ” யாருடா அது…? எங்கயோ பாத்த மாதிரி இருக்கு…”

” கிட்டதான் போய் பாறேன் பாட்டி…!”

அருகில் சென்ற பாட்டியை இனங்கண்டுகொண்ட இனியா, ” அம்மா, என்ன மன்னிச்சிடும்மா…!” கதறினாள்.

” டேய், இந்த ஓடுகாலிய பாக்கவா என்ன கூட்டி வந்த…?! ச்சீ …இவள பாத்தா இந்த கட்டைக்கு மோட்சமே கிடைக்காதுடா… ” கோபத்தில் காரி உமிழ்ந்து விட்டு வேகமாய் வெளியேறிவிட்டார்.

ஆதவன், தான் யாரென்பதையும் அப்பா பாட்டியைப் பற்றியும் சொல்லி முடிக்க அழுது துடித்தாள்.

” ஒரு மோசக்காரன நம்பி இந்த நல்ல வாழ்க்கையையே தொலைச்சிட்டேனே…” தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

“அழாதீங்க….”

” நீ என் மகன்றதனாலத் தானா, உன்ன பாக்கும் போதெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு எனக்குள்ள…?”

” அப்பா … எப்படி இருக்கார்…?”

” நடைபிணமா இருக்கார்…. ரெண்டு முறை மாரடைப்பு வந்துடுச்சு…!”

” என்னப்பா சொல்ற…. ?நான் அவர உடனே பார்க்கணுமே… ”

” வேணாம்மா… உங்கள பார்க்க விரும்ப மாட்டார்…. ”

” எங்கயாவது ஒரு மூலைல நின்னு பாத்திடறேன்பா… ப்ளீஸ்…” கெஞ்சினாள்.

அவள் அழுது கெஞ்ச, மனம் கேட்காமல் அழைத்துச் சென்றான் .

முகிலன் வீடு –

சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி தினமணி படித்துக் கொண்டிருந்தார். தூரத்தில் நின்று ,தன் ஒற்றைக் கண் பார்வை கொண்டு அவனை தரிசித்தாள். “இந்த மேன்மைமிகு ஆத்மாவையா விட்டு , அந்த கேடுகெட்டவனை நம்பிப் போனேன்…. ?அந்த பாவத்தின் சம்பளமே இந்த புற்றுநோய் போல…!” மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

அப்போது, தூண் மறைவில் நின்றிருந்த அவளை கண்டு விட்ட பாட்டி , ” டேய் எதுக்குடா இவள இங்க கூட்டி வந்த … ? இவ கால் வச்சா இந்த வீடு விளங்குமாடா…?” அர்ச்சித்தார் கண்டபடி.

” என்ன சத்தம் அங்க…. ? ஆதவா…?” வெளிய வந்த முகிலன் , இனியாவைப் பார்க்க விரும்பாதவனாய் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

” எங்கள எல்லாம் துச்சமா தூக்கி எறிஞ்சிட்டு போன… இப்ப எதுக்குடி இங்க வந்த … ?”

” ஐயோ…. என்ன மன்னிச்சிடுங்க முகில்… என்ன மன்னிச்சிடுங்க ப்ளீஸ்…!” அவன் காலைப் பற்றி அழுதாள். கொஞ்ச நேரங் கழித்தே உணர்ந்தாள் அந்த வித்யாசத்தை . அது கட்டைக் கால்.

” ஆமாம் இனியா… உன் மனசு மாதிரியே என் இடது கால் மரக்கட்டை தான்… !” விரக்தியாய் சிரித்தான்.

” எ… எப்டி… ஆச்சு…?” சற்றே குழறினாள்.

” நீ போன மறுநாள், மனசு ரொம்ப பாதிக்கப்பட்டு இருந்த சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட விபத்து என் இடது காலை பலி வாங்கி விட்டது…!”

” அப்பா… ஒரு நிமிடம்…” என்று அவரை தனியே அழைத்தவன் , இனியாவுக்கு ஏற்பட்ட புற்றுநோய் விபரீதத்தை கூறினான். மனம் சற்றே நெகிழ்ந்தது.

” பாவம் இனியா… அவளுக்கா இந்த நிலை… ?!” தன்னிலை மறந்து முணுமுணுத்தார்.

வீட்டின் உள்ளே போன அவள், தன் படத்திற்கு மாலையிட்டிருப்பதை பார்த்தாள்.

” சரி தான்… படி தாண்டிய போதே செத்து விட்டேன்…இன்னும் கொஞ்ச நாளில் உண்மையிலேயே சாகப் போகிறேன்… இது சரிதான்…!” தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டாள்.

” இனியா… நீ இங்கேயே இருக்கலாம்.. ஆதவன் எல்லாவற்றையும் சொன்னான்… என் இதயக் கூட்டை உடைத்து என்னைக்கு நீ வெளியே போனியோ, அப்போதே நான் இதய நோயாளி ஆயிட்டேன்… நானும் நாட்களை எண்ணிக் கொண்டு தான் இருக்கிறேன்… அன்பு என்பதே உலகின் உயிர்… அதை கொன்னுட்டு போன அன்னைக்கு. வருடங்கள் இருபது கடந்து விட மீண்டும் வந்திருக்கிற… மன்னிப்பதற்கு பெரிய மனது வேண்டுமா என்ன…? அன்பினால் மறந்தே விட்டேன்,அன்று நடந்ததை….!மீண்டு வா நோயிலிருந்து நாம் மீண்டும் வாழ்வோம்… !”

“…….” மெளனமாய் திரும்பியவள் அவன் மடியில் விழுந்து கதறினாள். “நான் எத்தனை கோயில் ஏறி இறங்கினாலும் தீராத பாவத்த செஞ்சிருக்கேன். ஆனா உங்க இதயக்கோவில் ல எனக்கு ஒரு நிரந்தர இடம் கொடுத்திருக்கீங்களே அது போதும்… அதுவேபோதுங்க எனக்கு…!”

அவன் மடிமீது நிரந்தரமாக மூச்சை விட்டிருந்தாள் , மாலையிட்ட அவள் படத்தை நெஞ்சில் அணைத்தபடி.

” இனியா….! இனியா…. ! என்னைக்குமே நம்ம வாழ்க்கை இப்படி இணையாக் கோடுகளா ஆயிடுச்சே….!”

Comments are closed.