எமிலி டிக்கன்சன் கவிதைகள் : தமிழில் ;தி.இரா.மீனா :

[ A+ ] /[ A- ]

கவிஞர் எமிலி டிக்கன்சன்

அமெரிக்க கவிஞரான எமிலி டிக்கன்சனின் [Emilie Dickinson ] கவிதைகள் அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் கவிதை மரபுகளை மீறி புதிய வடிவங்களோடு அமைந் தவை.பெரும்பான்மைக் கவிதைகள் மரணம் ,மரணமின்மை பற்றிய ஆழ மான சிந்தனைகளைப் பிரதிபலிப்பவை .மிகச் சிறிய வரிகளைக் கொண்டு அமைந்திருக்கும் அவருடைய கவிதைகளில் காணப்படும் அதிக அளவு நிறுத்தற் குறியீடுகள் கவிதை உலகிற்குப் புதிதானது;புதுப்பொருள் தருவது என்று விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர்.” வாழ்க்கை, காதல்,மரணம்.இயற்கை,நட்பு என்று அவருடைய கவிதைகளுக்கான பார்வை தனித்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. எமிலியின் கவிதைகளுக்கு தலைப்புகள் தேவையில்லை. அவரு டைய வரிகளே தொகுப்புகளாகப் பேசும் தன்மை கொண்டவை” என்று சிறந்த விமர்சகர் எஸ்தர் லொம்பார்டி [ Esther Lombardi ]குறிப்பிடுகிறார்.
நான் இறக்கும் போது ஓர் ஈயின் சலசலப்பைக் கேட்கிறேன்
நான் இறக்கும் போது ஓர் ஈயின் சலசலப்பைக் கேட்கிறேன்
சூறாவளியின் மேலிழுப்புக்கிடையில்
காற்றின் அமைதியைப் போல
அறையின் அமைதி.

சுற்றியிருந்த கண்கள் அழுது வரண்டு
விலகாமல் மூச் திரட்டி
கடைசித் தொடக்கத்திற்கு-
அறையில் சாட்சியாய்—

என் பங்கிற்கானதாக இருக்கிற
ஒதுக்கித் தரகூடிய – என் விருப்பமான
நினைவுச் சின்னத்தை –தந்துவிட்டேன்
அப்போது ஓர் ஈ குறுக்கீடாக

நீலமாக -நிச்சயமின்றி -தடுமாற்ற சலசலப்பு-
ஒளிக்கும் எனக்குமிடையே-
ஜன்னல்கள் தோற்றுப் போக –பிறகு
பார்ப்பதற்கு என்னால் பார்க்க முடியாமல் போனது.

“ நம்பிக்கை “ சிறகுகளுடன் கூடிய சாதனம்
“நம்பிக்கை” என்பது சிறகுகளோடு
ஆத்மாவில் உறைந்திருக்கும் சாதனம்
வார்த்தைகளின்றி சுருதியாய் இசைக்கும்
அது ஒரு நாளும் நிற்காதது.

புயலென்பது கடுந்துயர் தருவது –
வெம்மையை ஏற்படுத்துவது-
சிறுபறவையை குழப்பியதெனினும்
கடுங்காற்றில் அது மிக இனிமையாய் இசைக்கும்.

நான் சில்லிப்பான நிலத்தில் அதைக் கேட்டிருக்கிறேன்-
மிகு பலமான கடலிலும்.
எனினும் -ஒரு போதும் – உச்சநிலையிலும்
என் சிறுதுகளைக்கூட அது கேட்டதில்லை.
அந்த ஆத்மா அவளுடைய சமூகத்தை தேர்ந்தெடுக்கிறது—

அந்த ஆத்மா அவளுடைய சமூகத்தை தேர்ந்தெடுக்கிறது—
பிறகு –கதவுகளை மூடிக் கொள்கிறது-
ஆத்மா தவிர அவளுக்கு வேறு
வெளிப்பாடு இல்லாது போகிறது.

அவளுடைய தாழ்வான கதவை-
கடக்கும் ரதங்களை அவள் நோக்குகிறாள்.
பேரரசன் மண்டியிட்டு அவளுக்காக வந்தானெனினும்
நகர்வின்றி அவள்—

போதிய ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு
தனது கவனிப்பிற்கான அடைப்பான்களை
கல்லாய் மூடிக் கொள்கிறாள்–
எனக்கு அவளைத் தெரியும்.

நீண்ட வேதனைக்குப் பிறகு சம்பிரதாயமான உணர்வு வருகிறது
நீண்ட வலிக்குப் பிறகு சம்பிரதாயமான உணர்வு வருகிறது
சமாதியைப் போல நரம்புகள் சடங்கானதாக இருக்கிறது
தொய்வற்ற இதயம் கேட்கிறது’
ஐயோ! ’வலியை பொறுத்துக் கொண்டவன அவனா? ”
’நேற்றா, அல்லது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பா?’

நிலத்தின் மரப்பாதையில் சுற்றி
அல்லது ஆகாயத்தில்
அல்லது வழக்கத்தில் பொருட்டின்றி
பாதங்கள் இயந்திர கதியில் சுற்றிவருகின்றன
ஒரு படிகத்தின் திருப்தியோடு ,கல்லைப் போல.

எல்லை கடந்து வாழ்ந்திருக்கும்
உறைந்த மனிதர்களாய் ,
பனியை நினைவுகூர்ந்து
முதலில் – குளிர்- பிறகு மதி மயக்கம்- பிறகு கைவிடுதல் என்று
இது கனமான நேரம்

Comments are closed.