நா.வே.அருள் கவிதை

[ A+ ] /[ A- ]

கடலின் புனைபெயர்

அந்தி மஞ்சள் வெயிலில்

புதரோரம்

பின்னி நடனமிடும் நாகமும் சாரையும்

உடல் திமிர்ந்தும் பிளந்தும்

ஈருயிரில் வழியும்

தீரா இம்சையின் துவம்ச நதி

காமத்தில் பழுத்த கடும்பசி மின்னல்கள்

பளீர் பளீரெனக்

கண்களில் மின்னும்

ஷணநேரக் கவ்வலுக்காய்க்

காத்துக்கிடக்கின்றன

கண்களின் இமைகள்

ஒன்றிற்குள் ஒன்றாய்ப்

புணர்ந்து உள்புகும்

ஓசையிடும் இதயங்கள்.

காதலின் முகத்துவாரத்தில்

நாவின் சுவர்களில்

சொற்களின் சாவிகள் தொங்குகின்றன.

முயக்கமோ

மௌனத்தை யாசிக்கும்.

என்றென்றைக்குமான கால வெளியில்

ஈருயிர் துடித்துவிழும்

இன்பத்தின் சாகரத்தில்.

கரங்களின் ஆரத்தழுவுதலில்

கட்டுக்குள் அடங்கவில்லை கடல்.

காமத்தின் கழிமுகத்தில்

உதட்டுக் கூரையில் ஒளிந்திருக்கின்றன

முத்தத்தின் திறவுகோல்கள்.

இருள் தினவெடுத்த சூரியனும்

ஆசை தின்று தீர்த்த அமாவாசை நிலவும்

முயங்கிப் புணர்ந்து மூச்சிறைக்க

மர்மங்கள் அவிழ்ந்துகொள்கின்றன.

காதலுக்கும் காமத்துக்கும்

ஏதொரு விகிதாச்சாரம்?

ஏதிங்கு ஆச்சாரம்?

••••

Comments are closed.