:பட் அவரோட டீலிங் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. / வடிவேலு நகைச்சுவை மீது ஒரு வாசிப்பு / ஸ்டாலின்ராஜாங்கம்

[ A+ ] /[ A- ]

download (10)

நகைச்சுவையாகிவிட்ட எதார்த்தங்கள்

வடிவேலு நகைச்சுவை மீதான வாசிப்பை முன்வைத்து

தமிழ்சினிமாவில் புழங்கி வரும் பாத்திர வார்ப்புகளுள் மூன்றை எடுத்துக் கொள்வோம். 1. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் 2. போலீஸ் அதிகாரி 3. ‘ரவுடி’ தமிழ் சினிமாவின் நாயக பிம்பத்தில் ஓங்கி நிற்போர் மட்டுமல்ல அப்பிம்பத்திற்கு வர ஏங்குவோரும் இம்மூன்று பாத்திரங்களிலும் நடித்துள்ளனர். அந்த வகையில் தமிழ்த் திரைப்பட கதையாடலின் செல்வாக்கு பெற்ற பாத்திரங்கள் இவை.

1980-களின் சினிமாக்களில் வேர் பிடித்த ‘கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன்’ 1990-களில் பெரிய அளவில் எழுந்து நின்றான். கிராமப்புற பாரம்பரியமான பண்ணையடிமை, பழைய நம்பிக்கைகள், சாதி போன்ற அடையாளங்கள் கடந்தகால படங்களில் சித்தரிப்பு குறைபாடுகளுடனாவது விமர்சிக்கப்பட்ட நிலைமை மட்டுப்பட்டு கிராமப்புற பாரம்பரிய அடையாளங்களை போற்றத் துவங்கி அவற்றை போற்றவும் காக்கவுமான நாயக பாத்திரம் செல்வாக்கு பெற்றதையே கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் என்;கிறோம். கிராமப்புற பஞ்சாயத்து முறை, அதில் பண்பாட்டு வரையறைக்கேற்ப வழங்கப்படும் தீர்ப்புகள், குடும்ப ஃ ரத்த உறவுகளின் முக்கியத்துவம், மானம், அதற்கான வீரம் (வன்முறை) என்றெல்லாம் இதற்கான கதையாடல் சட்டகம் அமைந்தன. அரண்மனையொத்த வீடு, வெள்ளை வேட்டி சட்டை, மீசை, அரிவாள் போன்றவை இதுபோன்ற படங்களின் வழி கட்டமைக்கப்பட்ட குறியீடுகளாகும். சின்னக்கவுண்டர், தேவர் மகன் தொடங்கி சிற்சில மாற்றங்களோடு அண்மைக்கால கொம்பன் படம் வரை இச்சித்தரிப்பு உண்டு.

காவல்துறை அதிகாரி வேடத்தை பலரும் ஏற்று நடித்துள்ளனர். நாயக பாத்திரத்திற்கான கம்பீரம், வீரம், பொறுப்பு, ஒழுக்கம் போன்ற சாகச அம்சங்கள் இருப்பதால் சினிமாவில் போனியாகும் பாத்திரம் இது. தங்கப்பதக்கம் சிவாஜி தொடங்கி சிங்கம் சூர்யா வரை தமிழில் தொடரும் மரபு இது. முன்பு குடிமை சமூகத்தின் மேம்பாட்டுக்கு தொந்தரவான உள்ளூர் அரசியல்வாதி தொடங்கி குப்பத்து தாதாவரை துரத்தி பிடித்து கொண்டிருந்த போலீஸ்கார நாயகன் 1990-களில் தீவிரவாதிகளை பிடித்து தேசபக்தியின் குறியீடாக மாறி தற்காலத்தில் சர்வதேச மா‡பியாக்களோடு மோதிக் கொண்டிருக்கிறான். எனவே போலீஸ் என்றாலே நேர்மை, வீரம், கம்பீரம் ஆகியவற்றால் ஆனவன் என்கிற சித்திரம் செல்வாக்கு பெற்றிருக்கிறது.

மேலே கூறப்பட்ட இருவரிலிருந்து சற்றே வேறானது ரவுடி பாத்திரம். ரவுடியை எதிர்மறை குணங்கள் கொண்டவனாகவே காட்டினாலும் அவன் கொலைக்கு அஞ்சாதவன்; எப்போதும் தந்திர புத்தியோடு யோசித்துக் கொண்டே இருப்பான்; சண்டையிடுவதற்கு அஞ்சாதவன் போன்ற பிம்பங்களே ரவுடி பாத்திரத்தின் மீது தரப்படுகின்றன. தீமையின் குறியீடாக ரவுடி காட்டப்பட்டாலும் அவனையும் இரண்டாகப் பிரித்து நன்மைக்காக திருடுபவன் – சண்டையிடுபவன் என்கிற தளத்தில் நாயகனும் ஏற்று நடிக்கும் பாத்திரமாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. நவீன கால சட்டத்திட்டங்களுக்கு கீழ்படியாத உள்ளூர் நாட்டார் பாத்திரங்களை ஏற்று (கரிமேடு கருவாயன், மலையூர் மம்பட்டியான்) ஆங்கில ராபின்ஹூட் போன்று நாயக அம்சங்களோடு நடிக்கத் தொடங்கினார்கள். இன்றைக்கும் தமிழில் ரவுடியை நாயக பாத்திரமாக்கி நடிக்காத நடிகர்கள் குறைவு. அதாவது ரவுடிக்கு அமையும் சாகச வாய்ப்பு அவனை கதையாடலின் நாயகனாக்குகிறது.

இம்மூன்று பாத்திரங்களும் நாயக சாகசம் கொண்டவை. தத்தம் பாத்திரத்தை, தோன்றும் சூழலை பெருமிதப்படுத்துபவை. அவர்கள் அடையாளம் கொள்ளும் அமைப்பை பாதுகாப்பவை. ரவுடியை தவிர்த்து மற்ற இருபாத்திரங்களும் கிராமப்புற அதிகார அமைப்பையும், நவீன அரசின் அதிகார அமைப்பையும் உயர்த்தி பிடிப்பவை. இவ்வாறு உயர்த்தி பிடிப்பதற்கேற்ப வாழ்வின் குறுக்கும் நெடுக்குமான பக்கங்களை ஒற்றையாக்கி இவர்களென்றாலே இப்படிதான் இருப்பார்கள் என்பதாக நேர்மை, கம்பீரம், பெருமிதம், சாகசம், மானம், வாக்கு தவறாமை போன்ற அம்சங்கள் இப்பாத்திரங்கள் மீது கட்டமைக்கப்பட்டு வருகின்றன. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனுக்கு எதிரான பாத்திரம் என்றால் கூட ஊரில் அவனுக்கு இணையான அந்தஸ்து கொண்ட மற்றுமொரு பண்ணையார் பாத்திரமோ, சொத்துக்காக அந்தஸ்துக்காக மோதும் பங்காளி பாத்திரமாகவோதான் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். 1980-கள் வரையிலான படங்களில் இருந்ததைப் போன்று கோபக்கார இளைஞனாகவோ ஒடுக்கப்பட்டவனின் எழுச்சியாகவோ அச்சித்தரிப்பு அமைவதில்லை.

ஆனால் இத்தகைய பாத்திர வார்ப்புகள் எதார்த்தில் இருப்பவைதானா? என்றால் ஏறக்குறைய இருப்பதில்லை என்றே கூறலாம். உண்மையில் இத்தகைய சினிமாக்கள் அவை அடிக்கடி கூறிக்கொள்வதைப் போன்று சமூக எதார்த்தத்தை தான் பிரதிபலிக்கின்றனவா? அல்லது இத்தகைய சித்தரிப்புகள் சமூக எதார்த்தத்தின் மீது பிரதிபலிக்கிறதா? என்கிற கேள்விகளை எழுப்பி விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனின் அடையாளங்கள் நிலவுடைமை மதிப்பீடுகள் சார்ந்தது. அதற்கேற்ப அவன் கிராமத்தின் இடைநிலை பெரும்பான்மை எண்ணிக்கை சாதியை சேர்ந்தவன். நவீன அரசியலால் அறிமுகமான பொதுவுரிமை, பிரதிநிதித்துவ அதிகாரம் போன்றவற்றை மறைமுகமாக மறுத்து பாரம்பரிய அதிகாரத்தை வலியுறுத்துபவன்.

இதுபோன்ற பாத்திர வார்ப்புகள் மட்டுமல்ல அவற்றோடு நியாயம் பெறும் சாதி உள்ளிட்ட அடையாளங்களும் தட்டையாகவே முன்வைக்கப்படுகின்றன. எனினும் அதன் கதையாடல் அம்சத்திற்காக வெகுமக்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன. இப்பாத்திர வார்ப்புகள் புனைவு என்பதைத் தாண்டி சமூக நடைமுறைகளில் பாடல்களாக, பிம்பங்களாக, வசனங்களாக கையாளப்படுகின்றன என்பதே நாம் இதை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதற்கான காரணங்களாகும். கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனும், போலீஸ் அதிகாரியும் மிகு புனைவினால் கட்டப்படுகிறார்கள். இவர்கள் புழங்கும் அமைப்பை அதன் சமகாலத்தில் வைத்து பல்வேறு அம்சங்களோடு உளவியல்பூர்வமாக அலசும் படங்களே இல்லை. நடைமுறையில் அப்படியில்லாவிட்டாலும் சமகால அதிகாரத்திற்கு தேவைப்படுவதால் சாதிய கலாச்சாரமென்று ஒன்றை கற்பனை செய்து அதோடு தங்களை இணைத்துக் கொள்கின்றனர்.

இந்நிலையில் இப்பாத்திர வார்ப்புகளை சினிமா என்கிற தளத்திலேயே நின்று எவ்வாறு எதிர்கொள்வது? இதற்கு மாற்றான பாத்திர வார்ப்புள்ள படங்கள் உருவாக வேண்டும் என்பதே தேவை. கிராமப்புறத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பாத்திரமொன்றுக்கு மீசை வைத்து அரிவாள் தூக்கி இதே நாயக கதையாடலுக்குள் சித்தரிக்கலாம் அல்லது இத்தகைய அதிகாரத்தின் பாத்திரங்களை தீவிரமாக பகடி செய்து எதிர்கொள்ளலாம். இது திட்டமிட்டும் திட்டமிடாமலும் நிகழலாம்.

பொதுவாக நம்முடைய திரைப்படங்களில் இதுபோன்ற நாயக பாத்திர வார்ப்புகள் அன்றாட வாழ்வின் தருணங்களில் வைத்து பேசப்பட்டாலும் நாயக பெருங்கதையாடல் என்ற விதத்தில் கற்பனையாக – மிகுபுனைவாக – லட்சியவாதமாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இதன்படி இச்சித்தரிப்புகள் எதார்த்தமானவையல்ல. மீண்டும் மீண்டும் வேறு வேறு படங்களில் சொல்லப்படுவதால் எதார்த்தமானவை போன்று காட்டப்படுகின்றன. எதார்த்தமானவை போன்று நம்பப்படுகின்றன. இதற்கு மாறாக நகைச்சுவை காட்சிகளும் பாத்திரங்களும் நாயக பாத்திரங்களின் கம்பீரம், பெருமிதம், வீரம், மானம் போன்றவற்றிற்கு எதிர்நிலையில் கேலியாக – புறக்கணிக்கத்தக்க வழக்கங்களாக – சமூகத்தில் இல்லாதவைகளாக காட்டப்படுகின்றன. இலட்சியப்படுத்துவது நகைச்சுவை பாத்திரங்களின் நோக்கமாய் இருப்பதில்லை. ஆனால் உற்றுக்கவனித்தால் லட்சியப்படுத்தப்படும் நாயக பாத்திரங்களைவிட லட்சியப்படுத்தப்படாத நகைச்சுவை பாத்திரங்களின் சித்தரிப்பு எதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமாக இருப்பதை பார்க்கமுடியும். இருக்கும் எதார்த்தத்தை லட்சியப்படுத்துவதை விட அடைய விரும்பும் ஃ காட்டிக் கொள்ள விரும்பும் அடையாளங்களை எதார்த்தமாக காட்டி லட்சியப்படுத்தும் சமூக உளவியலோடு தொடர்புடைய பார்வை இது.

இந்நிலையில் நாயக சாகசத்தின் லட்சியவாதத்திற்கு உதவி வந்த மேற்கண்ட மூன்று பாத்திர வார்ப்புகளுக்கு இணையான அதேவேடத்தில் அமைந்த நகைச்சுவை பாத்திரங்கள் சிலவற்றை பார்க்கலாம். அப்பாத்திரங்களுக்கான இடச்சூழல், பாத்திரங்கள், வசனங்கள், பொருள் பிறக்கும் தருணங்கள் சார்ந்து லட்சியவாத நாயகனுக்கு இல்லாத எதார்த்த பொருத்தம் நகைச்சுவை நாயகனுக்கு அமைவதை பார்க்க முடிகிறது. இதில் சமகால நகைச்சுவை பாத்திரங்களில் வடிவேலு முக்கிய இடம் வகிக்கிறார் எனலாம். அந்த வகையில் வடிவேலு நடித்த சில படங்களில் இவை சார்ந்த பாத்திரங்களைப் பற்றி பேசலாம்.

வடிவேலுவின் உடல்மொழி, வசனம், பேசும் தொனி, குரலின் தன்மை சார்ந்து தமிழின் தேர்ந்த நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்லாமல் தமிழ் சினிமா வரலாற்றிலும் முக்கியமாக நடிகராக மாறியிருக்கிறார். தம்முடைய நகைச்சுவை காட்சிகளுக்கான சம்பவங்களையும், பாத்திரங்களையும், வசனங்களையும் வெகுமக்களின் அன்றாட புழங்குத் தளத்திலிருந்து எடுத்து நிகழ்த்துகிறார் என்ற வகையில் ஒருவித தமிழ் அழகியல் இவரிடம் உருப்பெறுவதை பார்க்க முடிகிறது. தமிழ் சினிமாவில் நிறைய நகைச்சுவை நடிகர்களின் வௌ;வேறுவிதமான பங்களிப்பு இருந்தாலும் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், நாகேஷ், கவுண்டமணி வரிசையில் வடிவேலு தான் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கிறார். எள்ளல், பகடி சார்ந்து சமகாலத்தை பிரதிபலிப்பதில் ஓரிடம் இருந்தாலும் கவுண்டமணிக்கு செந்தில் போன்ற இணைப்பாத்திரத்தை (அதாவது பிறரின் தோற்றம், தொழில், நிறம், பேச்சு போன்றவற்றை) வைப்பதின் மூலம் நகைச்சுவை அமைகிறது. சமூகத்தின் மேல்கீழ் என்கிற பாகுபாட்டுத் தன்மை மறைமுகமாக கவுண்டமணியின் நகைச்சுவை சட்டகத்திற்குள் செயல்படுவதை பார்க்கலாம். ஆனால் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை இப்பண்பிலிருந்து பெருமளவு விலகுகிறது. அவர் தன்னையே பகடிக்கு உள்ளாக்கிக் கொள்கிறார். தன்னிலிருந்தே நகைச்சுவை உருவாக்குகிறார். வடிவேலு பற்றிய இத்தகைய புரிதலை வைத்துக் கொண்டு இக்கட்டுரையின் முதல் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ள நாயக பாத்திர வார்ப்புகளை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை மூலம் எதிர்கொள்ளப்படும் விதத்தை பார்க்கலாம். வடிவேலுவின் படங்களில் உச்ச நகைச்சுவையாக அமைந்த சில படங்களை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம். ‘மாயி, வின்னர், தலைநகரம், மருதுமலை, கிரி’ போன்ற படங்களே அவை.

மாயி தமிழகத்தின் தென்பகுதியை களமாக கொண்ட படம். தென் பகுதிக்கேயுரிய இடைநிலை சாதியைக் குறிப்பிடும் வகையிலான கதை பின்னணி கொண்டது. தியாகமும் கருணையும் கொண்ட வழக்கமான கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயக பிம்பத்தை மையப்படுத்தி கதை நகருகிறது. இப்படத்தின் நகைச்சுவை வேடமேற்றிருக்கும் வடிவேலுவின் பாத்திரம் பிரதான கதாபாத்திரங்களோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தாலும் நகைச்சுவை பகுதிகள் தனிட்ராக்காக அமைந்திருக்கின்றன. கதை நாயகனை அழைத்து கொண்டு பெண் பார்க்க செல்லுவதன் மூலம் நாயகனின் சாதி அந்தஸ்து கொண்ட பாத்திரம் இது என்பதை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கதையில் வடிவேலு சிங்காரித்துக் கொண்டு வேலையேதுமில்லாமல் ஊரை சுற்றிவரும் மைனர் பாத்திரம். வெள்ளை வேட்டி சட்டை, தொடைக்கு மேல் எடுத்துக்கட்டிய வேட்டி, சட்டை காலருக்கு மேல் கர்சீப் என்று சுய அலட்டல்களோடு வலம் வருபவர். சொந்தகாரப் பெண்களை கேலி செய்யக் கூடியவர். ஆனால் ஒருபோதும் அப்பெண்கள் இவரை விரும்புவதில்லை. இந்நிலையில் தன்னுடைய பழைய கால வீரதீரங்களையெல்லாம் சொல்லும் தாத்தாவின் (அவரும் இப்படியானவர் தான்) யோசனைப்படி முறைப்பெண்ணான கோவைசரளாவை ஏமாற்றி திருமணம் செய்து கொள்ளுவார். சென்று தன் ஆண்மையை நிறுவ வேண்டிய முதல் இரவில் அவளிடமிருந்து பெரும் தாக்குதல் வெளிப்படும். உதவ வரும் தாத்தாவையும் அவள் அடித்து சாய்த்துவிடுவாள். இதன் மூலம் வடிவேலுவும் தாத்தாவும் பேசிவந்த பாரம்பரிய ‘வீரக்கதை’யெல்லாம் உதிர்ந்துவிடுகின்றன. இதேபோல மற்றொரு காட்சியில் குடித்துவிட்டு ‘வீரத்தின்’ வெளிப்பாடாய் ஓட்டலில் பெரும் கலாட்டா செய்வார். ஓட்டல் உரிமையாளரின் பெண்களை பிடித்திழுப்பார். ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அங்கு வரும் மனைவியை கண்டு அஞ்சி நடுங்குவார். எல்லோரும் பார்க்கும்படியாக அவள் அடித்து துவைப்பாள். படம் முழுக்க அவருக்கு இவ்வாறே காட்சிகள் அமையும்.

இப்படத்தை பொறுத்தவரைக்கும் இவை நகைச்சுவை காட்சிகளே. நகைச்சுவைக்காக சித்தரிக்கப்படும் காட்சிகள் என்றாலே எதார்த்தமற்றவை என்பதே இவற்றைப் பற்றிய பொதுப் புரிதல். ஆனால் உண்மையில் படத்தில் காட்டப்படும் இப்பண்புகள் தாம் நடைமுறையில் பெரும்பான்மை கிராமப்புற மைனர்களில் நிலை. அவர்களின் வீரமும் அலட்டலும் வரையறைக்குட்பட்டவை. எல்லா இடத்திலும் ஒன்று போல் இல்லாமல் எதிர்க்க ஆளில்லாத இடத்தில் வீரம் காட்டுவதும், தன்னை தொடர்ந்து வீரனாகவே சொல்லிக் கொண்டே இருப்பதும் தன்னுடைய பயத்தை மறைப்பதற்கான உளவியல் தான். மேலும், கிராமப்புற மோதல்களில் கூட்டமாக மட்டுமே சென்று தாக்குவார்கள். பின்னால் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற தைரியத்தில் வீரம் பேசுவார்கள். வடிவேலுவின் பல படங்களில் இதை அப்படியே பார்க்கலாம். வீரம் பேசிவிட்டு திரும்பி பார்த்தால் சக ஆட்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அடிவாங்கித் திரும்புவார். பொதுவாக கூட்டங்களாக சென்று மோதி கொள்வதுதான் சாதிக் கலவரங்களின் அடிப்படை. எனவே இன்றைய சாதி அமைப்புகள் சொல்லிக் கொள்ளும் வீரம், ஆண்ட பரம்பரை போன்ற வாசகங்கள் எல்லாம் உள்ளீடற்றவை; திரட்டியைக் காட்டி வீரம் பேசுபவை; வடிவேலு காட்டும் வீரம் அதைப் பற்றிய பேச்சுகள் பிரச்சினை வரும் வரை தான் நீடிக்கின்றன. சம்பந்தப்பட்டவர் வந்துவிட்டால் பொசுங்கி போகின்றன. உண்மையில் வீட்டுக்கு எதுவும் சம்பாதித்து தரமுடியாத மைனர்கள் மனைவியிடம் வாங்கிய வசவுகளையும் அடிகளையும் மறைத்துவிட்டு (ஒருவகையில் மறைப்பதற்காகவே) வெளியில் வந்து வீரம் பேசுவதும் மீசை முறுக்குவதும் நடக்கும். இந்த உளவியல்தான் படங்களில் பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் சமூகத்தில் பெரும்பான்மையாக இல்லாத ஃ உண்மைக்கு நெருக்கமற்ற சித்தரிப்புகள் தான் நாயக பாத்திரத்தின் பண்பாக காட்டப்பட்டு அவையே உண்மை போல சொல்லப்படுகின்றன. நடைமுறையில் இருப்பவற்றை நகைச்சுவையாக சொல்லுவதால் சமூகத்தில் நிலவாதவை போன்ற பொருள் பிறக்கின்றன. உண்மையில் நகைச்சுவை நாயகன் தான் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அசல் பிம்பம்.

மாயி படத்தோடு ஒப்பிடுவதற்கான படம் வின்னர். மாயி படத்தில் உருவான இப்பாத்திர வார்ப்பு அபாரமாக தோற்றம் கொண்டது வின்னர் படத்தில் தான். ஊரில் ஜமீன்தார் போல வாழும் வயதான பெரியவர்களின் தூரத்து உறவு பேரனாக வரும் வடிவேலு வழக்கம் போல அலம்பித்திரியும் மைனர். எந்த வேலையும் செய்வதில்லை; தன்னைப் போலவே சிலரை சேர்த்துக் கொண்டு ஊரை சுற்றித் திரிகிறார்; வீரனாக பேசிக் கொள்கிறார். ஆனால் சண்டை வந்தால் அடி வாங்கி வருகிறார். மீசை வளராமல் பென்சிலில் மீசை வரைந்து கொள்கிறார். தங்கள் குடும்பத்திற்கு இணையான குடும்ப நிலையிலுள்ள நாயகியை சீண்டி அடி வாங்குகிறார். ஒளிந்து கொள்ளுகிறார். ஆனாலும் ஒருமுறை கூட தன் ‘கோழைத்தனத்தை’ ஒத்துக்கொள்ளாதவராக இருக்கிறார்.

தமிழ் சினிமாவில் கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் மீது ஏற்றப்பட்டிருக்கும் பெருமித சுமைகள் அனைத்தையும் வடிவேலுவின் பாத்திர வார்ப்பு தவிடு பொடி ஆக்கிவிடுகின்றன. மானம், வாக்கு, வீரம், மீசை, அரிவாள், குடும்ப பெருமை போன்ற ஒவ்வொன்றும் கழன்று விழுகின்றன. வழக்கமான கிராமப்புற சாகச நாயக படங்களில் மீசை முறுக்கி பெருமை பேசுவதை பிரதி செய்து மீசையை பென்சிலில் வரைந்து கொள்கிறார். மீசை முறுக்கி சண்டையிடுவதற்கு மாற்றாக அடிவாங்கி வரையப்பட்ட மீசை அழிந்து போகிறது. முரட்டு பாத்திரமொன்றில் நாயகன் தோன்றுவானால் அது வீரமாக மாற்றப்பட்டுவிடும், கேலி செய்தாலும் பெண்கள் அவனையே விரும்புவார்கள். அடங்காத பெண்ணை அடக்கி திருமணத்திற்கு பிறகு தன் ‘ஆண்மை’ மூலம் அடங்கி நடக்க வைப்பார்கள். ஆனால் வடிவேலு பெண்களாலும், மனைவியாலும் தாக்கப்பட்டு காலில் விழுந்து கெஞ்சுகிறார். உண்மையில் இதுவே எதார்த்ததிற்கு நெருக்கமானது. அதே போல சக்திவேல், வானவராயன் போன்ற ‘கம்பீர’ பெயர்களுக்கு மாற்றாக கட்டத்துரை என்றும், குதிரை சாரட் வண்டிகளுக்கு மாற்றாக சரக்கு ஏற்றும் சைக்கிள் வாகனமாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. வின்னர் படத்தில் வீரம் காட்டும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் கவிழ்ந்துவிடும் பாத்திர வார்ப்பு அப்படியே கோவில் படத்திலும் தொடர்கிறது. ஊர் ஊராக சென்று கம்பு சுற்றுவதில் பேர் வாங்குவதாக காட்டிக் கொள்ளும் வடிவேலு எங்குமே ஜெயிப்பதில்லை. ஆனால் சொந்த பணத்தில் பரிசு வாங்கி வந்து தன்னையே பாராட்டிக் கொள்கிறார். பளு தூக்க முடியாமல் தூக்கி மூக்கு உடைபடுகிறார். இந்த ஒவ்வொரு சித்தரிப்பையும் சாகச நாயகனுக்கு எதிர்நிலையில் வைத்து வாசித்தால் இவற்றை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதன் தொடர்ச்சியாக மஜா படத்தை வைக்கலாம். ஜமீன்தார் தகுதியிலிருப்பவரின் மகள் பாதுகாவலர் போல வரும் வடிவேலு அதற்கேற்ப மீசை, அடியாட்கள், முகத்தில் மரு, தன் வீரம் பற்றிய பிரதாபங்கள் என்று வலம் வருகிறார். இவையெல்லாம் பேச்சு மட்டும் தான் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளும் நாயகன் இவரை தூக்கிக் கொண்டு போய் விடுவான். வீரம் பேசி வந்த இவரால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது. காரிலிருந்து ஆட்களோடு வேகமாக இறங்கி வரும் போது வேட்டி கார் கதவில் மாட்டி அவிழ்ந்துவிடுகிறது. அவிழ்ந்ததையும் பார்க்காமல் அண்டர்வேரொடு அவர் வேகமாக வரும் காட்சி வேட்டியை காட்டி மானம் பேசும் அதுவரையிலான படங்களின் காட்சிகள் மீது எறியப்பட்ட ஒரு விமர்சனம் எனலாம். இவ்வளவு கோழைத்தனமுடைய ஒருவன் வீரனாக வலம் வருவது பற்றி நாயகன் கேட்கும் போது வடிவேலு தரும் விளக்கம் தமிழ் நகைச்சுவை வரலாற்றில் ஒரு கிளாஸிக். ‘ஒருமுறை அடித்த அடியில் முடி பிய்த்து போனது. அதை சுருட்டி மருவாக வைத்துக் கொண்டேன். இப்போ பாரேன் விரையாக தெரியுதில்ல அதுதான்’ என்று தான் வீரன் போல பில்டப் மட்டுமே செய்து வருகிறேன் என்று கூறுவது நம்மூர் ஆண்ட பரம்பரை பெருமை பேசுபவர்களின் அசல் நடைமுறை அல்லவா‚ கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனின் வீரம், மானம், வாக்கு என்று கட்டமைக்கப்படும் அடையாளங்களுக்குப் பின்னால் அதிகார நலன் இருக்கிறது. கிராமப்புற அதிகார அமைப்பு காப்பாற்றப்படுகிறது. அவற்றை கட்டுடைப்பதின் மூலம் அதிகாரத்திற்கு எதிரான திசையில் தனக்குரிய பங்கை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை நிகழ்த்துகிறது.

அடுத்து வடிவேலுவின் மருதமலை படத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். தென்தமிழகத்தில் தலித்துகள் போட்டியிட முடியாத பஞ்சாயத்துகளாய் இருந்த பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார் மங்கலம் கிராமங்களை கதையாடல் களமாய் போலிமை செய்த படம் இது. கிராமப்புற காவல்நிலையம் ஒன்றில் வடிவேலு ஏட்டு. மேலே முறுக்கிவிடப்பட்ட மீசையோடு தன்னுடைய கடந்த கால சாகசத்தையே சொல்லிக் கொள்ளுவார். ஆனால் பயந்தவர். நொடிக்கு நொடி அவரின் பிரதாபங்கள் அம்பலப்படுவதும். அவரும் சராசரி மனிதனே என்று தெரியவருவதும் தான் படத்தின் நகைச்சுவை பகுதிகள். அதாவது தமிழ் சினிமா போலீஸ் அதிகாரிக்கென்று கட்டமைத்து வரும் பிம்பத்திற்கு எதிரானது இச்சித்தரிப்பு.

வடிவேலு அறிமுகமாகும் காட்சியில் நாயக அந்தஸ்து கொண்டு முறுக்கிய மீசையோடு விரைப்பாக திரும்பி நடக்கிறார். அப்போது அவரின் பிம்பம் பல பிம்பங்களாக காட்சிபடுத்தப்படுகிறது. அதோடு கன்னியாகுமரியிலிருந்து காஷ்மீர் வரை ரவுடிகளை சுட்டுத் தள்ளிவிட்டு வேறு யாரும் கிடைக்காததால் இங்கு ஏட்டாக வந்திருப்பதாகக் கூறிக்கொள்கிறார். புதிய கான்ஸ்ட்பிளாக வரும் நாயகனை நோக்கி ‘ஒரு மேலதிகாரிக்கு சல்யூட் அடிக்கனும்னு தெரியாதா?’ என்று கேட்கிறார். இவ்வாறு போலீஸேக்கேயுரிய அதிகாரத்தோடு அறிமுகமாகும் ‘கம்பீரம்’ அடுத்த காட்சியிலேயே உடைகிறது. நாயகன் சல்யூட் அடிக்கும் வேகத்தில் நிலைகுத்தி வைத்திருந்த துப்பாக்கியை கையிலிருந்து நழுவி விட்டுவிடுகிறான். அது நேராக வடிவேலுவின் கண்ணுக்கு நேராக பாய்ந்து ரத்தம் வர காரணமாகிவிடுகிறது. இவ்வாறு முதல்காட்சியில் கம்பீர தகர்ப்பு அடுத்த காட்சிகளிலும் தொடர்கிறது. பிறகு மார்க்கெட்டில் போய் நின்று லஞ்சம் கேட்கிறார். பழகிப் போன கடைக்காரன் இவர்மீது கோபப்படுகிறார். மெல்ல மெல்ல கம்பீரம் குறைந்து கெஞ்சத் தொடங்கிவிடுகிறார். கடைகாரன் பிச்சை கேட்பவனையும் போலீஸ் ஏட்டான வடிவேலுவையும் ஒன்றாக நிறுத்தி காசை தூக்கி எறிகிறான். இரண்டுமே பிச்சைதான் என்று இக்காட்சி அமைந்து இருக்கிறது. ஆனால் தூக்கி எறியும் காசை பிச்சைக்காரன் பிடித்துவிட போலீஸ்கார வடிவேலு பிடிக்க முடியாமல் தடுமாறுகிறார். கடைகாரன் பிச்சைக்காரன் சரியாக பிடித்துவிட பிடிக்கத் தவறிய போலீஸை திட்டுகிறான். லஞ்சத்திற்காக அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். பிறகு வடிவேலு கண் எதிரிலேயே பிச்சையெடுத்த பணத்தையெல்லாம் பிச்சைக்காரன் எண்ணுகிறார். அப்பணத்தையெல்லாம் பறித்துக் கொள்வதோடு அவனை ஜெயிலிலும் அடைத்துவிடுகிறார். கொட்டடிக்குள்ளிலிருக்கும் பிச்சைகாரன் ஏட்டான வடிவேலுவை சத்தமாக திட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார். அதனைக் கேட்ட இன்ஸ்பெக்டர் வந்து அவனின் பணம் எங்கே? என்று கேட்கிறான். அதை செலவு செய்துவிட்டதாக கூச்சமில்லாமல் கூறுகிறார். இன்ஸ்பெக்டரோ ‘பிச்சைக்காரனிடம் வாங்கி தின்றிருக்கிறாயே வெட்கமாயில்லை?’ என்று கேட்பார். உடனே வடிவேலு ‘நேற்று பிரியாணி வாங்கி வந்து தந்தேனே எப்படி இருந்தது?’ என்று இன்ஸ்பெக்டரை கேட்பார். அவரோ நல்லாயிருந்தது என்பார். அது அவன் காசு தான் பரவாயில்லையா என்பார். இன்ஸ்பெக்டர் வாயடைத்துக் கொள்வார். இவ்வாறு ஒவ்வொரு காட்சியும் தமிழ் சினிமா சித்தரித்து வந்து நேர்மை கொண்ட சாகச போலீஸ் நாயகனுக்கு எதிராக இயங்குவதை பார்க்கலாம்.

போலீஸ் என்றாலே நேர்மை, கம்பீரம், வீரம் என்று கட்டமைக்கப்படுவது போலியான மதிப்பீடு. போலீஸ் பணி என்பது உடலுழைப்பு சார்ந்தது தான். ஐ.பி.எஸ் போன்ற படிப்புகளை படித்துவிட்டு பணிக்கு வருவோரைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் போலீஸ் வேலைக்கு செல்வோரில் பெரும்பான்மையோர் உடலுழைப்போடு தொடர்புடைய இடைநிலை மற்றும் அடித்தட்டு சாதியினர் ஆவர். உடலை வருத்துதல், லஞ்சம், பரிந்துரை, சரிகட்டல் போன்ற பலவும் இதில் செயல்படுகின்றன. பணிக்கு வந்த பின்னரும் பயிற்சி காலம், பணி மாற்றம், பணி சுமை, மேலதிகாரிகளின் தலையீடு போன்ற பலவும் இருக்கின்றன. இதை உளவியல் பூர்வமாக பதிவு செய்த படங்கள் மிகவும் அரிது. ஆனால் இதற்கு மாறாக அப்பாத்திரத்தை மிகு புனைவாக்கி காட்டும் படங்களே வந்துள்ளன. சராசரி மனிதர்களின் உணர்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக போலீஸ்காரர்கள் காட்டப்படுகிறார்கள்.

இப்படத்தில் கான்ஸ்டபிளான நாயகனுடன் சேர்ந்து ஏட்டு வடிவேலு குற்றம் சாட்டப்பட்ட கைதி ஒருவரை நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்த அழைத்துச் செல்கிறார். செல்லும் வழியில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தாம் கடைசியாக அம்மாவை பார்க்க விரும்புவதாக கலங்குகிறான். கேட்டதும் வடிவேலு அழுதுவிடுகிறார். குற்றவாளியை பார்த்து நாயகன் ‘ஏனழுகிறாய்?’ என்கிறான். ஏட்டான வடிவேலுவோ அவன் கதையை கேட்டு தானழுந்ததாக கூறிவிட்டு நீதிமன்றத்தில் ஆஜர் படுத்தும்முன் ‘செல்லும்வழியில் அவன் அம்மாவை பார்க்க வைத்து அழைத்துச் செல்லலாம்’ என்கிறார். நாயகனோ வேண்டாம் என்கிறார். தம் அதிகாரத்தை சொல்லி நாயகனுக்கு கட்டளையிடுகிறார். குற்றவாளி காட்டும் வீட்டின் முன் அவனை இறக்கிவிட்டு விட்டு இருவரும் வாசலில் காத்திருக்கிறார்கள். நேரமாகிவிட்டதை நாயகன் வடிவேலுவுக்கு நினைவூட்டியபடியே இருக்கிறான். ‘கல் நெஞ்சக்காரன்’ என்று திட்டியபடியே சென்று கதவைத் திறக்கிறார். அங்கு கதவுக்குப் பின்னால் வீடில்லை. வெட்ட வெளியே இருக்கிறது. அதாவது அவன் தப்பிவிட்டிருக்கிறான். அவன் தப்பியதைவிடவும் நாயகன் மறுத்ததையும் மீறி தானே பொறுப்பெடுத்து அனுப்பியவன் ஓடிவிட்டான் என்பதால் நாயகன் திட்டப்போவதை நினைத்துதான் அதிகம் பயப்படுகிறார். (கீழே பணியாற்றும் அதிகாரியாக இருந்தாலும் அவன் நாயகன் அல்லவா?) நினைத்தது மாதிரியே வடிவேலுவை முறைக்கும் நாயகன் ‘உலகத்திலேயே அக்யூஸ்டை கட்டிபிடித்து அழுத முதல் போலீஸ்காரன் நீதான்யா’ என்று திட்டுகிறான். இங்கு போலீஸ்காரனுக்கு சராசரி மனித நடத்தை இருக்க முடியாது என்பது மறைமுகமாக சொல்லப்படுவது மட்டுமல்ல அவ்வாறிருப்பது கண்டிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் அவன் போலீஸ். கலங்காமலும் விட்டு கொடுக்காமலும் இருக்க வேண்டும். உண்மையில் இது தான் அதிகாரம். ஆனால் வடிவேலு பாத்திரம் இந்த அதிகாரத்திற்கு எதிர்நிலையில் செயல்படுகிறது. அடுத்து இன்ஸ்பெக்டரிடம் சொல்லிவிட வேண்டாமென்று சாதாரண கான்ஸ்டபிள் காலில் விழுந்து கெஞ்சவும் செய்கிறார்.

ரவுடி ஒருவனிடம் காவல் நிலையத்தில் வைத்தே தான் பிற ரவுடிகளிடம் அடி வாங்கிய அனுபவங்களை வடிவேலு பகிர்ந்து கொள்ளும் இடம் இப்படத்தின் மற்றுமொரு செவ்லியல் தன்மைக் கொண்ட நகைச்சுவை. சாகச நாயகன் அதிகாரியாய் இருக்கும் போது பெரும் வீரம் காட்டுவான். ஆனால் அக்கம்பீரத்தை தாறுமாறாக்கிவிடுகிறது வடிவேலுவின் இந்த விவரணை. ரவுடிகளிடம் அடிவாங்கியதை பெருமை பொங்கக் கூறுவது, பிரதிபலனாக அவர்களிடம் லஞ்சப்பணம் பெற்றுக் கொள்வது போன்றவற்றை நுட்பமான முகக்குறிப்புகளுடன் வடிவேலு விவரிப்பது அபாரம். மற்றொரு காட்சியில் பிணத்தை காவல் காப்பதற்காக அஞ்சி நடுங்குவார். இவ்வாறு படம் முழுக்க கம்பீரத்தின் வழியே கட்டமைக்கப்படும் அதிகாரத்திற்கு எதிராக சாதாரண போலீஸ்காரரின் குணாசதியங்கள் விரிகின்றன.

அடுத்ததாக தலைநகரம், கிரி ஆகிய படங்களில் ஏறக்குறைய ஒத்த பண்புள்ள பாத்திரங்களை வடிவேலு ஏற்றுள்ளார். தலைநகரம் படத்தில் நாய் சேகர் என்ற பெயரில் ரவுடி பாத்திரம். கிரி படத்தில் சிறு நகரொன்றில் பேக்கரி ஒன்றை சில ஆட்களை வைத்து நடத்தும் முதலாளித் தன்மை கொண்ட பாத்திரம். இரண்டிலுமே சவடால், சவால் விடுத்து மாட்டிக் கொள்ளும் பாத்திரம். தலைநகரம் படத்தில் தன்னை ரவுடியாக கட்டமைத்துக் கொள்ள படாதபாடுபடுவார். ரவுடி என்றாலே கொலை செய்ய அஞ்சாதவன், பயங்கரமானவன் போன்ற பிம்பங்களை உருவாக்குவதே ஒருவனை ரவுடியாக நீடிப்பதற்கு தேவைப்படுகிறது. அவை சார்ந்த அச்சம் இயலாமை இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் தன்னைப் பற்றிய அச்சத்தை மக்களிடையே தக்க வைப்பது மூலமே அவன் ரவுடியாக நீடிக்கிறான். உண்மையில் ரவுகள் என்போரில் பலரை நெருங்கிப் பார்த்தால் வெளியில் அறியப்பட்டிருக்கும் பிம்பத்திற்கு மாற்றாக சராசரி வாழ்க்கை மீதான ஏக்கம், பயம், இயலாமை போன்றவற்றோடெல்லாம் இருப்பதை அறியலாம்.

தலைநகரம் படத்தில் வடிவேலு தானாக போய் போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறிக்கொண்டு ‘ஏய் நான் ஜெயிலுக்குப் போறேன், ஜெயிலுக்கு போறேன், ரவுடியாகிட்டேன்’ என்று கூறுகிறாரே ஒழிய அதற்கான எந்த காரியங்களிலும் ஈடுபடுவதில்லை. ரவுடி என்ற பிம்பம் மட்டுமே அவருக்குத் தேவைப்படுகிறது. காவல் நிலையத்தில் சென்று இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்கும் போது விறைப்பாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு நிற்கிறார். ஆனால் கீழே கால்கள் இரண்டும் நடுங்குகின்றன. பேண்ட்டிலேயே சிறுநீர் தானாக கழிகிறது. அப்போதுதான் ‘பில்டிங் ஸ்டிராங், பேஸ்மென்ட் வீக்’ என்ற புகழ்பெற்ற வசனத்தை பேசுகிறார். பகவதி படத்தின் தொடர்ச்சி இதிலிருக்கிறது. இவ்வாறு உள்ளூர் அளவிலான அனுபவத்திலிருந்து ரவுடி என்ற பெயரில் கட்டமைக்கப்படும் பிம்பத்தின் போலித்தனம் நகைச்சுவை மூலம் உடைகிறது.

கிரி படத்தில் ‘அக்காவை வைத்து பேக்கரியை வாங்கினேன்’ என்பதை அவரே நாயகனிடம் கூறுமிடம் பிரமாதம். தன்னுடைய சொந்த பேக்கரி போலவே நாயகியிடம் காட்டிவரும் போது அவளும் ‘இப்படியாமே’ என்று கேட்டுவிடுகிறாள். இன்றைய உலக அளவிலான உடைமை உருவாக்கத்திற்கு மட்டுமல்ல அரச உருவாக்கத்திற்கும் இத்தகைய பின்னணி உண்டு. ஆனால் அதையெல்லாம் மறைத்து கம்பீரம் காட்டும் மனிதர்களை நாம் அன்றாட வாழ்வுத் தருணங்களில் சந்திக்கவே செய்கிறோம். இப்பின்னணியில் வடிவேலு சொல்லும் பேக்கரி பெற்ற கதை முக்கியமான சமூகத்தரவு எனலாம். இதேபோல இங்கிலீஷ்காரன் படத்தில் அக்காமகள்களை காப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு தீப்பொறி திருமுகம் என்ற பெயரில் அரிவாளை கையாளத் தெரியாமல் தனக்குத்தானே காய மேற்படுத்திக்கொள்வதும், போலியான வாக்கிடாக்கி மூலம் கல்யாண மண்டபத்தில் ‘பாம்’ வைக்கத் தெரியாமல் திரிவதும் முக்கியமான காட்சிகள்.

தமிழ் சினிமாவில் எந்த நகைச்சுவை நடிகரும் அடைய முடியாத எல்லையை வடிவேலு அடைந்திருக்கிறார். 24 மணி நேர நகைச்சுவை சேனல்கள் வந்து பெருகிவிட்ட காலத்தில் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை பரவலாக அதிக வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது உண்மையே எனினும் சமகாலத்தை பிரதிபலிக்கும் தன்மையே அவரை குறிப்பிடத்தக்கவராகியிருக்கிறது. அவர் நகைச்சுவைக்காக படங்களில் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளும் வசனங்களும் தமிழர்களின் அன்றாட வாழ்வை பிரதிபலிப்பதற்கான சொல்லாடல்களாக மாறியிருக்கின்றன என்பது வேறெந்த நகைச்சுவை நடிகருக்கும் அமையாது. அரசியல் விமர்சனங்களில் வடிவேலுவின் வசனங்கள் பல வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாததை எளிமையாக புலப்படுத்தி இருக்கிறது. தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் தொடங்கப்பட்ட முதல் ஓராண்டு காலம் சமகால அரசியலை கேலி சித்திரம் வரைய வடிவேலு சினிமாவில் நகைச்சுவைக்காக பேசிய வசனங்களே பயன்படுத்தப்பட்டன என்பது வரலாறு. வேறு எவரிடமும் இது சாத்தியமாகவில்லை. மேலும், ஆனந்த விகடன் கேலிச் சித்திரங்கள், சமூக வலைத்தளங்களில் போடப்படும் மீம்ஸ், படம் என யாவற்றிலும் வடிவேலுவின் வார்த்தைகளே நிரம்பி கிடக்கின்றன.

இப்பின்னணியில்தான் இதுவரையிலான சினிமா கதையாடல் காட்டி வந்த எதார்த்தத்திற்கு எதிரான மிகுபுனைவு பிம்பங்களை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை பாத்திரங்களைக் கொண்டு புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. அரசியல்வாதிகளையும், பஞ்சாயத்து பண்ணையார்களையும் கிண்டலடிப்பதில் கவுண்டமணி தான் சமர்த்தர். ஆனால் சூரியன் போன்ற சில படங்களைத் தவிர மற்ற படங்களில் அவர் வெளியிலிருந்தே இருந்தே கிண்டல் அடிப்பார். இப்போக்கு மட்டுமல்ல தன்னை சரியாக காட்டிக் கொள்ளமட்டுமல்ல சுயவிமர்சனத்திற்கும் எதிரானது. ஆனால் வடிவேலு பாத்திரம் விமர்சிக்கப்பட வேண்டிய பாத்திரமாகவே தன்னை மாற்றிக் கொள்வார்.

அதிகார பிம்பங்களை கிண்டலுக்கு உள்ளாக்குதல் என்பது வடிவேலுவின் திட்டங்களில் ஒன்றா? அத்தகைய ஓர்மையுடன் தான் மக்கள் பார்க்கிறார்களா? போன்ற கேள்விகள் இங்கு எழலாம். இதைப்பற்றி விவாதிப்பதற்கு நம்மிடம் துல்லியமான தரவுகள் ஏதுமில்லை. வாசிப்பின் சாத்தியம் என்று வேண்டுமானால் உடனடியாக பதில் சொல்லலாம். அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதில் தலைகீழாக்குவதில் பகடிக்கு முக்கிய இடமுண்டு என்பது தமிழில் பேசப்பட்டுள்ளது.

அதேவேளையில் வடிவேலு தொலைக்காட்சி பேட்டியொன்றில் தன்னுடைய நகைச்சுவைக்கான கச்சா பொருள் பற்றி ஒருமுறை கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. நான் நம் ஊர்களில் பொது இடங்களிலும் பிற இடங்களிலும் மக்கள் நடந்து கொள்ளும் விதங்களிலிருந்தே நகைச்சுவைக்கான கருவை நான் எடுக்கிறேன் என்கிறார். இக்கட்டுரையின் வாசிப்பை புரிந்து கொள்ள இந்த வாக்கியம் போதும். சினிமாவில் அதிகார நோக்கத்திற்காக கம்பீரம் காட்டும் பாத்திரங்கள் எதார்த்தமானவையல்ல. அவை லட்சியபடுத்தப்பட்டவை மட்டுமே. ஆனால் நகைச்சுவை காட்சிகளாக காட்டப்படுபவை தாம் எதார்த்தமானவை. வெளியில் தன்னை கம்பீரப்படுத்திக் கொண்டு உள்ளுள் இதற்கு மாறாக இயங்கும் சமூக மனிதர்களை பிரதிபலிக்கிறார் என்றால் இதுவே சமூக எதார்த்தம் எனலாம். இதன்படி சமூக எதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கிறார் என்ற முறையில் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை காட்சிகளே சாகச கதையாடல் கொண்ட கற்பித சினிமாவிற்கு எதிரான அசலான கதையாடல் எனலாம். வடிவேலுவின் அபார நகைச்சுவைக்கு உள்ளூர் எதார்த்தத்தின் தொடர்பே காரணம் எனலாம். பகடி ஃ கிண்டல் ஃ கேலி ஃ நகைச்சுவை எல்லாமே அதிகாரத்திற்கு எதிரானவையாக கலை இலக்கியங்களில் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதிகாரத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்வது ஒருவகை. பகடியாக எதிர்கொள்வது மற்றொரு வகை. ஆனால் இங்கே எதார்த்தம் நகைச்சுவையாகவும் நகைக்க வேண்டிய போலி பெருமிதங்கள் எதார்த்தமாகவும் இருத்தப்பட்டிருப்பதை என்னென்று சொல்வது?

Comments are closed.