மணல் நடிகை ( சிறுகதை ) அகமது ஃபைசல் ( இலங்கை )

[ A+ ] /[ A- ]

ஐயா இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்ல தம்பி”
அம்மா..இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..”
“இல்லப்பா”
“சார் இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்லடா..ஏன் கேக்கிற?”
“என்ற தங்கச்ச காணோம் என்னு பேப்பர்ல வந்திருக்காம”
“போய்த் தேடிப்பாபாரு”
என்று அய்மனிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றவர் எதிரே வந்த சிறு பாதையோரமாக நின்றிருந்த வயது முதிர்ந்து தோலும் சுருங்கிப்போன மரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு சட்டைப் பைக்குள்ளிருந்து எடு்த்த சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டியைத் தேடினார்.
அவர் அணிந்திருந்த சட்டையில் இடது பக்கம் மாத்திரமே ஒரு பை இருக்கிறது. அதில் இருந்தது அந்த ஒரு சிகரெட்டு மட்டும்தான்.

காற்சட்டைப் பைக்குள் ஒன்றுமில்லை. அடிக்கடி இரு கைகளையும் இடுவதற்காகவே வைத்திருக்கிறார்.
சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டி கிடைக்காவிட்டாலும் அவர் அதை பெரிசுபடுத்தாமல் சிகரெட்டை ஒரு முறைக்கு பல முறை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துவிடுவார்.
அவர் அன்றாடம் அந்த தெருவை வலம் வரும் மனநோயாளி காத்திம்.
“டே..காத்திம்” என்று பெயரைச் சொல்லியே சிறுவர்கள் சேட்டை செய்வர்.

“மாமா இன்டைய பேப்பர் எடுத்திட்டீங்களா?”
“இல்ல மருமகன்”
கதறி அழு- என்று சொல்லும் மனதுடன் அடுத்தாற்போல் உள்ள கடைக்குத் தாவுகிறான் அய்மன்.

“தீப் பெட்டிய கொஞ்சம் கொடுங்களன்”
“ஆ..பொது எடத்தில சிகரெட்டு பிடிச்சா போலீசு பிடிக்கும் தெரியாதா நோக்கு. உனக்கும் சேத்துத்தான் இந்த சட்டம் போ..அங்கிட்டு”
என்றார் அரிசிக் கடைக்காரர்.

காத்திம் மீண்டும் சிகரெட்டை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.

“முதலாளி..இன்டைய பேப்பர கொஞ்சம் பாத்துட்டு தாரேன் தாங்களன்…”என்று கேட்டான் அய்மன்.
“நேரமில்லப்பா. பேப்பர் வாங்கி வரயும் ஆளில்ல” என்றார் வாழைப்பழக் கடை முதலாளி.
“காசத் தாங்க முதலாளி நான் போய் வாங்கி வாரன்” என்றான் அய்மன்.
அதொன்னும் தேவல நீ போ..” என்றார் முதலாளி.

பக்கத்து தார் வீதியில் அடிக்கடி போலீசு ஜீப்பும் போய்க்கொண்டுதானிருக்கிறது. தங்கச்சி காணமல்போனது பற்றி போலீஸிடம் வாப்பா கொடுத்த புகாரை விசாரிக்கச் செல்கிறதோ ஜீப்பு.
தன் பேச்சை யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்பதால், தன் பேச்சை தானே கேட்டுக்கொண்டு நடக்கிறான் அய்மன்.
வியர்வையால் முதுகு நனைந்திருப்பது சட்டைக்கு மேலால் தெரிகிறது.

“நெருப்பு இருக்கா?”
“நான் சிகரெட்டு பத்திரல்ல அந்த ஹோட்டலுக்குப் போ..” என்றார் காத்திமிடம் மற்றொருவர்.

பகலிலே இத்தனை மின் விளக்குகள் எரியவிட்டிருக்கும் ஹோட்டல் அது.
சாப்பாடு என்ன விலை இருக்கும்?. மின் விளக்கின் சாப்பாட்டுக் காசையும் சேர்த்துத்தான் எடுப்பான் போல கடைக்காரன். எனும் தோரணையில் பசியோடும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நின்ற அவரிடம் போய்
“கொஞ்சம் தீப்பெட்டி இருந்தா கொடுங்க” என்றான் காத்திம்.
“அங்க போடாப்பா ரொட்டிக் கல்லுக்கு நெருப்பு வச்சிருக்கி கண்ணுக்குத் தெரியலியா..போ..” என்றார் அவர் பசியின் கோபத்தில்.
ரொட்டிக்கல் பக்கமாகச் சென்ற காத்திம்
எதிரில், கொஞ்சம் கசங்கிக் கிடந்த பேப்பரை கூன் விழுந்தவன் போல் இடுப்பை வளைத்துக் குனிந்து எடுத்து முதலில் அதன் சுருக்கங்களை நிமிர்த்திவிட்டு வாசிக்கத் தொடங்கினான்.

காணவில்லை : ஒரு முழு தெளிவான கலர் புகைப்படத்துடன். படத்தில் உள்ள பெண்ணை கடந்த இருபதாம் திகதி முதல் காணவில்லை. வயது பதினேழு. பெயர் சுமைரா. இந்த பெண் பற்றிய தகவல் அறிந்தவர்கள் கீழ் காணும் தொலை பேசி இலக்கங்களுடன் தொடர்பு கொண்டு அறியத் தரவும்.
என்று மட்டும் வாசித்தார்.
அவர் தொலை பேசி இலக்கங்களை வாசிக்கவில்லை.

பேப்பரை நீளவாக்கில் மடித்து ரொட்டிக் கல் அடுப்பில் எரியும் நெருப்பில் நனைத்தார். நெருப்பில் நனைந்த பேப்பர் தீப்பற்றிக்கொண்டது. சிகரெட்டின் தலையை தீயிடம் காட்டி பற்றவைக்கும் அதே கணம் ஹோட்டலில் இருந்து வெளியே வந்த ஒருவர் மற்றெரு சிகரெட்டை அவனிடம் நீட்டினார். உடனே தன் கையில் இருந்த சிகரெட்டை சட்டைப் பைக்குள் இறக்கிவிட்டு அதை வாங்கி பற்றவைத்ததோடு பேப்பரும் தன் கடைசி உயிரை கையில் பிடித்தபடி தரையில் விழுந்து கருகி மாய்ந்தது.

தீயினால் சிவந்த ஒற்றைக் கண்ணுடனிருக்கும் சிகரெட்டை லாவகமாக வாயில் வைத்து புகையை உள்ளிழுத்து வெளியே விடுகிறான். போரில் வெற்றி கண்டவன் நினைப்பு காத்திமின் முகத்தில் தென்பட்டது. திடீரென பேப்பரில் பார்த்த முகம் நினைவில் வர எரிந்து கிடக்கும் சாம்பலை தனது ஆட்காட்டி விரலினால் கிளறுகிறான். அங்கும்
“அவளைக் காணவில்லை”.

மிகுந்த கவலையுடன் அவளைத் தேடுபவன் போல் எதிரில் வரும் இளம் பெண்களைக் கொஞ்சம் உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான் காத்திம்.
அது பொதுச் சந்தை என்பதால் எண்ணிலடங்காத ஆண்களும், பெண்கள் சற்றுக்குறைவாகவும் அவனின் கண்களில் அகப்படுவதும், தப்பிச் செல்வதுமாக இருந்தனர்.
சந்தை பன்னிரெண்டு மணி வெய்யிலை அவனுடன் கூட்டிக்கொண்டு திரிகிறது.

“பேப்பர்….பேப்பர்…”
“தம்பி…தம்பி….நில்லு இன்டைய பேப்பர் ஒன்னு குடு..” என்று ஆவலுடன் காசை நீட்டினான் அய்மன்.
“இது பழைய பேப்பர்..நான் பழைய பேப்பர் வாங்குறன்..” என்றான் பேப்பர்க்காரன்.

யாரை நோவது என்று தெரியாமல்;
அது பஸ் தரிப்பிடம் என்பதால் பயணிகள் காத்திருக்கும் படிக்கட்டில் போய் சற்று அமர்ந்தவன் புறப்படத் தயார் நிலையில் நின்று ஹாரன் அடிக்கும் பஸ்ஸைப் பார்த்ததும் எழுந்து அவசரமாக ஓடிச் சென்று பஸ்ஸினுள் ஏறிக் கொண்டான். அவன் தங்கச்சியின் வயதில் உள்ள குமர் பெண்களை உற்று உற்று பார்த்துவிட்டு வெளியே இறங்கியவன் கண்களிரண்டிலிருந்தும் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது.

வாப்பா சந்தையில் மூட்டை தூக்கும் கூலி நாட்டாமி. சந்தையில் எல்லோரும் கேவலமாகப் பேசுவதால் வேலைக்குப் போகாமல் இருப்பதை வைத்து தின்றுகொண்டு வீட்டில் இருக்கிறார்.

மூன்று நாட்களாகிவிட்டன.
உம்மா மறு பக்கம்.
போனவள் போனவளாகவே இருக்கட்டும் அவள் இனித் தேவையில்லை என்ற உள் அன்போடு பிடிவாதமாய் இருக்கிறாள். ஆனால் தனியே அழுது அழுது மூக்கினால் வடியும் சளியை எடுத்து வாசலில் நிற்கும் பூச் செடிகளின் இலைகளின் மேல் வீசியடிக்கிறாள்.

பஸ் நிலையத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் சுவர்களில் கோதுமை மாவுப் பசை பூசி ஒட்டப்பட்டிருக்கும் விளம்பர நோட்டீசுகளை வாயினால் உரித்து தின்றுகொண்டிருக்கும் ஆடுகளுக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று விரலிடுக்கில் இருந்த கடைசிச் சொட்டு சிகரெட்டையும் உறுஞ்சி இழுத்துவிட்டு சில வினாடிகள் வாய்க்குள் புகையை பிடித்து வைத்து வெளியே ஊதிவிட்டு ஆடுகளை ரசித்தபடி ஆடுகள் கிழிக்கும் நோட்டீசுகளில் கீழே விழுகின்ற துண்டுகளை எடுத்து நேர்த்தியாக மடித்து சுவரின் மேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் காத்திம்.

“கண்ணு இருட்டுறாப்போல இருக்கி ஒரு ரொட்டியும் டீயும் குடுங்க” என்றான் அய்மன் அங்குள்ள சிறிய தேனீர்க் கடைக்குள் புகுந்து.
“தம்பிக்கொரு ஸ்ரோங் டீ..ஈ…போடு” என்றார் கடை நடத்துணர்.
“ஏன்டாம்பி உன்ட தங்கச்ச காணல்லியாம மூனு நாளா? யாருடா கடத்தின?.. இப்பெல்லாம் பொம்புள புள்ளயள வீட்டுல வச்சிக்கிறதென்டா.. என்ற உம்மோ..எங்க இருந்தெரியா வாரானுகள் புதுசு புதுசா ஆட்களெல்லாம். வந்து ஊருக்குள்ள திரிகிறானுகள். நம்ம புள்ளயள நாமதான்டா பாதுகாக்கனும். அந்தக் காலம் போல இல்லடா இப்ப. அதானாக்கும் எனக்கு பொறந்தது மூனும் ஆம்புளப் புள்ளயளா தந்துட்டான் அந்த இறைவன்.
என்று பேசிப் பேசியே தன் வியாபாரத்தில் கண்ணாய் இருக்கும் கடை நடத்துனரிடம் எதுவும் பதில் பேசாமல் ரொட்டியை சாப்பிட்டுவிட்டு டீயையும் குடித்துக் கொண்டு கேஸ் கவுண்டரில் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்த அய்மன் மற்றுமொரு பஸ்ஸினுள் ஓடிப் போய் ஏறி அங்கிருக்கும் இளம் குமர் பெண்களின் முகத்தில் தன் தங்கையைத் தேடுகிறான்.

தங்கை மீது மிகுதியான பாசம் வைத்திருப்பவன். அவளின் இழப்பை அய்மனால் தாங்கக் கூடிய சக்தி கொஞ்சம் இல்லாதிருந்தது.

அந்த பஸ் நிலையத்தில் கொதிக்கும் சொற்கள், நசுங்கும் ஓவியங்கள் என்று; குழந்தை ஒரு கையில், பிச்சைத் தட்டு ஒரு கையில், அழுக்குத் துணி அணிந்த ஊனமுற்றவர்கள் அவதி, பார்வை அற்ற சிலரின் இரவு, திருடர்களின் தந்திரம், உடல் சூம்பிய நாயின் வேதனை வெளிப்பட்ட முகம், பஸ் ரைவர்கள் அடிக்கடி போடும் ஹார்ன் ஒலி, இடையில் சில அழகிய குமர் பெண்களின் லிப்டிக் உதடுகள், மிட்டாய்க் கடையின் நிறங்கள், ஆஸ்பத்திரியில் பல நாட்கள் தங்கியிருந்து பாய் படுக்கையுடன் ஊர் செல்ல வரும் சிலரிடமிருந்து வரும் ஆஸ்பத்திரி வாசம். எல்லாம் அய்மனின் மூளையைச் சலவை செய்துகொண்டிருந்தது.
சட்டென ஒரு திசையிலிருந்து காற்று உறுட்டி வந்து விட்ட நீரில்லாத வெறும் பிளாஸ்டிக் போத்தல் அய்மனின் கண்களையும் சில வினாடிகள் கூடவே உறுட்டிக்கொண்டு சென்றது.

ஒன்றுக்குப் பின்னால் மற்றொன்று என ஒழிந்து கொள்வதுபோன்ற வரிசையில் நின்றிருந்த பஸ்ஸிற்குப் பின்னால் அய்மனின் தங்கை மறைந்து செல்கிறாள். மூச்சுப் பிடித்து அவ்விடத்திற்கு ஓடிச் சென்று பார்த்தான் அவளை. அது வேறு ஒரு குமர். அவன் தங்கையிடம் இருக்கும் அதே சல்வார் காமிஸை அணிந்திருக்கிறாள்.

அழுக்குத் துணி முடிச்சொன்றை வலது தோளில் இட்டபடி அவர் வயதைக் காட்டிக் கொடுக்கும் உடல் தோல் சுருக்கம் அவர் வைத்திருந்த பித்தளைப் பீங்கானிலும் இருந்தது. தன் பாட்டிற்கு பீங்கானில் தட்டித் தட்டி பாடிக்கொண்டிருக்கும் அவர் முன்னால் சென்ற காத்திம் அவரின் பாடலுக்கு ஆடத் தொடங்கினான். இவன் எந்த சினிமா நடிகனின் ஆட்டத்தை பிரதிபலிக்கிறான் என்பதை சரியாக சொல்ல முடியாதிருக்கிறது. ஆங்கிலப் படத்தில் வரும் பிறந்த நாள் பார்ட்டிகளின் மெல்லிய போதை நடனம்போலும் இருந்தது.

சாப்பாட்டு ஹோட்டல்களில் இருந்து வரும் சமையல் வாசனை மட்டும்தான் இவர்களின் பாடலையும், ஆடலையும் கேட்டு ரசிக்க வந்து நிற்கிறது. சனக் கூட்டம் இல்லை.
நல்ல பசி கிளம்பும் நேரம் பகல் ஒன்று முப்பது. இவர்களின் பகல் உணவு செத்துவிட்டது அதன் ஆவி மட்டும் சுற்றித் திரிகிறது.
தார் வீதிகளில் இருந்து தெறிக்கும் வெய்யில் வெளிச்சம். சிறுநீர் கழிக்க இடம் தேடி அலையும் சிலரின் அணை உடையத் துடிக்கும் சிறுநீர்க் கதவு, அதனால் அடி வயிற்றில் ஏறிய பாரம். தன் தங்கையைக் காணவில்லை என்ற செய்திப் பேப்பருக்காக அலையும் அய்மன்.
அந்த சந்தைத் தொகுதியையும், பஸ் நிலையத்தையும் என்னவென்று சொல்வதற்காக மேலே ஆகாயத்தில் வட்டமிடுகிறது ஒரு பருந்து.

லொத்தர் சீட்டுக்காரன் வேற “அதிஸ்டம் இருக்கு அதிஸ்டம் இருக்கு” என்று கூவுகிறான். அந்த அதிஸ்டம் இந்த பிச்சைக்கார பாடகனுக்கும் இருக்கலாம். அதையும் ஒரு பணக்காரன்தான் தட்டிச் செல்வான்.
அடி அறுந்த மரம் போன்று ஆடி அலுத்த காத்திம் சுவரில் போய் மெதுவாக சாய்கிறான். சுவர் ஓரமாக வரும் மூத்திர வாசம் ஏதோ போதையை ஏற்றிவிட்டாற்போல் இருந்ததால் எழுத்து ஒரு திசை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

சமையல் வாசனை வந்த ஹோட்டலாகத்தான் இருக்கும் இது என்று ஒரு முடிவை எடுத்துக்கொண்டு ஹோட்டல் முன்னால் நிற்கத்தொடங்கிய காத்திம்; கால் வலித்தால் தாங்கும். வயிறு வலித்தால் தாங்குமா? வயிறுக்குத்தான் கால்களை வைத்து படைக்கவில்லையே ஆண்டவன். என்ற கேள்விகளையும் பதில்களையும் தனக்குள் கேட்டவன்போல் இன்னும் நிற்கிறான். ஹோட்டல் முதலாளியின் முகத்தையும் கேஸ் கவுண்டர் மேசையில் வரிசையாக வைத்திருக்கும் டொபி நிறைத்த பிளாஸ்டிக் போத்தல்களுக்கு மேலாக கண்களை உயர்த்திப் பார்க்கிறான்.

இதை அறிந்த முதலாளி ஒரு கையை உயர்த்தி பின்னால் சமையல் அறைப்பக்கம் நோக்கி சைகை காண்பித்தார். சில நிமிடங்களின் பின்னர் ஒரு சோற்றுப் பார்சல் வெளியே காத்திமுக்காக வந்து சேர்ந்தது. கையில் கிடைத்த சோற்றுப் பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு முதலாளியை கருணையாக ஒரு பார்வை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு பிச்சைக்கார பாடகன் இருக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கி நடக்கிறான் காத்திம்.
அவரின் வயது முதிர்ந்த தட்டில் ஒரு பங்கை கொடுத்துவிட்டு தன் பங்கை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இடத்திற்குச் செல்கிறான். அவ்வளவு கேவலமான பைத்தியகாரனல்ல அவன் படித்தவன் போல்தான் இருக்கிறான் பார்ப்பதற்கு. என்ற மன உறுதியுடன் சோற்றைப் பிசைந்து சாப்பிடுகிறான் பாடகன்.

தன் இடம் வருவதை அண்மித்ததும் காத்திமுக்கு வந்தது ஒரு பைத்தியகாரச் சிரிப்பு. “ஹி…ஹி…உ…ஊ…”
அந்த இடம்தான் கடற்கரை.
மீன்வாடி நிழல். வெய்யிலில் வறுபட்ட மணலில் அவன் கால்கள் புதைகின்றன. ஹி….ஹி….” மீண்டும் சிரிப்பு.
மீன்வாடி நிழலில் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
அவ்வப்போது கை நீட்டும் கடலுக்கும் சில பருக்கையை வீசிக்கொண்டு, எதிரில் வந்து நிற்கும் நாய், காகங்களையும் கவனித்து சாப்பிட்டு முடித்தான்.

அவனை ஒரு முதலாளியாகவும் நாய், காகங்கள், மற்றும் கடல் இவைகளை ஒரு மனநோயாளியாகவும் அவன் நினைத்ததேயில்லை.

சட்டைப் பைக்குள் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்து முதலில் முகர்ந்துகொண்டு இடது பக்கம் திரும்பினான்.
ஒரு தீப்பெட்டி. அது வெற்றுப் பெட்டி.
வலது பக்கம் எரிந்துபோன குச்சிகள். சற்றுத் தொலைவில் கிடந்த அந்த ஒரு பெட்டிதான் நம்பிக்கை ஊட்டியது. எழுந்துபோய் எடுத்தான்,
திறந்தான்.
கதவை அடைத்துக்கொண்டு கட்டிலில் உறங்கும் ஒரு காதல் சோடி போல் இரு குச்சிகள்.
ஒன்றை வெளியே எடுத்து பற்றவைத்தான்.
“சீச” என்ற சத்தமுடன் எரிந்தது குச்சி.
ஒரு குச்சி தனியறையில்.

அதில் சிகரெட்டை பற்றவைத்துக் கொண்டு ஈரமான மணல் பகுதில் போய் அமர்ந்து தொடங்குகிறான் மனதில் பதிந்துவிட்ட அவளை சிற்பமாக செதுக்க.

நெஞ்சு முட்டிய கவலையுடன் திரிந்த அய்மன் கால் போன போக்கில் போனதும் வந்து முட்டியது அந்த கடற்கரையே.

வெய்யில் இளகிய மாலை.

காத்திம் எதிர் பாராத அடி முதுகில் விழ முதுகை நெழித்துக்கொண்டு திரும்பினான்.

“என்ற தங்கச்ச நீதானாடா கடத்தி வச்சிருக்க? எங்கடா என்ற தங்கச்சி..சொல்லு சொல்லுடா நாயே.. சொல்லாம உன்ன விடமாட்டன். உன்ன பைத்தியமென்டு நெனச்சா இத்தனக்கும் நீதானாடா காரணம் நாயின்ட மவனே..”

என்று சத்தமிட்டு காத்திமின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்து குலுக்கினான் அய்மன்.
தன் தங்கையை அச்சுப் பிசகாமல் அப்படியே மணலால் செதுக்கி வைத்திருப்பதைக் கண்ட பேராத்திரம்.
கொதித்தெழுந்தான். காத்திமை திரும்பவும் அடித்துக் கேட்டான். அழுதுகொண்டு பல்லைப் பல்லைக் காட்டி இழித்தான் காத்திம். தங்கை மணல் சிற்பமாக ஒருக்களித்து படுத்திருப்பதை முட்டுக் காலில் நின்று பார்த்து அழுகிறான். அவனால் அந்த சிற்பத் தங்கையை உடைக்க மனது வரவில்லை.
காத்திம் அடியை வாங்கி வாங்கி பல் இளித்துக் கொண்டே இருந்தான் பைத்தியகாரன்.

அந்த இரவு கடற்கரை மணலிலே கழிந்தது.
நிலை குலைந்த படுக்கை.

பொழுது விடிந்தாச்சு.

மீன்வாடிக்குள் இரண்டு பைத்தியகாரர்கள்.

வந்த மீனவர்களில் ஒருவன் இருவரையும் முதுகில் தட்டியெழுப்பிவிட்டான்.

“என்னடா இது கோலம்? நீ அந்த மூட தூக்கிற நாட்டாம மகன்தான..”ஏன் இங்க படுத்துக்கிற?
இன்டைய பேப்பர் செய்தி பாத்தியா?..உன்ட தங்கச்சி புத்திசாலிடா..நீதான் பைத்தியமா இருக்க…”என்றான்.

காத்திம் எழுந்து மீன்வாடியைவிட்டு வெளியேறி அவளின் மணல் சிற்பத்தைப் பார்க்கச் செல்கிறான்.

“என்ன செய்தி” இது அய்மன்.
“உன்ட தங்கச்சி சினிமாவுல நடிக்கிறாளாம்..ஹிரோயினியாம்டா போட்டோவோட செய்தி வந்திருக்கு” என்றான்.
“அந்த பேப்பர் எங்க” என்றதும் கழுவாத வாய் கொஞ்சம் நாற்றமடித்தது.
“போடா போய் வாயக் கழுவிட்டு முன்னுக்குள்ள தேயிலக் கடையில பேப்பர் இருக்கி போய்ப் பாரு..” என்றார் அவர் பொறுமையாக.

*******

Comments are closed.