முதற்காதல் ( சிறுகதை ) – சொ பிரபாகரன்

[ A+ ] /[ A- ]

சென்னைச் சித்தப்பா, அன்னியோனியம் காட்டுகிறார் என்றால், ஏதோ வில்லங்கத்தில் நம்மைச் சிக்க வைக்கப் போகிறார் என்று அர்த்தமாம். சித்தப்பாவின் ஏகப்புத்திரி செளந்தரியாதான், இதை அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொன்னாள்.

நான் அப்போது சென்னைக் கம்பெனி ஒன்றில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன்.

எனக்கு ஒரு டாக்டர் பெண்ணை மணம் முடிக்க, சித்தப்பா ஏக காலமும் தேனீச்சி போல் அலைந்து திரிந்தார். “பண்பாடுள்ள குடும்பம்டா! அவங்களுக்கு வாடகை மட்டுமே மாசம் லட்சத்துக்கு மேலே வரும்.. அந்தப் பொண்ணு மகாலஷ்மி! குடும்பத்துக்கு ஒரே வாரிசு.. நம்ப செளந்தரியா மாதிரியே..” என்று மட்டும் சித்தப்பா சொல்லி விட்டிருந்தால் பரவாயில்லை..

மேலும் சேர்த்துச் சொன்னதுதான் இடித்தது: “அவங்களுக்கு வருற வாடகை மட்டும், இப்ப நீ வாங்கும் ஈத்தச் சம்பளத்தை விட, பத்து மடங்கு அதிகம்.. அதோட பொண்ணு, நம்ப செளந்தரியா மாதிரி டிகிரி கூட முடிக்காத பொண்ணு இல்லை; எம்.பி.பி.எஸ். முடிச்சவள்.”

பெண் வீட்டாரின் பெருமை பேசி, என்னையும், என்னுடன் பாந்தமாய் இருக்கிறாள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக செளந்தரியாவை, தன் மகளேயானாலும் சித்தப்பா சிறுமைப்படுத்துகிறார் என்றாலும், இந்த டாக்டர் பொண்ணை மட்டும் இழந்துடக் கூடாது என்பதில் உறுதியானேன்.
செளந்தரியா, சித்தப்பாவின் நல்லெண்ணத்தையும், அன்னியோனியத்தையும், துளியும் நம்பவில்லை. “இவ்வளவு பணம் வரும்னு தெரிஞ்சா, அப்பா பேசாம அம்மாவை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு, அந்தப் பொண்ணை அவரே கல்யாணம் பண்ணியிருந்திருப்பார்; இதில் நமக்கு விளங்காதது எதோ இருக்கு. ஒருவேளை டாக்டர் பொண்ணு, அப்பா வயசாளினு நிராகரித்து இருப்பாளோ?” என நெற்றிச் சுருக்கி, என்னிடமே சந்தேகம் கேட்டாள்.

“சித்தப்பா இயல்பில் நல்லவர்தாம்.. சில சூழ்நிலைகளில் நல்லா நடந்துக்க முடியாம போய் இருந்திருக்கலாம். அதுக்காக அவரை மொத்தமா அலட்சியம் செய்றது சரியில்லை,” என போதி புத்தன் மாதிரி நான் சொல்ல, செளந் காதுகளை மூடிக் கொண்டு, கண்களை விரித்து, திருஷ்டிப் பூசணி மாதிரி வாயைப் பிளந்து, சிரித்தாள். என்னை அவமதிக்கிறாளாம்..

செளந்தரியா தனக்கு தோன்றுவதைக் கல்மிஷம் இல்லாமல் பேசுவாள்; எங்கள் ஒட்டு மொத்த குடும்பத்திலும், அவளது நம்பிக்கைக்குரியவன் (அவளது கணவனையும் விட) நான் ஒருவனே என்ற முறையில், அதிக உரிமை எடுத்துக் கொண்டு, அதிஉண்மைகளைச் சொல்லி, எல்லோரையும் தர்மச் சங்கடத்துக்குள் உள்ளாக்குவாள்.

அவளது பேச்சு பெரும் அசெளகரியங்களைக் கிளப்புகிறது என்பதினால், அவள் டிகிரி முடிப்பதற்குள் திருமணம் முடித்து, சைதையில் தனிக்குடித்தனம் வைத்தார், சித்தப்பா. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, கிறங்கிய கண்களுடன், கணவனை விழுங்குவதை முழுநேர வேலையாய், செளந் செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

“கல்யாணத்துக்குக் காதலெல்லாம் அவசியமில்லை. ஆண்-பெண் உடல் இருந்தால் போதும்..” என தனது ஆராய்ச்சி முடிவை ஒருநாள் வெளியிட்டு, அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினாள்.
இப்படி அப்பட்டமாய் அனைத்தையும் அம்மணமாக்கித் தோலுரித்துப் பேசுபவள், சித்தப்பாவை அனுசரித்துப் போவதென தற்காலிகமாக முடிவெடுத்துள்ள என்னைக் கேலி மட்டும் பேசி, சும்மா விட்டுவிடுவாள் என எதிர்பார்க்க முடியாதுதான்.

“பிரபா! பிராய்டின் இட் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், உன் சித்தப்பா (என் அப்பா என்று சொல்ல மாட்டாள்) உள்ளிட்ட எல்லா மனிதர்களும், நீ நினைப்பது போல, நல்லவரில்லை என்பது எப்பவோ உனக்குப் புரிஞ்சிருக்கும். சதா சர்வகாலமும் வன்முறை, பாலுணர்வு எண்ணங்களுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்ஜீவிதான், இன்று மனிதன் என்ற பெயருடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஹோமோசெபியன். அதற்கு விதிவிலக்கு நீயுமில்லை; நானுமில்லை.

மற்ற உயிரினங்களுக்கு இனப்பெருக்க காலத்தில் மட்டுமே பாலுணர்வு வரும். ஆனா உயிரினங்களில் மனுஷனுக்குள் மட்டுமே, சர்வசதா காலமும் பாலுணர்வு மட்டுமே மீந்து நிற்கிறது. பாலுணர்வுதான் மனிதனின் இயல்பான இட் என்பது புரிந்ததும், எனது சூப்பர்ஈகோவை எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு, எனது கணவனையே விழுங்க ஆரம்பித்தேன்.”

அவள் சொன்னதில், பாதிக்கு மேல் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதை, அவளிடம் அப்பட்டமாக ஒப்புக்கொண்டால், முதுகு மேலேறி, இன்னும் புரியாத விஷயம் பேசி, சிவத் தாண்டவமாடி விடுவாள்.

“உனக்கு நீ செய்யும் காரியங்களை நியாயப்படுத்த, ஒரு காரணம் வேண்டும். அக்காரணம் மற்றவர்களுக்குப் புரியாத மாதிரியும், புரியாததினாலேயே மிரட்டுற மாதிரியும் இருந்தால், ரொம்ப உத்தமம். அதற்கு வசதியாய், உனக்கு பிராய்ட் கிடைத்து விட்டார். அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு, பாலுணர்வுடன் இருக்கும் மனுஷிதான் இயல்பாய் இருக்கிறாள் எனச் சாதிக்கிறாய். அந்த உணர்வுடன், உனது கணவனையும் கையாள்கிறாய். என்னால் உன்னை மாதிரி எல்லாம் இயல்பா இருக்க முடியாதம்மா! ஆளை விடு!” எனக் கைக்கூப்பி கெஞ்சினேன்.

“போடா போ! உன்னிடம் போய் பிராய்டைப் பற்றி பேசினேன், பார்! என் புத்தியைச் செருப்பால் அடிக்கணும்..”

#

செளந்துடன் கூடுதல் ஒட்டு வைத்தால், எனக்கு வாய்ப்பிருக்கும் டாக்டர் பெண்ணை முயற்சிக்காது சித்தப்பா கைவிடலாம் எனக் கருதி, அவளிடம் இருந்து சற்று விலகி நின்றேன்; சித்தப்பாவிடம் பாந்தமாய் நடந்து கொண்டேன். என்னப் பாந்தமாய் இருந்து, என்னச் செய்ய? கடைசியில் சித்தப்பா பற்றிய செளந்தின் அனுமானம்தான், சரியென நிரூபணமாகி விட்டது.
சித்தப்பாவின் வில்லங்கம் அப்பட்டமாய் அம்பலமாகி விட்டது.

விஷயம் தெரிந்ததும், செளந்துக்குப் போன் செய்தேன். போனை எடுத்தவள், தான் ரொம்ப பிஸியாக இருப்பதாகவும், அரை மணி நேரம் கழித்து அழைப்பதாக கூறி விட்டு, நான் என்ன சொல்ல வந்தேன் என்பதைக் காது கொடுத்துக் கூட கேட்காமல், கட் செய்தாள்.

சித்தப்பா என்னை நடுத்தெருவில் விட்டு விட்டு, செளந்துக்கு 24×7 எனச் சர்வ சதா காலமும் வீரியமாய் செயல்புரியும் கணவனை, ஏற்பாடு செய்துள்ளார். கணவன் களைத்துப் போகும் வரை, அவள் பிஸியாதான் இருப்பாள். தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு செளந்தின் போன் எப்போது வருமென காத்திருந்தேன். விட்டால் அழுது விடுவேன் போலிருந்தேன். கடைசியாக போனில், அவள் வந்த போது, “என்ன பிரபா? குடி முழுகுனது போல், பரபரப்பாய் பேசினே? என்ன விஷயம்?” எனப் பெருமூச்சுடன் கேட்டாள். .

“சித்தப்பா பாத்து வைத்திருந்த பொண்ணை விசாரித்தேன். அவ யாரு கூடவோ ஒரு வாரம் ஒடிப் போயிட்டு, திரும்பி வந்தவளாம்..”
“இருக்கட்டும்.. அதுக்கென்ன? உனக்கு டாக்டர் பொண்ணு வேணுமென்பதுதானே முக்கியம்? அவ ஓடிப்போன பொண்ணா இருந்தா என்ன? ஓடிப்போகாத பொண்ணா இருந்தா என்ன? இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு, ஓடிப் போகாத டாக்டர் பொண்ணுதான் வேணும்னு, டிமாண்ட் பண்றது, ஓவரா தெரியலை?”

“உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சுப் போச்சா? தான் கல்யாணம் பண்ணப் போற பொண்ணு சுத்தமா இருக்கணும்னுதானே, யாருமே எதிர்பார்ப்பாங்க?”
“சுத்தமான பொண்ணுதான் வேண்டும் என்றால், இங்கே பாரதத்தில் நடந்த எழுபத்தஞ்சு சதம் கல்யாணம் நடந்தே நடந்திருக்காது. நான் உங்கிட்டே ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், கோவிச்சுக்காதே.. நீ மொதல்ல சுத்தமானவனா, மனசாட்சியைத் தொட்டுப் பதில் சொல்லு..”

செளந்தா இப்படிப் பேசறா? சித்தப்பாவை விட வில்லங்கமான ஆளாய் இருப்பாள் போலிருக்குது.. நான் தவித்துப் போய் நின்றேன். கைகளைப் பிசைந்து கொண்டேன்.
எனது மனதின் குரல் செளந்துக்கு எப்படியோ அப்படியே கேட்கி்றது. அனதால்தான் எனது உள்மனம் எழுப்பும் கேள்விகளுக்கு அப்படியே பொருத்தமாய் பதில் சொல்கிறாள்.

“வில்லங்கம் என்று நான் சொன்னது, உனது ஆத்மாவின் தேவை என்ன, உனது மற்ற தேவைகள் என்ன, அவைகளை இந்தத் திருமணம் நிறைவேற்றுமா என்று பார்க்காமல், இந்தத் திருமணம் நடந்தால் தனக்கு என்ன லாபமென பார்க்கும் அப்பாவின் திருட்டுத் தனத்தை. தனக்கு லாபம் ஒன்றும் இல்லையென்றால், பெண்ணின் கடந்த காலத்திற்குள் அவரே போய், இந்நேரத்துக்குள் இக்கல்யாணத்தைக் குலைத்து, உனக்கு எந்த ஆதயமும் இல்லாது செய்து இருந்திருப்பார். இந்த திருமணத்தை முடித்து வைத்தால், ஏதாவது பெரிய கமிஷன் தருவதாக, பெண் வீட்டில் அப்பாவுக்கு ஆசைக் காட்டி இருந்திருக்கலாம். இல்லையெனில் அவர் ஏன் உன் கல்யாணத்தில் தலையிட போகிறார்?”
அவள் இப்படி நீட்டி முழங்குவது, எனக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. “அப்ப நீ எனக்குப் பண்ணும் அட்வைஸ்தான் என்ன?”

“உனக்கு டாக்டர் பொண்டாட்டி எதுக்கு வேணும்? அவ சம்பாதிச்சு, வீட்டைக் கவனித்துக் கொண்டால், நீ வீட்டில் சோம்பேறித்தனமாய் உன் அத்தான் மாதிரியே புருஷ பணியை மட்டும் பாத்துட்டு இருக்கலாம். சரியா? அப்படி நினைப்பதில் தப்பு ஒன்றும் இல்லை.”
என்னைப் பற்றியும், அவளது புருசனைப் பற்றியும் எவ்வளவு கேவலமா எடை போட்டு வைத்திருக்கிறாள். அவ்வளவு கேவலமான என்னையும் அவள் புருசனையும அவள் வெறுக்க வில்லை என்பதுதான் இதில் ஆறுதலான விசயம்..

அவள் யோசித்தாள். இந்தப் பிரசினைக்கு ஒரு தீர்வு காண வேண்டும் என தீவிரமாய் சிந்திக்கிறாள். நிச்சயம் அவள் என் நலனை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் துளிர் விட்டது.
“உன் பிரசினையைத் தீர்க்க நான் ஒரு வழி சொல்றேன் கேளு! நேரா அவளைப் போய் பாரு! அவ மூஞ்சியைப் பார்த்துப் பேசு. வழக்கமா நீ செய்றது போல, மாரைப் பாத்துப் பேசாதே! அவளிடம் சொல்: உனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. கல்யாணத்துக்குப் பிறகாவது, எனக்கு உண்மையாய் நடந்து கொள்வாயா என்று கேள்!” என்றவள் பிரேக் போட்ட பேருந்தைப் போல் பேச்சை திடீரென நிறுத்தி, தனக்குள் எதையோ மறுபடியும் தீவிரமாக யோசித்தாள்.

சிந்தனையின் தொடர்ச்சி லாவகப் பட்டதும், தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தாள்: “உண்மையா நடந்து கொள்வாயா என்று ஏன் கேட்க வேண்டும்? உண்மைக்கு ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கு. அதெல்லாம் உனக்குப் புரியாது! அதனால் இப்படி நேரடியா பச்சையாய் கேள்! கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, அவ உன்னுடன் மட்டும்தான் படுத்துக்கணும் என்று சொல்லு. நீயும் அவளைத் தவிர, வேறு யாருடனும் உறவு வைத்துக்க கொள்ள மாட்டேன் என்று உறுதி கொடு, எல்லாம் சரியாயிடும்!”

“அப்படிச் சொல்லி விட்டு, பின்னால் சொன்ன மாதிரி அவள் நடந்து கொள்ளா விட்டால்?”

அவளுக்கு என் கேள்வி கடுமையான ஆத்திரத்தை மூட்டியது.. “மடையா! அப்படின்னா நீயும் சொன்ன மாதிரி நடந்து கொள்ளாதே! நம்ப தெரு முட்டுச் சந்தில், ஒரு பைத்தியக்காரி ராத்திரி நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடப்பா தெரியுமா? அவளுடன் போய், உனக்கு எய்ட்ஸை வர வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும், படுத்துக்கோ! அதுதான் உன் டாக்டர் பொண்டாட்டிக்குக் கடுமையான எரிச்சலைத் தரும்…. ”

அவள் பதிலால் இடி விழுந்தது போல், சோர்ந்து போய், ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
என் நிலையைப் பார்த்து, அவளுக்கே பரிதாபம் ஏற்பட்டு இருந்திருக்க வேண்டும்.. என்னைச் சமாதானப் படுத்த அவளே பேசினாள். ”பிரபா! வார்த்தைகளுக்கு மந்திரசக்தி உண்டு! சொன்ன வார்த்தைகளை மீறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல… என் கவலை எல்லாம், அந்தப் பொண்ணு எதாவது உன்னிடம் சொல்லி, சொல்லிய சத்தியத்துக்கு நிற்பாள். ஆனால் உன்னால்தான், அப்படி முடியாது. உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்லா முழுமையா தெரியும். அதான் சொல்றேன்..”

#

இறுக்கமாய் ஜீன்ஸிம், பிடித்த மாதிரியான டைட் டாப்ஸில், திமிர்ந்த குதிரையைப் போல் இருந்தாள். என்னருகே வந்ததும், அவள் எனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள். எனக்குதான் என்னவோ அவளது பருத்த மார்பையே பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. செளந் என்னைப் பற்றி சரியாதான் எடைப் போட்டு வைத்திருக்கிறாள்.
“ஹாய்!” என்றவள், தனக்கு ஒரு சூடான பில்டர் காபி ஆர்டர் செய்து விட்டு, “உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டு, என்னையே ஆர்டர் செய்ய விட்டு விட்டாள்.

அவள் பெர்ப்யூம் போடவில்லை. ரொம்ப இயல்பாய் இருந்தாள். எந்த மேக்கப்பும் இல்லாமல், அன்று மலர்ந்த புஷ்பம் போல புத்துணர்வுடன் இருந்தாள்.
“மிஸ்டர் பிரபா! எனக்குச் சுற்றி வளைத்துப் பேச தெரியாது. நேரா விஷயத்துக்கு வரேன்.. புரோபோஸ் பண்றதுக்காக, நீங்க என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாக உங்க சித்தப்பா சொன்னார். சரிதானா?”
அவளது நேரடியான பேச்சு பிடித்திருந்தாலும், பயமாக இருந்தது. இவள் இன்னொரு செளந்தரியா! தனக்குத் தோன்றும் உண்மைகளை அப்படியே புட்டு வைத்து விடுவாள் போல் இருந்தது..

குற்றால அருவி போல தனது மனதைக் கொட்டினாள்: “பட், புரோபோஸ் செய்யணும்னா, அதுக்கு முன்னாடி என்னைப் பற்றி முழுசாய் தெரிஞ்சுக்கணும்.. உங்களைப் பற்றியும் முழுசா சொல்லணும். அப்பதான் சரியான முடிவு எடுக்க முடியும்.. முதலில் நான் என்னைப் பற்றி சொல்லட்டுமா?…” என்றவள், சிறிதாகச் செருமிக் கொண்டு, நெற்றியில் முத்திட்டிருந்த வியர்வையைத் தனது கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

நெற்றியைச் சுருக்கி தான் பேச நினைத்ததை மனதுக்குள் ஒருமுகப் படுத்திப் பேசத் துவங்கினாள். “நான் ஒருத்தனை லவ் பண்ணினேன். அவன் நம்ப சாதி பையன் என்பது மட்டுமே, அந்த லவ்வை எங்க வீட்லே அக்சப் பண்ணதுக்கான காரணம்னு சொல்ல மாட்டேன். அவன் ரொம்ப வசதியானவன் என்பது, அந்த லவ் அக்சப் ஆனதுக்கு முக்கிய காரணம்.

இவ்வளவு ஈஸியா ஆப்ரூவ் ஆனதினால்தான் என்னவோ, அது சுவாரசியமில்லாத காதலா போயிடுச்சு.” சன்னமாய் தனக்குள் புன்னகைத்தாள்
“நான் எனது தோழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது கூட, சின்னதா ஏதாவது சோதனை வைத்துப் பார்த்து, அதில் தேறினாதான் பிரெண்டாவே வச்சுக்குவேன்.. அப்படிப்பட்ட நான், லைப் பார்ட்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, எப்படி சும்மா ஓ.கே. சொல்ல முடியும்? அவரைச் சோதிக்க விரும்பினேன். இந்த மாதிரியான சோதனைகள்தாம், அவரை நமக்குப் புரிய வைக்கும்,” என்றவள் சன்னமாய் இருமிக் கொண்டாள்.

“எங்காவது ஒரு வாரம் ஓடிப் போலாமெனச் சொல்லி, அவரை வலுக்கட்டாயமாய் புலிகெட்டுக்கு, யாரிடமும் சொல்லாமல் இழுத்துச் சென்றேன். குட்டிப் போட்ட தாய் நாய், குட்டிகளை விட்டு தயங்கி தயங்கி வருவது மாதிரி, என் பின்னால் வந்தான். புலிகெட் ஒரு லவ்வர் பாரடைஸ்.”

எந்தவித தயக்கமுமின்றி, தனது காதலை தனது எதிர்கால கணவனிடம் மூடி மறைக்காமல் சொல்லும் அவளது தைரியத்தைக் கண்டுண, அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல் உறைந்து போய் இருந்தேன். இதே போல், நான் திருட்டுத் தனமாய் புணர்ந்த தேவடியாக்களைப் பற்றி, பட்டவர்த்தனமாய் அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?

அதை விடுங்கள்! செளந் சொல்லச் சொன்ன கோரிக்கையையாவது (என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிய பிறகு, வேறு யாருடனும் படுத்துக் கொள்ளக்கூடாது) குறைந்த பட்சம், என்னால் அப்படியே அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?.
என்னால், யதார்த்தத்தில் செளந்தரியாவுடன், எப்போதும் பொய்யே பேச முடிந்ததில்லை. அப்படியொரு வலுவான பர்சனாலிடி அவள். அதுபோலதான் இவளும்.. இல்லை, இல்லை இவள் செளந்துடன் வலுவானவள். இவளுடன் என்னால் பேசவே முடியாது! அது உண்மையாக இருந்தாலும் சரி, பொய்யாக இருந்தாலும் சரி..

“அங்கே இருந்த ஒரு வாரமும், அவன் சாமியார் மாதிரி இருந்தான். அவரம்மா, நாங்க பழக ஆரம்பிச்சதும், ஏங்கிட்டே இருந்து விலகி இருனு அறிவுரை சொல்லி இருந்தாளாம். விலக முடியாமல், என் மீது அப்சஷனாகி விட்டால், எங்களிடம் இருந்து அவங்களால் எதுவும் கறக்க முடியாது இல்லையா? அம்மாவை அவரால் மீற முடியலை. மீற முடியாதவங்க, வான்னதும் என்னுடன் ஏன் ஓடி வரணும்?னு கேட்டேன். ‘அம்மா உன்னோட ஓடிப் போகக்கூடாதுனு ஒரு போதும் சொன்னதில்லை’, என்றார்.

Comments are closed.