மூடுபனிக் கவிகள்-4: கூ செங் – தமிழில் சமயவேல்

[ A+ ] /[ A- ]

கூ செங்

கூ செங்
(1956-1993)

மூடுபனிக் கவிகளில் மிக முக்கியமான கவி கூ செங். அவரது
வாழ்க்கை ஒரு அதிபுனைவைப் போல இருக்கிறது. குழந்தைத்தனமாக
பூச்சிகளின் உலகில் வாழ்ந்த இவரது வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான
புனைவாக இருக்கிறது. பைத்தியம், கவிஞன் என்ற போர்வையில்
வாழ்ந்த கூ செங் ஒரு ஆணாதிக்கக் கொலையாளி என்றும் எழுதினார்கள்.
பல எதிரும் புதிருமான பதிவுகளே காணக் கிடைப்பதால், கூ செங்கையும்
அவரது மனைவி ஸீ யேவையும் நேரடியாக அறிந்த எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்
எழுதிய “அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்” என்னும் கட்டுரையின் சில
பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தை இங்கு வாசிப்போம்.

அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்
எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்

1956ல் பீகிங் நகரில் நன்கு அறியப்பட்ட கவிஞரும் ராணுவ அதிகாரியுமான கூ ஹாங்கின் மகன் கூ செங், அவரது 12ம் வயதில் ஒரு இரண்டு வரிக் கவிதை எழுதிப் பிரபலம் ஆனார். அந்தக் கவிதை:

“கருத்த இரவின் ஒரு கொடை, இந்த இருண்ட கண்களைக் கொண்டு கூட
நான் பிரகாசிக்கும் ஒளியைத் தேடிப் போகிறேன்.”

1969ல், கலாச்சாரப் புரட்சி கூ செங்கையும் அவரது குடும்பத்தையும் ஷான்டோங் மாகாணத்தின் உப்புப் பாலைவனத்திற்குப் பன்றிகள் மேய்க்க அனுப்பியது. அந்தப் பகுதி மக்கள், கூ செங் புரிந்து கொள்ள முடியாத வட்டார மொழியில் பேசினார்கள். தனிமை காரணமாக அவர் இயற்கையின் உலகில் லயிக்க ஆரம்பித்தார்: “இயற்கையின் குரல் எனது இதயத்தின் மொழி ஆகியது. அதுவே ஆனந்தம்” என்றார்.

அவருக்கு மிக விருப்பமான புத்தகம் 19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ழான் ஹென்றி ஃபேப்ரெயின் “பூச்சியியல் குறிப்புகளும் வரைபடங்களு”மே. பூச்சிகளைச் சேகரிக்க ஆரம்பித்தார். பறவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தார். மணலில் மரக்குச்சிகளைக் கொண்டு “பெயர் இல்லாத சிறு மலர்கள்” “வெள்ளை மேகத்தின் கனவு” போன்ற கவிதைகளை எழுதினார். ஜான் க்ளேர் போல அவரது கவிதைகளை வயல்களில் கண்டெடுத்து எழுதிக் கொண்டார். “இயற்கையிடம் நான் ஒரு மாய ஒலியைக் கேட்டேன். அந்த ஒலியே எனது வாழ்வின் கவிதை ஆகியது.” என்கிறார். அவரது முதற் பருவக் கவிதையின் இயல்பு ஒரு மழைத்துளியாக இருந்தது. அவரது குழந்தைப் பருவம் சொர்க்கத்தின் ஒரு காட்சியைப் போல இருந்தது. அதிலிருந்து அவர் ஒருபோதும் மீளவே இல்லை.

1974ல் அவர் பீகிங்குக்குத் திரும்பினார். ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை பார்த்தார். பேய்த்தனமாக எழுத ஆரம்பித்தார். அவரது அறையின் சுவர்களில் எல்லாம் எழுதி வைத்தார். அவரை “ஒரு பலகையில் குத்தப்பட்டு கால்களை உதைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பூச்சியைப் போல” அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் அவரை விட ஏழு முதல் பத்து வயது வரை மூத்த கவிகளான பெய் தவோ, துவோ துவோ, யாங் லியான், மாங் கே, ஷூ திங் முதலிய கவிகளின் குழுவுடன் இணைந்து கொண்டார். இந்தக் குழு சோஷலிச யதார்த்தவாதத்தையும் அதன் புரட்சிகரமான கதாநாயகர்களையும் நிராகரித்தது. தன்னையே விசாரிக்கும் உள்நோக்கிய படிமவகைப் பாடல்களையும் கவிதைகளையும் எழுதியது.

“சாம்பல் வானம்
சாம்பல் சாலை
சாம்பல் கட்டிடங்கள்
சாம்பல் மழையில்
இந்த இறந்து பரந்த சாம்பற்மை வழியாக
இரண்டு குழந்தைகள் நடக்கிறார்கள்
ஒருவர் பிரகாசமான சிவப்பு
ஒருவர் வெளுத்த பச்சை”

இது கூ செங்கின் முதற் பருவக் கவிதைகளில் ஒன்று. இதை அரசுத் தரப்பில் ஒருவர் ‘மெங்க்லாங்’ கவிதை என்றார். ‘மெங்க்லாங்’ என்னும் சீனச் சொல்லின் பொருள் “இருண்மை” அல்லது “மூடுபனி” என்பதாகும். பெய் தவோ, அவர்களது தலைமறைவு இதழின் பெயரைக் கொண்டு “இன்று (ஜிண்டியாங்) குழு”வினர் என அழைத்தால் போதும் என்றார். ஆனால் மூடுபனிக் கவிகள் என்ற பிரயோகமே பரவிவிட்டது. கூ செங், “மூடுபனியே இல்லை. உண்மையில் இவை எதையோ தெளிவு படுத்தும் கவிதைகள்” என்றார்.

கூ செங்கின் படைப்புகள் 1981ல் ஒரு பித்தவெறித் தாவலில் “பலினின் கோப்பு” என்ற தலைப்பிலான கீதக் (லிரிகல்) கவிதைகளாக இருந்தன. இதுவே அவரது முதல் கவிதைத் தொடர். “மேற்கை நோக்கிய பயணம்” என்னும் சீன செவ்வியல் நாவலில் வரும் குரங்கு ராஜாவை ஒத்த ஏமாற்றுப் பேர்வழியே பலினும்–கூ செங்கும் குரங்கு ஆண்டில் பிறந்தவர் தான்–தெரியாத்தனமாக உன்மத்தக் காளான்களை சாப்பிட்டுவிட்ட குழந்தையால் எழுதப்பட்ட சிதறிய வடிவம் கொண்ட நர்சரிப் பாடல்களைப் போன்றும் முட்டாள்தனமான தேவதைக் கதைகள் போன்றும் இருக்கும் ஒரு அடுக்குக் கவிதைகளே “பலினின் கோப்பு.” சீனத்தில் இதற்கு முன்பு ஒரு போதும் எழுதப்படாத ஒரு புதிய வகைக் கவிதைகளே இந்த பலின் கவிதைத் தொடர்.

1983ல் ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஸீ யே என்னும் ஒரு அழகிய மாணவக் கவியைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமண நாளிலேயே “நாம் இருவரும் இணைந்து தற்கொலை செய்து கொள்வோம்” என்று கூறினார். ஸீ யே உற்சாகமானவராகவும் நடைமுறை அறிந்தவராகவும் இருந்தார். ஆனால் கூ செங்கோ ஒரு கனவுக்காரர். அடிக்கடி மனச்சோர்வு அடைபவர்.

1985ல் அவருக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்தது. முன்பு அவர் ‘ஒரு மனித உயிரியாக இருக்க முயற்சி செய்தேன்’, ஆனால் இப்போது உலகம் ஒரு மாயை என்று அறிந்து கொண்டேன். தனது சுயத்தைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு ஒரு நிழல் இருப்பை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள அவர் கற்றுக் கொண்டார். முன்பு, அவர் எழுதியவை ‘முக்கியமாக லிரிகல் வகைக் கவிதை’. இப்பொழுது அவர் ‘ஒரு வினோதமான ஒப்பற்ற அதிசயத்தைக் கண்டுபிடித்தார்: திரவப் பாதரசம் தெறித்தோடி, எந்தத் திசையிலும் நகர்வதைப் போல சொற்கள், தாமாகவே செயல்பட்டன’. அவரது நீண்ட தொடர் கவிதை ஒன்றை ‘திரவப் பாதரசம்’ என்றே அழைத்தார். ‘எந்த சொல்லும் அடக்குமுறைகள் அற்று சுதந்திரமாக இருக்கும் வரை தண்ணீரைப் போன்றே அழகாக இருக்கலாம்,’ என்று அவர் எழுதினார்.

1988ல் கூ செங்கும் ஸீ யேவும் நியூசிலாந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தார்கள். முதலில் அவருக்கு ஆக்லேண்ட் பல்கலைக் கழகத்தில் சீனமொழி கற்பிக்கும் வேலை கிடைத்தது. வகுப்பில் மாணவர்கள் ஏதாவது பேசட்டும் என கூ செங் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பாராம். மாணவர்களோ ஆசிரியர் ஏதாவது சொல்லட்டும் என மௌனமாக இருப்பார்களாம். விரைவில் மாணவர்கள் வகுப்புக்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். இது நிர்வாகத்துக்குத் தெரிய வந்து அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்.

தம்பதியர் ஆக்லேண்ட் வளைகுடாவில் உள்ள ஒரு தீவில் வைஹேக்கே என்னும் இடத்தில் உள்ள, மின்சாரமும் தண்ணீரும் இல்லாத ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் குடியேறினார்கள். அங்கு கூ செங் அவரது குழந்தைப் பருவ சொர்க்கத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சி செய்தார்.

அவர்கள் சிப்பிமீன்களையும் கிழங்குகளையும் இலந்தைப் பழங்களையும் சேகரித்தார்கள். கூ செங் மனைவியை சமையல் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. தவறான உணவுகளால் நோய்மை அடைந்தார்கள். அவர்கள் ஸ்பிரிங் ரோல்களையும் மட்பாண்டங்களையும் செய்து உள்ளூர் சந்தையில் விற்க எண்ணினார்கள். அவர்களுக்கு ‘மூயர்’ ( மரக் காது-இது ஒரு பூஞ்சைக் காளான் பெயர் ) என்று ஒரு மகன் இருந்தான். கூ செங்கின் எல்லாக் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஸீ யே தட்டச்சு செய்தார். அதற்குக் கட்டணமாக அவரே வரைந்த வெள்ளி மற்றும் தங்க விளையாட்டுப் பணங்களை கூ செங் கொடுத்தார். ஆங்கிலத்தையோ அல்லது வேறு எந்த மொழியையும் கற்க அவர் மறுத்துவிட்டார்.

ஒரு சீனன் வேற்று மொழிகளைக் கற்க ஆரம்பித்தால் அவனது தானின், இருத்தலின் சுயவுணர்வைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்துவிடுவான் என்றார். நீல ஜீன்ஸின் கால்களை வெட்டிச் செய்த ஒரு உயரமான உருளைத் தொப்பியை அவர் எப்போதும் அணிந்திருப்பார். இந்தத் தொப்பி எதற்காக எனக் கேட்ட போது அவரது சிந்தனைகளில் எதுவும் தலையை விட்டுத் தப்பிவிடாதவாறு தொப்பி காக்கிறது என்றாராம்.

அனேகமாக இந்த சமயத்தில் தான் நான் அவர்களை சந்தித்தேன்.அப்போது பெர்லினில் அவர் இருந்தார். நான், கூ செங், ஸீ யே மூவரும் ஒரு சீன உணவகத்துக்குச் சாப்பிடப் போனோம். எனது முதல் கேள்வியே அவரது தொப்பியைப் பற்றியதாக இருந்தது. கூ செங் தூங்கும்போது கூட அதை அணிவதாகவும் அவரது கனவுகள் எதையும் அவர் இழக்க விரும்பாததே காரணம் என்றும் ஸீ யே கூறினார்.

நாங்கள் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் எனக்கு மிகக் கொஞ்சமே புரிந்தது. ஒவ்வொரு விஷயமும் ஒரு விரிவான விவாதத்திற்கும் பிரபஞ்ச சக்திகளுக்கும் இட்டுச் சென்றது: சீனப் புராணங்களில் வரும் படைப்புக்கு முந்தைய, பொருட்கள் யின்–யாங் என இரண்டாகப் பிரிவதற்கு முந்தைய குழப்ப நிலை போன்றதே கலாச்சாரப் புரட்சி, மேலும் அதன் தொடர்ச்சியான பதட்ட நிலையே தியானமன் சதுக்கம்; செயல்-அற்ற-அற்ற தாவோயிசம். கூ செங் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரம் முழுவதும் அவரை ஸீ யே ஆராதிப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். இருவரிடமிருந்தும் ஒரு களங்கமற்ற இனிமையான ஒளி பரவிக் கொண்டிருந்தது. நான் சீன மரபில் வரும் அந்தப் பித்துப்பிடித்த மலைத் துறவிகளில் ஒருவர் முன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போல உணர்ந்தேன்.

மாலைப் பொழுது நெருங்கும் போது கூ செங் குளியலறைப் பக்கம் சென்றார். அவரது உருவம் மறைந்தவுடனே ஸீ யே எனது பக்கம் திரும்பிப் புன்னகைத்து விட்டுக் கூறினார்: ‘இவர் இறந்து கொண்டிருக்கிறார் என நம்புகிறேன்’ அவர் அதை விவரித்தார். நியுசிலாந்தில் இருந்தபோது அவரது மகனை ஒரு மவோரி தம்பதியர்க்கு தத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்றாராம். மகன் இருப்பதால் அவரைக் கவனிப்பது குறைகிறது என்றும் வீட்டில் ஒரு ஆண் தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினாராம். ‘நான் எனது மகனை, அவர் இறந்தால் ஒழியத் திரும்பப் பெற முடியாது’ என்று அவர் கூறினார்.

அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் பின்னர் பொதுவெளிக்குத் தெரிய வந்தது. நியுசிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பு கூ செங், இன்னொரு மாணவி, யிங்கர் என்னும் லி யிங்கின் மேல் காதல் வயப்பட்டார்—ஆனால் உறவு தொடங்கவில்லை. ஸீ யே ஒரு திட்டம் வகுத்தார். யிங்கரை வைஹேகே தீவுக்கு வரவழைப்பது, ஸீ யேவுக்குப் பதிலாக அவரை கூ செங்கின் மனைவி ஆக்குவது, பிறகு அவர் நியூசிலாந்தில் உள்ள மகனுடன் இணைவது–இதுவே அவரது திட்டம்.

யிங்கரின் பயணச்சீட்டுக்கான கட்டணத்தை ஸீ யேவே ஏற்றுக் கொண்டார். ஆனால் கூ செங் காதலிகள் புடை சூழ ஒரு ஆனந்தத் தோட்டத்தில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கவே விரும்பினார். (பெண்கள் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கும் போது தான் அழகாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒருமுறை அவர் கூறியிருந்தார்). யிங்கர், கூ செங்கின் காதலியாக மாறாத போதிலும் இவர்களது வாழ்நிலையைக் கண்டு பயந்துவிட்டார். கூ செங்கும் ஸீ யேவும் வீட்டைப் பழுது பார்ப்பதற்கான பணத்தைத் திரட்ட பெர்லின் சென்றிருந்த சமயத்தில் யிங்கர், ஒரு வயது முதிர்ந்த யுத்தக்கலைப் பயிற்சியாளருடன் காணாமல் போனார்.

அதே சமயம், கூ செங் அவரது மிகச்சிறந்த கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டு இருந்தார், அவரது கடைசித் தொடர் கவிதையான ‘நகரம்’, அவர் வெறுத்த ஆனால் இழந்த பீகிங் நகரம் பற்றிய ஒரே சமயத்தில் கொட்டும் பல்வர்ண உணர்வெழுச்சிகளாக இருந்தது. (அந்தக் கோடையின் ஒரு பூங்காவில் செஸ்ட்நட் மரங்களுக்கடியில், கூ செங் அவருக்குள்ளேயே மீண்டும் மீண்டும் ‘நான் ஆச்சர்யம் கொள்கிறேன், சீனா இப்பொழுது எப்படி இருக்கும்’ என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தார்.)’.

இந்தக் கவிதை முழுவதும் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் இல்லாத போதும் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டிருந்தது. கவிதைத் தொடரின் தலைப்பாகிய ‘செங்’ அவரது பெயராகவும் ‘நகரம்’ என்னும் பொருள் தரக்கூடியதாகவும் இருந்தது. ஒரு பொதுவிடக் கவிதை வாசிப்பின் போது அவரது “பீகிங்கின் குறுக்காக அவர் செய்த பேருந்துப் பயணங்களின் கொடூரம், நடத்துனர் சத்தம் போட்டுக் கத்துவார், ‘அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம் (கூகாங்).’ அது அவரது அப்பாவின் பெயர் கூ காங் போலவே ஒலிக்கும். (அவர் ஒருமுறை எழுதினார், அழிவு தொடங்கும் இடம், குடும்பம், என்று. மேலும் கூ செங் எழுதினார், “எனது கவிதையில் நகரம் மறைகிறது, பதிலாக அந்த இடத்தில் ஒரு துண்டு மேய்ச்சல் நிலம் தோன்றுகிறது.”

எல்லா வகையிலும், மேலும் மேலும் கூ செங்கின் பேராசையும் வெறியும் மூர்க்கமும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சுவாங் சூவின் அதிகதைகளில் வருவதை அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு, ‘அதிமனிதனுக்கு எல்லாமும் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது’ என்னும் நீட்சேயிசமாக மாற்றிக் கொண்டார். ஃபிராங்ஃபார்ட்டில் ஒரு கூட்டத்தில் “தாவோயிசந்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் கொல்வதற்கு, தன்னைக் கொள்வதற்கு உரிமையுள்ளவர்கள், உண்மையில் எதையும் செய்யக் கூடியவர்கள், ஏனெனில் எதையுமே செய்யாதிருப்பதில் அவன் ஈடுபட்டிருக்கிறான்” என்றார்.

புத்த மதம் பற்றிய நேர்காணலில், “எதுவும் தெரியாதவர்களுக்குத் தான் புத்த மதம் தேவை, ஏற்கனவே நீங்கள் அறிந்தவர் என்றால் உங்களுக்கு இந்த மதமே தேவையில்லை. ஆனால் எல்லாமே உங்களுடையது” என்றார். எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டதாகவும் அவரது நேரத்தில் பெரும்பகுதியைத் தூங்கிக் கழிப்பதாகவும், அது தான் உண்மையான வேலை என்றும் கூறினார். ‘தூங்கி எழும்போது மட்டுமே மனித இதயம் எவ்வளவு குளிர்ந்து இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிகிறது.’ என்று எழுதினார்.

இந்த சமயத்தில் அவருக்குப் பிடித்த புத்தகமாக ஒத்தல்லோவைக் குறிப்பிட்டார். ஒரு துப்பாக்கி வாங்குவது பற்றி பேசிக் கொண்டு இருந்தார். ஒருமுறை ஸீ யேவை கழுத்தை நெரிக்க முயற்சி செய்து மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது மனைவியோ குற்றம் பதிவு செய்ய மறுத்து அவரைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, அவரை காப்பகத்திலிருந்து வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தார்.

ஸீ யே அவரைக் கொல்வது அவருக்கு மாபெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்று கூ செங் குறிப்பிட்டார்.
அவர்கள் டஹிடி வழியாக நியுசிலாந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கு அவர்கள் ஓவியர் பால் காகினின் புதைகுழியைப் பார்வையிட்டார்கள். கூ செங்கின் 37வது பிறந்த நாளான, 1993 செப்டம்பர் 24ல் அவர்கள் வைஹேக்கே தீவுக்குத் திரும்பினார்கள். அக்டோபர் எட்டாம் நாள் அவர் ஸீ யேவை ஒரு கோடரியால் கொலை செய்து விட்டுத் தானும் தூக்கிட்டுக் கொண்டு இறந்தார்.
இது ஒரு தாவோயிச தோற்றமுரண் மெய்.

கூ செங்கைப் பற்றி மறந்தால் மட்டுமே நாம் அவரது கவிதைகளை வாசிக்க இயலும். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அவரது ஐந்து நூல்கள் கிடைக்கின்றன. பெயரற்ற பூக்கள் (Nameless Flowers), கனவுகளின் கடல் (Sea of Dreams) ஆகியவை அண்மையில் வெளியாகிய தொகுப்புகள்.

அவரது கடைசிக் கடிதங்கள் ஒன்றில் எழுதினார், ‘என்னுடைய புத்தகங்களைப் படித்தால் நான் ஒரு முழுப் பைத்தியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்வீர்கள். எனது கைகள் மட்டுமே இயல்பாக இருக்கின்றன’.

மேலும் அவர் எழுதினார், “சொர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவில் நான் கற்பனையில் நடந்து கொண்டிருந்த போது அங்கே நானும் ஒரு வகை மென்பச்சைப் புற்கள் மட்டுமே இருந்தோம்.”
—-

கூ செங் கவிதைகள்:

1
பனி மனிதன்

நான் ஒரு பனிமனிதனைச் செய்தேன்
உன் வீட்டுக் கதவு முன்பு
எனக்குப் பதிலாக நிற்பதற்கு, அங்கு காத்துக் கொண்டு
அதன் அனைத்து மடத்தனங்களில்.

பிறகு நீ உனது லாளிபாப்பைப் புதைத்தாய்
அதன் உறைபனி இதயத்தின் ஆழத்தில்,
இந்தச் சிறிய இனிமை அதை
உயிர்ப்பித்து எழுப்பிவிடும் என்று கூறுகிறாய்.

பனிமனிதன் புன்னகைக்கவில்லை
ஒரு சப்தமும் எழுப்பவில்லை,
பிறகு வந்தது பிரகாசமான வசந்த சூரியன்
அவனை உருக்கி வெளியேற்ற…

இப்பொழுது அவன் எங்கிருக்கிறான்?
அந்தக் கபடமற்ற இதயம் எங்கே?
ஒரு தேனீ ரீங்கரிக்கிறது
அருகில் ஒரு சிறிய கண்ணீர்க் குட்டை.

2

எல்லாம் தவிர்த்தல்

பூக்களைப் பயிரிட நீ விரும்புவதில்லை
ஏனெனில் நீ கூறுகிறாய், “அவை வாடி உதிர்ந்து மறைவதைப்
பார்க்க நான் விரும்பவில்லை.”

ஆக
பொருட்களின் முடிவுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக
எல்லாத் தொடக்கங்களையும் நீ தவிர்க்கிறாய்.

3

ஒரு விளையாட்டு

அது நேற்றா? அல்லது முந்தா நாளா?
நல்லது, அது கடந்த காலத்தில், அது நிச்சயம்
நாம் ஒரு கல்லைக் கைக்குட்டைக்குள் சுற்றிப் பொதிந்தோம்
உயரே நீல வானத்துக்குள் அவை இரண்டையும் எறிந்தோம்–

என்ன ஒரு பயங்கரமான கிறுகிறுப்பூட்டும் உணர்வு
வானமும் பூமியும் சுற்றிச் சுழல்கிறது
எங்களது நடுங்கும் கைகளால் அவற்றைப் போக விடுகிறோம்
மேலும் கடவுளின் கடுமையான தீர்ப்புக்காகக் காத்திருந்தோம்

அங்கே இடியும் இல்லை, மின்னலும் இல்லை
கல் மட்டும் அமைதியாகத் திரும்பி பூமியில் விழுந்து கொண்டிருந்தது
மேலும் துணைக்குச் சென்ற கைக்குட்டை என்ன ஆனது?
அங்கே, உயரே மரங்களின் உச்சியில் சிக்கி இருந்தது

அதற்குப் பிறகு, நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளவே இல்லை
பயணத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பதாக, மேலும் மேலும் தொடர்ந்து
அந்தத் தனித்த, நம்பிக்கைக்குரிய கல் மட்டும் தொடர்ந்து பின்னால் இருக்கிறது
அமைதியாக, அதன் தோழமைக்காக ஏங்கிக் கொண்டு.

4

அந்தியின் ஒளிர்வில்
மாலைப் பொழுது ஒளிர்கையில்,
உனது உதடுகள் இறுக மூடிக்கொண்டன,
நீ கூறுகிறாய், “இங்கு பதினைந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே மீந்திருக்கின்றன,”
அதன் பொருள், துயரம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.

“நாம் பத்து அல்லது ஒரு நூறு ஆண்டுகள் பிரிந்திருக்க நேரலாம்;
நாம் ஆயிரம், பத்தாயிரம் மைல்கள் பிரித்திருக்க வேண்டும்”
ஆனால் பிறகு நீ விளையாட்டாகச் சிரிக்கிறாய்
உனது நிஜமான வயதைக் காட்டிக் கொண்டு.

நீ கூறுகிறாய், “ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லக்கூட நான் மறந்துவிட்டேன்”
நான் சொல்கிறேன், “ஆமாம், அந்த ஒரு வாக்கியத்தையும் நீ மறந்துவிட்டாய்”
மாலைப்பொழுது முழுவதும் அந்த ஒரு வாக்கியத்தை நாம் நெருங்கினோமில்லை
ஆனால் நாம் பார்ப்பதற்கு முன்பே, எவ்வகையிலோ சூரியன் மௌனமாய் மறைந்தான்.

5

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு
நாம் மீண்டும் கவிதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினோம்
தரை நனைந்து ஊறிக் கொண்டிருக்கிறது
எல்லா இடங்களிலும் பானைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன

பிறகு நீ உள்ளே நுழைந்தாய்
ஒரு கனமான கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு
எனக்காக நீ கொண்டு வந்த சாப்பாடு
ரொட்டியும் தங்கத் தேனும்

நீ இறந்து இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு
நானும் கூட போரில் இறந்தேன்
பசும் பச்சைப் புற்கள்
இப்பொழுது இந்தப் பதுங்கு குழியை மூடியிருக்கிறது.

௦௦௦

.

Comments are closed.