மூன்று நாய்கள் The Three Dogs / இடாலோ கால்வினோ / ச.ஆறுமுகப் பிள்ளை

[ A+ ] /[ A- ]

இடாலோ கால்வினோ

ஒருகாலத்தில், ஒரு மகனும் மகளும் மட்டுமேயிருந்த வயதான உழவர் ஒருவர் இருந்தார். மரணத்துக்கான நேரம் வந்தபோது, அவர் அவர்களைப் படுக்கைக்கு அருகில் அழைத்து, ” என் அன்பான குழந்தைகளே, நான் இறக்கப்போகிறேன். கொட்டகையில் உள்ள மூன்று சிறிய பெட்டைச் செம்மறி ஆடுகளைத் தவிர உங்களுக்கென விட்டுச் செல்வதற்கு என்னிடம் எதுவும் இல்லை. ஒன்றுசேர்ந்து இணக்கமாக வாழ முயற்சிசெய்யுங்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் பசியோடு இருக்கவேண்டியிருக்காது.” என்றார்.

அவரது மரணத்துக்குப் பிறகு உடன்பிறப்புகள் இருவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர். சிறுவன் மந்தையைக் கவனித்தான்; சிறுமி வீட்டில் அமர்ந்து நூல்நூற்கவும் சமைக்கவுமாக இருந்தாள். ஒருநாள், சிறுவன் செம்மறிகளுடன் காட்டிலிருந்தபோது மூன்று நாய்களுடன் வந்த குள்ள மனிதன் ஒருவனைச் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
‘’ஆஹா, உன் செம்மறிகள்தாம் எவ்வளவு அழகு!”
‘நீங்களுந்தாம் மூன்று அழகான நாய்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள்!”

“ஒன்றினை வாங்க விருப்பமா?”
“எவ்வளவுக்கு?”
”சிறிய செம்மறிகளில் ஒன்றை எனக்குக் கொடு. என் நாய்களில் ஒன்றினை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.”
“அதுசரி, என் அக்காள் என்ன சொல்வாளோ, தெரியவில்லையே?”

”அவள் என்ன சொல்லவிருக்கிறது? செம்மறிகளின் காவலுக்காக உண்மையிலேயே உனக்கு ஒரு நாய் தேவைப்படுகிறது!”

சிறுவன் அவனுக்குள்ளாகவே பேசிக்கொண்டபின், ஒரு செம்மறியை அந்த மனிதனிடம் கொடுத்துவிட்டு நாய் ஒன்றினைப் பெற்றுக்கொண்டான். நாயின் பெயரென்னவெனக் கேட்டபோது, அந்தக் குள்ள மனிதன், “இரும்புத் தகர்ப்பவன்” என்றான்.
வீட்டுக்குச் செல்லும் நேரம் நெருங்கியபோது, அவனது அக்காள் திட்டுவாளெனத் தெரிந்து பெரும் பதற்றத்துக்குள்ளானான். அவள் கொட்டகைக்குப் பால்கறக்கப்போய், இரண்டு பெட்டைச் செம்மறிகளும் ஒரு நாயும்தான் இருப்பதைக் கண்டு, பெருங்கூச்சலிட்டு, அவனை அடித்துத் துவைத்தாள்.
“ ஒரு நாயால் நமக்கு என்ன உபயோகமென்பதைத் தயவுசெய்து நீ எனக்குச் சொல்லேன் பார்ப்போம்! நீ மட்டும் நாளைக்கு மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவரவில்லையென்று வை, நீ ரொம்பவும் வருத்தப்படவேண்டியிருக்கும்!”
ஆனால், அப்போதும் செம்மறிகளின் காவலுக்காக ஒரு நாய் தேவைதானென அவன் நினைத்தான்.
அடுத்த நாள் காலையில் அவன் அதே இடத்துக்குத் திரும்பிச்சென்றபோது இரண்டு நாய்களும் ஒரு ஆடும் வைத்திருந்த அந்தக் குள்ள மனிதனை மீண்டும் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”என்னுடைய பெட்டை ஆடு தனிமையில் மிகவும் வாடுகிறது.” என்றான், அந்த மனிதன்.
“அதேதான் என் நாய்க்கும்.” என்றான், சிறுவன்.
“அப்படியென்றால், இன்னொரு பெட்டை ஆட்டைக் கொடு, நான் உனக்கு இன்னொரு நாயைத் தருகிறேன்.”
“ஆஹா, நன்றாக இருக்கிறது! ஒரு செம்மறியைக் கொடுத்ததற்கே என் அக்காள் என்னைக் கொல்லத் தயாராக இருக்கிறாள்! இன்னொன்றையும் நான் விற்றால் அவள் என்ன செய்வாளெனக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்களேன்.”

“இங்கே பார், ஒரு நாயை வைத்து எந்த உபயோகமும் இல்லை. இரண்டு ஓநாய்கள் வந்தால் நீ என்னசெய்ய முடியும்?”
எனவே சிறுவன் இரண்டாவது பரிமாற்றத்துக்குச் சம்மதித்தான்.

“இதன் பெயரென்னவாம்?”
“சங்கிலிமெல்லுபவன்.”
அவன் மாலையில் இரண்டு நாய்களையும் ஒரு செம்மறியையும் கொட்டகையில் கட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தபோது, அவனது அக்காள், “மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவந்தாயா?” எனக் கேட்டாள். அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவதென்று அவனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.
”ஆமாம், அதற்காக நீ ஒன்றும் கொட்டகைக்கு வரவேண்டாம். நானே பால் கறந்துவிடுகிறேன்,” என்றான்.

ஆனால், அவளோ, அவளது கண்ணாலேயே அதைப் பார்த்தாக வேண்டுமென்றதன் விளைவாக அவன் இரவுக்கு உணவில்லாமல் படுக்கையில் போய் விழவேண்டியதாயிற்று. “நாளை இரவுக்கு மூன்று செம்மறிகளும் இங்கு வந்துசேரவில்லையானால், நான் உன்னைக் கொன்றேவிடுவேன்.” என்றாள், அந்த உடன்பிறப்பு.

மறுநாள், அவன் காட்டில் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது அங்கு இரண்டு ஆடுகளுடனும் ஒரு நாயுடனும் அந்தக் குள்ள மனிதன் வந்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”இப்போது இந்த நாய் தனிமையில் சாகாமல் சாகிறது.”
“அப்படியேதான் என்னுடைய கடைசிச் செம்மறியும்.”
“செம்மறியை என்னிடம் தந்துவிட்டு நாயை எடுத்துக்கொள்.”

“இல்லை, உண்மையாகவே முடியாது. அப்படியொரு காரியத்தை வாயளவில்கூடச் சொல்லவே சொல்லாதீர்கள்.”
“உன்னிடம் இப்போது இரண்டு நாய்கள் இருக்கின்றன. மூன்றாவதாக ஒன்றை ஏன் வேண்டாமென்கிறாய்? அதையும் வாங்கிக்கொண்டால், இந்த உலகத்திலேயே அழகான மூன்று நாய்கள் உனக்குச் சொந்தமாகிவிடும்.”
“அதன் பெயரென்ன?”
”சுவர் பிளப்பவன்.”
”இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி மெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன், என்னோடு வாருங்கள்.”
இரவு வந்ததும் வீட்டில் அவனது அக்காவைப் போய்ப் பார்க்க அவனுக்குத் தெம்பில்லை. “என் வழியை நானே சிறப்பாக அமைத்துக் கொள்ளமுடியும்.” என அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

நாய்கள் பின்தொடர அவன் சிறிது தூரம் சென்றதும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. இரவோ வெகு நேரமாகிவிட்டது, எங்கே செல்வதென்று அவனுக்கு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லை. நடுக்காட்டுக்குள் உயரமான சுற்றுச்சுவர்களுடன் முழுவதுமாக விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்த அழகிய அரண்மனை ஒன்றைக் கண்டு வேவு பார்த்தான். அதன் கதவை, அவன் தட்டியும்கூட யாரும் திறக்கவில்லை. அவன் மீண்டும் மீண்டுமாகக் கூப்பிட்டும் ஒருவர் கூடப் பதில்சொல்லவில்லை. பிறகுதான் அவன், சுவர் பிளப்பவனே, எனக்கு உதவிசெய்!” என அழைத்தான்.

அவன் வாயிலிருந்தும் வார்த்தைகள் வெளிவந்ததோ இல்லையோ, சுவர்பிளப்பவன் அதன் வலிமையான பாதங்களால் சுவரில் ஒரு பெரிய பொந்தினை ஏற்படுத்திவிட்டது.

சிறுவனும் நாய்களும் அதன் வழியாக உள்ளே சென்றுவிட்டனர்; ஆனால், அங்கே உறுதியான ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு இருந்தது. ‘இரும்புத் தகர்ப்பவனே, இப்போது உன் முறை!” என்று அவன் சொல்லவும் இரண்டே கடியில் இரும்புத் தகர்ப்பவன் இரும்புக் கதவினைத் தகர்த்தெறிந்தது.
அரண்மனைக் கதவு கனத்த ஒரு சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. “சங்கிலி மெல்லுபவனே!” என அந்தச் சிறுவன் அழைக்கவும், அந்த நாயின் ஒரே கடியில் சங்கிலி தெறித்துக் கதவு திறந்தது.

நாய்கள் உள்ளே நுழைந்து படிகளில் ஏற, சிறுவனும் உடன் சென்றான். உள்ளே உயிருள்ள ஒரு ஜீவன் கூட கண்ணில் படவில்லை. கணப்பில் மிகுந்த ஒளியுடன் நெருப்பு எரிய, அருகிருந்த மேசை மீது அனைத்துச் சுவையான உணவுவகைகளும் இருந்தன. உண்பதற்காக அவன் மேசை முன்பாக அமர்ந்தபோதுதான் மேசையின் கீழ் மூன்று பெரிய கிண்ணங்களில் நாய்களுக்கான சூப் நிரப்பிவைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான்.

அவன் உண்டுமுடித்ததும், மற்றொரு அறைக்குள் சென்றபோது, அது இரவுக்கான படுக்கை அறையாக மாற்றப்பட்டிருந்ததையும் அவன் படுக்கை அருகிலேயே நாய்களுக்கான மூன்று படுக்கைகள் இருந்ததையும் கண்டான். காலையில் அவன் எழுந்து பார்த்தால், அவன் வேட்டைக்குச் செல்வதற்காக, துப்பாக்கி, குதிரை அனைத்தும் தயாராக இருந்தன. அவன் காட்டுக்குச் சென்று வேட்டை முடித்து வீடு திரும்பியபோது விருந்துக்கான உணவு மேசையில் பரிமாறப்பட்டு படுக்கைகள் விரித்து, மொத்த வீடும் சுத்தமாகி அனைத்தும் ஒழுங்குபட்டிருந்தன.
அப்படியே பல நாட்கள் கழிந்தும், அவனது விருப்பங்கள் உடனுக்குடன்
நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தாலும், அங்கே உயிருள்ள ஒரு ஜீவனைக்கூட அவன் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. மொத்தத்தில் அவன் பெருமகிழ்வான ஒரு பிரபு வாழ்க்கையை அனுபவித்தான். பின்னர் அவன், அவனது உடன்பிறந்தவளைப்பற்றிச் சிந்தித்தான்; அவள் எவ்வளவு துன்பமும் துயரமும் மிக்க ஒரு காலத்தினைக் கடந்தாளென்பதைப்பற்றியெல்லாம் எந்தப் பேச்சுக்கும் இப்போது இடமிருக்காதென நினைத்த அவன், “அவளை என்னோடு இருக்கும்படியாக இங்கே அழைத்துவருவேன்.

இப்போதுதான் நான் பெரும் வசதிகளுடனிருக்கிறேனே அதனால் ஆடுகளைக் கொண்டுவராததற்காக அவள் என்னைத் திட்டும் பேச்சுக்கே இடமில்லை.”
அடுத்தநாள் காலையில் ஒரு பிரபுவைப் போல ஆடை அணிந்து, நாய்களுடன் உடன்பிறப்பின் வீட்டுக்குக் குதிரை மீதேறிச் சென்றான். வீட்டு வாயிற்படியில் அமர்ந்து நூல் நூற்றுக்கொண்டிருந்த அவன் உடன்பிறப்பு, தூரத்தில் அவனைப் பார்த்ததும், “ நம் வீடு நோக்கிக் குதிரையில் வருகிற இவ்வளவு அழகான ஒரு பிரபுவம்சத்து இளைஞன் யாராக இருக்கும்?” என வியந்தாள். ஆனால், அது அவளது தம்பிதானென்றும் அப்போதும் ஆடுகள் இல்லாமல் நாய்களை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறானென்றும் தெரிந்ததும், அவளது வழக்கப்படியான வசைபாடும் ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.

“ஒரு நிமிஷம் பொறு!” என்ற அவளது உடன்பிறப்பு. “எதற்கு இப்படிக் கத்துகிறாய்? இப்போது நான் பெரும் வசதியுடன் வாழும் ஒரு பெருங்குடி மனிதன். உன்னை என்னோடு அழைத்துச் செல்லவே வந்திருக்கிறேன். இப்போது போய் அந்த மூன்று பெட்டைச் செம்மறிகள் நமக்கு எதற்கு? அவற்றால் நமக்கு என்ன உபயோகம் இருக்கப் போகிறது?” என்றான்.

அவன், அவளைக் குதிரை மீது ஏற்றி அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தான். அங்கே அவள் பெரும் வசதியுள்ள ஒரு சீமாட்டி ஆனாள். அவளுடைய எந்தவொரு சிறு விருப்பமானாலும் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனாலும், அந்த நாய்களின் மீதான வெறுப்பு அவளிடம் குறையவேவில்லை.

அவளது தம்பி வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அந்தக் கடுகடுக்கும் பழைய முனகல்களை மீண்டும் தொடங்குவாள்.
அந்த மூன்று நாய்களுடனும் அவளது உடன்பிறப்பு வேட்டைக்குச் சென்றிருந்த ஒரு நாளில் அவள் தோட்டத்தில் வெறுமனே நடைபயின்ற போது தோட்டத்தின் முடிவிலிருந்த ஒரு மரத்தில் அழகிய ஆரஞ்சுக் கனி ஒன்றைக் கண்டாள். அதைப்பறிக்கும் நேரத்தில் அவளை அப்படியே விழுங்கத் தயாராக வாயைப் பிளந்துகொண்டு இராக்கதப் பாம்பு (டிராகன்) ஒன்று பாய்ந்து வந்தது.

அவள் வாய்விட்டுக் கதறி அழுதாள். உண்மையில் தோட்டத்துக்குள் அத்து மீறி நுழைந்தது அவளது தம்பிதானென்றும், அந்த இராக்கதப் பாம்பு யாரையாவது விழுங்கியே தீரவேண்டுமென்றால் அவளது தம்பியைத் தான் விழுங்கவேண்டுமென்றும் மன்றாடினாள். எப்போதும் அந்த மூன்று நாய்களுடன் இருக்கும் அவளது உடன்பிறப்பினை விழுங்க அதனால் இயலாதென்றது, அந்த இராக்கதப் பாம்பு. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக, அவள் என்ன செய்யவேண்டுமென்று சொன்னால் அதன்படி செய்து அவளது உடன்பிறப்பினை அந்த இராக்கதப் பாம்பு விழுங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வதாக அவள் சொன்னாள். அந்த மூன்று நாய்களையும் தோட்டத்தின் சுவருக்கு அப்பால் சங்கிலியால் கட்டிவைக்குமாறு அந்த இராக்கதப் பாம்பு கூறியது. அப்படியே செய்வதாக அவள் உறுதியளிக்கவும், அது அவளை விட்டுவிட்டது.

இளைஞன் வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவனது உடன்பிறப்பு, நாய்களைப் பற்றிய பிலாக்கணத்தை மீண்டும் தொடங்கி, இனிமேலும் உணவுவேளையில் அந்த நாட்டு நாய்களின் நாற்றத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளப் போவதில்லையென்றாள். அதனாலேயே, அவளை எப்போதுமே எதிர்த்துப் பேசாமல் பணிந்துபோகும் அவளது உடன்பிறப்பு அவள் சொல்லியபடியே நாய்களை வெளியே அழைத்துச்சென்று சங்கிலியால் கட்டிவைத்தான். பின்னர் அவள், தோட்டத்தின் முடிவு எல்லையில் நிற்கும் மரத்திலிருந்து ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறித்துவருமாறு சொல்லவும் அவனும் மறுபேச்சுப் பேசாமல் தோட்டத்துக்குப் போனான். அவன் ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறிக்கும் நேரத்தில் அந்த இராக்கதப் பாம்பு பாய்ந்துவந்தது.

தன் உடன்பிறப்பால் வஞ்சிக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த அவன், “இரும்புத் தகர்ப்பவனே! சங்கிலி மெல்லுபவனே! சுவர் பிளப்பவனே!” எனக் கூவியழைத்தான். அவ்வளவுதான், சங்கிலி மெல்லுபவன் சங்கிலியை அறுத்தெறிய, இரும்புத் தகர்ப்பவன் பெருவாயிற்கதவின்
இரும்புக்கம்பிகளைத் தகர்த்தெறிய, சுவர் பிளப்பவன் அதன் பாதங்களால் சுவரை இடித்துத் தள்ள, மூன்றுமாக அந்த இராக்கதப் பாம்பின் மீது பாய்ந்து துண்டு துண்டுகளாக்கித் துணுக்குகளாக்கின.
அந்த இளைஞன் அவனது உடன்பிறந்த அக்காளிடம் திரும்பிவந்து, “என்னைப்பற்றி நீ நினைப்பது அவ்வளவுதானா? அந்த இராக்கதப் பாம்புக்கு நான் இரையாக வேண்டுமென்றா நினைத்தாய்! உன்னோடு இனிமேல் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்.” என்றான்.

அவன் குதிரை மீதேறி, மூன்று நாய்களும் பின்தொடரச் சென்றான். இராக்கதப் பாம்பு ஒன்றால் விழுங்கப்படவுள்ள ஒரே மகளைக் கொண்ட ஒரு அரசனின் நாட்டுக்குள் அந்த இளைஞன் வந்து சேர்ந்தான். அவன் நேராக அரசனிடம் சென்று, அவனது மகளைத் திருமணம் செய்துதருமாறு கேட்டான். அரசனோ, “என் மகளை உனக்குத் தரமாட்டேன். “ என்றான். ”என் மகளை ஒரு பயங்கரப் பிராணி விழுங்கவிருக்கிறது. அதனிடமிருந்து நீ என் மகளை விடுவித்துவிட்டால், நிச்சயமாக அவள் உனக்குத் தான்.” என்றும் சொன்னான்.

”மிகவும் நல்லது, பெருந்தன்மைச் சமூகமே, எல்லாவற்றையும் என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள்.” என்ற அந்த இளைஞன் அந்த இராக்கதப் பாம்பினைத் தேடிக்கண்டுபிடிக்க, அவனது நாய்கள் அதனைத் துண்டுதுண்டாக்கி எறிந்தன. வெற்றிவீரனாக அவன் திரும்பிவந்தபோது, அரசன் அவனது மகளை அவனுக்கு உரித்தாக்க மணநாள் உறுதிவிழா நிகழ்த்தினான்.

மணநாளும் வந்தது; முன் நடந்தவற்றையெல்லாம் மறந்து, மணமகன் ஆளனுப்பி, அவனது உடன்பிறந்தவளை அழைத்துவந்தான். அவளது பகை உணர்வோ முன்னிலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. திருமணம் முடிந்ததும் அவள், ‘’ இன்றிரவுக்கு என் உடன்பிறப்பின் திருமணப் படுக்கையை நான்தான் தயாரிப்பேன்.” என அறிவித்தாள்.

எல்லோரும் அதனை உடன்பிறப்புப் பாசத்தின் அறிகுறியாக ஏற்று அவள்தான் படுக்கை தயாரிக்கவேண்டுமென்பதை ஒத்துக்கொண்டனர். அதன்பிறகு அவள் செய்ததோ, மணமகன் படுக்கும் பக்கமாகப் படுக்கை விரிப்பின் அடியில் மரம் அறுக்கும் கூரிய வாள் ஒன்றினை மறைத்து வைத்ததுதான். அன்று இரவில் அந்த உடன்பிறந்தவன் படுக்கையில் படுத்ததும் இரண்டு துண்டுகளாக வெட்டுண்டான். பெரும் துக்கத்துடன் அழுகை அரற்றல்கள் மத்தியில் மூன்று நாய்களும் பின்தொடர, சவப்பெட்டி தேவாலயத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

பின்னர் அவர்கள் ஒரு நாய் வலப்பக்கமும் மற்றொன்று இடப்பக்கமுமாக மற்றொன்று தலைப்பக்கமாகவும் சவப்பெட்டிக்குக் காவலிருக்குமாறு மூன்று நாய்களையும் உள்ளே வைத்து தேவாலயக் கதவைப் பூட்டினர்.
எல்லோரும் போய்விட்டார்களென்று உறுதியாகத் தெரிந்ததும், அவற்றில் ஒன்று, ‘’நான் போய் அதை எடுக்கிறேன்.” என்றது.

“நான்தான் அதைச் சுமந்து வருவேன்.” என்றது மற்றொன்று.

‘’நான்தான் பூசிவிடுவேன்.“ என்றது மூன்றாவது நாய்.
ஆகவே நாய்களில் இரண்டு புறப்பட்டுச் சென்று, ஒரு களிம்பு ஜாடியை எடுத்துவந்தன. காவலுக்காக அங்கேயே தங்கிவிட்ட மூன்றாவது நாய் களிம்பினை எடுத்து வெட்டுப்பட்ட பகுதி முழுவதிலும் களிம்பினைத் தடவியது. இப்படியாக அந்த இளைஞன் உயிரோடிருக்கும்போது எப்படியிருந்தானோ, அப்படியே திரும்பவும் உயிர்பெற்று எழுந்தான்.
படுக்கையில் மரமறுக்கும் வாளினை மறைத்துவைத்தது யாரெனக் கண்டுபிடிக்கும்படி அரசன் ஆணையிட்டான். அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தது, அந்த உடன்பிறந்தவள் தானெனத் தெரியவந்தபோது அவளுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

மணமக்கள் இருவரும் மகிழ்வோடிருந்தனர்; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அந்த வயதான அரசன் முதுமையில் சோர்ந்துவிட்டதால் அரசாட்சியை மருமகனிடமே ஒப்படைத்துவிட்டிருந்தான். ஆனாலும் ஒரு விஷயம் மட்டும் அந்த இளைஞனின் மகிழ்ச்சியில் உறுத்தும் கல்லாகவே இருந்தது. அந்த மூன்று நாய்களும் எந்தவொரு சிறிய தடயத்தையும் விட்டுவைக்காமல் அவனது நாட்டிலிருந்தும் மறைந்துவிட்டிருந்தன. அவன் கண்ணீராய்ப் பெருக்கினான்; ஆனாலும், முடிவில் இழப்பினைத் தலைவணங்கி ஏற்று, அவன் அமைதிகொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

ஒரு நாள் காலையில், பழைய நட்பினைப் புதுப்பிக்கும் கோரிக்கை மற்றும் ஆவலுடன் மூன்று மதிப்புக்குரிய பெருந்தகை நபர்களை ஏற்றிக்கொண்டு மூன்று கப்பல்கள் நங்கூரமிட்டிருப்பதான நற்செய்தியைத் தூதுவர் ஒருவர் கொண்டுவந்தார். அந்த இளம் அரசனோ புன்னகைத்தான்; ஒரு எளிய நாட்டுப்புறச் சிறுவனாகவே வளர்ந்துவிட்ட அவனுக்கு முக்கியம் வாய்ந்த எவரொருவரையும் ஒருபோதும் தெரிந்திருந்ததில்லை. அதனாலேயே அவன் கணநேரமும் தாமதிக்காமல் அவனது நண்பர்களென உரிமை கோரும் நபர்களைப் பார்க்கவேண்டுமேயென அந்தத் தூதுவரோடேயே சென்றான்.

அவனைப் பேராரவாரத்துடன் வரவேற்ற அரசர்கள் இருவரையும் பேரரசர் ஒருவரையும் அவன் கண்டான். அவர்கள், “எங்களை நீங்கள் இன்னுமா தெரிந்துகொள்ளவில்லை?” என்றனர்.

“இல்லை, நீங்கள் என்னை வேறு ஆளாகத் தவறாகத்தான் நினைக்கிறீர்கள்,” என அவன் பதில் சொன்னான்.
”என்றென்றைக்கும் விசுவாசமான உங்கள் நாய்களை நீங்கள் மறக்கக்கூடுமென நாங்கள் நினைத்தேயிருக்கவில்லை!”

”என்ன?” அவன் வியந்துபோனான்.

“இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி வெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன்? இப்படி மாறிவிட்டார்களா?”
”எங்களை ஒரு மந்திரவாதி நாய்களாக மாற்றிவிட்டான்; கிராமத்துப் பையன் ஒருவன் ஆட்சிக்கட்டிலேறும் வரையில் நாங்கள் எங்கள் உண்மை நிலைக்கு மாறமுடியாததாக இருந்தது. நாங்கள் உங்களுக்கு உதவியதைப்போலவே நீயும் எங்களுக்கு உதவியிருக்கிறாய்.

இப்போதிலிருந்து நாம் பிரிக்கமுடியாத நண்பர்களாகிவிட்டோம். என்ன நடந்தாலும் சரி, எப்போதும் உங்களுக்கு உதவிசெய்ய ஒரு பேரரசரும் இரு அரசர்களும் இருக்கிறார்களென்பதை எப்போதும் நினைவில்கொள்ளுங்கள்.”

பெரும் கொண்டாட்டங்களின் நடுவே அவர்கள் நகரில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தனர். பிரிவதற்கான நாள் வந்தபோது, ஒருவருக்கொருவர் நல்வாழ்த்துக்களையும் நல்விருப்பங்களையும் பரிமாறிக்கொண்டு அவர்கள் பிரிந்தனர். ஆக, அதன்பிறகு அவர்கள் எப்போதுமே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். 
(ரொமாக்னா) (Romagna)

Comments are closed.