ரவிசுப்பிரமணியன் கவிதைகள்

[ A+ ] /[ A- ]

ரவிசுப்பிரமணியன்.

பெருங்கவலையும் சமாதானமும்

நீண்ட பயணத்தின்
இடை நிறுத்தத்தில்
தேநீர்க் கடையிலிருந்து
புறப்பட இருந்த பேருந்துக்கு அவசரமாய்த் திரும்பிய இளைஞன்
இத்தனை தண்ணீர் கலந்த ஒரு தேநீருக்கு
இருபது ரூபாய் வாங்கிவிட்டான்,
சூடாக இல்லை, கொஞ்சமாய் இருந்தது,
பேப்பர் கப்பில் தரவில்லையென்றல்லாம்
வெவ்வேறு விதமாய்
திரும்ப திரும்ப புலம்பிக்கொண்டே வந்தான்.
பக்கத்தில் கண்மூடி சாய்ந்திருந்த சக பயணி விழித்து
இந்த சின்ன வயதில்
உங்களுக்கு இப்படி ஒரு துயரமா எனக்கேட்டுவிட்டு
கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

***

லபித்தல்

செல்லமாய் ஒரு நாய்குட்டி
வளர்க்க நினைக்கிறீர்கள்
வாசலுக்கு வரும் வாசனையுணர்ந்து
வாலசைத்து ஓடி வர வேண்டுமென ஆசை
நடக்கும்போதெல்லாம்
பின்னாலே வரவேண்டுமென
படுத்திருக்கும்போது காலடியில்
கிடக்கவேண்டுமென

விருந்தினர்களிடம்
அதன் இனத்தைச் சொல்லிப் பெருமைபடவேண்டுமென
இப்படி ……
மகனும் மகளும் விரும்பாத
அடுக்கக வீடு அனுமதிக்காத நாய்
சுவரில் ஒவியமாய் மாட்டப்பட்டிருப்பதை
அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள்
சில சமயம்
அது குரைக்கும் சப்தம்
உங்களுக்கு மட்டும் கேட்கிறது.

***

கவிழ்ந்துகிடக்கும் தானியக்குதிர்கள்

வயிற்றிலடித்துவிட்டது புயல்

எல்லாம் சரிந்த பாரந்தாளாது
அரற்றும் குரல்கள்

நிலமெங்கும் திரிந்த
ஆவினங்களும் மறிகளும்
புதைக்கப்பட்டுவிட்டன

பழக்க தோஷத்தில்
தென்னைகளை அண்ணாந்தவன்
வீழ்ந்துகிடப்பதை கணத்தில் உணர்ந்து
செய்வதறியாது பாழில் வெறித்தபடி
ஈரத்தாலான உள்ளங்கால் கொப்புளங்களுடன்
மழையில் நிற்கிறான்

தண்ணீருக்கும் அரிசிக்கும்
பிஸ்கெட்டுகளுக்கும் மெழுகுவர்த்திகளுக்குமாக
நீள்கின்றன நெல்லும் உளுந்தும் தெளித்த கரங்கள்

நிவாரணமுகாமின்
மெழுகுவர்த்திச் சுடர் விழும் சுவரில்
கைகளின் சைகைகளால்
மருதநிலத்தின் நிழல் சித்திரங்கள் காட்டும்
சிறுவனின் நிலத்தில் ஒரு மரமும் இல்லை

ஒடுகள் பறந்த தன் வீட்டு வாசலில் தொங்கிய
நெற்கதிர் பிடியின் முன் எடுத்தத் தற்படத்தை
மீன்னூட்டம் கரைந்துகொண்டிருக்கும்
அலைபேசியில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்
சிறுமியொருத்தி

கொடுத்தே பழகிய அன்பின் பெருநிலத்தின்
நிர்மூலத்தைக் காணச் சகியாமல்
நடவுப்பாடல்கள் கேட்ட மண்ணில்
ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது ஒப்பாரி.
***
நிறையும் இரவு

உதிரப்போக்கு நாளில்
கேட்க யாருமில்லா இரவில்
மரங்களடர்ந்த கொல்லைப்புறத்திண்ணையில் அமர்ந்து
சன்ன வலி மறக்க கிறங்கும் குரலில்
கஜலைப் பாடுகிறாள் தங்கை ஹஸீனா
ஆழ்விழிகள் மூடிய லயிப்பின் தன் மறத்தலில்
துலங்கி மிளிர்கிறது கவிதை
திரும்பத் திரும்ப அழைக்கும் வரிகள்
கடந்ததில் கிடந்து விம்மும்
நிறைவுறா மனசு திறக்கிறது அசைவுகளில்
துவண்டிருக்கும் அவள் தோளணைத்து
இதம் செய்கிறது பாடலின் கருணை
திகைத்துப் பார்க்கிறது
கொட்டில்ப் பசு
பஞ்சாரத்தில் அடைந்த கோழிகளும்
சப்தமின்றி கிடக்கின்றன
எப்போதோ வந்தமர்ந்து
பின் வராமலே போன பறவையின் நினைப்பில்
மெல்ல அசைகிறதொரு தருவின் கிளை
பாடப்பாடச் சுரக்கிறது கனிவு
அநித்திய வாழ்வின்
தரிசனக் கணங்கள்

உருவின்றி நிறையும் அற்புதத்திற்காய்
காற்று வீசியிறைக்கிறது பூக்களை
அந்தக் கருங்கல் பதித்த தளமெங்கும்.

••••••••

Comments are closed.