உயிர்வாசனை விரும்பும் உயர்நேசம் / இரா. தமிழரசி

[ A+ ] /[ A- ]

அன்பாதவனின் ‘உயிர்மழை பொழிய வா’ எனும் கவிதைத் தொகுதியில் மிகப்பரவலாய்ப் பேசப்பெற்றுள்ள உள்ளீடுகள் காதல், காமம், பிரிவு இவையே.. சக்திஜோதியின் முன்னுரை இந்நூலுக்கு அணிசேர்ப்பதாக அமைந்துள்ளது பாராட்டத்தக்கது. அகவாழ்வில் ஆணின் நிலை, பெண்ணைச் சார்ந்து இயங்குவதை நூறு விழுக்காடு ஒத்துக்கொள்கிற கவிஞரின் நேர்மைக்குக் கரம்குலுக்கியே தீரவேண்டும்.
இத்தொகுப்பில் சங்கச் சாயலோடு பொருத்தப்பாடு கொண்ட கவிதைகள் மிக்கிருப்பதைக் காண்கையில், பன்னெடுங்கால இலக்கிய நெடும்பரப்பில் வடிவத்தில் வேற்றுமை இருப்பினும், மாறா மனித உணர்வுகளே கவிதைகளாக முகிழ்க்கின்றன என்பதை அறியமுடிகிறது.
1. பருவத்தைப் பிறழ உணரும் காதல்
மன உணர்வுகளுக்கு ஏற்பப் பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு ஆண் பெண் இருசாரார்க்குமே உண்டு. இணையற்ற இரவுகளின் நடுக்கத்தை,
“பனிப்பொழிவைக் கண்டதில்லை
கடுங்குளிரை உணர்கிறேன்
தூரதேசத்தில் நீ”

எனும் வரிகளால் அறியமுடிகிறது. தூரதேசத்தில் இருப்பினும் மனத்தை நனைத்து நடுங்கும் குளிரை உணரச்செய்யும் ஆற்றல் அன்புக்கு உண்டு. தலைவனுக்குத்தான் இந்நிலை என்றில்லை, தலைவியும் இதற்கு மாற்றுக்குறையாத நேசத்தோடு பிரிவை ஆற்றியிருக்கும் நிலையை,

“கானம் காரெனக் கூறினும்
யானோ தேறேன் அவர் பொய்வழங்கலாறே”
என்கிறது குறுந்தொகை. இடித்து, மின்னி, தூறி இது கார்காலம்தான் என்பதை வானம் மெய்ப்பித்தாலும், அவளின் காதலன் பொய் சொல்லமாட்டான் என நம்பியிருந்த காதலிகள் வாழ்ந்த நாடு இது. இவ்வாறு பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு இருபாலருக்குமே பொதுவானதாக அமைகின்றது.

2. பஞ்சபூதங்களாகவும் உணர்தல்

சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியஞ்சேரலாதன், பாரதப்போரின் இருபெரும் படையினருக்கும் குறைவின்றி உணவு வழங்கினான். எதுவரை என்றால் போரின் முடிவில் நூற்றுவரும் மடியும்வரைப் பாகுபாடின்றி அத்தனை அக்ரோனி சேனைகளும் பசியாறுமாறு உணவளித்தான். அவனின் ஆற்றலைப் போற்றியும், அவனுக்கு அறிவுரை வழங்கியும், நீடூழி வாழியென வாழ்த்தியும் முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர் பாடிய பாடலொன்று புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.

“மண்திணிந்த நிலனும்
நிலனேந்திய விசும்பும்
விசும்பு தைவரு வளியும்
வளித்தலைஇய தீயும்
தீமுரணிய நீரும் என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கைபோல
போற்றார் பொறுத்தலும் சூழ்ச்சியது அகலமும்
வலியும் தெறலும் அளியும் உடையோய்”

என விளிக்கிறார். இப்பாடலில் ஐம்பெரும் பூதங்களின் தன்மைகளையும் ஒருங்கே பெற்றவன் சேரமான் என்கிறார். நிலத்தையொத்த பொறுமையும், விசும்பையொத்த ஆராய்ச்சி அறிவும், காற்றையொத்த வலிமையும், தீயையொத்த ஆற்றலும், நீரையொத்த இரக்கமும் கொண்டவன் என்கிறார். இவ்வாறே அன்பாதவனின் ‘யாதுமாகி’ எனும்
தலைப்பிலான கவிதையில், தனக்கு எல்லாமுமாகப் பெண்ணொருத்தி இருப்பதை,

“ ஆழ்ந்த அமைதியும்
அலையென இயக்கமும் கூடிய
நீராலானவள் நீ……
…………………………………………………………
வெடித்த பாளமான சோகங்கள் தாண்டி
நீளும் வேர்களுக்கு
உணவூட்டி உயிரளிக்கும் பரிவில்
நிலமாயானவள் நீ…

சூரிய சந்திரனைச் சமமாய்ப் பாவித்துப் பயணிக்கும்
வானமாயானவள் நீ”

என்கிறார். பஞ்சபூதங்களின் தன்மைகளைப் பெண்ணிடம் கண்டுணர்ந்த
கவிஞரின் நுண்ணுணர்வே படைப்புவெளியை கவிதையால் நிரப்புகிறது. சுடும் இயல்புடைய சூரியனையும், குளிர்ந்த இயல்புடைய சந்திரனையும் இயல்பறிந்து உள்ளவாறே ஏற்கும் வானத்தைப்போன்ற, பரந்தபட்ட இதயக்களம் வாய்த்த யதார்த்தத்தின் ஒட்டுமொத்த பிம்பமாய்ப். பெண்ணொருத்தியைக் கண்ணுறுகிறார் கவிஞர்.

3. தூது விடுதல்

ஆண் பெண் பேதமின்றிக் காமம் மிக்க தருணங்களில் கழிபடர் கிளவிகளால் மரம், செடி கொடிகளிடமோ, பறவைகளிடமோ, விலங்குகளிடமோ, மனசிடமோ தூது சொல்லிவர வேண்டுவதும் காதலில் ஒருபடிநிலை. தமிழ்விடு தூது, அழகர் கிள்ளைவிடு தூது போன்று தனிநூல்களும், சங்க இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், தனிப்பாடல் போன்ற தனித்த பாடல்களும் தமிழில் காணக்கிடைக்கின்றன. அந்தவகையில் பறவையிடம் தூது சொல்லி வருமாறு வேண்டுகிறான் தலைவன் ஒருவன்.

“நானிருப்பது பாலை
நீயிருப்பதோ மருதம்
நீண்டதூரம் பறக்குமோ
இந்நாள் பட்சிகள்
மருந்து தெளித்த கனிகள்
நஞ்சுகலந்த விதைகள்
சந்தேகத்திற்குரியது
சிறகுகளின் சக்தி…”
எனத் தனது காரியம் நிறைவுறாது போய்விடுமோ என்னும் கவலை ஒருபுறமிருக்க, மாசற்ற சுற்றுச்சூழலால் பறவையின் உயிர்க்கு ஏது நேருமோ எனும் கவியின் வருத்தமே அன்பாதவனின் கவிதைக்கான பலம். இதே பொருண்மையில்,

“கானலும் கழறாது கழியும் கூறாது
தேனிமிர் நறுமலர் புன்னையும் மொழியாது
ஒருநின் அல்லது பிறிதுயாதும் இலனே
சொல்லல் வேண்டுமால் அலவ”
எனும் நற்றிணை பாடல் அலவனைத் தூது விடுகிறது.

“செங்கால் மடநாராய் தென்னுறைந்தை சேறியேல்
நின்கால்மேல வைப்பன் என்கையிரண்டும்- நன்பால்
கரையுறிஞ்சி மீன்பிறழும் காவிரிநீர் நாடற்கு
உரையாயோ யானுற்ற நோய்”
எனும் முத்தொள்ளாயிரப் பாடல் தலைவி நாரையைத் தூது விடுகிறாள்.

“நீயலையே சிறுபூவாய் நெடுமாலார்க்கு என்தூதாய்”

எனும் நம்மாழ்வாரின் தலைவி பூவையைத் தூது விடுகிறாள். முன்னோர் மொழிப்பொருளைப் பொன்னேபோல் போற்றும் இயல்பும், பேதலித்த மனத்திற்கான ஆறுதலைத் தேடும் முன்னையோரின் பாதையில் மாறாமல் பயணிக்கும் கவிஞரின் இயல்பையும் இவரின் கவிதைகளில் காணமுடிகிறது.

4. பொருள்வயின் பிரிதல்

உள்ளம் பிணிக்கொண்டோள் இடத்து உடனே செல்லல்வேண்டும் எனப் பொருள்வயின் பிரிந்த தலைவனின் நெஞ்சம் அடம் பிடிக்கிறது.
வந்தவேளை முற்ற முடியாது திரும்பிச் சென்றால், செயல்திறன் இல்லாதவன் என உலகம் தூற்றும், எனவே வினையில் கவனம் செலுத்து என அறிவு அறிவுறுத்துகிறது. நெஞ்சம் ஒருபுறம் செலுத்த அறிவு மறுபுறம் பற்றியீர்க்க வலிமைகொண்ட இருயானைகளால் இழுக்கப்படும் நைந்த கயிறுபோல உயிரானது அல்லலுறுகிறது என்கிறார் தேய்புரிப்பழங்கயிற்றினார் எனும் சங்கப்புலவர்.

“ஔிறு ஏந்து மருப்பின் களிறுமாறு பற்றிய
தேய்புரிப் பழங்கயிறு போல
வீவதுகொல் என் வருந்திய உயிரே”
எனும் பாடலை அடியொற்றியதாக,

“மலையிலிருந்து விடுபட முடியாமல்
கடலோடு தொடர்ந்திட விளையாட
நொடிகள்தோறும் அல்லாடும் நதி”

எனும் படிமத்தின் வழி, கடமைகளிலிருந்து விடுபட முடியாமலும், வாழ்வின் இன்பங்களை நுகர்ந்திட இயலாமலும் படும் உயிரின் வாதையைப் புலப்படுத்துகிறது கவிஞரின் கவிதை.

5. நோயும் மருந்துமாய் ஆதல்

பெண்ணின் பார்வையே நோயாகவும் மருந்தாகவும் இருப்பதைப் புலப்படுத்துகிறது வள்ளுவரின் காமத்துப்பால் குறளொன்று.

“இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கு ஒன்றந்நோய் மருந்து”
எனும் இதே கருத்தமைந்த பதிவாய்,

“மருந்தாக வா என்றாய்!
வில்லையெனில் விழுங்கிவிடலாம்
திரவமெனில் கரைந்து விடலாம்
ஒத்தடமெனில் ஒத்தி மலரலாம்
……………………………….
நோயே மருந்தாகும் விசித்திர சிகிச்சை
என்ன பெயரில் அழைக்கலாம்
ப்ரியமே!”
என்கிறான் கவிதைக் காதலன். தனக்கான நோயைத்தந்த ஒருத்தியே அதற்கான மருந்துமாக இருக்கும் விசித்திர சிகிச்சைக்குப் பெயர் வைக்கும் ஆராய்ச்சி நடக்கிறது இவரின் கவிதையில். இவரின் மற்றொரு கவிதையிலும்,

“கனப்புத் தணலாய்
நீறுபூத்த உணர்வுகளோடு
தீண்ட இயலாத அனலாய்
அணைத்தால் எரிகிற புதுநெருப்பாய்
தீயாலானவள் நீ”

என்கிறார். தீண்ட இயலாத அனலைத் துணிந்து அணைக்க, எரியும் புதுநெருப்பை உணர்வதாகக் காட்டுகிறது கவிதை.

“நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்”

என்னும் திருவள்ளுவரின் கவியுணர்வோடு ஒருங்குவைத்து எண்ணத்தக்கதாய் அமைகிறது அன்பாதவனின் கவிதை.

6. உயிரின் தேவை

குறிஞ்சிப்பாட்டின் தலைவன் தினைப்புனத்தில் மதயானையிடமிருந்து தலைவியைக் காப்பாற்றி அவளின் அச்சத்தையும் நடுக்கத்தையும் போக்கிவிட்டத் தன் விருப்பத்தைக் கூறுகிறான். திருவிழா நாளன்று சமைப்பது போன்று மிகப்பெரிய மிடாவில் சோறாக்கி அகலத்திறந்த வாயிற்புறத்திலிருந்து, மிகப்பெரிய அம்மாளிகை பொலிவுறுமாறு, வரும் விருந்தினர் அனைவருக்கும் விருப்பத்தோடு உணவூட்டி, அதன்பின்னர் ஊன்கலந்து சமைத்த அவ்வுணவை மிகப்பெரிய சுற்றம்சூழ உண்டபின்னர், மிஞ்சியிருப்பதை உன்னோடு உண்ணும் மகிழ்விற்கு ஈடேது என்கிறான் தலைவன்.

“சாற அயர்ந்தன்ன மிடாச் சொன்றி
வருநர்க்கு வரையா வளநகர் பொற்ப
மலரத்திறந்த வாயில் பலர்உண
பைந்நிணம் மெழுகிய நெய்ம்மலி அடிசில்
வசையில் வான்திணைப் புரையோர் கடும்பொடு
விருந்துண்டு எஞ்சிய மிச்சில் பெருந்தகை
நின்னொடு உண்டலும் புரைவது”

என்பதே அப்பாடல். அத்தகையதொரு உடனுறையும் விருப்பத்தை,

“ என் விருப்பம்
படுக்கையோ தொடுகையோ அல்ல
உன் கையால் கிடைக்குமோ
ஒருவேளை உணவு
ஒருவேளை இதுவுமோர் கனவோ”

எனும் கவிதைவழிக் கடத்துகிறார். மனமொத்த வாழ்க்கைப் பயணத்தின் தேடலாய்த் திகட்டத் திகட்டக் கிடைக்கின்றன கவிதைகள். கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புவதாய்த்தான் கிளர்ந்தெழுகின்றன படைப்புகள். சொல்லிமுடித்த நிறைவில் ஆற்றமுடிகின்றது பணிகளை.. பெண்ணிடமிருந்து பெருகும் தாய்மையைத் துய்ப்பதற்கான தவிப்போடு நிறைவுறுகிறது தொகுதி. கனமான நுண்ணுணர்வுகளையும் இலகுவாகக் கடத்தும் மென்மையான மொழிநடையோடு விரியட்டும் இவரின் படைப்புவெளி இனிவரும் காலங்களிலும்…

***

Comments are closed.