Category: சிறுகதை

ரெட்டைவால்குருவி ( குறுநாவல் ) – ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ரெட்டைவால்குருவி

1
இந்தக் கதையின் நாயகன் பெயர் ராஜராஜசோழன்.அவன் பிறந்த வருடம் 1970.அவருடைய தந்தையும் தாயும் அன்பில் குலாவியதன் எட்டாவது சாட்சியம் சோழனாகப் பிறப்பெடுக்க நேர்ந்தது.இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் நாலு அண்ணன் மூணு அக்காள்கள் என்று எப்போதும் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்த வீட்டில் கடைக்குட்டி என்பதால் அவரொரு விளையாட்டுப் பொம்மையாகவே வளர்ந்தார்.செல்வந்தத்துக்குக் குறைவில்லை என்பது ஒரு பக்கம்.அவருக்குப் பின்னால் அந்த வீட்டில் குழந்தை ஏதும் பிறக்கவில்லை என்பதால் அவரது வருகைக்குப் பிற்பாடு எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் தன் நிலை என்பது ஒரு கடைக்குட்டி என்றே பார்க்கப்படுவதை அவர் உணர்ந்து கொண்ட போது ராஜராஜசோழனுக்கு வயது பதினாறு ஆகி இருந்தது.
சோழன் அந்த வருடம் தான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி எழுதி பெருத்த தோல்வி ஒன்றை அடைந்திருந்தார்.அந்த ரிசல்ட் மே பதினாறாம் தேதி வெளியாகி இருந்தது.தன் தோல்வி துக்கத்தை இரண்டு தினங்கள் கொண்டாடி விட்டு பதினெட்டாம் தேதி தான் வெளியே வந்தார் சோழன். தமிழில் மாத்திரம் எழுபத்து ஏழு மார்க்குகள் வாங்கிய சோழன் ஆங்கிலத்தைத் தன் உயிர் மூச்சைக் கொண்டு எதிர்த்திருந்தார்.வெறும் ஏழு மார்க்குகள் தான்.அதும் அந்தப் பட்டியலிலேயே கம்மி மார்க்குகள் அந்த ஏழு தான்.கணக்கு அவருக்கு வருமா வராதா என்பதைப் பற்றிய பிணக்கு அவருக்கு இருந்தது.அதில் முப்பத்தோரு மார்க்குகள் பெற்றிருந்தார்.ஒருவேளை கூட்டல் மிஸ்டேக் ஆகியிருக்கும் என்று ஒரு தரப்பாரும் இல்லை இல்லை.இது பரீட்சைகளைத் திருத்துவதில் ஒரு மெத்தட் என்று ஒரு தரப்பாரும் பேசினர்.அவர்களது சொந்த ஊரான நல்லூர்க்கோட்டையில் அதுவரைக்கும் எத்தனையோ பேர் எசெல்ஸி எழுதிப் பாஸ்களும் ஃபெயில்களும் ஆகி இருந்தாலும் இப்படி முப்பத்தி ஒரு மார்க்கு வாங்கி ஃபெயிலான ஒரே ஒருவராக சோழனைத் தான் சுட்டினர்.அதனாலேயே சோழன் இன்னம் நாலு மார்க்குக்குப் படிக்காமல் போனது பெரும்பிழை என்று வாதிட்டனர்.இன்னொரு தரப்பு இது அதிகார வர்க்கத்தின் ஆணவம் என்றது.இதைக் கேட்டதும் சில்க் ஸ்மிதா படத்தை மறைத்துக் கொண்டு சிங்கப்பூர் சலூன் பெஞ்சியில் அமர்ந்தபடி அப்படித் தனக்கு ஆதரவான பெரும் கூற்றினைப் பகர்ந்தது யார் என்று ஆவலோடு பார்த்தார் சோழன்.
அதான் நான் சொல்லிட்டேன்ல..?அவம் பாஸ் தாம்லே..அவன் விதி அவனோட பேப்பர் போய்ச்சேர்ந்த எடம் கெரகம்குறேன்.அந்த வாத்திக்கு பொஞ்சாதிக்கும் சண்டையா இருந்திருக்கும்.அவன் சின்ன வயசில எத்தனை டேக்கு வாங்குனாம்னு யாரு கண்டது..?அதுமில்லாட்டி தங்கத்துக்கு பதிலா கவரிங்க சாட்டிருப்பான் மாமன்மச்சினன்..அங்கன எதுத்து பேச வக்கில்லாம இந்தப் பய்யன் பேப்பர்ல காட்டிட்டான் அவனொட கோபத்தை..அதாம்லே விசயம் என்றார் ஆர்ப்பாட்டமாக..
எலே இங்கன வாடா எட்டாவதா பொறந்தவனே என்று அழைத்ததும் போய் நிற்க வேண்டியதாயிற்று.அவன் கேட்காமலேயே அவன் வழக்கை எடுத்து வாதிட ஆரம்பித்திருந்தவர் வேறு யாருமில்லை.சோழனின் அப்பாவோடு பியூஸி வரை படித்த கார்மேகம்.நல்லூர்க்கோட்டைக்கு அருகாமை நகரமான உலகளந்த ராஜபுரம்என்கிற ராஜபுரம் கோர்ட்டில் பேர் போன வக்கீலான சம்சுதீன் அகமதுவின் ஆஸ்தான குமாஸ்தா என்கிற பதவியில் பல காலமாய் இருந்து வருபவர் என்பதால் நல்லூரில் அவருக்கு சம்சுதீன் அகமதுவிற்கு நிகரான சபை மரியாதைகள் கிட்டி வந்தன.
உங்களுக்குத் தெரியாதா..?எவ்ளோ பெரிய ஆளோட இருக்கீர் என்று கும்பிடுவார்கள்.சம்சுதீன் பாய்க்கு சற்றும் தெரியாமல் அந்தக் குறுநிலத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தார் கார்மேகம்.அதாவது நல்லூர்க்கோட்டைக்குள் நுழைந்து விட்டாரானால் தானொரு வக்கீல் என்ற எண்ணம் கூட அல்ல தானொரு ஜட்ஜ் என்ற எண்ணம் தான் அவருக்குள் மேலோங்கும்.அவர் அப்பியர் ஆகிறார் என்றால் பெரும்பாலான வழக்குகள் அவரிடமே சரண்டர் ஆகும்.நீங்க சொல்றது தான் சரி என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டு அவருக்குள்ளேயும் ஆமாம்ல நாஞ்சொல்றது தான் சரி என்றே தீர்மானமாயிருந்தது.வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் மாத்திரம் தான் அவர் நல்லூருக்கு வருவார்.,கார்மேகமும் பெரிய சம்சாரி தான்.வசதி கொஞ்சம் சோழன் குடும்பத்தை விடக் குறைச்சல்.ஆகவே விவசாய வியாஜ்ஜியங்களில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பார்.எலே என்னை ஏமாத்த பாக்குறியா..?இத்தனை மாமரம் இத்தனை மாங்காய் எதும் தப்பக் கூடாது தெரியுதா என்று அதட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா ஆண்டவரே என்று குத்தகை தாரன் சொல்லும் வரை அவனை சந்தேகப் பட்டுவிட்டு அதுக்கில்லடா ஈஸ்வரா போன வாரம் ஆழ்வார் அக்ரகாரத்துலேருந்து பங்கஜம் மாமி வந்து மாயெலை வாங்கிட்டு போனாங்களா இல்லையா..?அது கணக்குலயே வர்லியே என்று சன்னமான குரல்ல கேட்க என்னங்கய்யா சும்மா பறிச்சிட்டு போன மா எலைய எண்ணனும்னா சொல்றீக என்று திருப்ப அடப்பாவி எட்டணாவாச்சும் வாங்கிருக்க வேண்டாமாடா என்று அங்கலாய்த்தவர் இனிமே யாராச்சும் கேட்டா மா எலை எட்டணா வெலை குடுத்தாத் தான் தருவேன்னு கண்டிப்பா சொல்லிடு என்று அவனை ஒருதடவை மா இலைகளை ரெண்டு மூணுதடவை எனப் பார்த்துக் கொண்டே இதுகளை எல்லாம் எப்படிக் கணக்கு வச்சிக்கிறது என்று தன்னை நொந்தபடி திங்கட்கிழமை அதிகாலை கிளம்பி ராஜபுரம் செல்வார் கார்மேகம்
தோட்டத்தைப் பராமரிக்கிறவனுக்கு சமர்த்துப் போதாது என்பது அவரது முதல் நம்பிக்கை.மாவிலைக்கும் ஒரு விலை உண்டு என்பது இரண்டாவது.எப்படியானாலும் தனக்குப் பிதுரார்ஜிதமாக வழங்கப்பட்ட ஏழு ஏக்கர் நிலம் அதன் உள்ளே இருக்கக் கூடிய ஆழத்தின் மறுபகுதி உலகத்தின் எந்த நாட்டின் எந்த இடத்தின் ஏழு ஏக்கரைப் போய்ச் சேர்கிறதோ அதுவரைக்குமான கனிம வளம் தாதுக்கள் எரிவாயு பெட்ரோல் டீஸல் க்ரூடாயில் என எல்லாமும் தனக்குத் தான் சொந்தம் என்பது அவரது மூன்றாவது மாபெரும் நம்பிக்கை.மேலும் அந்த ஏழு ஏக்கருக்கு சமமான வானமும் அவருடையது தானே..?தனக்குச் சொந்தமான பல கோடி பெறுமிதமுள்ள அந்த நிலத்திலிருந்து கிடைப்பது எதுவானாலும் அது சொற்பசொச்சம் தான் என்பது குறித்து மாபெரும் அங்கலாய்ப்பு அவருக்குள் உண்டு.அதன் விளைவாகவே கிடைத்த வரைக்கும் லாபம் என்று அலைவார்.எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள் இந்த மா இலையிலிருந்து தைலம் சோப்பு என்று எதாவது உருவாக்கத் திராணி இருக்கிறதா.?மட சாம்பிராணிகள் என்று உரக்க வைதார்.யாரை வையுறீய என்று சேர்மக்கனி எதிர்த்துக் கேட்டாள்.கார்மேகத்துடன் வாழ வந்த இல்லற நல்லாளான சேர்மக்கனிக்கு எப்போதும் ஒரே நம்பகம் தான்.அது கார்மேகத்துக்குத் துப்புப் பற்றாது.அல்லது துப்பே கிடையாது என்பது அது.
உன்னை இல்லட்டீ.நா கெடந்து மொனகுறேன் என்றதும் சமாதானமாகாமல் எங்க வீட்டாளுகளை வையுறதே உங்களுக்கு ரசமாப் போச்சி என்று விளக்குமாற்றை அதனிடத்தில் இருத்தி விட்டு வெடுக்கென்று தோளில் முகத்தை வெட்டியவாறு உள்ளே போனாள்.அடுத்து காப்பி தரவேண்டிய ஸ்தானாதிபதியாக சேர்மக்கனி இருந்தபடியால் அவசரமாக ஒரு சமாதானத்தை உண்டுபண்ண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த கார்மேகம எடீ நாஞ்சொன்னது எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள்ல அந்த விஞ்ஞானிகளை.உன் சொந்தக்காரங்களை இல்லட்டீ என்றார்.இதை இறைஞ்சுகிற பிரார்த்தித்தலாய்த் தான் சொன்னார்.அதற்கு காப்பியை ஆற்றிக் கொண்டே எதிர்ப்பட்ட மனையரசி க்கும்…எல்லாந்தெரியும் என்னை வாயடைக்க எதாச்சும் ஞானி கோணின்னு பேசிடுவீகளே என்று மேலும் கோபத்தோடு அவர் முன் வட்டையையும் தம்ப்ளரையும் வைத்து விட்டுக் கிளம்பினாள்.

இனி அவளைச் சமாதானம் ஆக்க நேரம் பிடிக்கும் என்பதை தன் அத்தனை வருஷ சம்சார அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்து கொண்ட கார்மேகம் சரித்தான் கெளம்பி சாவடிப் பக்கம் சென்று வரலாம் என வந்தார்.அவருக்கு எப்போதெல்லாம் மனசு ஈரங்குறைந்து நடுக்கம் கொள்கிறதோ அப்போதெல்லாம் தன்னை வணங்கும் ஊர்ச்சாவடிக்கு வருவதும் சார்ஜ் செய்து கொள்வதுமாய் பல வருடங்களை அப்படித் தான் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.இன்னிக்கு என்னவே ப்ராது எனக் கேட்காத குறையாய் வந்ததும் வராததுமாய் சின்னப்பய்யன் .ராஜராஜசோழனது பத்தாப்பு மார்க்கு குறித்த பஞ்சாயத்தில் நுழைந்து தான் அப்படியொரு அதிரடி ஸ்டேட்மெண்டை தந்து சூழலைத் தகர்த்தார்.
உங்கொப்பன் எப்படி சவுக்கியமா என்று கேட்பதன் மூலமாய்த் தனக்கு நெடுநாள் வேண்டப்பட்டவன் எதிரே நிற்கும் குமரன் என்பதை ஊருக்கு உணர்த்தினார்.அவனை அடையாளம் தெரியாத சிலரும் கூட ஓரிரு புன்னகைகளை நல்கினர்.அது சோழனுக்கு பெரும் கூச்சத்தை உண்டாக்கிற்று
நல்லா இருக்கார் மாமா என்ற சோழன் சரி நா கெளம்புறேன் என்றான்.இர்றா போலாம்.நாஞ்சொல்றது புரியுதா..?மத்த எல்லாத்துலயும் பாஸ் ஆன நீ சரியா கணக்குல அதும் முப்பத்தொண்ணு எடுத்திருக்கேன்னா என்ன அர்த்தம்..?திருத்தினவன் சரியாத் திருத்தலை.எளவு எட்டு மார்க்கை குறைச்சு இருபத்தியேளுன்னு போட்டிருந்தான்னா சரி பெயிலுன்னு சமாதானம் ஆகலாம்.இல்லை நாலைக் கூட்டி பாஸ்னுல்ல போட்டிருக்கணம்..?இவன் பாக்கெட்டுலேருந்தா தாரான்..?இன்னம் ரசிக்கத் தேடிருந்தாம்னா எதாச்சும் எடங்கள் இல்லாமயா போயிருக்கும்.?பரீச்சப் பேப்பரை கருணையோட பார்த்தா நூத்துக்கு எரனூறு மார்க்குக் கூடத் தரலாம்..எல்லாம் கெரகம் காலநேரம் சரியில்லாட்டி இப்படித் தான் நடக்கும்.நீ விடக் கூடாது.உங்கப்பன் கிட்ட சொல்லி மறு கூட்டுக்கு அப்ளை செய்யி..எல்லாம் நல்ல ரிசல்ட் வரும்.நம்பிக்கையா இருக்கணும் என்ன எனும் போது அவர் தான் லேசாய்த் தழுதழுத்தார்.அந்தக் காலத்தில் பியூசி ரெண்டு அட்டை வாங்கிய தன் ஜாதகம் அவருக்கு தோணிற்றோ என்னவோ.

கல்லுளி மங்கன் போலத் தான் நின்று கொண்டிருந்தான் சோழன்.தமிழ்ல எவ்ளோ என்றார் கார்மேகம்.எழுபது மாமா என்றான்.குரல் ஜாக்கிரதையாயிற்று.கணக்கில் காய்த்ததும் தமிழில் பழுத்ததும் இருவேறு நிஜங்கள்.இனி மிச்ச மூணு சப்ஜெக்டுக்குள் போனால் தன் லட்சணம் நல்லூர்க்கோட்டை முச்சூடும் பரவிக் கெடுமே என்று பதற்றமானான்.இன்னொரு பக்கம் நாம சொல்லாட்டி அட்டையை வாங்கியா பார்க்கப் போறாங்க..?சும்மா மிச்சத்துல எல்லாம் பாஸ்னு சொல்லிட வேண்டியது தான் என்று முடிவு செய்தான்.
இங்கிலீசுலே என ஆரம்பிக்கும் போது சரியாக ஜீப் வந்து நின்றது.வக்கீல் சம்சுதீன் பாயின் அலுவலக ஜீப்பை அவரது ட்ரைவர் மணி கொணர்ந்திருந்தான்.
ஐயா வரச்சொன்னாவ என்றான்.சொற்சிக்கன மணி அவன்.
இவர் எதும் பேசாமல் எல்லாரையும் பொதுவாய்ப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தவாறே ஜீப்பில் முன்பக்கம் ஏறிக் கொண்டார்.வழக்கமாக எப்போதும் எந்த ஸ்டாஃபாக இருந்தாலும் ஜீப்பில் முன் ஸீட்டில் ஏற மாட்டார்கள்.கார்மேகமும் அப்படித் தான்.இருந்தாலும் மணியை அப்பைக்கப்போது சிகரட் எல்லாம் தந்து தயாரித்து வைத்திருந்தார்.தனக்கு அனுசரணையாக ஒருவன் வேண்டும் அதும் அய்யாவின் ஆஸ்தான வாகன ஓட்டி மணி தன் ஆளாக இருக்கணும் என்பது அவரது கனவின் திட்டம்.அதனால் தன் ஊரிலிருந்து ராஜபுரம் செல்லக் கிளம்புகையில் முன் பக்கம் ஏறிக் கொள்வார்.ஊர் தாண்டியதும் சரியாக ஒரு மைல் தாண்டியதுமே ஒண்ணுக்கிருக்கணும் என்று மரத்தடி எங்கேயாவது நிறுத்தி விட்டு பின்னால் மாறிக் கொள்வார்.எதற்குமே ஏன் எனக் கேட்க மாட்டான் மணிப்பயல்.ஊரார்கள் கண்ணுக்கு ஏதோ சம்சுதீன் பாய்க்கு அடுத்த ஸ்தானாதிபதி கார்மேகம் என்றாற் போல தோற்றமளிக்கும்.அது தானே அவர் லட்சியம்.
நல்லவேளை கிளம்பினார் ஹப்பா என்று தனக்குள் மூச்சு விட்டுக் கொண்ட ராஜராஜசோழனுக்கு அடுத்த கண்டம் பகவதியண்ணன் ரூபத்தில் வந்தது.
நீ எங்கப்பே இருக்க உன்னை உங்கப்பார் உடனே அளச்சிட்டு வரச்சொன்னார் என்றதும் சட்டென்று நியாபகம் வந்தவனாய் நா அப்பறம் வரேன்.முடி வெட்டணும் என்று
சிங்கப்பூர் சலூனுக்குள் நுழைந்து முதல் ரொடேசன் சேரில் அமர்ந்து கொண்டான்.கட்டிங்கா சேவிங்கா என்று பழக்க தோசத்தில் கேட்டான் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்தவன்.இவன் ஙே என விழிக்க முதலாளி கிட்டு வந்து அவனை சிவபார்வையால் எரித்துவிட்டு கேக்கான் பாரு கொளந்தை கிட்ட என்றவாறே உக்காரும் துரைவாள்..இதோ வந்தாச்சி என்று சொல்லி விட்டு கத்திரி இத்யாதிகளை எடுக்க உள்பக்கம் சென்றார்.
கண்ணாடியில் இன்னமும் பெரிய தோற்றத்துக்கு வந்துசேராத தன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த சோழன் திடீரென்று ஒலித்த ரேடியோ செய்தியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.
தமிழ்நாட்டில் அசாதாரணமான அரசியல் சூழல் நிலவுவதாக அரசியல் நோக்கர்கள் தெரியப்படுத்துகிறார்கள்.திராவிட முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் கருணாநிதி எம்.எல்.சியாக இருப்பதாலேயே மேலவையைக் கலைத்திருப்பதாகவும் இது முழுவதுமாக அதிமுக அரசின் விஷமத்தனம் என்றும் பேராசியர் அன்பழகன் உள்ளிட்டோர் கண்டனம் தெரியப்படுத்தினர்.இது குறித்து செய்தியாளர்களிடம் பேசிய முதலமைச்சர் எம்ஜி.ராமச்சந்திரன் இது நெடுங்காலமாக பரிசீலிக்கப் பட்ட ராஜாங்க முடிவு என்றும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக எடுக்கப் பட்டதில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.வேறொரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் திரு கருணாநிதி உள்ளிட்ட யாரும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று சட்டப்பேரவைக்கு வருவதைத் தான் ஆட்சேபிக்கவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.இது குறித்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி…..”
இவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே தன் அலங்காரவித்தையைத் தொடங்கினார் கிட்டு.
எதிரே வாசலுக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த பரசுராமன் வாத்தியார் என்னமா பதில் சொல்லிருக்கார் பார்த்தீங்களா என்றார்.கிட்டு திமுக அனுதாபி என்னத்தை வாத்தியாரு.?வாத்தியாருன்னா ஒழுங்கா நேர்மையா மார்க்கு போடணும்வே.எடுத்த மார்க்கை குறைக்கிறதா நல்ல வாத்திக்கு அளகு..?என்ன இருந்தாலும் கருணாநிதி எம்மெல்சியா இருக்கச்சே மேலவையைக் கலைச்சது எந்த வகையிலயும் நாயமில்லை.நாளைக்கு ஒர்த்தருக்கொருத்தர் முளிச்சிக்கிடணும்ல..?ஒரு நட்புக்காகவாச்சும் இப்பிடி பண்ணாம இருந்திருக்கலாம் என்று லேசாய்க் கலங்கினார்.
அப்போது அங்கே வந்து சேர்ந்த எஸ்.எம்.மில்ஸ் யூனியன் லீடர் ஜேம்ஸூம் சேர்ந்து கொண்டார்.நாங்க மறுபடி வராமயா போவம்..?திரும்பவும் மேலவையைக் கொண்டாந்தே தீருவம்..பார்க்கத் தானே போறீங்க என்று ஆளே இல்லாத திசையில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
சோழனுக்கு எம்ஜி.ஆரும் மார்க்கு கம்மியா போடும் வாத்தியார் என்ற தகவலே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.அதற்கு முன்பே கார்மேகம் சொன்னதிலிருந்தே தனக்கு வழங்கப்பட்ட்ட அநீதியாகவே கணக்கில் தனக்களிக்கப்பட்ட முப்பத்தி ஒரு மார்க்கைக் கருத ஆரம்பித்திருந்தார்.எதிர் வீட்டு ஜக்கு என்கிற ஜகன்னாதனில் தொடங்கி ஜெர்மனி இத்தாலி உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் வரைக்கும் பலரின் பன்னெடுங்காலச் சதி தான் தனக்குக் கணக்கில் இழைக்கப் பட்ட அநீதி என்பது சோழனுக்குத் தோன்றிய நம்பகம்.அதே நேரம் அதை விடக் குறைவாகத் தான் எடுத்த மிச்ச பேப்பர் மார்க்குகள் எந்த நாட்டின் சதித் தலையீடும் இல்லாமல் பெற்ற தன் சொந்த ஜாதக விசேசங்களின் பலாபலன் தான் என்பதையும் அவர் மனம் ஒத்துக் கொள்ளாமல் இல்லை.
முடி வெட்டிக் கொண்டு வேறொரு புதிய மனிதனாக அவதரித்த சோழன் நேரே தன் தந்தை முன் சென்று நின்றார்..வாடா எட்டுக்குட்டி என்றார் தந்தை.அவரது வாஞ்சை சோழனை எரிச்சலூட்டியது.தந்தை மகாலிங்கம் மாபெரிய ரசனைக்காரர்.நல்லூர்க்கோட்டை தாண்டி உலகளந்த ராஜபுரம் வரைக்கும் அவர்கள் குடும்பம் அதிபிரபலம்.எப்படி என்றால் தன் பிள்ளைகளுக்கு மகாலிங்கம் சூட்டிய பெயர்களாலே தான்.
குண்டப்பா விஸ்வநாத் வெங்கட்ராகவன் கவாஸ்கர் மதன்லால் என நாலு அண்ணன்கள்.லலிதா பத்மினி ராகினி என மூன்று அக்காக்கள்.என ஏழுக்கு அப்பால் எட்டாவதாக ஆண் குழந்தை பிறந்ததும் என்ன பேர்வைக்கலாம் என்று நிசமாகவே குழப்பமானார்கள்.தன் விருப்பப் படி கிரிக்கெட் வீரர் பேர்களை வழக்கம் போல முன் வைத்தார் மகாலிங்கம்.இல்லையில்லை தம்பிக்கு நாங்க தான் பேர் வப்பம் என நாலு அண்ணாஸ் ஒரு அக்காஸ் எனப் பேசத்தெரிந்த பேச்சுரிமையாளர்கள் கொடி பிடித்து ஆளுக்கொரு பேரை டப்பாவில் போட்டுக் குலுக்கினர்.அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பேர் தான் ராஜராஜசோழன் எனும் நாமகரணம்.இந்த இடத்தில் தான் படத்தில் பேர் போடும் படலம்.
இதில் தன்னை எட்டுக்குட்டி என்று அழைப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றறியாத சோழன் அப்பா முன் உர்றென்று நிற்க ஏண்டா குட்டி உம்முன்னு இருக்கே..?என்றதும் என்னவோ நியாபகத்தில்
யப்பா எம்ஜி.ஆர் வாத்தியாராப்பா..?என்றார் சோழன்..
அவரை வாத்தியாருன்னு செல்லமா கூப்டுவாங்கப்பா…பள்ளிக்கூட வாத்தியாரு இல்லை.அவரு வாத்தியாருக்கெல்லாம் வாத்தியாருடா என்ற மகாலிங்கம் எம்ஜி.ஆர் பற்றித் தன் மகனுக்கு சொல்லக் கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணிப் பூரித்தார்.
என்னைய எந்த வாத்தியாரு மார்க் கம்மியா போட்டு பெயிலாக்குனாருன்னு தெரிஞ்சுக்க முடியுமாப்பா.?என்றார் சோழன்.
தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற..?
அதை விடுப்பா மறு கூட்டுக்கு அப்ளை பண்ணட்டா?கார்மேகம் மாமா சொன்னாப்டி
மறுகூட்டுக் கூட்டி ஒருவேளை இருக்கிற முப்பத்தி ஒண்ணும் கொறஞ்சிட்டா..?பணம் வேஸ்ட்டு மனசும் வலிக்கும்ல
அதும் சரியாத் தான் பட்டது 1989 ஆமாண்டு மே மாதம் வெளியான எஸ்.எஸ்.எல்.சி ரிசல்டுகள் குறித்து உங்கள் யாருக்கும் எந்தவிதமான அபிப்ராய பேதங்கள் இருக்கலாம் இல்லாமல் போகலாம்.ஆனால் அது ஒரு உலக அதிசயத்தின் தோற்றுவாய்.ஒரே அட்டெம்டில் நாலு பேப்பர்களிலும் நாற்பதுக்கு அதிகமான மார்க்குகள் பெற்றுத் தன் இரண்டாவது அட்டையோடு பத்தாப்பு படிப்பை முடித்திருந்தார் சோழன்.தனது மதிப்பெண் சான்றிதழில் இருக்கும் தன் பெயர் உள்ளிட்ட விபரங்களை எல்லாம் பல முறைகள் சரிபார்த்த பிற்பாடும் கூட நம்பிக்கை வராமல் இது தன் சர்ட்டிபிகேட்டுத் தானா.?இதிலிருக்கும் மார்க்குகள் தனக்கு சொந்தமாய் வழங்கப்பட்டவை தானா என்றெல்லாம் பலவிதமாய் சிந்தித்து அதன் நம்பகத் தன்மை குறித்த எந்தவிதமான முடிவுகளுக்கும் வர இயலாமல் சரி இதான் உண்மையா இருக்கும் போல என்று நம்பத் தொடங்கினான்.

2.ஒருவழியாகப் பதினோறாம் வகுப்பு படிக்கிறதற்காக ராஜபுரம் ஹைஸ்கூலில் விண்ணப்பித்து வக்கீல் சம்சுதீன் பாய் லெட்டர் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக அந்தப் பள்ளியின் சட்ட ஆலோசகர் அவர் என்பது மாத்திரமல்ல.அந்தப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவரும் கூட.அடுத்து பள்ளியின் தலைவராக அவரைத் தான் அன் அபோஸ்ட் ஆக தேர்ந்தெடுக்க உள்ளதாக அப்பா யாரிடமோ ஃபோனில் சொல்லி விட்டு அப்படியான பெருமைகளைக் கொண்ட அவரது சிபாரிசுடன் படிக்கத் தொடங்கி இருப்பதனால் தன் எட்டுக்குட்டி பிரமாதமாக வருவான் என்று தானே சொல்லி விட்டு எதிராளியின் பதில் பற்றி யாதொரு அபிப்ராயமும் கொள்ளாமல் கட் செய்தார்.
ராஜபுரம் ஐஸ்கூலில் நாலாவது க்ரூப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளப் பட்ட சோழன் இயல்பாகவே தன் உயரம் காரணமாக கடைசி பெஞ்சியில் சென்று ஸெட்டில் ஆக அங்கே உடன் வந்தமர்ந்தான் நடேசன்.உன் பேரென்ன எனக் கேட்ட போது நட்டேஷ் என்றான்.இரண்டொரு ஷ் அழுத்தியே சொன்னான்.எழுதும் போது நடேசன் என்று தான் எழுதினான்.பதிலுக்கு தன் பெயரைச் சொன்ன சோழனைப் பார்த்து இதான் நெசம்மாவே உன் பேரா ஆமடா நா என்ன பொய்யா சொல்றேன் என்றதற்கு கோச்சுக்காத…எத்தினியோ பேர் இருக்கு.இதும் ஒரு பேர்னு விட்டுறமுடியுமா..?எம்மாம் பெரிய ராசா பேரு தெரியும்ல என்றான்.அப்போது தான் தன் பெயரைச் சுமக்க முடியாமல் திணறினான் சோழன்.
ஒரு நாள் ராஜராஜ சோழன் நான் என்று பாட்டுப் பாடினான் நடேஷ்.ஏண்டா கிண்டல் பண்றே என்றதற்கு நீ இந்தப் படம் பார்த்ததில்லயா..மோகன் ஒரு புளுகுணி.கல்யாணம் ஆகலைன்னு பொய் சொல்லி ராதிகாவோட காதலாய்டுவாப்ல…அர்ச்சனா மொதல் தாரம்.ஏக தமாஷா இருக்கும்.ஒரே நேரத்ல ரெண்டு பேரும் கர்ப்பமாய்டுவாங்க…என்று கெக்கெக்கே எனச் சிரித்தான்.ரெண்டு பேரும்னா..?என அப்பாவியாய்க் கேட்ட சோழனுக்கு நீ வளர்ந்தியா இல்லை வளராம அதே எடத்துல நிண்டுட்டிருக்கியா எனக் கேட்டவாறே அந்த கணம் முதல் இரு உன்னைய நான் பலவிதமாக் கெடுத்துப் பட்டையக் கெளப்புறேன் என நல்லாசானாக மாறினான் நடேஷ்.
அது முதல் நடேஷே தன் கூட்டுக்காரன் என்றானான் ராஜராஜசோழன்.பன்னிரெண்டாவது வகுப்பு எழுதி எப்படியோ தக்கி முக்கி பாஸ் ஆன பிறகு மதுரையில் அஜ்மா கல்லூரியில் பி,ஏ சேர்ந்தார்கள் இருவரும்.ஆச்சர்யமாய் பீ.ஏ பாஸ் செய்து எம்.ஏ சேர்ந்தது வரை காலம் உருண்டு உருண்டு ஓடியது.
ஆஸ்டலில் தங்கிப் படிக்க வேண்டி இருந்தாலும் எப்போதெல்லாம் லீவு கிடைக்குமோ அப்போதெல்லாம் நல்லூர் போய்விடுவார்கள்.அதில் மாத்திரம் நடேஷூம் சோழனும் ஒரு பொழுதும் முரண்பட்டதில்லை.மற்ற எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு பேரும் சண்டை தான் சச்சரவு தான்.
எம்.ஏ முடித்தது 1996 ஆமாண்டு ஏப்ரலில்.சரி போதும் படித்தது என்றான பின் ஊரிலேயே எதாச்சும் வேலை பார்க்கலாமா எனக் கிளம்பினான்.பெப்ஸி ஏஜன்சி பெட்ரோல் பங்க் சிமெண்ட் டீலர்ஷிப் என பட்டையைக் கிளப்பி வந்த நவரத்தின பாண்டியன் என்ற தொழில்மேதை தன் சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வகிக்க ஒரு தளபதி வேண்டும் எனத் தன் வக்கீலான சம்சுதீன் பாயிடம் அங்கலாய்த்தது ஒரு கிருஷ்ணாஷ்டமி அன்று.அதென்னவோ பாய் அன்றைக்கு ரொம்பவே நல்ல மூடில் இருந்தபடியால் அவர் தன் சொந்தத் தளபதியான கார்மேகத்தை அழைத்து யாராச்சும் நம்பிக்கையான ஆள் இருக்கானாவே எனக் கேட்டது யாருக்கு எப்படியோ ராஜராஜசோழனுக்கு நல்ல நேரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
நம்ம மகாலிங்கம் மகன் ராஜான்னு ஒரு பய்யன் இருக்கான்.நல்லா படிச்சவன்.நல்ல பய்யன் ஒரு கெட்டபளக்கமும் இல்லை அதிர்ந்து பேசமாட்டான்.ஜம்முன்னு இருப்பான் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார் கார்மேகம்.அதற்குத் தன் கையிலிருந்த ஃபில்டர் சிகரட்டை சுண்டியபடியே “ஸ்டுப்பிட் நானென்ன நவரத்தின பாண்டியன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளையா பார்க்க சொன்னேன்..?சம்பளத்துக்கு தக்கன வேலை பார்ப்பானா ஒளுக்கமானவனா..தட்ஸ் மை நீட்.சரியா..?ஸ்டுப்பிட்” என்றார்.இதுவரை அவர் கார்மேகத்தைப் பார்த்துச் சொன்ன ஒவ்வொரு ஸ்டுப்பிடுக்கும் நாலணா வீதம் அவரே மறுபடி கொள்முதல் செய்வதாக வைத்துக் கொண்டாலும் ஒரு நாளைக்கு நூறு ஸ்டுப்பிட் வீதம் லீவு நாளெல்லாம் கழித்தாலும் வருஷத்துக்கு முன்னூறு நாட்கள் ஆக முப்பதாயிரம் ஸ்டுப்பிட் இதோடு நாற்பது ஆண்டுகளாக வேலை பார்ப்பவர் என்பதால் கிட்டத் தட்ட பன்னெண்டு லச்சம் ஸ்டுப்பிட் சொல்லி இருப்பார்.அதற்கு மூணு லச்சமாவது தந்தாக வேண்டும்.சம்மந்தமே இல்லாமல் கார்மேகத்துக்குத் தான் விற்றுக் கை மாற்றிய மாந்தோப்பின் உதிர்ந்த இலைகள் மனமுன் ஆடின.அந்த இலைகளைப் போலத் தான் இந்த ஸ்டுப்பிட் என்ற பதமும்.என்ன பிரயோசனம்…தண்டமாய் யாதொரு பயனுமில்லாமல் அல்லவா இதைக் கேட்க வேண்டி இருக்கிறது..?
ஆனால் அவர் அறியாத உண்மை என்னவென்றால் ராஜா என்று அவர் சுருக்கிச் சொன்ன ராஜராஜசோழனை மாப்பிள்ளையாக இந்தப் பிறவியில் அடைய வேண்டிய பாக்கியமோ அல்லது எதோ ஒன்று நவரத்தின பாண்டியனின் மகள் ஜாதகம் வழியாக அவரது ஜாதகத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்ததோ என்னவோ.வேலைக்கு சேர்ந்த ரெண்டாவது நாளே சாவி கொடுக்க சென்றவன் வீட்டு வாசலில் கதவைத் தட்டி விட்டு நிற்க திறந்தது அவள்.நீங்க என்று தயங்கியவளிடம் நான் ராஜா என்றான்.என்னவோ பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மூன்றாவது ஜார்ஜ் என்றாற் போல் அவன் சொன்னான்.ஏன் என்றே இந்த உலகத்தில் அறுதியிட முடியாத விசயங்களில் ஒன்று கதையின் நாயகி நாயகன் அறிமுகக் காட்சியில் மாத்திரம் அவனைக் கண்டதும் கொள்கிற வெட்கம்.அதும் முகமெல்லாம் அலர்ஜி வந்தாற் போல சிரித்துக் கொண்டே பாதி மூஞ்சை பொத்திக் கொண்டு மிச்சத்தாலும் முழுசாகவும் சிரித்தபடி சடசடவென்று ஓடிப் படாரென்று எதன் பின்னாலாவது மறைந்து நின்று கொண்டு பாதி முகம் தெரிகிறாற் போல் பார்த்து அப்போதும் இன்னும் கொஞ்சம் சிரித்து மகா கன்றாவியான பல முகபாவங்களின் அடுக்குத் தொடர்ச்சியாகச் செய்து காண்பிக்கிற கொனஷ்டைகளின் தொகுப்பே வெட்கம் என்றழைக்கப்படும்.அப்படித் தான் அவளும் ஓடிக் காணாமல் போனாள்.இவன் நானென்ன பிழை செய்தேன் என்றாற் போல் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
ரெண்டு நிமிஷம் கழித்து அவளே திரும்பி வந்து சாவியை வாங்கிக் கொண்டு நீங்க தான் புதுசா சேர்ந்திருக்கிற மேனேஜரா எனக் கேட்டாள்.அப்போது தான் தானொரு மேனேஜர் என்ற விஷயமே தெரிந்துகொண்ட ராஜராஜசோழன் அடடே நாம எடுத்த எடுப்பிலேயே மேனேஜர் ஆகிட்டமே என்று தனக்குள் வியந்துகொண்டு வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் பார்டன் என்றான்.96இல் பார்டன் என்பதெல்லாம் மாபெரும் இங்கிலீஷ்.,அதற்கு பதிலாக அவள் ஐம் ராதா என்றாள்.ராஜா ராதா என்றெல்லாம் இன்னமுமா காம்பினேசம்ன்கள் அமைகின்றன என்றெல்லாம் தனக்குள் வியந்தவாறே தேங்க்ஸ் என்று எதற்குமற்ற நன்றியை நவின்று விட்டு நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
டெல்லிக்குப் போறேன்.கலெட்டர் ஆகப் போறேன் என்று கிளம்பிய நடேசனை இதோ பார் நடேஷா நீ பல நாட்களாக பரீட்சைகளில் காபி அடித்துத் தான் பாஸ் ஆனது உன் வரலாறு.இந்த லட்சணத்ல ஐயேஎஸ் ஒன்றும் சாதா பரீட்சை கிடையாது.வேணாம் போகாத சொல்லிட்டேன் என்றதும் ஒரே ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் சரி அப்டின்னா நீயே எனக்கொரு வேலை வாங்கித் தந்திடு என்றான்.
முதலில் எனக்கு வேலை கிடைக்கட்டும் என்று அஸால்டாக எடுத்துக் கொண்டான் சோழன்.ஆனால் யாரோ மந்திரம் போட்டாற் போல் நாலே நாட்களில் அவனுக்கு வேலை கிடைத்து அதும் மேனேஜர் பதவியில் சேர்ந்து விட்டான் என்று தெரிந்து கொண்டு அமைதியாக தினமும் சாயந்திரங்களில் சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து இரண்டொரு மணி நேரங்கள் காத்திருந்துவிட்டு போவதை ஒரு வழக்கப்பழக்கமாக வைத்திருந்தான்.இன்னிக்கும் வராட்டி நாளைக்கு அவன் வேலை பார்க்கும் பெப்ஸி ஏஜன்ஸிக்கே நேரே சென்றுவிட வேண்டியது தான் என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது தான் தன் புது சமுராயில் அங்கே வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
என்ன மாப்ளே ஆளே மாறிட்ட என்றான் நடேஷ்.என்னடா அப்டி மாற்றத்தை கண்டே என சிரித்த சோழன் கிட்டண்ணே டீ சொல்லுங்க..அப்டியே பஜ்ஜி எதுனா கொண்டாரச் சொல்லுங்க என்றான்.ஆள் இல்லாத நேரங்களில் சலூனுக்குள் டீ பஜ்ஜி தொடங்கி பொங்கல் ப்ரோட்டா வரை எல்லாம் சப்ளாய் ஆகும்.கிரிக்கெட் என்ற வஸ்து வந்த பிற்பாடு அங்கேயே நாலு பேர் குளித்து தலைதுவட்டி நீங்க எதுனா ஊருக்கு போகணும்னா போயிட்டு வாங்க கிட்டண்ணா நாங்க பார்த்துக்குறோம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஜொலித்தார்கள்
வழக்கமா ஃபங்க் கட்டிங் தான் உன் அடையாளமே இப்ப அட்டாக் அடிச்சிருக்க என்றான்.அதாவது பிடரியில் வழிந்த கூந்தல் இப்போது ஒட்ட வெட்டப் பட்டிருக்கிறதல்லவா அதைச் சொல்கிறான்.அதற்கு காரணம் ராதா.முந்தைய தினம் பின் முடியை ஒட்ட வெட்டிக் கொள்ளவும் நல்லாவே இல்லை என்று எழுதி ஒரு துண்டுச் சீட்டை அவன் சாவி தரும் போது கையில் திணித்தாள்.இவன் என்னவோ லவ் லெட்டராயிருக்கும் என அதிலிருந்த ஒவ்வொரு லெட்டரையும் துப்பறிந்து உளவறிந்து எந்தெந்த விதங்களிலெல்லாமோ முயன்றுவிட்டு மறு நாள் காலை சாவி வாங்கச் சென்றான்.
ஏன் முடி வெட்டலை என்றாள்.அவன் அதற்கு நேத்து மாத்திரம் எழுதிக் குடுத்தீங்க..?இப்ப பேசுறீங்க என்றான்.ஏன் எழுதினா பேசக் கூடாதா அப்டி இல்லைங்க..நேத்தே பேசி இருக்கலாமே நேத்து நா மௌனவிரதம் அதான் எழுதிக் கொடுத்தேன்.இவனுக்கு சப்பென்றாகி விட்டது.தனக்குத் தரப்பட்ட முதல் கடிதம் அது துண்டுக்கடிதமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.இதென்னடா என்றால் எல்லாருக்குமே எழுதித் தருவாள் எனத் தெரிந்த பிற்பாடு அவனுக்குள் ஏற்கனவே கனிந்த ஒரு இதயம் உடைந்தது.
நாளைக்கு வெட்டிர்றேங்க என்றான்..ஏன் இன்னிக்கு நீங்க எதும் விரதமா.?போயி வெட்டிட்டு வாங்க.எங்கப்பாவுக்கு ஃபங்க் வச்சிருந்தா சுத்தமா பிடிக்காது என்றவாறே உள்ளேகினாள்.
அவனது கவனத்தை கலைத்த நடேஷ் என்னடா சிந்தனை?ஒண்ணுமில்லடா நானும் வந்ததுலேர்ந்தே பாக்குறேன்.எதுமே பேச மாட்டேங்குறே என்றான்.என்ணடா வம்பா போச்சி வந்து பத்து நிமிஷம் கூட ஆகலியேடா என்றதற்கு முந்தியெல்லாம் ஒத்தை நிமிஷத்துக்குள்ள ஒலகத்தையே பேசிருப்ப இப்ப முழுசா பத்து நிமிசமாகியும் எதுமே பேச மாட்றேடா…நீ மாறலைன்னு நீயே சொன்னாக் கூட எப்டி நம்புறது என்ற நடேஷின் நா லேசாகத் தழுதழுத்தது.
எனக்கு வேலை என்னடா ஆச்சு என்றான்.
இர்றா இவன் ஒருத்தன்..நானே நாலு நாளைக்கு முந்தி தான் சேர்ந்திருக்கேன்.அதுக்குள்ள சிபாரிசு பண்ண முடியுமா..?கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும்.செய்வம்..என்றவன் சட்டென்று நடேஷ் மனம் கோணக் கூடாதே என்ற நல்லெண்ணத்தில் நீ கவலைப் படாத மாப்ளே நாந்தானடா மேனேஜர்…உன்னைய உள்ள இழுத்துற மாட்டேனா..?
சம்சுதீன் பாயின் ஜீப்பில் வந்து இறங்கிய கார்மேகம் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்தார்.
வாங்கி வந்த டீயை அப்பு எல்லாருக்கும் தர எதும் சொல்லாத கார்மேகம் தானும் ஒரு குவளையை ஏந்தி சர்ரென்று உறிஞ்சிக் குடித்தார்.
ஏம்டே மருமகனே…உங்காளு அரசியலுக்கு வருவாரா..?என ஆரம்பித்தார்.விஷயம் இது தான்.எதிலுமே ஒத்துப் போகாத நடேஷூம் சோழனும் ஒத்துப் போவது ஒரு அல்லது இரண்டு விஷயங்களில் மாத்திரமே.அவற்றுள் முதன்மையானது ரஜினி.இருவருமே வெறியர்கள்.
உற்சாகமான சோழன் அதெல்லாம் வந்துருவார்..பாருங்க..என்றான்.
டக்கென்று ஆமா வருவேன் வருவேன்னு சொல்வாரு..வரமாட்டாரு என்றான் நடேஷ் படக்கென்று.மின்னல் வெட்டி கடல் கொந்தளித்து மேகம் உருண்டு நிலம் பிளந்தது சோழனுக்குள்.அட துரோகியே என நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.
இவன் ஏன் இப்படி மாற்றிப் பேசுகிறான் எனத் தெரியாமல் கிட்டண்ணன் முதற்கொண்டு அப்பு வரதன் என எல்லாருமே ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியுமாய் மௌனிக்க நான் பந்தயமே கட்டுறேன் வரவே மாட்டாப்ள..இன்னும் இருபது வருஷம் ஆனாலும் ரஜினி பாலிடிக்ஸ்க்கு வரமாட்டாப்ள..ஒருவேளை கமல் வந்தாக் கூட வரலாம் என்றான்.
நிறுத்துடா என பொங்கினான் சோழன்.. நீயெல்லாம் ஒரு ரஜினி ரசிகனாடா..? என ஆரம்பிக்க ஸ்டைலாக அவன் முன் தன் தலைமுடியை அதும் பின்னால் வழிந்த தன் ஃபங்க் கூந்தலை நீவிக் கொண்டே யார் சொன்னது ஐம் எ கமல் ஃபேன் என்றான்.
நொறுங்கிப் போன சோழனுக்கு துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் நடேஷூக்கு பைத்தியம் எதும் பிடித்து விட்டதா என்று தீவிரமாக யோசித்தான்.பைத்தியமே பிடித்தால் கூட ரஜினி தானே பிடிக்கும் அந்த அளவுக்குத் தன்னை விட அவன் உற்றபற்றாளன் ஆயிற்றே எனக் குழம்பினான்.அன்றிரவு வெகு நேரம் உறக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தான்.
இந்த நாள் உன் காலண்டர்ல குறிச்சி வச்சிக்க நானும் பல அடுக்கு மாடி ஓட்டல்களைக் கட்டி என கனவில் அண்ணாமலை கெட் அப்பில் கமல் சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.எதிரே செய்வதறியாது சரத்பாபு விழித்துக் கொண்டிருக்க கமல் கூடவே சிரித்தபடி ரஜினி நின்றுகொண்டிருந்தார்.இவனுக்கு மிச்ச சொச்ச தூக்கமும் விட்டுப் போயிற்று.
அடுத்த ஆறாவது நாள் கள அலுவலர் ஜானகிராமன் முதலாளியைப் பார்க்கணும் என்று பொங்கிப் போய் வந்தான்.இவன் தனது அறையில் எதோ கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் எழுந்து வர உள்ளே வா சோழா என்றார் நவரத்தினப் பாண்டியன்.
என்ன ஜானி என்றதும்
இதென்ன மொதலாளி நியாயம்..?நம்ம கூலரை எடுத்து வச்சிட்டு கொக்கோகோலா ஃப்ரிஸரை வச்சிட்டுப் போயிருக்கானுங்க..நாம பத்து சிப்பத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆஃபர் குடுத்தா அவன் இருபது சிப்பத்துக்கு மூணுன்னு குடுக்குறான்..எப்பிடி தொளில் பண்றதுன்னே தெரியலை.இத்தனைக்கும் நம்ம சேல்ஸ் ரெப்புகள்ல ஆறேழு பேரு கோக்குல போயி சேர்ந்துட்டாங்க மொதலாளி என்றான்.
அவனை அமரச்சொல்லி அமைதியா இரு ஜானி என்ற முதலாளி என் தங்கச்சி புருஷன்னு ரொம்பத் தான் விட்டுக் குடுத்துப் போயிட்டிருக்கேன் சோழா…ஒரு அளவுக்கு மேல பொறுமை கிடையாது எனக்கு தெரியும்ல என்று அவனைத் தன் சிவந்த விழிகளால் எச்சரித்தார்.
இதெல்லாத்துக்கும் காரணம் புதுசா கோக்கு ஏஜன்ஸில மேனேஜரா சேந்திருக்கிற ஒரு ஒன்றைக் கண்ணன் தான் மொதலாளி…அவனை நம்ம பசங்க கிட்ட சொல்லி ரெண்டு தட்டு தட்டிட்டா எல்லாம் மறுபடி கட்டுக்குள்ள வந்திரும் என்று ஆத்திரமாய் கூவினான் ஜானி
அட இருய்யா…நான் என் மச்சானையே மெண்டு திண்டுறலாமான்னு யோசிக்கிறேன்..மேனேஜர் எம்மாத்திரம்..?அவன் யாரு எந்தூருக்காரன் என்றார்.
நம்ம நல்லூர்க்காரன் தான் முதலாளி பேரு நடேசனாம் என்றதும் சோழனின் இதயம் சுக்கு நூற்றி இருபத்தி ஐந்தாக உடைந்தது.

download (27)

அதே சிங்கப்பூர் சலூன்
நல்லாருக்கியா
இருக்கேன்
எப்ப வந்தே
இப்பத்தான்
ஏன் இப்டி
வேலை
நட்பை யோசிச்சிருக்கணும்
இதையே நானுஞ்சொல்லலாம்ல
முடிவா என்ன சொல்றே
முடிச்சிக்கலாம்னு சொல்றேன்
பழசை நினைச்சிப் பாரு நடேஷ்
என் பேரை சொல்லக் கூட உங்களுக்கு அருகதை இல்லை மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பரே…அதெப்படி..?எனக்கு நீ மேனஜரா வர ஆசைப்பட்டேல்ல..?நானும் ஒரு மேனேஜர் தான்னு உனக்கு தோணலைல்ல..?உனக்குள்ள தூங்கிட்டிருக்கிற அதே மேனேஜர் தான் எனக்குள்ள முளிச்சிட்டும் இருந்தான் மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பன்…அதான் பெப்சிக்கு கோக்கு ரஜினிக்கு கமல் உனக்கு ஹஹஹ என்று கமல் குரலில் சிரித்து விட்டு நானு என்றவாறே வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான்.
நில்லுடா..என்னையப் பார்த்து எழுதின மக்குப்பய தானே நீ என்றான் சோழன்.
செய்த உதவியை சொல்லிக் காட்டிட்டேல்ல..?அடுத்து நீ எந்தப் பரீட்சை எழுதுறதா இருந்தாலும் சொல்லு.நானும் அப்ளை பண்றேன்.நீ என்னையப் பார்த்து எழுதிக்க.இனி உனக்கும் எனக்கும் ஒட்டுமில்லை உறவுமில்லை என்று அன்றைய காலை நாளிதழை எடுத்து சிம்பாலிக்காக டர்ரென்று இரண்டாய்க் கிழித்து விட்டுக் கிளம்பினான் நடேஷ்,ஒற்றுமையாக இருந்த இரண்டு நண்பர்கள் பிரிந்துவிட்டார்களே என்று நல்லூரே கண் கலங்கிற்று.
அடுத்த நாலாவது நாள் சோழனை அழைத்த நவரத்தின பாண்டியன் ஏம்பா சோழன்…நாளைக்கு வீட்ல ஒரு சின்ன விசேசம்..மதிய சாப்பாட்டுக்கு வந்திரு என்றார்.
இவனும் வேலை நிமித்தத்தில் மறந்து விட சரியாக ஒரு மணிக்கு ஃபோன் வந்தது மேனேஜர் சோழனா..?வர்லியா இன்னம்..?அப்பா கேக்குறாங்க என்றது கிளிக்குரல்.அதாவது கிளிராதா.
இதோ வரேங்க என்றவன் அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் சென்று இறங்கினான்.அங்கே ஏற்கனவே நவரத்தின பாண்டியனின் மைத்துனரும் நல்லூர்க்கோட்டை கொக்கோகோலா ஏஜன்சி உரிமையாளருமாகிய சந்தனராஜவேலுவும் அவரது ஒன் அண்ட் ஒன்லி மேனேஜருமாகிய நடேஷூம் அமர்ந்திருந்தனர்.
வா சோழா என்ற நவரத்தின பாண்டியன் உக்காரு உக்காரு என உபசரித்தார்.எல்லாரும் சாப்பிட ஆரம்பிக்க
அதான் அயித்தான் நம்ம பசங்க ரெண்டு பேரும் துடியானவனுக தான்.வெட்டியா ஒருத்தனுக்கொருத்தன் வெட்டிக்கிடக் கூடாதேன்னு தான் உண்மையைச் சொல்லிப்புடலாம்னு முடிவெடுத்தேன் என்றார் சந்தனம்
இரு சந்தனம் நானே சொல்றேன் என்ற நவரத்தினப்பாண்டியன் இந்தாருங்க மேனேஜருங்களா..நானும் என் மச்சானும் எப்பவுமே ஒண்ணுமண்னு தான்.ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பெப்ஸி ஏஜன்சியை எடுக்க போனம்..அப்ப எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு கார்ப்பரேட் ட்ரெய்னர் சொன்னாப்டி எப்பிடியும் அதே ஊர்ல கோக்கும் ஏஜன்சி குடுப்பான்..அதை வேற ஒருத்தன் எடுப்பான்.ரெண்டு பேருக்கும் முட்டும்.பிசினஸூம் லாபமும் நட்டமா மாறுர வரைக்கும் எல்லாமே தீர்மானிக்கப் பட்ட ஆட்டம் இது….அதுனால நீயே உனக்கு எதிரியா இருந்தாத் தான் உனக்கு நல்லது.நட்டமில்லாம வாழ முடியும்னாப்டி..அன்னைக்கு தான் கோக்கு ஏஜன்ஸியை எம்மச்சானுக்கு எடுத்துக் கொடுத்தேன்.நானும் அவனும் சண்டை போடுறாப்ல காமிச்சிக்கிட்டம்..இந்த மாதிரி விசேசம்ன்ற போர்வைல எப்பனாச்சியும் சந்திச்சுக்குவம்.அதும் நாலாவது ஆளுக்குத் தெரியாம…இதை உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏன் சொல்றம்னா…நீங்க ரெண்டு பேரும் இதை புரிஞ்சுக்கணும்..வெளில விட்டுக் குடுத்திறாம சண்டை போடுறாப்ல நடிச்சிக்கங்க..ஒருத்தருக்கொருத்தர் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குல இருந்துக்கங்க..விசாரிச்சப்ப ரெண்டு பேரும் போன மாசம் வரைக்கும் எல்லாத்திலயும் ஒண்ணாத் தான் இருந்தீகளாம்..என்னமோ ரஜினி கமல் அபிமானத்துல மாத்திரம் மிஸ் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குன்னு கேள்விப்பட்டம்..இதான் விசயம்..என்ன புரிஞ்சுதா..?
டக்கென்று எழுந்துகொண்டான் சோழன்.எதிரே நடேஷூம் எழுந்து கொண்டான்.
ஐயா நீங்க ரெண்டு பேரும் சொந்தக்காரங்க…அதாவது ரிலேஷன்ஸ்.பட் நாங்க நண்பங்க.அதாவது ஃப்ரெண்ட்ஸ்..ரிலேஷன்ஸ்க்குள்ளே உறவும் பிரிவும் சகஜமா இருக்கலாம்.ஏன்னா அது சப்பாத்தி மாவும் தண்ணியும் மாதிரி..ஒட்டிக்கும்.பட் நட்புன்றது பைக்ல இருக்கிற ரியர் மிரர் மாதிரி.ரசம் போயிடுசின்னா பார்க்க முடியாது.என்னை மன்னிச்சிடுங்க..நீங்க சேர்ந்தே இருங்க…எங்களை சேர்க்க நினைக்காதீங்க..என்னோட நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தி சதை எல்லாத்துலயும் பெப்ஸி வெறி ஊறிப் போச்சி.”எனக் கிளம்ப எத்தனிக்க
நடேஷ் கமல் ஸ்டைலில் “ஐயா பெப்ஸியும் கோக்கும் காந்தத்தோட ரெண்டு துருவங்கள்.கின்லேயும் அக்வாஃபினாவும் உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் வெறும் தண்ணியா இருக்கலாம்.பட் அது ரெண்டும் ரெண்டு துருவங்கள்.என்னிக்குமே சேராது.சேரவும் முடியாது.நான் கெளம்புறேன்.பெப்ஸிக்கும் கோக்குக்கும் நடக்குற தர்ம யுத்தத்துல ஒண்ணு நான்..இல்லைன்னா”என்று முறைத்துவிட்டு கிளம்பினான்.
இரண்டு பேரும் கிளம்பி ஆளுக்கொரு பைக்கில் ஏறி ஆளுக்கொரு திசையில் நகர்ந்தார்கள்.
அயித்தான்.நெசம்மாவே ரெண்டு பேரும் எதிரிங்க தான் போல…இனி ரஜினி கமல் சேர்ந்து நடிச்சா கூட இவனுங்க சேர்ந்து அந்தப் படத்தப் பாக்க போமாட்டானுங்க..என்ற சந்தனத்தின் தோளைத் தட்டிய நவரத்தின பாண்டியன் டே மச்சான் நல்ல வேலைக்காரனுங்க டா..இவனுகளை அப்டியே தக்க வச்சிக்கணும்.அடுப்புகளை அணையாம பார்த்துக்க அது முக்கியம்..அவன் சொன்னது சரி தாண்டா பெப்ஸியும் கோக்கும் சேர்ந்தாக் கூட அக்வாஃபினாவும் கின்லேயும் சேர முடியாதுடா…எனத் தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டார்.
நல்லூர்க்கோட்டையிலிருந்து உலகளந்த ராஜபுரம் செல்வதற்கு வடக்கே சென்றால் ரயில்வே கேட்டுக்காக காத்திருக்க வேண்டி வரும்.அதனால் நடுநதிக்குக் குறுக்கே சிறு ஊர்ப்பாலம் கட்டப்பட்டிருந்தது.அதன் கீழ்ப்புறம் தான் அரசல் புரசல்களுக்கான அண்டர்வேல்ட்.அங்கே அடுத்த நாள் மதியப்பொழுது.டல் லைட்டிங்கில் எதிரெதிரே இரு உருவங்கள்.
ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத் தாண்டா இண்டர்வ்யூவிலயே பாஸ் ஆயிருக்கம்..இனி இவனுகளை வச்சி நாலு காசு பார்த்துக்குற வரைக்கும் இப்டியே ரெண்டு பேரையும் கொளப்பிட்டே இருக்க வேண்டியது தான் என்ன மச்சி என்றான் நடேஷ்.
பெரிய பைப்புகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து இன்னொன்றின் மேல் கால்களை நீட்டியபடி தம் அடித்து புகையை வெளியேற்றிய சோழன்..எல்லாம் ராதாவுக்குத் தாண்டா நன்றி சொல்லணும்..அவ மாத்திரம் என்னை அலர்ட் செய்திருக்காட்டி நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வேலை போயிருக்கும்டா மச்சி..
ஆமா நீ அவளை உண்மையாவே லவ் பண்றியாடா என்றான் நடேஷ்.
அவ என்னைய நெசம்மா லவ் பண்றா…நானும் பண்ணிருவேன்னு நினைக்கிறேண்டா…என்றவாறே கண்களை மூடிக் கொண்டான் சோழன்.
இங்க யாரும் வரமாட்டாங்கள்லடா…..இங்க யார்றா சோழா வரப்போறா என்று சிரித்தான் நடேஷ்
அவர்களின் தலைக்கு மேல் அதாவது ஊர்ப்பாலத்தின் மேற்புறம் மிகச்சரியாக கார்மேகம் பயணித்து வந்த சம்சுதீனின் ஜீப் பஞ்சராகி நின்றுவிட சீக்கிரம் ஸ்டெப்னியை மாத்து மணி என்றவாறே இரு ஒண்ணுக்கிருந்திட்டு வந்திர்றேன் என்று பாலத்தின் சைடில் இறங்கிய மண்சரிவில் நெடுநெடுவென்று நடந்து கீழ்ப்பக்கம் இறங்கினார் கார்மேகம்.

****

அகம் பிரம்மாஸ்மி ( சிறுகதை ) / ப.மதியழகன்

images (14)

மனித வாழ்க்கை இன்பத்தின் தேடலாகவே உள்ளது. அவன் துக்கத்தைத் தாங்கிக் கொள்வதெல்லாம் இன்பம் அடுத்து வரும் என்ற நம்பிக்கையில் தான். வாழ்க்கைக் கடலில் ராட்சச அலைகளுக்கெதிராய் மனிதன் நீந்த வேண்டியுள்ளது. மனிதன் தன்பிறப்பை ஒரு விபத்து என்று தான் கருதுகிறான். மனிதனின் மனதில் எழும் ஆசைகளே அவன் பாவ காரியம் செய்ய ஏதுவாய் அமைகிறது. மனம் ஐம்புலன்களின் வழியே இன்ப நுகர்வின் மீது வெறி கொண்டு அலைகிறது. மனிதன் பாவப்பிறவி அவன் மனதின் கைப்பாவையாக இருந்து தான் இறுதியில் இறக்கிறான்.

இந்த மனதிற்கு பெண்ணை அணைக்க இரண்டு கைகள் போதவில்லை என்பதால் தான் இவ்வளவு உருவங்களை எடுத்துள்ளது. மனிதனை மோகத்தீயில் எரிய வைத்து போதைக்கு அடிமையாக்கி வைத்துள்ளது. அறுபது வயதில் மரணம் வருமென்றால் அதுவரை மனம் பேயாட்டம் ஆடுகிறது. பொம்மலாட்ட பொம்மையைப் போன்று தான் மனிதன் மனதினால் ஆட்டுவிக்கப்படுகிறான். கிளர்ச்சியூட்டும் கனவுகளைத் தோன்றச் செய்து மனிதனின் ஆசைத் தீயை கொளுந்துவிட்டு எரியச் செய்கிறது.

மனம் இந்த மாய லோகத்தை சிருஷ்டித்து தனது அடிமைகளான மனிதர்கள் மூலம் காரியத்தை சாதித்துக் கொள்கிறது. பிரபஞ்ச ரகசியத்தை அறிந்த மனதிற்கு பூமியை ஆளுமை செய்வது ஒன்றும் கடினமானதல்ல. மனம் தனது ஆய்வுக்கூடமான இந்த உலகத்தில் மனிதர்களை மோதவிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மரணம் விடுதலையளிக்கும் வரை மனிதன் மனதிற்கு ஏவல் புரிந்துதான் ஆகவேண்டும்.

ஆதிகாலம் தொட்டே மனம் தனது கட்டுப்பாட்டை உடைத்தெறிந்த மனிதனுக்கு மரணத்தையே பரிசாகத் தந்திருக்கிறது. சூட்சும மனதுக்கு ஸ்தூல உடல் கட்டாயத் தேவையாய் இருக்கிறது. பாவ காரியத்தில் மனிதனை விழவைப்பதே மனதின் வேலையாய் இருக்கிறது. மனிதனை சக்கையாக பிழியும் வரை மனதின் வேட்கை தீருவதில்லை. குழந்தைகளுக்கு பொம்மையைக் காட்டி வழிக்குக் கொண்டு வருவதைப் போல் மனம் மனிதனுக்கு கடவுளைக் காட்டி தனக்கு சேவகம் செய்வது தான் உடலெடுத்ததின் பயன் என்று மனிதனை உணர வைக்கிறது. மனிதனுக்கு ஓய்வளிக்கும் இரவில் மனம் வேறொரு உடலை எடுத்துக் கொள்கிறது.

அபூர்வமான சில பிறவிகள் மனத்துடனான தனது தொடர்பை துண்டித்துக் கொள்கின்றனர். அத்தகையவர்களை அவர்கள் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் மனிதர்கள் ஏசுகின்றனர். பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின்னர் இறைத் தூதர்கள் எனப் போற்றுகின்றனர். தான் விழுந்து கிடப்பது பாவச் சேற்றில் என்று உணர்ந்திருந்தாலும் மனிதன் அதிலிருந்து மீள விருப்பப்படவில்லை. விட்டில் பூச்சியைப் போல மனதில் எரியும் ஆசைத்தீ மனிதனைச் சாம்பலாக்குகின்றது. பாவ காரியம் செய்ததற்காக பதறாதே பரிகாரம் செய்து தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்கிறது மனம். ஆண், பெண் விளையாட்டில் மனம் சலிப்படைவதே இல்லை.

இதோ இந்த பரசுராம் உட்கார்ந்திருப்பது இந்த ஊரிலுள்ள பழமையான சிவன் கோயிலில். சிவனுக்குத் தெரிந்த மனதின் ஆடுபுலி ஆட்டமெல்லாம் பரசுராமுக்குத் தெரியாது. ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையே அவனை இங்கே வரவைத்தது. தற்கொலை முடிவுடன் உட்கார்ந்திருக்கும் அவன் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள் எழுந்தது. வாழ்வதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை மனம் தேட ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் அவன் தன் தற்கொலை முடிவில் உறுதியாக இருந்தான். அவனுக்கு அம்மாவின் ஞாபகம் வந்தது. கண்ணில் நீர் அரும்பியது. அவனுக்கு தனக்குத் தண்டனை கொடுத்துக் கொள்வதைவிட வேறு வழி தெரியவில்லை.

இந்த விபரீதமான முடிவு எடுப்பதற்கு தானே காரணம் என தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டான். சாதாரணமாக எறும்பு கடித்தாலே சுளீர் என்கிறதே மரணம் வலி மிகுந்ததாக இருக்குமா என அவன் யோசித்தான். ஏதோவொரு புத்தகத்தில் அவன் ஆன்மாவைப் பற்றி படித்திருந்தான். அப்படி இறப்புக்குப் பின் வாழ்க்கை இருக்குமாயின் அது தனக்கு மிகுந்த சங்கடத்தைத் தரும் என எண்ணினான். தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை முற்றிலும் மறக்கவே அவன் எண்ணினான்.

உயிர் உடலுக்குள் எங்கிருந்து இயங்குகிறது. மரணத்தின் போது எது பிரிகிறது. அப்படி உயிர் பிரிந்தால் இடுகாட்டில் என் உடல் எரிக்கப்படுவதை என்னால் பார்க்க முடியும் அல்லவா? இறந்த பிறகு வாழ்க்கையில் நடந்த சில சம்பவங்கள் அவ்வப்போது ஞாபகத்தில் வந்தால் நான் என்ன செய்வது. தற்கொலை செய்து கொண்ட பிறகு வாழும் ஆசை வந்தாலும் உடலில் மீண்டும் புக முடியாது அல்லவா? என்றோ வரப்போகும் மரண அனுபவத்தை வலிந்து வரவழைத்துக் கொண்டால் அது தவறா?

ஒருவனது இருப்பை அழிக்கும் மரணத்தைப் போன்றதொரு கொடியது உலகில் இல்லையல்லவா. ஆனாலும் வாழ்நாள் நீண்டு கொண்டே சென்றால் சலிப்பு ஏற்படாதா? மரணம் இளைப்பாறுதலா, தண்டனையா? அசையாமல் கிடக்கும் உடலைப் பார்த்தால் மனம் பீதியடைகிறதே ஏன்? உயிர் வெளியேறினால் இரத்த ஓட்டம் நின்றுவிடும் என்கிறார்களே, தூக்கத்தில் இரத்த நடைபெறும் போது உயிர் எப்படி வெளியில் சென்று திரும்புகிறது. விழித்த பின்புதானே கனவு என்று தெரிகிறது. அதுவரை நிஜம் போலத்தானே தோன்றுகிறது. இந்த இரவில் மரணித்துவிடவேண்டும் என்று கண்மூடிய பிறகு காலையில் மீண்டும் விழித்தெழுவது கொடுமையானதல்லவா?

தற்கொலை செய்து கொண்டால் சுவர்க்கத்தில் நுழைய முடியாதா? பூமியிலேயே வாழ்நாள் முடியும் வரை பேயாக அலைய வேண்டுமா? மரணத்திப் பிறகான வாழ்வைப் பெறுவதற்கும் நிராகரிப்பதற்கும் மனிதனுக்கு உரிமையில்லையா? புத்தர் போதித்த சூன்யவாதம் மெய்யா இல்லையா என்பது மரணிக்கும் போதுதான் தெரிய வருமா? வாலிப வயதில் இருக்கும் என்னால் வைராக்யமாகத் தேகத்தை உதற முடியாதா? என் உடலை மாய்த்துக் கொள்ள நான் யாரிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும்? தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களை கோழை என்கிறார்களே, அதற்கு எவ்வளவு வைராக்கியம் வேண்டும். சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவுக்கு கடவுளின் அசரீரி கேட்டதாமே அது உண்மையாகவா?

தோற்றவனின் டைரிக் குறிப்பை இந்த உலகத்தில் யார் தான் படிக்க முன்வருவார்கள். என் முடிவுக்கு கர்மவினை மட்டும் தான் காரணமா? அப்படியென்றால் பாவக்கணக்கு தீரும்வரை பிறவியெடுக்க வேண்டியது தானா? எனக்கு இது தான் விதிக்கப்பட்டது என எண்ணிக் கொள்ளவா? அடுத்து எங்கு யாருடைய கருவில் புக வேண்டும் என நிர்ணயிப்பது யார்? அப்படியென்றால் இந்த பூலோகம் ஒரு பத்ம வியூகமா எந்த மனிதனாலும் வியூகத்தை உடைத்து வெளியேற முடியாதா? கடவுளுக்கு அறம் தான் முக்கியமா உயிர்களில்லையா? முகமூடிகளை நம்பி ஏமாந்ததால் தானே இந்த நிலை எனக்கு ஏற்பட்டது.

பந்தயத்தில் ஓடி ஜெயிக்க முடியவில்லை, என்னால் பந்தயத்தை வேடிக்கை பார்க்கத்தான் முடிந்தது. வெற்றி மாலை சூடியவர்களுக்குத் தானே பெண்ணும், பொன்னும். என்னால் பணத்தை வேட்டையாட முடியவில்லை. எந்த வழியில் வந்தால் என்ன பணம் பணம் தானே. மாதம் ஐம்பதாயிரம் என்றால் பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் வாய் பிளக்கிறார்கள். என்னால் ஐயாயிரம் கூட சம்பாதிக்க வக்கில்லாதவனாக இருக்கிறேன். பணத்தைப் பெரிதாக மதிக்கும் மனிதனை கடவுள் தன்னுடைய படைப்பு என்று சொல்லிக் கொள்வானா? ஏங்கி ஏங்கிச் சாக வேண்டியது தான் என் தலையெழுத்தா?

தேவையான அளவு பணமிருந்தால் நான் இங்கு வந்து உட்கார்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருப்பேனா? யாரோ முகம் தெரியாதவர்கள் என்னைப் பழி தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள். என் சிறகை முறித்து அவர்களின் அடிமையாக்க முயலுகிறார்கள். நான் வேதனைப்படுவதைப் பார்த்து குதூகலிக்கிறார்கள். என்னை மரணக் குழியில் தள்ளிவிட்டு கைகொட்டிச் சிரிக்கிறார்கள்.

அப்போது கோயிலின் மணியோசை அவன் சிந்தனையைக் கலைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தான் வயதான மூதாட்டி மூளை வளர்ச்சி குன்றிய இளைஞனை தனது இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு மணியடித்துக் கொண்டிருந்தாள். பரசுராமுக்கு தனது அம்மாவைக் காணவேண்டுமென்ற அவா எழுந்தது. விறுவிறுவென எழுந்து நடந்தான். ஏதோ அவனை உந்தித் தள்ளியது.

காலணியை அணிந்து கொண்டான். வாசலில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரனின் திருவோட்டுக்கு அருகில் சில்லறைகாசுகள் சிதறிக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்த பரசுராம் சற்றும் யோசிக்காமல் அதைப் பொறுக்கி திருவோட்டில் போட்டான். அண்ணாந்து பரசுராமைப் பார்த்த பிச்சைக்காரன்.

“ ஓ சிவனா உன் ஊர் திருவாலங்காடுதானே, நீ இங்க சுத்திறியா?”

“ மரணப்புதிருக்கு விடை தேடுறியா?”

“ மரணத்தோடு விளையாடுறது தானே உன் பொழுதுபோக்கு!”

“ உன் சைவக் கொடிதான் இன்னும் பறக்குதான்னு பார்க்க வந்தியா?”

“ சைவ நெறியை மீறுனதுனால சித்தருங்க உன்னைய அலைய உட்டாங்களா?”

“ அடியவர்க்கு சிவனாக மட்டும் இருந்திருந்தீனா இந்த நிலை வந்திருக்குமா?”

“ வாழ்க்கை வானம் மாதிரி துன்பமேகம் போகும் வரும், பித்தா, பிறைசூடி போய்வா போய்வா!” என்றான்

இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி பரசுராமைப் பார்த்து அந்த பிச்சைக்காரன்.

•••••

ப.மதியழகன்
115,வள்ளலார் சாலை,
ஆர்.பி.சிவம் நகர்,
மன்னார்குடி – 614001.
திருவாரூர் மாவட்டம்.
தமிழ்நாடு,
இந்தியா.
cell:9597332952, 9095584535
mathi2134@gmail.com

கணபதிபப்பா மோரியா ( சிறுகதை ) -சத்யா

download (1)

உங்களுக்கு மதுரையைப் பற்றித் தெரியுமா? ஒரு காலத்தில் இங்குதான் முஸ்லிம் தீவிரவாதம் தலைவிரித்தாடியது. உலக பயங்கரவாதிகளெல்லாம் இங்கேதான் வந்து தலைமறைவாக ஒளிந்திருந்தனர்.

இது குறித்து முதுபெரும் நடிகரும் இயக்குனருமான தாமரைமணாளன் முப்பத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விஸ்வரூபம் என்ற ஒரு ஆவணப் படத்தை எடுத்துள்ளார். நான் பள்ளி படிக்கும்போது அந்த படம் எங்கள் பாடமாக இருந்தது. பதினொன்றாம் வகுப்பு வரலாற்றில் அந்த படத்தின் கதை முக்கிய பாடம். இரண்டு பத்து மார்க் கேள்விகள் அதிலிருந்து கண்டிப்பாக கேட்கப்படும். அதுபோக தாமரைமணாளன் வாழ்க்கை வரலாறு தமிழில் உண்டு.

எனவே அவருடைய படங்களெல்லாம் எங்களுக்கு மனப்பாடம், “பாப்பாத்தி அந்த சிக்கன டேஸ்ட் பாரு” முதல் “செத்துட்டா? மன்னிச்சுடலாமா? ஹிட்லர் செத்துட்டார், மன்னிச்சுடலாமா?” என்பதெல்லாம் அவரது மாடுலேஷனில் சொல்லிப் பார்த்துக்கொள்வோம். அந்தப் படத்திலிருந்தும், எங்கள் பாடங்களில் இருந்தும் நாங்கள் புரிந்துகொண்டது ஒன்றுதான். இரண்டு வகை முஸ்லிம்கள் உண்டு.

ஒன்று தீவிரவாதி முஸ்லீம், இரண்டு தேச பக்தி முஸ்லீம். தீவிரவாதி முஸ்லீம் என்றால் தனியாக ஒளிந்திருப்பவர்கள் அல்ல, போலிஸ் அன்பளிப்பு கேட்டு தராத தீவிரவாதி, பைக்கில் போகும்போது ஓன்வேயில் வரும் ஹிந்து ஆட்டோக்காரரைத் திட்டும் தீவிரவாதி, ஒருவேளை ஆட்டோ ஓட்டியாக இருந்து ஐநூறு ரூபாய் கம்மியாக வாங்கி ஒரு ஹிந்து தொழிலாளியின் சவாரியைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போகும் தீவிரவாதி, ஹிந்து பெண்களை தன் வலையில் விழவைக்கும் லவ் ஜிகாதி தீவிரவாதி, செத்துப்போன கோமாதாவை தின்னும் மிலேச்சத் தீவிரவாதி, அல்லாவின் புகழை பிரசங்கம் செய்யும் தீவிரவாதி என்று சீசனுக்கு சீசன் தீவிரவாதிகள் இந்த பாரத தேசத்தில் முளைத்துக்கொண்டே இருந்தனர்.

இவர்களெல்லாம் மக்களோடு கலந்திருக்கும் ஸ்லீப்பர் செல்கள். இதைக்குறித்து சுப்ரமணிதாஸ் என்பவர் துப்பாக்கி என்ற படம் எடுத்திருந்தார். அது எங்கள் பத்தாம் வகுப்பு பாடத்தில் வந்தது. இரண்டாம் வகை முஸ்லிம்கள் நல்லவர்கள், யார் வம்புதும்புக்கும் போகாதவர்கள், அன்றாடம் தங்கள் பிழைப்பைப் பார்க்க ஓடிக்கொண்டிருப்பதில் குறியாய் இருப்பவர்கள். சுதந்திரதினம் வந்தால் இவர்கள் நெஞ்சில் தேசியக்கொடி மின்னும்.

ஹிந்துக்களை தங்கள் சொந்த சகோதரர்களாக எண்ணி அவர்கள் தங்களை அடிக்கும்போதோ அல்லது வையும்போதோ மூத்த சகோதரனின் அன்பான அடியாக எண்ணி பொறுத்துக் கொள்பவர்கள். சிலர் ராணுவத்தில் சேர்ந்து தேசசேவை ஆற்றப் போவார்கள். முக்கியமாக “பாய்” என்று அழைத்து தீவிரவாதம் போதிக்கும் முஸ்லிம்களிடம் இருந்து விலகி நிற்பவர்கள். இது குறித்து “உங்கள் மகனுக்கு யாரேனும் அழைத்து பாய் என்று கூப்பிட்டால் அந்த எண்ணை உடனே அணைத்துவிடுங்கள்” என்று மைலேந்திர சாபு என்ற முன்னாள் போலிஸ் அதிகாரி ஒருவர் கூட எச்சரிக்கை செய்திருந்தார்.

என் பெயர் முகமது நவாஸ். இரண்டாம் வகை முஸ்லீம். பிஎஸ்ஸி கெமிஸ்ட்ரி ஒன்றரை ஆண்டோடு கைவிடப்பட்டவன். நன்றாகத்தான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன், ஒருநாள் மீத்தேனையும் கார்போஹைட்ரேட்டையும் கலந்தால் என்ன வரும் என்ற சந்தேகம் வந்தது.

உடனே பேராசிரியர் கமலக்கண்ணனை அழைத்து கேட்டேன். அவர் கேசுவலாக, “வாட் டு யூ வான்ட் மை பாய்” என்றார். முடிந்தது ஜோலி. அவர் பாய் என்றது அத்தாவின் காதில் விழுந்து “மவனே அல்லா புண்ணியத்துல நீ எங்களுக்கு பொறந்த, இந்த தீவிரவாத பயலுகளோட சேந்து கேட்டுப் போயிடாத” என்று அழ ஆரம்பித்துவிட்டார்.

நான் எவ்வளவு சமாதானம் சொல்லியும் கேட்கவில்லை. என்னை கல்லூரியிலிருந்து நிறுத்திவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்த்தார். அடுத்த வாரமே அத்தாவின் நண்பர் ஒருவரிடம் கூறி எனக்கு ஒரு கெமிக்கல் கடையில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தார். அப்பாடா படிப்பு சம்பந்தமாய் வேலை கிடைத்ததே என்று சந்தோசமாய் போனவனுக்கு முதல் நாளே ஏமாற்றம் காத்திருந்தது.

அந்த கடையின் பெயர்தான் “ராயல் கெமிக்கல்ஸ்”. மற்றபடி பெனாயிலும் கக்கூஸ் கழுவும் ஆசிடும் விற்கும் கடை. மாதம் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம் சொல்லியிருந்தார்கள். அதெல்லாம் எம்மாத்திரம் இப்போதெல்லாம் கத்திரிக்காய் கிலோ முப்பதாயிரத்துக்கு விற்கிறது.

தக்காளியெல்லாம் அம்பதாயிரம். ஒழுங்காக எம்எஸ்ஸி முடித்திருந்தால் ஒரு அறுபது லட்சம் எழுபது லட்சத்துக்கு வேலை கிடைத்திருக்கும், இல்லையா அல்லா கருணை இருந்தால் துபாயக்கோ, சவுதிக்கோ போய் கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்கலாம். சரி நம்ம தலையில் அல்லா இதைதான் எழுதினான் போல என்று நினைத்துக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிறேன். இன்னியோடு ஏழு வருடம் முடிகிறது. இன்னும் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம் கிணத்துல போட்ட கல்லு மாதிரி இருக்கிறது.

இந்த பஹ்ரீத் வந்தால் சம்பளம் கூட்டி தருகிறேன் என்று முதலாளி சொல்லியிருக்கிறார். என்ன செய்ய குடுக்கும் அஞ்சு லட்சத்தில் பஸ்ஸுக்கே மாதம் ஒரு லட்சம் செலவாகிறது. மாரிப்பாளையத்தில் எனக்கு வீடு. அங்கிருந்து ஆன்டி இண்டியன் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வர வேண்டும். பின்பு திண்டுக்கல் ரோட்டைப் பிடித்து ரெண்டாவது லெப்ட் எடுத்து ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் நடந்தால் நம்ம கடை வந்துவிடும்.

பஸ் ஸ்டாண்டு பேரை நினைத்தால் எனக்கு சிரிப்பு வரும், “ஆன்டி இண்டியன்”. இந்த பேருக்கு பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான வரலாறு இருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் இந்த பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு பெயர் பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்ட். அவர் சுதந்திர காலத்திலும் அதற்கு பின்பும் நிறைய போராட்டங்கள் நடத்திய தலைவர்.

ஆனால் ஹிந்து மதத்தின் கலாசார அடையாளமும் கோடானுகோடி மக்களின் நம்பிக்கையுமான சாதியையும், குறிப்பாக பிராமணர்களையும் அவர் திட்டினார். தாழ்த்தப்பட்ட ஜனங்களை அவர் முஸ்லீமாக மாற சொன்னதாக சொல்லி சில தீவிரவாத அமைப்புகள் அவரை பாராட்டுவதுகூட உண்டு. ஆனால் ஹிந்து மத தலைவர்களுக்கு அவரைக்கண்டால் பிடிக்காது.

குறிப்பாக ஒரு தலைவர் இருந்தார், அவர் தம்மை விமர்சனம் செய்யும் எல்லாரையும் ‘ஆன்டி இண்டியன்’ என்று அழைப்பார். பத்திரிக்கையாளர் கேள்வி கேட்டால் ஆன்டி இண்டியன், முஸ்லீம்களுக்கு ஆதரவு சொன்னால் ஆன்டி இண்டியன், கம்யூனிஸ்ட் என்றால் ஆன்டி இண்டியன், முஸ்லீம் வீட்டில் பிரியாணி தின்றால் ஆன்டி இண்டியன், பெரியார் என்ற பேரைச் சொன்னாலே ஆன்டி இண்டியன், இவ்வளவு ஏன் யாராவது மொச்சக்கொட்டையை தின்று விட்டு வந்து வாயு கோளாறில் வாயு பிரித்தால் கூட “ஆன்டி இண்டியன் பாம் போட்டுட்டான்” என்பார். இப்படியே சொல்லிச்சொல்லி காலப்போக்கில் காலப்போக்கில் அவர் பெயரையே எல்லாரும் மறந்து போனார்கள்.

அந்த தலைவர்.. ஏதோவொரு மரியாதைக்குரிய ஜி, ஒரு நாள் இரவு மதுரையில் பொதுக்கூட்டம் முடித்து திரும்புகையில் பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்டின் பின் புறம் மண்டை பிளந்து விழுந்து இறந்து கிடந்தார். உடனே இது பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகளின் செயல் என்று பெரிய கலவரம் நடந்தது. கலவரத்தில் கண்ணில் பட்ட முஸ்லிம்களையெல்லாம் அடித்து உதைத்தனர். அது நடக்கும்போது அத்தா இளம் வயதில் இருந்தார்.

அதில் அடிபட்டு கால் உடைந்து சிலமாதம் வீட்டில் இருந்தார். அதில் பட்ட தழும்பைக்கூட அடிக்கடிக் காட்டி பயமுறுத்துவார். நான் கல்லூரி செல்வேன் என்று அடம் பிடித்தபோது கூட அதைக் காட்டி பயமுறுத்தினார். அவ்வளவு பயங்கர கலவரம் அது. கலவரத்தில் ஈடுபட்ட ஹிந்து அமைப்புகளை சமாதானப்படுத்த இறந்து போன அந்த ஜீயின் பெயரை இந்த பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு சூட்டுவதாக அப்போதிருந்த ஜிபிஎஸ் அரசு முடிவு செய்தது.

பிறகு கொலையாளிகளைக் கண்டிபிடிக்க ஒரு சிபிசிஐடி குழுவை அமைத்தது. பின்பு ஆட்சி கலைக்கப்பட எதிர்க்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்து விசாரணையை துரிதப் படுத்த, கடைசியில் அந்த ஜீயை யாரும் கொல்லவில்லை அவர் வாழைப்பழ தோல் வழுக்கி சிலாப் கல்லில் மண்டை இடித்து செத்துப்போனார் என்பது தெரியவந்தது.

அதன் பிறகு அவர் பெயரை நீக்கி பெரியார் பெயரை வைக்க வேண்டும் என்றும், பெயரை நீக்கக்கூடாது என்றும் இரு தரப்பும் போராட்டம் நடத்த. கடைசியில் வெறும் டவுன் பஸ் ஸ்டாண்ட் என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது. இருந்தாலும் விடாப்பிடியாக ஹிந்து அமைப்பினர் அவர் பெயரிலேயே பஸ் ஸ்டாண்டை அழைக்க கொஞ்ச கொஞ்சமாக அவர் பெயர் மறைந்து “ஆன்டி இண்டியன்னு சொல்லுவாரே அவர் பேருல இருக்கற பஸ் ஸ்டாண்ட்” என்று சொல்லி அப்படியே மருவி “ஆன்டி இண்டியன்” பஸ் ஸ்டாண்ட் ஆனது.

பஸ் ஸ்டாண்டை விடுங்கள், எங்கள் ஊர் மாரிப்பாளையம் கூட ஒரு காலத்தில் கோரிப்பளையம் என்ற பெயரில் இருந்ததாக சொல்வார்கள். உண்மையை நாங்கள் அறிந்ததில்லை. என்னதான் சம்பளம் கம்மியாக குடுத்தாலும் என் முதலாளி தங்கமானவர், என்ன கடையில் வியாபாரம் இருந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதால் லீவுதான் கிடைக்காது.

பஹ்ரீத் ரம்ஜானுக்கெல்லாம் மட்டும்தான் லீவு. மற்றபடி வேறெந்த ஹிந்து பண்டிகைகளுக்கும் லீவு இல்லை. ஒன்றை தவிர. பிள்ளையார் சதுர்த்தி. அன்று மட்டும் எங்கள் கடை இருக்கும் தெருப்பக்கமாக பிள்ளையார் ஊர்வலமாக வரும். “இந்த நாடு ஹிந்து நாடு, துலுக்கனெல்லாம் பாகிஸ்தான் ஓடு”, “தாடி வெச்ச ஆடு, பாகிஸ்தானுக்கு ஓடு” என்றெல்லாம் கோஷம் போட்டு போவார்கள். நானும் சின்ன வயதில் இவர்கள் கூட ஆடிக்கொண்டு போயிருக்கிறேன், போனால் கடைசியில் லட்டு, ஜாங்கிரி பால்கோவாவெல்லாம் கிடைக்கும் என்பதற்காக. ஆனால் ஒருநாள் அத்தா கூப்பிட்டு அங்கெல்லாம் போனால் கர்வாப்ஸி செய்துவிடுவார்கள் என்று போக விடாமல் தடுத்துவிட்டார்.

அதுபோல இன்றும் பிள்ளையார் சதுர்த்தி விடுமுறை. ஆனால் காலை பதினோரு மணிக்கெல்லாம் முதலாளி கூப்பிட்டு “டேய் நவாஸு, நம்ம கடையில டேப்லெட் அத மறந்துட்டு வந்துட்டேன். அதுலதான்டா நம்ம கடையோட மொபைல் பாங்கிங் ஆப் இருக்கு, இன்னிக்கு ஒரு கிளைண்ட் மீட்டிங் வேற இருக்கு. அதுலதான் அப்டேட்டட் வெர்ஷன் ஸ்கைப் இருக்கு. போய் எடுத்துட்டு வரியா? அப்படியே சார்ஜரும் எடுத்துட்டு வாடா” என்று சொன்னார். நானும் அவசர அவசரமாய் கிளம்பி போனேன். எவ்வளவு சீக்கிரம் போகிறேனோ அவ்வளவு நல்லது.

முன்னால் சொன்னேனில்லையா, இரண்டு வகை முஸ்லிம்கள் என்று. பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்தால் மட்டும் ஒரே வகை முஸ்லிம்தான். ‘முஸ்லிம்ல நல்ல முஸ்லீம் கெட்ட முஸ்லீம் ஏதுங்க? முஸ்லீம் என்றாலே தீவிரவாதிதான்’ என்று முப்பது வருடம் முன்பு கடல்பழம் என்ற ஒரு டைரக்டர் வசனம் வைத்திருந்தார்.

அப்படிதான் பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்றும். பார்க்கும் முஸ்லிம்களெல்லாம் அடிக்கப்படுவார்கள், இல்லை கொல்லப்படுவார்கள். நாங்கள் வளைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் எலிகள் போல பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்தால் வீட்டுக்குள் ஒளிந்துகொள்வோம். அடுத்த நாள் போனால்தான் கடைவீதியில் உடைந்த எல்ஸீடி போர்டுகளையும் அலங்கார விளக்குகளையும் சரி செய்ய முடியும். சில சமயங்களில் போலிசின் கெஞ்சலை மீறி கடைகள் உடைத்து சூறையாடப்படும். இப்படிதான் ஒருமுறை காஜா மொய்தீன் தனது ஹோட்டலை காலையில் மட்டும் திறந்திருந்தார்.

மதியம் மூடுவதற்குள் ஊர்வலம் வந்துவிட அவசர அவசரமாய் பூட்டிக்கொண்டு ஓடினார். ஆனால் அதைப் பார்த்துவிட சிலர் ஓடி வந்து கடையை உடைத்து பிரியாணியைத் தின்றுவிட்டு பாத்திரத்தை உருட்டிவிட்டனர். நல்லவேளை அன்று காஜா மொய்தீன் பிழைத்ததே அல்லாவின் கருணை. இப்படி பல பிரச்சினைகள் இருக்கும் ஊர்வலம் வரும் முன்பு கிளம்பிவிட வேண்டும் என்று அவசர அவசரமாய் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கடையின் பூட்டை என் கண்ணைக் காட்டி திறந்தேன். “நமஸ்கார் நவாஸ்” என்றபடி திறந்தது. உள்ளே போய் முதலாளியின் ட்ராவினை திறந்து டேப்லேட்டை எடுத்து பையில் வைத்தேன்.

சுற்றிலும் பார்த்தேன், நான்கு வரிசையாக ஷெல்ப்களில் பல்வேறு பாட்டில்களில் பெனாயிலும், இன்ன பிற கெமிக்கல்களும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. யாரும் இல்லை என்ற உணர்வு ஒரு அதீத சந்தோசத்தை கொடுத்தது. முதலாளி போன்ற தோரணையில் இரு கைகளையும் இடுப்புக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தபடி காலை அளந்து வைத்து இருபுறமும் திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடி நடந்தேன். மனதுக்குள் கம்பீரமாக இருந்தது.

பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும்போதுதான் அந்த சத்தம் கேட்டது, “கணபதிபப்பா மோரியா”, நெஞ்சிலிருந்து எதோ ஒரு ஆவி கிளம்பி வந்து தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டது. கண்கள் அகல விரிந்தபடி உள்ளூர பயத்தோடு மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். ஊர்வலம் ஆரம்பித்து விட்டது. அவர்களைத் தாண்டி ஆன்டி இண்டியன் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு போவது சாத்தியமில்லை. தலையை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு சுவற்றில் சாய்ந்து “யா அல்லா” என்றபடி நெஞ்சில் மெதுவாக தட்டிக்கொண்டு யோசித்தேன். ஆம் அதுதான் வழி. பொத்தானை அமுக்கி கதவை மூடினேன். பேசாமல் ஊர்வலம் கிளம்பும்வரை கடைக்குள்ளேயே இருந்துவிட வேண்டியதுதான்.

உள்ளே டிவியை ஆன் செய்து, சிசிடிவி கேமரா வழியாக ஊர்வலத்தைப் பார்த்தேன். ஐநூறுபேர் ஆக்ரோஷமாக எதையோ கத்தியபடி வந்துகொண்டிருக்க அவர்களுக்கு நடுநாயகமாய் இவர்கள் போடும் கூச்சலெல்லாம் தனக்கு மிகவும் சந்தோசம் அளிக்கிறது என்று கூறுவதுபோல் மாறாத புன்னகையுடன் பிள்ளையார் வந்துகொண்டிருந்தார். ஊர்வலம் நெருங்கி நெருங்கி வந்தது. அவ்வளவுதான் ஏழெட்டு கடை தள்ளி இருக்கும் பீர்முகமது கடைக்கு வந்துவிட்டிருந்தார்கள்.

எப்படியும் இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் கிளம்பி விடுவார்கள் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒருவன் கையில் வைத்திருந்த கட்டையால் பீர் முகமதின் கடை எல்சிடி ஸ்க்ரீனை உடைத்தான். அதைத் தொடர்ந்து பலரும் கடை கதவு என அனைத்தையும் உடைக்கத் தொடங்கினார்கள். பாவம் பீர்முகமது, எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பன். என்னோடுதான் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படித்தான், அப்போது பிள்ளையார் ஊர்வலத்தில் சிக்கிக்கொண்ட அவனது அத்தா செத்துபோனார். வேறு வழியில்லாமல் தள்ளுவண்டியில் பழைய இரும்பு வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கியவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இரும்பு வியாபார கடை வைத்திருந்தான். இன்றோடு அதுவும் ஒழிந்தது. அவனது இருபது வருட உழைப்பு வீணாகப் போகிறது.

“அய்யய்யோ” மனதுக்குள் சுரீரென்றது. கடைகளை உடைக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். விரைவில் எங்கள் கடையும் உடைக்கப்படும். அப்படி உடைக்கப்பட்டால் என் கதி? இதை மறந்து நான் அவனுக்காக பரிதாபப்படுகிறேனே? நான் உண்மையில் பரிதாபத்துக்கு உரியவனா இல்லை பரிதாபப்பட வேண்டியவனா? அல்லா, நான் எப்படி தப்பிப்பது. பீர் முகமதின் கடையின் கதவு உடைக்கப்பட்டு சடசடவென்று உள்ளே புகுந்தவர்கள் கையில் கிடைத்த இரும்பு ராடு, கடப்பாரை என எல்லாவற்றையும் தூக்கிக்கொண்டு வந்து அடுத்த கடையை உடைக்க ஆரம்பித்தனர். அடுத்ததாக முகாஸ் கடை, பின்பு முஸ்தாக் கடை, அடுத்து ஜாகிர் உசைன் கடை என்று எங்கள் கடையை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“தொம்” என்று பெரும் அதிர்வை கிளப்பியது எங்கள் கடை கதவு. உள்ளுக்குள் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். சட்டென்று ஒரு யோசனை தோன்றியது. டிவியை அணைத்துவிட்டு முதலாளியின் டேபிளுக்குப் பின்னால் போய் ஒளிந்துகொண்டேன். “டமார்” கதவு உடைக்கப்பட்டது. “டமார்”, “டமார்”, “டமார்” நன்றாக கிழிக்கப்பட்டதுபோல் திறந்துகொள்ள முண்டியடித்தபடி ஓவென்று கத்திய கூட்டம் உள்ளே நுழைந்தது. “ஜி, பெனாயில் கடை ஜி” என்றான் ஒருவன் ஏமாற்றமாக. “டேய் லச்சுமா.. வெள்ளை கலர்ல இருக்கு, பாலுன்னு நெனச்சு குடிச்சுராத.. அப்பறம் உனக்கு பால் ஊத்திருவாங்க” என்று ஒருவன் சொல்ல எல்லோரும் சிரித்தனர்.

“இங்க ஒருத்தன் ஒளிஞ்சுருக்கான்..” என்ற குரல் கேட்டு எனக்கு பகீரென்றது. நல்லவேளையாக குரல் வெளியே கேட்டது. உள்ளேயிருந்தவர்கள் திபுதிபுவென்று வெளியே ஓடினர். என் உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு ஒரு கண்ணை மட்டும் நீட்டி மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். ஒரு உருவத்தை எல்லோரும் போட்டு அடித்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவன் எட்டி அடி வயிற்றில் மிதிக்க “அல்லா…” என்றபடி புரண்டபோதுதான் அவன் முகம் தெரிந்தது. நாசர். அவன் குரலிலிருந்தும், கண்களிளிருந்தும்தான் அவனை அடையாளம் காண முடிந்தது. கன்னம் வாய் மூக்கு என எல்லாம் இரத்தமாக இருந்தது. நாசர் யாருடைய வம்புதும்புக்கும் போகாதவன். போன வருடம்தான் நிக்காஹ் முடிந்திருந்தது.

அவன் மனைவி நிறைமாத கர்ப்பிணி. இன்னும் பத்து நாளில் குழந்தை பிறக்கும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு நெஞ்சுப் பக்கமாய் ஒரு அதிர்வு கிளம்பி உடல் குலுங்கி அழத் தொடங்கினேன். என் முதுகில் ஓங்கி ஒரு அறை விழுந்து, ஒரு கை என் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துக்கொண்டதை உணர்ந்தேன். “ஜீ.. இங்க ஒருத்தன் ஒளிஞ்சிருக்கான்” சாராய வாடையுடன் கூடிய குரல் என் காதில் விழுந்தது. அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

சுருட்டை முடியுடன் பெரிய மீசை வைத்த ஒருவன் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். நான் பார்த்ததும் எச்சில் தெறிக்க என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். நான் அவனிடமிருந்து திமிரிக்கொள்ள முயலும்போதே திபுதிபுவென உள்ளே நுழைந்து ஏழெட்டு கைகள் என்னை இழுத்துச் சென்று வெளியே போட்டன.

“ஐயா.. ஐயா.. என்ன விட்டுடுங்க. நான் இங்க சம்பளத்துக்கு வேலை பாக்குறேன்”என்றேன். கையால் தடவி கிடைத்த கால்களை பிடித்தேன். சேலையும் கொலுசும் உள்ள கால்கள் கூட கையில் தட்டுப்பட்டது.

“யாரா இருந்தாலும் நீ துலுக்கன்தானடா?” என்றபடி என் இடுப்பில் ஒரு மிதி விழுந்தது.

என் மூளையை அவசரமாய் விரட்டி விட்டேன். நான் முஸ்லீம் என்பதற்கு எந்த அடையாளமும் இல்லை. தாடி வைத்தவன்தான் கெட்ட முஸ்லீம் என்று விஸ்வரூபத்தில் சொல்லியிருந்ததால் நாங்கள் யாரும் தாடி வைப்பதில்லை.

சில பெண்கள் இருப்பதால் நான் சுன்னத் செய்திருக்கிறேனா என்று பார்க்க மாட்டார்கள். அதுபோக பல மருத்துவ காரணங்களுக்காக பலரும் சுன்னத் செய்யத் தொடங்கியிருந்தனர். இதையெல்லாம் முடிவுசெய்து, “இல்லைங்க. என் பேரு ராஜா” என்று அழுதபடி சொன்னேன்.

“என்ன ராஜா? ரபீக் ராஜாவா?” என்றபடி ஒருவன் கையில் ஓங்கி மிதித்தான். அவன் எடை கையில் இறங்கி சுரீரென்ற வலி கிளம்பியது. “ஓ”வென்று கத்தியபடி கையை இழுத்து தொடைகளுக்குள் சொருகிக் கொண்டேன்.

“ஜீ.. விடுங்க ஜீ” எனக்கு ஆதரவு குரல் ஒன்று கேட்டது. “டேய் நீ நெஜமாவே ஹிந்துவா? பொய் சொன்னது தெரிஞ்சுது உன்ன வெட்டிப் போட்டுடுவோம்” என்றான் ஒருவன். அவன் குரலில் இன்னும் குழந்தைமை மாறவில்லை. காக்கி நிக்கரும் வெள்ளை சட்டையும் போட்டிருந்தான். தலையில் கருப்பு தொப்பி. வயது பதினைந்துதான் இருக்கும். மீசை முளைப்பதற்கான தடம் போல் இப்போதுதான் பூனை முடிகள் எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தன.

நாசரிடம் திரும்பி “டேய் உண்மைய சொல்லு, இவன் துலுக்கன்னா உன்ன விட்டுடுவோம்” என்றான். நாசர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது வாயில் பற்கள் உடைந்து போயிருந்தது. முகம் ரெண்டு மடங்காய் வீங்கியிருந்தது. வீங்கிய முகத்துக்குள் புதைந்துபோனதுபோன்ற கண்களோடு என்னைப் பார்த்தான். “இல்ல, இவன் முஸ்லீம் இல்ல” என்று சொன்னான். என் இதயத்துக்குள் யாரோ ஏறி உட்கார்ந்தது போல் இருந்தது. சாகும் நிலையிலும் என்னைக் காட்டிக்கொடுக்காத நாசருக்கு என்ன கைமாறு செய்யப்போகிறேன்?

“இங்க பாரு பொய் சொன்னா உனக்கும் இந்த கதிதான்” என்றபடி நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவனை வேட்டையாடத் தொடங்கினார்கள். கட்டைகளைக் கொண்டு அவன் முட்டியில் அடித்தனர்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனது கால் உடைந்தது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவன் கண்கள் துடித்ததேயன்றி வேறொன்றும் செய்யவில்லை.உடைந்த காலை விரித்து ஒருவன் ஆண் குறியில் மிதித்தான். “ம்ம்ம்..” என்று கத்தியபடி கண்கள் பிதுங்கி விழுமளவு விரித்து, தன்னிச்சையாய் உடல் எம்பி கைகளால் பிடித்துக்கொண்டு வலதுபக்கமாய் சாய்ந்து விழுந்தான். “ஹோ.. ஹோ…” என்று கத்தியபடி சுற்றி நின்றவர்கள் வலுக்கட்டாயமாய் அவன் கைகள் இரண்டையும் இழுத்து இரண்டு பக்கமும் ஏறி நின்றுகொண்டனர்.

மல்லாக்கப் படுக்கவைக்கப்பட்ட நிலையில் ஒன்று, இரண்டு, பத்து, இருபதுபேர் அவன் உயிர்நிலையில் ஏறி மிதித்தனர். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் உடல் எம்பி எம்பிக் குதித்தது. கடைசியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துடிப்பு நின்றது. பிறகு முகத்தில் மிதிக்கத் தொடங்கினர். கன்னமெல்லாம் கிழிந்து போகும் வரை வரிசையாக மிதித்தனர். ஒருவன் ஓங்கி மிதித்ததில் கண் ஒரு பக்கம் கிழிந்து வெளியே தொங்கியது.

அதைப் பார்த்ததும் ஒருவன் கையிலிருந்த கட்டையால் அதை பிடுங்கி வெளியே போட்டு நாசரின் இன்னொரு கண் முன்னாலேயே நசுக்கினான். எனக்கு குடலைப் பிரட்டிக்கொண்டு வாந்தி வந்தது. பிறகு மண்டையில் ஓங்கி மிதித்துக்கொண்டே இருந்தனர். கையிலிருந்த கத்திகளைக்கொண்டு உடலைக் கிழிக்கத் தொடங்கினர். ரத்தம் சதை என எல்லாம் வெளியேறி நாசரைச் சுற்றி மிதக்கத் தொடங்கியது. மெதுவாக.. மிக மெதுவாக செத்துபோனான் நாசர்.

பின்பு என் பக்கம் திரும்பினார்கள். என் பின் மண்டையில் யாரோ ஓங்கி அறைந்தார்கள். நான் தலை குப்புற கீழே விழுந்ததும், என் சட்டை காலரைப் பிடித்து தூக்கப்பட்டேன். மண்ணில் பட்டு உப்புச் சுவையோடு உதட்டோரம் ரத்தம் கசியத் தொடங்கியிருந்தது.

“நிறுத்துங்க” என்று தடுத்தபடி ஒருவன் வந்தான். “அவன்தான் ஹிந்துன்னு சொல்றான்ல” என்று அதிகார தோரணையில் சொன்னான். உடனே அவனைச் சுற்றி பலத்த விவாதம் நடந்தது.

சிலர் என்னை விட்டுவிடவேண்டும் என்றும் சிலர் விடக்கூடாது என்றும் மாறி மாறி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘அல்லா.. நிறைவானவனே.. இந்த சைத்தான்களிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்று’ என்று வேண்டிக்கொண்டேன். கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர்களாய். “சரிப்பா.. நீ ஹிந்துன்னா உன்ன விட்டுடறோம்.. ஆனா இங்க நடந்தத யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது” என்றனர். நான் அழுதபடி “சத்தியமா சொல்ல மாட்டேங்க” என்றேன். அவர்களைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி.

“எதுக்கும் ராமர்ஜீய கூப்பிட்டு கேட்டுடுவோம்” என்று ஒருவன் சொன்னான்.

“சரி ராமர்ஜீய கூப்பிடு” என்றனர். கொஞ்ச நேரத்தில் கூட்டத்தை விலக்கியபடி ஒரு போலீஸ்காரர் வந்தார். வந்தவர் மெதுவாக நடந்து போய் நாசர் பக்கத்தில் நின்றார். தனது பூட்ஸ் காலால் அவனது முகத்தை நகர்த்திப் பார்த்தார். “என்னய்யா.. முழுசா செத்துட்டானா இல்ல மிச்சம் மீதி வெச்சு எங்க கழுத்த அறுப்பீங்களா?” என்றார். “அதெல்லாம் இல்ல ஜீ. முடிஞ்சுது” என்று முன்னால் நின்ற ஒருவன் சொன்னான்.

அவனை ஆமோதித்து பல குரல்கள் மரியாதையாக ஒலித்தது. அந்த போலீஸ் மெதுவாக நடந்து என்னை நோக்கி வந்தார். பளாரெனே என் கன்னத்தில் அறைந்தார். என் வாய்க்குள் கன்னம் கிழிந்து ரத்தம் வடிந்தது நாக்குக்கு இம்சையான சுவையை தந்தது. நான் நடுங்கும் கைகளைத் தூக்கிக் கும்பிட்டேன். “மரியாதையா நீ யாருன்னு சொல்லு. உன்ன நானே பத்திரமா கூட்டிட்டு போறேன்.

பொய் சொன்ன.. உன்ன நானே பொதைச்சுடுவேன்” என்றார். ஏற்கனவே வேகமாய் துடித்துக்கொண்டிருந்த என் இதயம் வெளியே வந்து விழுந்துவிடும்போல் துடித்தது. “சார் நான் உண்மையதான் சொல்றேன்” என்று அழுதபடி சொன்னேன்.

“இங்க நடந்தது ஏதாவது வெளில தெரிஞ்சுது.. உன்ன கண்டு பிடிச்சு, உங்கம்மா மேல பிராத்தல் கேசு போட்டு உள்ள தள்ளிடுவேன்” குரலைக் கடுமையாக்கிக்கொண்டு சொன்னார். அவர் கடுமையாக்கிக்கொள்ளவே தேவையில்லை, இயல்பாகவே அவர் குரல் கடுமையாகத்தான் இருந்தது.

“சொல்ல மாட்டேன் சார்” என்று அவசரமாய் சொன்னேன்.

“சரி போ” என்றவர் கொஞ்சம் நிதானித்து. “டேய்.. உன் ஆதார் கார்டை எடு” என்றார். எனக்கு பகீரென்றது. இடுப்பை தடவிப் பார்த்தேன். நல்லவேளையாக நான் இன்று பர்ஸை மறந்துவிட்டு வந்திருந்தேன்.

“சார் ஆதார் கார்டு எடுத்துட்டு வரல சார்” என்றேன்.

“தேச துரோகி”,”பாகிஸ்தான் ஏஜென்டா இருக்கும் “, “இல்ல ஐஎஸ்”,”லஸ்கர்”, “காஷ்மீர் பிரிவினைவாதி” என்றெல்லாம் திட்டுக்கள் கேட்டது. “முன்னோர்கள் ஒன்றும் முட்டாள்களல்ல, உன்னை மாதிரி ஆளை பிடிக்கத்தான் ஆதார் கார்டு வெச்சுருக்கோம்” என்றபடி மூக்குக் கண்ணாடியுடன் ஒட்டுமளவு நாமம் அணிந்திருந்த ஒருவன் சொன்னான்.

“இப்ப என்ன ஜீ பண்ணுறது?” போலிஸைப் பார்த்து ஒருவன் கேட்டான்.

“ஒன்னும் பண்ண முடியாது”

“ஜீ உங்க ரெட்டினா ஸ்கேனர்ல பாக்கலாமே” என்றான் நாமம்.

“அதெல்லாம் முடியாதுய்யா.. அப்பறம் இவனுக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா என் மண்டைய உருட்டுவாங்க”

நெருப்பும் நீரும் மாறி மாறி கடந்த என் எண்ணத்தில் நடந்த அந்த உரையாடலில் எனக்கு என்ன நடக்குமோ என்ற பயம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

என்ன செய்வது என்று போலீஸ் யோசிக்க ஆரம்பித்தார். முப்பது நொடிகள்தான் யோசித்திருப்பார். எனக்கு வெகுநேரம் போல் தோன்றியது. “டேய் சுப்ரமணியம் இங்க வா” என்றார். வெள்ளை வெளேரென்ற ஆஜானுபானுவானவன் ஒருவன் முன்னாள் வந்தான்.

அவன் நெற்றியில் ரத்தத்தை கொண்டு இழுத்ததுபோல் குங்குமம் வைத்திருந்தான். “நீ என்ன பண்ற.. போயி ஜீப்பு கண்ணாடிய ஒடைச்சு உள்ள இருக்கற ஸ்கேனர எடுத்துக்கோ. அப்படியே சீட்டுல கொஞ்சம் கேஸ் பைல்ஸ் இருக்கு. அதையும் எடுத்து கிழிச்சு போட்டுரு. இங்க பாருடா.. எல்லாம் முடிஞ்சதும் அந்த ஸ்கேனர தூக்கிப் போட்டு உடைச்சுடனும்” என்றார். அவ்வளவுதான் என் மனதில் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் உடைந்தது. இதோடு முடியப்போகிறது. அல்லா.. உன்னிடம் வருகிறேன். அம்மா, அத்தா என்னை மன்னிச்சுடுங்க. என் கண்ணில் நீர் வழிய ஆரம்பித்தது.

ஆச்சு எல்லாம் முடிந்தது. ஸ்கேனரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அல்லாஹு அக்பர். மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். “பாருடா” என்று பின்னால் ஒருவன் என் பிடரியில் அடித்தான். கண்ணைச் சுழற்றிக்கொண்டு வந்தது. அப்படியே சரிந்தேன்.

“கொஞ்சமாவது அறிவிருக்கா ஜீ” என்று அவனைத் திட்டுவது தூரத்தில் கேட்டது. அவன் பதிலுக்கு எதோ சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். யாரோ என்னை மடியில் தூக்கிப் போட்டதுபோல் இருந்தது.

என் இமையை யாரோ பிரித்ததுபோல் இருந்தது. ஒரே சிவப்பு நிறம். கண் கூசியது. இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டேன். என் வாழ்வில் கடைசியாக ஒரு முறை என்னை மரியாதையாக அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

“நமஸ்காரம் முகமது நவாஸ் உங்களுக்கு பாரதப் பிரதமர் ராமானந்த புராணிக்கின் வாழ்த்துகள்”

என் கண்களில் மங்கலாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்த பிள்ளையார் முகம் தெரிந்தது.

•••

செய்திகள் (சிறுகதை ) எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம். ஜி. சுரேஷ்

எம். ஜி. சுரேஷ்

செய்திகளை நான் பெரும்பாலும் நம்புவது இல்லை. ஆனாலும் எனக்கு செய்திகள் படிக்கப் பிடிக்கும். தலைப்புச் செய்திகள், பத்திச் செய்திகள், துணுக்குச் செய்திகள், எல்லாமும். செய்திகள் மர்மத்தன்மை கொண்டவை. பூடகமானவை. புதிர்களால் நம்மை அலைக்கழிப்பவை.

செய்திகளைத் தாங்கி வரும் செய்தித்தாள்கள் வசிகரமானவை. ஜன்னலில் தென்படும் ஒரு அழகான பெண்ணின் முகத்தைப் போல. செய்தித்தாள்களை மீறி செய்திகள் காற்றைப் போல் உலவுகின்றன. போகும் வழி தோறும் இடறுகின்றன. என்னைப் படி, என்று மன்றாடுகின்றன.

நீங்கள் கீழ்க்காணும் தலைப்புச் செய்தியைப் படிக்கிறீர்கள், என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

கஞ்சா கடத்திய ஆட்டோ டிரைவர் கைது!

அப்புறம் என்ன செய்வீர்கள்? பரபரப்புடன் அதன்கீழ் அச்சிடப் பட்டிருக்கும் வரிகளுக்குத் தாவுவீர்கள். பதற்றமும் பரபரப்பும் உங்களைத் தொற்றிக் கொள்ளும். உங்களுக்கு சுவாரஸ்யம் தேவைப்படுகிறது. புனைகதைகளும், முட்டாள்பெட்டியும் தரும் சுவாரஸ்யம் உங்களுக்குப் போதவில்லை. எனவே ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் கஞ்சா கடத்தியதைப் படிப்பதில் உங்களுக்கு அத்தனை ஆர்வம்.

எனக்கு இதெல்லாம் சலித்து விட்டது. நான் தலைப்புச் செய்தியைப் படித்ததும் அதன்கீழ் அச்சிடப் பட்டிருந்த வரிகளைப் படிக்க மாட்டேன். கண்களை மூடிக்கொண்டு யோசிப்பேன். எனது புனைவைக் கட்டமைக்க நான் முனைவேன். மேலே யோசிக்க ஆரம்பிப்பேன்.

இந்த ஆட்டோக்காரன் யாராக இருப்பான்? சிவதாணுவாக இருக்குமோ? அல்லது பக்கத்து வீட்டு பவானியின் தம்பி கோழி சேகர் – (கோழி திருடுவது அவனது உபதொழில்.) – ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் தினமும் புன்னகையுடன் என்னை எதிர்கொள்வானே, நமஸ்காரம் சரவணன் – (யாரைப் பார்த்தாலும் நமஸ்காரம் என்பான்.)

சிவதாணு தான் ஒரு ஆட்டோ டிரைவர் என்பதை அடியோடு வெறுப்பவன். தான் இருக்கவேண்டிய இடமே வேறு, தனது போதாத காலம் இப்படி ஆட்டோ ஓட்ட வேண்டியதாகி விட்டதே, என்று சதா வருந்துபவன். தனியார் திரைப்படக் கல்லூரியில் நடிப்பைப் பயின்றுவிட்டு, எல்லா சினிமா கம்பெனிகளிலும் வாய்ப்பு கேட்டு அலைபவன். உதவி இயக்குநர்களுக்கு இலவசமாக ஆட்டோ ஒட்டுவான். பைசா பெறமாட்டான். நாளைக்கு இவர்களில் யாராவது டைரக்டர் ஆனால் தனக்கு வாய்ப்பு தருவார்கள் அல்லவா? பல சினிமாக்களில் நடித்திருக்கிறான். எடிடிங்கில் வெட்டு பட்டது போக மிஞ்சி நிற்கும் சில ஷாட்களில் தட்டுப்படுவான்.

இவன் கஞ்சா கடத்த வாய்ப்பு இல்லை. சதா தொண தொணவென்று வாய்பேசிக் கொண்டிருப்பவன். ஆதலால் எவனாவது கஞ்சாக்காரன் சினிமா பேச்சுக் கொடுத்து இவனைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருப்பானோ?

கோழி சேகருக்கு தினமும் கோழி குழம்பும், கோழி வறுவலும் இல்லாவிட்டால் சோறு தொண்டையில் இறங்காது. பணம் இல்லாத காலங்களில் திருடியாவது சாப்பிடுவான். அதனால் எங்கே, யார் கோழி, காணாமல் போனாலும், துப்பு துலக்குபவர்கள் முதலில் இவனைத்தான் தேடுவார்கள். கோழிக்கு ஆசைப்பட்டு கஞ்சா கடத்தியிருப்பானோ?

நமஸ்காரம் சரவணன் நல்ல மனிதர். அவரது மனைவி தனியார் ஆஸ்பத்திரி ஒன்றில் வேலை பார்க்கிறாள். மூத்த பையன் மெக்கானிக்காக இருக்கிறான். மிகவும் மரியாதையான ஆட்டோக்காரர். சரியாக ஓடும் மீட்டர் வைத்திருக்கும் ஒருசில ஆட்டோக்காரர்களில் இவரும் ஒருவர். மீட்டருக்கு மேல் போட்டுக்கொடுக்குமாறு நிர்ப்பந்திக்காத உத்தமர். இவர் நிச்சயம் இந்தக் கஞ்சா கடத்தலில் ஈடுபட்டிருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

தீவிர அலசலுக்குப் பின் அவர்களில் யாராவது ஒருத்தனைத் தேர்ந்தெடுப்பேன். சரி, கோழி சேகராக இருக்கலாம், என்று முடிவு செய்வேன். பின்பு செய்தியைப் படிப்பேன்.

‘ஊத்துக்கோட்டை அருகே உள்ள பென்னலூர்ப் பேட்டையைச் சேர்ந்தவர் கணேசன். (வயது 30.) இவர் மனைவி கோமதி. (வயது 28.) பட்டதாரியான கணேசன் வேலை கிடைக்காததால் ஆட்டோ ஓட்டிவந்தார். சம்பவம் நடந்த அன்று இவரது ஆட்டோவில் கஞ்சா இருந்தது போலிசாரால் கண்டுபிடிக்கப் பட்டது.’

கோழி சேகர் இல்லை என்று தெரிந்ததும் உள்ளுக்குள் ஏமாற்றமாக இருக்கும். அதேசமயம், இதென்ன அபத்தம், அவனுக்கும் எனக்கும் என்ன பகை. பாவம் பிழைத்துப் போகட்டுமே, என்றும் தோன்றும்.

அன்றைக்கு ஒருநாள் அப்படித்தான்.

இலஞ்சம் வாங்கிய

பஞ்சாயத்து யூனியன் ஆணையர் கைது!

என்ற செய்தியைப் படித்துப் பரபரப்படைந்தேன். ஏனெனில் இரு ஒரு ருசிகரமான செய்தி. என் இதயம் சுவாரஸ்யம் தாங்க முடியாமல் தட்தட்டென்று அடித்துக் கொண்டது. எனக்கு இரண்டு பஞ்சாயத்து யூனியன் ஆணையர்களைத் தெரியும். இரண்டு பேரில் யார் மாட்டிக் கொண்டிருந்தாலும் எனக்கு சந்தோஷம்தான்.

ஒருத்தன் என் அண்ணன் நாகராஜன். கொஞ்சகாலம் சென்னையில் வேலை பார்த்தான். அப்புறம் பூந்தமல்லி, கும்மிடிப்பூண்டி, புழல் என்று பதவி உயர்வுகளாகப் பெற்றுக்கொண்டே போனான். போலிசிடம் சிக்காமல் லஞ்சம் வாங்குவதில் சூரன். அனேகமாக எங்கள் பக்கத்துத் தெருவில் இருந்த எல்லா வீடுகளையும் வாங்கிவிட்டான், என்றே தோன்றுகிறது.

எங்கள் குடும்பத்தில் அவன்தான் மூத்த பையன். அவனுக்கு அப்புறம் நான். என் தம்பி குமரேசன். என் தங்கை சுந்தரி… எல்லாருக்கும் வேலை கிடைத்தது முதல் அவன் எங்கள் குடும்பத்துக்கு பைசா கொடுத்தது இல்லை. இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பு தங்கை சுந்தரிக்குக் கல்யாணம் நடந்தபோது கூட அவனிடமிருந்து ஒன்றும் தேறவில்லை. பைசாகூடத் தராமல் தப்பித்துக் கொண்டான். சுந்தரிக்கு இப்போது ஒரு பெண்குழந்தை கூட பிறந்துவிட்டது. லதா என்று பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆறு மாதத்துக்கு முன்பு என் அப்பா மாரடைப்பு வந்து ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப் பட்டபோதும் பாராமுகமாக இருந்து ஒளிந்துகொண்டான். எல்லா செலவுகளும் எங்கள் தலைமேல். (நான் மற்றும் என் தம்பி.) குடும்பத்தில் செலவு வரும்போதெல்லாம் எங்களை வசமாக மாட்டிவிட்டு ஓடிப்போன திருடன். இப்போது வசமாக மாட்டிக்கொண்டானோ?

இன்னொருத்தன் ராமசாமி. துரோகி. அவனுக்கும் எனக்கும் பத்து வருஷப் பகை. பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் சர்விஸ் கமிஷன் மூலம் ஹைகோர்ட்டில் கிளார்க்காகப் போய்ச் சேர்ந்தேன். அப்போது ராமசாமியும் கிளார்க்காக வந்து சேர்ந்தான். அங்கே வக்கீல்களுக்குத் தான் பதவி உயர்வு கிடைக்குமே தவிர கிளார்க்கு வர்க்கம் அப்படியே கிடந்து காலந்தள்ள வேண்டியது தான். அப்போது என் அண்ணன் ஊரக வளர்ச்சித் துறையில் இருந்தான்.

அந்தத் துறையில் போய்ச் சேர்ந்தாலாவது சீக்கிரம் பிரமோஷன் கிடைக்கும். எனவே நான் ராமசாமியிடம், ஊரக வளர்ச்சித் துறைக்கு மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு போய்விடலாம், என்று சொன்னேன். அவனும் உற்சாகமாய்த் தலையாட்டினான்.

அரசாங்க அலுவலகங்களில் அவ்வப்போது வேறு துறைகளிலிருந்து, ஆள் தேவை, என்று சுற்றறிக்கை வரும். ஊரக வளர்ச்சித் துறையிலிருந்து வரும் சுற்றறிக்கைகளுக்கு நானும் ராமசாமியும் ஆவலாகக் காத்திருந்தோம்.

திடீரென்று ராமசாமி ஊரக வளர்ச்சித் துறைக்கு மாற்றலாகிப் போனபோது நான் பெரிதும் நிலைகுலைந்து போனேன். எனக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாக அங்கிருந்து வந்த சுற்றறிக்கையை மறைத்துவைத்து அவன்வரைக்கும் மாற்றல் பெற்றுப் போன சங்கதி எனக்கு அப்புறமாய்த்தான் தெரிந்தது. அவன் போய்ப் பத்து வருஷத்தில் இப்போது ஆணையராகி விட்டான். நான் அதே கிளார்க்காக அதே ஹைகோர்ட்டில் பெஞ்ச் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அந்த நாய் போலிசிடம் மாட்டிக் கொண்டிருந்தால் எத்தனை நன்றாக இருக்கும்! பதற்றத்துடன் செய்தியை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

‘கும்மிடிப்பூண்டி, டிச. 16. கும்மிடிப்பூண்டியில் பஞ்சாயத்து ஒன்றிய ஆணையராக இருக்கும் நவநீத கிருஷ்ணன் (வயது 45) நிலப்பட்டா வழங்குவது தொடர்பாக லஞ்சம் வாங்கியபோது ரகசியப் போலிசாரால் கைதுசெய்யப் பட்டார். சம்பவம் நடந்த அன்று ரகசிய போலிசார் அவருக்கு மாறுவேடத்தில் வந்து லஞ்சம் கொடுத்தனர். அவர் அதை வாங்கிய உடனேயே அந்த இடத்திலேயே கைதானார். இந்த சம்பவம் கும்மிடிப்பூண்டி பகுதியில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தி உள்ளது.’

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ்


நாசமாய்ப் போச்சு. நாகராஜனும், ராமசாமியும் தப்பித்துக்கொண்டு விட்டார்களே?

இம்மாதிரி தருணங்களில் தான் செய்திகள் அயர்ச்சியை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. செய்திகளின் சிறப்பே அவை நமது அனுமானங்களை மீறிப் போய்விடுவதுதான். நமது அனுமானத்தின் படியே நடந்தால் அவற்றின் விறுவிறுப்பு, கவர்ச்சி, ருசி எல்லாம் போய்விடுமே. சரி. கிடக்கட்டும். நாகராஜனும் ராமசாமியும் என்றைக்காவது அகப்படாமலா போகப் போகிறார்கள்!

காலையில் கண் விழிக்கும்போது படுக்கையில் காபியும் செய்தித்தாளும் காத்திருக்க வேண்டும், என்று விரும்புபவரா நீங்கள்? நான் அப்படிப்பட்டவன் அல்ல. காலையில் எழுந்ததும் ஒரு சின்ன வாக்கிங். அப்புறம் ஹோட்டலில் ஒரு காபி. அப்புறமாய் கடையில் செய்தித்தாளை வாங்கவேண்டும். வாங்கும்போதே பெட்டிக்கடையில் தொங்கவிடப் பட்டிருக்கும் செய்திச் சுவரொட்டியில் தலைப்புச் செய்திகளை மேய வேண்டும். இதுதான் எனது நிகழ்ச்சி நிரல்.

விமான விபத்தில் 80 பேர் பலி.
அமைச்சரவையில் அதிரடி மாற்றம்.
கப்பல் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம்.
பிரபல நடிகை தற்கொலை.

அனேகமாக செய்திச் சுவரொட்டிகள் மேற்கண்ட பாணியிலான செயதிகளைத் தாங்கியபடி தொங்கிக் கெண்டிருக்கும். மேற்கண்ட செய்திகளில் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு பிரிவினரைத் திருப்திப்படுத்தும். என் போன்ற பிரிவினருக்கு நடிகையின் தற்கொலைதான் பெரிதும் திடுக்கிட வைக்கும். மற்ற செய்திகளில் எனக்கு அக்கறை இல்லை. நானோ, என் உறவினர்களோ யாரும் விமான விபத்தில் சிக்கும் பிராப்தம் இல்லாதவர்கள். அவ்வளவு வசதி எங்களுக்கு ஏது? அதனால் விமான விபத்து செய்தி என்னைக் கவராது. அமைச்சரவை என்பது அடிக்கடி மாறக் கூடியது. துரதிர்ஷ்டசாலியான அரசியல்வாதிகள் என்று யாரும் இல்லையாதலால் இந்த மாற்றம் எனக்கானது இல்லை. ஆட்டோ, பஸ் டிரைவர்கள் வேலை நிறுத்தம் என்றாலாவது பயம் பிடிக்கும். கப்பல்… ஓடினால் என்ன, ஒடாவிடடால் என்ன?

நடிகையின் விவகாரம் வேறு. அன்றைய பொழுது முழுக்க அந்த நடிகையின் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசியே பொழுது கழிந்துவிடும். வீட்டிலேயே அது ஆரம்பித்துவிடும். பஸ்சில் தொடரும். ஆபிஸ் வரை நீட்சியடைந்துகொண்டே போகும். கான்ட்டீனில் விவாதிக்கப்படும். அவளது வாளிப்பான உடம்பு, தளராத மார்பகங்கள் குறித்து ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் அனுதாப வார்த்தைகள் உதிரும். யார் யார் அவளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார்கள். இந்தத் தற்கொலையில் எந்த நடிகன், அல்லது எந்தத் தயாரிப்பாளன் மாட்டப்போகிறான் என்ற திசையில் விவாதம் பயணம் செய்யும்.

கடைசியாக அந்த நடிகை ‘இன்ன ஹீரோவுடன் சுற்றினாள்’, என்பாள் டைப்பிஸ்ட் மல்லிகா. நானும் ராமசாமியும் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் தான் இவளும் டைப்பிஸ்டாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தாள். அப்போது ஒல்லியாக அழகாக இருப்பாள். நானும் ராமசாமியும் அவள்மேல் காதல் கொண்டிருந்தோம். அவளுக்கு ராமசாமியிடம் லயிப்பு இல்லை. என்னிடம் மட்டும் நெருக்கமாகப் பழகிவந்தாள். தான் கொண்டுவரும் ஊசல் நெடி பரப்பும் உணவுகளை என்னுடன் மட்டுமே பகிர்ந்துகொள்வாள். ஒருவேளை ராமசாமி என்னைப் பழிவாங்கியதற்கு இவளது நெருக்கமான நட்பும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்குமோ என்று சமயங்களில் எனக்கு தோன்றுவது உண்டு.

ஆனால் இப்போது அவள் ஒரு பூதகி. திருமலை நாயக்கர் மகால் தூணையொத்த அவள் இடுப்பைக் கட்டிப்பிடிக்கக் கூடிய நீண்ட கைகள் உடையவன் எவனும் இந்த அவனியில் இல்லை.

நடிகையின் மரணம் பற்றிய பேச்சுக்கள் மென்று மென்று ருசிக்கும் அவல் போல் அதிகச் சுவை கொண்டவை.

காலையில் விழிப்பு வந்தபோதுதான் தெரிந்தது. நான் நிறைய நேரம் தூங்கி விட்டிருக்கிறேன். ஹம்ஸா யாரையோ சத்தம் போட்டுக்கொண்டே காபியும் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். பிள்ளைகள் இரண்டும் இன்னும் இரண்டாம் ஜாமத்தில் இருந்து மீண்டு வராமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஹம்ஸாவின் காபிக்கு பயந்து சந்தடி செய்யாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன். வாசலில் ஒரு அவசரக் கோலம். ஹம்ஸா போட்டிருக்கிறாள். தெருவில் தாவணி போட்ட இளம் பெண்களும், நைட்டி அணிந்த பேரிளம் பெண்களும் அக்ரோபேடிக்ஸ் போல விதவிதமான போஸ்களில் வளைந்தும் நெளிந்தும் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்றைக்கு என்னமோ விசேஷம் போலிருக்கிறது.

மணி ஏழரை. பொதுவாக நான் ஆறுமணிக்கே எழுந்து வெளியே போய்விடுவேன். இன்றைக்குப் பார்த்து தாமதமாகி விட்டது. வாக்கிங் வேண்டாம். வெறும் செய்தித்தாளும் காபியும் போதும் என்று முடிவு செய்துகொண்டேன். நடையின் வேகத்தை அதிகரித்தேன். தாமதித்தால் செய்தித்தாள் விற்றுத் தீர்ந்துவிடும். அப்புறம் அக்கம் பக்கத்து டீக்கடை, அல்லது சலூன் கடைக்குப் போய்க் கசங்கிப்போன பேப்பரில் செய்தி படிக்க நேரிடும். யாராவது படித்துவிட்டுப் போட்ட செய்தித்தாளைப் புரட்ட எனக்குப் பிடிக்காது. என்னுடைய செய்தித்தாளை நானே புரட்டிப் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு செய்தித்தாளும் ஒரு தனித்த பிரதியைப் போன்றது. நீங்கள் படிக்கும்போது அது உங்களுக்கான பிரதி. நான் வாசிக்கும்போது அது எனக்கான பிரதி.

கடையில் கூட்டமில்லை. யாரோ ஒருவர் கடைக்காரனிடம் செய்தித்தாள் கேட்க அவரிடம் இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். செய்தித்தாள் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. எனக்குள் பதற்றம் தொற்றியது. ஒருநாள் கூட என்னால் செய்தித்தாள் படிக்காமல் இருக்க முடியாது. செய்தித்தாள் படிக்காத தினம் மூளியான தினம் போல் தோன்றும். அனிச்சையாகக் கடையை நோக்கி வேக வேகமாகப் போனேன்.. அதனால் பயனில்லை என்று தெரிந்தும்.

கடைக்காரன் என்னைப் பார்த்துத் தனது கறைப் பற்களைக் காட்டி அசட்டுத்தனமான சிரிப்பை உதிர்த்தான். உயிரற்ற ரெடிமேட் சிரிப்பு. எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலாக வந்தது. இவனுக்கு இந்தச் சிரிப்பு ரொம்ப முக்கியம். பேப்பர் இல்லை என்று சொல்வதற்கு முஸ்திபாக ஒரு தரித்திரம் பிடித்த சிரிப்பை விநியோகித்திருக்கிறான்.

சிரிப்புக்குப் பின் பேசவும் செய்தான். ‘இன்னிக்கு ஏன் சார் லேட்?’

முகத்தில் அப்படியே அறையலாம் போல இருந்தது. எத்தனை கரிசனம்! முட்டாள். முட்டாள்.

‘சார் நீங்க வருவீங்கன்னு உங்களுக்காக ஒரு பேப்பர் எடுத்து வெச்சிருக்கேன்.’

மீண்டும் அவன் தன் அசட்டுத்தனமான சிரிப்பை உதிர்த்தபோது அது உன்னதமான சிரிப்பாகத் தெரிந்தது. இப்போது அசட்டுச் சிரிப்பை உதிர்க்க வேண்டியது என் முறை. உதிர்த்தேன். அந்த நொடியில் அந்தக் கடைக்காரன் மகத்தான மனிதனாகத் தோன்றினான்.

‘ரொம்ப தேங்ஸ் பாபா’ என்றேன். (அவன் பெயர் ரொம்ப காலமாகவே பாபா என்றுதான் இருந்தது. சமீபத்தில் வெளியான ஒரு திரைப்படத்துக்கும் இதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. ஆனாலும் அந்தத் திரைப்படம் வெளியானதில் இருந்து இவன் நிறைய கேலிக்கு ஆளாகிக் கொண்டிருக்கிறான்.)

சில்லரையைக் கொடுத்து செய்தித்தாளை வாங்கிக்கொண்டேன். புத்தம் புது செய்தித்தாளின் நியூஸ் பிரின்ட் வாசனை எனக்குப் பிடித்தமானது. செய்தித்தாளை மூக்கருகே வைத்து முகர்ந்தேன்.

தற்செயலாக என் பார்வை சுவரொட்டியைத் தடவிச் சென்றது.

ரயில் விபத்து 10 பேர் பலி.
நடிகை ரம்யகுமாரி விவாகரத்து.
வெடிகுண்டுகளுடன் வந்த தீவிரவாதி கைது.

ரயில் விபத்து, தீவிரவாதிகள், வெடிகுண்டு போன்றவையெல்லாம் நமக்கு சம்பந்தம் இல்லாதவை என்றே தோன்றியது. எங்கோ நடக்கிறது. யாரோ செய்கிறார்கள்.

அப்படியே பக்கத்தில் உள்ள ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்து (வழக்கமாக நான் காபி சாப்பிடும் ஹோட்டல்தான். கல்லாவில் உட்காரும் உடுப்பி ஐயர் கன்னடம் கலந்த தமிழில் பேசுவது கேட்க வேடிக்கையாக இருக்கும். காபிக்குச் சொல்லிவிட்டு டேபிளின் எதிரே உட்கார்ந்தேன். டேபிளில் ஈரம் எதுவும் இல்லை என்று ஊர்ஜிதப் படுத்திக்கொண்டு செய்தித்தாளைப் பரப்பினேன்.

முதல் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தி வந்திருந்தது. வண்ணப் புகைப்படம் கவிழ்ந்த ரயிலையும் நசுங்கிக் கிடந்த உடல்களையும் தத்ரூபமாகக் காட்டியது. மனித ரத்தம் அப்படியே அப்பட்டமாகப் பதிவாகி இருந்தது. ‘குட்’ என்றேன். ரசித்தபடி நவீனத் தொழில்நுட்பத்தை எண்ணி வியந்தபடியே செய்தியில் மூழ்கினேன்.

கோவையிலிருந்து சென்னை வந்த
எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் விபத்து
10 பேர் பலி. 50 பேர் காயம்.

என் மூளை தீவிரமாக இயங்க ஆரம்பித்தது. கோவையில் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் யார் யார் இருக்கிறார்கள்? யோசித்துப் பார்க்கையில் அப்படியொன்றும் நெருக்கமான நண்பர்கள் யாரும் இல்லை என்றே தோன்றியது. ஆமாம்.. நான் எப்போது கோவைக்குப் போனேன். பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் முதல்முதலாக பவானிசாகரில் இருக்கும் ஒரு பயிற்சி நிலையத்துக்கு என்னை அனுப்பினார்கள். அப்போது கோயம்புத்தூர் போய் இறங்கி அங்கிருந்து பஸ் பிடித்து பவானிசாகர் போனேன். (கோவையில் இருந்து சத்தியமங்கலம் போய் அங்கிருந்து இன்னொரு பஸ் மாறின மாதிரி ஞாபகம்.) அதற்கப்புறம் பயிற்சிக் காலத்தில் கோவையில் இருந்த அரசு அலுவலகங்களுக்குப் பயிற்சி மாணவனாகப் போனேன். காந்திநகர், பீளமேடு, ஆர்.எஸ்.புரம், தூக்கநாயக்கன்பாளையம் போன்ற இடங்களுக்கெல்லாம் போய்வந்ததாகத் தோன்றுகிறது. அப்புறம் ஊட்டிக்குப் போகும்போதெல்லாம் கோவைக்குப் போய்த்தான் போவோம். மற்றபடி கோயம்புத்தூரில் எனக்கு பரிச்சயமானவர்கள் யாரும் இல்லை. அட கஷ்டமே. கோயம்புத்தூரில் தெரிந்தவன் என்று ஒருத்தன் கூட இல்லாதது வருத்தம் தருவதாக இருந்தது. முன்பின் தெரியாதவர்களின் மரணம் என்பது வெறும் வார்த்தையால் ஆனது. அது நம்மை உலுக்குவதில்லை. அந்த வார்த்தைகளுக்கு உயிர் இல்லை.

சுவாரஸ்யமின்றி தலைப்புச் செய்திகளுக்குக் கீழே தட்டையாக வாசிக்கத் தொடங்கினேன். முன் தீர்மானங்கள் இன்றி வெறுமனே செய்தி வாசிப்பதில் சுவாரஸ்யம் இல்லை. இருந்தாலும் என்ன செய்வது, வாசித்தாக வேண்டி இருக்கிறது.

‘டிசம்பர் 6. பாபர் மசூதி நினைவு நாளான நேற்று பிற்பகல் கோவையில் இருந்து சென்னைக்கு வந்து கொண்டிருந்த கோவை எக்ஸ்பிரஸ் காட்பாடிக்கு அருகே தடம் புரண்டது. இதில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த பயணிகளில் 10 பேர் உயிர் இழந்தனர். 50 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். சம்பவம் நடந்திருப்பது டிசம்பர் 6ஆம் தேதி என்பதால் இந்த விபத்துக்கு தீவிரவாதிகளின் நாசவேலை காரணமாக இருக்குமா என்ற கோணத்தில் ஆராய்ந்து வருகிறார்கள்..’

காபி வந்தது. பேப்பரில் இருந்து தற்காலிகமாக கவனத்தை காபிக்குத் திருப்பினேன். சூடான காபியை ஆசைதீர உறிஞ்சிக் குடித்தேன். உடுப்பி காபியின் மணமும் ருசியும் மயக்கின. பின்பு டம்ளரை டேபிளில் வைத்தேன். அப்புறம் விட்ட இடத்தில் இருந்து கம்பீரமாகத் தொடர்ந்து படிக்கலானேன்.

. . . விபத்தில் பலியானவர்களில் சிலருடைய உடல்கள் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

சுந்தரி (வயது 25)
மோகன் (வயது 30) சுந்தரியின் கணவர்.
லதா (ஒரு வயதுக் குழந்தை)
. . . .
. . . .

எனக்கு திகீர் என்றது. திடீரென்று அசௌகர்யமாக உணர்ந்தேன். அந்த ஹோட்டலே ராட்டினம் மாதிரி சுற்றியது. கண்கள் இருட்டிக்கொண்டு வந்தன. இற்றுப்போன மாதிரி கீழே விழுந்து கொண்டிருந்தேன்.

எக்ஸ்பிரஸ் என்னவோ கோவையில் இருந்து புறப்பட்டதுதான். அதற்காக அத்தனை பேரும் கேவையில் இருந்தே புறப்பட்டு வந்திருக்க வேண்டும் என்பது இல்லை. சிலர் ஈரோட்டில் இருந்தும் ஏறியிருக்கலாம். சேலத்தில் இருந்து கூட சிலர் ஏறியிருக்கலாம் அல்லவா? இதைப் பற்றியெல்லாம் நான் யோசிக்கவே இல்லை. என் தங்கை சுந்தரியை சேலத்தில் தான் கல்யாணம் செய்து கொடுத்திருக்கிறோம். அவள் கணவர் மோகன் அங்கேதான் சேலம் உருக்காலையில் பொறியாளராக இருக்கிறார். லதா அவர்களின் ஒரே பெண் குழந்தை. அவர்கள் ரயிலில் புறப்பட்டு வந்திருக்கிறார்களா? ஸ்மரணை தப்புதற்குக் கடைசித் தருணத்தில் என் மண்டையில் ஓடிக் கொண்டிருந்த சிந்தனைகள் இவை.

விழிப்பு வந்தபோது என்னை ஆஸ்பத்திரியில் கிடத்தி யிருந்தார்கள். என்னை இங்கே கொண்டுவந்து அனுமதித்தபோது கையோடு அந்தச் செய்தித்தாளையும் கொண்டுவந்து போட்டிருந்தார்கள். ஸ்மரணை வந்தவுடன் அதுதான் முதலில் என் கண்ணில் பட்டது. கவிழ்ந்த ரயில். நசுங்கிக் கிடந்த உடல்கள். ரத்த சேறு. தத்ரூபமான அந்த வண்ணப்படம்!.. இப்போது அதைப் பார்க்கப் பார்க்க வேறு மாதிரி தெரிந்தது. என் முதுகுத் தண்டு சில்லிட்டது. குடலைப் புரட்டியது. வாந்தி வருவது போல உணர்ந்தேன்.

‘இது என் ரத்தம். என் ரத்தம்…’ என்றேன். என் குரல் குழறலாக எனக்கே விநோதமாக ஒலித்தது. ரத்த அழுத்தம் ஏகமாய் எகிற அந்தப் பேப்பரை சுக்கல் சுக்கலாகக் கிழித்து எறிந்தேன். மலங்க மலங்க விழித்தபடி நின்றேன். ஒன்றும் புரியாமல் என் மனைவியும், வார்டு நர்சும் என்னையே திகிலுடன் பார்த்தார்கள்.

•••

சங்கிலி ( சிறுகதை ) / கலைசேகர் ( மலேசியா )

images (3)

பற்களை நறநறவெனக் கடித்துக்கொண்டே செல்வத்தைப் அகன்றக் கண்களால் பார்த்து ஒரு முறை முறைத்தார் வாசு ஐயா.

பாண்டியன் வீட்டில் காணாமல் போயிருந்த சங்கிலியைத் திருடியவர் யார் என்பதை மூன்று நாட்களில் அடையாளம் சொல்வதாய் ஐயா வாக்கு கொடுத்திருந்த மூன்றாவது நாள் அது. திருடனை அறிய… அறிந்தவுடன் அவனை அடித்து நொறுக்க… நொறுக்குவதைப் பல கோணங்களிலிருந்துக் காணொளியாக்க… காணொளியை இணையத் தளங்களில் பதிவேற்றம் செய்ய என பாண்டியனின் நண்பர்கள் பல நோக்கங்களுக்காக அங்கே திரண்டிருந்தனர்.

‘ஆ ஆ ஆ…ஆஹ் ஆஹ்’ என அலறல் போல தொடங்கி முடிவில் ‘ஜெய் முனி’ எனக் கண்களை உருட்டியபோது….பூஜைக்கு பொருந்திவந்து அனைவரையும் மிரட்டிவிட்டார் அவர்.

இதுவரை ஐயனிடம் இப்படியொரு ஆங்காரத்தை கண்டிடாத செல்வம் “சாந்தம் ஐயா சாந்தம்” என, ஸ்டவுட்டை எடுத்து நீட்டியதும் மடக் மடக்கென குடித்து முடித்து, மூன்று சுருட்டுகளை ஒன்றாக பற்றவைத்து பெரும் புகையெழுப்பி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவர் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்புடன் “திருடன் இங்கேதான் இருக்கிறான்…இன்னும் இரண்டே நாட்கள் அவனுக்கு அவகாசம் தருகிறேன். நான் காட்டிக்கொடுத்து அவனை அவமானம் படுத்துவதற்குள், அவனே சங்கிலியை கொண்டு வந்து என் காலடியில் வைத்து, “ஜெய் முனி… என்னை மன்னி” என்று மன்றாடினால் தப்பிப்பான். தவறினால்… ம்ம்ம்ம்ஹ்ஹ்ஹஜ்ஜை…. என்னை பற்றி தெரியுமுல” என்று ஆவேசத்துடன் அவருக்கே உரிய கரகரக்கும் ஓங்கார குரலிலே எச்சரித்தார். பலர் அப்படியே அவர் காலில் விழுந்ததும் கூட்டத்தில் ஒரு சாந்தம் நிகழ்ந்திருந்தது.

எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காமல் அன்றைய அருள் பூஜை முடிந்திருந்ததை வாசு ஐயாவும், செல்வமும் பெரும் அதிஷ்டவசமென்றே கருதினார்கள். கூட்டம் கலைந்து செல்லும்வரை இருவரும் நீண்ட நேரம் ஐயாவின் நாமங்களை ஜபித்தவாறு அமர்ந்திருந்தனர். உள்ளுக்குள்ளேயே வாசு ஐயாவுக்கு எல்லோரின் மீதும் சந்தேகம் மாறி மாறிப் பாய்ந்து. எந்த அறிகுறியும் தோன்றாத குழப்பத்துடன் வீட்டுக்கு புறப்பட்டார். அந்நேரமும் செல்வம் கண்களை மூடி ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தான்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பாண்டியனுடைய தந்தை சண்முகம் என்பவரால்தான் இந்த முச்சந்தி முனியாண்டி ஐயா கோவில் ஒரு சூலத்துடன் சிறிய கொட்டகையாக தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அவர் உடம்பில் ஐயன் இறங்கி குறி சொன்னால் அப்படியே பலிக்கும் என மிக பரவலாக பேசப்பட்டது. அவரை ‘சாமி’ என்றுதான் அனைவரும் அழைப்பார்கள். சாமியென்பதே அவரின் நிஜப்பெயர் எனப் பலரும் நினைத்திருந்தார்கள். அதற்கேற்ப அவரும் நீண்ட முடியும் அடர்த்தியான மீசை தாடியுடன் காணப்படுவார். அவரின் மானசீக சீடர்களாக வாசுவும், செல்வமும் சில காலங்கள் தொண்டாற்றியிருந்தனர். வயதாகிவிட்டதால் சண்முகம் சாமிக்கு உடல் நலமின்றி, அருள் பூஜைகள் கொஞ்ச நாட்களுக்கு நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருந்தது. சன்னதியின் தீபாராதனை பூஜைகளை வாசுவும் செல்வமும்தான் கவனித்துக்கொண்டனர்.

அச்சமயம் வியாபாரத்தில் பெரும் நஷ்டங்களை சந்தித்து, பெரும் பணச்சிக்கலால் திண்டாடிக் கொண்டிருந்த வோங் என்ற சீனர், சாமியின் சிறப்பைக் கேள்விப்பட்டு ஆலயத்தை நாடி வந்தபோது, அவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே முதன் முறையாக வாசுவின் உடம்பில் ஐயன் இறங்கி… கணித்துக் கொடுத்த நான்கு இலக்கண எண்கள் முதல் பரிசில் வெற்றி பெற்றது.

தேவைக்கும் அதிகமான தொகையை வென்ற மகிழ்ச்சியில் வோங் ஒரு பகுதியை ஆலயத்திற்கே நன்கொடை செய்தார். கொட்டகையாக இருந்த ஆலயம் ஓர் அழகான சிறியக் கோயிலாக உருமாறியது.

நுழைவாயின் இரு புறத்திலும், முன்னங்கால்களை உயர்த்தி நிற்கும் குதிரைகள் பக்தர்களைத் தலைசாய்த்தப்படி வரவேற்கும்படி அமைக்கப்பட்டிருந்தது. உள்ளூர்காரர் செய்த சிலைகளென்பதால் குழந்தைகள் அவற்றை குதிரைகளென்று நம்பாமல் பதற கூடும். பக்தர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும் நின்று ஐயனை தரிசிப்பதற்கு, அமர்ந்து அருள் பூஜைக்காகக் காத்திருப்பதற்கும் வசதியான முகப்பறை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. சுவர்களில் முனியாண்டி ஐயாவின் பலவித அவதார உருவப் படங்கள் வண்ணவண்ணச் சாயங்களால் வரையப்பட்டிருந்தன. மூலஸ்தானத்திற்கு முன் அகன்ற சிகப்பு திரைசீலை மாட்டப்பட்டது. உள்ளே ஆறடி உயரத்தில் ஆங்கார திருவுருவச் சிலையாய் முனியாண்டி ஐயா அமைக்கப்பட்டார். அவரின் இரு பக்கங்களிலும் நாய் உருவ சிலைகள் அமர்ந்திருக்கும். சன்னதியின் உள்ளேயே குறி சொல்லும் பூஜைகள் நடப்பதற்காக விசாலமான இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

புதிய ஆலயத்தின் கும்பாபிஷேகம் நடந்து சில நாட்களில் சண்முகம் சாமி மாரடைப்பால் காலமானார். அதிலிருந்து ஆலயத்தின் முழுப் பொறுப்பும், குறி சொல்லும் அந்தஸ்தும் வாசுவுக்கே அமையப்பெற அவர் ‘வாசு ஐயா’ என பக்தர்களால் அழைக்கப்பட்டார். வாசுவின் கருமை நிறமும் கட்டான உடல் வாகும், சுருட்டை முடியும், முறுக்கு மீசையும், முனியாண்டி ஐயா அவதாரத்திற்கு மிக பொருந்தியிருந்தன. ஒரு தலைப்பாகை கட்டி, கழுத்தில் சாட்டை, ஒரு கையில் கத்தி, மறு கையில் சுருட்டும் கொடுத்துவிட்டால் அப்படியே தத்ரூபமாக முனியாண்டி தான்.

அவர் சொல்லும் குறிகளும் ஆசீர்வாதமும் நிறைய பேருக்கு பலனளிக்க, மாற்றங்களைக் கண்ட பல பக்தர்கள் ஆலயத்தின் மானசீக நலம் விரும்பிகளாகியிருந்தனர். தங்களுக்கு நடந்த நன்மைகளை பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் பகிர்ந்துகொண்டனர். அதே சமயம் இவ்வாலயத்தைப் பற்றியும், பூஜைகளைப் பற்றியும் தவறாக பேசிய ஒருத்தன், ஐயன் எல்லைக்கு முன்னேயே விபத்துக்குள்ளாகி மரணித்த செய்தி இவ்வாலயத்தையும் வாசு ஐயாவையும் மிக பிரபலமாக்கியது.

ஒரு சுற்றுலா தளம் போல பேருந்து பிடித்தெல்லாம் மக்கள் வருவதால், குறி சொல்லும் பூஜைகள் அனுதினமும் நடந்தேறத் தொடங்கிற்று. பூஜைப் பொருட்கள் விற்கும் கடை, பூக்கடை, தோசை தேநீர் கடைகளென சில வியாபாரங்கள் ஆலயத்தின் வளாகத்தில் நிரந்தரமாக செயல்படலாகின.

வரிசைப் பிரகாரமாக ஐயாவை சந்திக்க எண்கள் வழங்கப்படும். பிரச்சனைகளோடு வரும் மக்களை ஒவ்வொருவராக செல்வம்தான் முதலில் நேர்காணல்கள் செய்வார். பிரச்னைகளுக்கேற்ப பூஜைப் பொருட்களைப் பட்டியலிடுவது, தட்சணையை நிர்ணயிப்பது, ஐயனிடம் முறையிட்டு தயார்படுத்துவது போன்ற பணிகள் யாவையும் கவனிக்கும் பொறுப்புகளை செல்வமே சீராக நிர்வாகிப்பார். ஆலயத்தையும், ஐயா அலங்காரங்களையும், பூஜைகளையும் மிகச் சிறப்புடன் வழிநடத்தவும் வாசு ஐயாவின் வலது கரமாக செயல்படுபவர் செல்வமே.

செய்வினைகளை அகற்றும்படியாக, பக்தர்கள் மேனியில் உருட்டியப் பழங்களிலிருந்து ஊசிகள் மற்றும் தலைமுடிகளை எடுப்பது போன்ற விடயங்களை நம்பும்படி தயார் செய்யும் வித்தகரும் செல்வமே. ஒற்றை ஆளாகவே நின்று கோவிலின் எல்லா வேலைகளையும் செய்யக்கூடியவர் செல்வம். மற்றபடி பக்தர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாகும் சமயங்களில் மட்டும், உதவிக்கு சில நம்பத்தக்க நலம் விரும்பிகள் அழைக்கப்படுவர். ஆலயத்தின் மாதாந்திர வருமானம் அங்கிருந்த மருத்துவமனைகளையே மிஞ்சத் தொடங்கிற்று.

செல்வத்திற்கும் மருள் வரும். முதல் முறை பார்ப்பதற்கு ஐயனே வந்து இறங்கியதைப் போலிருந்தாலும், அது ஐயனின் காவல் விலங்கான பைரவன் என்பது வாசு ஐயா சொல்லித்தான் பிறருக்கு தெரிய வந்தது. அதைக்கேட்டவுடன் வந்து இறங்கியிருந்த பைரவனும் நாக்கை நீட்டிக்கொண்டு, ஊளையெல்லாம் விடுத்தது. ஒவ்வொருநாள் அருள் பூஜையின் முடிவிலும் வாசு ஐயா உடம்பில் முனியாண்டியும், செல்வத்தின் உடம்பில் பைரவனும், ஒரே நேரத்தில் இறங்கியிருக்க, குனிந்து அமர்ந்து ஊளையிடும் பைரவன் முதுகில், ஒய்யாரமாய் இடதுகாலை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, பற்களைக் கடித்துக்கொண்டே முனியாண்டி ஐயா நிமிர்ந்து நிற்கும் காட்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கும். பக்தர்கள் அந்தக் காட்சியை படம் பிடித்துக்கொண்டு தங்கள் திறன்பேசியின் முகப்பு பக்கத்திலும், முகநூலிலும், புலனக்குழுக்களிலும் பரவலாக பதிவிடுவது வழக்கம். நண்பர்கள் மத்தியில் செல்வத்திற்கு ‘நாலு காலு’ என்ற புனைப்பெயரே உருவாகியிருந்தது.

ஆலயத்திற்கு அடிக்கடி வந்துச் செல்லும் தேவியுடன் செல்வத்திற்கு காதல் மலர்ந்திருந்ததை அறிந்து, முனியாண்டி ஐயா வன்மையாக கண்டித்தார். மாங்கல்ய பொருத்தமே கிடையாது….இல்லறம் நிலைக்காது என்று தேவியின் பெற்றோரை எச்சரித்தார். ஆலயம் பக்கமே வரக்கூடாதென்று செல்வத்தையும் விரட்டி விட்டார். மறந்துவிடுவதாக வாக்களித்து மன்னிக்ககோரியப் பிறகே செல்வம் மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்.

பத்து நாட்களுக்கு முன்பு, சண்முகம் சாமியின் தலை திவச பூஜையை பாண்டியன் வீட்டிற்குச் சென்று நடத்த வேண்டிய நிலையில், இருவரும் சென்றிருந்தனர். சண்முகம் சாமியின் புகைப்படத்தில் அணிவிக்கப்பட்டிருந்த புலி நகங்கள் பொருத்திய பத்து பவுன் தங்க சங்கிலிதான் காணாமல் போய்விட்டதாம். பாண்டியனின் குடும்பத்தார், நண்பர்கள். அக்கம் பக்கத்தில் குடியிருப்பவர்கள் என நிறைய கூட்டம் வந்திருந்ததால், இந்த திருட்டுக் காரியத்தை யார் செய்திருப்பார்கள் என கண்டறிவதில் பெரும் குழப்பாகி விட்டது.

பூஜையை முடித்து விட்டு ஆலயத்திற்கு திரும்பியபோதுதான், சங்கிலி தொலைந்துவிட்டது என்ற தகவலோடு பாண்டியனும் அவனது சில நண்பர்களும் சன்னதிக்கு வந்திருந்தார்கள். மிக ஆவேசத்துடன், “ஐயனை உடனே பார்க்க வேண்டும்”. “திருடியவனை அடித்தே கொல்ல வேண்டும்” என துடித்தார்கள். அவர்களின் பேச்சும் பார்க்கும் பாணியும் வாசு ஐயாவையே சந்தேகப் படுவதுப்போல் புலனானது. பதற்றத்துடன் அன்றிரவு ஐயனை அழைத்ததில், ஐயா மூன்று நாட்களில் கண்டிப்பாக சொல்வதாய் கூறி சூழ்நிலையை தற்காலிகமாக நிதானமாக்கியிருந்தார்.

அந்த மூன்று நாட்கள் ஏதோ நரகத்தில் நகர்வதாய் உணர்ந்தார்கள். ஒரே குழப்பம். நிம்மதியாய் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. செல்வம்தான் பக்கபலமாய் இருந்து “ஐயா நிச்சயமாக திருடனை அடையாளம் காட்டுவார்” என நம்பிக்கையூட்டினார். அந்த வார்த்தைகள் மேலும் மன அழுத்தத்தை தருவதை செல்வத்திடம் காட்டிக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கலானர் அவர்.

மூன்றாவது நாள் அருள் பூஜையில், ஐயன் கட்டளையிட்டதற்கிணங்க, அடுத்த இரண்டு நாட்களில் எந்த திருடனும் முன்வந்து ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இன்றிரவு ஐயன் திருடனை அடையாளம் காட்டியே ஆக வேண்டும் என்ற இக்கட்டான நிலை. எதுவேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்.

இதுவரை எத்தனையோ அருள் பூஜைகளைச் செய்து அசத்தியுள்ள வாசு ஐயாவும், செல்வமும் இன்றைய தின பூஜையை எண்ணி சற்று கலங்கியிருந்தனர். பாண்டியனின் நண்பர்கள் அவ்வளவு ஆபத்தானவர்கள். இவ்வளவு காலங்கள் ஆலயத்திற்கு கவசம் போல் பாதுகாப்பு அளித்தவர்களும் இந்த படையினர்தான். இன்று மிரட்டலாக வந்து நிற்கின்றனர்.

அனைவரும் ஆவேசமுடன் காத்திருந்த அருள் பூஜை தொடங்கியது. வாசு ஐயா தீபாரத் தட்டோடு ஆலயத்தை சுற்றி வருகையில் “இன்னைக்கு மட்டும் நல்ல பதில் வரல, செத்தாய்ங்க” என்று ஒருவன் காதில் விழும்படி முனவினான். எப்போதும் சிரித்துப் பேசும் பாண்டியனின் குடும்பத்தார், முகத்தைக் கூட பார்க்காமலேயே உம்மென்றிருந்தார்கள். வாசு ஐயாவுக்கு உடம்பில் அறவே தெம்பில்லாதது போலுணர்ந்தார்.

வழக்கமாக ஊதுபத்தியை ஏற்றிவைத்து, உடுக்கையொலி எழுப்பியதும் மின்னல் போல் வந்திறங்கும் ஐயா, இன்று தாமதித்தார். செல்வம் இரண்டு பாடல்களை மன்றாடி பாடி அழைத்தும் ஐயா வந்தப்பாடில்லை.

எலுமிச்சைக் கனியை அறுக்கும் சாக்கில் அப்படியே விரலையும் கொஞ்சம் நறுக்கிக்கொண்டால், சகுனம் சரியில்லை, துஷ்ட தேவதைகளின் தொல்லை, என்று எதையாவது சொல்லி அருள் பூஜையைத் தள்ளிப் போட்டு விடலாம் என செயல்பட்டபோது, கத்தி கைக்கொடுக்கவில்லை. கனியை பிளப்பதற்கே திணறியது. செல்வம் சற்று பதறிப்போய் “மன்னிக்கணும் ஐயா” என தலையைக் குனிந்திக்கொண்டார்.

‘ம்ம்ம்ஹ்ஹ்ஹ’ என உறுமிக்கொண்டே பச்சைக்கனியைப் பிய்த்து நான்குப் பக்கங்களிலும் வீசிவிட்டு, வெட்டாது என்ற நம்பிக்கையில் கத்தியால் ‘சரக் சரக்’கென தோள்களிலும் வயிற்றுப் பகுதியிலும் கீறிக்கொண்டார் அவர். மோசக்கார கத்தியின் கூர்மை திடீரென எப்படி கூடியிருந்ததோ, அவர் மேனியெங்கும் பல இடங்களில் கீறல்கள் ஆழமாக பதிந்து உதிரம் பீறிட்டு வடிந்தோடியது.

வடியும் உதிரத்தை அனைவரின் நெற்றியிலும் சூட்டிக்கொண்டே, இரண்டு புட்டில் ஸ்டவுட்டுகளையும் சிலபல சுருட்டுகளையும் தீர்த்து முடித்திருந்தார். செய்வதறியாமல் திடீரென மயங்கி விழுந்து மலையேறி மனிதனானார். ஜனங்கள் மத்தியில் சலசலப்பு சஞ்சரித்தது.

யாருமே எதிர்பார்த்திராத நேரத்தில் செல்வத்திற்கு அருள் புகுந்தது. எப்போதும் போல பைரவன் தான் வந்துவிட்டது என மற்றவர் நினைப்பதற்குள், தன் நெஞ்சில் டமார் டமாரென மூன்று முறை குத்திக்கொண்டு….”முனியாண்டிடா” என நெஞ்சை நிமிர்த்தி கர்ஜித்தார். வாசு ஐயாவிற்கு சற்று குழப்பமிருந்தாலும், அவர் கையாலேயே செல்வத்திற்கு தலைப்பாகை அணிவித்து சுருட்டை எடுத்துக் கொடுத்து பற்றவைத்தார்.

“சங்கிலி திருடியவனை காட்டட்டா”? என ஒரு பயங்கர சிரிப்பு சிரித்தார் செல்வம். “சொல்லுங்கய்யா! அதுக்குதான் காத்திருக்கிறோம்” என்று சிலர் ஆவலாய் கேட்டார்கள்!

“அவன் யாரென்று சொல்லிவிட்டால், இங்கே அடிபிடிகள் நடக்கும். பலர் நிம்மதி சிதையும். தற்கொலையொன்று நடக்கும். பரவாயில்லையா?”…..கூட்டம் சற்று நேரம் அமைதிபூண்டது.

“பரவாயில்லை ஐயா சொல்லுங்கள். கூட இருந்தே துரோகம் பண்ண அவன் சாவட்டும்” என்றொரு குரல்.

பாண்டியனின் அம்மா பார்வதியைக் கூப்பிட்டு

“நான் சங்கிலியை இப்போதே மீட்டுத் தருகிறேன். சங்கிலி கிடைத்துவிட்டால், திருடியவன் பற்றி கேட்கக்கூடாது. அவனை நான் பார்த்துக்கிறேன். சம்மதமா?” என்றார்.

“என் வீட்டுக்காரர் ரொம்ப ஆசைப்பட்டு அணிந்திருந்த சங்கிலி அது. கிடைத்தால் போதும் ஐயா” என்றவாறு கண்கலங்கினார் பார்வதி.

“சங்கிலி கிடைத்ததும் யாரும் வாக்கு தவற மாட்டீர்களே” செல்வத்தின் மறு கேள்வி.

“மாட்டோம் ஐயா” என்ற பதில் வந்ததும், செல்வம் பாண்டியனை முன்னாடி வரச் சொல்லி “அந்தத் தேங்காயை எடு” என்றார். தலையைச் சொறிந்துக்கொண்டே பாண்டியன் தேங்காயை எடுத்துக்கொடுக்க, அந்த தேங்காயை எடுத்து சில நொடிகள் தன் நெற்றியில் வைத்து ஏதோ மந்திரங்களை ஜபித்தார். மூன்று முறை ஐயன் சிலையை நோக்கி தேங்காயை சுற்றிவிட்டு தலையால் இடித்து தேங்காயை உடைத்தார்.

அனைவரும் அதிர்ந்துப் போகும்படி சண்முகம் ஐயாவின் காணாமல் போன சங்கிலி அந்த தேங்காயின் உள்ளிருந்து வந்தது. பார்வதி அம்மா “ஐயா” எனக் கதறி அழுதுக்கொண்டே அந்தச் சங்கிலியை தன் கண்களில் ஒத்திவைத்துக் கொண்டு செல்வத்தின் கால்களில் விழுந்து அழுதார். மற்றவர்களும் மனதார செல்வதை மண்டியிட்டு வணங்கினார்கள்.

வாசு ஐயாவும் செல்வத்தின் காலில் விழ, தனது இடதுக் காலை தூக்கி அவர் முதுகில் வைத்து கம்பீரமாய் காட்சித் தந்தார் ‘செல்வம் ஐயா’. தன்னையறியாமல் ‘ஊஊஊ’ என ஊளையிடத் தொடங்கினார் வாசு.

••••

கனவுகள் விற்பனைக்கு ! ( சிறுகதை ) / பாலகுமார் விஜயராமன் ( மதுரை )

download (7)

” நான் மனிதன், ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியாய் உருமாறியதாய் கனவு காண்கிறேன். அல்லது நான் வண்ணத்துப்பூச்சி, ஒரு மனிதனாய் உருமாறியதாய் கனவு கண்டுகொண்டு இருக்கிறேன் ” – ஸுயாங் ஸீ

கண்கொள்ளுமளவு முழுமையாய் விரிந்து கிடக்கிறது வனம். காலங்களின் ஈரம் அடர்த்தியாய் இறங்கியிருக்கும், சருகுகள் பூத்துக் கிடக்கும் மதிகெட்டான் சோலையில் ஊர்ந்து ஊர்ந்து தடம் தேடிச்செல்கின்றன பாதங்கள். கண்முன்னே ஒரு திசைமாணி, வடக்கை குறித்துக்காட்டிக் கொண்டே முன்னே செல்கிறது. நான் திசைமாணியைப் பார்த்துவிட்டு, வலதுபக்கம் திரும்பித் திரும்பி, கிழக்கை நோக்கி முன்னேறுகிறேன். ஆயுள் ரேகைகளை வட்டவட்டமாய் செதுக்கி வைத்திருக்கும் முதிய மரங்கள் நிறைந்த அடர்வனத்திற்குள் செல்லச் செல்ல, கிளைகள் சரசரக்கும் பேரோசை, பெயர் தெரியாத பறவைகளின் இடைவிடாட கீச்சொலி இவற்றிற்கு அப்பால், சிற்சிறிய குன்றுகளையும், குதித்தோடும் குறு நீரோடைகளையும் தாண்டியபடி கிழக்கு நோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்கிறேன். முடிவில் வனத்தைத் தாண்டிய பெரிய புல்வெளியை அடையும் போது, சூரியக்கதிரின் முதல் கீற்று, செம்பழுப்பாய் ஒளிர்விடத் துவங்குகிறது.

வனத்திலிருந்து வெளியேறியதில் ஒருவித விடுதலை உணர்வு தோன்ற, வெளிச்சக்கீற்றினூடே வேகமாக நடக்கிறேன். வழியின் நடுவே கரிய குன்று போல் ஏதோ தடுக்க, தடுமாறி அப்படியே திகைத்தபடி நிற்கிறேன். பார்வைக்கு மிக அருகே, இரு யானைகள் மூர்க்கமாக புணர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. நான் அசைவற்று, சிறு சத்தமும் கொடுக்காமல், அவற்றின் ஆக்ரோசத்தை, கண்கள் விரிய பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். அவற்றின் இயக்கத்துக்கு இடையூறாக சிறு ஒலி எழுந்தாலும் , அவற்றின் கோபம் என் மீது திரும்பி விடும் என்ற நிலையில், நான் சிலையாய் நிற்கையில், பீப், பீப் … பீப், பீப் … பீப், பீப் … என்று இடைவிடாத இடர் எச்சரிக்கை ஒலி !

திடுக்கிட்டு எழுந்து அலாரத்தை அணைத்தேன். பசியம் நிறைந்த வனத்தின் வாசனையும், பறவைகளின் கீறீச் ஒலியும், அகன்ற புல்வெளி தந்த குளுமையும், யானைகள் அருகில் திடுக்கிட்டு நிற்கும் நிலையும் இன்னும் நினைவில் நிழலாடியது. கண்களை கசக்கிக் கொண்டு பார்த்தால், பார்வையின் ஒளி தூரமாய் பரவுவதற்கு வழியின்றி, நான் படுத்திருந்த பத்துக்கு எட்டு அறையின் சுவரில் பட்டு எதிரொளித்தது. சோம்பல் முறித்தபடி எழுந்தேன். இரண்டு வாரங்களாய் துவைக்காத ஆடைகள் அறையெங்கும் விரவிக் கிடந்தன. ஜன்னல் இல்லாத அறையில் எப்போதும் இருக்கும் அழுக்கு வாடையோடு சேர்ந்து, லேசான முடை நாற்றமும் அடித்தது. யானைக்கனவின் கிளர்ச்சியையும், பயத்தையும் நினைத்துக் கொண்டே, தளம் முழுவதும் உள்ள 10 அறைகளுக்கும் பொதுவாக உள்ள கழிப்பறையை நோக்கி நடந்தேன்.

எனக்கு வரும் கனவுகள் எப்போதும் விசித்திரமானவை. நினைவு தெரிந்து முதன் முதலில் வந்த விசித்திர கனவு, எனது திருமணம் தொடர்பானது. அதுவும் எனது ஏழாவது வயதில். அப்போது இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள், வகுப்பில் ஒரு தோழியோடு பென்சிலையும், சாக்பீஸையும் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது தவறுதலாக அவளது பென்சிலை என் பாக்ஸில் வைத்து எடுத்து வந்துவிட்டதை, மாலை வீட்டுக்கு வந்த பிறகு தான் கவனித்தேன். அந்தப்பெண் தவறாக நினைத்துக் கொள்வாளே என்ற வருத்தம், அன்று தூங்கும் வரை மனதுக்குள் இருந்துகொண்டே இருந்தது. அன்று இரவு கனவில், எனக்கும் அந்த தோழிக்கும் திருமணம் நடப்பது போல கனவு வந்தது. விடிந்ததும் ஒரு மாதிரி குதூகலமான மனநிலையில் தான் இருந்தேன் என்று இப்பொழுது வரை நினைவிருக்கிறது. வெகு நாட்களாய் அந்த கனவை மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டே மகிழந்து கொண்டிருந்தது தனிக்கதை. மறுநாள், மிக வருத்தத்துடனேயே அந்த பென்சிலை அவளிடம் கொடுத்தேன். நான் வேண்டுமென்றே அந்த பென்சிலை திருடிக் கொண்டு சென்று விட்டதாகவும், அதனால் முதல் நாள் இரவு முழுவதும் என்னைத் திட்டிக் கொண்டிருந்ததாகவும், அதற்கு மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்வதாகவும் அவள் சொன்னாள். ஆக, எந்தப் பெண்ணாவது நம்மைத் திட்டினால், அன்று இரவு கனவில், அவளுடன் நமக்குத் திருமணம் நடக்கும் என்று ஒரு தியரியை வடிவமைத்துக் கொண்டேன்.

கனவுக்கான ”ஹேப்பி ஹவர்ஸ்” முடிந்ததும், அன்றைக்கான வழமைக்குள் நம்மை ஒப்புக் கொடுத்து விட வேண்டியது தான். மாநகரத்தின் பரபரப்பான பகுதியில் அமைந்திருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மேன்ஷன்களில், உள்ளடங்கிப் போயிருக்கும் “சேவல் பண்ணை”யின் நான்காவது மாடியில், இரண்டு பேர் தங்கக்கூடிய சிறிய அறையில் தான் இப்பொழுதைய எனது இருப்பு. உடன் தங்கியிருப்பவன் கல்லூரித்தோழன் என்றபடியால், அறையில் பெரிய பாகப்பிரிவினை எதுவும் கிடையாது. அறை முழுதும் இருவரின் உடைகளும், புத்தகங்களும், பொருட்களும் தங்கு தடையின்றி எங்கெங்கும் விரவிக் கிடக்கும். அலுவலம் செல்லும் அவசரகதியில், பொதுக் கழிவறை வரிசையைத் தாண்டி, உடை மாற்றி, உடலுக்கு ஒருமுறை, காலுறைக்குள் ஒரு முறை என வாசனை திரவியங்களைத் தெளித்து விட்டு, கசகசக்கும் கழுத்துப் பட்டையையும், இடுப்புபட்டையையும் இறுக்கிக் கொண்டு, வெக்கு வெக்கென்று நேரத்திற்குள் ஓடி, மின்சார ரயிலைப் பிடித்து அலுவலகம் அடைந்து, அங்கே உணவகத்தில் தினமும் ஒரே மாதிரியாய், பரப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கும், காய்ந்த ரொட்டிகளை ஊறவைத்துத் தின்னும் போதெல்லாம் நினைத்துக் கொள்வேன்… “கனவுகள் எவ்வளவு வண்ணமயமாய், ஒவ்வொரு நாளும் புதுவிதமாய். எதிர்பார்ப்பின் அழகியலோடு தோற்றம் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய கனவுகளுக்குள்ளே சென்று சென்று வாழ வழி இருக்கிறதா ? ”

விதவிதமான கனவுகள் வருகின்றதே, நாம் வாழ்கின்ற இந்த வாழ்வும் அப்படியே கனவாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று அவ்வப்பொழுது யோசிக்கத் தோன்றும். தவறவிட்ட தருணங்கள், கொஞ்சம் முயற்சி எடுத்தால் வெற்றியடைந்திருக்கக் கூடிய வாய்ப்புகள், கொஞ்சம் நிமிர்ந்து நின்றிருக்கக் கூடிய சவால்கள், இன்னும் இளகிப்போயிருக்க வேண்டிய கோபங்கள் என்று எல்லாக் கோட்டையையும் அழித்து விட்டு முதலில் இருந்து விளையாடத் தோன்றும் சாகசமும் நன்றாகத் தான் இருந்தது. மனம் குதூகலிக்கும் வேளையில் வாழ்வை அப்படியே உறைந்து போக வேண்டுவதும், துவண்டு போகும் வேளையில் நடந்த நிகழ்வுகளையெல்லாம் அப்படியே அழித்துவிட்டு புதிதாய் துவங்கிவிட வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது. இந்த சாத்தியக் கூறுகள் வாழ்வில் இல்லாவிட்டலும், கனவுகளில் நிரம்ப நிரம்பக் கிடைப்பதாகவே எப்பொழுதும் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

நிறைவேறாத உள்ளுணர்வு ஆசைகள் தான் கனவுகளாக வருவதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அப்படியென்றால், இவ்வளவு ஆசைகள் உள்ளுக்குள் புதைந்து கிடக்கின்றன என்பதே வியப்பாக இருக்கும். வழமையாய் செல்லும் வாழ்க்கைக்கு வண்ணமயமான் கனவுகள் சுவாரஸ்யத்தைக் கொடுப்பதால், இப்பொழுதெல்லாம், அதை வரவேற்கும் மனநிலைக்கு வந்துவிட்டேன். இன்று வந்த கனவு இன்னும் வித்தியாசமானது.

இதுவரை அறிந்திராத ஒரு பெயரற்ற ஊரில், வார சந்தை போன்று நடந்துகொண்டிருந்தது. ஓவ்வொரு கடையின் முன்னும் பெருந்திரளான கூட்டம் குழுமியிருந்தது. தேசாந்திரியாக சுற்றித்திருந்து, அந்த ஊருக்குள் பெரும் களைப்புடன் நுழைபவனாக நான், கால் போன போக்கில் சந்தையினூடே நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். நா வரண்டு, தாகமெடுக்க, தண்ணீர் தேடி ஒவ்வொரு கடையாக பார்த்தபடி நடந்தேன். வித்தியாசமாய் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு கடையில், மற்ற கடைகளை விட மிக அதிகமான கூட்டம் முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தது. என்னவென்று பார்க்கின்ற ஆர்வத்தில், அந்தக் கடையை எட்டிப் பார்க்க, எனக்குப் பின்னால் வந்த கூட்டம், என்னையும் சேர்த்துத் தள்ளிக் கொண்டு கடை வாசல் வரை கொண்டு போய் விட்டது.

வடநாட்டு பாணி உருமாலும், பெரிய மீசையும், வித்தியாசமான உடையும் அணிந்திருந்த கடைக்காரர் என்னைப் பார்த்து சிநேகமாக சிரித்தார். எனக்குத் தண்ணீர் தாகம் அதிகமாகி மயக்க வருவது போலத் தோன்றியது. என் தேவையைப் புரிந்து கொண்டவர் போல, ஒரு மண் குவளையில் தண்ணீர் கொடுத்தார். நான் ஆவலாக வாங்கி, நெஞ்சு நனைய வேகமாகக் குடித்தேன். நன்றியுணர்ச்சியாக, இந்தக் கடையில் ஏதாவது வாங்கிச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தவனாய், எனது பர்ஸை எடுத்தேன். அதில் இருந்த சில்லரைக் காசுகளை எண்ணுவதற்கு முன்பாகவே கடைக்காரர், கைகளால் சைகை காட்டி நிறுத்தச் சொன்னார். முதலில் பொருளை உபயோகப்படுத்திப் பார்த்து விட்டு, பின் விலையைப் பேசிக் கொள்ளலாம் என்று உறுதியாகக் கூறினார். எனக்கும் அது நல்ல யோசனையாகத் தோன்றவே, சரியென்று பொருட்களைக் காண்பிக்கச் சொன்னேன்.

அவ்வளவு கூட்டத்தையும் விலக்கி, என்னை உள்ளறைக்குக் கூட்டிச் சென்றார். சாணி போட்டு மெழுகியிருந்த மண் தரையும், தென்னங்கீற்று வைத்து கட்டியிருந்த கூரையும், ஒரு கிராமத்து வீட்டை நினைவுபடுத்தியது. அந்த அறை முழுவதும், சிறிதும் பெரிதுமாக மண் தாழிகள் மூங்கில் கூடைகளைக் கொண்டு மூடி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஓவ்வொரு தாழியும் வெவேறு வடிவம் கொண்டிந்தன. தாழியில் இருந்தவை என்ன பொருளாக இருக்கும் என்ற ஆர்வத்தில், கைக்கு எட்டிய முதல் தாழியைத் திறந்து பார்த்தேன். அதில் மீன் குஞ்சுகள் நீந்திக் கொண்டிந்தன. மீன்கள் வியாரமாக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டு, அடுத்த தாழியைத் திறந்தேன் அதில் மேகப்பொதிகள் மிதந்து கொண்டிருந்தன. இது என்னவிதமான வியாபாரம் என்று குழப்பத்துடன், கடைக்காரரைப் பார்த்தேன். அவர் அர்த்தமான புன்முறுவலுடன், “இது கனவு வியாபாரம், இங்கே, பயமும், சிலிர்ப்பும், கூச்சமும், வெறியும், பக்தியும், மோகமும், சாகசமும், புலம்பலும், சிறியதும், பெரியதுமாக இப்படி ஏகப்பட்ட கனவுகள் விற்பனைக்கு இருக்கின்றன. எந்தக் கனவு வேண்டுமோ, அந்த கனவுக்குள் சென்று வாழ்ந்து பார்த்து பிடித்திருந்தால் வாங்கிச் செல்லலாம்” என்றார். ஆச்சரியமும், எதிர்பார்ப்பும் என்னுள் தொற்றிக் கொள்ள, “ஒரு கனவு வாங்குவதற்கு எத்தனை வாழ்க்கையை வேண்டுமானாலும் இலவசமாய் முயன்று பார்க்கலாம்” என்ற விளம்பரமும் கவரவே, ஒவ்வொரு தாழியாகத் திறந்து பார்த்தேன். அதில் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் சிறகடித்துக் கொண்டிருந்த தாழி கவனத்தை ஈர்த்தது. வண்ணத்துப்பூச்சியின் வாழ்க்கை எனும் அந்த கனவுக்குள் நுழைந்து பார்க்க விரும்பினேன். அதைக் கடைக்காரரிடம் தெரிவித்ததும், அவர், அந்த தாழிக்குள் என்னை இறங்கச் சொன்னார். சுவாரஸ்யமும், பயமும் ஒரு சேர பிணைத்துக் கொள்ள, மெல்ல தாழிக்குள் இறங்கினேன்.

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் ஒரு புழுவாய் நெளிந்து கொண்டிருந்தேன். இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தான், பிறகு சிறகடிக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சியாகலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, மூச்சு முட்டி, இருட்டறைக்குள் தள்ளுவது போன்று ஒரு உணர்வு. ஏதோ பயம் தொற்றிக் கொள்ள பதறிப் போய், ” வேண்டாம், நான் சிட்டுக் குருவியின் கனவை முயற்ச்சிக்கிறேன், இது வேண்டாம்!” என கதற., வெளியே இருந்து கடைக்காரரின் சத்தம்… ” இந்த வண்ணத்துப்பூச்சியின் வாழ்வை முடித்து விட்டு வா, பிறகு சிட்டுக் குருவியாகலாம்!”. நானும் வேறு வழியின்றி சிட்டுக்குருவின் கனவை சுமந்து கொண்டு வண்ணத்துப்பூச்சி வாழ்கையின் துவக்கத்தில் உழன்று கொண்டிருந்தேன், அப்பொழுது….”

திடீரென்று, கனவு கலைந்து, முழித்துப் பார்த்தால், என் முதுகில் வண்ணத்துப்பூச்சியின் சிறகுகள் முளைத்து இருப்பது போன்ற உணர்வு. கொஞ்சம் நிதானித்ததும், நினைவு வந்தது. வழக்கமாய் கனவு தான் வரும். இப்பொழுது கனவுக்குள் கனவை வாங்குவது போல ஒரு கனவு வந்திருக்கிறதே என்று யோசித்தவாறே கண்களைக் கசக்கியபடி அமர்ந்திருந்தேன்.
“டீ சாப்பிடப் போகலாமா ?” என்று அறை நண்பன் கேட்கும் போது தான் முழுதாய், சுய நினைவு வந்தது. தலையணையை ஒரு புறமும், கனவை இன்னொரு புறம் ஓரமாய் வைத்துவிட்டு, தெருமுனையில் இருக்கும் கடைக்குத் தேநீர் குடிக்கக் கிளம்பினேன். ம்ம்ம், இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்கியிருந்தால் மகரந்தத்துடன் தேன் குடித்திருக்கலாம்.

******

நித்யையின் நாடகம் ( சிறுகதை ) / எல்.ஜே. வயலட்

images (11)

ஐந்திரரான புத்தர் தோட்டத்தில் நடைபோட்டுக்கொண்டிருந்தார், பின்னால் ஒரு நாரையும் ஆனந்தரும் கூடவே வர, புதிதாய் சங்கத்தில் சேர்ந்த பிக்குணியானவள் வினவினாள், பிரபுவே எத்தனை பாதைகள் எக்கச்சக்க பாதைகள். புதிர்ப்பாதைகளில் ஆகத் தந்திரமானது நேராய் நீண்டிருக்கும் ஒரு எலிவேட்டட் எக்ஸ்பிரஸ்வே என்பது உண்மைதானா?
*
கடவுளற்ற நிலம். நித்யை முதல்முறையாக என்னிடம் சொன்ன வார்த்தைகள். அவள் மறுபடி சொன்னாள், கடவுளற்ற நிலம்.
*
மேடை காலியாக இருக்கிறது. உவள் தன் டிரம் செட்டை மெதுவாக கொண்டுவந்து செட் செய்ய முயன்றுகொண்டிருக்கிறாள். ஃபோனில் ரெனி சொன்னது மனதிற்குள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது, You have to snap out of this di. ஆகத்தான் வேண்டுமா. அவ்வளவுதானா இது. இன்றும் அவள் வருவாளா. அதற்குள் அங்கங்கே சிலர் வந்து சீட்டுகளைத் தேடி உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ரெனி இன்னமும் வரவில்லை.

உவளுக்கு தவறான இடத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் சமயங்களில் முழு வாழ்க்கையுமே அப்படித்தான் தோன்றுவதால் அதை உவள் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. திடீரென்று மேலிருந்து எதுவோ உவளருகில் விழுகிறது. செத்துப்போன ஆட்டுக்குட்டி. அல்லது வைக்கோல் நிரப்பி தைக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியின் உடல். உவளுக்கு அதை சரியாக கவனிக்கவும் நேரம் அளிக்கப்படவில்லை. பதறி வழுக்கி டிரம்கள் சிதறிக்கிடக்க விழுந்துகிடக்கும் இவள் மேல் மட்டும் ஒளி, மற்ற விளக்குகள் அணைக்கப்படுகிறது. அங்கங்கே இருந்து சில கைத்தட்டல் ஒலிகள் கேட்கின்றன.

*

டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மஞ்சள் டிஷர்ட் அணிந்த ரன்பீர் கபூர் தன் நண்பனோடு பெரிய புதிய சிப்ஸ் பாக்கெட்டை விளம்பரம் செய்துகொண்டிருக்கிறார். குண்டு நண்பன் எனக்கு எனக்கு என கேட்க ரன்பீர் சிப்ஸ் பாக்கெட்டை தூக்கிக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

நண்பனும் ரன்பீரும் தங்கள் சிறிய விண்கலத்திலிருந்து பெரிய விண்கப்பலைப் பார்த்துக்கொண்டே மீண்டும் அதைக் கைப்பற்றுவதைப் பற்றி பேசிக்கோன்டிருக்கிறார்கள். கையிருப்புகளும் உணவும் தீர்ந்துகொண்டே இருப்பதாக நண்பன் சொல்கிறான். ஆயுதங்கள் மிகச் சொச்சமே மீதமிருக்கின்றன. இருந்தாலும் முயற்சி செய்துதான் ஆகவேண்டும்.

கிளம்பிய ரன்பீரைத் தடுத்துவிட்டு நண்பன் விண்கப்பலுக்குச் செல்கிறான். டிவியையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். விண்கலத்திலிருக்கும் கனெக்‌ஷன் லிங்க் எப்போது ஆக்டிவேட் ஆகும். கப்பலில் நண்பனுக்கு என்ன ஆகுமென ஸ்க்ரீனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உடைபட்ட சிக்னல் சத்தங்களோடு திரை ஒளிர்கிறது. நண்பனுக்கு பதிலாக அவனது உறைந்த உடல். நித்யை சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் முடியிலிருக்கும் கறுப்புநிற மயிலிறகுகள் சிரிப்பிற்கேற்ப அசைகின்றன. இப்போது நான் சோகமாக முடியாது. கடமையைச் செய்தே ஆகவேண்டும்.

கலத்திலிருந்து வெளியே வருகிறேன். மிக அருகாமை கிரகம் கூட பல ஒளியாண்டுகள் தூரம். நான் தனியாக கப்பலுக்குப் போனாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. திரும்பிப் போயாக வேண்டும். வீட்டிற்கு. மிகநீண்ட தூரம்.

*

தலைவலி. ட்ரம் ஸ்டிக்குகளை இறுக பற்றிக்கொண்டேன். சுற்றி ஓருமுறை தெளிவாகப் பார்த்துக் கொண்டேன். மேடையில் எனக்கு கொஞ்சம் முன்னால் நின்றபடி ரெனி பாடத் தயாராக இருந்தான். ஏ.பி.யின் பேஸ் கிதார் லேசாக அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது, பிரபஞ்சத்தின் பின்னணி இசை. அறுபதுபேர் இருக்க்கூடிய கூட்டம். சிலர் இருக்கைகளைவிட்டு மேடைக்கு அருகிலிருக்கும் திறந்தவெளியில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். நித்யை அதன் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். கடவுளற்ற நிலம், அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. பெரிய கச்சேரியொன்றில், மேடையில் எங்கிருந்தோ வந்தமர்ந்த வெள்ளை புறாவை கையில் ஏந்தியபடி ராபர்ட் ப்ளாண்ட் நிற்கும் புகைப்படம் ஞாபகம் வந்தது. கடவுளற்ற நிலம், ரெனி பேசி முடித்திருந்தான். முதல் பாடல். மெல்லிதாக தொடங்க வேண்டும். 1. . . 1 – 2. . . 1. . . 1 – 2. . . . 1. 1. 1. 2. 2. . . ஒவ்வொரு அடிக்கும் எதிரிலிருக்கும் காட்சி அதிர்ந்தது. பின் ஒவ்வொருமுறையும் அதிரும் காட்சியில் நடுவே நிலையாய் நித்யை. அவள் புன்னகை. கடவுளற்ற நிலம். இரண்டாவது பாடலின்போது கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். நீலம், மஞ்சள், இளஞ்சிவப்பு, ஊதா, வெள்ளை ஒழுங்கற்று பல திசைகளிலிருந்து நேர்க்கோடுகள் தொடங்கி நிறைந்தன. அதிலும் ஒரு ஒழுங்கைக் கண்டபோது. . . . கண்களைத் திறந்தேன்.

நித்யையைக் காணவில்லை. தொடர்ந்து வாசித்தேன். அதிர, அதிர உடல் அதிர்ந்தது. எழுந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன். கண்விழித்தபோது ரெனி ஓங்கி அறைந்தான், பின் இறுகக் கட்டிக்கொண்டான். அப்படியே அமர்ந்துகொண்டு அவன் முதுகில் விரலால் தாளமிட்டேன். . . . 1 – 2. . . 1. . . 1 – 2. . . . பின்னால் ஏ.பி நின்றுகொண்டிருந்தான். மான்ஸ்டர் என்று சொல்லி சிரித்தான்.

அவ்வளவு நாள் கழித்து இப்படி ஒரு இடத்தில் சந்திப்பேன் என நினைக்கவில்லை. ஏ.பியும் வந்திருந்தான். அவனும் நானும் ஒருவரின் கண்களை ஒருவர் பார்த்தவுடனே பட்டென விலகிக்கொண்டோம். நான் பதட்டமாக தலையைக் குனிந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தேன். ஏ.பி பார்த்துவிட்டு ஓய் பூசணி என்று ஓடிவந்தான். ஃபோன் பண்ணா எடுக்கமாட்டியா என தலையில் கொட்டினான். கால்களை மாற்றி மாற்றி வைத்து நின்றேன். ஃபோனை எடுத்துப் பார்ப்பதும் மறுபடி பைக்குள் வைப்பதுமாக இருந்தேன். என் மழை நீ
நீ மழை
நீ வெயில்
இலையுதிர் நீ
நீ மழை மழை நீ நீ மழை
வெயில் நீ
வெயில் நீ
நீ வெயில்
நீ ர்
வ தி
ச யு
ந் லை
த இ
ம் நீ
மழை நீ
என் மழை நீ நீ மழை நீ மழை மழை நீ . . . . . . . . . . . . . . . .

நித்யையை அதன்பிறகு நீண்டகாலம் பார்க்கவில்லை. ஏ.பி மேலே படிக்க என்று யூ.கே போய்விட்டான். ரெனியைப் பார்ப்பது கொஞ்ச கொஞ்சமாக குறைந்துகொண்டிருந்தது. காதுமடல்களுக்கு மிக அருகில் அவள் தோன்றும் கனவுகளால் பதற்றமுற்று நள்ளிரவுகளில் விழித்தேன். பணப்பிரச்சனைகளற்ற ஒரு நிலையை நோக்கி போய்க்கொண்டிருக்கிறாய், கொஞ்ச நாள் பைத்தியக்காரத்தனங்களை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு அமைதியாய் இரு என்றாள் அக்கா.

தினம் பேசவில்லை, ஃபேஸ்புக் அப்டேட் போடும் நேரத்தில் எனக்கு மெஸேஜ் செய்திருக்கலாம் போன்ற எதுவும் ரெனியை பாதித்ததாக தெரியவில்லை. அவனிடம் அவ்வாறான யோசனைகள் எதுவுமில்லை. நேரில் சந்திக்கும்போது வெகு எளிதாக கட்டியணைத்து இயல்பாக பேசத் தொடங்கிவிடுகிறான், நானும் சிறிது நேரம் அலங்கமலங்க விழித்து பின் அதையே தொடர்வேன். ஒருமுறைகூட நித்யையைப் பற்றிப் பேச்செடுக்கவில்லை. பின் அவனைப் பார்ப்பதும் குறைந்துபோனது.

*

பெரிய கடவுள்களைப் பொறுத்தவரை எல்லா நிலமும் அவர்தம் நிலமே.
வெள்ளை, நீலம், கருப்பு என மூன்று வண்ணங்களில் உடையணிந்திருந்த தடிமாடுகளைப் போலிருந்த மூவரும் அன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது பூமியின் மேல் ஆகாயமிருந்தது. வெள்ளை ஆடை அணிந்திருந்த மூத்தவன் நிலமும் அதன் பலத்தில் நிற்கும் ஆகாயமும் தமதென்றான். நீல உடை அணிந்திருந்தவன் நீரும் அதில் மிதக்கும் நிலமும் தமதென்றான். இளையவன் சிரித்தபடி, நிலமும் அதனுள்ளிருக்கும் வெப்பமும் தமதென்றான். சண்டையின் ஆறாம் நாள்தான் அவர்கள் அவளை கவனித்தனர். அந்த பெரும் பரப்பில் சண்டையைக் கவனியாது தன் நினைவிலிருந்து எடுத்து தாவரங்களை நட்டு, எங்கோ செல்லும் மேகங்களை நிறுத்தி நீர்விட சொல்லி ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

*

உன்மேல் பூனைவாசம் அடிக்கிறது, அதுதான் அவள் கடைசியாக என்னிடம் சொன்னது.
நித்யை ப்ளீஸ், எல்லாரும் சொல்லீட்டாங்க. நீ வெறும். இல்ல. நீ என்னவா இருந்தாலும் சரி, என்னால இதுக்குமேல முடியாது. நித்யே ப்ளீஸ். ப்ளீஸ். ப்ளீஸ். என்னைச் சுற்றி ஒளி நிறைகிறது. எங்கே போனாள் அவள். யாரோ என் கையைப் பற்றி இழுக்கிறார்கள்.

பின்னாலிருந்து பஸ் ஹாரன் சத்தம் மெல்லத் தொடங்கி இரைகிறது. எவ்வளவு நேரமாக கண்களை மூடிக்கொண்டு நடுரோட்டில் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். பஸ்ஸிலிருந்து கண்டக்டர் எட்டிப்பார்த்துத் திட்டுகிறார். நிறைய பேர் ஜன்னல்களிலிருந்து தலைநீட்டி என்னையே பார்க்கிறார்கள். ஓரமாக இழுத்தவர் என்னமா ஆச்சு என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். என்னை அறியாமல் அவளைத் தேடுகிறேன். அவள் அந்த பஸ்ஸில் ஏறுகிறாள், என்னைப் பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தவளாய் தலையாட்டுகிறாள். பஸ் தூர செல்லும்வரை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறேன், அவள் என் பக்கம் திரும்பவில்லை. நித்யை, ப்ளீஸ்.

*

ரெனியின் ஆய்வுப்படிப்பின் கள ஆய்வுக்காக அந்த கிராமத்தில் ஒரு கிழவியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தோம். அந்த வீட்டில் கிழவியையும் அவள் பேரனையும் தவிர யாருமில்லை. அந்த வீட்டின் ஒரு மூலையில் நான்கு பொம்மலாட்ட பொம்மைகள் சரித்துவைக்கப் பட்டிருக்கும். முன்று கொஞ்சம் உயரமாகவும், வெள்ளையாகவும் இருந்தன. அவை பளபளப்பாக இருந்திருக்கக்கூடிய துணிகளில் வெள்ளை, நீலம், கருப்பு என ஆளுக்கொரு நிறத்தில் ஆடையுடுத்தி இருந்தன. அணிகளும் பூட்டப்பட்டிருந்தன. நான்காவது பொம்மை கொஞ்சம் மங்கலான நிறத்தில் சிவப்புத் துணி சீலைபோல போர்த்தப்பட்டு இருந்தது.
அவற்றை சின்னப்பையன் எப்போதாவது எடுத்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.

அவன் பள்ளி நண்பர்களுக்கு கதை சொல்வான். ரெனியுடன் அங்கே தங்கியிருந்தபோது கவனித்தேன். அந்த குள்ள பொம்மைதான் எப்போதும் கோமாளி, அதன் தலையில் இலை தழைகளை சொருகிவைப்பான்.
வயிற்றைச் சுற்றி துணிகள் கட்டி பெரிய தொந்தியாக்கியிருப்பான்.

ஏய் அம்பது கோழி எம்பது முட்ட வேகாமத் திம்பேன்
அம்பது கோழி எம்பது அப்படியேத் திம்பேன்
ஆறண்டா சோறு நூறண்டா காபி
பத்தாமப் போச்சே, பத்தும் பத்தாமப் போச்சே
சத்தோம், என்ன சத்தோம், சைலன்ன்ன்ன்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்
. . .

அதே பொம்மையை வெறும் சிவப்புத்துணியை சுற்றி கிழவி ஒருநாள் ஒப்பாரி வைத்தாள்
சீலையில சிங்காரி
சிறுத்தப் புலி கோவம் உண்டு
சீமயில என்ன கண்டு
சிறுக்கி அவ போனாளோ
சிரிச்சதில கண்ணுபட்டோ. . .

பாடிக்கொண்டிருந்தவள் என்னைப் பார்த்ததும் நிறுத்திவிட்டாள். நானும் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தேன். திரை மெல்ல அவிழ்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சட்டென எல்லா பக்கமும் தட் தட்டென்ற சத்தத்துடன் விழுகிறது கனத்த திரை. எங்கும் இருட்டு. கையை நீட்டி எல்லா பக்கமும் தேடுகிறேன். ஆனால் திரையோ எதுவுமோ கையில் படவில்லை.

வெற்று மேடை. என் மேல் மட்டும் ஒளி விழுகிறது. எங்கோ தூரத்திலிருந்து. கனத்த பாதங்கள் என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒலி. யானைக் குட்டியொன்று இரண்டு கால்களில் மெல்ல எதையோ யோசித்துக்கொண்டே நடப்பதுபோன்று. தம் தம் தம் தம் தம். அப்போதுதான் பின்னால் மங்கலாகத் தெரியும் உருவத்தைக் காண்கிறேன், அதன்மேலும் ஒளி, யாரோ நிற்கிறார்கள். நித்யை நீயா, இம்முறை நான் விலகி ஓடுவதாயில்லை. வேகமாக அதனை நோக்கி ஓடுகிறேன்.

கண்ணாடியில் தொம்மென இடித்துக்கொண்டு விழ தூரத்திலிருந்து சிரிப்பொலிகள் கேட்கின்றன. சிரிப்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கென பதிவு செய்யப்பட்ட சிரிப்பொலிகள், என்ன நகைச்சுவைக்காக இப்படிச் சிரித்திருப்பார்கள் அவர்கள். கண்ணாடியை மறுபடி பார்க்கிறேன். குழப்பத்தோடு உற்றுநோக்குகிறேன். மறுபடி சிரிப்பொலிகள். கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து எதிர்ப்பக்கம் தூரமாக பார்த்து வாயில் விரல்வைத்து கோமாளி எச்சரிக்கிறான். சைலன்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்…. என்ன சத்தோம், தித்தோம். . .

தத்தோம் தித்தோம் திகதிக யப்பப்பப்போ… யம்மோ, ஒரு எடத்துல ஆட மாட்டியா தாயி, இதென்ன காலா ஒடச்சுவுட்ட காவாயா, எல்லா தெசயிலயும் பாயுது. தத்தத்தத்த. . . .

மறுபடி கைத்தட்டல் ஒலிகள் கேட்கின்றன. முடிந்ததா. என்னதான் நடந்ததென பார்வையாளர்களைக் கேட்கலாம் என்றால் எல்லோரும் நான் வெளியேவருவதற்குள் ஒரு பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டிருக்கின்றனர். பஸ் கிளம்பிவிட்டிருந்தது. சில நிமிடங்கள் பயனற்று தெரிந்த முகங்கள் ஏதுமிருக்கிறதா என தேடியபிறகு உள்ளே கோமாளியைத் தேடி ஓடுகிறேன். நித்யை ப்ளீஸ்.

*

ஸ்பேஸ் போர்ட்டை அன்லாக் செய்வது மிக சிக்கலான ஒரு வழிமுறையாகும். ஒரு பெரிய ஸிப்பின் ஒவ்வொரு பல்லிலும் கால் வைத்து நடப்பதை போல எதுவுமில்லாத வெளியில் செய்யவேன்டும். சரியான பாஸ்வேர்டில் நடந்தால் மட்டுமே திறக்கும்.

வானில் திறந்த போர்ட்டிலிருந்து நான் மேகங்களைக் கடந்து தரையை நோக்கி விழுந்துகொண்டிருக்கிறேன். மிக லேசாக நான் மிதந்து தரையில் விழுகிறேன். அருகில் இருந்த நீண்ட குழலுடைய துப்பாக்கி போன்ற ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு தூரத்திலிருந்த மலையை நோக்கி ஓடுகிறேன். இங்கிருந்து பெரிய சிலையின் பாதங்கள் மட்டும் லேசாகத் தெரிகிறது. ஊர்வரைப் போனால்தான் நீட்டிப் படுத்திருக்கும் சிலையின் கைகளைப் பார்க்கமுடியும்.

நான் ஓடுகிறேன். பின்னால் உருண்டுவரும் பெரிய கல் உருளைகளை கையிருக்கும் ஆயுதத்தால் சுட்டபடி. தரையிலிருந்து பல அடி உயரம் வரை எளிதாக பறந்தும் மிதந்தும் ஓடுகிறேன். எதிலோ இடித்துக்கொண்டேன். அல்லது எதனாலோ தாக்கப்பட்டிருக்கிறேன். கைகள் கட்டுப்பாடிழந்து விரிய சுழன்றபடி கீழே விழுகிறேன்.

கண் விழிக்கும்போது குளக்கரையிலிருக்கிறேன். சிலை தலைக்கு மடக்கிவைத்துப் படுத்திருக்கும் கைமுட்டிக்கு அருகிலிருக்கும் விகாரையின் குளம். நிமிர்ந்துபார்த்தால் சிலையின் தலைமுடி தெரியவில்லை. மேகங்கள் மறைத்திருக்கிறது. நித்யையும் நண்பனும் அருகில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் எதுவோ சரியாக இல்லை. நான் சுற்றிமுற்றி பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். அவர்கள் வேறு எதையோ என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூரத்தில் விகாரையின் படிகளில் இருந்துவரும் கறுப்பு நிறப் பூனை. அதன் மின்னும் ரோமங்களில் சிறிய வெள்ளைப் பனித்துளிகள் ஒட்டியிருக்கின்றன.

*

ஏய் பூசணி. . .

நீங்க யாருமே என்ன நம்பவேயில்ல ஏபி, அத்தனை நாள். அத்தனை நாள் அவ நம்ம முன்னாடியே இருந்தப்ப. . .

இட்ஸ் ஓகே என்றபடி கட்டிக்கொள்கிறான். லேசாக அழுதிருப்பான் போலிருந்தது. அவன் மறுபடி யூகே செல்வதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குகிறோம்.

*

புத்தர் புன்னகைத்துவிட்டு தொடர்ந்து நடக்கிறார். நாரையும் அவரைத் தொடர்கிறது. பின்தொடரத் தொடங்கிய ஆனந்தர் ஒரு கணம் தயங்கி அவளிடத்தே வருகிறார். துறவியே கேள், பதிலில்லாத கேள்விகளைப் பின்தொடர்தல் என்பது கட்டிமுடிக்கப்படாத எலிவேட்டட் எக்ஸ்பிரஸ்வேயில் எண்பதில் செல்வதைப் போன்றது.

•••

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

ரயில் பயணங்களில் ( சிறுகதை ) / அகில் குமார்

download (14)

பயணச்சீட்டுக்கு தேவையான பணத்தை மட்டும் பர்சிலிருந்து வெளியே எடுத்துவிட்டு எனக்கு பின்னால் நின்றவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். பாக்கின் கறை படிந்த பற்களைக் காட்டிச் சிரித்தான். பர்ஸை சட்டையின் பாக்கெட்டில் வைத்துகொண்டேன். முன்னால் பெரிய வரிசையாக இருந்தது. சென்ட்ரல் வந்து டிக்கெட் எடுக்க நினைத்தது தப்புதான், சென்னை புறநகர் நிலையத்திலேயே பயணச்சீட்டு எடுத்திருந்து இருக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டேன். சுதந்திர தினம் திங்கள் கிழமை வருவதால் மூன்றுநாள் விடுமுறையை சொந்த ஊரில் கழிக்க சென்னை அகதிகள் நிறையப்பேர் ஆசைப்பட்டதால்தான் இவ்வளவு கூட்டம். ஆனால் தீபாவளி அளவிற்கு கூட்டம் இல்லை.

தீபாவளி அன்றைக்கு ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் இடம்பிடிக்க தெரிந்திருந்தால் நீங்கள் சூப்பர்மேன்,ஸ்பைடர்மேனைவிடப் பெரிய மேன். (பெண்ணியவாதிகள் வொண்டர் வுமன் என்று மாற்றிப் படித்துக்கொள்ளுமாறு ரொம்பவும் அடக்கத்துடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்) போன வருடம் தீபாவளிக்கு என்னை இப்படிப்பட்ட மேன்களில் ஒருவன் என நம்பி தரணி ஃபோன் செய்தான்.

“டேய் எங்கடா இருக்க, கிளம்பிட்டியா இல்லியா”

“இப்பதாண்டா ஆபிஸ் முடிஞ்சது. கிளம்பிட்டே இருக்கேன். நான் ஒரு ஆறு மணிக்கு அங்க இருப்பேன். ஏழு மணி டிரெயின்ல போயிடலாம். நம்ப சிவப்பிரபு காலையிலேயே சப் அர்பன் ஸ்டேஷன்ல நமக்கு டிக்கெட் எடுத்துட்டு வந்துட்டான்”

” டேய் இடம் பிடிச்சிடுவேல்லா?”

“நாம பாக்காத டிரெயினா? நீ வாடா பாத்துக்கலாம்”

அவ்வளவு பெருங்கூட்டம் அன்றுவருமென்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. தென்னிந்தியர்களை விட வட இந்தியர்கள் அதிகமாக இருப்பதுபோல தோன்றியது. தரணி என்னை ஒரு மார்க்கமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“ஒண்ணு பண்ணுவோம்டா தரணி, நீ ஒரு கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏறு, நான் ஒண்ணுல ஏறறேன். யாருக்கு இடம் கிடைக்குதோ அவங்க இன்னொருத்தருக்கு ஃபோன் பண்ணி சொல்லலாம்” என்றேன். சரி என்பதுபோல தலையாட்டினான். இன்றைக்கு என்ன நடக்கப்போகிறதோ என நினைத்துக்கொண்டேன்.

தொலைக்காட்சியில் ஒரு குளிர்பானத்தைக் குடிப்பதற்கு பறந்து பறந்து விஷால் செய்யும் பிரயத்தனத்தை பார்த்திருப்பீர்கள் இல்லையா?அதைப் பார்த்தது இல்லையென்றால் சாவைக் கண்டு பயப்படாமல் குளிர்பானம் குடித்துவிட்டு குறிஞ்சிப்பூ பறிக்கப் போகும் ஆர்யாவை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆர்யாவாக, விஷாலாக மாறி வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கும் டிரெயினின் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டின் வாயில்க் கம்பியை ஒரு வழியாகப் பிடித்தேன். ஆனால் எனக்கு முன்பே பலபேர் ஏறி இடம் பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பொதுவாக ரயில் வந்த உடன் எல்லாம் லைட் போட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்பதால் இருட்டாக இருந்தது. நான்கு பேர் உட்காரும் இடத்தில் ஒருவன் படுத்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கால் முடிந்தபிறகு மீதமுள்ள இடத்தில் போய் உட்கார்ந்தேன். என்னை ஒருமுறை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துவிட்டு எட்டி மிதித்தான். இடம் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒருத்தன்மேல் போய் விழுந்து அவனைக் கட்டிப்பிடித்தேன். அவன் என் பிறப்பு சார்ந்த வசைகளை சொல்லி திட்ட ஆரம்பித்தான்.

சிராஜ் உத் தௌலா என்கிற வங்காள நவாப் ஆங்கிலேயர்கள் நூற்று நாற்பத்தியாறு பேரை ஒரு சிறிய இருட்டறையில் அடைத்து வைத்துவிடுவான். மூச்சுத்திணறல், நெரிசல் இவற்றால் நூற்றி இருபத்து மூன்றுபேர் இறந்துவிடுவார்கள். அதிலிருந்து தப்பித்துப்போகிற ஹோல்வெல் என்கிற படைவீரர் இதை இங்கிலாந்துக்கு சென்று சொல்லி கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு ஆதரவு பெருகி பின் வங்காள நவாப்பின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரும். தெற்காசியா முழுவதையும் பிரிட்டீஷ் கைப்பற்றும். அந்த இருட்டறை துயரச் சம்பவம் போலதான் இந்தத் துயரமும். மூச்சு, மூச்சு என்று சிலர் கதறிக்கொண்டிருந்தார்கள். எல்லா உடல்களிலிருந்தும் வியர்வை இன்னொருவருக்கு இடம்மாறிக் கொண்டிருந்தது. நான் எப்படியாவது வெளியே செல்ல முயற்சித்தேன். ஒரு குழு வெளியே செல்ல முயல இன்னொரு குழு உள்ளே ஏற முயல பயங்கர தள்ளு முள்ளு ஏற்பட்டது. யார் யாரோ என் காலை மிதித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூச்சு விட முடியவில்லை. என்னவென்றே பிரித்தறியவியலாத நாற்றம் அங்கே பரவிக்கொண்டிருந்தது. “டேய் நகருங்கடா, வெளிய போறண்டா” என்று கத்திக்கொண்டே ஒவ்வொருவரையும் விலக்கி ஒரு வழியாக வெளியே வந்தேன். நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தில் ஓடிவிட்டு வந்தவன்போல் மூச்சு வாங்கியது. தரணிக்கு ஃபோன் செய்தேன். அவன் பேசுவது ஒன்றும் பெரும் இரைச்சலில் கேட்கவில்லை. சோர்ந்துபோய் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒருவன் ஒரு இளம்பெண்ணுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி நடத்துவது மாதிரி அவள் கையை ஆட்டி ஆட்டி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்பொழுது நெற்றி தொடும் முடியை விலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அவள் கைப்பையிலிருந்து ஃபோனை எடுத்து அந்தப் பையனோடு செல்பி எடுக்க ஆரம்பித்தாள். இதுவரை புறமுதுகு காட்டி நின்றவன் இப்போது முகத்தைக் காட்டினான். அந்த உருவத்திற்கு தரணியின் முகம் இருந்தது.

“டேய் தரணி என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? ” என்றேன்.

“மனுஷனுங்களாடா இவனுங்க? எனக்கு முன்னாடி இவங்க ஏற டிரை பண்ணி கீழ விழப்போய்ட்டாங்க. நான்தான் காப்பாத்தனேன். ”

“யா, அகைன் எ பிக் தாங்ஸ் டூ யூ படி ” என அவனுக்கு கை கொடுத்தாள். ” டிக்கெட் புக் பண்ல. எல்லாமே ஃபில் ஆயிடுச்சு. அதான் ஜெனரல் வர வேண்டியதா போச்சு. பர்ஸ்ட் டைம். இப்படி இருக்கும்ணு தெரியாது. ஏன் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்ல கூட ஆம்பளைங்க உட்கார்ந்திருக்காங்க” என்று கேட்டாள்.

” நீங்க பின்னாடி வந்தது தப்பு. முன்னாடி ஒரு லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் இருக்கும். அங்கதான் போலிஸ் லைன்ல நிக்க வச்சு பொண்ணுகள ஏத்தி விடுவாங்க. பொங்கல், தீபாவளி வந்துட்டா லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்லாம் கணக்கிலேயே எடுத்துக்கறது கிடையாது. அதிகாரிகளும் கண்டுக்கறது இல்ல. சமத்துவ சமுதாயமா மாறிடுவோம்” என்றேன்.

“சமத்துவம், சமத்துவம், எனிவே இட்ஸ் எ டிபரென்ட் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ” என்று ஏதோ புரிந்தது மாதிரி சிரித்தாள். லுக் ஹியர் என்று தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தைக் காட்டினாள். அங்கே தரணி இவளோடு சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்பி இருந்தது. பிரேவ் மேன், சேவ்ட் மை லைப் என்று குறிப்பு போட்டிருந்தாள். பிறகு பத்து மணிக்கு கிளம்புகிற ஒரு தொடர்வண்டியில் ஏழரை மணிக்கே ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டோம். அவளும் தரணியும் அருகருகே அமர்ந்துகொண்டார்கள். சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள்.

“நீங்க எப்போ படிச்சு முடிச்சிங்க”

“2014″

“ஹேய் நான் 2013. அப்படினா நான் உனக்கு அக்கா. என்ன லவ்லாம் பண்ணக் கூடாது ” என்று யாருமே இதை வரை சொல்லாத ஜோக் ஒன்றை சொல்லி விட்ட மாதிரி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். எல்லாரும் வாய்விட்டு சிரிக்கிற நகைச்சுவைக்கே உணர்ச்சி காட்டாத தரணி கெக்க பிக்கே என சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். கண்ணை மூடித் தூங்குவதுபோல் கொஞ்ச நேரம் பாவ்லா செய்துவிட்டு பிறகு உண்மையாகவே தூங்கிப்போய் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.

ஏன் எனக்கு அவள் ஏறிய கம்பார்ட்மென்ட் முன்னால் நிற்கிற வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை? ஏன் அது எனக்கு தோன்றவில்லை? எனக்கு துயரச் சம்பவமாகவும் அவனுக்கு இனிய சம்பவமாகவும்தான் வாழ்க்கை இதை தீர்மானித்திருந்ததோ? நான் தரணி அளவிற்கு பிரேவ் மேன் இல்லைதான் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

எனக்கு முன்னாலிருந்த வரிசை மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டில் பாதிப்பேர் டிக்கெட்டே எடுப்பதில்லைதான். ஆனால் அந்த முயற்சியை நான் இப்போது எடுக்கத் துணியவில்லை. இந்தியாவின் வரிப்பணத்துக்கு பங்கம் வந்துவிடுமென்ற நினைப்பிலெல்லாம் இல்லை. அதற்கும் ஒரு முன்கதை இருக்கிறது. அதுவும் தரணியால்தான் நிகழ்ந்தது.

அப்போது நான் கிண்டியில் தங்கியிருந்தேன்.ஊரிலிருந்து திரும்பி ஒருநாள் அதிகாலை சென்னையை வந்தடைந்ததும் தாம்பரம் செல்லும் புறநகர் ரயிலைப் பிடிக்க நானும் தரணியும் இன்னும் இரண்டு நண்பர்களும் பார்க் ஸ்டேஷனில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். பயணச்சீட்டு கொடுக்கும் இடத்தில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

“டேய் இன்னைக்கு டிக்கெட் எடுக்காம போய் பாப்பமா?” என்றான் தரணி.

எனக்கு உள்ளூர கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையில் எப்போதும் சவாலான காரியங்களை செய்து பார்க்கிற என் கொள்கையை நினைத்துப் பார்த்தேன். கூட இருந்த நண்பர்களும் கொஞ்சம் பயத்தில் இருந்தார்கள். ” வேணாம்டா ” என்றார்கள்.

நான் ஒரு சொற்பொழிவாளரைப்போல் அவர்கள் முன்னால் போய் நின்று பேச ஆரம்பித்தேன்.

“நாம எப்பவும் டிக்கெட் எடுத்துதான் போய்ட்டு இருக்கோம். நாம யாரையும் ஏமாத்தல. இன்னைக்கு நாம ஒரு எக்ஸ்பெரிமண்ட் பண்ணப் போறோம். அந்த சூழ்நிலை எப்படி இருக்குனு தெரிஞ்சுக்கப்போறோம். அத நாம எப்படி கடந்துவரோம்னு புரிஞ்சிக்கப்போறோம். இத நாம ஒரு பழக்கமாக்கிக்கப் போறதில்ல. இது ஒரு அனுபவம். கமான் கைஸ்” என அவர்களை மூளைச்சலவை செய்தேன். அவர்களும் வேண்டா வெறுப்பாக ஒப்புக்கொள்ள அடுத்துவந்த புறநகர் ரயிலில் ஏறினோம்.

அவர்கள் கொஞ்ச நேரத்தில் சகஜமாகி பேச ஆரம்பித்திருந்தார்கள். எனக்கு இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. சமூகம் தீமையென்று சொல்லியிருக்கற விஷயங்களை முயல்கிறபொழுது வருகிற நடுக்கம் அதனைத் தொடர்ந்த வேகமான இதயத்துடிப்பு. அவர்கள் பேசுவது எதுவுமே எனக்கு கேட்கவில்லை. வேறொரு உலகில் தனி மனிதனாய் அகப்பட்டுக்கொண்டதுபோல் இருந்தது. முதன்முதலில் மது குடிக்கும்போது எனக்கிந்த நடுக்கம் வந்தது. அந்த மஞ்சள் நிற திரவம் ஒரு கோப்பையில் ஊற்றப்பட்டு என் முன்னால் வைக்கப்பட்டபோது நடுங்க ஆரம்பித்தேன். என் அப்பாவின் முகமும், அம்மாவின் முகமும் என் கண் முன் வந்து ” குடிக்கிறியா கண்ணு, அம்மாவோட குட்டிப்பையன் குடிக்கிறியா கண்ணு ” என்று அம்மா கேட்பதுபோல் அன்று தோன்றியது. குவளையில் இருந்த பியரை எடுத்து நடுங்கி நடுங்கி அன்று சட்டையில் ஊற்றிக்கொண்டேன். அதே மாதிரியான நடுக்கம்( பின்னாளில் எக்ஸிஸ்டென்சியலிசம்டா, தனி மனித இருப்புடா, புனித பிம்ப உடைப்புடா, கலாச்சார கட்டுடைப்புடா என நடுங்காமல் குடித்தது வேறுகதை).

அதுவுமில்லாமல் எப்போது முதல்முறையாக சவாலான காரியங்களில் ஈடுபடுகிறேனோ அப்போதெல்லாம் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்படித்தான் ஒருமுறை மிட்நைட் ஹாட் பார்க்கலாம் என்று ஃபேஷன் டிவியை பார்த்தப்பொழுது வீட்டில் மாட்டிக்கொண்டேன். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்பொழுது திருடும் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள கடையில் கடைக்கார அக்காவிற்கு தெரியாமல் மிட்டாய் டப்பாவிற்குள் கைவிடும்போது மாட்டிக்கொண்டேன். பிறகு எனது கணக்கு டீச்சர் வந்து காப்பாற்றி விட்டார்.

“இந்தப் பையனா? நல்ல பையன்ங்க. நல்லா படிக்கிற பையன். இவனுக்கு திருட்டு பட்டம் கட்ட பாக்கறீங்களா? ”

” மிஸ். மிட்டாய கையில எடுத்துட்டு காசு குடுக்கலாம்னு நெனச்சேன். அதுக்குள்ள திருடன்னு சொல்றாங்க மிஸ்.”

“ஏங்க, கண்கூடா பாக்கற நானு முட்டாளுங்களா? ” மிஸ்ஸைப் பார்த்து கேட்டார் கடைக்கார அக்கா

“சும்மா பேசாதம்மா, எவ்ளோ ஆச்சுன்னு சொல்லு. நான் குடுக்கறேன்”

ரயில் கிண்டியை தொட்டிருந்தது. பயணச்சீட்டு பரிசோதகர்கள் யாரும் இருக்கிறார்களா என சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். யாரையுமே காணவில்லை. எதிரி மன்னனை புறமுதுகிட்டு ஓடச்செய்த மன்னனைப்போல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். வெளியே செல்லும் மேம்பாலத்திற்கு அருகில் இரண்டு வெள்ளுடை வேந்தர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். “டிக்கெட் செக்கர்டா” என்று எங்களில் ஒருவன் கத்தினான். மூன்று பேரும் மாட்டிக்கொண்டோம். தரணி தப்பித்திருந்தான்.

“தம்பி, டிக்கெட் எங்கப்பா?”

ஊரிலிருந்து சென்னை வரை வந்த டிக்கெட்டைக் காட்டினேன். ஒரு அறைக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள். “நான் ஃபைன் போடறேன். நான் இன்னும் யாரையும் புடிக்கல ” என்றார் ஒருவர். ” என் கணக்குல கைவைக்காதீங்க சார். எனக்கும் இதுதான் முதல் போணி ” என்றார் எங்களைப் பிடித்தவர். பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்டவர்கள் போல் நின்று கொண்டிருந்தோம்.

“டேய் ஃபைன் கட்ட காசில்லைனு சொல்லுடா, என்ன பண்ணிருவானுங்கன்னு பாப்போம் ” என்றான் கூடிருந்த நண்பன்.

” ஃபோன பிடுங்கிட்டு விட்ருவானுங்க. அமைதியா இருடா ” என்றேன்.

“எல்லாம் உன்னாலதான்” என்று இரண்டு பேரும் முகத்தைக் கொடூரமாக்கிக் கொண்டு கோரஸாகப் பாடினார்கள். முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பி சுவரில் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் பல்லியை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். மூன்று பேரின் பெயரையும் அபராதப் படிவத்தில் நிரப்பிவிட்டு கையெழுத்து கேட்டார்கள். ஆளுக்கு இருநூற்றைம்பது வீதம் எழுநூற்று ஐம்பது ரூபாய் அபராதம். என்னிடமிருந்த இந்த அபராத ரசீதை பிடுங்கி இந்த சம்பவத்தின் நினைவாக தரணி கொஞ்ச நாள் வைத்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது வைத்திருக்கிறானா என்று தெரியவில்லை. (பிறகுதான் தெரிந்தது. நான் ஊரிலிருந்து ஏறும்போதே சென்னை என்பதற்கு பதிலாக கிண்டிக்கே டிக்கெட் எடுக்க வசதி உண்டென்று. பார்க் ஸ்டேஷனில் டிக்கெட்டுக்கு நிற்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லையென்பது)

வரிசையில் முன்னால் இன்னுமொரு ஐந்து பேர் இருந்தார்கள்.வேகமாக முன் நகர்ந்தேன்.என் பின்னாலிருந்த உருவம் என் தோளைத் தட்டியது. என்ன என்பதுபோல் தலையை கீழிருந்து மேல்தூக்கிக் கேட்டேன். எதுவும் பேசாமல் கீழே கை காட்டியது. என் இரண்டு கால்களுக்கிடையே என் பர்ஸ் கிடந்தது. அவசரமாக நகர்கிறபொழுது முன் பாக்கெட்டிலிருந்து விழுந்துவிட்டதுபோல. “தேங்ஸ்” என்றேன். லிப்ஸ்டிக் போட்டதுபோல் இருந்த பல்லைக் காட்டி தலையை சொறிந்துகொண்டே சிரித்தார். பர்ஸை எடுத்து பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டேன்.

டிக்கெட் எடுத்துவிட்டு வேகமாக நிலையத்தில் நுழைந்தேன். போகத் திட்டமிட்டிருந்த ரயில் வந்திருந்தது.முன்னால் இருக்கும் பொதுப்பிரிவு பெட்டியைப் பார்த்தேன். பேருந்தில் தொங்குவதுபோல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பிளாட்பார்மின் இறுதியில் இருக்கும் பொதுப்பெட்டியை நோக்கி வேகமாக ஓடினேன். அங்கும் கூட்டமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் நிற்பதற்கு இடமிருந்தது. ரயில் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்திருந்தது. எப்படியும் ஊர்ப்போகிறவரை நின்றுகொண்டே இருக்க முடியாது அப்படியே தரையிலையே உட்கார்ந்தேன். அவ்வளவு கஷ்டமாகவெல்லாம் இல்லை.

கழிவறையின் வாசலின் அருகில் உட்கார்ந்து வந்த அனுபவமும் எனக்குண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒண்ணுக்கோ, ரெண்டுக்கோ போகும்போது எழுந்துகொள்ள வேண்டும். சில வேளைகளில் அந்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கே பெரும்போட்டி நடக்கும். கழிவறையில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்திருக்கிற நண்பர்களும் எனக்குண்டு. அதையெல்லாம் பார்க்கிறபொழுது இன்றைக்கு கிடைத்திருக்கிற இடம் கொஞ்சம் வசதியானதுதான். ஒருகாலத்தில் நான் இப்படி உட்காருபவனே அல்ல. தரணிதான் இதையும் எனக்கு பழக்கினான். முதல்முறையாக சென்னைக்கு வருகிறபொழுதும் இதே போன்றதொரு கூட்டம். இடமில்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தேன். ” டேய் பக்கத்து பொட்டியில எடம் இருக்கு வா” என்று கூட்டிப் போனான். அங்கே கொஞ்சம் தரைப்பகுதியை பிடித்துவைத்துவிட்டு சென்னைக்கு மிக அருகில் இருக்கும் இடத்தை வாங்கிவிட்டவன்போல் என்னைப் பார்த்தான்.

“டேய் இங்க எப்படிடா உட்காரறது?” என்று கேட்டேன். ” ஓ பெரிய இவரு. சீட்டுலதான் குண்டி அமருமோ” என்றான். பிறகு அவன் மட்டும் உட்கார்ந்துகொண்டான். இதே இரவில் படுக்கை வசதி இருக்கிற பெட்டியில் இருப்பவன் எப்படி தூங்கிக்கொண்டிருப்பான்? தூங்கிக்கொண்டிருப்பானா இல்லை குளிர்சாதன படுக்கை வசதி கொண்டவனை நினைத்துக்கொண்டிருப்பானா? எனக்கு தூக்கம் வந்தது. கால் வலித்தது. தரணியை கொஞ்சம் நகரச் சொல்லிவிட்டு தரையில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். அன்றிலிருந்து தரை பழகிப்போனது.

எனக்கு வலமும், இடமும் வட இந்தியர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். ரயில் முழுக்க அவர்கள் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருந்தது. லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள்தான் பொதுப்பெட்டியாளர்களின் அப்பர் பெர்த். கம்பிகளை குறுக்கும் நெடுக்கும் வைத்து அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடத்தில் நிறைய நேரம் அமர முடியாது. ஆனால் மரப்பலகையால் அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள் இருக்கிற ரயில் கிடைத்தால் கொண்டாட்டம்தான். சிறிய லக்கேஜ் வைக்க அமைக்கப்பட்டிருக்கிற பகுதியில்கூட படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஒருவரைக் காண முடியும்.

“நம்மாளுகளுக்கு வேலை செய்ய விருப்பமில்ல சார். உடல் உழைப்பே இல்ல. கவுரவக் குறைச்சல். எல்லாரும் கம்யூட்டரத் தட்டப் போயிட்டா யார்தான் மத்த வேலையைச் செய்யறது. இப்போ பாருங்க. கேரளா, தமிழ்நாடு முழுக்க இவங்க ஆதிக்கம்தான். சம்பளமும் கம்மியா குடுத்தாப் போதும்” என்றார் ஒருவர்.

” கூடிய சீக்கரம் ஒரு எம்.பி சீட்டோ எம்.எல்.ஏ வோ கேட்ருவாங்கன்னு சொல்லுங்க” என்றார் இன்னொருவர்.

“கேட்டாலும் கேட்பாங்க. அவனுங்க சொந்த ஊர் மாதிரில நம்ம ஊர்ல அராஜகம் பண்றானுங்க”

“அன்னைக்கு ஒருத்தன் வந்து என்கிட்ட ஹிந்தில டைம் என்னனு கேட்கிறான் சார். அங்க போய் தமிழ்ல கேட்டா விட்டுப்புடுவானோ. காலக்கொடுமை சார். இதுல கஞ்சாவோ, ஹான்ஸோ எதோ ஒரு கருமத்தப் போட்டுகிட்டு அது ஒரு நாத்தம், குளிக்க மாட்டானுங்க அது இன்னொரு நாத்தம்.”

இவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என என் இரு பக்கமிருந்த வட இந்தியர்களும் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் புரியாமல் தூங்க ஆரம்பித்தார்கள். சிறிது நேரத்திலேயே சுற்றி நடப்பது என்னவென்று தெரியாத தூக்கத்தில் விழுந்து ஒருவன் குறட்டை விட ஆரம்பித்தான். ஒருவன் என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டான். எழுப்பி விடலாமா என நினைத்தேன். எனக்கும் தூக்கம் வந்தது. மெதுவாக கொஞ்சம் பின்னால் நகர்ந்து ஒருவர் மட்டும் அமரும் இருக்கையின் பக்கவாட்டில் முதுகை சாய்த்து தூங்க ஆரம்பித்தேன்.

அதிகாலையில் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன். வட இந்தியர்களில் ஒருவனுக்கு இடம் கிடைத்திருந்தது. இன்னொருவன் பல் விளக்கிக்கொண்டே என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். ரயிலை விட்டு இறங்கினேன்.சூரிய வெளிச்சம் முகத்திலடித்தது. பாட்டிலில் இருந்த நீர் எடுத்து முகம் கழுவினேன். கொஞ்சம் உற்சாகமாக உணர்ந்தேன். வெளியே செல்லும் வழிநோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வெளியே செல்லும் படிக்கட்டின் அருகிலிருந்த காவலர் என் பயணச்சீட்டை வாங்கி சரிபார்த்தார். படிக்கட்டில் ஒரு நொடி தாமதித்தாலும் அடுத்த படிக்கட்டு உடைந்துவிழுந்து விடுமோ என்று அச்சப்படத்தக்க வண்ணம் பலர் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் குழந்தை என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. வெளியே வந்து வீட்டிற்கு போக பேருந்துக்கு காத்துக்கொண்டிருந்தேன். டீ குடிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது. டீ குடித்துக்கொண்டே கடையின் தொலைக்காட்சியில் ஓடும் செய்திகளைப் பார்த்தேன். இருநூறு இடங்களை வெல்வோம் என்ற எதிர்கட்சித் தலைவரின் பேச்சு பயத்தைக் காட்டுகிறதா? முப்பத்து நான்கு இடங்களுக்கு என்ன ஆனது? என்ற விவாதம் இன்றிரவு ஒளிப்பரப்பாவதாக காட்டிக்கொண்டிருந்தது. டீ கொஞ்சம் கசப்பாக இருந்தது. “அண்ணா , கொஞ்சம் சர்க்கரை ” என்றேன். கொஞ்சம் சர்க்கரையைப் போட்டு ஸ்பூனில் இரண்டு கலக்கு கலக்கினார். சர்க்கரை முழுவதும் டீயில் அழிந்துவிட்டிருந்தது. இப்போது இனிப்பாக இருந்தது.எனக்கு டீ பிடிக்கவேயில்லை.டீயைக் கீழே ஊற்றினேன். காசு கொடுத்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். என் ஊருக்கான பேருந்து தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்தது. மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. மழையில் நனைய ஆரம்பித்தேன். பேருந்துகள் போய்கொண்டே இருந்தது. மழை நிற்கவேயில்லை .நானும் நனைவதை நிறுத்தவேயில்லை. இந்தப் போட்டியில் மழை ஜெயிக்க வேண்டும் என்றெனக்கு ஆசையாய் இருந்தது .

••••