Category: சிறுகதை

அஸ்கபானின் சிறைக்கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன / நஸீஹா முகைதீன் ( இலங்கை )

  நஸீஹா முகைதீன் ( இலங்கை )

நஸீஹா முகைதீன் ( இலங்கை )

பெரியப்பா நேற்று இன்னேரத்திற்கு நிகழ்ந்தது மீண்டும் பிறப்பெடுத்தலோ இல்லை உங்களின் பெயரோ,கனவுகளோ அல்லது இன்னோரன்ன சமாச்சாரங்களின் உயிர்த்தெழுதலோ தெரியாது.ஏதோ ஆச்சரியமான நிகழ்ச்சி நடக்கவிருந்தது.பின்னர் நடந்தது.பிறந்த குழந்தையை உச்சிகாயும் முன் சுடச்சுட வீட்டிற்கு அழைத்து வரும் சம்பிரதாயம் போலவும் அது இருந்தது.

நேரம் இரவு பத்து இருபத்தைந்து இருக்கும்.உங்களை மத்தியானம் வாட்டிற்கு பார்க்க வந்ததால் உம்மா எதுவும் சமைக்கவில்லை.எப்படிச் சமைப்பது.குடும்பத்தின் விலாசமே ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும் போது எங்களுக்குச் சாப்பாடா வேண்டிக்கிடக்கிறது.டீ ஊத்தி நாலைந்து மெலிபன் பிஸ்கட்டுகளை தொட்டுத்தின்டு கை கழுவி விட்டு கட்டிலில் ஏறிக் குந்தினேன்.உம்மா மச்சியிடம் கொடுத்து ஆக்கியதில் மிஞ்சிக்கிடந்த சோற்றை பிசைந்து கொண்டிருந்தாள்.அவளுக்கு இந்த வாரம் முழுவதும் உடல் முடியாமல் போகிறது.மச்சினன் பாசம்.போதாக்குறைக்கு ஓடியாடி மாட்டுக்கன்று போல வேலை செய்கிறாள்.சமைப்பது,ஏனம் கழுவுவது பின்னே அவற்றை அடுக்குவது.நாங்கள் கலைத்துப்போட்டு விடுவோம்.எங்களுக்கு அத்தனை இலகு.அவள் பம்பரமாகச் சுழலுவாள்.மீண்டும் கழுவி அடுக்குவாள்.இஞ்சி,உள்ளி தட்டுவது மட்டும் அவளுக்குச் சிரமம்.இருந்தாலும் செய்வாள்.ஈரமான தரைக்கு சாக்கை விரித்து நிமிர்கையில் அடுத்த சாப்பாட்டு நேரம் வந்துவிடும்.

வாப்பாவின் டெலிபோன் அலறியது.நாங்கள் தயாராகி விட்டோம்.வைத்தியசாலையில் யாரையாவது வைத்து விட்டால் இரவுத்தொலைபேசி அழைப்புகளுக்கு மரியாதையும் கூடிவிடுகின்றது.நெஞ்செரிவும்,ஆர்வமும் ஒன்றையொன்று வீழ்த்தத் துடிக்கின்றன.அலைபோல நம்பிக்கை எழுவதும்,பின்னர் காணமல் போவதும்.கடைசியில் கதை முடிந்தது. வாப்பா “இன்னாலில்லாஹ்”என்றார்.

“என்ன மச்சான்”

சோத்துப் பீங்கானை தூக்கி வைத்தபடி சாவை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டாள் உம்மா.பெரியவன் என்னயாம்,என்னயாம் என்கிறார்.அவன் திணறிப்போய்விட்டான்.காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

“பெரியப்பா மௌத்தாகிட்டாங்களாம்”

தடுமாறிச் சொல்லி முடித்தேன்.

நீங்கள் அவசரக்காரர் போங்கள்.இனியென்ன இருக்கிறது.கண்ணீர் தாரைதாரையாக வழிகிறது.உம்மா தட்டத்தை வைத்து விட்டு முக்கியமானவர்களுக்குச் செய்தி சொல்ல ஓடுகிறாள்.கால்வலி என்று அலட்டும் ஒருத்தியை அங்கே காணமுடியாது.சிறு குமரியாக

,வாப்பாவைக் கலியாணம் முடித்தபோது நீங்கள் கண்ட சின்னப்பெண்ணாக ஓடுகிறாள்.

குழாயை அடித்து முகத்துக் கறைகளைக் கழுவிக்கொண்டேன்.வானத்தில் குளிர்ச்சி பொழிந்தாற் போல இருக்கிறது.

வீதியெல்லாம் பஞ்சையான இருட்டு.நானும்,உம்மாவும், சின்னத்தம்பியும் நடையை விட வாப்பா மோட்டார் சைக்கிள்,மூத்தவன் சைக்கிள்.உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தோம். ஏற்கனவே உங்கள் மாமிமார்,மருமகள்,மச்சிமார்,முன் வீடு,பக்கத்து வீடு,அல்லசல்,நண்பர்கள் என வீடு நிறைந்திருந்தது.நான் சொன்னேனே.இது குழந்தையை வரவேற்கும் நிகழ்வு.நீங்கள் பிறந்தபோது சுற்றியிருந்த உங்கள் மாமி இருக்கிறார்.ராத்தாவும்,உம்மாவும் தூரத்திருந்து வர இருக்கிறார்கள்.உங்கள் மாமா கூட உயிர்போகும் போது கைகளைப் பிடித்தபடி பக்கத்தில்.பின்னே இதை நான் வேறென்ன சொல்வது.

ஒரு மணிக்கெல்லாம் உங்களைக் கொண்டு வந்துவிடுவார்களாம். காத்திருக்கிறோம்.உடல் எனும் கருவியின் மிக அற்புதமான தரிசனத்திற்காக பாயிலும்,நுழைவாயிலில் போடப்பட்ட கதிரைகளிலும்,உங்கள் அரிசிக்கடைப் படிக்கட்டிலுமாக இருக்கிறோம்.பெரியம்மா அழுது அழுது வெளிறிப் போய்விட்டாள்.இருக்காதா? எத்தனை பெரிய பரிசு நீங்கள்.அவள் குடும்பத்திற்கும்.இல்லாவிட்டால் மைனிமார்கள் அங்கேயும் இங்கேயும் உட்கார்ந்து கண்ணீர் சிந்துவார்களா…

பனி தொண்டையை அடைத்தது.எங்கிருந்து வந்ததோ வின் வின்னென்று தலையைப் புரட்டும் இந்தத் தலைவலி.ஞாபகம் வந்து விட்டது.பகல் பார்க்க வந்த போது உங்கள் நிலைமையைக் கண்டதும் ஆரம்பித்தது.ஊசியைப் போடும் போது பதறிக் கையைத் தூக்கினீர்கள்.தலை வியர்த்து வடிந்தது.அப்படியே மூத்தப்பாவின் சாயல்.சின்ன வயதில் தூங்கும் போது நீங்கள் பயத்தினால் வாப்பாவெனக் கூப்பாடு போடுகையில் “என்னடா மன, நான் இன்னாதானே படுக்கன்”எனக்கூறும் மூத்தப்பாவேதான்.யார் கண்டார்கள் மூத்தப்பா இருந்திருந்தால் உடம்பு தேறியிருக்கும்.

பதின்ம வயதின் ஆரம்பத்திலேயே உழைக்கத் தொடங்கி விட்டீர்களாமே.இறப்பு வரை மாய்ச்சல் படவில்லை இந்தக் கைகள்.வாப்பா கூட சொன்னாரே.எப்போதும் யாவாரத்தில் கவனமாயிருப்பீர்களென்று.வாப்பாவை ஒருநாள் முட்டை விற்க மட்டக்களப்புக்குப் போகும்போது கூட்டிச் சென்று கஞ்சி வாங்கிக் குடுத்தீர்களாமே.வாப்பா சொல்லும் போது ருசி ஏறுகிறது.எனக்குக்கூட அதே பித்து.படிப்பெல்லாம் சும்மா.வியாபாரமே மூச்சில் நிரம்பிக் கிடக்கிறது.நீங்களும் வாப்பாவும் ஒரே ரத்தம்.மறுகா எனக்கில்லாமல் போகுமா.நான் வாப்பாவின் பிள்ளை மட்டுமில்லையே.அதேயளவு மரியாதை வைத்திருக்கும் பெரியப்பாவின் பிள்ளையுமே.ஆஸ்பத்திரியில் அழத் தொடங்கியதும் பக்கத்திலிருந்து கிழவி மனிசி உன்ட வாப்பாவா மன என்று கேட்டேளே..

வெயில் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது.எப்படியாச்சும் இன்டைக்கு உங்களைப் பார்த்திடனும்.நல்லநேரமாக வாய்ப்பும் கிடைத்தது.கடைசியாக தம்பியின் கல்யாணத்தில் கண்டது.மருதோண்டிக் கல்யாணத்தன்றும் உற்சாகமாய்த்தானே இருந்தீங்க.அதற்குள் எங்ஙனம் சட்டென்று முன்னும் பின்னுமில்லாத உடல் தளர்ச்சி ஒட்டிக்கொண்டு விட்டதோ தெரியவில்லை.பெண் வீட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து உங்கள் வீட்டு விறாந்தையில் உம்மா,பெரியம்மா,நான் மற்றும் நெருங்கிய உறவுகள் அன்றைய நாளின் சாராம்சத்தை பேசிக்கொண்டிருந்த போது தம்பி வெளிநாட்டிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த உருளைக்கிழங்கு சிப் டின்னை கையில் திணிச்சீங்க.மூக்கில் ஏறிய இரண்டு சொட்டுக் கண்ணீரைத் தடுமலை உறிஞ்சுவது போல உறிஞ்சிக் கொண்டேன்.ஒன்டு தெரியிமா? உறவுகளுக்குள் உங்களின் மீதான என் அக்கறை நேற்று முளைத்ததில்லை.அது ரொம்ப காலத்திற்கு முந்தியது.நீங்களும் வாப்பாவும் ஒரே குடலில் கிடந்தவர்கள் தானே.அப்படியெண்டா ரெண்டு பேரும் எனக்கு ஒரே மாதிரித்தான்.ஓம்! ஒரே மாதிரித்தான்.

இத்தனை கொட்டித் தீர்க்கிறாளே என்று மனதில் ஒன்றும் நினைக்காதீர்கள். நான் பைத்தியக்காரி.என்னை வெளியில் அப்படித்தான் பேசிக் கொள்கிறார்.போகட்டும்.உங்களை அடிக்கடி வந்து பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறீர்களா,இப்ப மட்டும் இரக்கம் பொத்துக்கொண்டு வந்து விட்டதோ என்று நினைக்கிறீர்களா.என்னமோ தெரியாது.எல்லாத்தையும் போட்டு அடக்கி அடக்கி எதை,எந்நேரம் வெளிக்காட்ட வேண்டுமென்ற இங்கிதம் தெரியாமல் போய்விட்டது.

“நீ ஊட்டுகுள்ளேயே கிடந்து சாகு” என்று நிறையப்பேர் கைது கழுவியாச்சு.ஆனாலும் தம்பி கல்யாணத்திற்கு வெட்டக்கிரங்கினது உங்களுக்காக.

மூத்தவனுக்கு நல்ல அதிஷ்டம்.வாட்டில் உங்களை நானாவும்,அவனுமாக கவனித்துக்கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிட்டியது.எனக்கெல்லாம் அத்தனை அவசரமாக சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதில்லை.நாளையும் உங்களைப் பார்த்துக்கொள்ள போவதாக கூறினான்.நெஞ்செல்லாம் பூரிப்பாய் இருந்தது.

“பக்கத்துல நிண்டு கண்ணக்கசக்க வாணாம்னு சொல்லு.மௌத்தாக்கிடுவாங்க போலருக்கு.அந்த மனிசன்ட உசிர ஞாயன் கொள்ள நாளைக்குப் போட்டுட்டான்டா.டொக்டர் மாரும் ட்ரை பண்றாங்கானே.பெரியப்பாக்கு சுத்தி நடக்கிறதெல்லாம் கேக்குது.அவருக்கு விளங்குது”

நான் நியாயம் கூறிக்கொண்டிருந்தேன்.மறுகா என்ன! அங்கே அழுது வடியும் பாதிப்பேருக்கு உங்களை விட பத்துப்பதினைந்து வருடங்கள் அதிகமாயிருக்கும். உங்களுக்கு கிடந்து கழியிறதுக்கு என்ன.நீங்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் போக மாட்டீர்கள்.அடிக்கடி சீனி வருத்தம் வாட்டினாலும் நீங்கள் நீண்டகாலம் இருப்பீர்கள்.வருத்தம் வரும்,போகும்.அதையெல்லாம் பெரிசுபடுத்தக்கூடாது.

ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து வெளியானதும் தம்பி பொண்டாட்டியையும்,உம்மாவையும் விட்டு விட்டு நடந்து வந்து விட்டேன்.மனசு அவ்வளவு நேர்த்தியாக இல்லை.முறிந்து கிடந்தது.அவர்கள் வரும்வரை வாகனங்கள் நிறுத்தி வைத்திருக்கும் இடத்தில் நின்றேன்.பெரிய யேசுவின் சிலை அங்கிருந்தது.அந்த இடத்தில் பரவிய அமைதியில் எனக்குத் தெம்பு வந்தது.எல்லா ஆலயங்களும் அமைதி தருபவை தானே.மௌனத்தை விட இன்பமான பிடிமானம் அங்கெல்லாம் இருக்கிறது.வீட்டுக்கு வந்து தொழுது முடித்துக் கையேந்தியபோது நீங்கள் திரும்பி வருவீர்கள் என்ற தைரியம் இருந்தது.பெரியப்பாவிற்கு பிரார்த்தனை செய்வது கூட மிதப்புத்தான்…

பன்னிரண்டு அரையிலிருந்து ஒன்றுக்குள் மையத்தைக் கொண்டு வந்தாயிற்று.மையத்தென்றா சொல்கிறேன்.பெரிய தவறு.பெரியப்பா வந்துட்டார்.நேரத்தை பார்க்கும் நிதானமில்லை.நீங்கள் வந்தால் ஒன்றாகி விட்டது.வெக்கை,கண்ணீரின் உப்புக்கரித்த கன்னம்,பசியின் கொடுமையுடன் தங்களை தரிசிக்க எட்டிப்பார்த்தோம்.இத்தனை பகுத்திரமாக அதுவும் பத்துப்பன்னிரண்டு பேர்.மகன்,தம்பி,மருமகன்,மச்சான், மச்சினன் என புடைசூழ இரும்புக்கட்டிலில் வைத்து தூக்கி வந்தார்கள்.ஆபத்தில் இருந்து மயிரிழையில் தப்பித்த ஆட்டுக்குட்டி ஈன்ற குட்டி போல பெறுமதியான உடலை இமைகொட்டாமல் பார்த்தோம்.இந்த யுகாந்திரங்கள் முடிந்தாலும் தீராத பார்வையது.எத்தனை பேருக்குச் சொந்த மாமாவின் அருகில் மரணிக்கக் கிடைக்கும்.எத்தனை பேருக்கு மகத்தான படை சூழ் மரணம் கிட்டும்.யுத்தத்தில் புதருக்குள் சுடப்பட்டு

மரணித்த ஆன்மாக்களும் உண்டு.இன்னாரென கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி ஆயிரக்கணக்கில் மரணித்துச் சதை தெறித்த ஆன்மாக்களும் உண்டு.பிரியாவிடை சொல்லி,அதற்கு நேரமில்லாமலும்.இனத்தின் பெயரில் கொதிக்கும் தார்ப்பீப்பாயில் எறியப்பட்டு மரணித்தவர்களும் உண்டு.எல்லாமே இறப்பாகவே இருக்கையில் உங்களுக்கு மிகப்பெரும் செஞ்சழிப்பான இறப்பு.

இனி ஆரவாரத்துடன் உடலைக் கழுவும் நிகழ்வு நடைபெறுகிறது.வெள்ளைத்துணிகள் கேட்டு ஒரு கூட்டம்.புதுச் சவுக்காரமென்று ஒரு கூட்டம்,சொப்பின் பேக் கேட்டு ஒரு கூட்டம்.குரலெழுப்புவதும்,ஓய்வதுமாக. மகாராசா வந்தால் கூட இம் மனப்பூர்வமான வரவேற்பு கிடைக்குமோ என்னமோ.பெரியப்பா மகாராசாவை விட பெரிசு.

இந்த சிவப்புத்துணி தேடத்தான் பத்து நிமிசம் கரைந்து விட்டது.சிவப்புப் பாவடை அல்லது முந்தானை என அலுமாரியைப் போட்டுப் புரட்டி விட்டார்கள்.இனி நிறைய நிறைய சிவப்பு வாங்கிக்கனும்.அலுமாரியை நிறைத்தாலும் பரவாயில்லை.உங்களை காக்க வைக்கலாமா.குடும்பத்தின் பெரியவர்கள் எல்லோரும் இளசுகளை நன்றாக ஏசிக் கொண்டார்கள்.நீங்கள் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து வர முந்தியல்லவா தயார்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

பெரியம்மாவை இத்தாவில் வைக்க வேலை நடந்தது.அவளுக்குப் பிரசர் குறைஞ்சி பெய்தென்டு பிரைவட் ஹொஸ்பிடல் போன இடத்தில் செய்தி கேள்வி பட்டிருக்கிறாள்.ஹாட் வேறு சுகமில்லையே.அந்த அடைத்த அறைக்குள் இப்போது கொண்டு போக வேண்டாம்.ஆண்கள் யாருமே இல்லை.கொஞ்சம் பொறுங்கள்.அடைத்த அறையில் இருப்பதே இத்தா என்றில்லையே என தம்பி பொண்டாட்டியைக் கடிந்து விட்டேன்.ஆனால் பெரியம்மாவாக எழுந்து நகைகளைக் கழற்றி அறைக்குள் போகப்போகிறேன் என்றதும் வாயைப் பொத்திக் கொண்டேன்.அது சரியல்லவா.பெரியப்பாவிற்குச் செய்யும் மரியாதை.அவளாகப் போகிறது தானே சுதந்திரம் கேட்டீங்களா…

எனக்குத் திரும்பவும் தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தது வலி.பிறந்ததிற்கு அனுபவித்தில்லாத ஏகவலி.ஒருவேளை கண்ணீரையும், மூக்கையும் சீறிச்சீறி மூளை வந்து விட்டதோ என்றிருந்தது.எப்படி ஜீரணிக்க முடியும்.குடும்பத்திற்கே அடையாளம்.வாப்பா என்ன செய்கிறார் என்றால் பெரியப்பாட றைஸ் மில்லில் கணக்கெழுதுகிறார் என்று சொல்லுவேன்.உங்கள் பேரைச் சொன்னாலே பாதிப்பேருக்கு புரிந்து போகும்.அப்போது தலையில் ஏறிக் கொள்ளும் மிடுக்கிற்கு அளவேயிருக்காது.இப்போதும் ஏறித்தானே கிடக்கிறது.நிரம்ப மனிதர்களைச் சம்பாதித்து வைத்திருக்கிறீர்களே.எங்கள் காலத்தில் மற்றவர்களை நினைக்கவோ கடைசி அஞ்சலி செலுத்துவோ எங்களுக்கெல்லாம் நேரம் இடங்கொடுக்குதோ தெரியாது. குடும்பமெல்லாம் இப்போது தனித்தனி பெரியப்பா.குடும்பத்திற்குள்ளும் தனித்தனி.முன்பெல்லாம் குடும்பமொன்றிருந்தது.இன்று அதற்குள்ளேயே பேசக்கூட நேரமில்லை.ஒன்றாகச் சாப்பிட,நாடகத்தை விறைத்தபடி பார்த்து கண்ணீர்விட எதற்காகவுமே.

மிகச்சுத்தமாக நீரில் நனைத்து துணிகளால் ஈரத்தையும் ஒத்தி எடுத்தாயிற்று.பயபத்திரமாக செய்தார்கள்.கூட்டத்திற்கே மகத்துமான பக்தி.மனிதர்களுக்குள் ஒளிந்து போயிருக்கும் அன்பெனும் பக்தி.எதிர்பாராத கோணங்களில் படைக்கப்படும் இதற்கு உடலோடு,மனமோ,பணமோ,நிறமோ தேவைப்படாது.மரணித்த உடல்களுக்கேயென்றது ஊற்றெடுக்கிறது.பிரத்தியேகமானது.

அதற்குள் மண்டகத்தில் இருந்த பொருட்களையெல்லாம் வெளியேற்றி படு சுத்தமாக நிலத்தைத் துடைத்துக் கூட்டி விட்டோம்.மின் விளக்குகள் மிளிர்கின்றன.குழந்தைகளின் சப்தங்களில் சங்கேதங்கள் உண்டாகின்றன.வெள்ளைத் துணி உடுத்தி தூக்கி வந்து பெரியப்பாவின் கட்டிலை போட்டாயிற்று.மேற்குப் பக்கமாக காலைக்காட்டி வைப்பது முறை.வைத்தாயிற்று.

முன் கட்டம் முடிந்து விட்டது.யாவருக்கும் திருப்தி.சிரட்டைகளில் நெருப்பேற்றி தணலில் சாம்பிராணி போட ஆயத்தமானார்கள்.கூடவே தரமான இள ரோசாக்களின் வாசத்தைத் தரும் மணக்குச்சிகள்.ராத்தாவின் வீட்டில் வந்தவர்களுக்கு தேயிலை ஊற்ற ஆயத்தமானார்கள்.உங்களருகேயிருந்து அழகான ராகத்தில் குர்ஆனை வாசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.நெஞ்செல்லாம் கரைந்த நொடிகள்.மற்றப் பக்கத்தில் பெண்களெல்லாம் கண்ணீரில் உங்களை பாசம் பாராட்ட,உங்கள் மாமா உங்களோடேயே கிடக்கும் மாமா சொற்களால் பாசாம் பாராட்டுகிறார்.ஒன்பதே காலுக்கெல்லாம் சீவன் விடை பெற்றது என்று சொல்லும் போது எங்களுக்கெல்லாம் எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா…

சுற்றி வளைத்து ஆ வென்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம்.பிரசர் கூடியிருந்தால் தங்களைக் காப்பாத்தியிருக்கலாம் எனும் போது எங்களைச் துக்கப்படுத்தனுமென்டே இதை சொல்றீங்க மாமா என அவரைக் கடிந்து கொள்ளத் தோன்றுகிறது.நாங்கள் காலையிலிருந்து வாட்டை மறித்துக்கொண்டு அதை ஏறவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டோமே.இனி வாட்டில் தீவிரமாக நோய்வாய்ப்பட்டவர்களைப் பார்க்க குடும்பத்து வயசாளிகளை அனுதிக்க விடக்கூடாது போல தெரிகிறது.

இருப்பினும் குடும்பமே ஒரு வரப்பிரசாதம்.ஒவ்வருத்தராக தலையைத்தடவி குனிந்து ஓலமிடும் போது நாடகமாகத் தோன்றவில்லையே.சின்னக்குழந்தையில் உங்களைச் சீராட்டியவர்கள் அந்த வயசாளிகள்.அவர்களோடு ஒருங்கிணைவதும் சுகமாக இருக்கிறது.பாசத்தின் அடர்த்தி குறைவதில்லையே.அது மாறி மாறிப் பயணிக்கிறது.உம்மா ஏசினால் வாப்பா மீது.வாப்பா முறைத்தால் உம்மா மீது.மூத்தவன் முணங்கிக் கொண்டால் இளையவன் மீது.மாமி அவசரத்துக்கு இல்லையெனில் சாச்சி மீது,மச்சி மீது,மச்சான் மீது.பிறகு மறுபடியும் வாப்பாவில்,உம்மாவின்..மூத்தவனின் தலையசைப்பில் மாமியின் சொட்டுக் கவலையில்,அதைக் களைவதில்.இப்படி நீண்டுகொண்டேயிருந்தது.

நேரம் ஒன்று நாற்பத்தைந்து.வீதியெல்லாம் இருண்மையில் ஓய்ந்து கிடந்தாலும் உங்கள் வீட்டில் ஒளி வெள்ளம் பரவியிருந்தது.பெரிதாக வெளிச்சம் தரும் லைட்டுகள் இல்லையென்றாலும் சுற்றிக் கிடந்த கருமையில் வீடு இலங்கத் தொடங்கியது.இரவுக்காட்டில் ஒரு பகல்.எனக்குக் கொஞ்சம் தூங்க வேண்டும் பெரியப்பா.காலையில் முகமும் உடலும் தெம்பாயிருக்க வேண்டும்.

உம்மாவும்,நானும்,சின்னவனும் வந்து விட்டோம்.வழியில் எனக்கு வாப்படம்மா சொன்னதெல்லாம் நினைவு வருகிறது.

“அவரு இளம் வயசிலயே போய் உழைக்கத் தொடங்கிட்டாரு.வாப்பாட கஷ்டத்த ஏத்துகிட்டாரு மன”

கிட்டத்தட்ட ஆறேழு வருசங்களுக்கு முன் சொன்னதெல்லாம் இந்த நாளுக்காகவா பெரியப்பா.எப்படியான தொடர்புகள்.திக்குத்திசை தெரியவில்லை.வலுவிழந்த கால்களால் கெந்திக் கெந்தி நடந்து வந்து சேர்ந்தோம் .கைலேஞ்சியைப் பிழிந்து காயப்போட்டேன்.எனக்கொன்றும்,உம்மாவுக்கொன்றுமாக இரண்டு பாயைப் போட்டேன்.உம்மா ஒடுங்கிப் போய்விட்டாள்.நானென்ன?வெளியிலே என்னைத் தைரியசாலி என்கிறார்கள்.அடங்காப்பிடாரி என்கிறார்கள்.ஆனால் நீங்களென்ற பிறகு எனக்கெல்லாமே முடிந்து போன கதை…

இருக்கிற சொந்தங்களெல்லாம் கொண்டாட்டம்,நல்லநாளுக்கு என்று ஒதுக்கினால் எல்லா நாட்களுக்குமான சொந்தம் நீங்கள்.மூத்த மகன் என வாப்பாடம்மா வாய் நிறைத்துச் சொல்லுவார்களே.எத்தனை காலமாக கண் தெரியாத மூத்தப்பாவையும்,முதிர்ந்துபோன வாப்படம்மாவையும் கவனமாக பார்த்துக் கொண்டீர்கள்.அடுத்த சந்ததிகளான எங்களுக்குப் பெரிய வழிகாட்டல்.

தூங்க வந்தேனே தவிர விழிகளை மூடிக்கொள்ள மிகச்சிரமமாக இருந்தது.ஆ ஊ என்று இரவெல்லாம் அணத்த வேண்டும் போல உடல் வலித்தது.

தூக்கத்திற்கும்,விழிப்பிற்குமிடையே உருண்டு புரள்வது கொடூரமானது.ஐந்து நிமிடம் கண்ணயர்வதும்,ஏதோ சிக்கிக்கொண்டது போல திணறி விழிப்பதுமான ஒழுங்கில் இரவைக் கடந்தேன்.

பருவமறிந்து குடும்பத்தில் நான்கைந்து மையத்துகளைப் பார்த்தாலும் நீங்கள் மட்டும் உச்சாணிக் கொம்பில் இருக்கிறீர்களே.சீனி வருத்தம்னா சும்மாவா பெய்த்து.நா வறண்டு போகும்.அடிக்கடி தலையை சுத்திக் கொண்டு வரும்.நல்ல நாளில் கூட ஒன்னும் மனசு நிறஞ்சி சாப்புடேலாது.சரிதான் என்றாகிலும் சீனி வருத்தக்காரன் சாதனை செஞ்சான்னு பேப்பர்ல வரும் போது நீங்க மட்டும் ஏன் இவ்வளவு அலட்டிக் கொள்ளனும்னு இருந்திச்சு.சோறு சிந்துற இடத்துல தானே காக்கா பறக்கும் னு சொல்றதப்போல சுத்திக் கூட்டாளிமாரு.டின் பால் டீ,மீன் பாலாண்டி,கஞ்சி,அலிவா,வட்டிலப்பம்னு எதுல குறை.நிறஞ்ச செல்வமுன்னு சொல்றப்போல வாழ்க்கை.அஞ்சாறு வருசத்துக்கு முந்தியொரு சனிக்கிழமை கடற்கரைக்குப் போறதுக்குன்னு மீன் பாலாண்டி போட்டெடுக்க காத்து,மழை னு வந்துட்டு.உடனே நாலு துண்ட வீட்டுக்கு அனுப்பினீங்க.இன்னும் தொண்டக்குழியத் தாண்டல.என்ன நாக்கு உங்களுக்கு.நீங்கள் எட்டடி என்றால் அது பதினெட்டடி.

நுளம்பு வேறு உடலை பிய்த்து எடுக்க இரண்டு சித்திரனெல்லா நுளம்பு விரட்டி மணக்குச்சிகளைக் கொழுத்தினேன்.உங்கள் வீட்டு வாசம்.அங்கிருந்து தானே தொடக்கம்.மூத்தப்பாவிலிருந்து இப்போது நீங்கள்,பிறகு நாங்கள்,எங்கள் பரம்பரை..ஏன் பூனை கடித்த முன்வீட்டுக் கோழி வரை.அங்கேதானே எங்கள் செல்வம் இருக்கிறது.தாய் நிலமும் அங்கு பரவிக்கிடக்கும் அரிசி வாசமும் தானே சோறு போட்டது.

வீடெங்கிலும் அரிசி வாசமும்,உமிப் படலமும் நுகர நெரும்போதெல்லாம் தலைப் புரட்டிப்போடும்.பெரிய தொட்டிகளில் நெல் அவிக்கும் போது கூட பெரியப்பாவின் வாசனை.களத்தில் பரவியிருக்கும் நெல் சாப்பிட வரும் புறாவில் வரும் வாசம்.அது அரிசி வாசத்தை விட கொஞ்சம் மேலானது.பச்சரிசி,உடைஞ்சரிசி,பாதியரிசி,வெள்ளைக்குருனல்.ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி வாசம்.சிவப்பரிசிச் சோறு இதை விட ஒருபடி அதிகம். எல்லாம் பெரியப்பாவின் வாசம்.

ஐந்து,ஐந்தரைக்கெல்லாம் அடிச்சிப்பிடிச்சு எழும்பி உம்மா தேயிலை வைத்தாள்.சிறுங்குடலை கொன்று தின்றது பெருங்குடல்.இரண்டு வாய்த் தேயிலையில் தொண்டையை நனைத்து விட்டு திரும்பவும் நானும்,உம்மாவும்,சின்னவனும் நடையைக் கட்டினோம்.பழைய சீலையில் பெரிதாக கிழித்த நீலக்கலர் துண்டை கைக்குள் திணித்துக் கொண்டேன்.பெரிய துண்டெடுத்தது உபகாரம் என பின்னர் பெருமூச்சு விட்டேனில்லையா…

பள்ளிவாசலில் அறிவித்தார்கள்.வீதியில் இரண்டு பேர் நின்று அரிசிக்கடை ஜமால் மௌத்தாகிட்டாராமே என்கிறார்கள்.அதற்கு வெகுளித்தனமான தோற்றமுடைய மற்ற மனிதர் கிட்டத்தட்ட ஆறு முறை உங்கள் பெயரை அழுத்தக்கேட்டபடி நின்றார்.அவரு தான் என்று சப்தமாகச் சொல்லத்தோன்றிற்று.எங்கே ஜீவனிருக்கிறது.நேற்றோடு சகலதும் அடங்கி நாரங்களில் எல்லாம் புதைந்து அழுகியதே. அந்த ஆறுதடவை மனிதர்கூட அதையே சொன்னார்.

“போன கிழமை பாத்தனே நல்லாருந்தாரே”…

ஓம்.நல்லா இருந்தார்.நல்லா இருந்திருக்கனும்.தன்னுடைய வருத்தமெல்லாம் சுகப்படுமென பச்சை இலை கணக்காக.பிழைப்பவன் சாகக்கிடப்பான்.சாகக்கிடந்தவன் பிழைப்பவனாக காட்டிக்கொள்வான் என்பார்கள்.இருந்தும் ஆஸ்பத்திரி பார்வைக்குப்பிறகு எந்த சந்தேகமும் இல்லை.உறுதியான முடிவாயிற்று.

உங்கள் வீடு திரும்பும் சந்தியில் வைத்து இன்னொரு பெண்ணும் இணைந்து கொண்டார்.முன் வீட்டு வாசல் ஆண்களால் நிரம்பிக் கிடந்தது.ராத்தாவின் வீட்டுக் கதவால் நுழைந்தோம்.கண்ணீர் வருகிறதே.ராத்தா வீட்டுக்குசினிக்குள் அழுகையும்,கலைந்த தலையுமாக வந்தவர்களுக்கு காலைத் தேநீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.தம்பிமார், மச்சான்மார்,நானாமாரெல்லாம் பாவம். விடிய விடிய கண் விழித்துக் கிடக்கின்றனர்.கடுந்தேயிலைக் குடித்து சூட்டை உடலுக்கு குடுத்தால் நன்றாகவே மற்றக் காரியங்களைச் செய்து முடிக்கலாம்.

பெண்கள் ஒரு பக்கமும் ஆண்கள் ஒரு பக்கமுமாக உங்களைப் பார்க்க முந்தியடிக்கின்றனர்.வாப்பா வாப்படம்மாவை எங்க கொண்டு வருவது என்றிருக்கிறார். சொந்தங்களுக்குள் என்ன சிரமம். மனிசிக்கு கண் விளப்பமில்லை.யாரையும் கண்டால் மதிக்கமாட்டார்.பெற்ற குழந்தைகள், பேரக்குழத்தைகள் என நாங்கள் அவருக்கு வேற்று மனிசர்கள் ஆனோம்.இப்பயும் கூட இறந்தது அவர் மகன் என முதுமைக்கு விளங்கப்போவதில்லை.முதுமை தன்பாட்டிற்கு இயங்கிக்கொண்டிருக்கும்.இருந்தாலும் யாரோ என்றாவது வாப்பம்மா ரெண்டு சொட்டுக் கண்ணீர் விடட்டுமே.சினிமாக்களிலில்லாத மிகச் சோகமான இக்காட்சி நூற்றாண்டிற்கே நிகழ்கிறது.இரண்டு வாரம் கழித்து போனபோதும் நீங்கள் அவரைப் பார்க்க வரவில்லை என்கிறார்.எங்களுக்கெல்லாம் வெடவெடத்துப் போகிறது.காத்திருக்கட்டுமே..

வீட்டிற்கு உள்ளே போனதும் குசினிக்குள் அடைபட்டுக்கொண்டேனே.மூச்சு விடக்கூட இடமில்லாத நெரிசல்.வியர்வை உச்சியிலிருந்து பாதங்களைக் கழுவிச் சென்றது.பக்கத்தில் நின்றவளின் செல்போன் வேறு சத்தமாக அலறத் தொடங்கியது.மனசுக்குள்ளே திட்டினாலும் வெளியில் சொல்லத் திரணியுமில்லை.சிந்தை தெளிவுமில்லை.அவளுக்கு முகத்திற்கு தெரிந்தவர் என்றால் எனக்கு பெரியப்பா வா.என் பெரியப்பாவிற்கில்லாவிட்டாலும் ஏதோ ஆறப்போகும் ஜீவனுக்கென்றாவது துளி மரியாதை இல்லையா..கிடக்கட்டும்.

எப்படியோ முட்டித்தள்ளிக்கொண்டாவது கடைசியாக தள்ளி நின்றாவது கண்டு விட வேண்டும்.நெஞ்சு துடிக்கிறது.கண்ணெல்லாம் நனைந்து மூக்குத்துடைத்த துண்டாலேயே கண்ணையும் துடைக்க வேண்டியதானது.வேறு வழியில்லை.வாழ்க்கையே அட்ஜெஸ்மண்டாயிருக்கும் போது இவை எம்மாத்திரம். இன்னுமே பதினைந்து நிமசத்திலிருந்து பெரியப்பா இல்லாமல் அட்ஜெஸ்ட் செய்யப்போகிறோம்.மறப்பதும்,பண்பு மறைவதும் வரும்,போகும்.பெரியப்பா போவதற்கு இரண்டு மாதம் முந்தி குடும்பத்தில் ஆண்வாரிசு.ஒன்று போகும்,ஒன்று வரும்.அதுவல்லவா பிரபஞ்சத்தின் விதி.

ஆண்கள் பார்த்து முடிய பெண்கள் குமிகிறார்கள்.இறுதி மரியாதை என்பது சதவீதப் பொறுத்தம்.கை கட்டிக்கொண்டு பதிபக்குவமாக,பகுத்திரமாக முகத்தை தரிசித்து வழியனுப்புகிறார்கள்.எனக்கு அருகே போக வேண்டாம்.கொஞ்சம் பயம்.உண்மையில் நீங்கள் மரணத்தீர்களா என்றே எனக்கு தெளிவாகவில்லை.

நீங்கள் வாங்கித்தந்த பூப்போட்ட சட்டை ஞாபகமிருக்கிறது.பெருநாளன்று சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு ஒழுங்கையை வலம் வந்ததும்,எங்கள் செட்டுகளுக்குள் பெருமையடித்ததும்,கையால் இரண்டு பக்கமும் பிடித்து விரித்தபடி…..

சின்னத்தம்பியை புறாக்கூட்டை வைத்து நக்கலடித்தது ஞாபகமிருக்கிறது.அவனுக்கு முட்டிக் கொண்டிருக்கும் வயிற்றை,அவனுக்கு தேவைப்படும் டெஸ்ட் பார்சலை..

நான் இந்த மரணத்திற்கு தயாராகவில்லை.என் மனம் மரணத்தை எதிர்கொள்ள போதுமானதாக இல்லை.உண்மையில் போதுமானதாக இருந்தாலும் எனக்குத் தெரியவும் இல்லை.

என்னைப்போல மற்றவர்களினுடைய ஞாபகங்கள்.தன்னோட அப்பாட சவப்பெட்டி செய்யக் காசு கொடுத்தார்.படிக்கக் காசு கொடுத்தார்.எத்தனையோ..

பெரியம்மாவைக் கைத்தாங்கலாக பிடித்து வந்து காண்பிக்கிறார்கள்.இதுவரைக்கும் பெரியம்மாவிற்கும்,பெரியப்பாவிற்கும் இடையிலே இல்லாத புது நேசம் விலாசிக்கிறது.கிடைப்பதற்கு அரிதான நேசமது.அவர்கள் முதல் சந்திப்பில் கூட இத்தனை உயிர்ப்பு இருந்திருக்காது.உருகி அழுகிறாள்.மற்றெல்லாரின் உணர்வுகளையும் விட பெரிதான விஸ்தீரணம்.

பெரியம்மா போனபின் நெஞ்சழுத்தி பெரியப்பாவைப் பார்க்கிறேன்.மிகக் கடைசியான ஒன்று.காற்றில் உயிர் அலைப்புற்ற களைப்பில் ஒரு பூனைக்குட்டி உறங்குவது போல இலேசாக தூக்கம்.இலகுவில் வாய்க்காது.கொடுத்துக் கெட்ட கைகள் ஓய்வைத் தேடி விட்டன.ஏதாவது சொல்லியிருக்கலாம்.உம்மாவிடம் அடிக்கடி புலம்புவதைப் போல பெரியப்பா நான் உங்கள உழைக்கிற காலத்துல நல்லாப் பாத்துக்குவன்! இதையாவது,அல்லாவிட்டால் இதை விடப் பெரிய நன்றியாவது.ஒன்றுமே வேண்டாம் .இந்த நிசப்தம் நன்றாயிருக்கிறது.இந்த மயக்கத்திலே கைகள் நடுங்குவதும்,பரிதவிப்பதும் விடுதலையாகிறது.நீங்கள் இருந்த கதிரை,அரிசிக்கடை,சாய்கதிரை எல்லாமே சுயமெனும் சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்று பெரியப்பா கதிரை,பெரியப்பா கடை என முத்திரையாகும்.கதவுகள் திறக்கட்டும்.

டோனியும் அதேபோலவே.

எனக்கு எட்டொன்பது வயதிருக்கும்.எங்கள் வீட்டில் டீவியில்லை. இலங்கை,இந்திய கிரிக்கிட் மெச்.முதல் முதலில் பெரியப்பா வீட்டு டீவியிலேயே டோனியை பார்த்தேன்.டோனியின் ஆரம்ப கட்டமாயிருக்கலாம்.நீளமான முடியுடன் சின்னப்பையன்.தோனி அடிப்பான் என்றீர்கள்.பின்னாட்களில் பெரியப்பாவின் டோனியில் மிகப்பெரிய ஈடுபாடே ஏற்பட்டு விட்டது.கதவுகள் திறக்கட்டும்.

எட்டுக்கெல்லாம் தூக்கி விட்டார்கள்.நடுமுதுகில் வலி குத்தி நிற்கிறது.கத்தரிக்காய் பூத்து விட்டது.பெரியப்பா! இனி உங்கள் பாதங்கள் இந்த வீட்டை ஒருபோதும் தொடப்போவதில்லை.அதன் பிறகு பெரிதாக ஒன்றும் ஞாபகமில்லை.எல்லாம் மறந்து போய்விட்டது.வந்தவர்களுக்கும், ஞாபகங்களை மீட்போருக்குமாக பாய் விரிக்கிறார்கள்.எனக்கு ஒன்னும் வேணாம் என்று உம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு தனியே வீட்டுக்கு வந்து விட்டேன்.காலம் ஒழுகி சிறு பைக்குள் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது.கிணற்றில் ஏறி உட்கார்ந்தபடி கைகளைத் தட்டித்தட்டி ஸ்கூலில் சொல்லித்தந்த பாடலை சத்தமாக பாடத் தோன்றுகிறது.ஸ்கூல் காலமென்றால் பெரியப்பா திரும்பி வந்து விடுவீர்களே.

நான் எதற்காக மண்ணுக்கு வந்தேன்.நீங்கள் ஏன் வந்தீர்கள்.உங்களுக்கு முந்தியவர்கள் ஏன் வந்தார்கள்.எல்லாவற்றிற்கும் வெவ்வேறு பதில் இருந்தாலும் நோக்கம் ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்.

இனியும் உம்மாவின் முந்தானைக்குள் சிறைப்பட்டுக் கிடக்கலாமா.இந்த உள்ளடக்கம் போதும்.வெளியே வந்திருந்தால் இன்னும் பேசியிருக்கலாம்.நெல் ஊற வைப்பதை, அரிசி தீட்டுவதை,சாக்குத்தைப்பதை குறைஞ்சது எதிரான அரசியலை.எவ்வளவு இருந்திருக்கிறது.டின்பால் டீ போட்டுக் குடுத்திருக்கலாம்.ஒன்றாக கலந்து சாப்பிட்டு,ஏனம் கழுவி,காலை நீட்டி ஆறிக் கொண்டிருக்கலாம்.இனியாவது அம்பட்டும் கலக்கத்தானே வேணும்..

ஒரு வகையில் நீங்கள் மரணத்தை வெல்பவர்கள்.அ,ஆ எனும் முதல் வரி, நடுவரி,கடைசிவரியை சுலுவாக தொட்டுவிட்டீர்களே.நல்ல மௌத்து என பேசிக்கொள்கிறார்கள்.எனக்கெல்லாம் கழுத்துவரை பயம்.சாவு எப்படி வருமோ.நல்லாச் சிரிப்பேன்.சிலவேளைகளில் அது உள்ளுக்குள்ளே உறைந்து சுருட்டி விடுகிறது.விபத்தால்,தூக்குத்தண்டையால்,விச ஊசியால்,ஒரு முழம் கயிற்றால்,துப்பாக்கியால் கரண்ட் சொக் அடித்து,செய்யாத தப்பிற்காக கழுத்து வெட்டப்பட்டு…யாராயிருந்தாலும் உயிர் முக்கியமில்லையா.அதைவிட வலிக்காத மரணம்.

காதுபோறளவு பேச்சு,கொடி பிடிப்பாங்க,அசட்டு தைரியம்,பெருநாள் கொண்டாட்டம்,கல்யாணம்,சீதனம்,டொக்டர் மாப்பிள்ளை,மாடி வீடு..இவையெல்லாம் கென்சர்,டயபடிக்ஸ் பயத்தில் ஓரத்தில் நிற்கும்.பிறகு மீண்டும் சொத்துக்கள் தலைதூக்க மறுபடியும் முதுமை வந்தழிக்கும்.

ஒவ்வருத்தராக கலைந்து விட்டார்கள்.நேசத்தைக் கொப்பளித்து விளாவிய நினைவுகள்.அவரவர்க்கு அவரவர் வயிறு முக்கியமில்லையா.பெரியம்மா அதிகமான டிசைன் போட்ட புது அபாயாக்களை உம்மாவை எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறாள்.இது பச்சப்பிழையல்லவா.பெரியம்மா நல்லது உடுத்திக்கொள்வதைத்தானே நீங்கள் விரும்புவீர்கள்.அவள் கன்னத்தில் அரும்பும் மேகங்கள் கண்ணில் முடியச் சிரிக்கும் போது எப்படியிருக்கும்.அவளை அப்படியே இருக்க விடட்டுமே.சொல்றது கூடுமில்லையா.பழைய நிலைக்கு மாறுவோமே.மெல்ல மெல்ல துக்கங்கள் ஆறிவிட்டாலும் உங்கள் பொருட்டான சுவாலை எரியும்.முன்னயதை விட முன்னில்லாத பிரகாசத்துடன் எங்கள் பிள்ளைகள்,அவர்கள் பிள்ளைகளுக்குள்ளும் எரியும்.

நீங்கள் இருந்தவரை இந்த பூமியின் வாசம் வேறானது.இப்போது இன்னொரு வகையில் மணக்கிறது.நீங்கள் இருந்தவரை,நீங்கள் இல்லாமல். எங்களுக்கு நிகழ்ச்சி நிரல்களில் மாற்றம் செய்யவேண்டியுள்ளது.விதியை கோவிச்சிக்கலாமா.எத்தனை கனவுகளோ அத்தனையும் செக்கனுக்கும் குறைந்த நேரத்தில் முடிந்து போய்விட்டது.

ஏதாவது விசித்திரம் உருவாகியிருக்கலாம்.யார் கண்டார்கள்.உங்கள் மருக்கப்பிள்ளை சொன்னது போல இன்னொரு ஐந்தாண்டு காலம் நீடித்திருக்கலாம்.எல்லாம் கண் குளிரக்கண்டு புதுப்பேரனை மாரிலும் தோளிலுமாகப் போட்டு,நன்றி சொல்லி வயிறு குளிர்ந்து,வாசல் வரை பூரிப்புடன் முழுதும் செய்திருந்தேன் என்ற கொண்டாட்டத்தில் ..

ஆறு வயதிருக்கும்.பெரியப்பா வீட்டு மேசையில் கிடக்கும் கல்குலேட்டர் வெயிலிலே வேலை செய்யுமென்பதால் வெளியே கொண்டு வந்து சூரியனுக்குக் காட்டியபடி அடித்துப் பார்ப்பேன்.நம்பர்கள் தேய்ந்து போயிருந்தாலும் பெரியப்பா கடகடவென்று சரியாகத்தானே அடிப்பீர்கள்.நான் மடச்சி.ஒன்று,இரண்டு என எண்ணிப்பார்த்து முதலாமாண்டு ஸ்கூல் கூட்டல் கணக்கினைச் செய்து பார்ப்பேன்.இப்போது கல்குலேட்டரும் இல்லை.பெரியப்பாவுமில்லை.

ஒவ்வருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு பெரியப்பாமார்.ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசம்.சிலருக்கு பெரியப்பாமார்களே இருப்பதில்லை.எனக்கு நீங்கள் பெரியப்பாவாகவேண்டுமென்றே பிறந்திருக்கிறீர்கள்.அது மற்றெல்லாப் பெரியப்பாக்காளிலும் இல்லாத ஒன்று.உயிரிகள் படைக்கப்படாத உலகம் பிறந்த நொடியில் உண்டான அமைதியில் உறைந்தது.இம்ரானின் புதல்வியின் உதடுகள் மனிச குமாரனை ஏந்தியபோது பரவிய புனிதத்தில் கலந்தது.ஏன் இனி நீங்கள் கூட அந்த இடத்தை எட்ட முடியாது.

•••••

இந்த நகரத்தில் நகுலன் என்ற பெயரில் யாருமில்லை ( சிறுகதை ) / ஆத்மார்த்தி

download (18)

அவனை நீங்கள் பல இடங்களில் சந்தித்திருக்கலாம்.மற்றுமொரு சாதாரணமான முகத்தோற்றம் கொண்டவன்.பலருள் ஒருவன்.அவனது குடும்பத்தார் சற்று வசதியானவர்கள்.அவன் தான் கடைக்குட்டி என்பதால் சிறுவயதில் இருந்தே அக்காள் அண்ணன் என எல்லோருடைய செல்லமும் அவனுக்குக் கிடைத்துவந்தது.அவனுடைய மாமா அவர்கள் வசித்த பகுதியின் ந்யூஸ்பேப்பர் ஏஜண்ட்.அதனால் அவர்கள் வீட்டில் எப்போதும் மாத வார பத்திரிகைகள் ரக வித்யாசம் இல்லாமல் தீபாவளி மலர்கள் என புத்தகங்கள் அதிகதிகம் கைக்குக் கிடைக்க வாய்த்தது.மற்றவர்கள் இயல்பாகத் தத்தமது விருப்ப சாலைகளில் சென்றபின்னரும் அவன் மாத்திரம் காகிதப்பித்து குன்றாதவனாகவே இருந்தான்.

தன் புத்தகங்களை மிகவும் காதலிக்கிறவனாகவே அவன் அறியப்பட்டு வந்தான்.நிறைய நிறைய புத்தகங்கள் கொண்ட ஒரு பெரிய அறை முழுவதும் புத்தகங்கள் நிரம்பி இருக்கிற தன்னுடைய அறையை அவன் மிகவும் விரும்பினான்.அவன் எப்போதும் இருக்கும் அறை அது.அட்டாச்டு பாத்ரூம் கொண்ட அவ்வளவு பெரிய வாசிப்பறை வசிப்பதற்கும் போதுமானதாக இருந்தது அவனுக்கு.

இலக்கியத்தை நேசிப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் சென்று வருபவனாக இருந்தான்.தமிழ் நாட்டின் பல ஊர்களில் நடக்கிற புத்தகத் திருவிழாக்களில் கலந்து கொள்வான்.தொடர்ந்து இலக்கிய விழாக்களுக்குச் செல்வான்.சிற்றிலக்கியத்தில் நிலவுகிற குழு மனப்பான்மை குழு அரசியல் இவற்றுக்கெல்லாம் சற்றும் தொடர்பற்ற வேறொரு உலகத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட ஜீவராசி அவன்.மனிதர்களிடமிருந்து அன்னியப்படுவதற்கு அவன் தேர்வு செய்த வழி தான் அவனுடைய புத்தகங்கள்.அடையாளமற்றவர்களை அவன் புறக்கணித்துக் கொண்டே அவர்களுள் ஒருவனாகத் தானும் இருப்பதை அவன் விரும்பினான்.அடையாளம் கொண்ட யாரையும் அவன் பொருட்படுத்துவதில் பாரபட்சம் காட்டியதில்லை.

வினோதங்கள் என்பது என்ன.?அரிய எல்லோரிடமும் காணப்படாத என்றும் சொல்லலாம் அல்லவா?அவனுடைய வினோதங்கள் புத்தகங்களை ஒட்டியே தொடங்கின.சிறு வயதிலிருந்தே நிறைய புத்தகங்களை சேகரித்து வருபவன்.அவன் வாசித்த புத்தகங்கள் நிறைய.வாசிக்காதவை இன்னும் நிறைய என்பதும் இருவேறு நிசங்கள்.இந்த புத்தகங்கள் பற்றிய அபிப்ராயங்களை அவன் ஒருபோதும் மறைத்துக் கொண்டதோ பிறழ்ந்து மொழிந்ததோ இல்லை.அவனது சேகரத்தில் அவன் வாசித்த புத்தகங்களை யாராவது வாங்கிச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பத் தராவிட்டால் சண்டையே போடுவான்.அவற்றைத் திரும்பப் பெறுவதில் கறாரும் கண்டிப்பும் காட்டுவான்.அதே அவன் வாசிக்காத புத்தகங்களை எடுத்துச் சென்று திருப்பா விட்டால் மெல்லிய அணுகுமுறையே கடைப்பிடிப்பான்.இந்த முரண் பற்றிக் கேட்டதற்கு

“நான் வாசிக்காத புத்தகங்களை அவன் வாசிச்சுட்டான்ல..?அப்பவே என்னை விட அவற்றின் மீதான உரிமை அவனுக்கு அதிகரிச்சிடுதுன்னு நம்புறேன்” என்பான்.தந்திரங்கள் அற்ற நேர்வழிச் சாலைகள் அவனுடையவை.தான் படிக்காத புத்தகத்தை படிக்கவில்லை என்று தான் சொல்வான்.ஒரு சொல்லைக் கூடப் பிறழ்ந்து சொல்லாதவன்.

தனக்குப் பிரியமான எழுத்து யாருடையதாக இருந்தாலும் சரி அதை எழுதியவனைத் தேடிச் சென்று ஒரு சொல் ஒரு வாக்கியம் ஒரு வர்ணனை என என்னென்ன எவ்வெந்த விதத்தில் தன்னை வசீகரித்தது என்பதை பெரும் கொண்டாட்டமாகவே முன்வைப்பான்.அவனது குரலும் உடல்மொழியும் அவன் பேசத் தேர்வெடுக்கிற வாக்கியங்களின் மென்மையும் எல்லோருக்கும் உகந்தவனாகவே அவனை ஆக்கி இருந்தது.அவனிடம் பெரும் பரிச்சயம் ஏதும் இல்லாதவர்கள் கூட அவன் பெயரை மாத்திரம் வைத்துக் கொண்டு அவன் பற்றிய நல்லசில அபிப்ராயங்கள் உருவாக்கப்படும் போதெல்லாம் அவற்றை உடைக்காமல் ஆமோதித்தார்கள்.

முகத்திற்கு நேராக விமர்சிப்பவன் என்றது அவனது கூடுதல் தகுதியாயிற்று.தமிழின் சமகால எழுத்தாளர்கள் அவனது வாசகானுபவம் பற்றிக் குறிப்பிடுவதும் சான்றளிப்பதும் அடுத்தடுத்து நதி நகர்ந்தோடுகிற நில்லாப் பாதையின் நெளிவுகளைப் போல எல்லாரையும் சந்தித்து உரையாடுகிற அளவளாவுகிற பாக்கியத்தை அவன் தேடியும் தேடாமலும் தந்துகொண்டே இருந்தது.

கம்பீரமாகச் சொல்வதானால் ஒரு சொல்லைக் கூட எழுதாத அவன் வெறும் வாசகனாகவே எழுத்தாளர்களுக்குக் குறைவில்லாத புகழைப் பெற்றிருந்தான்.அவனை இலக்கியப் பரப்பின் மாச்சர்ய முடுக்குகள் எதுவும் நிறுத்தி விடவில்லை.கேள்வி கேட்கவும் இல்லை.சில அபூர்வங்கள் பொதுமைகள் கடந்து மிளிரும் அல்லவா அப்படித் தன் காலத்தின் பொது ஒளிர்தல் அவனுக்கு வாய்த்தது.

புத்தகங்களை நேசிப்பதும் எழுத்தாளனை நேசிப்பதும் இரண்டுமே அருகமைந்த தீவுகள் என்பான்.இதிலிருந்து அதற்கு மாறிக் கொண்டே இருப்பது தவறல்ல என்பது அவன் வாதம்.

சுஜாதா இறந்த போது மூன்று தினங்கள் பட்டினி கிடந்தான்.தன்னை எதாவது ஒரு வழியில் தண்டித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினான்.சுஜாதாவின் மரணத்தைத் தாங்க முடியாமல் தள்ளாடியவன் பெருங்குரலில் பொருளற்ற கூச்சல்களை நேர்த்தினான்.வீட்டார் அவனருகே செல்லவே பயந்தார்கள்.என்றாலும் சுஜாதாவின் எழுத்து மீது அவன் கொண்டிருந்த ப்ரேமை யாரும் அறியாததல்ல.

முருகேசபாண்டியன் ஒரு முறை நீங்க சுஜாதாவைக் கடக்கலியா இன்னும்..? எனக் கேட்ட போது இவன் சொன்னான்.திரும்பத் திரும்ப கொடைக்கானல் போறதுக்கு காரணங்கள் இருக்குதில்ல..அந்த மாதிரி சுஜாதாவின் எழுத்துகளுக்குள் திரும்பத் திரும்ப வந்து போறது தப்பில்லன்னு நினைக்கிறேன் ஸார்..மேலும் ஒரு மெஷர் மெண்டை இன்னொண்ணால அளக்கிறது வேண்டியதில்லைன்னு நினைக்கிறேன் என்றான்.அவர் அவன் பதிலை ரசிக்கவே செய்தார்.

சுஜாதா இறந்த மூன்று தினங்கள் உக்கிரமாய்க் கழிந்தன.தன் கட்டிலில் அவரது எல்லா புத்தகங்களையும் அடுத்தடுத்து அடுக்கி வைத்து அவற்றையே பார்த்தபடி அமர்ந்துகிடந்தான்.எப்போதெனத் தெரியாமல் உறங்கினான்.எப்படி எழுத்தாளனின் குடும்பம் அவன் இறப்பை சொந்தங்கொண்டாடி மெல்ல மெல்லத் தன் இயல்புக்குத் திரும்புமோ அப்படித் தான் அவனும் தன் நிசத்துக்கு மெல்லத் திரும்பி வந்தான்.சுஜாதாவின் மரணத்தை ஒருபோதும் ஏற்றுக் கொள்ளாத அவன் மெல்ல அது குறித்த தன் புரிதலை உணர்ந்தான்.அப்புறமும் எங்காவது சுஜாதாவின் மரணம் பற்றிய பேச்சு வந்தால் அந்த இடத்தைக் கடந்து விடுவான்.

அவனுடைய கல்லூரி நண்பன் அஸ்வத்தாமன் அவனுக்கு சரியான சகாவா இருந்தான்.இரண்டு பேரும் வெவ்வேறு கண்களால் எதையும் பார்க்க விழைந்தார்கள்.அவரவர் சொற்களால் முரண்பட்டுக் கொண்டார்கள்.பல சுற்றுக்களை உடைய சதுரங்க ஆட்டங்களைப் போல அவர்களது விஷயதானம் அமைந்தது.இரண்டு பேருடைய போதாமை அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.அஸ்வத்தாமன் அவனைத் தேடி வந்து விட்டால் போதும் நேரம் செல்வதே தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.சில தினங்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல் ஆளுக்கொரு புத்தகத்தை மௌனமாய்ப் புரட்டி விட்டுக் கடப்பதும் உண்டு.

ஏழாம் உலகம் வாசித்து முடித்த அடுத்த ஒரு சில நாட்கள் அவன் யாரோடும் எதுவும் பேச முற்படவில்லை.உண்மையில் அதை ஒரு நாவல் என்றெல்லாம் அவனால் கடக்க முடியவில்லை.அதற்கு முன்பே அவன் ஜெயமோகனின் தீவிர வாசகன் அடிக்கடி அவரோடு தொடர்புகொள்ள ப்ரியப்படுவான்.அவ்வப்போது அவரும் அவனோடு உரையாடுவார்.மதுரையை கடந்து செல்லும் போதெல்லாம் அவனால் இயன்ற அளவு அவரை சந்திப்பது அவன் வழக்கம்.அல்லது இருவரும் வேறு சந்தர்ப்பங்களில் ஒரே ஊரில் இருக்க நேர்ந்தால் அவரை சந்திப்பான்.நேரம் செல்வது தெரியாமல் ஜெமோவோடு அவன் உரையாடுவான்.வேறு சிலபலர் அவரோடு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கூட இருந்து கவனித்தபடி இருப்பான்.ஜெயமோகனுடன் விவாதிப்பதை தன் டைரியில் குறித்துக் கொள்வது அவனது பழக்கங்களில் ஒன்று.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனோடும் அவனுக்குப் பரிச்சயம் இருந்தது.அவரை எப்போதாவது சந்திப்பான்.தன் ஆதர்சங்கள் யாரையும் ஃபோனில் அழைப்பது தவிர்க்க முடியாத பட்சத்தில் தான் செய்வான்.உரையாடல் என்பது முகம் பார்த்துத் தான் நிகழவேண்டும் என்பது அவன் நம்பகம்.

அஸ்வத்தாமன் அவனிடம் கேட்டான் உனக்குள்ள ஜெமோவும் எஸ்.ராவும் எந்தெந்த விதங்களில் ஊடுபாவா இருக்கிறாங்க..?என்றான்.உண்மையில் இந்தக் கேள்வியை நெடு நாள் இடைவெளிக்குப் பிற்பாடு சந்திக்க நேர்கிற நண்பன் ஒருவனை ஆரத் தழுவிக் கொள்கிறாற் போல உணர்ந்தான்.ஒரு சிறு பொழுது எதுவும் பேசாமல் இருந்தான்.அவனுக்குள் ஆரவாரங்கள் எல்லாம் குறைந்த பிற்பாடு எடுத்த படத்தை எடிட் செய்வதற்காக ஓட்டிப் பார்க்கிற இயக்குனரைப் போல இந்தக் கேள்வியைத் தனக்குள் ஓட்டிப் பார்த்தான்.

“அஸ்வா….ரஜினி கமல் ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தரை ரசிக்கிறது மாதிரி பிடிச்சிக்கிறது இல்லை வாசிப்புன்றது.இன்னாரைப் பிடிக்கும் இன்னாரைப் பிடிக்காதுன்னு ஒதுக்குறது மேலோட்டமான அணுகல்னு நான் நினைக்கிறேன்.எடுத்தாலும் தள்ளினாலும் காரணங்கள் அவசியம்.எனக்கு ஜெமோவோட புனைவுகள் அவரோட கதையுலகம் ரொம்ப பற்றுதலை ஏற்படுத்துது.அவர் கிட்டயே சொல்றேன் அவர் நிஜங்களின் புற உலகம் மீது வைக்கிற மதிப்பீடுகளை நான் ஜஸ்ட் அறிஞ்சுக்கிறேனே தவிர அவை எல்லாவற்றையும் என்னால எனக்குன்னு எடுத்துக்கிட முடியலை.

அவர் கதைகள்ல எனக்கு ரொம்ப பிடித்தமானவரா இருக்கார்.அதே அளவு பிடித்தம் எஸ்.ரா தன் ஞாபகத்தை எழுதுறப்பல்லாம் எனக்குள்ள பெருக்கெடுக்குது.இந்த ரெண்டு பேரையும் நான் ஒப்பிடலை.என் ப்ரியத்தோட லைப்ரரியில யாரெல்லாம் இருக்காங்க யாரெல்லாம் இல்லைன்ற வெளிப்படையான லிஸ்டைப் போலவே யாரெல்லாம் எதுக்காக இடம்பெறுகிறாங்கன்றதும் வெளிப்படையான காரணங்கள் தான்.”

அஸ்வத்தாமன் இவனையே உற்றுப் பார்த்துக்கிட்டே அடுத்ததா ஒரு கேள்வி கேட்டான்.

உன் ப்ரியத்தோட லைப்ரரில சாருவுக்கு இடமுண்டா..?
சாரு இல்லாமயா..?தேகம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச நாவல்.என்ன ஒண்ணு நான் சாருவை நெருங்கமாட்டேன்.நெருங்க மாட்டேன்னு சொல்றதை விட நெருங்கினதில்லைன்னு தான் சொல்ல முடியும்.

இன்னொண்ணு விஸ்வா…ஒரு எழுத்தாளன் தன் பிரதி ஒன்றின் மூலமா நம்ம உலகத்துக்குள்ள வந்துட்டான்னா பிசிகல் வேர்ல்ட்ல அவனுக்கும் நமக்கும் சம்மந்தமே இல்லைன்னு ஒரு போதும் சொல்ல முடியாது.;அவனும் நம்மோடு சேர்ந்து ஆடுற உள்ளே வெளியே ஆட்டம் சுவாரசியமானது.இதுல இன்னொரு வசீகரம் என்னன்னா எழுதினவன் நம்மளைத் துரத்தும் போது அவன் கிட்டேருந்து தப்பிக்கறதுக்காக நாம அவனை நோக்கியே ஓட நேர்றது தான்.சில சமயங்கள்ல அவனே நம்மளை காப்பாத்தவும் செய்வான்.”

உண்மையில ஞாபகத்தை விடாப்பிடியா வச்சிட்டிருக்கிறது சரியில்லை தானே..?

அஸ்வா காலத்தை வச்சிக்க முடியாதவன் தான் ஞாபகத்தை விடாமப் பிடிச்சிட்டிருக்கான்.எழுதுறவனும் வாசிக்கிறவனும் ஒருங்கிணையிற புள்ளி இதான்னு நம்புறேன்.காலத்தை ஞாபகமா மாத்திக்கிறதுல ஒரு உசிதமான வழிதான் அதை எழுதுறது.ஞாபகங்களைத் தேடித் தேடி வாசிக்கிறதுங்குறதும் எழுதுறதுக்கு அருகாமையில இருக்கிற இன்னொண்ணு தான் அஸ்வா….ஞாபகம்ன்றது என்ன..?காலத்தோட அரூபம்.கடந்து போயிட்ட ரயில் மறுபடி வரும்னு காத்திட்டிருக்கிற பித்து.அங்கே உண்மைகள் சற்றே திருத்தி அமைக்கப் பட்டிருக்கும்.முழு பொய்கள் அல்ல ஞாபகங்கள்.

ஆனாலும் ஆங்காங்கே உண்மையோட நீர்த்த வடிவம்னு சொல்லலாம்.ஞாபகம்குறது நமக்குத் தேவைப்படுது.பல இடங்கள்ல நினைச்சுக்குறதுக்கு.சில இடங்கள்ல மறந்து ஒழிக்கிறதுக்கு.பட் மெல்ல உயரத்திலேருந்து கீழே வீழ்றாப்ல குறைஞ்சி சிறுத்து காணாமற் போறது தான் அதோட வடிவம்.இது மனுஷன் தன்னைக் கட்டிப்போடுறதுக்காகத் தானே ஏற்பாடு செய்துக்குற கயிறு மாதிரி.விஷயம் அதோட கனம் என்னன்னு அவன் பாக்கவே மாட்டான்.மாறா அதோட வண்ணம் என்னவாயிருக்கணும்குறதுல ரொம்பப் பிடிவாதமா இருப்பான்.இதுல விதிவிலக்கா இருக்கிறவங்க புண்ணியம் செய்தவங்க.”
விதிவிலக்குகள் பெரும்பாலும் தங்களோட ஞாபகங்களை இழந்தவங்க தானே?அவங்களுக்கு வெறுமனே ஞாபகங்கள் மட்டுமா இழப்பாகுது?அதுவரைக்குமான ஒட்டுமொத்த அறிதல் முழுவதும் அறியாமையாய்டுது இல்லையா?என்றான்.

அவனுக்குத் தன் மீது எந்த உணர்தலுமே வருவதில்லை.பயம் தொடங்கிப் பற்றுதல் வரைக்கும் எதுவுமே இல்லாமல் எப்போதும் துண்டிக்கப் பட்டவனாகவே இருந்து கொண்டிருந்தான்.தான் அப்படி இருப்பது குறித்து அவனுக்கு எந்தச் சிக்கலும் இல்லை.எப்போதாவது மனம் வறண்டு எதுவுமற்றுத் ததும்பும் அப்போது மாத்திரம் எதுவும் செய்யாமல் அப்படியே உறைந்த படி தன் அறையின் விளக்குகள் எல்லாவற்றையும் அணைத்து விட்டு மின்விசிறியையும் நிறுத்தியவனாய் அப்படியே அமர்ந்திருப்பான்.கூடியமட்டும் ரகசியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகவோ எதிர்மனோபாவம் கொண்டவனாகவோ தான் தன்னை வைத்துக்கொள்வான்.

ரம்யா அவனது காதலி.அவர்களுக்குள் காதலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் உடலைக் கொடுத்து உடலைப் பெற்றுக்கொள்ளும் ஆட்டமும் இருந்தது.இதெதையும்
அவர்கள் குழப்பிக் கொள்ளவில்லை.நமக்குள் எதுவும் இல்லை.எல்லாமே இருக்கிறது செக்ஸ் நமது கூட்டு தேவை.அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் நாம் அதைக் கைவிடுவோம் அல்லது நிர்வகிப்போம்.இந்தக் கணம் நிஜம்.இதன் நீ நான் நிஜம்.நாம் அப்டின்ற பேர்ல எந்த வன்முறைப் பற்றுதலும் வேண்டாம்”

ரம்யா இவனுக்கு ஒரு வாசகக் கூட்டத்தில் அறிமுகம் ஆனவள்.முதல் கடிதத்திற்கான இவனது பதினேழு பக்க பதிலை வாசித்து முடித்த போது நீ எப்போ எழுத்தாளனா ஆவே..?ஐ மீன் எப்போ இது மாதிரி பெர்ஸனல் ரைட்டிங்லேருந்து வெளில வந்து எதாச்சும் எழுதுவே..?’

எழுத்தாளன் அப்டின்றவன் யாரு..?அவன் தனக்காக எதும் எழுதிக்கிறானா..?அவனது பெர்ஸனல் அக்ஸஸ் ஆகும் போது அதுவும் அவனது படைப்பிலக்கியத்தோட வரிசையில் நிறுத்தப்படுவது வரமா சாபமா.?அவன் தெரிஞ்சே பிறருக்காக சமர்ப்பிக்கிற லட்சலட்சோப வார்த்தைகளுக்கு நடுவில் அவன் எதும் மாஜிக் செய்றானா.?அப்டி செய்தா அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா..?அப்படி கண்டுபிடிக்காட்டி அவன் திருப்தி ஆகுறானா..?தனக்கே தனக்குன்னு அவன் வச்சிக்க விரும்புற ரகசியத்தைப் பல துண்டுகளா கிழிச்சித் தன் படைப்பின் வழியெங்கும் அவன் படர்த்துறானா..?அவன் சம்மதமில்லாம அவன் செய்ற மந்திரவேலைகளை நம்மால உணரமுடியுமா.?இனம்பிரிக்க முடியுமா என்ன.?”

அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவன் முகத்தையே பார்க்க

ஒரு எழுத்தாளன் தனக்குன்னு தேவைப்படுறதை தான் எழுதிடாம வேற யாராச்சும் எழுதுறாங்களா அப்டின்னு அட்லீஸ்ட் எழுத முயல்கிறார்களா அப்டின்னு ஒளிஞ்சு நின்னு பார்க்குறவனா இருக்கானோன்னு தோணுது.இந்த மீளமுடியாத ஆட்டம் தான் ஒரு எழுத்துக்காரனை விடாப்பிடியா உற்சாகமா வச்சிட்டிருக்குன்னு தோணுது சோ நான் அடுத்தவங்களுக்காக எழுதணும்னு தொடங்குனா ஒருவேளை பிரகாசிக்கலாம்.அல்லது வெற்றுக் காற்றா கலைஞ்சும் போய்டலாம்.ஹூ நோஸ் ..?”

ரம்யா அவன் பேசி முடித்ததும் அவனது புறங்கையில் முத்தமிட்டு எனக்கு நீ பேசுனது முழுக்க உடன்பாடா இருக்கு.பட் உன் வாழ்க்கைல வேற எதாவது நடந்தாலொழிய நீ அப்படியே அசையாம இருக்கிற ஒரு ஓவியத்தோட பகுதியா மாறிட்டிருக்கியோன்னு தோணுது”ந்னா.அதை அவன் மறுக்கலை.

ஒரு ப்ரியமான கூடலுக்கு அப்புறம் அதை இரட்டிக்கிறதுக்கான வழி அடுத்த கூடுகையை ஒத்திப் போடுறது தான் அப்டின்னு அவன் அடிக்கடி சொல்வான்.எதிர்பாராத விதமா அவனுடைய வாழ்க்கை ஒரு கட்டத்துல தேங்கி நின்னிச்சி.அவனோட மாமா பய்யன் பரத் ஃபலூச்சின்ற பேர்ல ஃபேஸ்புக்ல இருப்பான் அவன் திடீர்னு ஒரு நாள் இவனைத் தேடி வந்தான்.ஹே டாம் இட் யூ ஆர் சச் ஏன் ஆண்டிக் ப்ராடக்ட் யூ நோ..இன்னாய்யா இது இத்தினி கம்ப்யூட்டர் படிச்சிட்டு இப்பிடி குப்ளாஸ் பண்ணிட்டிருக்கே..?

அதென்ன குப்ளாஸ் என்று கேட்டதற்கு அதிர அதிர சிரித்தவன் ஜஸ்ட் கிட்டிங்.கெட் மீ யுவர் ரெஸ்யூமே…நான் உனக்கு ஒரு ப்ரம்மாதமான இண்டர்வ்யூ ஏற்பாடு பண்றேன்.நீ மாத்திரம் செலக்ட் ஆனேன்னு வய்யி…ஃபூர்……என்று பலவித சப்தங்களோடு தன் வலது கரத்தால் விமானம் போலக் கொனஷ்டை செய்து காண்பித்தான்.இவன் நம்பிக்கையே இல்லாமல் தான் ரெஸ்யூமே அனுப்பினான்.அடுத்தடுத்த லெவல்களை பூர்த்தி செய்து விட்டு ஃபைனல் ஃபோன் இண்டர்வ்யூவிலும் அதகளம் செய்ததன் பலன் அவனுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது.

அதுவும் வருட சம்பளம் இருபத்தி நாலு லட்ச ரூபாய்கள்.அவன் வாழ்க்கையின் அத்தனை காஸ்ட்லி செயல்பாடுகளுக்கும் அவனுக்குத் தேவை பணம்.பணம் இல்லை என்றில்லை.இருப்பது போதாது.,மேலும் ராஜகுடும்பத்தில் பிறந்தவன் என்பதை விட ராஜா என்பது தான் சுருக்கசுகம் இல்லையா பின்னே அவன் கிளம்புவதா வேண்டாமா என்று பலதடவை யோசித்தான்.அவனது குடும்பம் கூட்டம் சமூகம் தேசம் அவன் காதலியான ரம்யா என எல்லாருமே நீ போயே ஆகணும் அமெரிக்காவுக்கு என்று ஓரணியில் திரண்டது.

ஒரு வீட்டில் ஒரு இசைக்கருவி எதோ ஒன்று ஒரு வயலின் அல்லது வீணை அல்லது கிடார் இருக்கிறது என்றால் அதை வாசிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கும் தெரியாதவர்களுக்கும் என இருவேறு பண்டங்களாகத் தான் அது பார்க்கப் படும்.அதைத் தொடுவதில் இருந்து புழங்குவது வரைக்கும் ஏன் நகர்த்துவது தூசி தட்டும் போது கூட ஒரு கலையின் மீதான அறியாமைக்குப் பின்னதான அச்சத்தோடு தான் அது கையாளப்படும்.

இசைக்கருவிகளுக்குச் சொன்ன அத்தனையும் புத்தகங்களுக்கும் பொருந்தும்.எத்தனைக்கெத்தனை புத்தகங்கள் இருக்கிறதோ அந்த வீட்டின் மனிதர்கள் புத்தகவிரும்பிகளாகவும் அதை வெறுமையாக அணுகுபவர்களாகவும் இரண்டாய் வகுபட்ட வண்ணம் இருப்பார்கள்.உள்ளே வரக் கூடிய யாரையும் அதே போலத் தான் பரீட்சிப்பார்கள்.ஒரு ஆடி உடைந்த கண் கண்ணாடியை அணிந்தவனுடைய எல்லாச் சித்திரங்களுமே பாதித் துல்லியத்துடன் இருக்குமல்லவா அப்படித் தான் அவர்களது அணுகுதல் இருக்கும்.

நல்ல வேளையாக அவன் வீட்டில் யாருமே அப்படி அவனது புத்தக சேர்மானத்தை வெறுக்கவும் இல்லை அன்னியப்படவும் இல்லை.அவனது அக்கா அவன் விரும்புகிற சில புத்தகங்களைத் தான் செல்லுகிற நகரங்களின் நடைபாதைக் கடைகளில் தேடுவாள்.அவனது அண்ணி அவன் சேகரித்திருக்கும் மாபெரிய எண்ணிக்கையிலான நூல்களை மெல்ல இனம் பிரித்து வகைப்படுத்தி அடுக்கி அவற்றைப் பட்டியலிட்டு நல்ல முறையில் அவைகளைப் பராமரிக்கிறதற்கான பெரிய சேவையைப் போகிற போக்கில் செய்து காண்பித்தாள்.அவர்கள் வீட்டு நாய்க்குட்டி கூட தரையில் புத்தகம் எதாவது கிடந்தால் அப்படிக் கிடக்க வாய்ப்பில்லை கிடந்தால் அதனைப் பொறுப்போடு கவ்விக் கொண்டு போய் உள் அறைக்குள் போட்டு விட்டு வந்து தான் மறுபடி நாயாக மாறும்.

இப்படியானவனுக்கு மோண்டானா என்ற அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வடமேற்கு ஓரத்துப் பிரதேசம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்திருப்பதாகச் சொன்ன அந்தக் காகிதத்தையே வெறித்தபடி பல மணி நேரங்களாக அமர்ந்திருந்தான்.அவன் வாழ்க்கையின் முக்கியமான கறுப்பு வெள்ளைக் காலகட்டத்தில் தான் நிற்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது.இதனை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிய பிற்பாடு என்ன நடக்கும்..?எதுவும் நடக்காது.அதாவது எளிதாக அவன் தன் அதே பழைய உலகத்துக்குள் சென்று கொள்ள வேண்டியது தான்.மற்ற குடும்பங்கள் என்றால் விளக்குமாற்றால் அடித்து விரட்டி விடுவார்கள்.நிச்சயமாக அது தான் நடக்கும்.இவன் வீட்டில் அது எதுவும் நடக்காது.டேய் தம்பி இன்னிக்கு மோகன்லால் படம் ரிலீஸ் ஆயிருக்கே ஐநாக்ஸ்ல நீ போலியா என்று அக்கறையாய்க் கேட்டு கரன்ஸி தந்து அனுப்பி வைக்கும்.அதான் பிரச்சினையே என்னை அடியேன் திட்டேன் வழக்கமான ஒரு மலர் போல என்னை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்து வீதியில் வீசுங்களேன்.

ஏன் இப்படிக் கொண்டாடிக் கொண்டாடி என் ஆயுட்காலத்தை மரத்துப் போகச் செய்கிறீர்கள்.யாருடைய பாவனை நான் என்றே தெரியாமல் தள்ளாடுகிறேனே..என்னை அழுகிக் காலத்தோடு கரைந்து போக அனுமதியுங்களேன்.நான் மறுபடி வந்து கொள்கிறேன்.அல்லது சந்தோஷமாக வராமற் போகிறேன்.எஞ்சாது திரும்பாது என்ன தான் நடக்கிறது என்று பார்ப்பதை விடவா வேறொரு சுவாரசியமான கதை இருந்து விடப் போகிறது..?இவர்களது அன்புக்காகவாவது இவர்களிடமிருந்து அன்னியப்பட்டு வெகுதூரம் சென்று திரும்பவேண்டும் என்றொரு வெறிமாதிரி அவன் மனதில் ஊறியது.டாமிட் திரும்பி வர்றதுக்காகவாவது தொலையறேன் நான் என்று தனக்குள் கூச்சலிட்டுக் கொண்டான்.

ஒய் யூ பீபில் செலெப்ரேட்டிங் மீ..?

ரம்யா அவனுக்கு மிக உன்னதமான பிரிவாற்று முத்தம் ஒன்றை வழங்கினாள்.ஒரே முத்தமல்லவா இந்த உலகத்தில் எல்லோராலும் பிரதி எடுக்கப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது..?உண்மை என்று எதுவுமற்று இருப்பதால் தானே முத்தம் எனும் பொய்க்கு அத்தனை மதிப்பு..?நன்றாகத் தெரியும் எல்லா முத்தமும் வெறும் ஸ்கோர் மாத்திரமே..வெறும் ஞாபகம் நாற்றம் எண்ணிக்கை.இதைத் தவிர்த்து எதுவுமே இல்லை.மல்லிகைப் பூச்செண்டால் மாறனைக் கட்டி வைக்கும் சாகசம்.ஓடுவதாவது ஒரே இடத்தில் கட்டுண்டு கிடப்பதற்குக் காரணம் அதற்குப் பின்னதான நீட்டிக்கப்பட்ட காமம் தவிர அன்பாவது காதலாவது ஹம்பக்.அவனுக்குத் தலை வலித்தது.

அனுமதிக்கப்பட்ட பாரம் மிக அளவானதாகவே ஒரு வாழ்க்கையை தண்டனைக்குப் பரிசென்ற பேரில் தந்திருப்பது தெரிந்த போது தான் முதன் முதலாக அவன் மோண்டானா செல்வதை ரத்து செய்யலாமா என்று நிசமாகவே யோசித்தான்.அதற்கு முன்பு வரை வேண்டும் என்றும் வேண்டாம் என்றும் இரண்டு பேர்களாக அவனே வசதியாய்ப் பிரிந்து கொண்டு தன்னையே வென்று தோற்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.இது அப்படி அல்ல.நிசம்.அடுத்த ஆயிரத்துச் சொச்ச நாட்களுக்கு அவன் மோண்டானாவில் இருந்தாக வேண்டும்.இந்தியா என்று அவன் அதுகாறும் விளையாடித் திரிந்து அலைந்த அத்தனை தெருக்களுக்கும் ஊர்களுக்கும் ஏன் அவனுக்குச் சொந்தப் ப்ரபஞ்சத்துக்கே ஒரே ஒரு பெயர் தான்.இந்தியா.இனி அவன் இருப்பது மோண்டானா அதாவது மலையூர் என்றால் சிரிப்பீர்கள்.அது தான் பெயர்.மோண்டானா என்றால் அது தான் அர்த்தம்.

அங்கே இருப்பதெல்லாம் ஒரு துவாரத்தின் உட்புறத் துகளளவு கூடப் பிரச்சினை இல்லை அவனுக்கு.அவன் பிரச்சினை புத்தகங்கள்.அவனால் புத்தகங்கள் நிரம்பாத வேறொரு அறையை வாழ்விடமாகக் கற்பனையே செய்ய முடியாது.டாமிட் ஐ வில் ஃபக் யூ என்று கண்ணாடியில் எழுதி வைத்திருப்பான்.யாராவது பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்கள் என்று கேட்ட போது அப்பாவிடம் சொன்னான்.சுயத்தைப் புணர முடியாதுப்பா…சொல்லிக்கறது ஒரு ஆறுதல்.யார் பார்த்தாலும் என்ன.?அவங்கவங்க ரூபம் அவங்கவங்க சாபம் சரிதானே..?அவன் அப்பா சிரித்துக் கொண்டே போய்விட்டார்.
நல்ல அன்பான அப்பா.சின்ன வயதில் பய்யன் கேட்கிறானே என்று பொறுமையாக காலாக்னி ருத்ர உபநிஷத் திரிபுர உபநிஷத் எல்லாம் எளிமையாக விளக்கிச் சொல்லிக் கொடுக்க ஏற்பாடு செய்தார்.இவனை எதுக்கு சாமியாராக்கப் பாக்குறீங்க என்று அம்மா கூட பயந்தாள்.சட்டென்று அடுத்த வெகேஷனுக்கு பாப் ம்யூசிக் படிக்கப் போனான்.அப்பா சொன்னார்.நீ தடுத்திருந்தா தான் இவன் காணாமப் போயிருப்பான்.உள்ளே இழுக்குதா திகட்டுதான்னு பார்க்குறது தான் நம்ம வேலை..தடுக்கிறதில்லை.”

தொடர்ந்து புத்தகங்கள் இல்லாத ஒரு அறையைக் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாம அப்படியே உறைந்தபடி இருந்தவன் மெல்ல அதிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.முதல் முறையாக ஒரு ஒற்றை முடிவை அவன் சப்தமாக அறிவித்தான்.யெஸ்.ஐம் கோயிங் டு மோண்டானா..ஐம் லீவிங்.யெஸ்ஸ்ஸ்…

தன் ஆதர்ச எழுத்தாளர்கள் சிலரிடமாவது ஒரு ஆசீர்வாதம் மாதிரி இந்த தன்னோட இடம்பெயர்தலை தெரியப்படுத்த விரும்பினான்.ஜெமோ அவனை மிகவும் உற்சாகமாக வழியனுப்பினார்.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவனுக்குத் தன் கையெழுத்திட்ட உறுபசி பிரதியைத் தந்தார்.அவன் தன் சேகரிப்பில் இருந்ததை ரம்யாவிடம் தந்துவிட்டுத் திரும்பக் கேட்க ஆரம்பிக்கும் போது தான் அவர்களுக்குள் ப்ரியத்தின் நடுக்கம் நிரம்பிய முதல் உரையாடல் நீண்ட தூரம் சாத்தியமாயிற்று.லவ் சிம்பலாகவே உறுபசி நாவலை அவன் அதன் பின் ரம்யாவிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளவில்லை.

மனுஷ்யபுத்திரனைப் பார்க்கப் போன போது அவர் வெளியே சென்றுவிட்டுத் திரும்ப வந்து கொண்டிருப்பதாக செல்பேசியில் தெரிவித்தார்.இவன் அவரது அலுவலக அறையில் அமர்ந்து தன் கிண்டிலில் எதோவொரு புத்தகத்தில் ஆழ்ந்தான்.

பெரும் புன்னகையோடு அவனை வரவேற்றவர் உற்சாகத்தோடு அவனை வழியனுப்பினார்.அவருடன் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்ட அவன் இதை அடிக்கடி கவர் பிக்சரா வைப்பேன் ஸார் என்றான்.அவர் அவனிடம் நீங்களும் ஒரு கவிஞரா மாற வேண்டிய சமயம் வந்திடுச்சி என சிரித்தார்.

சும்மா ஓட்டாதீங்க ஸார் என்றதற்கு இல்லைங்க நான் சீரியஸா சொல்றேன்.உங்களை மாதிரி ஆளுக்கு வந்திட்டு அவ்ளோ பெரிய லோன்லினெஸ் அதும் வருஷக்கணக்கா வரும் போது என்ன பண்ணுவீங்க..?அதும் வேற லாங்குவேஜ் வேற கல்ச்சர் உள்ள கண்டிரில..?பாருங்க உங்களை அந்த லோன்லினெஸ் வந்திட்டு எப்படி எழுதவைக்குதுன்னு…”

தெர்ல ஸார் என்றபடி கூச்சத்தோடு நன்றி சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினான்.

ஒரு ப்ரியத்தின் பட்டியலைத் தயாரித்தான்.தன் வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத ஆதர்ச எழுத்தாளர்கள் மற்றும் அவர்களது புத்தகங்கள் என அந்தப் பட்டியலில் எத்தனையோ டெலீஷன்களுக்குப் பிறகு எண்பத்து மூன்று புத்தகங்கள் இடம்பெற்றன.அதாவது வெயிட் அதாவது எடை என்ற ஒரே ஒரு நோக்கில் எல்லாரது பட்டியல்களில் இருந்தும் சின்ன எடை குறைந்த புத்தகங்களை மாத்திரம் பட்டியலுக்குள் இடம் தந்தபடி அந்தப் பட்டியலின் புத்தகங்களோடு இன்னபிற வாழ்வாதார வஸ்துக்களுடன் மோண்டானா பறந்தான்.பெரிய அலகுள்ள பறவையின் குஞ்சுகள் என்று பொருள்படக் கூடிய க்ரோவ் என்ற மொழி பேசக்கூடிய ஒருவன் அவன் பெயர் மோஸி தான் அவனுடைய வீட்டின் உரிமையாளன்.அவன் நினைத்ததை விட வேறு மாதிரியான ஒரு வாழ்விடமாக மோண்டானா இருந்தது.அவனது அலுவலகம் நடந்து செல்லக் கூடிய தூரத்தில் இருந்தது.பனி பொழியும் காலங்களில் வொர்க் அட் ஹோம் என்ற பேரில் சோம்பேறிகளின் சொர்க்கவாசல் திறந்தளிக்கப் பட்டது.

மெல்ல அவன் அமெரிக்க வெம்மைக்கும் குளிருக்கும் தன்னைப் பொருத்திக் கொண்டான்.பத்துப் பதினைந்து தினங்களுக்கு அப்புறம் தான் தன் புத்தகப் பையைத் திறக்க வேண்டும் என்று முன்பே தீர்மானம் செய்தது தான்.ஆமாம் பின்னே அதாகப் போகிற பொழுது போகட்டும்.மெல்லக் கரங்கள் நடுங்கும் போது புத்தகத்தைத் தழுவினால் ஆயிற்று.

அந்த வாரத்தின் இறுதி 3 தினங்கள் விடுமுறை என்றறிந்த போது மோஸி அவனை ஊர் சுற்றிப் பார்க்க அழைத்துப் போனான்.அந்த ஊரின் பிரபலமான டிபார்ட்மெண்டல் ஸ்டோர்ஸ் சென்று தனக்குத் தேவையான சில பலவற்றை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பும் போது இந்த வாழ்க்கை வேறு வண்ணம் என்றாலும் சற்றே ரசிக்கத் தொடங்கினாற் போலத் தோற்றமளித்தது அதே உற்சாகத்தோடு தன் அறைக்குத் திரும்பி மதியம் நெடு நேரம் உறங்கினான்.எழுந்தவன் சாக்லேட் பானத்தைப் பருகிக் கொண்டே சற்று நேரம் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் கண்ணதாசன் இணையரின் பாடல்களைக் கேட்டான்.மெல்ல புத்தகப் பையைத் திறந்து எல்லா புத்தகங்களையும் நாவல் கதை கட்டுரை கவிதை என பிரித்து அடுக்கினான்.

கிண்டிலில் ஈ புக்ஸ் ஆக ஆங்கில நூல்களைப் படிப்பானே தவிர தமிழைத் தன் கரத்தில் காகிதமாய் ஏந்தினால் தான் தகும் அவனுக்கு.ஒரு போதும் கணிணியிலாவது கிண்டிலிலாவது வாசிப்பதை விரும்பவே மாட்டான்.
சம்பத்தின் இடைவெளி தஞ்சை பிரகாஷின் கரமுண்டார் வூடு எஸ்.ராவின் உறுபசி சாருநிவேதிதாவின் தேகம் பாவண்ணனின் பொம்மைக்காரி முருகேசபாண்டியனின் ஒப்பனைகளில் ஒளிர்ந்திடும் தமிழகம் ஜெமோவின் இரவு யுவன் சந்திரசேகரின் கானல் நதி மனுஷ்யபுத்திரனின் நீராலானது வண்ணதாசனின் அன்னியமற்ற நதி கலாப்ரியாவின் எல்லாம் கலந்த காற்று விக்கிரமாதித்யனின் ஆதி ரவிசுப்ரமணியனின் ஒப்பனை முகங்கள் பாம்பாட்டிச் சித்தனின் இஸ்ரேலியம் குட்டிரேவதியின் பூனையைப் போல அலையும் வெளிச்சம் அசோகமித்திரனின் மானசரோவர் தேவதச்சனின் இரண்டு சூரியன் என எல்லாவற்றையும் காகித வரிசைப்படி அடுக்கிக் கொண்டே வந்தவன் ஒரே ஒரு புத்தகம் முன்பாக சிவப்பு பேனாவின் டிக் மார்க் இல்லாததைக் கண்டு குழப்பமுற்றான்.என்னதிது ஒரு தடவைக்கு பலமுறை சரி பார்த்தோமே..எந்த புத்தகம் எடுத்து வரவில்லை எனப் பார்த்தான் ஏழாவது நூலாக நகுலன் கவிதைகள் என்று இருந்தது.அதாவது நகுலன் கவிதைகள் நூலை எடுத்து இந்தப் பைக்குள் வைக்கவே இல்லை.வைத்திருந்தால் அதன் அருகாமையில் சிவப்பு டிக் இருந்திருக்கும்.ஆக நகுலன் அவனோடு வரவில்லை.அவன் நகுலனை இந்தியாவிலேயே விட்டு விட்டு மோண்டானா வந்திருக்கிறான்.

யாருமற்ற
இடத்தில்
என்ன
நடந்துகொண்டிருக்கிறது..?
எல்லாம்

இந்தக் கவிதையை ராஜசேகர் பெரிதும் சிலாகிப்பான்.இவனுக்குக் கண்கள் ஏனோ நீர் முத்துக் கட்டியது.ஒரே ஒரு புத்தகம்.சொல்லப் போனால் கிண்டிலில் அதனை உட்படுத்துவது ஆகப்பெரிய காரணமில்லை.அதே போல இன்றைக்கு அனுப்பச் சொன்னால் எக்ஸ்பிரஸ் குரியரில் ஒரே வாரத்தில் வந்து சேர்ந்து விடப் போகிறது என்றாலும் அதெப்படி நான் நகுலனை மறந்தேன் என்று தன்னைத் தானே வெறுக்கத் தொடங்கினான்.என்னவோ தனக்குள் இருக்கிற பேய்மை தான் தனக்கும் நகுலனுக்கும் இடையிலான சொல்லிலடங்காத உறவின் இறுக்கத்தை கெடுப்பதற்கென்றே இப்படி ஒரு சதியை யதார்த்தம் போல உருவாக்கியது என்று நம்பினான்.அதெப்படி மறக்கும் என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொள்ள ஆசைப்பட்டான்.அத்தனை புத்தகங்களையும் எடுப்பதும் விசிறி எறிவதும் எடுத்து அடுக்குவதும் ஆத்திரத்தில் கலைப்பதுமாக என்ன செய்து தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொள்வது என்று தெரியாமல் தள்ளாடினான்.

அன்றிலிருந்தே அந்த மோண்டானா என்ற ஊரை தன்னால் ஆன அளவுக்கு வெறுக்கத் தலைப்பட்டான்.ஒரு கட்டத்தில் தன்னால் எந்த விதத்திலும் மோண்டானாவை வெறுக்க முடியாமற் போவதை அறிந்துகொண்டான்.

அதற்கான பின்னணியைப் பற்றிக் கொண்டே அதன் இருள் ஆழத்துக்குப் பயணப்பட்டவன் தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டான்.எந்த விதமான பிடிமானமும் இல்லாத போது ஒரு அன்னியத்தை வெறுப்பதற்கு முன் அதைக் கொஞ்சமாவது விரும்பியிருக்க வேண்டும் என்பது புரிந்தது.இனி விருப்பும் வெறுப்புமற்ற சமான வெற்றிடத்தில் இருந்தபடி மிச்சமிருக்கும் ஒப்பந்த காலத்தை முழுவதுமாகக் கழித்து விட்டு இந்தியா திரும்புவதன் மூலமாகவே தனக்கு வேண்டிய விடுபடுதல் கிடைக்க முடியும் என்பது புரிந்து அமைதியானான்.

வித்யுதா என்ற பேரிலான பார்ஸி ஒருத்தியும் மக்மல் லோதா என்ற பேரிலான ராஜஸ்தானியும் அவனது நிறுவனத்தில் கிடைத்த இந்திய சினேகங்களானார்கள்.எந்த விதத்திலும் சுவாரசியமற்ற பேணுதலைக் கொண்டு நகர்த்தினானே தவிர ஒரு இன்ச் கூட உறவின் இறுக்கத்தை நேர்த்தவே இல்லை.அவர்களும் மெல்ல அவனிடமிருந்து விலகிப் போனார்கள்.

அவனால் வாசிக்க முடியவில்லை.பாடல் கேட்கலாம் என்று ஆரம்பித்தால் இரண்டாவது பாட்டுக்குத் தலை வலித்தது.ஃபேஸ்புக்கைத் திறந்தாலே அதன் வித்யாசமற்ற வரவேற்பு அவனுக்கு எரிச்சல் ஊட்டியது.சொந்த ஊரில் இருந்தபோது எப்படி இருந்ததோ அதே போல மறுபடி இருப்பதாக அது பொய் சொல்லிற்று.அவனால் எதுவுமே செய்ய முடியவில்லை.ப்யூட்டி ஸ்பாக்கள் தொடங்கி ரெஸ்டாரெண்டுகள் வரைக்கும் அவனது தனிமையை அதிகரித்துத் தந்தனவே ஒழியக் குறைக்கவில்லை.எழுதலாம் என்று ஆரம்பித்தால் எங்கே தற்கொலைக் கடிதமாக அது வளர்ந்து விடுமோ என்று அச்சமாயிருந்தது.

கனவில் தன் வாசகங்களைப் பற்றிக் கொண்டு நகுலன் வரத் தொடங்கினார்.அவரது முகபாவங்கள் மிகவும் கோபத்தில் இருப்பவராகக் காட்டின என்றபோதும் அவனது கனவு யாராலோ ம்யூட் செய்யப்பட்டிருந்தாற் போல் நிசப்தமாக இருந்தது.அதன் உரையாடல்களை என்றில்லை இலை நகர்கிற ஒலியைக் கூட அவனால் கேட்க இயலவில்லை.மாறாக அவன் நகுலனிடம் தான் நினைக்கிறவற்றைப் பெருங்குரலில் பேச ஆரம்பித்தான்.அவனது குரலும் ஒலியற்ற நிசப்தப் பிண்டமாகவே கனவெங்கும் படர்வதைக் கண்டு வெறுப்பில் ஆழ்ந்தான்.தன் கனவின் திசையையாவது அதன் உள்ளடக்கத்தையாவது மாற்றிவிட இயலாதா என்று பல தினங்கள் உறங்காமலே வெகு நேரம் இருக்க ஆரம்பித்தான்.

நகுலன் சமீபத்திய கனவுகளில் மிகவும் ஆக்ரோஷமாக தோன்றினார்..எது அசல் எது நகல் என்றறிய முடியாத இரவின் தனிமைகளில் பாதி உறக்கத்தில் இந்திய நடுமைய மதிய நேரம் அது ரம்யா அவனைக் காதலும் தேடலுமாய் அழைக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் திடீரென்று வாட்ஸ் அப் காலின் காணொளி மறைந்து போய் நகுலன் மிகக் கோபமான முகபாவத்தோடு வேறேங்கேயோ பார்க்கும் சித்திரம் வந்து அப்படியே இறுகி நிலைத்தது கண்டு வெருண்டு எழுந்து கொண்டான்.

அந்த நகரத்தில் நகுலன் என்ற பேரில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று ஒரு கேள்வி அவனுக்குள் தோன்றியது.அசரீரி போல எதுவுமில்லை.ஷண நேரத்தின் கீற்றுத் தனத்தோடு முழுக் கேள்வியும் அவனுக்குள் படரவே அந்த இரவின் மிச்ச நேரமெல்லாம் அந்தக் கேள்விக்கான விடையறிதலைப் பற்றிய யோசனையிலேயே கழியலாயிற்று.

.மோண்டானா அமெரிக்க பிரதேசங்களிலேயே சொற்பமான ஆசியர்கள் வசிக்கிற நகரம் என்ற முதல் தகவலே அவனை எரிச்சலூட்டியது.என்றாலும் தன் விடுமுறை தினங்கள் எல்லாம் வீதி வீதியாக மக்கள் கூடுகிற இடங்களுக்கெல்லாம் செல்ல ஆரம்பித்தான்.ஒரு தமிழ்ப்பெயரை விசாரிப்பதன் கடினமே எளிதுமாய் மாறிற்று.குறைந்த பட்சம் ஒரு தென் இந்திய முகத்தையாவது கண்டாலொழிய தன் கேள்வியை யாரிடமும் கேட்க வேண்டி இருக்காது.

அப்படியான இந்திய முகங்களை அறிய தேட சந்திக்க விசாரிக்க அவன் பெரும் அலைதல்களை நிகழ்த்தினான்.சற்றும் சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் அந்த நகரத்தின் அத்தனை கடைத்தெருக்கள் தேவாலயங்கள் மக்கள் கூடும் சந்தைகள் வணிக வீதி தொடங்கி இடுகாடு வரைக்கும் எல்லா இடங்களையும் சென்று பார்த்தான்.எத்தனை முறை தோற்றாலும் எல்லா முறைகளுமே தான் தேடிய படி நகரும் போது எதிரே ஒருவரேனும் நகுலன் என்ற பேரில் எதிர்ப்பட்டு விடுவார் என்ற எதிர்பார்ப்புடனேயே அவன் அலைந்தான்.அப்படி எதிர்ப்பட்டால் நிகழ்த்த வேண்டிய புன்னகையைக் கூட சில பல முறைகள் தனக்குள் ஒத்திகை பார்த்து வைத்திருந்தான்.
அந்த நகரத்தின் எல்லா சாலைகளையும் எல்லா மனிதமுகங்களையும் அலசிவிடுவது என்பதே ஒரு பெரிய கயிற்றைப் போல அவனைக் கட்டி இருந்தது.

வெள்ளைக்காரர்களில் சில முதியவர்களைக் கடக்கும் போது நகுலனின் சாயலில் ஓரிருவர் இருப்பதைப் போலத் தோன்றும்.தன் நம்பகத்தின் அபத்தத்தைக் காற்றால் வெட்டியபடி கடந்து செல்வான்.சில பொழுதுகளில் நகுலனின் அதே முகம் கொண்ட ஒருவரைத் தேடுவது கூட எளிதானதாக இருக்குமோ என்று தன் மனதினுள் எழுந்த குரலின் சாய்ஸை அவன் ஷட் அப் என்று அதட்டினான்.

அவனது ஒப்பந்த காலம் முழுவதும் ஒரு ஏஜன்சியின் ரகசிய உளவாளியைப் போல் வெகு தீவிரமாக ரகசியமாக கைவிடாத பற்றுடன் அந்தக் கேள்வியைத் தன் ஒரே லட்சியமாகக் கொண்டபடி அவன் அலைந்து கொண்டிருந்தான்.கிடைக்கவில்லை என்பதோ கிடைக்காது என்பதோ கிடைப்பது மிகவும் அபூர்வம் என்பதெல்லாமும் அறிவின் விளைதல்களாக மனம் கண்டடைகிற முன் ஒளிர்தல்கள் தானே..?அவன் குழந்தைப் பிடிவாதத்தோடு அலைந்தான்.தான் சமரசம் செய்துகொள்ளாமல் இருப்பதைத் தன்னால் ஆன அளவு உறுதி செய்து கொண்டான்.

விடிந்தால் கிளம்பி லாஸ் ஏஞ்சலஸ் செல்லும் விமானத்தில் ஏற வேண்டியது அங்கு சென்ற பிறகு மூன்று மணி நேரத்தில் இந்தியா கிளம்பும் சர்வதேச விமானத்தில் ஏறினால் மறுபடி தன் உலகத்தின் எல்லாக் கதவுகளையும் திறந்துகொள்ளப் போகிறோம் என்ற சந்தோஷத்தில் எல்லா உடைமைகளையும் பேக் செய்து கொண்டு டாக்ஸியில் ஏறி அமர்ந்தான்.

விமான நிலையத்தின் டெர்மினலுக்கு சற்று முன்பாகவே இறங்கிக் கொண்டவன் இருபுறங்களிலும் பார்த்தபடியே அவனுக்குத் தேவையான நுழைவாயிலில் நுழைந்து டிக்கட் இத்யாதிகளை சரிபார்த்துவிட்டு உடைமைகளை செக் இன் செய்தான்.விமானத்தின் உட்புறம் தனக்கான ஸீட்டில் அமர்ந்தவன் கண்களை மூடிக் கொண்டான்.கொஞ்ச நேரம் ஹெட் ஸெட்டில் பாடல்களைக் கேட்டபடி இருந்தான்.மறுபடி கண்களைத் திறந்த போது விமானம் கிளம்புகிற முகாந்திரத்தில் அசைந்துகொண்டிருந்தது.

இவனுக்கு வலப்புறம் வந்தமர்ந்தவன் இந்தியமுகத்தைப் பார்த்ததும் இருவருமே புன்னகைத்தார்கள்.அந்த மனிதன் தன் பெயரைச் சொல்ல இவனும் பதிலுக்குச் சொன்னான்.சன்னலோரம் வெளியே பார்க்க விமானம் கிளம்புவதற்கான ஓட்டத்தில் இருந்தது.அவன் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.குட்பை மோண்டானா.இந்த நகரத்தில் நகுலன் என்ற பெயரில் யாருமில்லை.

தழல் ( சிறுகதை ) / ஸிந்துஜா

download (12)

“எத்தனை மணிக்கு கிளம்பணும்?” என்று சத்யபாமா ராமநாதனிடம் காபியைக் கொடுத்து விட்டுக் கேட்டாள்.
ராமநாதன் அப்போதுதான் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பியிருந்தான்.

எம்.ஜி. ரோடிலிருந்து கோத்தனூர் வருவதற்குள் அவன் வயது ஐந்து வருஷம் அதிகமாகி விடுகிறது. அப்பா! என்ன ட்ராஃபிக் . கார் ஓட்டும் போது உயிர் போய் உயிர் வருகிறது. வீட்டுக்கு வந்தால் தலையைச் சாய்க்க மாட்டோமா என்று இருக்கிறது. ஆனால் இன்று பார்ட்டிக்குப் போக வேண்டும். பிறந்த நாள் பார்ட்டி. அவனது சிநேகிதன் பாலாவின் மனைவி நித்யாவிற்கு இன்று பிறந்த நாள். நல்ல வேளை. வெளியே காரை எடுத்துக் கொண்டு அலைய வேண்டியதில்லை. அவன் குடியிருக்கும் அபார்ட்மெண்ட் காம்ப்ளெக்ஸிலேயே பாலாவின் வீடும் இருக்கிறது.
“ஏழரைக்குன்னு சொன்னான். இன்னிக்கி ராக்கூத்துதான் போ” என்றான் ராமநாதன்.

“ஆமா. குடிக்கறதுல ஒண்ணும் குறைச்சலில்லே. என்னவோ பிடிக்காத மாதிரி ஒரு அலுப்பு குரல். செய்யறதெல்லாம் செஞ்சுட்டு இந்த டிராமா வேறயாக்கும்!” என்று சத்யா அவனைக் கிண்டலுடன் பார்த்தாள். பிறகு “இன்னிக்கி நித்யாவோட முப்பத்தி ரெண்டாவது பிறந்தநாளாம்” என்றாள்..

“முப்பத்தி ரெண்டா? அவளைப் பாத்தா முப்பத்தி ரெண்டு வயசான மாதிரி தெரியலையே!” என்றான் ராம்.
“எப்படி தெரியறது? இருபது? இருபத்தஞ்சு?” என்று அவனைக் கடிந்து கொள்ளுவது போல் பார்த்தாள் சத்யா.
“இல்லை. நாற்பது” என்று கண்களைச் சிமிட்டினான் ராமநாதன்.

சத்யா வாய் விட்டுச் சிரித்தாள். இந்தப் பெண்களை ஏமாற்றுவது மிகவும் எளிது. ஒரு சிறிய பூகம்பத்தைத் தவிர்த்தாகி விட்டது.

“சத்யா என்ன கிஃப்ட் வாங்கி வச்சிருக்கே?”

“போன மாசம் டி மார்ட் போயிருந்தப்போ ஒரு கடையில் வச்சிருந்த கைப்பை ஒண்ணு அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. நேத்தி போய் அதை வாங்கிண்டு வந்தேன்.”
“வாட்ஸ் த டாமேஜ்? ரெண்டாயிரமா? நாலாயிரமா?”
“ரெண்டரை” என்றாள் சத்யபாமா.

“இப்படி கிஃப்ட் கொடுத்தே நான் போண்டி ஆயிடுவேன் போல இருக்கே?” என்றான் ராமநாதன்.
“உங்களுக்கு வரச்சே எப்படி இருக்கு? உங்க போன பர்த்டேக்கு பாலா மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு பெர்ஃப்யூம் வாங்கித் தரலே?”

“அவன் கூட ஞாபகம் வச்சிண்டு இருக்க மாட்டான். நீ இருக்கியே …!” என்று எழுந்தான். “நான் போய் குளிச்சிட்டு வரேன்” என்று பாத்ரூம் பக்கம் நகர்ந்து சென்றான்.

ராமநாதன் குளித்து விட்டு வெளியே வரும் போது சத்யா கிளம்பத் தயாராக இருந்தாள். லேசான தலை வாரல், அதை விட லேசாக மையிட்ட கண்கள், பளிச்சென்று நெற்றியில் சிறிய சாந்துப் பொட்டு என்று மிகையற்ற அலங்காரமும், ஒரு காட்டன் புடவையை உடலில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த எளிமையும் அவள் வயதைக் குறைத்து
விட்டன. போதாதற்கு வாய் நிறைய மகிழ்ச்சியை இறைக்கும் புன்னகை வேறு.

“உன் கூட வரணுமான்னு இருக்கு” என்றான் ராமநாதன்.
“சரி. வர வாண்டாம்.”

“உன் பக்கத்தில நின்னா யார் இந்த ஓல்ட் மேன்னு எல்லாரும் பார்ட்டில கேப்பா” என்றான் சிரித்தபடி.
“போதும் இந்த டிராமா எல்லாம். நீங்க மார்க்கண்டேயன்தான் எப்பவுமே. இப்ப திருப்தியா?”
“பொண்ணரசி எப்போ பாட்டியாத்துலேர்ந்து வரப் போறாளாம்?” என்று கேட்டபடி ராமநாதன் கிளம்புவதற்குத் தன்னைத் தயார்ப் படுத்திக் கொண்டான்

“ஓ நீங்க அதை இன்னும் கவனிக்கலையா? பார்ட்டிக்கு பூர்ணிமா வந்தே ஆகணும். சின்னக் குழந்தைகளை வச்சு ஒரு புரோகிராம் இருக்குன்னு நித்யா நச்சரிச்சுட்டா. அதனால அம்மா இன்னிக்கு மத்தியானம் பூர்ணிமாவை இங்கே கொண்டு வந்து விட்டுட்டு போனா. உடனே
அந்த குட்டி ராட்சஸி நித்யா ஆத்துக்கு ஓடிப் போயாச்சு” என்றாள் சத்யா. .

“குட் . பொட்டுண்டு இல்லாம வீடே வெறிச்சின்னு இருந்தது இவ்வளவு நாளா” என்றான் ராம்.

“இதுக்கே இப்படி சொல்றேளே. நித்யா எவ்வளவு பாவம்?” என்றாள்

சத்யா வருத்தமான குரலில்.
பாலா நித்யா தம்பதிக்கு இன்னும் ஒரு வாரிசு பிறக்கவில்லை.

நித்யாவுக்கு குழந்தைகள் என்றால் அப்படி ஒரு பிரியம். சத்யா ராமநாதன் இருவரும் வேலைக்குப் போகிறவர்களாக இருந்ததால்
பூர்ணிமா மத்தியானம் ஸ்கூலில் இருந்து வந்ததும் அவளைத் தன்
வீட்டுக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய் விடுவாள் நித்யா.
“சீக்கிரம் ஒருகுழந்தை அவளுக்குப் பிறந்து விட்டால் நன்றாக இருக்கும்” என்றான் ராம்.

அவர்கள் பாலாவின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார்கள்.

“நித்யா எல்லாம் ரெடியா இருக்கா?” என்று பாலா கேட்டான்.

நித்யா தலையை அசைத்தபடி நெற்றிப் பொட்டைச் சரி செய்து கொண்டாள்.

“இந்தப் புடவைல நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே” என்றான்.அவன்.

“நல்லிதான் உங்களுக்கு பொண்டாட்டியா வர லாயக்கு” என்று சிரித்தாள் நித்யா.

“இன்னிக்கு பார்ட்டிக்கு சிவசு மட்டும்தான் வருவான்” என்றான் பாலா.

“ஏன் ஜெயாவுக்கு என்ன ஆச்சு?”

“அவளுக்கு நாளைக்கு டிபார்ட்மென்ட் பரிட்சையாம்.அதனால வரமாட்டான்னு சாயந்திரம் சொன்னான். அதை சொல்றப்போ என்ன குஷிங்கறே அவனுக்கு” என்றான் பாலா.

“அப்ப இன்னிக்கு பில்ஸ்னர் இன்னும் ரெண்டு க்ரேட் ஜாஸ்தி வாங்கி போட வேண்டியிருக்கும்” என்று சிரித்தாள் நித்யா.

“அது கரெக்ட்தான். அவ வராததை செலிபிரேட் பண்ணி நானும் நாலு பெக் எக்ஸ்ட்ரா…”

“உதை வாங்கணுமா?” என்று சிரித்தாள் நித்யா.

அதைக் கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே வந்த ராம் ” ஏன் நீ தினமும் கொடுக்கறதை உன் பிறந்த நாள் அன்னிக்கும் அவனுக்கு குடுக்கணுமா?” என்று கேட்டான்.

“ஓ நீ வேற சப்போர்ட்டுக்கு வந்தாச்சா?” என்று கேட்டபடி நித்யா அவனிடம் ஜெயா வராததைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
“நல்லதா போச்சு. சிவசு ஒரு பெக் போடறதுக்குள்ள பத்து வாட்டி எட்டி எட்டி பார்த்துண்டே இருப்பா. போன தடவை அவ அப்படி செஞ்சப்ப ஜோசப் பார்த்தான். அவனால தங்க முடியல. ‘ஆண்ட்டி நீங்களும் ஒரு ஸிப் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாருங்க’ன்னான். அவளுக்கு அப்படி ஒரு கோபம் வந்துடுத்து. முறைச்சு பாத்துட்டு போயிட்டா” என்றான் ராம்.

அடுத்த அறையிலிருந்து ஒரே கூச்சலாக வந்து கொண்டிருந்தது. குழந்தைகளின் ஆரவாரம்
“இன்னிக்கு பார்ட்டி குழந்தைகளுக்குன்னு நித்யா சொல்லிட்டா” என்றான் பாலா.
.
“விளையாட்டு சாமான்களை வச்சுண்டு விளையாடுங்கடா பசங்களா என்று எல்லா நண்டுகளையும் போட்டு உள்ளே தள்ளி விட்டிருக்கேன்” என்றாள் நித்யா சத்யாவிடம்.
“பாத்துக்க யாராவது?”

“குமுதக்காவை போட்ருக்கேன்” என்றாள் நித்யா. குமுதக்கா அவள் வீட்டின் சமையல்காரி.

“குட். நன்னா பாத்துப்பா அவ” என்றாள் சத்யா.

பாலா “ஆமாம்.சமையலைவிட நன்னா” என்றான்.

“கொழுப்பு ரொம்ப ஜாஸ்தி” என்று சத்யா அவனைத் திட்டினாள்.

அப்போது வாசலில் சப்தம் கேட்டது. சுரேந்தரும் பூஜாவும் உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“ஆயியே பாயிஸாப். ஆயியே பஹன்ஜி” என்று பாலா அவர்களை வரவேற்றான்.

“சுரேந்தர், நீ கவலைப் படாமல் உள்ளே வா. இதற்கு மேல் இவனுக்கு ஹிந்தி வராது” என்று ராம் உறுதி கூறினான்.

“ரெண்டு மாதத்துக்கு அப்புறம் இன்னிக்குதான் சாயங்காலத்தைப் பார்க்கறேன்” என்றான் சுரேந்தர்.

அவன்ஒரு பிரபல தனியார் வங்கியில் அதிகாரியாக இருந்தான்.

“வேலைக்கு சேந்ததிலேர்ந்து வேலையே பாக்காத ஆட்களை இந்த ரெண்டு மாசத்தில பிழிஞ்சு எடுத்து வேலை பாக்க வச்சது மோடியோட பெரிய அச்சீவ்மெண்டுதான்” என்று பாலா சிரித்தான்.

சுரேந்தர் பொய்க் கோபத்துடன் அவனை முறைத்துப் பார்த்தான்.

அப்போது வாசலிலிருந்து “ஹாய்!” என்று குரல் கேட்டது.
“சிவசு கமின்” என்று பாலா கூப்பிட்டான்.

ஒல்லியாக உயரமாக அரைக்கால் டிராயரும் டி ஷர்ட்டும் அணிந்த இளைஞன் சிரித்தபடி வந்தான் அவர்களைப் பார்த்துக் கையசைத்தபடி.

“போன வாரம் கார்த்தாலே நீ லன்ச் பாக்ஸ் சீட்டுக் கட்டு டின்னர் பெட் ஷீட்டு போர்வை தலகாணி போன் சார்ஜர்னு எல்லாத்தையும் கட்டி எடுத்துண்டு போயிண்டிருந்தையே” என்று கேட்டான் ராம்.

“அதே ஏன் கேக்கற? பேங்க்ல போயி ஐநூறு ரூபா ஆயிரம் ரூபா நோட்டை மாத்தறதுக்கு கியூல நிக்கப் போனேன்” என்றான் சிவசு.

மற்றவர்களால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

சுரேந்தர் “நேத்திக்கு ஆபிஸ்ல ஒருத்தன் என் ரூமுக்குள்ளே வந்தான். ‘சார் நான் என் மனைவி பேர்ல பேங்க்ல அஞ்சு லட்சம் டிபாசிட் போட்டால் போதுமா இல்லே அதுக்கு மேலே போடணுமான்னு கேட்டான் .எதுக்கய்யான்னு கேட்டேன். இல்ல இன்கம்டாக்ஸ்ல அவளை கூட்டிக்கிட்டு போகத்தான்றான்.”

நித்யா சீரியஸாக “ஜோக்ஸ் அபார்ட் இந்த பணமதிப்புக் குறைவு வேண்டுமானால் கொஞ்ச நாளைக்கு சிரமங்களை தரலாம். ஆனால் எதிர்காலத்துக்கு இது சரியான முறையில் நடைமுறைப் படுத்தப் பட்டால் நம்மைப் போன்ற சாதாரண ஜனங்களுக்கு உபயோக
மாகத்தான் இருக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றாள் ஆங்கிலத்தில்.

சிவசு பலமாகக் கை தட்டினான். “வெல் செட். பிரதமர் ஆபிஸ்லேர்ந்து கேக்கற மாதிரி இருக்கு. கங்கிராட்ஸ் நித்யா” என்றவன் “ஆனா நீ என்ன சாதாரண ஜனம்னு கூப்பிட்டதுதான் எனக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்கலே” என்றான்.

“எனக்கும் அது மனத்தாங்கல்தான்” என்று ராம் சொன்னான். தொடர்ந்து ” பாலா என் துக்கத்தை குறைக்க ஒரு பாட்டில ஓப்பன் பண்ணு” என்றான்.

அப்போது வாசலிலிருந்து ஒரு சிறுவன் ஓடி வந்தான்.
“ஐயோ கழுத்தறுப்பு வந்துட்டானே” என்றான் சிவசு.
வரும் போதே வாசலில் வைத்திருந்த பூச்சட்டிகளைக் காலால் உதைத்துக் கொண்டே வந்தான். ஒரு சட்டி பலம் தாளாது சரிந்து விழுந்தது.

“காலை ஓடிச்சு கைல குடுத்தாதான் புத்தி வரும் நாய்க்கு” என்று சிவசு கோபத்துடன் எழுந்தான்.

“ஏன் குழந்தையைப் போட்டு திட்டறே?” என்ற நித்யா சிறுவனைப் பார்த்து “வாடா குட்டி சிவசு” என்று இரண்டு கைகளையும் விரித்து அவனைக் கூப்பிட்டாள்.

அவன் அதைச் சட்டை செய்யாது சத்யா அருகில் சென்று “பூர்ணி எங்க?” என்று கேட்டான்.

“ஓ உன் கேர்ள் ஃப்ரெண்ட பாக்க ஓடி வந்தியா சதீஷ் ” என்று நித்யா சிரித்தாள்.

“அவ ஒண்ணும் ஃப்ரெண்ட் இல்ல” என்றான் சதீஷ் விறைப்பாக.

“பின்ன?” என்று சத்யா கேட்டாள்.

“எனிமி. என்னோட எனிமி” என்றான் சதீஷ்.

“சீ நாயே” என்று திட்டினான் சிவசு.

“ஏண்டா செல்லம் அப்பிடி சொல்றே ” என்று சத்யா சிறுவனிடம் கேட்டாள்.

“சாயங்காலம் நான் அவகிட்ட கொஞ்சூண்டு கிட்கேட் கேட்டேன்.எனக்கு குடுக்காம அவளே எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டுட்டா. ஐ ஹேட் ஹர்” என்றான்.

“அவ்வளவுதானா? நான் ஃபாரின் சாக்லேட் வச்சிருக்கேன். வயலட் கலர்ல, ரோஸ் கலர்ல. உனக்கு வேணுமா?” என்று நித்யா கேட்டாள்.

சதீஷ் கண்களை அகல விரித்துக் கொண்டு தலையைப் பலமாக ஆட்டினான். “இப்பவே குடுப்பியா?” என்று கேட்டான்.

“கொடுக்கறேன். ஆனா நீ பூர்ணி உன்னோட ஃப்ரெண்ட்னு சொல்லணும்.

“அவ எப்பவுமே எனக்கு ஃப்ரெண்டுதான்” என்றான் அவன்.
“அட காவாலிப் பயலே!” என்றான் சிவசு.

எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

“உள்ளே போகலாம் வா” என்று அவனை இழுத்துக் கொண்டு சத்யாவும் நித்யாவும் உள்ளே சென்றார்கள்.

“ஜெயாவும் வந்திருக்கலாம்” என்றான் பாலா.

“நான் கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருக்கறது உனக்கு பிடிக்கலேங்கறே” என்றான் சிவசு.

பாலா அவன் தோளைத் தன் கையால் அழுத்தினான்
அப்போது குழந்தைகளை விளையாடுவதற்கு முன்னேயே அனுப்பி விட்ட தாய்மார்கள் கும்பலாக வந்தார்கள்.அவர்களுக்கு முன்னால் ஒரே பேச்சு சத்தமும் சிரிப்பு சத்தமும் வந்தன.

சத்தம் கேட்டு நித்யா உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தாள்.
“நித்யா யூ ஆர் லுக்கிங் ப்ரெட்டி”என்று மிஸஸ் ரோஸி பாராட்டினாள்.

“இன்னிக்கு எல்லா பொய்களும் அனுமதிக்கப்படும்” என்றான் பாலா

ரோஸி அவனைப் பார்வையால் துச்சமாக எறிந்தபடி நித்யாவின் கைகளைக் குலுக்கி “ஹேப்பி பர்த் டே” என்றாள்.

“தாங்க்ஸ்” என்று நித்யா புன்னகை செய்தாள். “டோன்ட் டேக் ஹிம் சீரியஸ்லி.”

“ஆமாம். ரொம்ப பொறாமை பிடிச்ச ஜன்மம்” என்று பாலாவைப் பார்த்துச் சிரித்தாள் ரோஸி.

பெண்கள் அனைவரும் குழந்தைகள் இருந்த அறைக்குச் சென்றார்கள். ஆண்கள் ஹாலில் இருந்து எழுந்து பக்கவாட்டில் இருந்த ‘பா’ரை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

குழந்தைகள் அறையில் ஒரே கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்தது. குறைந்தது பதினைந்து பேராவது இருக்கக் கூடும். ஆனால் சப்தம் என்னவோ இருநூறு பேர் இருப்பது போல் எழுந்து வந்தது.
நித்யா வெவ்வேறு வயதுக் குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுச் சாமான்களையும் புத்தகங்களையும் பரப்பி வைத்திருந்தாள். அவர்கள் சாப்பிடுவதற்கு என்று வைத்திருந்த தட்டுக்களில் இருந்தவை பாதி
தரையில் கிடந்தன. சுரேந்தரின் பெண் குழந்தை தரையில் படுத்துத் தூங்கி விட்டது.அறைக்குள் வந்த தத்தம் பெற்றோரைப்பார்த்த தருணத்தில் ‘அம்மா’ என்று புடவைத் தலைப்பைப் பிடித்துக் கொள்ள குழந்தைகள் ஓடி வந்தன. ஒரு மூலையில் சிவசுவின் பிள்ளை சதீஷ் ரோஸியின் பையன் மைக்கேலின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“டேய் வாலு, விடுடா அவனை” என்று குமுதக்கா அவனிடம் ஓடினாள்.

“என்னோட சாக்லேட் கவர குடுக்கச் சொல்லு”என்றான் சதீஷ்.

“இல்ல அது என்னுது” என்றான் மைக்கேல்.

குமுதக்கா மைக்கேலை சதீஷின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தாள். சதீஷ் சண்டையில் மைக்கேலின் கையைப் பிராண்டியிருந்ததில் வரி வரியாய் சிவப்புக் கோடுக்கள் தெரிந்தன.

“ராட்சஸனா இருக்கியேடா ” என்று குமுதக்கா கையை ஓங்கினாள்.

சதீஷ் கொஞ்சம் கூட நகராமல் அவளை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

“என்ன கலாட்டா?”என்று கேட்டுக் கொண்டே நித்யா அங்கே வந்தாள்.

“பாருங்கம்மா. சண்டை போட்டு இந்த பிள்ளை கையில ரத்தம் வர மாதிரி பிராண்டி இருக்கான்” என்று மைக்கேலின் கையைக் காட்டினாள் குமுதக்கா.

“சதீஷ் ஏண்டா இப்படி பண்ணினே?” என்று குரலை உயர்த்திக் கேட்டாள்.

“என்னோட சாக்லேட் பேப்பர வச்சுண்டு தர மாட்டேன்னான்.
அதுக்குதான் அவனை கிள்ளினேன்” என்றான் சதீஷ்.

“உங்க அப்பாவைக் கூப்பிட்டாதான் நீ வழிக்கு வருவே” என்றாள் நித்யா.

இவ்வளவு நேரம் இருந்த திமிர்ச்சியும் முறைப்பும் சட்டென்று அடங்கி குறுகி நின்றான் சதீஷ்.

.”மைக்கேல்ட்ட ஸாரி சொல்லு” என்றாள் நித்யா.
அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றான்.

“உங்க அப்பாகிட்ட..” என்று நித்யா ஆரம்பித்ததும் “போய் சொல்லிக்கோ. இனிமே உங்க வீட்டுக்கு நா வரமாட்டேன்” என்று கத்தியபடி ஓடினான்.

ஓடும் போது வலது பக்கம் இருந்த கட்டிலில் மோதி நிலை தடுமாறினான். சாய்ந்து கட்டிலை ஒட்டியிருந்த டீபாயின் மீது விழுந்தான். டீபாயின் மேல் வைத்திருந்த ஷான்டெலியர் விளக்கு பலத்த சப்தத்துடன் கீழே விழுந்தது.

“ஐயையோ!” என்று பதறியபடி நித்யா ஓடினாள்.

அதற்குள் கீழே விழுந்த சதீஷ் எழுந்து நின்று விட்டான்.அவனுக்கு அடி எதுவும் படவில்லை என்று தெரிந்தது. நித்யா விளக்கருகே சென்றாள். அது திருத்த முடியாத அளவுக்கு நடுவில் இரண்டாகப் பிளந்திருந்தது. சுற்றி வர கண்ணாடித் துகள்கள் இறைந்து கிடந்தன. அந்த ஷான்டெலியர் விளக்கு அவளுடைய பாட்டி ஜெய்ப்பூரில் வாங்கி வைத்திருந்தது. பின்னர் அது அவளுடைய அம்மாவிடம் இருந்து விட்டு அவள் கைக்கு வந்திருந்தது. ஒன்பது பிரகாசமான விளக்குகளை ஏந்தி நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன் செம்பும் வெள்ளியும் கொண்டு செய்யப்பட்டிருந்த அழகிய விளக்கு.

அதை ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை வேலையாட்களை வைத்து கீழிறக்கி துடைத்து மெருகேற்றிய பின் ஹாலில் கொண்டு வந்து மாட்டுவாள். நேற்றுக் கீழிறக்கியது இப்போது சேதமடைந்து விட்டது.

நித்யாவால் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சதீஷ் கையைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றது அவள் கோபத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.அவனைப் பிடித்து இழுத்து ‘பளாரெ’ன்று கன்னத்தில் அறைந்தாள். “எப்பப் பாரு சண்டை! திமிர் பிடிச்ச ராஸ்கல். இப்போ உடைஞ்சு போச்சே யார்ரா வந்து குடுப்பா?” என்று காதைத் திருகினாள். சதீஷின் கன்னமும் காதும் சிவந்து விட்டன. அழுது கொண்டே வெளியில் ஓடினான்.

சத்தம் கேட்டு கூட்டம் கூ டி விட்டது. ‘பாரி’ல் இருந்த ஆண்களும் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்கள். உடைந்த விளக்கைப் பார்த்து பாலா திகைத்து நின்று விட்டான். அவன் அருகே நின்ற சிவசுவிடம் சதீஷினால்தான் இந்தக் களேபரம் எல்லாம் என்று யாரோ சொன்னார்கள்..

நித்யாவின் கண்கள்கலங்கி விட்டன. சிவசு அவள் பக்கத்தில் வந்து “நித்யா ஐம் வெரி ஸாரி நித்யா” என்று இறைஞ்சினான். அவன் எதோ குற்றம் செய்து விட்டது போல் குறுகி நின்றான். ராமநாதன் சிவசுவின் அருகில் வந்து தோளைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு சற்று நகர்ந்து போனான். மிக விலை உயர்ந்த பழங்காலப் பொருள் என்றும் ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு என்றும் சதீஷ் ரொம்பப் பொல்லாதவன் என்றும் பலர் முணுமுணுத்தவாறே அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
பாலா குமுதம்மாவைக் கூப்பிட்டு குழந்தைகள் அனைவரையும் கண்ணாடித் தூள்கள் எதுவும் படாதபடி ஜாக்கிரதையாக அந்த
அறையை விட்டு வெளியே கூப்பிட்டுக் கொண்டு போகச்
சொன்னான். நித்யா சிலை மாதிரி இருந்த இடத்தைவிட்டு நகராமல் நின்றாள்.

வெளியே இருந்த பெண்கள் குழந்தைகளுக்கு தின்பண்டங்
களையும் ஜூஸ்களையும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கடையை கட்டி அனுப்பி விட்டால் போதும் போல இருந்தது தாய்மார்களுக்கு.

பத்து நிமிஷம் கழிந்திருக்கும்..வாசலிலிருந்து சத்தம் கேட்டது. எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். ஜெயா இரைந்து கொண்டே ஆவேசமாக வந்தாள்.

“எங்கே அவ அந்த நித்யா?” என்று கத்தினாள். அவள் கையில் சதீஷ் சிறைப்பட்டிருந்தான்.

சிவசு “ஜெயா, என்ன ஆச்சு உனக்கு? எதுக்கு இப்பிடி பைத்தியம் மாதிரி கத்திண்டு வரே ?’ என்று அவளருகே சென்றான்.
அவள் அவனை எரித்து விடுவது போலப் பார்த்தாள்.
“ஏய் நித்யா எங்கேடி ஒளிஞ்சிண்டு இருக்கே? என் குழந்தையை போட்டுஅடிச்சு கொன்னுட்டு?” என்று வெறி பிடித்தவள் போலக் கூச்சலிட்டாள்.

பாலாவுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. அவன் வாயைத் திறக்கும் முன் நித்யா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
அவளை பார்த்ததும் ஜெயா “நீ வேணும்னா பெரிய பணக்காரியா இருக்கலாம். என் பிள்ளையை போட்டு அடிக்க உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? நாங்க என்ன நாதியத்து கிடக்கமா? பாரு குழந்தையை.கன்னமும் காதும் எப்படி செவந்திருக்குன்னு? கொஞ்சம் தவறி உன் அடி பட்டிருந்தா செவிடாயிருப்பான் .நீ யாரு அவன் மேலே கை வைக்க?” என்று திட்டினாள்.

“ஏய் ஜெயா நடந்தது என்னன்னு தெரியாம நீ கண்டபடி பேசாதே” என்று அவளை சிவசு அடக்க முயன்றான்.
“என்ன நடந்தா என்ன? இவ யாரு என் பிள்ளை மேல கை வக்கிறதுக்கு? முன்ன பின்ன பெத்திருந்தா தெரியும். மலட்டு முண்டம்” என்றாள் ஜெயா.

எல்லோரும் திடுக்கிட்டு அவளைப் பார்த்தார்கள். சிவசு அவள் மீது பாய்ந்து அவள் வாயை ஓங்கிக் குத்தினான். ரத்தம் அவள் வாயிலிருந்து கொப்புளித்தது. வலி பொறுக்க முடியாமல் அவள் ‘ஓ’வென்று கத்தினாள். பாலா விரைந்து சென்று சிவசுவைத் தடுத்துக் கட்டிக் கொண்டான்.

இவ்வளவு நேரமாக சந்திரனின் குளிர்ச்சியையும்,அருவியின் இரைச்சலையும் பூக்களின் மலர்ச்சியையும் தென்றலின் இனிமையையும் நட்சத்திரங்களின் மௌனத்தையும் கொண்டிருந்த சூழலை பெரும் தீயொன்று கிளம்பி கபளீகரம் செய்வது போல் ராமநாதனுக்குத் தோன்றிற்று. தீக் கங்குகளின் ஜுவாலையிலிருந்து தப்பித்து ஓடி விட முடியாதா என்று வியர்த்தான். .

வாயை ஒரு கையால் மூடிக் கொண்டு நித்யா உள்ளே ஓடினாள். அன்று அதற்குப் பிறகு அவளை யாரும் பார்க்கவில்லை.

•••

இரண்டாவது ஆண் – ஹேமா ( சிங்கப்பூர் )

images

“நாம போன மாசம் படத்துக்குப் போனது எப்படியோ ஐரினுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு. வீட்டில ஒரே பிரச்சனை”
சரயுவின் மனதில் என்றோ விழுந்திருந்த அச்சப் புள்ளி, மடமடவென அசுரத்தனமாய் வளர்ந்து குரல்வளையைப் பிடிக்கத் துவங்கியது. மார்ட்டினின் வாயிலிருந்து உதிர்ந்து கொண்டிருந்த வார்த்தைகள் தம் அர்த்தத்தை இழந்து, அவளின் மேல் பட்டு நாற்திசைகளிலும் தெறித்தபடியிருந்தன. அவற்றின் சாரம் மட்டும் அவளது மூளைக்குள் மெல்ல சொட்டிச் சென்று, உறைந்து போயிருந்த அதை உசுப்ப முயற்சித்தது.

“அன்றையிலிருந்து நம்ம என்ன செய்யறோம்ன்னு கவனிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கா!”

இனி வார நாட்களின் மாலையில் மார்ட்டினின் ஷூக்கள் அவளது வீட்டு வாசலில் இருக்காது.

“நேத்து அவங்க அம்மாவும் ஊரிலிருந்து வந்துட்டாங்க. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்துகிட்டு. . .”

எதிர்வரும் முன்னிரவுப் பொழுதுகளில் கிரண் பேசுவதற்கு ஆளின்றி தனித்து அமர்ந்திருப்பான்.

“நைட்டும் வீட்டில சாப்பிடல. காலையில கூட . . .”
இனி மேல் வரப்போகும் சனிக்கிழமைகளில் கிரணும் அவளும் மட்டுமே ஸ்னோ பௌலிங்கிற்கோ, கருடா மாலுக்கோ செல்வார்கள்.

அப்படி தாங்கள் வாழ்ந்த, மார்ட்டினின் வருகைக்கு முந்தைய காலங்கள், அர்த்தம் பொதிந்திருந்தும் சுவாரஸ்யமற்றுப் போன ஈஸ்ட்மென் கலர் படமாய் அவளது மனதின் பின்னணியில். . .

காலம் விடுவிடுவென இருபத்தாறு மாதங்கள் பின்நழுவ, இவளது குழுவில் வேலை செய்யப் போகிறவன் என்று மேலாளர் நீல சட்டை அணிந்திருந்த மார்ட்டினை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சரயுவின் பிரத்தியேக உணர்வுகளைத் தீண்டக் கூடிய எந்த அடையாளமும் இன்றி கைகுலுக்கி புன்னகைத்தான் அவன்.
“ஐ நீட் யுவர் ஹெல்ப் இன் திஸ் ப்ராஜக்ட். கவலைப் படாதீங்க, இந்த வேலை பழகற வரைக்கும் தான், ரொம்ப படுத்த மாட்டேன்!”

சரயுவைச் சட்டென இரண்டு விஷயங்களில் அவன் கவர்ந்தான். ஐ.டியில் வேலை செய்பவர்கள், பிற தமிழர்களிடம் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பேச வேண்டும் என்று அவன் வைத்திராத கொள்கையில், வெளிப்படையாக உதவிக் கேட்டதில். அவளுக்கு அவன் மீது முதல் ஈர்ப்பு விழுந்த புள்ளியும் அதுவாய் தான் இருக்க வேண்டும்.

முதல் மாத சம்பள தினத்தன்று இருவரும் காப்பி டேவிற்குச் சென்றார்கள். அவனுடைய அமெரிக்க கனவு, இருவரின் கல்லூரி நாட்கள், நம்பிக்கைகள் என்று பயணித்த பேச்சினூடாக, அலுவல் நிமித்தமாகவன்றி கடைசியாக ஒரு ஆணுடன் இப்படி தனியாக அமர்ந்து, பிறரைப் பற்றிய கவலையின்றி பேசி, ரசித்துச் சாப்பிட்டது எப்பொழுது என்று யோசித்தாள் சரயு.

“ஆறரைக்கே வேலை முடிஞ்சுடிச்சி இல்லை! வீட்டுக்கு வர ஏன் இவ்வளவு நேரம்?”

“நைட் எட்டரை மணிக்கு அவன் ஏன் உனக்கு போன் பண்ணறான்?”

அன்று, மார்ட்டின் இரண்டு வயது ரேச்சலுக்கு தகப்பன் என்பதை அறிந்தாள் சரயு. தன்னைச் சுற்றிப் போட்டுக் கொண்டிருந்த சம்பிரதாய வேலியைத் தளர்த்தி, தனக்கு ஏழு வயது கிரண் இருப்பதைச் சொன்னவள், விவாகரத்து ஆகிவிட்டதைச் சொல்லாமல் தவிர்த்தாள். அதன் பின்னர் வந்த தினங்களின் உணவு இடைவேளைகளை இருவரும் அவர்களுடையதாக்கிக் கொண்டார்கள். மார்ட்டினுடனான பேச்சினூடாக வளர்ந்த தோழமையின் மூலம், தன் மனதின் பதின்ம வயது சாளரங்கள் திறந்து கொள்வதை சரயு உணர்ந்தாள்.

அன்று மதியம் சாப்பிட்டு முடித்ததன் எச்சமாய், சரயுவின் கேபினில் நின்றபடி, அன்று நடந்து கொண்டிருந்த கிரிக்கெட்டைப் பற்றிய தன் வருத்தங்களை மார்ட்டின் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனை இடைவெட்டியது சரயுவுக்கு வந்த தொலைப்பேசி அழைப்பு.

“மேடம், வீ ஆர் காலிங் ஃப்ரம் கிட்ஸ் க்ளோபல் ஸ்கூல், ஐ ஏம் கிரண்ஸ் மேக்த்ஸ் டீச்சர் ஹியர்”

“ஓக்கே. . .”

“லஞ்ச் ப்ரேக் முடிஞ்சு முதல் பீரியட், திடீர்ன்னு கிரண் வாந்தி எடுத்தான். கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லி ஸிக் ரூமுக்கு அழைச்சுகிட்டு போகும் போதே மயங்கி விழுந்திட்டான்”

“இப்ப எப்படி இருக்கான், ஸார், ப்ளீஸ் யாராவது டாக்டரைக் கூப்பிட்டு ஏதாவது பண்ணுங்க. நான் உடனே கிளம்பி வரேன்!”

“இப்ப ஹாஸ்பிடலுக்கு தான் மேடம் போயிட்டிருக்கோம். நீங்க நேரா மராத்தாஹள்ளியில இருக்க ரெயின்போ ஹாஸ்பிடலுக்கு வந்திடுங்க! வந்து இதே நம்பருக்குக் கூப்பிடுங்க! நான் அவன் கூட தான் இருப்பேன்”
பீறிட்டெழுந்த கண்ணீரை அடக்க பிரயச்சித்தம் செய்தபடி திரையில் தெரிந்த சிவப்பு பொத்தானை அழுத்த முயன்றாள் சரயு. கைநடுக்கத்தில் இரண்டு முறை தவறி பின்னர் அழைப்பே தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்டது. மீண்டும் மீண்டும் கீழே நழுவிய கைப்பையை எடுக்க முயற்சித்தபடி, மார்ட்டினிடம் சுருக்கமாக நடந்ததைச் சொன்னாள்.

சட்டெனச் சூழலைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டான் மார்ட்டின். சரயுவைச் சற்று நேரம் அமரச் சொன்ன அவன், ஏஸியின் தகடுகளை அவளை நோக்கித் திருப்பினான். பின்னர் வெளியே சென்று மேலாளரிடம் சரயுவுடன் தனக்கும் சேர்த்து விடுமுறை சொல்லி விட்டு, ஸ்கூட்டி பக்கமாய் சென்ற அவளைத் தடுத்து தன் பைக்கை எடுத்தான். முக்கியப் பணியை பிறர் தோள்களில் சுமத்திவிட்டு தன் கவலைக்குள் மட்டுமே அமிழ்ந்து கிடப்பது கூட வரம் தான் என்பதை மருத்துவமனையை நோக்கிய அப்பயணத்தில் உணர்ந்தாள் சரயு.

பச்சைப் போர்வைக்குள் கண்களை மூடித் துவண்டிருந்த கிரணைப் பார்த்த நொடியில் சுற்றிலுமிருந்த பொருட்கள் மொத்தமும் சரயுவின் பார்வையிலிருந்து மறைந்து போயின. அவளது கால்கள் தம் கனத்தை இழந்து துவளத் துவங்கியது.

“ஏம்மா, நீ சின்ன பிள்ளையைத் தனியா வச்சி எப்படி பார்த்துப்ப? திடீர்ன்னு உடம்பு சரியில்லைன்னா என்ன பண்ணுவ? நாங்க கிளம்பி வர ஆறு மணிநேரமாவது ஆகும்! குழந்தை நாள் முழுக்க டே கேர்ல இருந்தா ஏங்கிப் போயிடுவான்”

ஏதோவொரு குற்றவுணர்வு அவளைப் பற்றிக் கொள்ள, கிரணின் படுக்கைக்கு அருகில் மண்டியிட்டு, அவனது கன்னத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

மார்ட்டின் மொத்த மருத்துவச் சம்பிரதாயங்களையும் கவனித்துக் கொண்டான். கிளம்பும் போது, பிஸ்கட்டுகளையும் பழச்சாறையும் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, அவளது ஸ்கூட்டியின் சாவியையும், வீட்டு விலாசத்தையும் வாங்கிச் சென்றான்.

இனி பயப்படவேண்டியது இல்லை என்று மருத்துவமனையில் கூறியதும், அன்றிரவே மகனை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினாள் சரயு.

இரவு கிரண் படுக்கையில் சலனமின்றி படுத்திருக்கும் நேரமெல்லாம், அவன் மயங்கியிருக்கக் கூடும் என்று அவளுக்குப் பயமாக இருந்தது. தன் வாழ்வின் ஒரே பிடிப்பாக இருக்கும் அவனை இழந்துவிடுவோமென்ற அச்சம் அவளைக் கண்ணயர விடவில்லை.

“சம்பளம் அவ்வளவு இல்லாட்டியும் பரவாயில்லை! இங்கேயே பக்கத்தில எங்காவது வேலையைப் பார்த்துக்கக் கூடாதா! ரங்கநாதன் பையன் விப்ரோவில் டீம் லீடரா இருக்கான். அவன்ட்ட பேசி பார்க்கட்டுமா?”

“கூட வந்து இருக்கலாம்ன்னா, உடம்பு முன்ன மாதிரி இல்லை! இங்க பழகின இடம். சட்டுன்னு டாக்டரப் பார்க்க வசதியா இருக்கும்! அம்மாவை வேணும்னா கூப்பிட்டுட்டு போறியா!”

“நான் போயிட்டா அப்புறம் நீங்க? ஏற்கனவே சுகர் தொண்டை வரைக்கும் நிற்குது!”
வார்த்தைகள் இரவு முழுவதும் அவளைத் துரத்தியபடி இருந்தன.

மறுநாள் மார்ட்டின் காமிக்ஸ் புத்தகமும் ஆப்பிளும் வாங்கிக் கொண்டு அவர்களின் வீட்டுக்கு வந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் சரயுவிற்கு, தான் சாதாரணமாய் அணிந்திருந்த நைட்டியைப் பற்றிய பிரஞ்ஜை எழுந்தது. அதைப் புறந்தள்ளி புன்னகையுடன் ஸ்கூட்டி சாவியை வாங்கி ஆணியில் மாட்டிவிட்டு, சமையலறைக்குள் சென்றாள் சரயு.

“உங்களுக்கும் காமிக்ஸ் பிடிக்குமா, அங்கிள்?”

“உன் வயசில இதைத் தான் படிப்பேன்!”

“இப்ப அம்மா மாதிரி பெரிய புக்ஸ் படிப்பீங்களா? அதோ, அதெல்லாம் அம்மா புக்ஸ் தான். நானும் பெரிய புக்ஸ் படிப்பேன், ஆனா இங்லீஷ் புக்ஸ் மட்டும் தான்.”
சரயுவின் வைத்திருந்த டான் ப்ரௌன், சில்வியா வுல்ஃப், பொன்னியின் செல்வன், புதுமைப்பித்தன்களை வியப்புடன் அளைந்த படி,

“சரயு, கொஞ்ச நாள் போனா நீங்க வேலையை விட்டுட்டு ஒரு நூலகம் வச்சிடலாம்!” என்றான் மார்ட்டின்.
“விட்டா, சந்தோஷமா அந்த வேலையைச் செய்வேன்! ஆனா பணம் தேவைப் படுதே!”

வெங்காயம் வதங்கும் வாசனைக்கு நடுவிலிருந்து குரல் வந்தது.

ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும், அதை வாங்கி வந்த தேதியையும், இடத்தையும் குறித்து வைத்திருந்தாள் சரயு. ஹிப்னாடிஸம் பற்றிய புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, காமிக்ஸை ஆர்வத்தோடு புரட்டிக் கொண்டிருந்த கிரணுக்கு அருகில் அமர்ந்தான் மார்ட்டின்.

“கிரண், புக்கை இவ்வளவு கிட்ட வச்சி படிச்சா சீக்கிரம் கண்ணாடி போட வேண்டி வரும்”

“நீங்களும் அதனால தான் கண்ணாடி போட்டிருக்கீங்களா, அங்கிள்”

“அந்த படத்தில இருக்கறது நீயா?”

தொலைக்காட்சியின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அதன் அருகில் சென்று பார்த்த போது அதிலிருந்த சரயு ஒல்லியாக, இன்னும் இளமையாக இருந்தாள்.

“ஆமாம், அது என்னோட தேர்ட் பர்த்டேல எடுத்தது. பக்கத்துல இருக்கறது என்னோட மெட்ராஸ் தாத்தா, கேக்கை ஊட்டி விடுறது எங்க பாட்டி”

சரயுவின் கணவன் அந்தப் புகைப்படத்தில் இல்லை, அந்தக் கூடத்திலிருந்த மற்ற புகைப்படங்களிலும் கூட.

சரயு சூடான கிச்சடியைத் தட்டுகளில் கொண்டு வந்து சாப்பாட்டு மேசையில் வைத்தாள். பொதுவாய் ரவைப் பண்டங்கள் அவனுக்கு உவப்பாய் இருந்ததில்லை. ஆனால் அன்று ருசித்துச் சாப்பிட்டான். அதன் பிறகு நேரம் கிடைக்கும் அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து செல்லத் துவங்கினான் மார்ட்டின்.

கிரணுக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் அவன் நெருக்கமாய்ப் பழகிய ஆண்கள் என்று யாருமில்லை. தனது தந்தையைக் கூடப் புகைப்படம் மூலமாக மட்டுமே அறிந்திருந்தான்.

எல்.கே.ஜி சேர்ந்த புதிதில், உடன் படிக்கும் மாணவர்களின் தந்தையர் எப்போதாவது பள்ளிக்கு வரும் போது, தங்கள் மகனை வாரி அணைத்துக் கொள்வதைக் கண்டிருக்கிறான். தன்னையும் ஒரு ஆண் அதே போல தூக்கிக் கொண்டால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றும். அந்த மாணவனின் இடத்தில் தான் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்வான்.

அம்மாவுடன், நண்பர்களின் பிறந்த நாள் விழாக்களுக்குச் செல்லும் சமயம் அங்கிருக்கும் ஆண்களுடன் நேரம் செலவிடுவதை அவன் மிகவும் விரும்பினான். முரட்டுத் துணியால் ஆன அவர்களது காற்சட்டையைக் கைகளால் தடவிப்பார்க்க அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். தங்கள் அருகில் வந்து கால்களை உரசியபடி நிற்கும் அவனது ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்து, பெரும்பாலானவர்கள் அவனை மடியில் அமர வைத்துக் கொள்வார்கள். மடியில் உட்காரவைத்த ஆணின் மணத்தை ஆழ்ந்து உள்ளிழுத்து, தக்க வைத்துக் கொள்ள முயற்சிப்பான் கிரண். அங்கு அமர்ந்திருக்கும் வரைத் தன்னை மிகவும் கம்பீரமானவனாய் உணர்வான்.

எல்லா நேரமும் இப்படி அமைந்து விடுவதில்லை. சிலர் அருகில் நிற்கும் அவனை அலட்சியப் படுத்தி கைத்தொலைப்பேசியில் இருப்பார்கள். அது வரை தன் அப்பாவைப் பற்றிய நினைவே இல்லாமல் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு, இவன் அவர்களின் மடி மீது உட்கார்ந்திருக்கும் போது தான், தந்தையைப் பற்றி நினைத்துக் கொள்ளும்.

பாசம் புரண்டோட வந்து கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு, இவனை இறக்கி விட்டே ஆக வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கும். பெரும்பாலான ஆண்கள் இதற்கு மசிந்து, அவனை இறக்கி விட்டுவிடுவார்கள். தான் இறக்கப் பட்டதை விடச் சற்று முன்னர் தானிருந்த இடத்தைப் பிடித்திருக்கும் குழந்தைகளைப் பார்க்கும் போது அவனுக்குக் கோபமாய் வரும். அதை வெளிப்படுத்த வழியின்றி, கண்கள் கலங்க நிற்கும் அவனைச் சரயு இழுத்து அணைத்துக் கொள்வாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் பழகிப் போய், ஆண்களுடன் பழகும் விருப்பத்தைக் குறைத்துக் கொண்டிருந்தான் கிரண்.

இப்போது தன்னுடன் அமர்ந்து கிரிக்கெட் பற்றியும், ஸ்டார் வார்ஸ் பற்றியும் பேசும் மார்ட்டினைப் பார்க்கும் போது ஆழப் புதைந்து கிடந்த ஆசைகள் மேலெழும்பத் தொடங்கின. சனிக்கிழமைகளில் தனக்கு இணையாக கிரிகெட் விளையாடும் மார்ட்டினை கிரணுக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது. பைக்கில் அவனுக்குப் பின்னால் அமர்ந்து காற்றில் தலைமுடி பறக்க ஐஸ்க்ரீம் கார்னர் செல்லும் நேரங்களை அவன் மிகவும் விரும்பினான். அந்தச் சமயத்தில் தான், ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த தனது விவாகரத்தைப் பற்றியும், முன்னாள் கணவன் வேறு திருமணம் செய்து கொண்டு வெளிநாட்டில் வசிப்பதைப் பற்றியும் மார்ட்டினிடம் சொன்னாள் சரயு.

இரண்டாம் பிரசவத்திற்காக ஐரின் நாகர்கோவிலுக்குச் சென்றிருந்த நாட்களில், யாருமற்ற வீட்டிற்குப் போகப் பிடிக்காமல் கிரணைப் பார்க்கத் தினமும் வரத் துவங்கினான் மார்ட்டின். வேலையிலிருந்து திரும்பியதும் சரயு, சமையலறைக்குள் உணவு தயாரிக்கச் செல்வாள். மார்ட்டின் கிரணுடன் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு, அவன் செய்யும் வீட்டுப் பாடத்தை மேற்பார்வையிடுவான்.

சமையல் முடிந்ததும் மூன்று பேரும், அன்றைய நிகழ்வுகளை அலசியபடி ஒன்றாய் அமர்ந்து சாப்பிடுவார்கள். பின்னர் மொட்டை மாடியில், கிரணை விளையாட விட்டு, சற்று நேரம் சரயுவும் மார்ட்டினும் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஒன்பது மணி வாக்கில் தன் வீட்டிற்கு மார்ட்டின் கிளம்பும் போது, கிரணுக்கு அவனை வழியனுப்பவே மனம் வராது.

எப்பொழுதாவது கிரண் சீக்கிரம் உறங்கிவிடும் நாட்களில், சரயுவுடன் மொட்டை மாடி நிலவொளியில் அமர்ந்து பேசும் நேரங்களை மார்ட்டின் மிகவும் விரும்பினான். சரயுவிற்கும் தன் தனிமையை விரட்ட, அந்தத் தோழமை தேவையாக இருந்தது. தனக்கும் கூட இப்படி மனம் விட்டு பேசக் கூடிய நட்பு அமையுமென்று அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சில நாட்களில் கிரண் உறங்குவதற்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினார்கள் இருவரும். இப்படியான ஒரு நாளின் தனிமையில் மார்ட்டினின் மனம் தன்னுள் இருந்த ஏக்கத்தைக் காதலாக சரயுவிடம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டது.

அந்தக் கணம், சர்ரென சரயுவின் வயிற்றிலிருந்து முட்டியெழும்பிய வார்த்தைகள் அவளது தொண்டையிலேயே தடுக்கி விழுந்தன. மெல்ல நகர்ந்து எதிரே இருந்த கைப்பிடிச் சுவருக்கு அருகே சென்று தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றாள் அவள். சில்லென்று இறங்கிய பனியை அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தது போல அவளது உடல் சிலிர்த்தது. தெருவிளக்கொளியில், இரண்டு மாடிகளுக்குக் கீழே, வாகனங்கள் அவளின் கவனத்தில் பதியாமல் நகர்ந்தன. அவளது மௌனத்தின் நீட்சியில் சங்கடமுற்ற மார்ட்டின்,

“சரயு, மனசில தோன்றியதை வச்சிருக்க முடியலை! பட்டுன்னு சொல்லிட்டேன். உங்களுக்குப் பிடிக்கலைன்னா நாம இதே போல நண்பர்களாகவே இருக்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் கிளம்பினான். தெரு முனையில் அப்பியிருந்த இருளுக்குள் அவனது வாகனம் மறைந்த பின்னரும் சரயுவின் உடலுள் ஏற்பட்டிருந்த மெல்லிய நடுக்கம் மறையவில்லை.

அன்றிரவு முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் அந்நிகழ்வு சரயுவின் மனதில் விரிந்து அவளைத் தொந்தரவு செய்தது. வீட்டில் மனைவி, குழந்தை என்று அழகாய் ஒரு குடும்பம், நல்ல வேலை, இப்போது தன்னுடைய மன உணர்வுகளுக்குத் தீனி போட மற்றொரு கைநிறைய சம்பாதிக்கும் பெண். அதாவது அவன் செலவு செய்ய வேண்டியிராத, தேவைப்பட்டால் பணத்தைக் கடனாகவோ அன்பளிப்பாகவோ தந்து உதவக் கூடிய பெண். மார்ட்டின் தன்னைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிறான் என்று சரயுவிற்குத் தோன்றியது தான் ஒப்புக் கொண்டால் பயன்படுத்திவிட்டு, வேண்டாம் என்னும் போது தூக்கி எறிந்துவிடலாம். எவ்வளவு சுலபமாய் சொல்லிவிட்டான்! அவளுள் சினம் மூண்டெழுந்தபடி இருந்தது.

மறுநாள் வேலையிடத்தில் அவளுக்கு மார்ட்டினைப் பார்க்கவேப் பிடிக்கவில்லை. மனதில் ஒட்டியிருந்த முந்தைய தினத்தின் துணுக்குகளுடன், உறக்கமின்மை தந்த எரிச்சலும் அவன் மீதே குவிந்தது. மார்ட்டினும் அவளை வெறுப்பேற்றுவது போல, அவளிடம் பேசவோ மன்னிப்பு கேட்கவோ முயற்சிக்காமல், தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தான். அந்த வாரம் முடிக்கப்பட வேண்டி அவசியத்துடன் கணினிக்குள் காத்திருந்த பணியில் அவளால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. மொத்தமும் சேர்ந்து தலையில் இடிக்க, மதியத்திற்கு மேல் அவளால் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை.

மேலாளரைச் சந்தித்து விடுப்பெடுத்துக் கொண்டு, அப்படியே தன்னை வேறு குழுவிற்கு மாற்றிவிடும் படி விண்ணப்பித்தாள்.

“இன்னிக்கு மார்ட்டின் அங்கிள் வரலையாம்மா”
“இல்லை, கிரண். அவங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்கப் போகுதில்ல, அதனால் இனிமே வரமாட்டாங்க!”
கிரண் அதற்கு மேல் அவளை எதுவும் கேட்கவில்லை.

அன்றைய முன்னிரவு மிகவும் மோசமானதாய் இருந்தது. தன் வேலைக்குள் புதைந்து கிடந்த இரண்டு பேரைச் சட்டை செய்யாமல், தொலைக்காட்சியின் குரல் அமானுஷ்யமாய் வீட்டைச் சுற்றி வந்தபடியிருந்தது. மார்ட்டின் வருகைக்கு முன்னால் அவர்களுக்குள் இருந்த சகஜ தன்மை எங்கோ போய் ஒளிந்து கொண்டது. அச்சமூட்டும் படியாய் இருந்த அந்தச் சூழல் சிலநாட்களில் சரியாகிப் போகும் என்று சமாதானப் படுத்திக் கொண்டாள் சரயு.

நினைத்தது போல இரண்டு நாட்களில் அவ்வீடு மார்ட்டினின் இல்லாமைக்குப் பழகிக் கொண்டது. கிரண் எதுவுமே கேட்காமல் தன்னைப் பள்ளி வேலைகளுக்குளோ, புத்தகங்களுக்குள்ளோ மூழ்கடித்துக் கொண்டான். சரயுவும் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் இழுத்துப் போட்டுச் சுத்தப் படுத்துவதில் முனைந்தாள், மார்ட்டின் எந்தவொரு மாற்றத்தையும் தன் வாழ்வில் கொண்டுவரவில்லை என்பதைத் தனக்குத் தானே நிரூபித்துக் கொள்வதைப் போல.

தொடர்ந்து வந்த மாலைகளில் மனச்சோர்வு அவளைப் பற்றத் துவங்கியது. விவாகரத்து செய்த கணவன் மொத்த கறைகளையும் இவள் பக்கம் தள்ளி, முதல் திருமண சம்பவத்தைச் சுத்தமாய் துடைத்தெறிந்து விட்டு, வேறுமணம் செய்து கொண்டு நிம்மதியாய் இருக்கிறான். என்றோ ஒரு நாள் திரும்பி வந்து மகனே என்றால் கிரணும் அவனைக் கட்டிக் கொள்ளக்கூடும்.

இவளால் அப்படியொன்றை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாது. இன்னொரு மணம் செய்து கொண்டாலும், முதல் திருமணம் அருவருக்கத்தக்கத் தழும்பாய் அவளது வாழ்வில் பின் தொடரவே செய்யும். இரண்டாம் கணவன் என்ற பதத்திற்குள் நுழையும் பக்குவம் இந்திய ஆண்களுக்கு வரவே வராது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. இத்தகைய எண்ணங்கள் வெளிப்படுவதற்கு வழியின்றி மண்டைக்குள்ளேயே சுற்றி குடைச்சலைக் கொடுத்தன. தன்னிரக்கத்திற்குள் விழுவதை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை. இடையிடையே மார்ட்டினின் நினைவுகள் வேறு.

எந்த பிடிப்புமற்று நாட்கள் நகர்வதைக் காண அவளுக்குப் பயமாய் இருந்தது. அப்படியொரு கணத்தில் தான், சரயுவிற்குத் தானும் அவனைக் காதலிக்கிறோமோ என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டத் துவங்கியது. அடுத்த நொடி, சரசரவென குற்றவுணர்ச்சி உடலெங்கும் பாம்பாய் ஊரத் துவங்கியது.

தன் எண்ணங்கள் செல்லும் திசையைப் பார்த்து, திகைத்துப் போனாள் சரயு. திருமணமாகி இரண்டாம் குழந்தைக்கு தகப்பனாகப் போகும் ஒருவனைத் தான் எப்படி விரும்ப முடியும்? அப்படி விரும்புவதாகவே வைத்துக் கொண்டாலும் இதற்கு எதிர்காலம்? இது சூழலின் காரணமாய் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பாய் தான் இருக்க முடியும் என்று தனக்குள் சத்தமாய்ச் சொல்லிக் கொண்டாள் சரயு.

கல்லூரி காலங்களில் பேருந்து நிலையம் வரை தொடர்ந்து வந்த பிரபு மீது, இயற்பியல் சொல்லிக் கொடுத்த ஆசிரியர் மீது இது போன்ற ஈர்ப்புகள் அவளுக்குத் தோன்றியிருக்கின்றன. சில வருடங்கள் கழித்து அவற்றை நினைத்துப் பார்த்து அவளால் புன்னகைக்கவும் முடிந்திருக்கிறது. மார்ட்டினின் மீது தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் உணர்ச்சியும் அப்படி சீக்கிரம் வடிந்து போய்விடும் என்று நினைத்தாள் அவள். அதைத் தாண்டி யோசிக்க அவளுக்குத் தைரியம் இருக்கவில்லை. ஆனால் மார்ட்டினை நினைவுகளில் இருந்து நீக்குவது அவ்வளவு சுலபமானதாக இருக்கவில்லை.

வாரயிறுதியில் மகனை அழைத்துக் கொண்டு சினிமாவிற்கோ, கோவிலுக்கோ சென்றாள். ஆனாலும் இழப்பு அவளைப் பின் தொடர்ந்தபடி இருந்தது. கிரண் எதையும் பெரிதாய் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை, இருந்தும், அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனுக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சலுகையைத் தான் வெட்டிவிட்டோமோ என்ற குற்றவுணர்வு அவளுள் தோன்றத் துவங்கியது. அப்படித் தோன்றிய கணமே, தன் மனம் மார்ட்டினுடன் மறுபடியும் பேசுவதற்கு வழி தேடுவதை உணர்ந்து அதிர்ந்தாள். தார்மீகமாய் யோசிக்கும் மூளைக்கு எதிராகத் தன் மனம் செயல்படத் துவங்கிவிட்டதை அறிந்து தன் மீதே அவளுக்குப் பயம் வரத் துவங்கியது. அவளது மனம் மூளையிடமிருந்து பிரிந்து விவாதம் செய்யத் துவங்கியது.

‘மார்ட்டினை விரும்புகிறாய் அதை ஒப்புக்கொள்’

‘அவன் திருமணமானவன், இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தகப்பன்…’

‘அதனால் என்ன, அவனிடம் காசை எதிர்பார்த்தா பழகுகிறாய்? அவனுடைய துணையை மட்டும் தானே!’

‘அது எப்படி நிரந்தரமான துணையாகும்? என்று இருந்தாலும் அவன் தன் குடும்பத்திற்குத் தானே முதலில் சொந்தமாகிறான்?’

‘இருக்கட்டுமே, மீதமிருக்கும் நேரத்தை
உன்னுடனும் கிரணுடனும் செலவு செய்கிறான், அதற்கு மேல் நீயும் எதிர்பார்க்காதே!’

‘சரி, நான் இதற்கு ஒப்புக் கொள்கிறேன் என்றே வைத்துக் கொள்ளலாம், இது அவனது மனைவிக்குத் தெரிந்தால்…’

‘அது அளவிற்கு மீறிச் செல்லும் போது தான். நீங்கள் ஏன் அப்படி செய்யப் போகிறீர்கள்.’

‘சரி, என்றோ ஒரு நாள் அகப்பட்டுக் கொண்டால்?’

‘அப்போது வெட்டிக் கொள்!’

‘பழகிய பின் வலி அதிகம் இருக்குமே’

‘இப்பொழுது மட்டும் என்ன? இந்த வலியைக் கொஞ்ச நாட்களுக்குத் தள்ளிப் போடுகிறாய், அவ்வளவு தான்!’

‘சரி இது அவன் மனைவிக்குச் செய்யும் துரோகம் இல்லையா?’

‘நீ காசு பணத்தை அவனிடமிருந்து எடுத்துக் கொண்டால், அல்லது அவனை அழைத்துக் கொண்டு ஓடிப் போனால் அது துரோகம்’

அன்றிரவு படுத்த போது, அவளது மனம் தெளிந்திருந்தது. மார்ட்டினைத் தான் காதலிக்கிறோம் என்பதைத் தயக்கமின்றி முழுதாய் ஒப்புக் கொண்டாள். ஆனால் அதில் தன்னுடைய நிலையை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள, அவள் தனக்குள் சில வரையறைகளை அமைத்துக் கொண்டாள்.

மார்ட்டினின் காதலை ஏற்றுக் கொள்ளும் போது அவனுடன் சேர்த்து ஐரினையும் மனதில் ஏற்றுக் கொள்ள வெண்டும். மார்ட்டினின் பணத்தை எந்த நேரத்திலும் தொடக்கூடாது, அவனுடைய விடுமுறை நாட்களை அநாவசியமாக பறித்துக் கொள்ளக்கூடாது. அவனுடனான பழக்கத்தால் ஐரினுக்கு எந்த பாதிப்புமில்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இப்பொழுது அவளிடமிருந்து மூளை தனியே பிரிந்து கேள்விகள் கேட்கத் துவங்கியது

‘சரி! என்றாவது ஒரு நாள் ஐரினுக்குத் தெரிந்தால், உன்னால் சமாளிக்க முடியுமா? அப்போது பிரியத் தானே வேண்டும்?’

‘என்ன இப்போது இருப்பது போல இருப்பேன், அவ்வளவு தானே?’

எப்போதோ நடக்கக் கூடிய ஒன்றுக்காகப் பயந்து, கிடைக்கும் கொஞ்சம் வாய்ப்பைத் தவறவிட அவள் மனம் தயாராய் இல்லை.

அதன் பிறகும் மார்ட்டினுடன் கிரண் செஸ் விளையாடும் போது, அவர்கள் சேர்ந்து அமர்ந்து படம் பார்க்கும் போது, இந்தப் பயம் தோன்றியபடி இருந்தது. அது தோன்றும் நொடியே கிள்ளி தூக்கி எறிந்துவிடத் தானாகவே அவளது மனம் பழகிக் கொண்டது.

மார்ட்டினுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது நடுவில் ஐரினையும் குழந்தையையும் பற்றி வலிந்து பேசினாள் சரயு. அப்படிப் பேசுவதன் மூலம், தன் வரையறைகளை நினைவுபடுத்திக் கொள்வதாகவும், தன்னை அவன் குடும்பத்துடன் இணைத்துக் கொள்வதாகவும் அவள் நினைத்தாள். ஆனால் இரவின் தனிமையில் தனக்குக் கிடைக்காத ஒரு வாழ்க்கை, இதுவரை நேரில் பார்த்தறியா ஐரினுக்குக் கிடைத்ததை எண்ணிப் புழுங்கிய மனதை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

ஐரின் குழந்தையுடன் வீட்டிற்கு வந்த பின்னர் அவளுடன் நட்பாகிவிட முயற்சி செய்தாள் சரயு. குழந்தையைப் பார்க்க, பொம்மைகளையும், கேக்குகளையும் வாங்கிக் கொண்டு மார்ட்டினின் வீட்டிற்கு மாதம் இருமுறையாவது செல்லத் தொடங்கினாள். ஆனால் இவள் நினைத்தது போல, எதையும் எடுத்தெறிந்து பேசும் ஐரினுடன் நட்பாவது சுலபமான காரியமாக இருக்கவில்லை. இவளது வரவைக் கூட அவள் விரும்பவில்லை என்பதைச் சீக்கிரமே உணர்ந்து போவதை நிறுத்துக் கொண்டாள்.

இன்று அவளுடன் பேச வேண்டும் என்று மார்ட்டின் தகவல் அனுப்பிய போது கூட அவனைவிட்டுப் பிரிய நேரும் என்று சரயு யோசித்திருக்கவில்லை.
“சத்தியம் செஞ்சா கூட அவ நம்ப மாட்டேங்கறா”
இந்நிகழ்விற்கும் தனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பது போல, சரயுவிற்குப் பின்னால் இருந்த சுவரைப் பார்த்தபடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் மார்ட்டின். இனி தன்னுடைய உணர்வுகள் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல என்று சரயுவுக்கு தோன்றியது.

“இன்னிக்கு வேலைக்கு வரதில கூட அவளுக்கு விருப்பமில்லை!”

அவளின் வாழ்வில் நுழைந்த இரண்டாவது ஆண், இலகுவாய் நழுவி தன் வளைக்குள் சென்று ஒளிந்து கொள்ள முயல்வதை அவளால் உணர முடிந்தது.
“நான் வேலையை மாத்திகிட்டு சென்னைக்குப் போயிடலாம்னு பார்க்கறேன். வேற என்ன செய்ய!”
‘என்னைப் பத்தி, கிரணைப் பத்தி யோசிச்சுப் பார்த்தியா?’ என்று அவன் கால்களைப் பிடிக்கத் தயாரான மனதை, வலுக்கட்டாயமாய் இழுத்து நிறுத்தி,

“ஆல் தி பெஸ்ட்!” என்றாள் சரயு.

மார்ட்டினின் உருவம், சரயுவின் நெற்றியில் அனுபவச் சுருக்கத்தை ஏற்றிவிட்டு விலகிச் செல்லத் துவங்கியது.

•••

சைலபதியின் நாவலிலிருந்து

சைலபதி

சைலபதி

சைலபதி எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலின் ஒரு பகுதி . 2018 சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு வெளிவருகிறது
•••

பிரமோத் சட்டையைக் கழற்றித் தன் கேபினில் உலரவைத்துவிட்டு அவசரத்துக்கு வைத்திருக்கும் டி சர்டொன்றைத் தன் அலமாரியில் இருந்து எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டான். மின்சாரம் இல்லாததால் ஏசி ஓடவில்லை. ஆனபோதும் அறை அதிக சில்லிட்டிருந்தது. புண்ணியத்திற்குக் காப்பி மேக்கரில் பவர் இருந்தது. ஜென்செட்டாய் இருக்கலாம். வழக்கமான கருப்புக் காப்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்த ஹாலின் ஓரத்தின் கண்ணாடி அருகே நகர்ந்து வெளியே சாலையைப் பார்த்தார்ன். சாலை என்ற ஒன்று அங்கு இல்லை. நடுவில் இருக்கும் கான்கிரீட் தடுப்புகள் மறைந்துபோகும் அளவுக்குத் தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நடுவில் உயர்ந்து நிற்கும் விளக்குக் கம்பங்கள் மட்டும் இல்லை என்றால் சாலையின் மய்யத்தைக் கணிக்கமுடியாது. வாகனங்கள் எதுவும் இல்லை. வந்தால் கார்கள்கூட நிச்சயம் நின்றுவிடும். லாரிகள் அல்லது பேருந்துகள் நிறுத்தாமல் ஓட்டமுடிந்தால் கடந்துவிடலாம். ஓரிருவர் வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள். சற்றுமுன் பிரமோத் தள்ளிக்கொண்டு வந்ததைப் போல.

பிரமோத் காலை ஒன்பதுமணிக்கு சைதாப்பேட்டையில் கிளம்பி மதியம் பன்னிரெண்டு மணிக்கு ராமாபுரம் வந்து சேர்ந்தான். கிண்டியைத் தாண்டியதும் அவனுக்கு மூச்சே முட்டிவிட்டது. நந்தம்பாக்கம் திடல் அருகே ஓடிய ஆற்றின் வேகம் அவனால் சமாளிக்க முடியாதிருந்தது. நடக்கும் மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் கரம்பற்றிக்கொண்டுதான் நடந்தார்கள். கொஞ்சம் அசந்தாலும் கீழே தள்ளிவிடும் வேகம். பிரமோத்துக்கு அது மழையில் பெருகும் வெள்ளம் மட்டும் அல்ல என்று தோன்றியது.

இது ஒரு நதியின் வழிதானோ என்று நினைத்தான். வரும் வழியில் இப்படி ஓடிவரும் நதி வழிகள் என்று குறைந்தது மூன்று நான்கு நீர்ப்பாதைகளைச் சொல்லலாம். அப்படியானால் சென்னையில் ஒருகாலத்தில் ஓடிய நதிகள் தான் மொத்தம் எத்தனை. இதெல்லாம் எப்படி தூர்ந்துபோனது. எப்படி மொத்த நிலமும் கட்டிடக் காடுகள் ஆனது. மனிதன் ஏன் நிலங்களின் மேல் இத்தனை பிரியமுள்ளவனாய் இருக்கிறான். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் நீர் விட்டுக்கொடுத்த பிச்சைத் துண்டு அல்லவா இந்த நிலம். அதனுடைய இடத்தில் இருந்துகொண்டே அதன் வழிகளைக் களவாடுவது எப்படி. ஏன் மனிதர்கள் உண்டவீட்டிற்கு இரண்டகம் நினைக்கிறார்கள். ஒரே தாவலில் மொத்த நிலத்தையும் தன் வயிறுக்குள் சுருட்டிக்கொள்ளும் வல்லமை கொண்டதல்லவா நீர். ஆனாலும் மனிதன் நிலத்தை அவ்வளவு மோகிக்கிறான். வலிமையுள்ளவன் கையகப்படுத்துகிறான். வசதியுள்ளவன் அதை வாங்கிக்கொள்கிறான். அதில் தங்களின் பேராசையைக் கட்டி எழுப்புகிறார்கள். பேராசைகள் தான் இந்த நிலமெங்கும் பெரும் கட்டிடங்களாகி விட்டன. பாருங்கள் இந்த நதிகூட அந்தக் கட்டிடங்களில் மோதி அவைகளை ஒன்றும் செய்யாது அதற்கு அண்மையாய் ஓடி இந்த நிலத்தை வாழவும், உழவும், தொழவும், வீழவும் மட்டுமே பயன்படுத்துகிற சனங்களின் குடிசைகளைத் தான் குலைத்து உருட்டிக்கொண்டு போகிறது. அடுக்குமாடிகளின் மீதிருந்து தரையில் நுரைகொப்பளிக்க ஓடும் நதியைப் பார்ப்பது கூட ஓர் அழகான காட்சிதான். ஆனால் அதில் உருண்டு ஓடும் உயிர்களின் உடமைகளின் வழியும் இரத்தம் பற்றி யாருக்கு என்ன கவலை.

பிரமோத் காப்பியைக் காலிசெய்ததும் கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்தான். வந்து அவன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டான். செல்போனை நோண்டினான். இணையம் வேலை செய்யவில்லை. அலுவலக கம்பியூட்டரிலும் இணையம் வேலைசெய்யவில்லை. ஏன் என்றுகேட்டபோது மோடம் இருக்கும் தளத்தில் உள்ள பேட்டரிகள் ஏற்கனவே செத்துவிட்டன என்றார்கள். அவனுக்கு கொடுமையாக இருந்தது. வீட்டிலேயே இருந்திருக்கலாம். அவ்வப்போது அலைபேசியின் சிக்னல் வரும். அப்பொழுது ஒரு கணம் முகநூலில் ஓடி வெளிவரலாம். அதெல்லாம் இப்பொழுது சர்வ நிச்சயமாய் முடியாது. லாவண்யா இன்று வாழ்த்தியிருப்பாளா. சொன்னதுபோல அவளின் புகைப்படத்தை ஏற்றியிருப்பாளா. அவள் எப்படி இருப்பாள். சரி எப்படி இருந்தால் தான் என்ன அவள் என்னவள் என்று ஆகிவிட்டாள். காதலைச் சொன்னால் என்ன செய்வாள். வெறுப்பாளா, திட்டுவாளா அல்லது என் மூஞ்சிலேயே முழிக்காதே என்று பிளாக் செய்துவிடுவாளா. செய்யட்டுமே எதில் என்ன இருக்கிறது. அது அவள் உரிமை. ஆனால் ஏன் அப்படி எல்லாம் நினைக்க வேண்டும். கொஞ்சம் பாசிட்டிவ் ஆக நினைக்கலாம். அவள் இன்று தன் புகைப்படத்தை வலை ஏற்றினால் அவள் என் காதலை ஏற்பாள் என்று யூக்கிக்கலாம்.

பிரமோத்துக்கு இருப்பே கொள்ளவில்லை. அங்கும் இங்கும் நடந்து பார்த்தான். அலுவலகத்தில் பெரும்பாலானவர்கள் வரவில்லை. வந்த எல்லோருக்கும் ஏனடா வந்தோம் என்கிற மனநிலை தான். பிரமோத ஒருகட்டத்தைல் வெறுப்பாகித் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொஞ்ச நேரத்தில் உறங்கிவிட்டான். நண்பன் ஒருவன் வந்து தொட்டு எழுப்புகிறபோது மணி மூன்றாகியிருந்தது.

“ஏண்டா இங்க ஒரு போரே நடந்துகிட்டு இருக்கு நீ என்னடான்னா தூங்கிக்கிட்டு இருக்க, கெட் அப் மேன்”

பிரமோத் அதிர்ந்து விழித்தான்.

“வாட் ஹாப்பெண்ட் பையா”

“நல்லா கேளு, நம்ம கம்பெனிக்குப் பின்னாடி இருக்கிற ஏரியா பையாஸ் எல்லாம் சேர்ந்து நம்ம கம்பெனி சுவத்த இடைச்சுட்டாங்க பையா. சோ தண்ணி உள்ள ஒரு ஆறாட்டாம் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு வந்து பாரு”

பிரமோத் எழுந்து வந்தான். நண்பன் காட்டிய இடம் பில்டிங் இருந்த இடத்திலிருந்து கொஞ்சம் தொலைவில் குறைந்தது ஒரு 500 மீட்டர் தொலைவில் தண்ணீர் சலசலத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் இருந்து பார்க்க ஒரு பெரிய நீரோடை போல இருந்தது. பிரமோத்துக்கு உறக்கம் கலைந்து உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. கடகடவென்று கீழே இறங்கி ஓடினான். படிக்கட்டுக்கள் வழுக்கின. ஆனாலும் நில்லாமல் ஓடித் தரைத் தளம் வந்தான். அங்கு ஒரே பதட்டமாக இருந்தது. செக்யூரிட்டிகள் கூட்டமாகக் கூடிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். மழை வெழுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. நனைவதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப் படாமல் கட்டிடத்துக்குப் பின்பக்கமாக நடந்தான். குறைந்தது அரைக் கிலோமீட்டருக்கும் மேலான தொலைவில் சுவர் எழுந்து நின்றது. சுவரின் ஒரு பகுதி உடைக்கப்பட்டு ஒரு பெரிய துளை உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தத் துளையின் ஊடாக நீர் பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது.

சென்னையில் தரிசனம் தரும் மற்றுமொரு நதி. சென்னையில் பார்க்குமிட மெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறதே இந்த நதிகள். அடைபட்ட பாட்டிலின் மூடியைத் திறந்ததும் வெளியேறிப் பெருத்து நிற்கும் பூதம் இந்த நதிகள். சின்ன சீசாவுக்குள் எப்படி இவ்வளவு பூதங்கள். மந்திரக்காரனின் கட்டுகள் அவிழ்ந்துகொண்ட பிசாசுகளின் வேகம் இந்த நீரின் பாய்ச்சலில் இருக்கிறது. இது தனக்கு எதிர்ப்படுகிறவனில் நல்லவன் கெட்டவன் எல்லாம் பார்க்காமல் அறைந்து இழுத்துச் செல்கிறது.

பிரமோத் இந்த முறை ‘மா கங்கா’ என வில்லை. இது ‘மா’ தான் ஆனால் தன் மார்பினை ஊட்டி உயிர்காக்கும் ‘கங்கா’ இல்லை. தன் ஆங்கார ரூபத்தில் நாவினை நீட்டிக்காட்டி குருதி கேட்கும் மாகாளி. இதைக் கண்டு, தொழுது கொள்வதுபோலவே கொஞ்சம் அஞ்சவும் தான் வேண்டியிருக்கிறது.

பிரமோத் நடப்பதை நிறுத்திக்கொண்டான்.

அங்கு ஒரு செக்யூரிட்டி வந்துகொண்டிருந்தான்.

“கியா குவா பையா, கூ டிட் திஸ்”

“சார், தெர்ல சார், பின்னாடி ஏரியா ஜனங்கோன்றாங்க, அவங்க ஊட்டுக்குள்ளாற தண்ணி பூந்துகிச்சுன்னு சுவத்த இடிச்சிட்டுக்கிறாங்க. விசாரிச்சாத்தான் தெரியும்”

“ஒகே, ஒகே, யூ பிரம் தட் ஏரியா?”

“நோ, சார் , நான் இன்னும் தூரம்.” என்றான் படபடப்பாக.

“ஹரே பையா கூல், ஐ ஜஸ்ட் ஆஸ்கிடு. வாட் இஸ் யுவர் நேம்”

“கோபால் சார்” என்று வெட்கத்தோடு சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான்.

*

தண்ணீர் ஓட்டத்தை எல்லோரும் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்கள். சுவர் வழி ஓடும் நீர் ஒன்றும் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. சலசலக்கும் சிறு ஓடை அவ்வளவுதான். மழை மீண்டும் பிடித்துக்கொண்டது. இப்பொழுதும் அது அப்படியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் பிரச்சனை வேறு திசையில் இருந்து வந்தது.

மழையில் சாலையில் ஓடும் நீரின் அளவு அதிகமாகி அது இப்பொழுது வாசல் வழியாக உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தது. வாசல் வரைதான் உயரம். அதைக் கடந்துவிட்டால் பள்ளம். குதிக்கும் தண்ணீருக்கு அதைவிட வேறு என்ன வேண்டும். நீர் வேக வேகமாக ஓடி வந்து வளாகத்துக்குள் பரவிப் படர்ந்தது. சில நிமிடங்களில் அது வேகமெடுத்து கட்டிடத்து அருகில் பெருகியது. துறத்தும் பகைக்குத் தப்ப புதிய வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கும் கள்வனின் அவசரம் அதில் இருந்தது. கட்டிடத்தின் முன்புறமாக சறுக்குகளில் தொடங்கும் கீழ்த்தளப் பார்க்கிங் ஏரியாவினைக் கண்டுகொண்டு அதனுள் பாயத் தொடங்கியது.

ஒரு நீண்ட சருக்கிற்குப் பின் முதல் கீழ்த்தளம் அதனில் இருந்து வளைந்து மற்றுமொரு சருக்கினைத் தொடர்ந்து விரியும் அடுத்த தளம். அதனின்றும் வளைந்து இறங்கி ஓடும் சருக்கு நிற்கும் இடம் மூன்றாம் கீழ்த்தளம். முதல் கீழ்த் தளத்தில் இரு சக்கர வாகனங்கள் நிற்கும். இன்று அதிகம் இல்லை. ஒன்றிரண்டு. தண்ணீர் ஓடும் வேகத்தில் சரிவில் பாய்வதுபோக மீதம் அத்தளத்திலும் பாய்ந்து மேடான பகுதிகளில் நிற்கத் தொடங்கியது. ஆனாலும் பெரும்பாலான நீர் மூன்றாம் கீழ்த்தளம் பி3 யை நிறைக்கத் தொடங்கியது. ஏற்கனவே நான்கில் மூன்று நின்று போக ஒரே ஜென்செட் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அது வெளியேற்றும் நீரின் வேகத்தை விட வந்து சேரும் நீரின் வேகம் மிகையாக இருந்தது. பி3 இல் இருந்த கார்களில் சில விலையுயர்ந்த கார்கள். சில நிறுவனங்களின் எம். டி போன்றவர்களின் கார்கள். தேவைக்கு மட்டுமே அவை எடுக்கப்படும். நீர் மட்டம் இப்பொழுது டயரை மூழ்கடித்துவிட்டது. உடனடியாக மற்ற ஜென்செட்களும் ஓடவில்லை என்றால் நிச்சயம் அவை சீக்கிரம் மூழ்கிவிடலாம்.

கோபாலுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அங்கிருந்த வேன் ஒன்றிலிருந்து டீசலை எடுத்துப் பயன்படுத்தலாம் என்றான். எல்லோருக்கும் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி. முதலில் வேனில் இருந்து ஒரு கேன் டீசலை எடுத்தார்கள். இப்பொழுது மற்றுமொரு ஜென்செட் வேலை செய்தது. இதே யோசனையைக் கார்களுக்கும் பயன்படுத்தினால் என்ன என்று தோன்ற ஊழியர்களை அழைத்துவர இருக்கும் டீசல்கார்கள் ஒன்றிரண்டு அங்கு இருந்தது. அதிலிருந்தும் டீசலை எடுத்து மீதமிருந்த ஜென்செட்டையும் ஓடவிட்டார்கள். நான்கு ஜென்செட்களும் சேர்ந்து மழைக்கு சவால் விட்டுக்கொண்டிருந்தன. மழை பெய்து தண்ணீர் வந்துகொண்டிருந்த போதும் மூழ்கியிருந்த டயர்கள் தெரிய ஆரம்பித்தன. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நிலைமை கட்டுக்குள் வந்துவிடும் போல இருந்தது.

*

பிரமோத் பேசாமல் வீட்டுக்கு நடந்தே போய்விடலாமா என்று நினைத்தான். ஆனால் அது அத்தனை பாதுகாப்பானதல்ல என்றும் தோன்றியது. அலுவலகக் கேண்டீனில் கடும் டீயும் பிரெட் சாண்விட்சும் தவிர வேறு கிடைக்கவில்லை. டோஸ்ட் செய்யாத மென்னையைப் பிடிக்கும் காய்ந்த் சாண்விட்சுகள். ஆனாலும் பசிக்கு வேறு என்ன செய்வது. அதைத் தின்று பசியாறினான். மீண்டும் கேபின் திரும்பியபோது இருட்டியிருந்தது. அலுவலகத்தில் இருந்து வெளியில் பார்க்க எதுவும் தெரியவில்லை. குளிர்காய்ச்சல் காரணுக்கு காதுவரைக்கும் மூடிவிடுவதைப்போல இருள் நகரத்தை மூடிவிட்டிருந்தது. நேரம் தெரிந்து கொள்ள முடியாத இருள். அலுவலகத்திலும் ஒரு தளத்திற்கு ஒன்றிரண்டு விளக்குகளுக்கு மேல் இல்லை.

வெளியே மழை நன்கு பிடித்துக்கொண்டதும் பிரமோத்திற்குள் மீண்டும் லாவண்யாவின் நினைவுகள் தூற ஆரம்பித்தன. ஒரு ஜடம் போல உறைந்துபோயிருந்த மொபலை மீண்டும் உருட்டிக்கொண்டான். அது நாடிபிடித்துப் பார்ப்பதைப்போல அதில் எண்களை அமுக்கினான். நோ நெட்வொர்க் என்றது. அட போங்கடா என்றிருந்தது. கேபினின் தடுப்பை எட்டி உதைத்தான். கால் வலித்தது. அதை அப்பொழுது உள்ளே வந்த நண்பன் ஒருவன் பார்த்துவிட்டான்.

“ஹரே தும் ஹியா கர்ரே, என்னப்பா ஆச்சு, வாட் இஸ்யுவர் பிராபளம்”

பிரமோத்துக்கு நாணமாக இருந்தது. சிரித்தான்.

“நத்திங் யார், அதான் பிராபளம். இதோ திஸ் மொபல், நோ சிக்னல், நோ இண்டெர்நெட், ஐ நீடு டொ டாக்டு சீ சம் மெசேஜ். பட் குட்நாட். டெல் மீ கோபம் வராதா”

“அட இதுதானா உன் பிரச்சனை. மீ டூ ஹடு டு மேக் அ கால். ஐ வெண்ட் பேஸ்மெண்ட் 1, தேர் ஒன்லி சர்வர் ரூம். ஸ்டில் தெ மோடம் சர்வர் ஸ் வொர்க்கிங். இட் ஹஸ் அ யூனிக் பேட்டரி. பட் தெ டிரான்ஸ்மீட்டர் டோண்ட் ஹவ் கரெண்ட். அரௌண்ட் 10 மீட்டர்ஸ் நெட் இச் வொர்க்கிங். மீ டு மேட் அ வாட்சப்கால். வொய் டோண்ட் யு கோ அண்ட் ட்ரை யுவர் லக்” (இதுதான் உன் பிரச்சனையா. எனக்குக் கூட ஒரு கால் பண்ண வேண்டியிருந்தது. கீழ்த்தளம் ஒன்றிற்குப் போனேன். அங்குதான் சர்வர் உள்ளது. உனக்குத் தெரியுமா, இப்பொழுதும் சர்வர் வேலை செய்கிறது. அதற்கென்று நீடித்துளைக்கும் பேட்டரியோடு பொருத்தப் பட்டிருக்கிறது. அதனோடு இணையும் டிரான்ஸ்மீட்டர் செயல்படத்தான் மின் இணைப்பு இல்லை. அதனால் சர்வரைச் சுற்றி பத்துமீட்டருக்கு இன்னும் இணையம் வேலைசெய்கிறது. நான் வீட்டுக்கு வாட்சப் கால் பேசிவிட்டுத்தான் வருகிறேன். வேண்டுமானால் நீ ஒன்று செய். நீ போய் உன் அதிர்ஷ்டத்தை சோதித்துத்தான் பாரேன்)

பிரமோத் பரபரத்தான், “ரியலி, ஓ ஷிட். யூ ஷுட் கவ் டோல்ட் மீ எர்லியர்” என்று சொல்லிவிட்டு கீழ்த்தளம் நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றான்.

*

“ஹலோ, ஆதி கேசவன் நான் பேசுறது கேக்குதா, எங்க இருகீங்க, உங்க போன் ரொம்ப நேரமாப் போகவேயில்லை, ஹலோ ஹலோ”

“டிஜே, கேக்குது டிஜே, இங்க செம மழை. அதோட சத்தம் தான் அதிகமா இருக்கு. நான் செம்பரம்பாக்கத்துல இருந்து கிளம்பி ரொம்ப நேரமாச்சு. நான் இப்போ பட்டாமிராம்ல இருக்கேன்.”

“என்ன ஆச்சு, எப்போ செம்பரம்பாக்கதுல இருந்து கிளம்பினீங்க, அங்க என்ன நிலவரம்”

“சார், எதுவும் சொல்றதுகில்ல சார், நாம பயந்தமாதிரி இல்லை இல்லை அதைவிட மோசமா எல்லாம் நடக்குது. மொத்தம் அஞ்சு ஷட்ட்ரையும் முழுசா திறந்தாச்சு. விநாடிக்கு 30 ஆயிரம் கன அடி தண்ணீர் வெளியேறுது”

“என்ன சொல்றீங்க ஜீ, 30 ஆயிரமா? கொஞ்சம் முன்னாடி வரைக்கும் இருபதாயிரம் தான சொன்னாங்க. இப்போ ஏன் அவ்வளவு திறக்கிறாங்க?”

“சார் இதுவே குறைவுதான். மொத்த ஷட்டரையும் திறந்தாச்சு. இதுக்குமேல அதிகமா வெளியேத்த முடியல. ஆனா வர்ற அளவு அதுக்கும் மேல இருக்கு. ஒரு நிமிஷம் நிறுத்தினாக்கூட ஏரி தாங்காது. அதனால வேற வழியே இல்லாம இதச் செஞ்சுட்டாங்க. சுத்துப்பட்டு எல்லாம் பேய்மழை. பூண்டி வேற நிரம்பி அந்த தண்ணீவேற இங்கதான் வருது. இது இல்லாம நந்திவரம், மணிமங்கலம் பெருங்களத்தூர் நு சுத்துப்பட்டு ஏரி எல்லாம் நிறைஞ்சிடுச்சு. இப்போ அந்தத் தண்ணி செம்பரம்பாக்கம் தண்ணி எல்லாம் சேர்ந்து ஊருக்குள்ள வந்துகிட்டு இருக்கு சார். என்ன நடக்குமோ”

“இன்னும் எவ்ளோ நேரத்துல அவ்ளோ வெள்ளம் வரும் ஆதி”

“தெர்ல சார், திருநீர்மலை, குன்றத்தூருக்கு இப்பவே வந்திருக்கும். அப்படியே குளத்தூர் மனப்பாக்கம் வர இன்னும் அரை அவர் ஆகலாம் சார். சார், உங்க வீட்டாண்ட எல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லையே”

“அதெல்லாம் இல்ல ஆதி, நீங்க சேஃபா இருங்க. நான் முடிஞ்சா நெட்வொர்க் கிடைச்சா திரும்பக் கூப்பிடுறேன்”

“சரி சார். ஒரு விசயம், மழை எப்ப சார் நிக்கும்?”

“தெரியல ஆதி சார், இப்போ இருக்கிற நிலமையப்பார்த்தா இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு கனமழை இருக்கிற மாதிரித்தான் இருக்கு. அப்படிப் பெஞ்சா நிலமை இன்னுமே மோசமா இருக்கும்”

“உலகத்துல எங்க பொளைக்க முடியலைன்னாலும் இந்த ஊருக்கு வந்தாக்காப் பொளைச்சுக்கலாம் சார். அப்படி எத்தினியோ ஜனம் வந்து வாழ்ந்திருக்கு. அதுல எதுனா புண்ணியம் இருந்தா இந்த ஊரு திரும்ப சரியாகும்.. பாக்கலாம். சரி சார். நான் வைக்கிறேன்”

*

மழை குறைவாக இருந்தபோதும் வாசலில் ஓடும் நீரும் கீழ்த்தளத்துக்குள் நுழையும் நீரும் அதிகமாகிக் கொண்டே யிருந்தது. செக்யூரிட்டிகள் ஓடி ஓடி ஏதோ வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

பிரமோத் படிக்கட்டுகள் வழியாக தரைத் தளத்தில் இறங்கி உள்வழியாக பி 1க்கு நடந்தான். இறங்கிவரும் படிக்கட்டுகளுக்குப் பின்னால் சர்வர் ரூம் இருந்தது. அவன் போவதை யாரும் பார்க்கவில்லை. அவர்களுக்கு அதிக வேலை இருந்தது. பிரமோத் கடைசிப் படிக்கட்டில் நின்றபடி அந்தத் தளத்தைப் பார்த்தான். எல்லா வாகனங்களின் டயரும் நீரின் பாதி மூழ்கியிருந்தது. எட்டி சர்வர் ரூமைப் பார்த்தான். சர்வரில் பச்சை விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. தன் மொபலை எடுத்து வைஃபை ஆன் செய்தான். சில நிமிடப் போராட்டங்களில் கனெக்ட் ஆனது. முகநூலைத் திறந்தான். திறந்தால், வாவ். லாவண்யா அவளின் புகைப்படத்தை பதிவிட்டிருந்தாள். அவள் அத்தனை அழகாய் இருந்தாள். இன்று வலையேற்றுவதற்காகவே அவள் இந்தப் படத்தை எடுத்திருக்கவேண்டும். அவள் கண்களுக்குக் கீழ் சிறு சுருக்கத்தில் சிரிப்பு ஒன்றும் நன்கு மொழுமொழுவென்று புசுபுசுத்திருந்த கன்னங்களில் ஒரு வெட்கமும் படர்ந்திருந்தது.

“ஹுர்ரே” பிரமோத் கத்தினான். கால் செய்ய முயன்றான் போகவில்லை. சிக்னல் இருக்கும் நேரத்தில் எதாவது செய்யவேண்டும் என்று தோன்றியது. அவளுக்குத் தனிச் செய்தி ஒன்றை டைப் செய்தான்.

Pramod Pramod : Lavanya, your profile pic.is awesome. Past three days here heavy rain. So No Internet. Even today rain got worst. Almost I came by swim to office. Y I came you know, becase I need internet. My office has Uninterrepted internet. Y I need net? Because I need to chat with you. OMG, I saw your pic. And becme crazy about you. I take this pic. as my birthday gift. And I am going to tell you one thing, Even if you didn’t uploaded ur pic, I will be telling the thing. Now I cant resist my self from tell that . That is I LOVE YOU lavanya. Bye

டைப் செய்து அனுப்பிவிட்டு மொபலையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். ஏதேனும் பதில் வருமா என்று எதிர்பார்த்தான். ஆனால் சிக்னல் நிலைகொள்ளாமல் துடித்தது. சில நிமிடங்கள் அங்கேயே நின்று பார்க்கலாம் என்று யோசித்தான். அவன் யோசித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே சறுக்கல் வழியாக பெரும் திரளாக தண்ணீர் இறங்கத் தொடங்கியது.

அடக் கடவுளே இது என்ன? எங்கிருந்து வருகிறது இந்த நீர்? மதகு ஒன்றைத் திறந்தார்ப்போலத் தண்ணீர் நுரைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைகிறது. ஒர் நிமிடத்தில் உட்புகுந்த நீர் வேகவேகமாக ஓடி பி3 ஐ நிறைந்தது. பி3 இல் இருந்து பெரும் சத்தம் கேட்கிறது. பிரமோத் செய்வதறியாது திகைத்தான். கீழிருந்து ‘ஐய்யோ’ என்ற சத்தம் எழுந்தது. அந்தச் சத்தத்தில் பிரமோத்தின் உடல் ஒரு கணம் நடுங்கியது. அவன் தன் மன வலிமையனைத்தையும் திரட்டிக்கொண்டு படியிலிருந்து இறங்கி அந்தத் தளத்தின் மையத்துக்கு வருகிறான். அந்தத் தளத்திலேயே தண்ணீர் கால் முட்டிவரை சேர்ந்துவிட்டது. ஆனால் பெரும்பான்மை நீர் கீழ்நோக்கிதான் ஓடியது. அங்கிருந்த செக்யூரிட்டிகள் ஓடி மேலே வந்தார்கள். அவர்களில் யாரோ ஒருவர்தான் அந்தச் சத்தத்தை எழுப்பியிருக்க வேண்டும்.

பிரமோத் ஒரு கைப்பிடிச்சுவர் அருகே போய் கீழே எட்டிப் பார்த்தான். சுருள் போல் இறங்கிய அந்தப் படிக்கட்டுகளின் ஊடாக கீழ்த் தளங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. கீழ்த்தளம் பார்க்கக் குளம் போல் இருந்தது. ஒரு கார்கள் அதில் மிதந்தன. அப்படியானால் தண்ணீர் அந்தத் தளத்தை மூழ்கடித்துவிட்டது.. இன்னும் எஞ்சியிருப்பது பி2 தான். அங்கிருந்து சில செக்யூரிட்டிகள் ஏறிவர முயன்றார்கள். அவர்களில் சிலரால் கீழ் நோக்கிவரும் நீரின் எதிர் தாக்குதலைச் சமாளிக்க முடியாமல் அலறியபடி கீழேயே விழுந்தனர். அதிலும் ஓரிருவர் சுவர்களைப் பற்றிக்கொண்டே மேலே வந்தனர். பிரமோத் அவர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் மேலே ஏறிவந்தால் கைகொடுத்து அவர்களைத் தூக்கிவிடத் தயாரானான். அந்த செக்யூரிட்டிகளில் முன்னால் வந்தவன் மதியம் பார்த்தவன்.

“ப்ரோ, கம் சேஃப், கம் சேஃப் அண்ட் பாஸ்ட்”

அவர்கள் சர்வ ஜாக்கிரதையாக சுவரில் முதுகை ஒட்டிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். இன்னும் சில அடிகளில் அவர்கள் பி1 இ கால் வைத்துவிடலாம். தண்ணீர் இப்பொழுது இன்னும் வேகமாகப் பாய்கிறது. கால்கள் சறுக்குகின்றன. நகராமல் நிலைத்து நிற்கிறார்கள். பின்பு மெதுவாக அடி எடுத்துவைக்கிறார்கள். இப்பொழுது பிரமோத்திற்கே நிற்க சிரமமாக இருந்தது. ஆனாலும் அங்கிருந்து நகர்ந்து படிக்கட்டுவரைப் போக மனமில்லை. இதோ ஒரு நிமிடம் அவர்கல் மேலே வந்துவிடக் கூடும்.

பிரமோத் தன் கைகளைத் தேய்த்து அதைக் காயவைத்துக்கொண்டு காத்திருந்தான். இன்னும் நாலைந்து அடிகள் போதும், அவர்கள் மேலே வர. பிரமோத்திற்குக் கொஞ்சம் நம்பிக்கை வந்தது.

“கமான் ப்ரோ கம் குயிக்”

அவன் சொல்லிமுடித்த கணத்தில் அணை உடைந்ததுபோல ஓர் வெள்ளம் உள் நுழைந்தது. சறுக்கும் தளத்தின் மேற்கூரையும் நிறையும்படிக்கும் இருந்தது வெள்ளம். எங்கிருந்து வந்தது, எங்கு போகிறது. பிரமோத் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த விநாடிகளில் அது உள் நுழைந்தது. அவர்கள் பி1 ல் கால்வைத்தார்கள். பிரமோத் அவர்களைப் பற்றி தரைக்கு இழுத்தான். அப்பொழுது பாய்ந்த அந்தப் பெருவெள்ளம் தளத்தில் இருந்த சில வாகனங்களைப் புரட்டித் தூக்கி அடித்தது. அதில் ஒன்று பிரமோத் மேல் விழுந்தது. அதில் அவன் நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். அவனோடு சேர்ந்து அந்த செக்யூரிட்டிகளும் வீழ்ந்தார்கள். பிரமோத் பற்றிக்கொள்ள எதையாவது தரையில் தேடினான். எதுவும் அகப்படவில்லை. அதற்குள் வெள்ளம் அவர்களை மூன்றாம் கீழ்தளத்துக்குக் கொண்டுபோய்விட்டது. பிரமோத் ஹெல்ப் என்று கத்த வாய் திறந்தான். அதற்குள் வெள்ளம் அவனை மூழ்கடித்தது. திறந்த வாய்க்குள் நீர் புகுந்தது. அவன் மார்புக்கூட்டுக்குள் நீர் நிறைவதை அவன் உணர்ந்தான். கண்களுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை அடுத்து என்ன என்பதை அவன் அந்த நொடியில் உணர்ந்தான். உடல் உதறியது அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். கண்களுக்குள் சந்தனப்பொட்டுடன் சிரிக்கும் லாவண்யா வந்தாள். அந்த நினைவில் அவன் நெகிழ்ந்த கணத்தில் அவன் மூழ்கிக்கொண்டிருந்த நீர் மட்டத்துக்கு மேலாக சில நீர்க்குமிழிகள் எழும்பின.

••••

அப்பாவின் அறை ( சிறுகதை ) / வான்மதி செந்தில்வாணன்.

images (2)

இன்றைக்கோ நாளைக்கோவென இழுத்துக்கொண்டு கிடந்தபோதே தன் கணவன் விமலனுடன் அப்பாவின் முகம் பார்க்க ஓடோடி வந்துவிட்டாள் நெருஞ்சி. கிட்டத்தட்ட ஈரேழு நாள்களுக்குப் பிறகு நீராகாரம்கூட இறங்காத நிலையில்தான் உறவினர்களுக்கெல்லாம் தகவல் சொன்னார்கள். நெருஞ்சி ஊற்றிய சொட்டு பால்தான் “க்ரக்” என்ற ஒருவித உயிர்ச்சத்தத்துடன் கடைசியாக தொண்டைக்குழியில் இறங்கியது.

வெளிவாசல் மண்தரையில் பச்சைத் தென்னையின் செழுங்கீற்றுகளில் அவர் படுக்கைக்கென பாய் பின்னிக்கொண்டிருந்தனர் சிலர். வீட்டின் ஒரு மூலையில் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த நெருஞ்சியின் முகமானது நேரம் பார்த்து வெடிக்கக் காத்திருக்கும் பனம்பழம்போல் நன்கு உப்பியிருந்தது. மரக்கிளையிலிருந்து உதிர்ந்து கிடக்கும் ஒரு பழுத்த இலைபோல் தரையில் படுத்துக்கிடக்கிறார் அவளது அப்பா. அவளுக்குத் தெரிந்து அன்றுதான் அவர் முதல்முறையாக தரையில் படுத்திருந்தார்.

அவள் பார்வைக்கு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பவர் போலவே தென்பட்டார் . வீட்டின் பட்டாசாலையில்தான் தெற்கில் தலைவைத்து வடக்குமுகம் பார்த்தவாறு கிடத்தப்பட்டிருந்தது அவரது உடல். வெவ்வேறு செடிகளில் தளதளவென பூத்த மலர்கள் ஒன்று சேர்த்துக் கட்டப்பட்ட விதவிதமான மாலைகள் பல்வேறு வண்ணங்களில் அவளது அப்பாவின் உடலை அலங்கரிப்பு செய்திருந்தன. பூக்களுக்குப் பதிலாக அவரது முகத்தைத்தான் ஈக்கள் மொய்த்துக்கொண்டிருந்தன. இனி அவரே மூச்சுவிட எண்ணினாலும் அதை செயல்படுத்த தடையாய் இருக்கும் பொருட்டு அவரது நாசித்துவாரங்கள் அடர்வான வெண்பஞ்சுகளால் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. திரும்ப எழுந்து நடமாட முடியாதபடிக்கு கால்ப்பெருவிரல்கள் இரண்டும் இணைத்து இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன.

வாழ்வு முடிந்த அந்த சரீரத்தின் இறுக்கம் மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தது. தாரை தப்பட்டைகளின் பெருமுழக்கமானது சுடர்விட்டுப் பிரகாசித்த தீபத்தில் சோகத்தை குடியமர்த்தியிருந்தது. கணவனின் காலடியில் அமர்ந்து கண்ணீரை மழையென பொழிந்தவாறு “ஓ” வென ஒப்பாரி வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவளது அம்மா. அவள் அணிந்திருந்த ஒற்றைக்கல் வட்ட மூக்குத்தியின் கல்விழுந்த பரப்பை துளிக்கண்ணீர் பளிச்சென நிரப்பியிருந்தது. ஊரிலிருந்து வந்திருந்த உறவினர்களெல்லாம் வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் புற்றீசலென திரண்டிருந்தனர்.

இறந்து கிடக்கும் ஒரு உயிரியை மெதுமெதுவாக நகர்த்திச்செல்ல ஆயத்தமாகும் எறும்புகளைப்போல அவர்கள் அங்கு குழுமியிருந்தனர். இன்னும் சற்று நேரத்தில் இடுகாட்டிற்கு சுமந்து சென்று சாங்கியங்களெல்லாம் முடித்தபிறகு உறுதியாக அவரை எரித்துவிடுவார்கள். அதன்பின் எவரும் இனி எப்போதும் அவர் முகத்தைப் பார்க்க இயலாது. மரணவீட்டின் நெடியானது நொடிக்குநொடி நெருஞ்சியின் மூச்சுக்காற்றில் உக்கிரமாகிக்கொண்டிருந்தது. அவளது அப்பாவைப் பற்றிய ஒவ்வொரு எண்ணமும் மொட்டு மலர்வது போல் மனசுக்குள் மலர்ந்து கொண்டிருந்தது.
முக்கியமாக அவளது அப்பாவின் அறை பற்றிய நினைவுகள் ஒருவித சந்தோசத்துடனும் , துக்கத்துடனும் கூடவே திடுக்கிடல் நிறைந்ததாகவும் திடீரெனத் தோன்றிப் பிரவாகப் பாய்ச்சலெடுத்தது.

பதினைந்து வருடங்கள் முன்பு அவளது அப்பா இப்போதுபோல் படுத்திராமல் ஒரு எறும்பென அவ்வளவு சுறுசுறுப்பாக இயங்குவார் அல்லது சிறுகுழந்தைபோல் துருதுருவென எதையேனும் செய்துகொண்டிருப்பார். நெருஞ்சியின் அப்பா அந்தக்காலத்து பியூசி படிப்பு படித்திருந்தார்.

சொத்து கைவிட்டுப் போய்விடக்கூடாதென சொந்த அக்கா மகளைத்தான் அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்திருந்தார்கள். அப்போதிருந்தே அவளுக்கு கையெழுத்து மட்டும்தான் போடத்தெரியும். எதையும் எழுத்துக்கூட்டி வாசிக்கக்கூட தெரியாது. கேட்டால் “மூணாவது வரைக்கும்தான் படிச்சிருக்கேன்” என்பாள் . ஆனாலும் அவர்களின் தோட்டவேலை முழுக்க பொறுப்பெடுத்துக்கொண்டு ஒத்தையாகவே சமாளித்து விளைச்சலை வீடு சேர்த்துவிடுவாள் அவளது அம்மா.

நெருஞ்சியின் அப்பா காலை 8.30 மணிக்கு அலுவலகம் கிளம்பினால் வீடு திரும்ப இரவு எட்டுமணி ஆகும்.
10 கி.மீ தொலைவுள்ள நகரத்தில் தபால் அலுவலக அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்தவருக்கு ஞாயிறு மட்டும்தான் விடுமுறை. விடுமுறை நாளன்றும் கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு அறைக்குள்ளாகவே சுழன்றுகொண்டிருப்பார். மற்ற நாள்களிலும் கூட இரவு உணவிற்குப் பிறகு நெருஞ்சியின் பாடங்களில் சந்தேகம் இருப்பின் தெளிவுபடுத்தி , சிறிது நேரம் அவளுடன் உரையாடிவிட்டு அறைக்குள் சென்று கதவை உட்புறமாகத் தாழிட்டுக்கொள்வது அவரது வழக்கம்.

அந்த அறையின் நுழைவாயிலுக்கு மேற்புறம் பதிக்கப்பட்டிருந்த ஒளி ஊடுருவும் கண்ணாடியின் வெளிச்சம் மட்டும்தான் அவர் உறங்காது விழித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் மெய்ச்சான்றாக இருந்தது . கண்ணாடியை ஊடுருவி வருகிற அந்த சிறு ஒளி பட்டாசாலையில் படுத்திருக்கும் நெருஞ்சியின் முகத்திற்கு நேரே வந்து விழும்.

அவள் உறங்க அந்த அறை முழுக்க துளியும் ஒளியற்ற இருள் தேவை. ஆக, அவர் தனது செயல்பாடுகளை முடித்துக்கொண்டு விளக்கணைத்த பிறகுதான் அவள் கண்களுக்கு உறக்கம் பிடிக்கும். அதுவரை , அருகில் உறங்கும் அம்மாவின் குறட்டை சங்கீதம் தாண்டி தனது அப்பாவை வாசித்துக்கொண்டிருப்பாள் நெருஞ்சி. மற்றபடி எந்த மீச்சிறு ஓசையும் அவ்வறையிலிருந்து அவள் செவிகளுக்குக் கேட்கக் கிடைக்காது . அவரது அறைதான் அவருக்கு எல்லாமுமாக இருந்தது.

வெளிவாசற்படியினூடாக நுழையும் தாழ்வார மத்தியில்தான் சரியான இடைவெளிகளில் இரும்புக்கம்பிகள் பதியப்பட்டு பச்சை வர்ணச் சாயம் பூசிய பட்டாசாலையின் மரக்கதவு அமையப்பெற்றிருந்தது . வீட்டின் மைய அறை பட்டாசாலை. இடப்புறம் சமையலறை. வலது புறத்தில் அமைவு கொண்டிருப்பதுதான் அவரது அறை.

அவளது அப்பாவின் அறை மிகவும் விசித்திரமானது. நினைத்த நேரத்தில் , நினைத்த மாத்திரத்தில் அவரது அறையினுள் எவரும் நுழைந்துவிட இயலாது. பள்ளியில் தலைமையாசிரியரின் அறையினுள்
நுழைய அனுமதி பெறுவதுபோல அவர் அனுமதித்தால் மட்டுமே அவ்வறையின் உட்புறம் காலடி எடுத்துவைக்க இயலும். அம்மாவைக்கூட அவரது அறையில் மிகவும் அரிதாகத்தான் கண்டிருக்கிறாள் நெருஞ்சி . அறைக்கதவு திறந்திருக்கும் தருவாயில் கதவிற்கு வெளியே மறைந்து நின்று அறைப்பொருள்களை பார்வையால் மேய்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தாள்.

அறையினுள் நுழையப்பெற்றதும் நெருஞ்சியின் கவனத்தைப் பெரிதும் ஈர்ப்பது எதிர்ப்புற வலது மூலையில் நின்றிருக்கும் ஆறு அடுக்குகளிலான புத்தக அலமாரிதான். இராட்சத அளவிலான புத்தகங்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக அதில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும். பெரும்பாலும் ஆங்கிலப் புத்தகங்கள், பத்திரிக்கைகள், தினசரிகள் ஆக்கிரமிப்பு செய்திருக்கும். தமிழில் திருவாசகம், திருப்பாவை போன்ற புத்தகங்கள் தனிவரிசையை நிறைத்திருந்தன . அவள் பெரிதும் விரும்புவது அந்த அறையின் புத்தக வாசனையைத்தான்.

பூசும் முகப்பவுடரைக் காட்டிலும் புத்தக வாசனை மீதுதான் அவளுக்கு அலாதி பிரியம். ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கும் தனித்தனி வாசனை. நுகர்ந்திருக்கிறாளேயொழிய ஒன்றைக்கூட கைப்பட எடுத்து வாசித்தவளில்லை . அவரவர் மெய்மறைக்க ஆடை அணிவது போல் ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கும் துணியாடை போர்த்து பாதுகாப்பாக வைத்து வாசிக்கப் பழகியிருந்தார் அவளது அப்பா. பல்வேறு தருணங்களில் அவர்மீதும் புத்தக வாசனையினை நுகர்ந்திருக்கிறாள் நெருஞ்சி. இத்தனை புத்தகங்கள் வாசிக்கும் தனது அப்பாவின் அறிவிற்கு எட்டாத விடயமென்று இந்த உலகில் எதுவுமே இருக்க முடியாது எனும் நம்பிக்கை அவளது ஆழ்மனப் பதிவில் வேரூன்றி இருந்தது.

புத்தக அலமாரியின் மேலிருந்து மூன்றாம் வரிசையில் ஒரு சிறு பகுதியை டேப்ரிக்கார்டர் நிறைத்திருந்தது. அவர் விருப்பத்திற்கேற்ற பழைய பாடல் அடங்கிய ஒலி நாடாக்கள் ஒரு அட்டைப்பெட்டி முழுவதும் வழிந்து கிடந்தன. படுக்கைக்கு அருகில் எப்போதும் ஒரு பெரிய டார்ச்லைட் வைத்திருப்பார். விளக்கணைத்த பிறகு ஏதேனும் சத்தம் ஏற்படின் அறையினுள் டார்ச் அடித்தவாறு உருட்டித் துழாவிக் கொண்டிருப்பார். சிறிது , பெரிதென நிறைய டார்ச்லைட்களை அந்த அறையில் அவர் சேமித்துவைத்திருந்தார்.

நுழைவாயிலின் இடப்புறம் உறங்கும் வசதிக்கேற்ப ஒரு சோபா விரிக்கப்பட்டிருக்கும். சுருள் பொருத்தப்பட்டு அமுங்கி அமுங்கி மேலேறும் தன்மையுடன் அமர்வதற்கு மிகவும் தணிவாக இருக்கும். அறையினுள் நுழையும் அபூர்வம் அவளுக்கு வாய்க்கையில் பெரும்பாலும் சோபாவில் அமர்வதற்கே அனுமதிப்பார். அத்தருணம் புத்தக நறுமணத்தையும் , ஹேங்கரில் தொங்கும் அவரது சட்டைகளில் உழைப்பின் தீர்த்த நெடியையும் ஒருசேர நுகர்ந்துகொண்டிருப்பாள் நெருஞ்சி.

அருகில் மெத்தையால் போர்த்தப்பட்ட ஒரு இரும்புக் கட்டில். சோபாவிற்கும் , கட்டிலுக்கும் இடையில் நடக்குமளவு இடைவெளி இருக்கும். மெத்தைக்கட்டில் மீது ஒரு தடிமனான ஆங்கிலப் புத்தகமும் , வாசிப்பதற்கான மூக்குக்கண்ணாடியும் இருந்தே இருக்கும். புத்தக அலமாரிக்கு மேற்புறம் சுவரை ஒட்டி ஆணியடித்துப் பொருத்தப்பட்டிருந்த நீள மரப்பலகையானது தேவைக்கேற்ற மோட்டார் சாதன உபயோகப் பொருள்கள் மற்றும் சில மரச்சாமான்களைத் தாங்கி நின்றது. அறைக்குள் அடியெடுத்து வைத்ததும்
தூய்மையும் , மென்மையானதுமான கால்விரிப்பில் மனம் மெத்தென்று உணர்வாள்.

சவரம் செய்வதற்கென சுவரின் சன்னலோர உயரத்தில் ஒரு சிறிய சதுரவடிவ முகக்கண்ணாடி நிலைகொண்டிருக்கும். வாய்ப்பு கிடைக்கும் தருணங்களில் எம்பிக் குதித்து அதில் தன் முகக்களையைப் பதிவு செய்திருக்கிறாள் நெருஞ்சி.
வட மற்றும் தென்துருவங்களில் சன்னல்கள் இருப்பினும் அவளது அப்பாவின் அறை மிகவும் புழுக்கமானது.

நுழைவாயிலின் வலப்புறமும் , புத்தக அலமாரிக்கு எதிர்ப்புறமுமாக நின்றிருந்தது ஒரு பிஸ்கட் நிற இரும்பு பீரோ. அந்த பீரோ மட்டும்தான் அவளுக்கும் , அவளது அம்மாவிற்கும் எப்போதும் இரகசியம் நிறைந்ததாகவே இருந்தது . கிடைமட்ட நடுவில் இரு சம பாகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்த அதன் மேலறை முழுவதும் அவளது அப்பாவின் சலவைத்துணிகள் ஒன்றின் மீது ஒன்றென மடிப்புகளுடன் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். பீரோவின் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பே , துணிகளுக்கிடையே கோலிக்குண்டுகளைப்போல் உருளும் பூச்சி உருண்டைகளின் வாசனையினை நுகர நாசி தயாராகிவிடும். அதனருகில் சராசரி உயர நாற்காலி ஒன்று கருப்பும் சிவப்புமான பிஎஸ்என்எல் தொலைபேசியைத் தாங்கி நின்றது.

ஒருமுறை பள்ளி முன்னேற்ற அறிக்கையில் தனது அப்பாவிடம் கையெழுத்து வாங்குவதற்கென அனுமதியுடன் நுழைந்தவள் மிகவும் துரிதமாகவும், துல்லியமாகவும் அறைப்பொருள்களை அளவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது நெருஞ்சி எட்டாம் வகுப்பு பயின்றுகொண்டிருந்தாள். மதிப்பெண்களைப் பார்வையிட்டவாறே பீரோவின் கீழறையைத் திறக்கப்போனவர் சட்டென நிறுத்தி அட்டையில் கையொப்பமிட்டு வெளியே செல்லுமாறு எதேச்சையாய் ஒரு பார்வையை வீசினார்.

அந்தப் பார்வையானது “வெளியே போ ” எனும் கட்டளையைத் தாங்கியதாய் இருந்தது. அறைநீங்கி அவள் வெளியேறியதும் தடாலென கதவை சாத்தித் தாழிட்ட பின்பு “க்ரீச்”சென கீழறையைத் திறக்கும் சப்தம் வெளிவாசற்படியில் நின்றிருக்கும் நெருஞ்சியின் செவியை வந்தடைந்த அன்றுதான் பீரோவின் கீழறை முதன்முதலாக அவளுடைய குறிக்கோளானது.

அது ஒரு சனிக்கிழமை. வழக்கம்போல் அவளது அப்பா அலுவலகம் கிளம்பியிருந்தார் . “வீட்ட பத்திரமா பாத்துக்கோ நெருஞ்சி” என்று தெருவில் இறங்கிக் கூவியவாறே அவளது அம்மாவும் களையெடுப்பிற்கென காலையிலேயே மதிய உணவுடன் தோட்டத்திற்குப் புறப்பட்டிருந்தாள்.

எவருமற்ற தனிமைப்பொழுது வாய்த்த அன்று அவளது அப்பாவின் அறையினை ஒட்டடை நீக்கித் துப்புரவு செய்தபோதுதான் புத்தக அலமாரிக்கு மேற்புறமிருந்த மரப்பலகையின் ஓரத்தில் இரும்பினாலான ஒற்றைத் திறவுகோல் ஒன்று அவளது கையில் அகப்பட்டது. மின்னல் வெட்டியதுபோல் பீரோவின் கீழறைச்சாவி இதுதானெனும் எண்ணம் சடீரென நெருஞ்சியின் மனதில் உதித்தது.

சாவியை எடுத்துக்கொண்டு மின்விளக்கை எரியவிட்டவாறு பீரோவின்கீழ் தரையில் அமர்ந்தாள். கீழ்த்துளையில் சாவியைச் சரியாகப் பொருத்த வராமல் , தடுமாற்றம் மிகுதியால் அவளுக்கு வியர்த்து ஒழுகியது. பீரோவின் மேற்பகுதியைத் திறப்பதுபோல் கீழறையைத் திறப்பது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை.

இதற்கிடையில் எவரேனும் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வதென்ற பயம்வேறு அவளுக்கு. எழுந்துசென்று வெளிவாசற்கதவையும் அறைச் சன்னல்களையும் சாத்திவிட்டு மின்விசிறியைச் சுழலச்செய்தபின் பீரோவினடியில் அமர்ந்தாள். நெருஞ்சியின் மன ஓட்டம் ஒரே திசையில் குறிக்கோளை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கையில் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டு அறைமுழுக்க இருள் படர்ந்தது. நெஞ்சு திக் திக்கென அடித்துக்கொண்டது. நெற்றியை கால் முட்டிகளுக்கு நடுவே தாங்கல் கொடுத்து, இரு கைவிரல்களையும் முழங்கால்களைச் சுற்றிக் கோர்த்து கண்களை இறுக மூடி பயந்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள். இருந்திருந்தாற்போல் டெலிபோன் மணி “கிலுலுக் கிலுலுக்” கென அலறத் துவங்கியது. இப்போது உயிரின் வேரிலிருந்து திடீரென உதறலெடுத்து “வீல்” என்று சற்று சத்தமாகவே வாய்விட்டு அலறிவிட்டாள் நெருஞ்சி.

கையெட்டும் தொலைவில் தொலைபேசி இருந்தும் எடுத்துப்பேச துளியும் முயற்சிக்கவே இல்லை அவள். மணியடித்து ஓய்ந்த பிறகும் சிறிதுநேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள் . மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் கேட்டு கண்கள் திறந்தபோது அறைமுழுக்க வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. வழிந்த வியர்வை சிறிது சிறிதாக உலர்ந்து உடல்முழுக்க ஒருவித பிசுபிசுப்பைத் தந்தது. அவளது வளைந்த புருவங்களுக்குக் கீழாக வெண்ணிற வானவில் அப்போது தோன்றியிருந்தது. எழுந்துசென்று சில்லென்று முகம் கழுவி டவலில் முகம் துடைத்தபிறகு மீண்டும் முயற்சியில் இறங்கினாள். சாவி , துவாரத்திலேயே செருகப்பட்டிருந்தது.

பீரோவின் கைப்பிடி 120° கோணத்தில் சாய்வு பெற்றிருந்தது. சாவியை இடதும் வலதுமாகத் திருகி பெரும் கீச்சொலியுடன் கதவை ஒருவாறு திறந்தேவிட்டாள் நெருஞ்சி . இப்போது கைப்பிடி 80° சாய்மானத்தில் இருந்தது. திரும்ப சரியாகப் பூட்டி விடுவோமா என்கிற எண்ணம் அவளுள் பளீரென தோன்றி மறைந்த அதேவேளையில்தான் இத்தனை நாள்களாய் அப்பா மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு இரகசியம் இன்னும் சில நொடிகளில் புலப்படப்போகிறதெனும் எண்ணம் அவள் மனதில் குதூகலமிட்டு ஆர்ப்பரித்திருந்தது. பீரோவின் கதவைச் சாத்த முடியாது போனாலும் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்த பிறகாவது அப்பாவிடம் பிடிபட்டுக்கொள்ளலாம் எனும் எண்ணமும் வேறு வழியின்றி அவள் மனதினுள் இருந்தது.

கீழறையின் வெளிப்புறத்தில் கொஞ்சம் பணம் இருந்தது. அவள் அதை துளியும் பொருட்படுத்தவில்லை. வெறுமனே சாத்தப்பட்டிருந்த லாக்கரின் உட்புறம் ஒரு துணிப்பை இருந்தது. அதனைத் தாங்குகையில் அவளது கரங்களில் மிகவும் கனம் உணரப்பெற்றாள். பழுப்பேறிய அம் மஞ்சள்பை முழுக்க காகிதத்தாள்கள் நிரம்பியிருந்தன. குழந்தையைத் தழுவுவது போல் மார்போடு பையைத் தழுவிக்கொண்டே மெத்தைக் கட்டிலில் அத்தாள்கள் முழுவதையும் ஒற்றுவிடாமல் கொட்டிப் பரப்பினாள். அத்தனையும் தபால்கள். அவற்றுள் சில , மஞ்சள் உறையினுள் இடப்பட்டும் சில காகிதங்கள் தனித்தும் கிடந்தன. ஒரு தபால் அலுவலகத்தையே தன் அறைக்குள் அப்பா வைத்திருப்பதாக எண்ணினாள் நெருஞ்சி . தகவல்கள் தாங்கி நின்ற ஒரு தபால்பெட்டி போன்றே அந்த பீரோ அத்தருணம் அவளுக்குக் காட்சியளித்தது.

தான் நேசித்த பெண் ஒருத்திக்காய் தனது உணர்வுகளை ஆழமாய் செதுக்கி மிகவும் நெருக்கமாக அவளது அப்பா கோர்த்திருந்த எழுத்துகள்தான் அவை. ஆனால் , அவளது அம்மாவிற்கு பதில் வேறொரு பெண்ணின் பெயர். பெயர் மாற்றத்தில் தடுமாறிய அவளது பார்வை அப்பெயர்மீதே சிறிதுநேரம் நிலைத்திருந்தது. அம்மாவின் பெயரையும் , அப்பெண்ணின் பெயரையும் மனதினுள் பலமுறை சொல்லிப்பார்த்தாள்.

வரலட்சுமி எனும் நீளப்பெயர் அவள் அம்மாவினுடையது. அப்பெண்ணின் பெயர் எளிமையாக பத்மா. இரு பெயர்களும் வாசிக்கையில் வெவ்வேறு விதமான திருப்தியைத் தந்தன . பத்மா , அவளது அப்பாவின் அலுவலகத்தில் உடன் பணிபுரிந்த ஒரு பெண். அவருடைய கடிதங்களிலிருந்து அப்படிதான் புரிந்துகொண்டாள் நெருஞ்சி. குழு புகைப்படமொன்று அக்கடிதங்களுடன் இருந்தது. ஆனால் பத்மாவை அடையாளம் கண்டறிய அவருடைய கடிதங்களில் குறிப்பேதும் கிடைக்கப்பெறவில்லை. அப்பாவின் கடிதங்களை வாசிக்க வாசிக்க அழுகை பீறிட்டுக்கொண்டு வந்தது அவளுக்கு.

திருமணத்திற்கு முன்பே அவளது அப்பா காதலித்திருக்கிறார். உருகி உருகி தனதன்பை கடிதங்களில் வெளிச்சப்படுத்தியிருக்கிறார். அவ்வளவு காதலை விடாப்பிடியாக இழுத்துக்கொண்டிருக்கும் மனம் வேறொரு பெண்ணிற்கு சம்மதம் தெரிவிக்க எவ்வளவு தூரம் கீழிறங்கியிருக்கும்? அல்லது எவ்வளவு வற்புறுத்தலுக்கு ஆளாகியிருக்கும்? பெற்றோரின் கட்டாயத்தில் விருப்பமின்றி நடந்தேறிய திருமணத்தில் அவர் மனம் எப்படியெல்லாம் அழுதிருக்கும்? மணமுடித்த பிறகு அவளது விருப்பங்களை நிறைவேற்றி தங்கள் வாழ்வின் அடையாளமான ஒரு குழந்தைக்குப் பிறகும் தனது குடும்பத்தினர் உறுப்பினர்கள் மீது பேரன்பு செலுத்தும் நெருஞ்சியின் அப்பா, தான் நேசித்த அப்பெண்ணின் மீது எவ்வளவு அன்பைப் பொழிந்திருப்பார்? அந்தப் பெரும்பிரியம்தான் அவரை அந்த அறைக்குள்ளாகவே முடக்கிப் போட்டிருக்கின்றது.

ஆண்டுகள் பல கடந்த நிலையிலும் அக்கடிதங்களை வாசித்து தன் பிரியமானவளின் நினைவுகளுக்கென நேரம் ஒதுக்குகிறாரெனில் எத்தனை அசாத்தியம் மிக்கதாக இருந்திருக்க வேண்டும் அவரின் காதல். தான் நேசித்த அப்பெண்ணின் கடிதங்களை வாசித்தே வாழ்வில் உயிர் {பிழைத்திருந்திருக்கிறார் விபத்துபோலொரு வாழ்வினை ஏற்ற பின்பும் ஆழ்மனக் காதல் அவருக்குள் விஸ்தாரமாக விரிந்திருக்கிறது. அப்படித்தான் தோன்றியது நெருஞ்சிக்கு.

அவர் அப்பெண்ணிற்கென எழுதிய கடிதங்களும் அவருக்கென அப்பெண் அனுப்பிய பதில் கடிதங்களும் அவரிடமே தங்கியிருந்தன. அவற்றில் தனது அப்பாவின் எழுத்துகளை மட்டுமே ஒன்றுவிடாமல் பொறுக்கியெடுத்து வாசித்தாள். காரணம் அந்த அறைபோலவே அவரும் மிக ரகசியமானவர். எதையும் எப்போதும் எவரிடமும் வெளிப்படையாய்ப் பேசி அவள் பார்த்ததே இல்லை. ஆகவேதான் ஆர்வமிகுதியால் புதையலைக் கண்டுவிட்ட வெறியச்சிபோல கைகள் நடுங்க அவசர அவசரமாக அவருடைய எழுத்துகளை அள்ளிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் அவ்வளவு ஆழமாக அவரது அன்பை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். அனைத்தும் நீள் கடிதங்களாகவே இருந்தன. தனித்தன்மை பொருந்திய ஒரு மொழியாட்சி அவரிடம் நிலைகொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாள்.

அநேக இடங்களில் மயிர்க்கூச்செறிந்து வாசித்தாள். அந்நேசக் கடிதங்களில் முகம் சுழிக்கும்படியான எந்தவொரு சொல்லையும் அவர் பயன்படுத்தியிருக்கவில்லை. கடிதங்கள் வாசிக்க வாசிக்க அவளுக்கு தமிழ் வெகுவாக இனித்தது. அத்தனைக் கடிதங்களிலும் அவரது எழுத்துகள் உயிர்பெற்றிருந்ததைப் போலிருந்தது அவளுக்கு. பெண்ணினம் பற்றி அவர் மனதில் மேலோங்கியிருந்த ஒருவித சீவித உணர்வை அப்போதுதான் அறிந்துகொண்டாள். திரும்பத் திரும்ப அக்கடிதங்களை வாசிக்கையில் அவரது அன்பின் விஸ்வரூபம் பற்றி அவளால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.

அக்கடிதங்களை வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில்தான் அவளுக்கு குணசேகரனின் நினைவு வந்தது. அதற்கு முந்தைய வருடம் அதாவது நெருஞ்சி ஏழாம் வகுப்பு பயின்றபோது முதன்முதலாக காதல்கடிதம் என்ற பெயரில் அவன் அளித்த காகிதத்தாளில் அவ்வளவு எழுத்துப்பிழைகள்!!! வாசித்தபிறகு ஒன்றும் புரியாத நிலையில்தான் அவனிடமே கொடுத்து அதை வாசிக்க சொன்னாள். தட்டுத் தடுமாறி அவன் வாசித்து முடிப்பதற்குள்ளாகவே பொறுமையின்றி கடிதத்தைப் பள்ளித் தலைமையாசிரியரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டாள்.

குணசேகரன் கடிதம்பற்றி அவளது அப்பாவிற்கு இப்போதுவரை எதுவும் தெரியாது. ஏன்…. அவள் வாசித்த அவளுடைய அப்பாவின் கடிதங்கள் பற்றியும்கூட , உயிர்நீங்கி இப்போது மல்லாந்து படுத்திருக்கும் தருணம்வரை அவர் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. முதன்முறையாக மிகவும் சிறப்பான தனது அப்பாவின் நேசக்கடிதமொன்றை வாசித்ததால் அதன்பிறகு அவளுக்கென எழுதப்பட்ட எந்தவொரு காதல் கடிதமும் திருப்தியளிக்கவில்லை. தன் அப்பாவின் கடிதங்களை வாசிக்கையிலேயே நிறைவானதொரு அன்பை உணர்ந்துவிட்டிருந்தாள் நெருஞ்சி. அவளது திருமணம்கூட பெற்றோரால் நிச்சயிக்கப்பட்டதுதான்.

அத்தனைக் கடிதங்களையும் அவசர அவசரமாக வாசித்து முடித்தபின் அவளுக்குப் பிடித்த அந்த ஒற்றைக் கடிதத்தை மட்டும் அவளுடன் வைத்துக்கொள்ள பிரியப்பட்டவள், வீடுமுழுக்க நிறைந்திருந்த பேரமைதியை மட்டுமே சாட்சியமாக்கி அவளது பாடப்புத்தகத்தில் மறைத்துவைத்தாள்.

காதல்….அது ஒரு வரம், ஒருவித தவிப்புடன் கூடிய உள்ளுணர்வு, அலாதியான நேசப்புரிதல், தெளிவற்ற ஒரு ஆன்மமிதப்பு , மூழ்கி முத்தெடுக்க இயலாத ஆழ்பேராழி, ஆன்மாக்கள் மீட்டும் ஸ்வரம், ஆதிமேளத்தின் இசை, அங்கங்களற்ற ஒரு ஆத்மார்த தேடல், ஆன்மத்தழுவல். காதல் என்பது அவரவர் மனதில் அமைதியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஆன்ம சரித்திரம். அது ஒரு அதிதீவிரமான களம். அங்கு சதா போராட்டம்தான். புவியீர்ப்பு விசையைக்காட்டிலும் வீரியமிக்க விசை காதலுக்கு இருக்கிறது. மேற்கூறிய காதல் பற்றியதனைத்தும் அவளுடைய அப்பாவின் கடிதங்களிலிருந்து அவள் உணரப்பெற்றவைதான்.

அப்போதைய அவளது அடுத்த கவலையாக இருந்தது பீரோவை எப்படியும் பூட்டியாக வேண்டுமே என்பதுதான் . பூட்டுவதில் ஒன்றும் அவ்வளவு சிரமம் இருக்கவில்லை அவளுக்கு. தொடங்கிய ஒற்றை முயற்சியிலேயே பாந்தமாக சாவியைத் துளையில் பொருத்தி லாவகமாகப் பூட்டி சாவியை இருந்த இடத்திலேயே வைப்பதற்கும் அவளது அம்மா காலிங்பெல்லை அழுத்துவதற்கும் சரியாக இருந்தது. காலை பத்துமணிக்கு தனது அப்பாவின் அறைக்குள் சம்மனமிட்டு அமர்ந்தவள் மாலை ஐந்து மணிக்குதான் அந்த இடத்தைவிட்டு எழுந்தாள் . அக்கணத்தில் ஏதோ வேலை செய்து களைப்புற்றதைப்போல மிகவும் உடற்சோர்வாக உணர்ந்தாள் நெருஞ்சி. அதன்பின் இரண்டாம் தரமாகக்கூட அந்த பீரோவைத் திறக்க அவள் முயற்சிக்கவே இல்லை.

நெருஞ்சியின் சொற்கள் மிகவும் தெளிவானவை. பெயருக்கேற்ற சொற்களின் உதிர்வா அல்லது சொற்களுக்கேற்ற காரணப்பெயரா என பிரித்தறியமுடியாதபடிக்கு அளவான , ஆழ்கூர்மை வாய்ந்த சொற்களுக்குச் சொந்தக்காரி அவள். உள்ளதை உள்ளவாறே நறுக்கென்று எப்போதும் பேசிவிடும் நெருஞ்சிக்கு இந்த விடயத்தைப் பற்றி அவளது அப்பாவிடம் கேட்க அவ்வளவு பயமாகவும் , தயக்கமாகவும் இருந்தது.

ஒருவரது அந்தரங்கத்தை அவரறியாமல் வாசிப்பது சுவராஸ்யம் என்றாலும் அது ஒரு பெருங்குற்றம். ஆனால் , பால்ய வயதில் நெருஞ்சி அறியாமல் செய்த பிழை அது. புத்தக நடுவில் மறைத்துவைத்த கடிதத்தினை வருடக்கணக்கில் வைத்திருந்து வாசித்து வாசித்தே கிழித்துவிட்டாள். எங்கிருந்து எடுத்தாளோ அவ்விடம் கொண்டுபோய் அக்கடிதத்தை பத்திரமாக சேர்ப்பிக்க இயலவில்லை. அக்கடிதங்கள் அனைத்தும் எத்தனை கடல் கடந்து தேடினாலும் கிடைத்தற்கரிய அற்புத திரவியங்கள் . இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் அவளது அப்பா பொக்கிஷமென பத்திரப்படுத்தியிருந்த கடிதங்களில், உணர்வுகள் ஆழ்வேரூன்றியிருந்த ஒரு அற்புதக் கடிதத்தை தொலைத்துவிட்ட பெருந்தவறினைப் புரிந்திருப்பதாக மனதினுள் உக்கிரமாகப் புழுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

இந்நிகழ்வு , கண்ணில் தங்கியிருங்கும் தூசிபோல அவள் மனதினை மிகவும்
வலியுடன் உறுத்திக்கொண்டிருந்தது. ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து அவளது அப்பாவிடம் மன்னிப்பு கேட்கச்சொல்லி ஒரு உணர்வு உந்தி உதைத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் மன்னிப்பதற்கு அவர் இன்று உயிரோடு இல்லை.

பறைச்சத்தம் நெருஞ்சியின் அழுகைக்கு மேலும் வலுவூட்டியது. தான் உட்கார்ந்திருந்த மூலையிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து அப்பாவின் கால்மாட்டில் அம்மாவை ஒட்டி அவள் உட்கார்ந்துகொண்டுவிட்டாள். இருந்திருந்தாற்போல் திடீரென சத்தமிட்டு அழ அவளுக்கு கொஞ்சம் வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் அவளுக்கு உறுதியாகத் தெரியும் இப்போது அப்பாவிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கெஞ்சாமல் விட்டுவிட்டால் காலாகாலத்திற்கும் அவளை அவளே மன்னிக்க இயலாமல் தண்டித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்குமென. ஆக , வெட்கங்களைத் தயங்காமல் விழுங்கிக்கொண்டவளாய் அப்பாவின் பாதங்களை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு “ஐயோ அப்பா” என ஓங்கிக் கத்தும் வேளையில் , தரையில் விழுந்து சில்லு சில்லாய் சிதறும் கண்ணாடிபோல தனது மனபாரம் சுக்குநூறாய் நொறுங்குவதாக உணர்ந்தாள். அப்போதுதான் நெருஞ்சிக்கு பத்மாவின் கடிதங்களை வாசிக்கவேண்டும் போலிருந்தது. எழுந்து சென்று பார்க்கையில் பீரோ முழுவதும் காலியாகி இருந்தது. அதில் உள்ளடங்கியிருந்த அவரது பொருள்கள் யாவும் மூட்டைகளில் முடிந்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. நெஞ்சில் ஓங்கி ஓங்கி அறைந்துகொண்டு அழ வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு.

எவ்வளவு முயன்றாலும் இனி பத்மாவின் கடிதங்கள் அவளுக்கு வாசிக்கக் கிடைக்காது. அவளது அப்பாவின் கடிதங்களும்தான். கடிதங்கள் மூலம் மனதளவில் உயர்ந்து நின்ற தனது அப்பாவின் நேசத்திற்கு மிகவும் நம்பிக்கையான அப்பெண்ணின் கடிதங்களை வாசிக்கத் தவறியதை அவள் பேரிழப்பாகவே எண்ணினாள். ஒருவேளை பத்மாவின் கடிதங்கள் வாசிக்கப்பெற்றிருந்தால் அன்பின் மறுமுனை பற்றிய ஒரு புரிதல் நிச்சயம் நெருஞ்சியிடம் இருந்திருக்கும்.

இவ்வளவு நாள்களாக இல்லாமல் இப்போது தன் வீட்டின் ரகசிய அறைக்கான ஒரு மரியாதைக்குரிய சுதந்திரம் தனக்கு முழுமையாகக் கிடைக்கப்பெற்றுவிட்டதென்ற எண்ணம் அவளுக்குத் தலைதூக்கிய அக்கணம் அவ்வறையின் இரகசியங்கள் யாவும் நெருப்பில் அம்பலமாகி காற்றுடன் கலக்க ஆரம்பித்திருந்தன.

•88888888888

பள்ளியறை ( சிறுகதை ) அறிமுகப்படைப்பாளி / ( பிரவின் குமார்.S

images (2)

அந்த அறைக்குள் நுழைந்து பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் தாண்டிவிட்டது. படபடப்பும் பயமும் என்னை நச்சரித்துக்கொண்டிருந்தன. என் மணிக்கட்டில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் கை கடிகாரத்தின் வினாடி முட்களை பார்க்கும் ஒவ்வொரு சமயமும் இங்கிருந்து நகர்ந்து விடலாமா…? என்ற எண்ணம் அவ்வப்போது தோன்றி தோன்றி மறைந்தது. குடித்தனம் செய்வதற்கான எந்த ஒரு உபகாரணங்களும் இல்லாமல் காட்சியளித்தது அந்த அறை. பாதியாக திறந்து விடப்பட்டிருந்த சாரளத்தின் வழியாக உள்ளே நுழைந்த சூரிய கதிர்கள் மட்டுமே அந்த அறையை முகாமிட்டுகொண்டிருந்தது. படிய வாரிய என் தலைமுடியை சரி செய்வதாய் நினைத்து திரும்ப திரும்ப வாரிக்கொண்டிருந்த சம்பவங்கள் என் எதிரில் மாட்டப்படிருந்த கண்ணாடியை பார்த்ததும் ஞாபகத்திற்கு வந்தன. இப்போதைய சூழலில் வீட்டின் நினைவுகள் எதுவும் தோன்றாமல் இருப்பதே நல்லது. அவள் வருவதற்கு முன்பு கண்ணாடி முன் நின்று உன்னை நீயே புதுபித்துக்கொள் என்று மனது உசுப்பேற்றிக்கொண்டிருந்தது. என் முகத்தில் வழிந்துகொண்டிருக்கும் வேர்வையையும் பதற்றத்தையும் கண்ணாடி முன் நின்று பார்த்து தான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா என்ன…?

நொடிப்பொழுதில் சூரிய வெளிச்சம் அந்த அறையை தாக்கியது. அவளுக்காக நான் காத்துக்கொண்டிருந்தேனா…? இல்லை எனக்காக அவள் காத்துக்கொண்டிருந்தாளா…? என்பதை அந்த அறை எனக்கு கற்று தரும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். விரித்த தலைமுடியுடன் அமைதியாக உள்ளே வந்தவள் சிறிதும் யோசிக்காமல் சுவர் ஓரமாக வைக்கப்படிருந்த பாயை விரித்து தரையில் கிடத்தினாள். பல தலைகளை தாங்கிய தலையணைகள் இரண்டை சுவற்றின் அலமாரியில் இருந்து எடுத்து கீழே போட்டாள். அவள் முகம் பார்க்க முடியாதவனாய் அவள் உள்ளே வரும் பொழுது எந்த நிலையில் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தேனோ அதே நிலையில் தான் இன்னமும் அமர்ந்திருந்தேன். அவள் தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள். கூந்தலை பின்னந்தலையில் சுற்றி அதோடு சேர்த்து ஹேர் பேண்ட் ஒன்றை இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டாள். அவளின் செய்முறை ஆப்ரேஷன் தியேட்டருக்கு செல்ல ஆயுத்தமாகும் டாக்டர் போலவும், பாவடையை தூக்கிக்கொண்டு சேற்றில் இறங்கி நாற்று நடுவதற்கு தயாராகும் பெண்களின் செய்முறை போலவும் இருந்தது. மஞ்சள் நிற காட்டன் சுடிதார் ஒன்றை அணிந்துகொண்டு அதற்கு தோதுவாக பச்சைநிற பேண்டையும் அணிந்திருந்தாள். துப்பட்டாவை யாருக்கு தானமாக கொடுத்தாளோ…! வளையல், தோடு, சங்கிலி, மூக்குத்தி ஏன் நெற்றிபொட்டை கூட அவள் அணிந்திருக்கவில்லை ஆபரணங்கள் அற்ற ஒரு பெண்ணை முதல் தடவையாக என் வாழ்க்கையில் பார்க்க நேர்ந்தது. எந்த ஒரு அம்சமும் தேவையில்லை அவள் கண்விழி கவர்ச்சியே என்னை ஆக்கிரமித்துகொண்டிருந்தன.

“அங்கேயே உட்கார்ந்துட்டு இருந்தா எப்படி…? இங்க வா”

அதிகாரத்தின் உச்சஸ்தாயில் அவளின் குரல் என்னை நிமிர்ந்து பார்க்க செய்தது. மெதுவாக நடந்துசென்று அவள் எதிரில் நின்றேன். இரு கால்களையும் மடிக்கி அவள் அமர்ந்திருந்த நிலை தரையோடு தரையாக வழுக்கி செல்லும் டால்பீனை போல் இருந்தது. அந்த நிலையிலேயே நான் எதிர்பாராத வண்ணம் என் கையை பிடித்து அமர வைத்தாள்.

“ஆரம்பிக்கலாமா…?”

முழுமையாக அவள் கண்களை வெறித்து பார்த்தேன். என் உடல் உஷ்ணத்தை தனித்துவிடும் அருவியின் குளிர்ச்சியை என் மேல் தெளித்தது போல் இருந்தது அவளின் பார்வை. ஆரம்பிக்கலாமா…? என்று அவள் எதை சொன்னாள்…! அவளிடம் பேச எத்தனித்த பொழுது என்னிடம் பேசுவதற்கு யாரோ என் கைபேசிற்க்கு அழைத்தனர்.

வகுப்பறைக்குள் செல்வதற்கு முன் தாமாகவே கைபேசியை அணைத்துவிட்டு செல்லும் பழக்கத்தை இன்று ஏனோ இவ்வறையில் செல்வதற்கு முன் கடைபிடிக்க மறந்துவிட்டேன். என் கைபேசியை எடுத்து பார்த்தேன். பின்னால் இருந்து என் கழுத்தை நெருக்கிக்கொண்டு எடுத்த புகைப்படத்துடன் கைபேசி திரையில் பிரதிபலித்துக்கொண்டே அழைத்திருந்தான் என் தம்பி. நான் எங்கு இருக்கிறேன் என்பதை தெரிந்துகொண்டு தான் என்னை அழைக்கிறானோ…! என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள போதிய நேரம் என்னிடம் இல்லை.

“ஹலோ”

“டேய் அண்ணா ஒரு சின்ன டவுட் C++ புரோகிராம்ல அல்கோரித்தம் எப்படி எழுதுறது…?”

“நான் M.E. படித்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக இந்த கேள்வியை என்னிடம் கேட்கிறானா எனபது தெரியவில்லை ஆனால் அவன் பேசிய திசையில் இருந்து வந்துகொண்டிருந்த சலசலப்பை வைத்து தன் நண்பர்களுடன் குழுவாக படித்துகொண்டிருக்கிறான் என்பதை மட்டும் என்னால் யூகிக்க முடிந்தது.

“C++ புரோகிராம் அல்கோரித்தம் எழுதனுமா? டேய் அது நான் எப்போவோ படிச்சது இப்போ கேட்டா எப்புடிடா ஞாபகத்துல இருக்கும்”

“ஸ்டார்டிங் வித் கோடிங் லாஜிக் ப்ளஸ், அண்ட் எண்டிங் வித் சின்டாக்ஸ்”

“எழுத முடியாத நிலையில் நின்று போன பேனாவை மையை பீய்ச்சி வெளியே சிதறிவிட்டது போல் அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது. எதை தேடி நான் வந்தேன் என்பதை இத்தருணத்தில் என்னால் உணரமுடியவில்லை இவள் படித்த பெண்தானா என்கிற கேள்வி மட்டுமே என் மூளைக்குள் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

“உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?”

“நான் பர்ஸ்ட்டு இயர்ல படிச்சு இருக்கேன்”

மறுமுனையில் என் தம்பி “ஹலோ… ஹலோ…” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான். அவள் சொன்ன பதிலையே அவனுக்கு திருப்பி கொடுத்தேன். “தேங்க்ஸ் டா அண்ணா” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தான். ஒவ்வொரு வேசிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு வரலாறு அவர்களின் வாழ்க்கை பெட்டகத்திற்குள் அடைக்கப்படிருப்பதை முதல் முறையாக உணர்ந்தேன்.

“நீங்க இன்ஜினியரிங் ஸ்டுடென்ட்ஹா…?”

நானும் படித்த பெண் தான் என்கிற கர்வம் அவள் உதட்டை சுழிக்கும் அசாத்திய சிரிப்பில் தெரிந்தது.

“ஆமா”

என்னிடமிருந்து அடுத்து வர இருக்கும் கேள்வியை அவள் யூகித்துகொண்டிருப்பாள். அவளை ஏமாற்ற நான் விரும்பவில்லை… நான் கேட்ட நினைக்கும் கேள்வியை மட்டுமல்ல அவள் நான் அடுத்து கேட்பதாக நினைத்துகொண்டிருக்கும் கேள்வியையே கேட்டேன்.

“இன்ஜினியரிங் படிச்சு இருக்கீங்க நீங்க எப்புடி இங்க…?”

“அது உனக்கு தேவ இல்லாத விஷயம். உனக்கு ஒரு மணி நேரம் தான் டைம் இருக்கு அதுக்குள்ள நீ வந்த வேலைய முடிச்சுட்டு போ…”

நான் எதற்காக வந்தேன்…? அதை தான் அவள் எனக்கு நினைவுபடுத்தினாள். கடிகாரத்தை வட்டம் அடித்துகொண்டிருக்கும் வினாடி முட்களின் ஒவ்வொரு நகர்வையின் முக்கியத்துவத்தை அவள் அறிந்திருப்பாள் போலும். கழுத்தை திருப்பி கடிகாரத்தை கூர்ந்து பார்த்த தொனியிலேயே தெரிந்தது.

“என் கூட படுக்கனும்னு தானே வந்த… அப்புறம் என்ன?”

என் நெற்றியில் வடிந்த வேர்வையை துடைத்துக்கொண்டேனே தவிர அவளுக்கு எந்த ஒரு பதிலையும் நான் கொடுக்கவில்லை.

“இது தான் முதல் தடவையா…?”

தலையை தொங்கவைத்துகொண்டு “ம்” என்று தலை அசைத்தேன்.

“சரி விடு நான் சொல்லி தரேன்”

அருகே வந்து என் சட்டை பொத்தான்களை கழற்ற தொடங்கினாள். நான் சட்டென்று சுதாகரித்துக்கொண்டு எழுந்து நின்றேன். சாய்வாக இரண்டு கால்களையும் மடக்கி அமர்ந்திருந்த நிலையிலேயே நிமிர்ந்து என்னை பார்த்து சிரித்தாள்.

“ஐயோ…! இது என்ன சின்ன கொழந்த மாதிரி காசு கொடுதுருக்கல அது வேஸ்ட் ஆனா பரவாலையா…?”

“பரவால நான் கிளம்புறேன்”

அவ்விடத்தை விட்டு நகர தொடங்கினேன் அவள் திரும்பவும் என் மணிக்கட்டை பிடித்து கீழே அமர வைத்தாள்.

“சரி போறது தான் போற ஒருமணி நேரம் கழிச்சுட்டு போ”
அவள் உடலை தீண்டாமல் வெறும் அறையுடன் எப்படி அந்த ஒருமணி நேரத்தை நான் காலம்கடத்துவது. அவள் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தேன் விழிகளில் கெஞ்சல் தாண்டவமாடிக்கொண்டிருந்தது.

“ஏன்…?”

“இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல அந்த வார்ட் மெம்பெர் காளிதாசு கைல பாட்டலோட வந்துடுவான். அவனுக்கு அஞ்சு மணிநேரம் கொடுத்தா கூட பத்தாது. அவன் குடிக்குறதுமட்டுமில்லாம என்னையும் குடினு இம்ச பன்னுவான்”

“சரி நான் ஒருமணி நேரம் கழிச்சு போனதுக்கு அப்புறம் அவரு திரும்பி வரமாட்டாரா?”

“அப்படி இல்ல பக்கத்து ரூம்ல பிருந்தா இருக்கா அவளுக்கு இந்நேரம் டியூட்டி முடிஞ்சிருக்கும். அவ ஓரளவு சமாளிச்சுடுவா ஆனா என்னால முடியாது. அதுவும் அந்த ஆளு என்ன பார்த்தான்னு வெச்சுக்க நான் தான் படுக்க வரனும்னு ரொம்ப தொல்ல பன்னுவான்”

நான் கீழே குணிந்துகொண்டு உதடு மட்டும் அசையும்படி மெளனமாக சிரித்தேன். அதை அவனிக்கவும் அவள் தவறவில்லை.

“என் நிலமைய நினைச்சா உனக்கு சிரிப்பா இருக்குதுல”

“ச்ச… ச்ச… அப்பிடியெல்லாம் இல்ல சும்மா தான் சிரிச்சேன் தப்பா எதுவும் நினைக்காதீங்க”

“இதுல தப்பா நினைக்க என்ன இருக்கு, ஐயோ பாவம்னு…! பொய்யா நடிக்காம இருந்தியே அதுவரைக்கும் சந்தோசம்”

இதற்கு மேல் பேச என்ன இருக்கிறது என்று யோசித்து பார்த்தால் மறுபடியும் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்த அந்த கேள்வியே என் மனதுக்குள் சுழன்றுகொண்டிருந்தது. இனி அந்த கேள்வியை கேட்க எனக்கு துணிவில்லை. அவ்வப்போது கை கடிகாரத்தையும் அவள் முகத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“இன்ஜினிரியரிங் படிச்சுட்டு இவ ஏன் இந்த தொழில்க்கு வந்தானு யோசிச்சுட்டு இருக்க அதானே”

காரணம் தெரிந்தால் போதும் என்றிருந்தது. இதை நினைத்து வீட்டிற்கு சென்றும் குழம்ப்பிக்கொண்டிருக்க தேவையில்லை. அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்துக்கொண்டே ஆம் என்று தலையாட்டினேன்.

“உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா படிக்காதவங்கள விட படிச்சவங்க தான் நிறைய பேரு இங்க வராங்க, படிச்சவங்க எல்லாம் எதுக்கு இங்க வராங்கனு நாங்க யாரும் நினைக்குறது இல்லையே. ஏன்… நீ கூட படிச்ச பையன் தானே…”

ஓராயிரம் ஊசிகள் ஒன்று சேர்ந்து என் ஆண்மையையே குத்தி பிய்த்தெடுப்பது போல் இருந்தது. படித்தவள் இத்தொழிலை செய்கிறாள் என்று இருக்கும் பொழுது அதில் ஆச்சரியம் கலந்திருக்குமென்றால் அவளை தேடி தானே படித்தவனும் வருகிறான் இதில் ஆச்சரியபடுவதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று எப்படி புறம் தள்ள முடியும்…?

“இல்ல என் ப்ரண்ட்ஸ் தான் இந்த இடத்துக்கு அனுப்புனாங்க”

“சும்மா உன் ப்ரண்ட்ஸ் மேல பழிய போடாத. உனக்கு செக்ஸ் வேனும் அதனால இந்த இடத்துக்கு வந்திருக்க அது தான் உண்ம”

உண்மை தான்… இந்நேரத்தில் மனதிற்குள் என் நண்பர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்பதை தவிர எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. படித்த பெண் என்று தெரிந்தும் இவளிடம் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள மனமில்லையே அது ஏன்..?. கலவிக்கும் கல்விக்கும் இடையில் கையசைத்துகொண்டிருக்கும் முற்றுபுள்ளியை வரையறுத்துகொடிண்டிருப்பத்தில் தான் மனிதனின் ஒழுங்கீனம் முழுமை அடைந்திருக்கிறதோ… ஆனாலும் எனக்கு விடை வேண்டும் இவள் எதற்காக இத்தொழிலுக்கு வந்தாள். வேலையின்மை திண்டாடத்ததின் பிரதிபலிப்பாக இவள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறாளா…?

“உங்களுக்கு எவ்வளவோ ஜாப் ஆப்பர்டூனிடிஸ் வந்திருக்குமே அது எல்லாம் விட்டுட்டு ஏன் இந்த தொழில் செய்யுறீங்க…?”

“என்னோட சேர்த்து இந்த காம்பௌண்ட்ல எட்டு பேரு இருக்கோம், நாங்க எட்டு பேருமே இந்த தொழில் தான் செய்யுறோம். அதுக்காக எங்களுக்கெல்லாம் படிப்பறிவே இருக்காதுனு முடிவு பண்ணிட்டா அதுக்கு நாங்க பொறுப்பு ஆகா முடியுமா…? ஒவ்வொரு தாசிக்கும் ஒரு இஸ்டிரி இருக்கு எவ்ரிதிங் வில் பி ஹாபண்ட் இன் டெஸ்டினி”

அவள் சொல்வதில் எந்த ஒரு மாற்று கருத்தும் இருப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை. இன்று கால் விரித்துகொண்டிருக்கும் தாசிகள் ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் கண்ணாமூச்சி ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சிறு பிள்ளைகளாக தானே வளர்ந்திருப்பார்கள்.

“விதி தான் உங்கள தாசியா மாத்தி இருக்குனா அப்பிடி உங்க லைப்ல என்ன தான் நடந்தது?”

“என் அப்பா வாங்குன கடன அடைக்குறதுக்காக இந்த தொழில்ல இறங்கி இருக்கலாம், வைத்துல புள்ளைய கொடுத்துட்டு ஓடி போனவனோட குழைந்தைய படிக்க வைக்குறதுக்காக இந்த தொழில்ல இறங்கி இருக்கலாம், என்ன கேள்வி கேட்க ஆளில்லாத அனாதையா இருக்குறதுனால இந்த தொழில்ல இறங்கி இருக்கலாம் இல்ல பணத்தாசைல இந்த தொழில்ல இறங்கி இருக்கலாம். இதுல எந்த காரணம் எனக்கு பொருந்தும்னு நினைக்குறியோ அத நீயே தேர்ந்தெடுதுக்கோ…”

“ஐ டோன்ட் அக்ரி திஸ்”

“ஐ டோன்ட் மைன்ட் இட், மணி வில் பி ஹோல்ட் எவ்ரிதிங். ஐ யம் நாட் ஒன்லி ய எக்ஸ்சப்ஷன்”
அவள் முகபாவனையிலும் குரலிலும் ஆதங்கத்தின் வெளிபாடுகள் மேலோங்கியிருந்தது. அவளுடன் விவாதித்து என்ன பயன் சற்று மௌனமாகவே உட்கார்ந்திருந்தேன். பின்பு அவளாகவே பேச்சை தொடர்ந்தாள்.

“ம்… எதுவும் பன்னாம ஒன் அவர் வெட்டியா உட்கார்ந்துட்டு போற முதல் கஸ்டமர் நீ தான். சரி ரேவதி அக்கா கிட்ட சொல்லி நான் வேணும்னா உன் பணத்த திருப்பி கொடுத்துடுறேன் சரியா. ஐ யம் எ ஜஸ்டிபிகல் பேர்சன்”

“இல்லைங்க அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம்”

இம்முறை அவள் சிரிப்பின் ஒலியை அந்த அறை சுவறுகள் உள்வாங்கிக்கொண்டு மீண்டும் எதிரொலித்தது. தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள். நான் கொடுத்த தொகை அந்த சிரிப்பிற்கு ஈடாகி இருக்காது என்பதை மட்டும் என் உள்மனம் உணர்த்தியது.

“நானும் வந்ததுல இருந்து பார்த்துட்டு இருக்கேன் வாங்க… போங்கனு… ரொம்ப மரியாத கொடுக்குற. ஓ…! பர்ஸ்ட் டைம்ல…. அதான். நாலஞ்சி தடவ வந்துட்டேனு வெய்யி ஏ தேவ்டியா இப்படி திரும்பு அப்பிடி திரும்புனு நீயே என்ன வெளுத்து வாங்குவ”

“இல்லைங்க நான் அப்படி எல்லாம் பன்னமாட்டேன்”

“அப்போ அடுத்த தடவ வரதுக்கு ரெடியா இருக்கேனு சொல்லு”

அசட்டு சிரிப்பை உதறிக்கொண்டே மீண்டும் கடிகாரத்தை பார்த்தாள்.

“சரி… சரி… ஒன் அவர் முடிஞ்சுடுச்சு இப்போ நீ கிளம்பலாம்”

அந்த அறையை விட்டு சமதளத்திற்கு வந்தும் கூட ஏதேதோ திசையில் இருந்து அவளின் பேச்சுக் குரல் என்னை பின்தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. தெரு முனையில் நிறுத்திவைத்திருந்த எனது காரை ஸ்டார்ட் செய்து வீட்டிற்க்கு புறப்பட்டேன். என்னை சுற்றி நடக்கும் அனைத்து விஷயங்களிலும் அவள் ஸ்தாபித்து கொண்டிருந்தாள். இமை மூடி திறப்பதற்கு முன்பே அவள் நினைவலைகள் என் மூலைக்குள் அவ்வப்போது கடந்துகொண்டிருந்தன. அடுத்த நாள் என் கல்லூரி வகுப்பறையில் அமர்ந்திருக்கும் போதே அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இல்லை… புரண்டுகொண்டிருக்கும் அறையை ஒப்பிட்டு பார்த்தேன். தியானம் செய்வதற்கோ… சங்கீதம் படிப்பதற்கோ… எந்த ஒரு விருந்தாளியும் அவள் அறையை குத்தகைக்கு எடுப்பதில்லை. முனகல்களினூடே கானும் இச்சைக்கு அவளை மட்டுமல்லாமல் அந்த அறையையும் சேர்த்து அல்லவா வாடகைக்கு எடுத்துகொள்கிறார்கள். அவளை சந்திக்க வேண்டும் என்று தோன்றிய அடுத்த நொடி என் வகுப்பறைக்கு வெளியே இருந்தேன்.

மற்றவர் பார்வைக்கு தரகராக தெரியும் ரேவதி என் கண்ணிற்கு மட்டும் பாதுகவலாளியாக தெரிந்தாள். நேற்று சந்தித்த அதே பெண் தான் வேண்டும் என்று விடாப்படியாக நின்றிருந்தேன். பெரிய கஷ்டமரிடம் டியூட்டியில் இருப்பதால் திரும்பி வருவதற்கு நீண்ட நேரம் ஆகும் என்றும் வேறொரு பெண்னை அனுப்புவதாக அவள் வாஞ்சையுடன் கூறினாள். நேரத்தின் கட்டுப்பாட்டில் நான் இயங்கிக்கொண்டிருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் காத்திருப்பதாக சொல்லிவிட்டேன். அவ்வப்போது ஒரு சில செக்ஸ் விரும்பிகள் ரேவதியை அழைத்து அவளிடம் பணத்தை திணித்து சென்றுகொண்டிருந்தனர் அவள் பம்பரமாய் சுழன்றுகொண்டே கஸ்டமர்களை கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நீண்ட நேரத்திற்கு பிறகு நான் தேடி வந்தவளின் அறை காலியானது இப்பொழுது அந்த அறையை ஒருமணிநேரத்திற்கு நான் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளலாம் என்றும் ரேவதி கூறினாள். ரேவதியின் கையில் ஆயரத்து ஐநூறை திணித்துவிட்டு அந்த அறையினுள் செல்வதற்கு தாயாராக நின்றிருந்தேன். குண்டு உடம்பை பேணிகாத்தவன் தனது காலை மடக்கி வெள்ளை வேஷ்டியை இறுக முடித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தான். அரசியல்வாதி என்னும் அறிகுறியுடன் பட்டையான மோதிரத்தை தனது விரல்களில் விளம்பரம் செய்திருந்தான். மயிரற்ற வழுக்கை தலை பிரகாசித்தது “வரேன் ரேவதி” என்று சொல்லிக்கொண்டே வெளியே சென்றான். நான் எந்த தயக்கமுமின்றி உள்ளே சென்றேன்.

துண்டு செய்தித்தாளில் ஏதோ ஒன்றை பொட்டலம் செய்து சுவர் ஓரமாக வைத்திருந்த பாலத்தீன் கவரில் அதை திணித்துகொண்டிருந்தாள். அநேககமாக வாடிக்கையாளர்களின் வருகை கணக்கை பதிவு செய்வதற்கு அந்த பொட்டலங்கள் சாட்சி கூறலாம். அந்த அறை முழுவதும் பிராந்தி வாடம் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் நேற்றைவிட இன்று சோர்வாக காணப்பட்டாள் கீழே சிதறிக்கிடந்த காரா பூந்தி துகள்களை துடைப்பத்தால் தூரே துறத்திக்கொண்டிருந்தாள். நிமிர்ந்து என்னை பார்த்தாள் ஒரு கணம் நேற்றைய தினம் பார்த்த முகம் இதுவல்லவே என்று தோன்றியது. மண்டியிட்டே கிரிவலம் சுற்றிய சோர்வு அவள் முகத்தில் அடிக்கோடிட்டுகாட்டியது. அதற்கு காரணம் சற்று முன் வந்தவன் அவள் உடலை தன் வசமாக்கி பிராயணம் செய்து கொண்டிருந்ததாக தான் இருக்கும்.

“வா ஏன் அங்கேயே நின்னுட்டு இருக்க… எனக்கு தெரியும் இன்னைக்கு நீ வருவேனு”

“எப்புடி தெரியும்..?”

“நேத்து தான் எதுவும் நடக்கலியே… அதான் இன்னைக்கு எப்புடி இருந்தாலும் என்ன அனுபவிச்சே ஆகனும்ங்குற முடிவோடு வருவேனு நினைச்சேன் கரக்ட்டா வந்துட்ட..”

“அதுக்காக தான் இன்னைக்கு வந்ததிருக்கேனு நீங்க நினைக்குறீங்களா…?”

அவள் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை கதவை தாழ்ப்பாளிட்டு உரிமையுடன் என் கையை பிடித்து கீழே அமரச் செய்தாள். பிராந்தி வாடம் என்னையே சுற்றிக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன் அவள் உடம்பில் இருந்து தான் வருகிறதா என்பதை என்னால் சரியாக கணிக்கமுடியவில்லை. இன்று அவள் கருப்பு நிற சுடிதார் அணிந்திருந்தாள் அதுவும் தொலதொலவென்று இருந்தது.

“தோ பார்… இனிமே இந்த வாங்க போங்க எல்லாம் வேண்டாம். என் பேரு முத்தரசி என்ன முத்துனு கூப்பிடு சரியா…?”

அவள் சொன்ன பெயர் என் பாட்டியின் நினைவலைகளை என் மனதிற்குள் சிறு சிறுவாக தோண்டிக்கொண்டிருந்தது.

“முத்தரசி” என் பாட்டியோட பேரு எனக்கு அவங்கள ரொம்ப புடிக்கும் இப்போ அவங்க இல்ல இறந்துட்டாங்க..”

“ஓ…! அதுக்காக என்ன உன் பாட்டியா நினைக்குறேனு சொல்லாத எனக்கு ஒன்னும் அந்த அளவுக்கு வயசு ஆகல… சரி உன் பேரு என்ன…?”

“என் பேரு பாரிவேந்தன்”

என் பெயரை மட்டுமல்ல என்னையும் சேர்த்து ரசித்துக்கொண்டிருப்பது அவள் பார்வையில் தெரிந்தது.

“பாரிவேந்தன் நல்ல தமிழ் பேரு, சரி இன்னைக்கும் நீ என்ன மேட்டர் பன்ன போறது இல்ல… அப்போ எதுக்கு தான் வந்த?”

“நான் எதுக்கு வந்தேனோ அத நான் கேக்குறதுக்கு முன்னாடி நீயே சொல்லிட்ட”

நகம் முளைக்காத கட்டை விரலை கடிப்பது போல் பாவனைசெய்துகொண்டே யோசிக்க தொடங்கினாள்

“அடப் பாவி…! என் பேரு தெரிஞ்சுகவா என்ன பார்க்க வந்த… ஃப்ராடு பையா…”

வலித்தும் வலிக்காததுமாக தனது முஷ்டியால் நங்கென்று என் மண்டையில் கொட்டினாள். உரிமையாக அவள் பெயர் சொல்லி அழைக்கவேண்டுமென்று தோன்றியது. எனது சங்கோஜத்தை தூரே வீசி எரிய முடியாமல் தவித்துகொண்டிருந்தேன் எப்படியோ முயற்சி செய்து அவளை பெயர் சொல்லி அழைத்தேன்.

“முத்து…!”

“ம்… சொல்லு பாரி”

நான் பெயர் சொல்லி அழைத்ததை அவள் ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளாமல் சகஜ நிலையில் பேசுவாள் என்று நினைக்கவில்லை. அவள் எதிர்பார்த்ததும் அது தானோ…!

“சரி என்ன பத்தி என்ன நினைக்குற…?”

“என்னடா கட்டிக்கப்போற போற பொண்ணுகிட்ட கேக்குற மாதிரி கேக்குற… சரி சொல்லுறேன். நான் இந்த அறைய விட்டு வெளியே போனது இல்ல பாரி ஆனா பல மனிதர்கள நான் சந்திச்சிருக்கேன். நாலஞ்சு தடவ என் கூட படுத்தவன் கூட என் பேரு தெரிஞ்சுக்க விரும்புறது இல்ல. ம்… அது எதுக்கு அவங்களுக்கு. அதுக்காகவா என்ன தேடி வரங்க.. என்னோட பேர தெரிஞ்சுக்க தான் என்ன பார்க்க வந்தேனு சொன்ன பார்த்தியா அதுல தான் உன்னோட கேரக்டர் தெரியுது. நீ நடிக்க விரும்பாத மனுஷன்னு..”

“ஆனா ஆரம்பத்துல நானும் அதுக்காக தான் வந்தேன் முத்து.. இப்போ தோனமாட்டேங்குது”

“தெரியும் பாரி நானும் அதையே தான் சொல்லுறேன். மத்தவங்க பார்வைக்கு நீ வெகுளியா இருக்குற மாதிரி தெரியலாம் ஆனா என்ன கேட்டா நீ வெளிப்படையா இருக்கேனு தான் சொல்லுவேன். உன்கிட்ட சொல்லுறதுக்கு என்ன இந்த இடத்துக்கு வராத ஆளுங்களே இல்ல. கூலி வேல செய்யுறவனும் வந்துருக்கான், லட்ச லட்சமா சம்பாதிக்குறவனும் வந்துருக்கான். கண் டாக்டரும் வந்துருக்கான், கண்ணு தெரியாதவனும் வந்துருக்கான், பத்தாம் கிளாஸ் படிக்குற பையனும் வந்துருக்கான், காலேஜ் பிரபோசரும் வந்துருக்கான். பார்த்துட்டேன் பாரி இது தான் மனுஷங்கன்னு நான் பார்த்துட்டேன்… ஆனா என் கிட்ட முகம் கொடுத்து பேசுற மனுஷன இப்போ தான் பாக்குறேன்”

சொல்லிமுடித்துவிட்டு தன் பார்வையை வேறு எங்கேயோ திருப்பிக்கொண்டாள். விழிகளில் கண்ணீர் சுரந்து எத்தனை வருடங்கள் ஆகிறதோ. வெளி வருவதற்கு முன் சுதாகரித்துக்கொண்டு சிரித்து பேச தொடங்கினாள்.

“அது சரி எல்லாரும் ஏன்டா என்னையே தேடி வரீங்க நான் என்ன அவ்ளோ அழகாவா இருக்கேன் சொல்லு…”

சட்டென்று எழுந்து நின்று புகைப்படத்திற்கு போஸ் கொடுக்கும் சாயலில் சிரித்த முகத்துடன் நின்றாள். அவள் அழகை வர்ணிப்பதற்கு நான் கவிஞனாக பிறக்கவில்லையே என்று முதல் தடவையாக வருந்தினேன்.

அவளுடனான சந்திப்பு தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. தோன்றும் நேரங்களில் எல்லாம் அவள் அறையை தஞ்சம் அடைந்தேன். என்னென்னவோ பேசினாள். ரேவதி அக்கா அங்குள்ள தாசிகளை கவனித்துகொள்வதாகவும் மாதந்தோறும் போலீஸ்காரர்களுக்கும், அரசியல்வாதிகளுக்கும் லஞ்சம் கொடுத்து விபச்சார விடுதியை பேணிகாப்பதாகவும் கூறினாள். அனைவருக்கும் சேர்த்து சமையல் செய்து அவளே ஒவ்வொரு அறைக்கும் எடுத்து வந்து கொடுத்து, அவரவர் பங்கை பிரித்துகொடுப்பதாகவும் கூறினாள். ரேவதி தான் இங்கு கணக்காளர், பங்குதாரர், பாதுகாவலர் எல்லாமும். ரேவதியை பற்றி அவள் சொன்ன எந்த ஒரு காரணமும் என் மனதிற்கு ஏற்புடையதாக தோன்றவில்லை ஏதோ ஒரு வகையில் அனைவரையும் பார்த்துக்கொள்கிறாளே என்ற எண்ணம் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது.

“ஏன்டா தினமும் இவ்ளோ காசு செலவு செஞ்சு என்ன வந்து பாக்குறியே… உங்க வீட்ல ஏன் இவ்ளோ காசு செலவழிக்குறனு கேட்க மாட்டாங்களா…?”

“எனக்கு பணம் ஒரு விஷயமே இல்ல முத்து. அப்பா திருச்சில இன்ஸ்பெக்டரா இருக்காரு. பேஸிகளாவே நாங்க வசிதியான ஃபேமிலி தான் அதனால பணம் ஒரு பிராப்லமா என் ஃலைப்ல இருந்ததே இல்ல. எனக்கும் என் தம்பிக்கும் அக்கௌன்ட் இருக்கு அதுல எவ்ளோ இருக்குனு இப்போ வரைக்கும் எனக்கு சரியா தெரியாது. எவ்ரி மந்த் அப்பா எங்க ரெண்டு பேரு அக்கௌன்ட்லியும் கேஷ் போட்டுடுவாரு”

“ம்… கேட்க ஆள் இல்லாததுனால தான் உன் இஷ்டத்துக்கு செலவு பண்ணிட்டு திரியுற என் ஃலைப்லியும் ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் வந்தான் பாரி. விடியுறவரைக்கும் செஞ்சுட்டே இருந்தான்டா அவன் பர்ஸ்ல இருந்த மொத்த காசையும் என்கிட்ட கொடுத்துட்டு தான் போனான். அதோட விட்டானா செயின கழட்டி கொடுக்குறான், மோதிரத்த கழட்டி கொடுக்குறான், மனசுல பெரிய வள்ளல்னு நினைப்பு”

இரண்டு கைகளையும் வில்லாய் வளைத்து சோம்பல் முறித்தாள். அவள் உடல் வளைவுகள் கவர்ச்சியின் உச்சிற்கு சென்றது. அதை ரசிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தும் கூட என் பார்வையை வேறு திசைக்கு திருப்பினேன். சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு அவளாகவே பேச்சை தொடர்ந்தாள்.

“பாரி உன் ஃபேமிலி பத்தி சொல்லுறியா. எனக்கு உன் ஃபேமிலி மெம்பெர்ஸ் எல்லாரையும் பார்க்கனும் போல இருக்கு…”

அவள் என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் எனது செல்போனை ஒரு சவப்பெட்டியாகவே நினைத்து சுவர் ஓரமாக அடக்கம் செய்துவிடுவேன். இப்பொழுது என் செல்போனிற்க்கு உயிர்த்தெழும் வாய்ப்பை அவளாகவே கொடுத்துவிட்டாள். அவ்வப்போது எனது நண்பர்களுடன் எனது குடும்பத்தாருடனும் எடுத்த புகைப்படங்களை எனது செல்போனில் ஒவ்வொன்றாக காட்டிக்கொண்டே வந்தேன். என் நண்பர்களின் சிலர் முகத்தோற்றத்தை பார்த்து அவர்களை நக்கல் அடிக்கவும் செய்தாள் சிலர் அழகை வர்ணிக்கவும் செய்தாள். நான் தனித்தனியே என் தம்பியுடன் என் அம்மாவுடன் எடுத்த புகைப்படத்தை காட்டினேன். என் அம்மாவுடன் எடுத்த புகைப்படத்தை குறைந்தது பத்து நிமிடத்திற்கு மேலாகவும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டிற்கு சென்று என் அம்மாவிற்கு திஷ்டி கழிக்க வேண்டும் என்று என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டாள். அடுத்து முறுக்கிய மீசையுடன் என் அப்பா என்னுடன் சேர்ந்து எடுத்த புகைப்படத்தை காட்டினேன். அதையும் அவள் இருபது நிமிடத்திற்கு குறையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் என் அப்பாவை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் தேட முடியாத நிலையில் அவள் அவதிப்பட்டுகொண்டிருப்பதாக நான் நினைத்தேன்.

“நிஜமாலுமே இவரு தான் உன் அப்பாவா…?”

“அது என்ன நிஜமாலுமே…! சத்தியமா இவரு தான் என் அப்பா”

அவள் விழி ஓரத்தில் கண்ணீர் துளி தேங்கி நின்றுகொண்டிருந்தது. அதை நான் கவனிக்ககூடாது என்பதற்காகவே எழுந்து சென்று ஜன்னல் அருகே போய் நின்றுகொண்டாள்.

“என்ன ஆச்சு முத்து…!”

“ஒன்னும் இல்ல பாரி”

“சம்திங் ராங் இவ்ளோ நேரம் ஜாலியா தானே இருந்த என்ன ஆச்சு சொல்லு”

தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கி தவிக்கும் எச்சிலை மிழுங்குவதற்கு கூட சக்தியற்ற நிலையில் அவள் நின்றுகொண்டிருப்பதாக எனக்கு தோன்றியது.

“என் ஃலைப்லியும் ஒரு போலிஸ்காரன் வந்துருக்கான்னு சொன்னேன்ல அது வேற யாரும் இல்ல உங்க அப்பா தான்”
ஒவ்வொரு வினாடி நகர்த்தலுக்கு பின்னும் எதிர்பாராத விஷயங்கள் வரிசையில் நின்றுகொண்டிருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவள் சொன்ன விஷயம் கனவில் காட்சிகுரியதிற்குட்பட்டாலும் என் மனசுழிப்பே அக்கனவில் இருந்து என்னை விடுவித்துவிடும். அப்பிடியொரு நிகழ்வை தான் அவள் உறக்க சொன்னாள். பத்து நிமிடத்திற்கு மேல் அவள் பார்த்துகொண்டிருந்த பார்வையே ஊர்ஜினமாயிற்று என் அப்பா அவள் தேகத்தை தின்று இருக்ககூடும் என்று.

“ஸாரி முத்து என் அப்பா இப்படி எல்லாம் நடந்துபாருனு சத்தியமா எனக்கு தெரியாது”

“ச்சச… நீ எதுக்குடா ஸாரி சொல்லுற. நான் தான் ஆரம்பத்திலே சொல்லிட்டேனே எல்லாருக்கும் செக்ஸ் வேனும் அதுக்கு என்ன மாதிரி ஒரு பிராஸிடியூட் வேனும். தட்ஸ் இட்”

“நீ இங்க இருக்க வேணாம் முத்து ப்ளீஸ்…! நீ வெளி உலகத்த பாரு நல்ல விஷயம் எவ்வளவோ இருக்கு உனக்கு இந்த அற வேண்டாம்”

“ஐயோ பாரி உனக்கு புரியலியா…? நான் ஒரு விலைமாது விலைக்கு போறவ உன் அப்பன் கூப்டாலும் சரி உன் பாட்டன் கூப்டாலும் சரி நான் போவேன். என் ஃலைப்ல பீலிங்க்ஸ்குற பேச்சுக்கே இடம் இல்ல”

வலியின் உச்சநிலை கண்ணீரில் வெளிப்படும் என்பதை பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடும். இவள் மட்டும் அதற்க்கு விதிவிலக்கா…? அவள் அழுதாள் எந்த ஒரு முக மாறுதலோ கதறலோ இல்லமால் சிலையின் கண்களில் இருந்து கசியும் அருவியை போல் அழுதாள்.

“என்ன சொன்ன பாரி, வெளி உலகத்துல எவ்வளவோ நல்ல விஷயம் இருக்கா…? ம்க்கும்.. பெண்களுக்காக கொடி தூக்குவேன், பெண்களுக்காக போராடுவேன்னு சொல்லுற சொல்லுற எழுத்தாளன் கூட என்ன தேடி வந்திருக்கான். விர்ஜினா வூல்ப் எழுதுன “A Room of One’s Own” புக்க கைல வெச்சுகிட்டே என் கூட படுக்க வந்தான். நான் அந்த புக்க படிச்சிருக்கமாட்டேனு நினைச்சுட்டு இருந்தானா இல்ல எனக்கு விர்ஜினா வூல்ப் யாருனே தெரியாதுனு நினைச்சுட்டு இருந்தானானு தெரியல. அந்த புக்க பத்தி நாலு விஷயம் நான் பேசுன உடனே துண்ட காணோம், துணிய காணோம்னு ஓடிட்டான். மனுஷங்களோட நிஜ முகத்தையே இந்த அறைக்குள்ள தான் பார்க்குறேன். வெளியுலகத்துல பார்க்குற முகம் எல்லாம் நிஜம் இல்ல அது ஒரு முகமூடி. பெமினிஸ்ட்னு சொல்லிட்டு திரியுற விபச்சாரிங்க கூட இந்த உலகத்துல இருக்காங்க…”

ஒவ்வொரு கணமும் அந்த அறை அவளுக்கு பாடம் நடத்திக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மனிதர்களின் சுயரூபத்தை பளிச்சிடும் அறை, சமுதாயத்தின் பரிமாணத்தை அளவுகோலிட்டு காட்டும் அறை, தன் உடலை கொடுத்து மனபூதங்களை வெளிக்கொண்டுவரும் அறை இப்படியே அந்த அறையில் அவள் ஒவ்வொறு நாளும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

“நீ எதுக்குடா ஃபீல் பண்ணுற… நீ என்ன தேடி வந்ததுக்கும் உன் அப்பா என்ன தேடி வந்ததுக்கும் ஒரே காரணம் தான் பாரி. ஒரு வேல உங்க அப்பாக்கு அவரோட அம்மா பேரு தான் எனக்கும் இருக்குனு தெரிஞ்சிருந்தா என் கூட படுத்திருக்க மாட்டாரோ என்னமோ…”
சோகம் என்னும் வனாந்தரத்தில் தான் அவளது வாழ்கை ஊஞ்சலாடிகொண்டிருக்கிறது அவிழ்ந்து விழும் நேரத்தையோ தாங்கி பிடிக்கும் விழுதையோ நினைத்து அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கவில்லை என்பது அவள் பேச்சின் சாயலில் இருந்து தெரிந்து கொண்டேன். அவளாகவே என் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டாள்.

“சரி முத்து நான் கிளம்புறேன். இன்னொரு விஷயம் அடுத்த மாசம் செமஸ்டர் ஸ்டார்ட் ஆகுது என்னால கொஞ்ச நாளைக்கு இங்க வர முடியாது நிறைய படிக்கனும். செமஸ்டர் முடிஞ்சவுடனே உன்ன மீட் பன்ன வந்துடுவேன் சரியா..?”

“ம்… ஆல் த பெஸ்ட் பாரி நல்லா எழுதனும் எதையும் நினைச்சு குழம்பிக்காத”

கிளம்பும் நேரம் சட்டென்று மண்டைக்குள் அவ்விஷயம் விசாலமடைந்தது. நீண்ட நாட்களாகவே அவளிடம் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்து வெட்கி வேறொரு நாள் கேட்கலாம் என்று காலம் கடதிக்கொண்டிருந்த விஷயத்தை அவளிடம் கேட்க துணிந்தேன்”

“முத்து உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கடுமா…?”

“ம்ம் கேளு பாரி”

“கேட்டா கோச்சிக்கமாட்டியே”

“உன்கிட்ட கோச்சிக்க என்னடா இருக்கு தைரியமா கேளு”

“உன் கூட ஒரு செல்பி எடுத்துக்கட்டுமா…?”

“அடப்பாவி இதுக்கா இப்படி வெட்கப்படுற உனக்கு இல்லாத உரிமையா… வா எனக்கும் உன் கூட சேர்ந்து ஒரு போட்டோ எடுக்கனும்னு ஆசையா தான் இருக்கு”

தனது கூந்தலை சரி செய்து முன்பக்கமாக பரவவிட்டாள். மங்கிய சூரிய வெளிச்சம் இருவர் முகத்திலும் ஸ்பரிசித்து கொண்டிருக்க லேசாக சிரித்தவாறே எனது ஐ போனில் வித விதமான தோற்றத்தில் கிளிக் செய்தேன். தேங்கஸ் என்று சொல்லிவிட்டு நகரும் நேரத்தில் சட்டென்று என் மணிக்கட்டை பற்றினாள்.

“என்ன முத்து”

“என்ன டிரஸ்சோட போட்டோ எடுத்த முதல் ஆள் நீ தான்”

நான் அவன் கரங்களை பற்றினேன் அவளது விழிகளின் மீது என் விழிகளை புதைத்தேன். நிர்வாணத்தில் காணமுடியாத கவர்ச்சி அவளது பார்வையில் மின்னியது. என்னை முழுவதும் அந்த பார்வை ஆட்கொண்டதாக உணர்ந்தேன். ஏதோ கேட்க நினைத்து வாய் பேச முடியாமல் தவிப்பது போல் இருந்தது அவளது பார்வை.

“நான் திரும்பி வருவேன் முத்து… எவ்ளோ சீக்கிரம் வரமுடியுமோ அவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துடுவேன்”

விருட்டென்று அவளது பிடியில் இருந்து நகர்ந்தேன். வர இருக்கும் நாட்கள் எனக்கு எதையோ கற்றுத்தர போவதாக நினைத்துக்கொண்டேன். எனது செமஸ்டர் பரீட்சையும் தொடங்கியது அவ்வப்போது அவளுடன் நான் சேர்ந்து எடுத்த புகைப்படத்தை பார்த்து அவளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். முதல் பரீட்சையின் தொடக்கத்திலிருந்தே கடைசி பரீட்சையின் நிமிடங்களுக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தேன். இன்று அப்பா டிரான்ஸ்பர் ஆகி சென்னைக்கு வருவதாக அம்மா கூறினாள். இனி அவ்வப்போது அப்பாவின் முகத்தை பார்க்க நேரும் முடிந்தவரை அப்பாவின் சந்திப்பை தவிர்க்க வேண்டும் என்று அப்போதே முடிவு செய்தேன்.

கடைசி பரீட்சையின் முடிவின் நேரம் நான் வினாத்தாளில் வைக்கும் முற்றுப்புள்ளியில் நிறைவடைந்தது. முடிந்தது சாகாப்தம் என்பது போல் வினாத்தாளை மடித்து கொடுத்துவிட்டு நேராக முத்துவை பார்க்க விரைந்தேன்.

என்றும் இல்லாததுபோல் இன்று முத்து வசிக்கும் காம்பெளன்ட் வாசலில் ஏகப்பட்ட ஜனக்கூட்டம் திரண்டிருந்தது. ஒரு சில போலிஸ் ஜீப்களும், மைக்கை கையில் ஏந்திய பத்திரிக்கை நிருபர்களும் முகாமிட்டிருந்தனர். நான் தெரு முனையில் காரை நிறுத்தி உட்கார்ந்தபடியே அங்கு நடந்துகொண்டிருப்பதை கவனித்தேன். முகத்தை துப்பட்டாவால் மூடியபடி ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஊர்ந்து செல்லும் எறும்புகளை போல் ஒவ்வொரு பெண்களாக போலிஸ் வேனில் ஏற்றப்பட்டனர். முகத்தை பளிச்சிடும் துவாரம் கிடைக்காதா என்று போட்டி போட்டுகொண்டு பல கேமிராக்கள் அப்பெண்களின் முகத்தை கிளிக் செய்ய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தன. அதில் எத்தனை கேமிராக்கள் வெற்றிபெற்றதோ…!

முத்துவும் அந்த போலிஸ்வேனில் ஏறியிருக்கக்கூடும் கூட்ட நெரிசலாலும், தொலைவில் இருந்ததாலும் என்னால் சரியாக முத்துவின் முகத்தை அடையாளங்கொள்ள முடியவில்லை. என் அப்பா தான் தலைமையர் போலும் உறக்க கத்தியபடி அப்பெண்களை போலிஸ்வேனில் ஏறச்சொல்லி மிரட்டிக்கொண்டிருந்தார். என் உடலில் உள்ள ரத்த ஓட்டம் ஸ்தம்பித்து எங்கேயோ ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. ஸ்டியரிங்கை பிடித்தபடி அதில் தலை சாய்த்து அழுதேன். அதிலிருந்து மீள எத்தனை நேரம் அவகாசம் வேண்டுமோ எனக்கு தெரியவில்லை. முத்துவின் அறைவாழ்கை சிறை அறையில் முற்று பெறட்டும் என்று வீட்டிற்கு திரும்பினேன்.

மறுநாள் காலையில் சோபாவின் மேல் இருந்த செய்தித்தாளை புரட்டி கொண்டிருந்தேன். நான்காம் பக்கத்தில் கொட்டை எழுத்துக்களாக நேற்று நடந்த சம்பவம் ஒருப்பெற்றிருந்தது. விபச்சார விடுதி நடத்தி வந்த பெண் உள்பட 11 விபச்சாரிகள் கைது. அதற்கு கீழ் குணிந்த தலை நிமிராமல் வரிசையாக நிற்கவைத்து முகத்தை துப்பட்டாவால் போர்த்தியபடி எடுத்த புகைப்படம் இருந்தது. வலது பக்கமாக கடைசியில் நின்று கொண்டிருக்கும் பெண் தான் முத்தரசி என்பதை தெரிந்துகொண்டேன் காரணம் நான் பார்த்த இவ்வுலகில் முகமூடி அணியாத ஒரே உருவம் அது.


வெளியே நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றிருந்த என் அப்பா வியர்த்த முகத்துடன் உள்ளே வந்தார். நான் செய்தித்தாளை படித்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்து என்னை அனுகினார்.

“ஓ….! இந்த நியூஸ் தான் படிச்சிட்டு இருக்கியா நேத்து என்னோட தலைமைல தான்டா பாரி இந்த ரைட் நடந்தது. நாய்ங்க… பொழைக்குறதுக்கு வேற வழியா இல்ல நாட்ல… இவங்களால தான் ஒழுங்கா இருக்க ஆம்பள பசங்களும் கேட்டு போறான்க”

“அவங்கள தேடி போறது நம்மள மாதிரி ஆம்பிளைங்க தாங்குறத மறந்துடாதீங்க… பழிய அவங்க மேல போட்டா எப்புடி?”

செய்தித்தாளை மேசையின் மேல் எறிந்துவிட்டு என் அறைக்கு சென்றேன். ஏதோ ஒரு தூண்டுதல் முத்து வாழ்ந்த அந்த அறையை பார்க்கவேண்டும் என்று மனதிற்குள் முந்தித்தள்ளியது என் காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்ப தயாரானேன்.

***

ரெட்டைவால்குருவி ( குறுநாவல் ) – ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ரெட்டைவால்குருவி

1
இந்தக் கதையின் நாயகன் பெயர் ராஜராஜசோழன்.அவன் பிறந்த வருடம் 1970.அவருடைய தந்தையும் தாயும் அன்பில் குலாவியதன் எட்டாவது சாட்சியம் சோழனாகப் பிறப்பெடுக்க நேர்ந்தது.இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் நாலு அண்ணன் மூணு அக்காள்கள் என்று எப்போதும் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்த வீட்டில் கடைக்குட்டி என்பதால் அவரொரு விளையாட்டுப் பொம்மையாகவே வளர்ந்தார்.செல்வந்தத்துக்குக் குறைவில்லை என்பது ஒரு பக்கம்.அவருக்குப் பின்னால் அந்த வீட்டில் குழந்தை ஏதும் பிறக்கவில்லை என்பதால் அவரது வருகைக்குப் பிற்பாடு எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் தன் நிலை என்பது ஒரு கடைக்குட்டி என்றே பார்க்கப்படுவதை அவர் உணர்ந்து கொண்ட போது ராஜராஜசோழனுக்கு வயது பதினாறு ஆகி இருந்தது.
சோழன் அந்த வருடம் தான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி எழுதி பெருத்த தோல்வி ஒன்றை அடைந்திருந்தார்.அந்த ரிசல்ட் மே பதினாறாம் தேதி வெளியாகி இருந்தது.தன் தோல்வி துக்கத்தை இரண்டு தினங்கள் கொண்டாடி விட்டு பதினெட்டாம் தேதி தான் வெளியே வந்தார் சோழன். தமிழில் மாத்திரம் எழுபத்து ஏழு மார்க்குகள் வாங்கிய சோழன் ஆங்கிலத்தைத் தன் உயிர் மூச்சைக் கொண்டு எதிர்த்திருந்தார்.வெறும் ஏழு மார்க்குகள் தான்.அதும் அந்தப் பட்டியலிலேயே கம்மி மார்க்குகள் அந்த ஏழு தான்.கணக்கு அவருக்கு வருமா வராதா என்பதைப் பற்றிய பிணக்கு அவருக்கு இருந்தது.அதில் முப்பத்தோரு மார்க்குகள் பெற்றிருந்தார்.ஒருவேளை கூட்டல் மிஸ்டேக் ஆகியிருக்கும் என்று ஒரு தரப்பாரும் இல்லை இல்லை.இது பரீட்சைகளைத் திருத்துவதில் ஒரு மெத்தட் என்று ஒரு தரப்பாரும் பேசினர்.அவர்களது சொந்த ஊரான நல்லூர்க்கோட்டையில் அதுவரைக்கும் எத்தனையோ பேர் எசெல்ஸி எழுதிப் பாஸ்களும் ஃபெயில்களும் ஆகி இருந்தாலும் இப்படி முப்பத்தி ஒரு மார்க்கு வாங்கி ஃபெயிலான ஒரே ஒருவராக சோழனைத் தான் சுட்டினர்.அதனாலேயே சோழன் இன்னம் நாலு மார்க்குக்குப் படிக்காமல் போனது பெரும்பிழை என்று வாதிட்டனர்.இன்னொரு தரப்பு இது அதிகார வர்க்கத்தின் ஆணவம் என்றது.இதைக் கேட்டதும் சில்க் ஸ்மிதா படத்தை மறைத்துக் கொண்டு சிங்கப்பூர் சலூன் பெஞ்சியில் அமர்ந்தபடி அப்படித் தனக்கு ஆதரவான பெரும் கூற்றினைப் பகர்ந்தது யார் என்று ஆவலோடு பார்த்தார் சோழன்.
அதான் நான் சொல்லிட்டேன்ல..?அவம் பாஸ் தாம்லே..அவன் விதி அவனோட பேப்பர் போய்ச்சேர்ந்த எடம் கெரகம்குறேன்.அந்த வாத்திக்கு பொஞ்சாதிக்கும் சண்டையா இருந்திருக்கும்.அவன் சின்ன வயசில எத்தனை டேக்கு வாங்குனாம்னு யாரு கண்டது..?அதுமில்லாட்டி தங்கத்துக்கு பதிலா கவரிங்க சாட்டிருப்பான் மாமன்மச்சினன்..அங்கன எதுத்து பேச வக்கில்லாம இந்தப் பய்யன் பேப்பர்ல காட்டிட்டான் அவனொட கோபத்தை..அதாம்லே விசயம் என்றார் ஆர்ப்பாட்டமாக..
எலே இங்கன வாடா எட்டாவதா பொறந்தவனே என்று அழைத்ததும் போய் நிற்க வேண்டியதாயிற்று.அவன் கேட்காமலேயே அவன் வழக்கை எடுத்து வாதிட ஆரம்பித்திருந்தவர் வேறு யாருமில்லை.சோழனின் அப்பாவோடு பியூஸி வரை படித்த கார்மேகம்.நல்லூர்க்கோட்டைக்கு அருகாமை நகரமான உலகளந்த ராஜபுரம்என்கிற ராஜபுரம் கோர்ட்டில் பேர் போன வக்கீலான சம்சுதீன் அகமதுவின் ஆஸ்தான குமாஸ்தா என்கிற பதவியில் பல காலமாய் இருந்து வருபவர் என்பதால் நல்லூரில் அவருக்கு சம்சுதீன் அகமதுவிற்கு நிகரான சபை மரியாதைகள் கிட்டி வந்தன.
உங்களுக்குத் தெரியாதா..?எவ்ளோ பெரிய ஆளோட இருக்கீர் என்று கும்பிடுவார்கள்.சம்சுதீன் பாய்க்கு சற்றும் தெரியாமல் அந்தக் குறுநிலத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தார் கார்மேகம்.அதாவது நல்லூர்க்கோட்டைக்குள் நுழைந்து விட்டாரானால் தானொரு வக்கீல் என்ற எண்ணம் கூட அல்ல தானொரு ஜட்ஜ் என்ற எண்ணம் தான் அவருக்குள் மேலோங்கும்.அவர் அப்பியர் ஆகிறார் என்றால் பெரும்பாலான வழக்குகள் அவரிடமே சரண்டர் ஆகும்.நீங்க சொல்றது தான் சரி என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டு அவருக்குள்ளேயும் ஆமாம்ல நாஞ்சொல்றது தான் சரி என்றே தீர்மானமாயிருந்தது.வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் மாத்திரம் தான் அவர் நல்லூருக்கு வருவார்.,கார்மேகமும் பெரிய சம்சாரி தான்.வசதி கொஞ்சம் சோழன் குடும்பத்தை விடக் குறைச்சல்.ஆகவே விவசாய வியாஜ்ஜியங்களில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பார்.எலே என்னை ஏமாத்த பாக்குறியா..?இத்தனை மாமரம் இத்தனை மாங்காய் எதும் தப்பக் கூடாது தெரியுதா என்று அதட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா ஆண்டவரே என்று குத்தகை தாரன் சொல்லும் வரை அவனை சந்தேகப் பட்டுவிட்டு அதுக்கில்லடா ஈஸ்வரா போன வாரம் ஆழ்வார் அக்ரகாரத்துலேருந்து பங்கஜம் மாமி வந்து மாயெலை வாங்கிட்டு போனாங்களா இல்லையா..?அது கணக்குலயே வர்லியே என்று சன்னமான குரல்ல கேட்க என்னங்கய்யா சும்மா பறிச்சிட்டு போன மா எலைய எண்ணனும்னா சொல்றீக என்று திருப்ப அடப்பாவி எட்டணாவாச்சும் வாங்கிருக்க வேண்டாமாடா என்று அங்கலாய்த்தவர் இனிமே யாராச்சும் கேட்டா மா எலை எட்டணா வெலை குடுத்தாத் தான் தருவேன்னு கண்டிப்பா சொல்லிடு என்று அவனை ஒருதடவை மா இலைகளை ரெண்டு மூணுதடவை எனப் பார்த்துக் கொண்டே இதுகளை எல்லாம் எப்படிக் கணக்கு வச்சிக்கிறது என்று தன்னை நொந்தபடி திங்கட்கிழமை அதிகாலை கிளம்பி ராஜபுரம் செல்வார் கார்மேகம்
தோட்டத்தைப் பராமரிக்கிறவனுக்கு சமர்த்துப் போதாது என்பது அவரது முதல் நம்பிக்கை.மாவிலைக்கும் ஒரு விலை உண்டு என்பது இரண்டாவது.எப்படியானாலும் தனக்குப் பிதுரார்ஜிதமாக வழங்கப்பட்ட ஏழு ஏக்கர் நிலம் அதன் உள்ளே இருக்கக் கூடிய ஆழத்தின் மறுபகுதி உலகத்தின் எந்த நாட்டின் எந்த இடத்தின் ஏழு ஏக்கரைப் போய்ச் சேர்கிறதோ அதுவரைக்குமான கனிம வளம் தாதுக்கள் எரிவாயு பெட்ரோல் டீஸல் க்ரூடாயில் என எல்லாமும் தனக்குத் தான் சொந்தம் என்பது அவரது மூன்றாவது மாபெரும் நம்பிக்கை.மேலும் அந்த ஏழு ஏக்கருக்கு சமமான வானமும் அவருடையது தானே..?தனக்குச் சொந்தமான பல கோடி பெறுமிதமுள்ள அந்த நிலத்திலிருந்து கிடைப்பது எதுவானாலும் அது சொற்பசொச்சம் தான் என்பது குறித்து மாபெரும் அங்கலாய்ப்பு அவருக்குள் உண்டு.அதன் விளைவாகவே கிடைத்த வரைக்கும் லாபம் என்று அலைவார்.எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள் இந்த மா இலையிலிருந்து தைலம் சோப்பு என்று எதாவது உருவாக்கத் திராணி இருக்கிறதா.?மட சாம்பிராணிகள் என்று உரக்க வைதார்.யாரை வையுறீய என்று சேர்மக்கனி எதிர்த்துக் கேட்டாள்.கார்மேகத்துடன் வாழ வந்த இல்லற நல்லாளான சேர்மக்கனிக்கு எப்போதும் ஒரே நம்பகம் தான்.அது கார்மேகத்துக்குத் துப்புப் பற்றாது.அல்லது துப்பே கிடையாது என்பது அது.
உன்னை இல்லட்டீ.நா கெடந்து மொனகுறேன் என்றதும் சமாதானமாகாமல் எங்க வீட்டாளுகளை வையுறதே உங்களுக்கு ரசமாப் போச்சி என்று விளக்குமாற்றை அதனிடத்தில் இருத்தி விட்டு வெடுக்கென்று தோளில் முகத்தை வெட்டியவாறு உள்ளே போனாள்.அடுத்து காப்பி தரவேண்டிய ஸ்தானாதிபதியாக சேர்மக்கனி இருந்தபடியால் அவசரமாக ஒரு சமாதானத்தை உண்டுபண்ண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த கார்மேகம எடீ நாஞ்சொன்னது எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள்ல அந்த விஞ்ஞானிகளை.உன் சொந்தக்காரங்களை இல்லட்டீ என்றார்.இதை இறைஞ்சுகிற பிரார்த்தித்தலாய்த் தான் சொன்னார்.அதற்கு காப்பியை ஆற்றிக் கொண்டே எதிர்ப்பட்ட மனையரசி க்கும்…எல்லாந்தெரியும் என்னை வாயடைக்க எதாச்சும் ஞானி கோணின்னு பேசிடுவீகளே என்று மேலும் கோபத்தோடு அவர் முன் வட்டையையும் தம்ப்ளரையும் வைத்து விட்டுக் கிளம்பினாள்.

இனி அவளைச் சமாதானம் ஆக்க நேரம் பிடிக்கும் என்பதை தன் அத்தனை வருஷ சம்சார அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்து கொண்ட கார்மேகம் சரித்தான் கெளம்பி சாவடிப் பக்கம் சென்று வரலாம் என வந்தார்.அவருக்கு எப்போதெல்லாம் மனசு ஈரங்குறைந்து நடுக்கம் கொள்கிறதோ அப்போதெல்லாம் தன்னை வணங்கும் ஊர்ச்சாவடிக்கு வருவதும் சார்ஜ் செய்து கொள்வதுமாய் பல வருடங்களை அப்படித் தான் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.இன்னிக்கு என்னவே ப்ராது எனக் கேட்காத குறையாய் வந்ததும் வராததுமாய் சின்னப்பய்யன் .ராஜராஜசோழனது பத்தாப்பு மார்க்கு குறித்த பஞ்சாயத்தில் நுழைந்து தான் அப்படியொரு அதிரடி ஸ்டேட்மெண்டை தந்து சூழலைத் தகர்த்தார்.
உங்கொப்பன் எப்படி சவுக்கியமா என்று கேட்பதன் மூலமாய்த் தனக்கு நெடுநாள் வேண்டப்பட்டவன் எதிரே நிற்கும் குமரன் என்பதை ஊருக்கு உணர்த்தினார்.அவனை அடையாளம் தெரியாத சிலரும் கூட ஓரிரு புன்னகைகளை நல்கினர்.அது சோழனுக்கு பெரும் கூச்சத்தை உண்டாக்கிற்று
நல்லா இருக்கார் மாமா என்ற சோழன் சரி நா கெளம்புறேன் என்றான்.இர்றா போலாம்.நாஞ்சொல்றது புரியுதா..?மத்த எல்லாத்துலயும் பாஸ் ஆன நீ சரியா கணக்குல அதும் முப்பத்தொண்ணு எடுத்திருக்கேன்னா என்ன அர்த்தம்..?திருத்தினவன் சரியாத் திருத்தலை.எளவு எட்டு மார்க்கை குறைச்சு இருபத்தியேளுன்னு போட்டிருந்தான்னா சரி பெயிலுன்னு சமாதானம் ஆகலாம்.இல்லை நாலைக் கூட்டி பாஸ்னுல்ல போட்டிருக்கணம்..?இவன் பாக்கெட்டுலேருந்தா தாரான்..?இன்னம் ரசிக்கத் தேடிருந்தாம்னா எதாச்சும் எடங்கள் இல்லாமயா போயிருக்கும்.?பரீச்சப் பேப்பரை கருணையோட பார்த்தா நூத்துக்கு எரனூறு மார்க்குக் கூடத் தரலாம்..எல்லாம் கெரகம் காலநேரம் சரியில்லாட்டி இப்படித் தான் நடக்கும்.நீ விடக் கூடாது.உங்கப்பன் கிட்ட சொல்லி மறு கூட்டுக்கு அப்ளை செய்யி..எல்லாம் நல்ல ரிசல்ட் வரும்.நம்பிக்கையா இருக்கணும் என்ன எனும் போது அவர் தான் லேசாய்த் தழுதழுத்தார்.அந்தக் காலத்தில் பியூசி ரெண்டு அட்டை வாங்கிய தன் ஜாதகம் அவருக்கு தோணிற்றோ என்னவோ.

கல்லுளி மங்கன் போலத் தான் நின்று கொண்டிருந்தான் சோழன்.தமிழ்ல எவ்ளோ என்றார் கார்மேகம்.எழுபது மாமா என்றான்.குரல் ஜாக்கிரதையாயிற்று.கணக்கில் காய்த்ததும் தமிழில் பழுத்ததும் இருவேறு நிஜங்கள்.இனி மிச்ச மூணு சப்ஜெக்டுக்குள் போனால் தன் லட்சணம் நல்லூர்க்கோட்டை முச்சூடும் பரவிக் கெடுமே என்று பதற்றமானான்.இன்னொரு பக்கம் நாம சொல்லாட்டி அட்டையை வாங்கியா பார்க்கப் போறாங்க..?சும்மா மிச்சத்துல எல்லாம் பாஸ்னு சொல்லிட வேண்டியது தான் என்று முடிவு செய்தான்.
இங்கிலீசுலே என ஆரம்பிக்கும் போது சரியாக ஜீப் வந்து நின்றது.வக்கீல் சம்சுதீன் பாயின் அலுவலக ஜீப்பை அவரது ட்ரைவர் மணி கொணர்ந்திருந்தான்.
ஐயா வரச்சொன்னாவ என்றான்.சொற்சிக்கன மணி அவன்.
இவர் எதும் பேசாமல் எல்லாரையும் பொதுவாய்ப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தவாறே ஜீப்பில் முன்பக்கம் ஏறிக் கொண்டார்.வழக்கமாக எப்போதும் எந்த ஸ்டாஃபாக இருந்தாலும் ஜீப்பில் முன் ஸீட்டில் ஏற மாட்டார்கள்.கார்மேகமும் அப்படித் தான்.இருந்தாலும் மணியை அப்பைக்கப்போது சிகரட் எல்லாம் தந்து தயாரித்து வைத்திருந்தார்.தனக்கு அனுசரணையாக ஒருவன் வேண்டும் அதும் அய்யாவின் ஆஸ்தான வாகன ஓட்டி மணி தன் ஆளாக இருக்கணும் என்பது அவரது கனவின் திட்டம்.அதனால் தன் ஊரிலிருந்து ராஜபுரம் செல்லக் கிளம்புகையில் முன் பக்கம் ஏறிக் கொள்வார்.ஊர் தாண்டியதும் சரியாக ஒரு மைல் தாண்டியதுமே ஒண்ணுக்கிருக்கணும் என்று மரத்தடி எங்கேயாவது நிறுத்தி விட்டு பின்னால் மாறிக் கொள்வார்.எதற்குமே ஏன் எனக் கேட்க மாட்டான் மணிப்பயல்.ஊரார்கள் கண்ணுக்கு ஏதோ சம்சுதீன் பாய்க்கு அடுத்த ஸ்தானாதிபதி கார்மேகம் என்றாற் போல தோற்றமளிக்கும்.அது தானே அவர் லட்சியம்.
நல்லவேளை கிளம்பினார் ஹப்பா என்று தனக்குள் மூச்சு விட்டுக் கொண்ட ராஜராஜசோழனுக்கு அடுத்த கண்டம் பகவதியண்ணன் ரூபத்தில் வந்தது.
நீ எங்கப்பே இருக்க உன்னை உங்கப்பார் உடனே அளச்சிட்டு வரச்சொன்னார் என்றதும் சட்டென்று நியாபகம் வந்தவனாய் நா அப்பறம் வரேன்.முடி வெட்டணும் என்று
சிங்கப்பூர் சலூனுக்குள் நுழைந்து முதல் ரொடேசன் சேரில் அமர்ந்து கொண்டான்.கட்டிங்கா சேவிங்கா என்று பழக்க தோசத்தில் கேட்டான் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்தவன்.இவன் ஙே என விழிக்க முதலாளி கிட்டு வந்து அவனை சிவபார்வையால் எரித்துவிட்டு கேக்கான் பாரு கொளந்தை கிட்ட என்றவாறே உக்காரும் துரைவாள்..இதோ வந்தாச்சி என்று சொல்லி விட்டு கத்திரி இத்யாதிகளை எடுக்க உள்பக்கம் சென்றார்.
கண்ணாடியில் இன்னமும் பெரிய தோற்றத்துக்கு வந்துசேராத தன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த சோழன் திடீரென்று ஒலித்த ரேடியோ செய்தியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.
தமிழ்நாட்டில் அசாதாரணமான அரசியல் சூழல் நிலவுவதாக அரசியல் நோக்கர்கள் தெரியப்படுத்துகிறார்கள்.திராவிட முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் கருணாநிதி எம்.எல்.சியாக இருப்பதாலேயே மேலவையைக் கலைத்திருப்பதாகவும் இது முழுவதுமாக அதிமுக அரசின் விஷமத்தனம் என்றும் பேராசியர் அன்பழகன் உள்ளிட்டோர் கண்டனம் தெரியப்படுத்தினர்.இது குறித்து செய்தியாளர்களிடம் பேசிய முதலமைச்சர் எம்ஜி.ராமச்சந்திரன் இது நெடுங்காலமாக பரிசீலிக்கப் பட்ட ராஜாங்க முடிவு என்றும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக எடுக்கப் பட்டதில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.வேறொரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் திரு கருணாநிதி உள்ளிட்ட யாரும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று சட்டப்பேரவைக்கு வருவதைத் தான் ஆட்சேபிக்கவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.இது குறித்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி…..”
இவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே தன் அலங்காரவித்தையைத் தொடங்கினார் கிட்டு.
எதிரே வாசலுக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த பரசுராமன் வாத்தியார் என்னமா பதில் சொல்லிருக்கார் பார்த்தீங்களா என்றார்.கிட்டு திமுக அனுதாபி என்னத்தை வாத்தியாரு.?வாத்தியாருன்னா ஒழுங்கா நேர்மையா மார்க்கு போடணும்வே.எடுத்த மார்க்கை குறைக்கிறதா நல்ல வாத்திக்கு அளகு..?என்ன இருந்தாலும் கருணாநிதி எம்மெல்சியா இருக்கச்சே மேலவையைக் கலைச்சது எந்த வகையிலயும் நாயமில்லை.நாளைக்கு ஒர்த்தருக்கொருத்தர் முளிச்சிக்கிடணும்ல..?ஒரு நட்புக்காகவாச்சும் இப்பிடி பண்ணாம இருந்திருக்கலாம் என்று லேசாய்க் கலங்கினார்.
அப்போது அங்கே வந்து சேர்ந்த எஸ்.எம்.மில்ஸ் யூனியன் லீடர் ஜேம்ஸூம் சேர்ந்து கொண்டார்.நாங்க மறுபடி வராமயா போவம்..?திரும்பவும் மேலவையைக் கொண்டாந்தே தீருவம்..பார்க்கத் தானே போறீங்க என்று ஆளே இல்லாத திசையில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
சோழனுக்கு எம்ஜி.ஆரும் மார்க்கு கம்மியா போடும் வாத்தியார் என்ற தகவலே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.அதற்கு முன்பே கார்மேகம் சொன்னதிலிருந்தே தனக்கு வழங்கப்பட்ட்ட அநீதியாகவே கணக்கில் தனக்களிக்கப்பட்ட முப்பத்தி ஒரு மார்க்கைக் கருத ஆரம்பித்திருந்தார்.எதிர் வீட்டு ஜக்கு என்கிற ஜகன்னாதனில் தொடங்கி ஜெர்மனி இத்தாலி உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் வரைக்கும் பலரின் பன்னெடுங்காலச் சதி தான் தனக்குக் கணக்கில் இழைக்கப் பட்ட அநீதி என்பது சோழனுக்குத் தோன்றிய நம்பகம்.அதே நேரம் அதை விடக் குறைவாகத் தான் எடுத்த மிச்ச பேப்பர் மார்க்குகள் எந்த நாட்டின் சதித் தலையீடும் இல்லாமல் பெற்ற தன் சொந்த ஜாதக விசேசங்களின் பலாபலன் தான் என்பதையும் அவர் மனம் ஒத்துக் கொள்ளாமல் இல்லை.
முடி வெட்டிக் கொண்டு வேறொரு புதிய மனிதனாக அவதரித்த சோழன் நேரே தன் தந்தை முன் சென்று நின்றார்..வாடா எட்டுக்குட்டி என்றார் தந்தை.அவரது வாஞ்சை சோழனை எரிச்சலூட்டியது.தந்தை மகாலிங்கம் மாபெரிய ரசனைக்காரர்.நல்லூர்க்கோட்டை தாண்டி உலகளந்த ராஜபுரம் வரைக்கும் அவர்கள் குடும்பம் அதிபிரபலம்.எப்படி என்றால் தன் பிள்ளைகளுக்கு மகாலிங்கம் சூட்டிய பெயர்களாலே தான்.
குண்டப்பா விஸ்வநாத் வெங்கட்ராகவன் கவாஸ்கர் மதன்லால் என நாலு அண்ணன்கள்.லலிதா பத்மினி ராகினி என மூன்று அக்காக்கள்.என ஏழுக்கு அப்பால் எட்டாவதாக ஆண் குழந்தை பிறந்ததும் என்ன பேர்வைக்கலாம் என்று நிசமாகவே குழப்பமானார்கள்.தன் விருப்பப் படி கிரிக்கெட் வீரர் பேர்களை வழக்கம் போல முன் வைத்தார் மகாலிங்கம்.இல்லையில்லை தம்பிக்கு நாங்க தான் பேர் வப்பம் என நாலு அண்ணாஸ் ஒரு அக்காஸ் எனப் பேசத்தெரிந்த பேச்சுரிமையாளர்கள் கொடி பிடித்து ஆளுக்கொரு பேரை டப்பாவில் போட்டுக் குலுக்கினர்.அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பேர் தான் ராஜராஜசோழன் எனும் நாமகரணம்.இந்த இடத்தில் தான் படத்தில் பேர் போடும் படலம்.
இதில் தன்னை எட்டுக்குட்டி என்று அழைப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றறியாத சோழன் அப்பா முன் உர்றென்று நிற்க ஏண்டா குட்டி உம்முன்னு இருக்கே..?என்றதும் என்னவோ நியாபகத்தில்
யப்பா எம்ஜி.ஆர் வாத்தியாராப்பா..?என்றார் சோழன்..
அவரை வாத்தியாருன்னு செல்லமா கூப்டுவாங்கப்பா…பள்ளிக்கூட வாத்தியாரு இல்லை.அவரு வாத்தியாருக்கெல்லாம் வாத்தியாருடா என்ற மகாலிங்கம் எம்ஜி.ஆர் பற்றித் தன் மகனுக்கு சொல்லக் கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணிப் பூரித்தார்.
என்னைய எந்த வாத்தியாரு மார்க் கம்மியா போட்டு பெயிலாக்குனாருன்னு தெரிஞ்சுக்க முடியுமாப்பா.?என்றார் சோழன்.
தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற..?
அதை விடுப்பா மறு கூட்டுக்கு அப்ளை பண்ணட்டா?கார்மேகம் மாமா சொன்னாப்டி
மறுகூட்டுக் கூட்டி ஒருவேளை இருக்கிற முப்பத்தி ஒண்ணும் கொறஞ்சிட்டா..?பணம் வேஸ்ட்டு மனசும் வலிக்கும்ல
அதும் சரியாத் தான் பட்டது 1989 ஆமாண்டு மே மாதம் வெளியான எஸ்.எஸ்.எல்.சி ரிசல்டுகள் குறித்து உங்கள் யாருக்கும் எந்தவிதமான அபிப்ராய பேதங்கள் இருக்கலாம் இல்லாமல் போகலாம்.ஆனால் அது ஒரு உலக அதிசயத்தின் தோற்றுவாய்.ஒரே அட்டெம்டில் நாலு பேப்பர்களிலும் நாற்பதுக்கு அதிகமான மார்க்குகள் பெற்றுத் தன் இரண்டாவது அட்டையோடு பத்தாப்பு படிப்பை முடித்திருந்தார் சோழன்.தனது மதிப்பெண் சான்றிதழில் இருக்கும் தன் பெயர் உள்ளிட்ட விபரங்களை எல்லாம் பல முறைகள் சரிபார்த்த பிற்பாடும் கூட நம்பிக்கை வராமல் இது தன் சர்ட்டிபிகேட்டுத் தானா.?இதிலிருக்கும் மார்க்குகள் தனக்கு சொந்தமாய் வழங்கப்பட்டவை தானா என்றெல்லாம் பலவிதமாய் சிந்தித்து அதன் நம்பகத் தன்மை குறித்த எந்தவிதமான முடிவுகளுக்கும் வர இயலாமல் சரி இதான் உண்மையா இருக்கும் போல என்று நம்பத் தொடங்கினான்.

2.ஒருவழியாகப் பதினோறாம் வகுப்பு படிக்கிறதற்காக ராஜபுரம் ஹைஸ்கூலில் விண்ணப்பித்து வக்கீல் சம்சுதீன் பாய் லெட்டர் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக அந்தப் பள்ளியின் சட்ட ஆலோசகர் அவர் என்பது மாத்திரமல்ல.அந்தப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவரும் கூட.அடுத்து பள்ளியின் தலைவராக அவரைத் தான் அன் அபோஸ்ட் ஆக தேர்ந்தெடுக்க உள்ளதாக அப்பா யாரிடமோ ஃபோனில் சொல்லி விட்டு அப்படியான பெருமைகளைக் கொண்ட அவரது சிபாரிசுடன் படிக்கத் தொடங்கி இருப்பதனால் தன் எட்டுக்குட்டி பிரமாதமாக வருவான் என்று தானே சொல்லி விட்டு எதிராளியின் பதில் பற்றி யாதொரு அபிப்ராயமும் கொள்ளாமல் கட் செய்தார்.
ராஜபுரம் ஐஸ்கூலில் நாலாவது க்ரூப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளப் பட்ட சோழன் இயல்பாகவே தன் உயரம் காரணமாக கடைசி பெஞ்சியில் சென்று ஸெட்டில் ஆக அங்கே உடன் வந்தமர்ந்தான் நடேசன்.உன் பேரென்ன எனக் கேட்ட போது நட்டேஷ் என்றான்.இரண்டொரு ஷ் அழுத்தியே சொன்னான்.எழுதும் போது நடேசன் என்று தான் எழுதினான்.பதிலுக்கு தன் பெயரைச் சொன்ன சோழனைப் பார்த்து இதான் நெசம்மாவே உன் பேரா ஆமடா நா என்ன பொய்யா சொல்றேன் என்றதற்கு கோச்சுக்காத…எத்தினியோ பேர் இருக்கு.இதும் ஒரு பேர்னு விட்டுறமுடியுமா..?எம்மாம் பெரிய ராசா பேரு தெரியும்ல என்றான்.அப்போது தான் தன் பெயரைச் சுமக்க முடியாமல் திணறினான் சோழன்.
ஒரு நாள் ராஜராஜ சோழன் நான் என்று பாட்டுப் பாடினான் நடேஷ்.ஏண்டா கிண்டல் பண்றே என்றதற்கு நீ இந்தப் படம் பார்த்ததில்லயா..மோகன் ஒரு புளுகுணி.கல்யாணம் ஆகலைன்னு பொய் சொல்லி ராதிகாவோட காதலாய்டுவாப்ல…அர்ச்சனா மொதல் தாரம்.ஏக தமாஷா இருக்கும்.ஒரே நேரத்ல ரெண்டு பேரும் கர்ப்பமாய்டுவாங்க…என்று கெக்கெக்கே எனச் சிரித்தான்.ரெண்டு பேரும்னா..?என அப்பாவியாய்க் கேட்ட சோழனுக்கு நீ வளர்ந்தியா இல்லை வளராம அதே எடத்துல நிண்டுட்டிருக்கியா எனக் கேட்டவாறே அந்த கணம் முதல் இரு உன்னைய நான் பலவிதமாக் கெடுத்துப் பட்டையக் கெளப்புறேன் என நல்லாசானாக மாறினான் நடேஷ்.
அது முதல் நடேஷே தன் கூட்டுக்காரன் என்றானான் ராஜராஜசோழன்.பன்னிரெண்டாவது வகுப்பு எழுதி எப்படியோ தக்கி முக்கி பாஸ் ஆன பிறகு மதுரையில் அஜ்மா கல்லூரியில் பி,ஏ சேர்ந்தார்கள் இருவரும்.ஆச்சர்யமாய் பீ.ஏ பாஸ் செய்து எம்.ஏ சேர்ந்தது வரை காலம் உருண்டு உருண்டு ஓடியது.
ஆஸ்டலில் தங்கிப் படிக்க வேண்டி இருந்தாலும் எப்போதெல்லாம் லீவு கிடைக்குமோ அப்போதெல்லாம் நல்லூர் போய்விடுவார்கள்.அதில் மாத்திரம் நடேஷூம் சோழனும் ஒரு பொழுதும் முரண்பட்டதில்லை.மற்ற எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு பேரும் சண்டை தான் சச்சரவு தான்.



எம்.ஏ முடித்தது 1996 ஆமாண்டு ஏப்ரலில்.சரி போதும் படித்தது என்றான பின் ஊரிலேயே எதாச்சும் வேலை பார்க்கலாமா எனக் கிளம்பினான்.பெப்ஸி ஏஜன்சி பெட்ரோல் பங்க் சிமெண்ட் டீலர்ஷிப் என பட்டையைக் கிளப்பி வந்த நவரத்தின பாண்டியன் என்ற தொழில்மேதை தன் சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வகிக்க ஒரு தளபதி வேண்டும் எனத் தன் வக்கீலான சம்சுதீன் பாயிடம் அங்கலாய்த்தது ஒரு கிருஷ்ணாஷ்டமி அன்று.அதென்னவோ பாய் அன்றைக்கு ரொம்பவே நல்ல மூடில் இருந்தபடியால் அவர் தன் சொந்தத் தளபதியான கார்மேகத்தை அழைத்து யாராச்சும் நம்பிக்கையான ஆள் இருக்கானாவே எனக் கேட்டது யாருக்கு எப்படியோ ராஜராஜசோழனுக்கு நல்ல நேரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
நம்ம மகாலிங்கம் மகன் ராஜான்னு ஒரு பய்யன் இருக்கான்.நல்லா படிச்சவன்.நல்ல பய்யன் ஒரு கெட்டபளக்கமும் இல்லை அதிர்ந்து பேசமாட்டான்.ஜம்முன்னு இருப்பான் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார் கார்மேகம்.அதற்குத் தன் கையிலிருந்த ஃபில்டர் சிகரட்டை சுண்டியபடியே “ஸ்டுப்பிட் நானென்ன நவரத்தின பாண்டியன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளையா பார்க்க சொன்னேன்..?சம்பளத்துக்கு தக்கன வேலை பார்ப்பானா ஒளுக்கமானவனா..தட்ஸ் மை நீட்.சரியா..?ஸ்டுப்பிட்” என்றார்.இதுவரை அவர் கார்மேகத்தைப் பார்த்துச் சொன்ன ஒவ்வொரு ஸ்டுப்பிடுக்கும் நாலணா வீதம் அவரே மறுபடி கொள்முதல் செய்வதாக வைத்துக் கொண்டாலும் ஒரு நாளைக்கு நூறு ஸ்டுப்பிட் வீதம் லீவு நாளெல்லாம் கழித்தாலும் வருஷத்துக்கு முன்னூறு நாட்கள் ஆக முப்பதாயிரம் ஸ்டுப்பிட் இதோடு நாற்பது ஆண்டுகளாக வேலை பார்ப்பவர் என்பதால் கிட்டத் தட்ட பன்னெண்டு லச்சம் ஸ்டுப்பிட் சொல்லி இருப்பார்.அதற்கு மூணு லச்சமாவது தந்தாக வேண்டும்.சம்மந்தமே இல்லாமல் கார்மேகத்துக்குத் தான் விற்றுக் கை மாற்றிய மாந்தோப்பின் உதிர்ந்த இலைகள் மனமுன் ஆடின.அந்த இலைகளைப் போலத் தான் இந்த ஸ்டுப்பிட் என்ற பதமும்.என்ன பிரயோசனம்…தண்டமாய் யாதொரு பயனுமில்லாமல் அல்லவா இதைக் கேட்க வேண்டி இருக்கிறது..?
ஆனால் அவர் அறியாத உண்மை என்னவென்றால் ராஜா என்று அவர் சுருக்கிச் சொன்ன ராஜராஜசோழனை மாப்பிள்ளையாக இந்தப் பிறவியில் அடைய வேண்டிய பாக்கியமோ அல்லது எதோ ஒன்று நவரத்தின பாண்டியனின் மகள் ஜாதகம் வழியாக அவரது ஜாதகத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்ததோ என்னவோ.வேலைக்கு சேர்ந்த ரெண்டாவது நாளே சாவி கொடுக்க சென்றவன் வீட்டு வாசலில் கதவைத் தட்டி விட்டு நிற்க திறந்தது அவள்.நீங்க என்று தயங்கியவளிடம் நான் ராஜா என்றான்.என்னவோ பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மூன்றாவது ஜார்ஜ் என்றாற் போல் அவன் சொன்னான்.ஏன் என்றே இந்த உலகத்தில் அறுதியிட முடியாத விசயங்களில் ஒன்று கதையின் நாயகி நாயகன் அறிமுகக் காட்சியில் மாத்திரம் அவனைக் கண்டதும் கொள்கிற வெட்கம்.அதும் முகமெல்லாம் அலர்ஜி வந்தாற் போல சிரித்துக் கொண்டே பாதி மூஞ்சை பொத்திக் கொண்டு மிச்சத்தாலும் முழுசாகவும் சிரித்தபடி சடசடவென்று ஓடிப் படாரென்று எதன் பின்னாலாவது மறைந்து நின்று கொண்டு பாதி முகம் தெரிகிறாற் போல் பார்த்து அப்போதும் இன்னும் கொஞ்சம் சிரித்து மகா கன்றாவியான பல முகபாவங்களின் அடுக்குத் தொடர்ச்சியாகச் செய்து காண்பிக்கிற கொனஷ்டைகளின் தொகுப்பே வெட்கம் என்றழைக்கப்படும்.அப்படித் தான் அவளும் ஓடிக் காணாமல் போனாள்.இவன் நானென்ன பிழை செய்தேன் என்றாற் போல் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
ரெண்டு நிமிஷம் கழித்து அவளே திரும்பி வந்து சாவியை வாங்கிக் கொண்டு நீங்க தான் புதுசா சேர்ந்திருக்கிற மேனேஜரா எனக் கேட்டாள்.அப்போது தான் தானொரு மேனேஜர் என்ற விஷயமே தெரிந்துகொண்ட ராஜராஜசோழன் அடடே நாம எடுத்த எடுப்பிலேயே மேனேஜர் ஆகிட்டமே என்று தனக்குள் வியந்துகொண்டு வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் பார்டன் என்றான்.96இல் பார்டன் என்பதெல்லாம் மாபெரும் இங்கிலீஷ்.,அதற்கு பதிலாக அவள் ஐம் ராதா என்றாள்.ராஜா ராதா என்றெல்லாம் இன்னமுமா காம்பினேசம்ன்கள் அமைகின்றன என்றெல்லாம் தனக்குள் வியந்தவாறே தேங்க்ஸ் என்று எதற்குமற்ற நன்றியை நவின்று விட்டு நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
டெல்லிக்குப் போறேன்.கலெட்டர் ஆகப் போறேன் என்று கிளம்பிய நடேசனை இதோ பார் நடேஷா நீ பல நாட்களாக பரீட்சைகளில் காபி அடித்துத் தான் பாஸ் ஆனது உன் வரலாறு.இந்த லட்சணத்ல ஐயேஎஸ் ஒன்றும் சாதா பரீட்சை கிடையாது.வேணாம் போகாத சொல்லிட்டேன் என்றதும் ஒரே ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் சரி அப்டின்னா நீயே எனக்கொரு வேலை வாங்கித் தந்திடு என்றான்.
முதலில் எனக்கு வேலை கிடைக்கட்டும் என்று அஸால்டாக எடுத்துக் கொண்டான் சோழன்.ஆனால் யாரோ மந்திரம் போட்டாற் போல் நாலே நாட்களில் அவனுக்கு வேலை கிடைத்து அதும் மேனேஜர் பதவியில் சேர்ந்து விட்டான் என்று தெரிந்து கொண்டு அமைதியாக தினமும் சாயந்திரங்களில் சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து இரண்டொரு மணி நேரங்கள் காத்திருந்துவிட்டு போவதை ஒரு வழக்கப்பழக்கமாக வைத்திருந்தான்.இன்னிக்கும் வராட்டி நாளைக்கு அவன் வேலை பார்க்கும் பெப்ஸி ஏஜன்ஸிக்கே நேரே சென்றுவிட வேண்டியது தான் என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது தான் தன் புது சமுராயில் அங்கே வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
என்ன மாப்ளே ஆளே மாறிட்ட என்றான் நடேஷ்.என்னடா அப்டி மாற்றத்தை கண்டே என சிரித்த சோழன் கிட்டண்ணே டீ சொல்லுங்க..அப்டியே பஜ்ஜி எதுனா கொண்டாரச் சொல்லுங்க என்றான்.ஆள் இல்லாத நேரங்களில் சலூனுக்குள் டீ பஜ்ஜி தொடங்கி பொங்கல் ப்ரோட்டா வரை எல்லாம் சப்ளாய் ஆகும்.கிரிக்கெட் என்ற வஸ்து வந்த பிற்பாடு அங்கேயே நாலு பேர் குளித்து தலைதுவட்டி நீங்க எதுனா ஊருக்கு போகணும்னா போயிட்டு வாங்க கிட்டண்ணா நாங்க பார்த்துக்குறோம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஜொலித்தார்கள்
வழக்கமா ஃபங்க் கட்டிங் தான் உன் அடையாளமே இப்ப அட்டாக் அடிச்சிருக்க என்றான்.அதாவது பிடரியில் வழிந்த கூந்தல் இப்போது ஒட்ட வெட்டப் பட்டிருக்கிறதல்லவா அதைச் சொல்கிறான்.அதற்கு காரணம் ராதா.முந்தைய தினம் பின் முடியை ஒட்ட வெட்டிக் கொள்ளவும் நல்லாவே இல்லை என்று எழுதி ஒரு துண்டுச் சீட்டை அவன் சாவி தரும் போது கையில் திணித்தாள்.இவன் என்னவோ லவ் லெட்டராயிருக்கும் என அதிலிருந்த ஒவ்வொரு லெட்டரையும் துப்பறிந்து உளவறிந்து எந்தெந்த விதங்களிலெல்லாமோ முயன்றுவிட்டு மறு நாள் காலை சாவி வாங்கச் சென்றான்.
ஏன் முடி வெட்டலை என்றாள்.அவன் அதற்கு நேத்து மாத்திரம் எழுதிக் குடுத்தீங்க..?இப்ப பேசுறீங்க என்றான்.ஏன் எழுதினா பேசக் கூடாதா அப்டி இல்லைங்க..நேத்தே பேசி இருக்கலாமே நேத்து நா மௌனவிரதம் அதான் எழுதிக் கொடுத்தேன்.இவனுக்கு சப்பென்றாகி விட்டது.தனக்குத் தரப்பட்ட முதல் கடிதம் அது துண்டுக்கடிதமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.இதென்னடா என்றால் எல்லாருக்குமே எழுதித் தருவாள் எனத் தெரிந்த பிற்பாடு அவனுக்குள் ஏற்கனவே கனிந்த ஒரு இதயம் உடைந்தது.
நாளைக்கு வெட்டிர்றேங்க என்றான்..ஏன் இன்னிக்கு நீங்க எதும் விரதமா.?போயி வெட்டிட்டு வாங்க.எங்கப்பாவுக்கு ஃபங்க் வச்சிருந்தா சுத்தமா பிடிக்காது என்றவாறே உள்ளேகினாள்.
அவனது கவனத்தை கலைத்த நடேஷ் என்னடா சிந்தனை?ஒண்ணுமில்லடா நானும் வந்ததுலேர்ந்தே பாக்குறேன்.எதுமே பேச மாட்டேங்குறே என்றான்.என்ணடா வம்பா போச்சி வந்து பத்து நிமிஷம் கூட ஆகலியேடா என்றதற்கு முந்தியெல்லாம் ஒத்தை நிமிஷத்துக்குள்ள ஒலகத்தையே பேசிருப்ப இப்ப முழுசா பத்து நிமிசமாகியும் எதுமே பேச மாட்றேடா…நீ மாறலைன்னு நீயே சொன்னாக் கூட எப்டி நம்புறது என்ற நடேஷின் நா லேசாகத் தழுதழுத்தது.
எனக்கு வேலை என்னடா ஆச்சு என்றான்.
இர்றா இவன் ஒருத்தன்..நானே நாலு நாளைக்கு முந்தி தான் சேர்ந்திருக்கேன்.அதுக்குள்ள சிபாரிசு பண்ண முடியுமா..?கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும்.செய்வம்..என்றவன் சட்டென்று நடேஷ் மனம் கோணக் கூடாதே என்ற நல்லெண்ணத்தில் நீ கவலைப் படாத மாப்ளே நாந்தானடா மேனேஜர்…உன்னைய உள்ள இழுத்துற மாட்டேனா..?
சம்சுதீன் பாயின் ஜீப்பில் வந்து இறங்கிய கார்மேகம் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்தார்.
வாங்கி வந்த டீயை அப்பு எல்லாருக்கும் தர எதும் சொல்லாத கார்மேகம் தானும் ஒரு குவளையை ஏந்தி சர்ரென்று உறிஞ்சிக் குடித்தார்.
ஏம்டே மருமகனே…உங்காளு அரசியலுக்கு வருவாரா..?என ஆரம்பித்தார்.விஷயம் இது தான்.எதிலுமே ஒத்துப் போகாத நடேஷூம் சோழனும் ஒத்துப் போவது ஒரு அல்லது இரண்டு விஷயங்களில் மாத்திரமே.அவற்றுள் முதன்மையானது ரஜினி.இருவருமே வெறியர்கள்.
உற்சாகமான சோழன் அதெல்லாம் வந்துருவார்..பாருங்க..என்றான்.
டக்கென்று ஆமா வருவேன் வருவேன்னு சொல்வாரு..வரமாட்டாரு என்றான் நடேஷ் படக்கென்று.மின்னல் வெட்டி கடல் கொந்தளித்து மேகம் உருண்டு நிலம் பிளந்தது சோழனுக்குள்.அட துரோகியே என நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.
இவன் ஏன் இப்படி மாற்றிப் பேசுகிறான் எனத் தெரியாமல் கிட்டண்ணன் முதற்கொண்டு அப்பு வரதன் என எல்லாருமே ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியுமாய் மௌனிக்க நான் பந்தயமே கட்டுறேன் வரவே மாட்டாப்ள..இன்னும் இருபது வருஷம் ஆனாலும் ரஜினி பாலிடிக்ஸ்க்கு வரமாட்டாப்ள..ஒருவேளை கமல் வந்தாக் கூட வரலாம் என்றான்.
நிறுத்துடா என பொங்கினான் சோழன்.. நீயெல்லாம் ஒரு ரஜினி ரசிகனாடா..? என ஆரம்பிக்க ஸ்டைலாக அவன் முன் தன் தலைமுடியை அதும் பின்னால் வழிந்த தன் ஃபங்க் கூந்தலை நீவிக் கொண்டே யார் சொன்னது ஐம் எ கமல் ஃபேன் என்றான்.
நொறுங்கிப் போன சோழனுக்கு துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் நடேஷூக்கு பைத்தியம் எதும் பிடித்து விட்டதா என்று தீவிரமாக யோசித்தான்.பைத்தியமே பிடித்தால் கூட ரஜினி தானே பிடிக்கும் அந்த அளவுக்குத் தன்னை விட அவன் உற்றபற்றாளன் ஆயிற்றே எனக் குழம்பினான்.அன்றிரவு வெகு நேரம் உறக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தான்.
இந்த நாள் உன் காலண்டர்ல குறிச்சி வச்சிக்க நானும் பல அடுக்கு மாடி ஓட்டல்களைக் கட்டி என கனவில் அண்ணாமலை கெட் அப்பில் கமல் சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.எதிரே செய்வதறியாது சரத்பாபு விழித்துக் கொண்டிருக்க கமல் கூடவே சிரித்தபடி ரஜினி நின்றுகொண்டிருந்தார்.இவனுக்கு மிச்ச சொச்ச தூக்கமும் விட்டுப் போயிற்று.
அடுத்த ஆறாவது நாள் கள அலுவலர் ஜானகிராமன் முதலாளியைப் பார்க்கணும் என்று பொங்கிப் போய் வந்தான்.இவன் தனது அறையில் எதோ கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் எழுந்து வர உள்ளே வா சோழா என்றார் நவரத்தினப் பாண்டியன்.
என்ன ஜானி என்றதும்
இதென்ன மொதலாளி நியாயம்..?நம்ம கூலரை எடுத்து வச்சிட்டு கொக்கோகோலா ஃப்ரிஸரை வச்சிட்டுப் போயிருக்கானுங்க..நாம பத்து சிப்பத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆஃபர் குடுத்தா அவன் இருபது சிப்பத்துக்கு மூணுன்னு குடுக்குறான்..எப்பிடி தொளில் பண்றதுன்னே தெரியலை.இத்தனைக்கும் நம்ம சேல்ஸ் ரெப்புகள்ல ஆறேழு பேரு கோக்குல போயி சேர்ந்துட்டாங்க மொதலாளி என்றான்.
அவனை அமரச்சொல்லி அமைதியா இரு ஜானி என்ற முதலாளி என் தங்கச்சி புருஷன்னு ரொம்பத் தான் விட்டுக் குடுத்துப் போயிட்டிருக்கேன் சோழா…ஒரு அளவுக்கு மேல பொறுமை கிடையாது எனக்கு தெரியும்ல என்று அவனைத் தன் சிவந்த விழிகளால் எச்சரித்தார்.
இதெல்லாத்துக்கும் காரணம் புதுசா கோக்கு ஏஜன்ஸில மேனேஜரா சேந்திருக்கிற ஒரு ஒன்றைக் கண்ணன் தான் மொதலாளி…அவனை நம்ம பசங்க கிட்ட சொல்லி ரெண்டு தட்டு தட்டிட்டா எல்லாம் மறுபடி கட்டுக்குள்ள வந்திரும் என்று ஆத்திரமாய் கூவினான் ஜானி
அட இருய்யா…நான் என் மச்சானையே மெண்டு திண்டுறலாமான்னு யோசிக்கிறேன்..மேனேஜர் எம்மாத்திரம்..?அவன் யாரு எந்தூருக்காரன் என்றார்.
நம்ம நல்லூர்க்காரன் தான் முதலாளி பேரு நடேசனாம் என்றதும் சோழனின் இதயம் சுக்கு நூற்றி இருபத்தி ஐந்தாக உடைந்தது.

download (27)

அதே சிங்கப்பூர் சலூன்
நல்லாருக்கியா
இருக்கேன்
எப்ப வந்தே
இப்பத்தான்
ஏன் இப்டி
வேலை
நட்பை யோசிச்சிருக்கணும்
இதையே நானுஞ்சொல்லலாம்ல
முடிவா என்ன சொல்றே
முடிச்சிக்கலாம்னு சொல்றேன்
பழசை நினைச்சிப் பாரு நடேஷ்
என் பேரை சொல்லக் கூட உங்களுக்கு அருகதை இல்லை மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பரே…அதெப்படி..?எனக்கு நீ மேனஜரா வர ஆசைப்பட்டேல்ல..?நானும் ஒரு மேனேஜர் தான்னு உனக்கு தோணலைல்ல..?உனக்குள்ள தூங்கிட்டிருக்கிற அதே மேனேஜர் தான் எனக்குள்ள முளிச்சிட்டும் இருந்தான் மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பன்…அதான் பெப்சிக்கு கோக்கு ரஜினிக்கு கமல் உனக்கு ஹஹஹ என்று கமல் குரலில் சிரித்து விட்டு நானு என்றவாறே வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான்.
நில்லுடா..என்னையப் பார்த்து எழுதின மக்குப்பய தானே நீ என்றான் சோழன்.
செய்த உதவியை சொல்லிக் காட்டிட்டேல்ல..?அடுத்து நீ எந்தப் பரீட்சை எழுதுறதா இருந்தாலும் சொல்லு.நானும் அப்ளை பண்றேன்.நீ என்னையப் பார்த்து எழுதிக்க.இனி உனக்கும் எனக்கும் ஒட்டுமில்லை உறவுமில்லை என்று அன்றைய காலை நாளிதழை எடுத்து சிம்பாலிக்காக டர்ரென்று இரண்டாய்க் கிழித்து விட்டுக் கிளம்பினான் நடேஷ்,ஒற்றுமையாக இருந்த இரண்டு நண்பர்கள் பிரிந்துவிட்டார்களே என்று நல்லூரே கண் கலங்கிற்று.
அடுத்த நாலாவது நாள் சோழனை அழைத்த நவரத்தின பாண்டியன் ஏம்பா சோழன்…நாளைக்கு வீட்ல ஒரு சின்ன விசேசம்..மதிய சாப்பாட்டுக்கு வந்திரு என்றார்.
இவனும் வேலை நிமித்தத்தில் மறந்து விட சரியாக ஒரு மணிக்கு ஃபோன் வந்தது மேனேஜர் சோழனா..?வர்லியா இன்னம்..?அப்பா கேக்குறாங்க என்றது கிளிக்குரல்.அதாவது கிளிராதா.
இதோ வரேங்க என்றவன் அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் சென்று இறங்கினான்.அங்கே ஏற்கனவே நவரத்தின பாண்டியனின் மைத்துனரும் நல்லூர்க்கோட்டை கொக்கோகோலா ஏஜன்சி உரிமையாளருமாகிய சந்தனராஜவேலுவும் அவரது ஒன் அண்ட் ஒன்லி மேனேஜருமாகிய நடேஷூம் அமர்ந்திருந்தனர்.
வா சோழா என்ற நவரத்தின பாண்டியன் உக்காரு உக்காரு என உபசரித்தார்.எல்லாரும் சாப்பிட ஆரம்பிக்க
அதான் அயித்தான் நம்ம பசங்க ரெண்டு பேரும் துடியானவனுக தான்.வெட்டியா ஒருத்தனுக்கொருத்தன் வெட்டிக்கிடக் கூடாதேன்னு தான் உண்மையைச் சொல்லிப்புடலாம்னு முடிவெடுத்தேன் என்றார் சந்தனம்
இரு சந்தனம் நானே சொல்றேன் என்ற நவரத்தினப்பாண்டியன் இந்தாருங்க மேனேஜருங்களா..நானும் என் மச்சானும் எப்பவுமே ஒண்ணுமண்னு தான்.ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பெப்ஸி ஏஜன்சியை எடுக்க போனம்..அப்ப எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு கார்ப்பரேட் ட்ரெய்னர் சொன்னாப்டி எப்பிடியும் அதே ஊர்ல கோக்கும் ஏஜன்சி குடுப்பான்..அதை வேற ஒருத்தன் எடுப்பான்.ரெண்டு பேருக்கும் முட்டும்.பிசினஸூம் லாபமும் நட்டமா மாறுர வரைக்கும் எல்லாமே தீர்மானிக்கப் பட்ட ஆட்டம் இது….அதுனால நீயே உனக்கு எதிரியா இருந்தாத் தான் உனக்கு நல்லது.நட்டமில்லாம வாழ முடியும்னாப்டி..அன்னைக்கு தான் கோக்கு ஏஜன்ஸியை எம்மச்சானுக்கு எடுத்துக் கொடுத்தேன்.நானும் அவனும் சண்டை போடுறாப்ல காமிச்சிக்கிட்டம்..இந்த மாதிரி விசேசம்ன்ற போர்வைல எப்பனாச்சியும் சந்திச்சுக்குவம்.அதும் நாலாவது ஆளுக்குத் தெரியாம…இதை உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏன் சொல்றம்னா…நீங்க ரெண்டு பேரும் இதை புரிஞ்சுக்கணும்..வெளில விட்டுக் குடுத்திறாம சண்டை போடுறாப்ல நடிச்சிக்கங்க..ஒருத்தருக்கொருத்தர் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குல இருந்துக்கங்க..விசாரிச்சப்ப ரெண்டு பேரும் போன மாசம் வரைக்கும் எல்லாத்திலயும் ஒண்ணாத் தான் இருந்தீகளாம்..என்னமோ ரஜினி கமல் அபிமானத்துல மாத்திரம் மிஸ் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குன்னு கேள்விப்பட்டம்..இதான் விசயம்..என்ன புரிஞ்சுதா..?
டக்கென்று எழுந்துகொண்டான் சோழன்.எதிரே நடேஷூம் எழுந்து கொண்டான்.
ஐயா நீங்க ரெண்டு பேரும் சொந்தக்காரங்க…அதாவது ரிலேஷன்ஸ்.பட் நாங்க நண்பங்க.அதாவது ஃப்ரெண்ட்ஸ்..ரிலேஷன்ஸ்க்குள்ளே உறவும் பிரிவும் சகஜமா இருக்கலாம்.ஏன்னா அது சப்பாத்தி மாவும் தண்ணியும் மாதிரி..ஒட்டிக்கும்.பட் நட்புன்றது பைக்ல இருக்கிற ரியர் மிரர் மாதிரி.ரசம் போயிடுசின்னா பார்க்க முடியாது.என்னை மன்னிச்சிடுங்க..நீங்க சேர்ந்தே இருங்க…எங்களை சேர்க்க நினைக்காதீங்க..என்னோட நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தி சதை எல்லாத்துலயும் பெப்ஸி வெறி ஊறிப் போச்சி.”எனக் கிளம்ப எத்தனிக்க
நடேஷ் கமல் ஸ்டைலில் “ஐயா பெப்ஸியும் கோக்கும் காந்தத்தோட ரெண்டு துருவங்கள்.கின்லேயும் அக்வாஃபினாவும் உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் வெறும் தண்ணியா இருக்கலாம்.பட் அது ரெண்டும் ரெண்டு துருவங்கள்.என்னிக்குமே சேராது.சேரவும் முடியாது.நான் கெளம்புறேன்.பெப்ஸிக்கும் கோக்குக்கும் நடக்குற தர்ம யுத்தத்துல ஒண்ணு நான்..இல்லைன்னா”என்று முறைத்துவிட்டு கிளம்பினான்.
இரண்டு பேரும் கிளம்பி ஆளுக்கொரு பைக்கில் ஏறி ஆளுக்கொரு திசையில் நகர்ந்தார்கள்.
அயித்தான்.நெசம்மாவே ரெண்டு பேரும் எதிரிங்க தான் போல…இனி ரஜினி கமல் சேர்ந்து நடிச்சா கூட இவனுங்க சேர்ந்து அந்தப் படத்தப் பாக்க போமாட்டானுங்க..என்ற சந்தனத்தின் தோளைத் தட்டிய நவரத்தின பாண்டியன் டே மச்சான் நல்ல வேலைக்காரனுங்க டா..இவனுகளை அப்டியே தக்க வச்சிக்கணும்.அடுப்புகளை அணையாம பார்த்துக்க அது முக்கியம்..அவன் சொன்னது சரி தாண்டா பெப்ஸியும் கோக்கும் சேர்ந்தாக் கூட அக்வாஃபினாவும் கின்லேயும் சேர முடியாதுடா…எனத் தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டார்.
நல்லூர்க்கோட்டையிலிருந்து உலகளந்த ராஜபுரம் செல்வதற்கு வடக்கே சென்றால் ரயில்வே கேட்டுக்காக காத்திருக்க வேண்டி வரும்.அதனால் நடுநதிக்குக் குறுக்கே சிறு ஊர்ப்பாலம் கட்டப்பட்டிருந்தது.அதன் கீழ்ப்புறம் தான் அரசல் புரசல்களுக்கான அண்டர்வேல்ட்.அங்கே அடுத்த நாள் மதியப்பொழுது.டல் லைட்டிங்கில் எதிரெதிரே இரு உருவங்கள்.
ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத் தாண்டா இண்டர்வ்யூவிலயே பாஸ் ஆயிருக்கம்..இனி இவனுகளை வச்சி நாலு காசு பார்த்துக்குற வரைக்கும் இப்டியே ரெண்டு பேரையும் கொளப்பிட்டே இருக்க வேண்டியது தான் என்ன மச்சி என்றான் நடேஷ்.
பெரிய பைப்புகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து இன்னொன்றின் மேல் கால்களை நீட்டியபடி தம் அடித்து புகையை வெளியேற்றிய சோழன்..எல்லாம் ராதாவுக்குத் தாண்டா நன்றி சொல்லணும்..அவ மாத்திரம் என்னை அலர்ட் செய்திருக்காட்டி நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வேலை போயிருக்கும்டா மச்சி..
ஆமா நீ அவளை உண்மையாவே லவ் பண்றியாடா என்றான் நடேஷ்.
அவ என்னைய நெசம்மா லவ் பண்றா…நானும் பண்ணிருவேன்னு நினைக்கிறேண்டா…என்றவாறே கண்களை மூடிக் கொண்டான் சோழன்.
இங்க யாரும் வரமாட்டாங்கள்லடா…..இங்க யார்றா சோழா வரப்போறா என்று சிரித்தான் நடேஷ்
அவர்களின் தலைக்கு மேல் அதாவது ஊர்ப்பாலத்தின் மேற்புறம் மிகச்சரியாக கார்மேகம் பயணித்து வந்த சம்சுதீனின் ஜீப் பஞ்சராகி நின்றுவிட சீக்கிரம் ஸ்டெப்னியை மாத்து மணி என்றவாறே இரு ஒண்ணுக்கிருந்திட்டு வந்திர்றேன் என்று பாலத்தின் சைடில் இறங்கிய மண்சரிவில் நெடுநெடுவென்று நடந்து கீழ்ப்பக்கம் இறங்கினார் கார்மேகம்.

****

அகம் பிரம்மாஸ்மி ( சிறுகதை ) / ப.மதியழகன்

images (14)

மனித வாழ்க்கை இன்பத்தின் தேடலாகவே உள்ளது. அவன் துக்கத்தைத் தாங்கிக் கொள்வதெல்லாம் இன்பம் அடுத்து வரும் என்ற நம்பிக்கையில் தான். வாழ்க்கைக் கடலில் ராட்சச அலைகளுக்கெதிராய் மனிதன் நீந்த வேண்டியுள்ளது. மனிதன் தன்பிறப்பை ஒரு விபத்து என்று தான் கருதுகிறான். மனிதனின் மனதில் எழும் ஆசைகளே அவன் பாவ காரியம் செய்ய ஏதுவாய் அமைகிறது. மனம் ஐம்புலன்களின் வழியே இன்ப நுகர்வின் மீது வெறி கொண்டு அலைகிறது. மனிதன் பாவப்பிறவி அவன் மனதின் கைப்பாவையாக இருந்து தான் இறுதியில் இறக்கிறான்.

இந்த மனதிற்கு பெண்ணை அணைக்க இரண்டு கைகள் போதவில்லை என்பதால் தான் இவ்வளவு உருவங்களை எடுத்துள்ளது. மனிதனை மோகத்தீயில் எரிய வைத்து போதைக்கு அடிமையாக்கி வைத்துள்ளது. அறுபது வயதில் மரணம் வருமென்றால் அதுவரை மனம் பேயாட்டம் ஆடுகிறது. பொம்மலாட்ட பொம்மையைப் போன்று தான் மனிதன் மனதினால் ஆட்டுவிக்கப்படுகிறான். கிளர்ச்சியூட்டும் கனவுகளைத் தோன்றச் செய்து மனிதனின் ஆசைத் தீயை கொளுந்துவிட்டு எரியச் செய்கிறது.

மனம் இந்த மாய லோகத்தை சிருஷ்டித்து தனது அடிமைகளான மனிதர்கள் மூலம் காரியத்தை சாதித்துக் கொள்கிறது. பிரபஞ்ச ரகசியத்தை அறிந்த மனதிற்கு பூமியை ஆளுமை செய்வது ஒன்றும் கடினமானதல்ல. மனம் தனது ஆய்வுக்கூடமான இந்த உலகத்தில் மனிதர்களை மோதவிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மரணம் விடுதலையளிக்கும் வரை மனிதன் மனதிற்கு ஏவல் புரிந்துதான் ஆகவேண்டும்.

ஆதிகாலம் தொட்டே மனம் தனது கட்டுப்பாட்டை உடைத்தெறிந்த மனிதனுக்கு மரணத்தையே பரிசாகத் தந்திருக்கிறது. சூட்சும மனதுக்கு ஸ்தூல உடல் கட்டாயத் தேவையாய் இருக்கிறது. பாவ காரியத்தில் மனிதனை விழவைப்பதே மனதின் வேலையாய் இருக்கிறது. மனிதனை சக்கையாக பிழியும் வரை மனதின் வேட்கை தீருவதில்லை. குழந்தைகளுக்கு பொம்மையைக் காட்டி வழிக்குக் கொண்டு வருவதைப் போல் மனம் மனிதனுக்கு கடவுளைக் காட்டி தனக்கு சேவகம் செய்வது தான் உடலெடுத்ததின் பயன் என்று மனிதனை உணர வைக்கிறது. மனிதனுக்கு ஓய்வளிக்கும் இரவில் மனம் வேறொரு உடலை எடுத்துக் கொள்கிறது.

அபூர்வமான சில பிறவிகள் மனத்துடனான தனது தொடர்பை துண்டித்துக் கொள்கின்றனர். அத்தகையவர்களை அவர்கள் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் மனிதர்கள் ஏசுகின்றனர். பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின்னர் இறைத் தூதர்கள் எனப் போற்றுகின்றனர். தான் விழுந்து கிடப்பது பாவச் சேற்றில் என்று உணர்ந்திருந்தாலும் மனிதன் அதிலிருந்து மீள விருப்பப்படவில்லை. விட்டில் பூச்சியைப் போல மனதில் எரியும் ஆசைத்தீ மனிதனைச் சாம்பலாக்குகின்றது. பாவ காரியம் செய்ததற்காக பதறாதே பரிகாரம் செய்து தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்கிறது மனம். ஆண், பெண் விளையாட்டில் மனம் சலிப்படைவதே இல்லை.

இதோ இந்த பரசுராம் உட்கார்ந்திருப்பது இந்த ஊரிலுள்ள பழமையான சிவன் கோயிலில். சிவனுக்குத் தெரிந்த மனதின் ஆடுபுலி ஆட்டமெல்லாம் பரசுராமுக்குத் தெரியாது. ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையே அவனை இங்கே வரவைத்தது. தற்கொலை முடிவுடன் உட்கார்ந்திருக்கும் அவன் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள் எழுந்தது. வாழ்வதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை மனம் தேட ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் அவன் தன் தற்கொலை முடிவில் உறுதியாக இருந்தான். அவனுக்கு அம்மாவின் ஞாபகம் வந்தது. கண்ணில் நீர் அரும்பியது. அவனுக்கு தனக்குத் தண்டனை கொடுத்துக் கொள்வதைவிட வேறு வழி தெரியவில்லை.

இந்த விபரீதமான முடிவு எடுப்பதற்கு தானே காரணம் என தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டான். சாதாரணமாக எறும்பு கடித்தாலே சுளீர் என்கிறதே மரணம் வலி மிகுந்ததாக இருக்குமா என அவன் யோசித்தான். ஏதோவொரு புத்தகத்தில் அவன் ஆன்மாவைப் பற்றி படித்திருந்தான். அப்படி இறப்புக்குப் பின் வாழ்க்கை இருக்குமாயின் அது தனக்கு மிகுந்த சங்கடத்தைத் தரும் என எண்ணினான். தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை முற்றிலும் மறக்கவே அவன் எண்ணினான்.

உயிர் உடலுக்குள் எங்கிருந்து இயங்குகிறது. மரணத்தின் போது எது பிரிகிறது. அப்படி உயிர் பிரிந்தால் இடுகாட்டில் என் உடல் எரிக்கப்படுவதை என்னால் பார்க்க முடியும் அல்லவா? இறந்த பிறகு வாழ்க்கையில் நடந்த சில சம்பவங்கள் அவ்வப்போது ஞாபகத்தில் வந்தால் நான் என்ன செய்வது. தற்கொலை செய்து கொண்ட பிறகு வாழும் ஆசை வந்தாலும் உடலில் மீண்டும் புக முடியாது அல்லவா? என்றோ வரப்போகும் மரண அனுபவத்தை வலிந்து வரவழைத்துக் கொண்டால் அது தவறா?

ஒருவனது இருப்பை அழிக்கும் மரணத்தைப் போன்றதொரு கொடியது உலகில் இல்லையல்லவா. ஆனாலும் வாழ்நாள் நீண்டு கொண்டே சென்றால் சலிப்பு ஏற்படாதா? மரணம் இளைப்பாறுதலா, தண்டனையா? அசையாமல் கிடக்கும் உடலைப் பார்த்தால் மனம் பீதியடைகிறதே ஏன்? உயிர் வெளியேறினால் இரத்த ஓட்டம் நின்றுவிடும் என்கிறார்களே, தூக்கத்தில் இரத்த நடைபெறும் போது உயிர் எப்படி வெளியில் சென்று திரும்புகிறது. விழித்த பின்புதானே கனவு என்று தெரிகிறது. அதுவரை நிஜம் போலத்தானே தோன்றுகிறது. இந்த இரவில் மரணித்துவிடவேண்டும் என்று கண்மூடிய பிறகு காலையில் மீண்டும் விழித்தெழுவது கொடுமையானதல்லவா?

தற்கொலை செய்து கொண்டால் சுவர்க்கத்தில் நுழைய முடியாதா? பூமியிலேயே வாழ்நாள் முடியும் வரை பேயாக அலைய வேண்டுமா? மரணத்திப் பிறகான வாழ்வைப் பெறுவதற்கும் நிராகரிப்பதற்கும் மனிதனுக்கு உரிமையில்லையா? புத்தர் போதித்த சூன்யவாதம் மெய்யா இல்லையா என்பது மரணிக்கும் போதுதான் தெரிய வருமா? வாலிப வயதில் இருக்கும் என்னால் வைராக்யமாகத் தேகத்தை உதற முடியாதா? என் உடலை மாய்த்துக் கொள்ள நான் யாரிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும்? தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களை கோழை என்கிறார்களே, அதற்கு எவ்வளவு வைராக்கியம் வேண்டும். சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவுக்கு கடவுளின் அசரீரி கேட்டதாமே அது உண்மையாகவா?

தோற்றவனின் டைரிக் குறிப்பை இந்த உலகத்தில் யார் தான் படிக்க முன்வருவார்கள். என் முடிவுக்கு கர்மவினை மட்டும் தான் காரணமா? அப்படியென்றால் பாவக்கணக்கு தீரும்வரை பிறவியெடுக்க வேண்டியது தானா? எனக்கு இது தான் விதிக்கப்பட்டது என எண்ணிக் கொள்ளவா? அடுத்து எங்கு யாருடைய கருவில் புக வேண்டும் என நிர்ணயிப்பது யார்? அப்படியென்றால் இந்த பூலோகம் ஒரு பத்ம வியூகமா எந்த மனிதனாலும் வியூகத்தை உடைத்து வெளியேற முடியாதா? கடவுளுக்கு அறம் தான் முக்கியமா உயிர்களில்லையா? முகமூடிகளை நம்பி ஏமாந்ததால் தானே இந்த நிலை எனக்கு ஏற்பட்டது.

பந்தயத்தில் ஓடி ஜெயிக்க முடியவில்லை, என்னால் பந்தயத்தை வேடிக்கை பார்க்கத்தான் முடிந்தது. வெற்றி மாலை சூடியவர்களுக்குத் தானே பெண்ணும், பொன்னும். என்னால் பணத்தை வேட்டையாட முடியவில்லை. எந்த வழியில் வந்தால் என்ன பணம் பணம் தானே. மாதம் ஐம்பதாயிரம் என்றால் பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் வாய் பிளக்கிறார்கள். என்னால் ஐயாயிரம் கூட சம்பாதிக்க வக்கில்லாதவனாக இருக்கிறேன். பணத்தைப் பெரிதாக மதிக்கும் மனிதனை கடவுள் தன்னுடைய படைப்பு என்று சொல்லிக் கொள்வானா? ஏங்கி ஏங்கிச் சாக வேண்டியது தான் என் தலையெழுத்தா?

தேவையான அளவு பணமிருந்தால் நான் இங்கு வந்து உட்கார்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருப்பேனா? யாரோ முகம் தெரியாதவர்கள் என்னைப் பழி தீர்த்துக் கொள்கிறார்கள். என் சிறகை முறித்து அவர்களின் அடிமையாக்க முயலுகிறார்கள். நான் வேதனைப்படுவதைப் பார்த்து குதூகலிக்கிறார்கள். என்னை மரணக் குழியில் தள்ளிவிட்டு கைகொட்டிச் சிரிக்கிறார்கள்.

அப்போது கோயிலின் மணியோசை அவன் சிந்தனையைக் கலைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தான் வயதான மூதாட்டி மூளை வளர்ச்சி குன்றிய இளைஞனை தனது இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு மணியடித்துக் கொண்டிருந்தாள். பரசுராமுக்கு தனது அம்மாவைக் காணவேண்டுமென்ற அவா எழுந்தது. விறுவிறுவென எழுந்து நடந்தான். ஏதோ அவனை உந்தித் தள்ளியது.

காலணியை அணிந்து கொண்டான். வாசலில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரனின் திருவோட்டுக்கு அருகில் சில்லறைகாசுகள் சிதறிக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்த பரசுராம் சற்றும் யோசிக்காமல் அதைப் பொறுக்கி திருவோட்டில் போட்டான். அண்ணாந்து பரசுராமைப் பார்த்த பிச்சைக்காரன்.

“ ஓ சிவனா உன் ஊர் திருவாலங்காடுதானே, நீ இங்க சுத்திறியா?”

“ மரணப்புதிருக்கு விடை தேடுறியா?”

“ மரணத்தோடு விளையாடுறது தானே உன் பொழுதுபோக்கு!”

“ உன் சைவக் கொடிதான் இன்னும் பறக்குதான்னு பார்க்க வந்தியா?”

“ சைவ நெறியை மீறுனதுனால சித்தருங்க உன்னைய அலைய உட்டாங்களா?”

“ அடியவர்க்கு சிவனாக மட்டும் இருந்திருந்தீனா இந்த நிலை வந்திருக்குமா?”

“ வாழ்க்கை வானம் மாதிரி துன்பமேகம் போகும் வரும், பித்தா, பிறைசூடி போய்வா போய்வா!” என்றான்

இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி பரசுராமைப் பார்த்து அந்த பிச்சைக்காரன்.

•••••

ப.மதியழகன்
115,வள்ளலார் சாலை,
ஆர்.பி.சிவம் நகர்,
மன்னார்குடி – 614001.
திருவாரூர் மாவட்டம்.
தமிழ்நாடு,
இந்தியா.
cell:9597332952, 9095584535
mathi2134@gmail.com

கணபதிபப்பா மோரியா ( சிறுகதை ) -சத்யா

download (1)

உங்களுக்கு மதுரையைப் பற்றித் தெரியுமா? ஒரு காலத்தில் இங்குதான் முஸ்லிம் தீவிரவாதம் தலைவிரித்தாடியது. உலக பயங்கரவாதிகளெல்லாம் இங்கேதான் வந்து தலைமறைவாக ஒளிந்திருந்தனர்.

இது குறித்து முதுபெரும் நடிகரும் இயக்குனருமான தாமரைமணாளன் முப்பத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விஸ்வரூபம் என்ற ஒரு ஆவணப் படத்தை எடுத்துள்ளார். நான் பள்ளி படிக்கும்போது அந்த படம் எங்கள் பாடமாக இருந்தது. பதினொன்றாம் வகுப்பு வரலாற்றில் அந்த படத்தின் கதை முக்கிய பாடம். இரண்டு பத்து மார்க் கேள்விகள் அதிலிருந்து கண்டிப்பாக கேட்கப்படும். அதுபோக தாமரைமணாளன் வாழ்க்கை வரலாறு தமிழில் உண்டு.

எனவே அவருடைய படங்களெல்லாம் எங்களுக்கு மனப்பாடம், “பாப்பாத்தி அந்த சிக்கன டேஸ்ட் பாரு” முதல் “செத்துட்டா? மன்னிச்சுடலாமா? ஹிட்லர் செத்துட்டார், மன்னிச்சுடலாமா?” என்பதெல்லாம் அவரது மாடுலேஷனில் சொல்லிப் பார்த்துக்கொள்வோம். அந்தப் படத்திலிருந்தும், எங்கள் பாடங்களில் இருந்தும் நாங்கள் புரிந்துகொண்டது ஒன்றுதான். இரண்டு வகை முஸ்லிம்கள் உண்டு.

ஒன்று தீவிரவாதி முஸ்லீம், இரண்டு தேச பக்தி முஸ்லீம். தீவிரவாதி முஸ்லீம் என்றால் தனியாக ஒளிந்திருப்பவர்கள் அல்ல, போலிஸ் அன்பளிப்பு கேட்டு தராத தீவிரவாதி, பைக்கில் போகும்போது ஓன்வேயில் வரும் ஹிந்து ஆட்டோக்காரரைத் திட்டும் தீவிரவாதி, ஒருவேளை ஆட்டோ ஓட்டியாக இருந்து ஐநூறு ரூபாய் கம்மியாக வாங்கி ஒரு ஹிந்து தொழிலாளியின் சவாரியைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போகும் தீவிரவாதி, ஹிந்து பெண்களை தன் வலையில் விழவைக்கும் லவ் ஜிகாதி தீவிரவாதி, செத்துப்போன கோமாதாவை தின்னும் மிலேச்சத் தீவிரவாதி, அல்லாவின் புகழை பிரசங்கம் செய்யும் தீவிரவாதி என்று சீசனுக்கு சீசன் தீவிரவாதிகள் இந்த பாரத தேசத்தில் முளைத்துக்கொண்டே இருந்தனர்.

இவர்களெல்லாம் மக்களோடு கலந்திருக்கும் ஸ்லீப்பர் செல்கள். இதைக்குறித்து சுப்ரமணிதாஸ் என்பவர் துப்பாக்கி என்ற படம் எடுத்திருந்தார். அது எங்கள் பத்தாம் வகுப்பு பாடத்தில் வந்தது. இரண்டாம் வகை முஸ்லிம்கள் நல்லவர்கள், யார் வம்புதும்புக்கும் போகாதவர்கள், அன்றாடம் தங்கள் பிழைப்பைப் பார்க்க ஓடிக்கொண்டிருப்பதில் குறியாய் இருப்பவர்கள். சுதந்திரதினம் வந்தால் இவர்கள் நெஞ்சில் தேசியக்கொடி மின்னும்.

ஹிந்துக்களை தங்கள் சொந்த சகோதரர்களாக எண்ணி அவர்கள் தங்களை அடிக்கும்போதோ அல்லது வையும்போதோ மூத்த சகோதரனின் அன்பான அடியாக எண்ணி பொறுத்துக் கொள்பவர்கள். சிலர் ராணுவத்தில் சேர்ந்து தேசசேவை ஆற்றப் போவார்கள். முக்கியமாக “பாய்” என்று அழைத்து தீவிரவாதம் போதிக்கும் முஸ்லிம்களிடம் இருந்து விலகி நிற்பவர்கள். இது குறித்து “உங்கள் மகனுக்கு யாரேனும் அழைத்து பாய் என்று கூப்பிட்டால் அந்த எண்ணை உடனே அணைத்துவிடுங்கள்” என்று மைலேந்திர சாபு என்ற முன்னாள் போலிஸ் அதிகாரி ஒருவர் கூட எச்சரிக்கை செய்திருந்தார்.

என் பெயர் முகமது நவாஸ். இரண்டாம் வகை முஸ்லீம். பிஎஸ்ஸி கெமிஸ்ட்ரி ஒன்றரை ஆண்டோடு கைவிடப்பட்டவன். நன்றாகத்தான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன், ஒருநாள் மீத்தேனையும் கார்போஹைட்ரேட்டையும் கலந்தால் என்ன வரும் என்ற சந்தேகம் வந்தது.

உடனே பேராசிரியர் கமலக்கண்ணனை அழைத்து கேட்டேன். அவர் கேசுவலாக, “வாட் டு யூ வான்ட் மை பாய்” என்றார். முடிந்தது ஜோலி. அவர் பாய் என்றது அத்தாவின் காதில் விழுந்து “மவனே அல்லா புண்ணியத்துல நீ எங்களுக்கு பொறந்த, இந்த தீவிரவாத பயலுகளோட சேந்து கேட்டுப் போயிடாத” என்று அழ ஆரம்பித்துவிட்டார்.

நான் எவ்வளவு சமாதானம் சொல்லியும் கேட்கவில்லை. என்னை கல்லூரியிலிருந்து நிறுத்திவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்த்தார். அடுத்த வாரமே அத்தாவின் நண்பர் ஒருவரிடம் கூறி எனக்கு ஒரு கெமிக்கல் கடையில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தார். அப்பாடா படிப்பு சம்பந்தமாய் வேலை கிடைத்ததே என்று சந்தோசமாய் போனவனுக்கு முதல் நாளே ஏமாற்றம் காத்திருந்தது.

அந்த கடையின் பெயர்தான் “ராயல் கெமிக்கல்ஸ்”. மற்றபடி பெனாயிலும் கக்கூஸ் கழுவும் ஆசிடும் விற்கும் கடை. மாதம் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம் சொல்லியிருந்தார்கள். அதெல்லாம் எம்மாத்திரம் இப்போதெல்லாம் கத்திரிக்காய் கிலோ முப்பதாயிரத்துக்கு விற்கிறது.

தக்காளியெல்லாம் அம்பதாயிரம். ஒழுங்காக எம்எஸ்ஸி முடித்திருந்தால் ஒரு அறுபது லட்சம் எழுபது லட்சத்துக்கு வேலை கிடைத்திருக்கும், இல்லையா அல்லா கருணை இருந்தால் துபாயக்கோ, சவுதிக்கோ போய் கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்கலாம். சரி நம்ம தலையில் அல்லா இதைதான் எழுதினான் போல என்று நினைத்துக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிறேன். இன்னியோடு ஏழு வருடம் முடிகிறது. இன்னும் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம் கிணத்துல போட்ட கல்லு மாதிரி இருக்கிறது.

இந்த பஹ்ரீத் வந்தால் சம்பளம் கூட்டி தருகிறேன் என்று முதலாளி சொல்லியிருக்கிறார். என்ன செய்ய குடுக்கும் அஞ்சு லட்சத்தில் பஸ்ஸுக்கே மாதம் ஒரு லட்சம் செலவாகிறது. மாரிப்பாளையத்தில் எனக்கு வீடு. அங்கிருந்து ஆன்டி இண்டியன் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வர வேண்டும். பின்பு திண்டுக்கல் ரோட்டைப் பிடித்து ரெண்டாவது லெப்ட் எடுத்து ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் நடந்தால் நம்ம கடை வந்துவிடும்.

பஸ் ஸ்டாண்டு பேரை நினைத்தால் எனக்கு சிரிப்பு வரும், “ஆன்டி இண்டியன்”. இந்த பேருக்கு பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான வரலாறு இருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் இந்த பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு பெயர் பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்ட். அவர் சுதந்திர காலத்திலும் அதற்கு பின்பும் நிறைய போராட்டங்கள் நடத்திய தலைவர்.

ஆனால் ஹிந்து மதத்தின் கலாசார அடையாளமும் கோடானுகோடி மக்களின் நம்பிக்கையுமான சாதியையும், குறிப்பாக பிராமணர்களையும் அவர் திட்டினார். தாழ்த்தப்பட்ட ஜனங்களை அவர் முஸ்லீமாக மாற சொன்னதாக சொல்லி சில தீவிரவாத அமைப்புகள் அவரை பாராட்டுவதுகூட உண்டு. ஆனால் ஹிந்து மத தலைவர்களுக்கு அவரைக்கண்டால் பிடிக்காது.

குறிப்பாக ஒரு தலைவர் இருந்தார், அவர் தம்மை விமர்சனம் செய்யும் எல்லாரையும் ‘ஆன்டி இண்டியன்’ என்று அழைப்பார். பத்திரிக்கையாளர் கேள்வி கேட்டால் ஆன்டி இண்டியன், முஸ்லீம்களுக்கு ஆதரவு சொன்னால் ஆன்டி இண்டியன், கம்யூனிஸ்ட் என்றால் ஆன்டி இண்டியன், முஸ்லீம் வீட்டில் பிரியாணி தின்றால் ஆன்டி இண்டியன், பெரியார் என்ற பேரைச் சொன்னாலே ஆன்டி இண்டியன், இவ்வளவு ஏன் யாராவது மொச்சக்கொட்டையை தின்று விட்டு வந்து வாயு கோளாறில் வாயு பிரித்தால் கூட “ஆன்டி இண்டியன் பாம் போட்டுட்டான்” என்பார். இப்படியே சொல்லிச்சொல்லி காலப்போக்கில் காலப்போக்கில் அவர் பெயரையே எல்லாரும் மறந்து போனார்கள்.

அந்த தலைவர்.. ஏதோவொரு மரியாதைக்குரிய ஜி, ஒரு நாள் இரவு மதுரையில் பொதுக்கூட்டம் முடித்து திரும்புகையில் பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்டின் பின் புறம் மண்டை பிளந்து விழுந்து இறந்து கிடந்தார். உடனே இது பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகளின் செயல் என்று பெரிய கலவரம் நடந்தது. கலவரத்தில் கண்ணில் பட்ட முஸ்லிம்களையெல்லாம் அடித்து உதைத்தனர். அது நடக்கும்போது அத்தா இளம் வயதில் இருந்தார்.

அதில் அடிபட்டு கால் உடைந்து சிலமாதம் வீட்டில் இருந்தார். அதில் பட்ட தழும்பைக்கூட அடிக்கடிக் காட்டி பயமுறுத்துவார். நான் கல்லூரி செல்வேன் என்று அடம் பிடித்தபோது கூட அதைக் காட்டி பயமுறுத்தினார். அவ்வளவு பயங்கர கலவரம் அது. கலவரத்தில் ஈடுபட்ட ஹிந்து அமைப்புகளை சமாதானப்படுத்த இறந்து போன அந்த ஜீயின் பெயரை இந்த பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு சூட்டுவதாக அப்போதிருந்த ஜிபிஎஸ் அரசு முடிவு செய்தது.

பிறகு கொலையாளிகளைக் கண்டிபிடிக்க ஒரு சிபிசிஐடி குழுவை அமைத்தது. பின்பு ஆட்சி கலைக்கப்பட எதிர்க்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்து விசாரணையை துரிதப் படுத்த, கடைசியில் அந்த ஜீயை யாரும் கொல்லவில்லை அவர் வாழைப்பழ தோல் வழுக்கி சிலாப் கல்லில் மண்டை இடித்து செத்துப்போனார் என்பது தெரியவந்தது.

அதன் பிறகு அவர் பெயரை நீக்கி பெரியார் பெயரை வைக்க வேண்டும் என்றும், பெயரை நீக்கக்கூடாது என்றும் இரு தரப்பும் போராட்டம் நடத்த. கடைசியில் வெறும் டவுன் பஸ் ஸ்டாண்ட் என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது. இருந்தாலும் விடாப்பிடியாக ஹிந்து அமைப்பினர் அவர் பெயரிலேயே பஸ் ஸ்டாண்டை அழைக்க கொஞ்ச கொஞ்சமாக அவர் பெயர் மறைந்து “ஆன்டி இண்டியன்னு சொல்லுவாரே அவர் பேருல இருக்கற பஸ் ஸ்டாண்ட்” என்று சொல்லி அப்படியே மருவி “ஆன்டி இண்டியன்” பஸ் ஸ்டாண்ட் ஆனது.

பஸ் ஸ்டாண்டை விடுங்கள், எங்கள் ஊர் மாரிப்பாளையம் கூட ஒரு காலத்தில் கோரிப்பளையம் என்ற பெயரில் இருந்ததாக சொல்வார்கள். உண்மையை நாங்கள் அறிந்ததில்லை. என்னதான் சம்பளம் கம்மியாக குடுத்தாலும் என் முதலாளி தங்கமானவர், என்ன கடையில் வியாபாரம் இருந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதால் லீவுதான் கிடைக்காது.

பஹ்ரீத் ரம்ஜானுக்கெல்லாம் மட்டும்தான் லீவு. மற்றபடி வேறெந்த ஹிந்து பண்டிகைகளுக்கும் லீவு இல்லை. ஒன்றை தவிர. பிள்ளையார் சதுர்த்தி. அன்று மட்டும் எங்கள் கடை இருக்கும் தெருப்பக்கமாக பிள்ளையார் ஊர்வலமாக வரும். “இந்த நாடு ஹிந்து நாடு, துலுக்கனெல்லாம் பாகிஸ்தான் ஓடு”, “தாடி வெச்ச ஆடு, பாகிஸ்தானுக்கு ஓடு” என்றெல்லாம் கோஷம் போட்டு போவார்கள். நானும் சின்ன வயதில் இவர்கள் கூட ஆடிக்கொண்டு போயிருக்கிறேன், போனால் கடைசியில் லட்டு, ஜாங்கிரி பால்கோவாவெல்லாம் கிடைக்கும் என்பதற்காக. ஆனால் ஒருநாள் அத்தா கூப்பிட்டு அங்கெல்லாம் போனால் கர்வாப்ஸி செய்துவிடுவார்கள் என்று போக விடாமல் தடுத்துவிட்டார்.

அதுபோல இன்றும் பிள்ளையார் சதுர்த்தி விடுமுறை. ஆனால் காலை பதினோரு மணிக்கெல்லாம் முதலாளி கூப்பிட்டு “டேய் நவாஸு, நம்ம கடையில டேப்லெட் அத மறந்துட்டு வந்துட்டேன். அதுலதான்டா நம்ம கடையோட மொபைல் பாங்கிங் ஆப் இருக்கு, இன்னிக்கு ஒரு கிளைண்ட் மீட்டிங் வேற இருக்கு. அதுலதான் அப்டேட்டட் வெர்ஷன் ஸ்கைப் இருக்கு. போய் எடுத்துட்டு வரியா? அப்படியே சார்ஜரும் எடுத்துட்டு வாடா” என்று சொன்னார். நானும் அவசர அவசரமாய் கிளம்பி போனேன். எவ்வளவு சீக்கிரம் போகிறேனோ அவ்வளவு நல்லது.

முன்னால் சொன்னேனில்லையா, இரண்டு வகை முஸ்லிம்கள் என்று. பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்தால் மட்டும் ஒரே வகை முஸ்லிம்தான். ‘முஸ்லிம்ல நல்ல முஸ்லீம் கெட்ட முஸ்லீம் ஏதுங்க? முஸ்லீம் என்றாலே தீவிரவாதிதான்’ என்று முப்பது வருடம் முன்பு கடல்பழம் என்ற ஒரு டைரக்டர் வசனம் வைத்திருந்தார்.

அப்படிதான் பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்றும். பார்க்கும் முஸ்லிம்களெல்லாம் அடிக்கப்படுவார்கள், இல்லை கொல்லப்படுவார்கள். நாங்கள் வளைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் எலிகள் போல பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்தால் வீட்டுக்குள் ஒளிந்துகொள்வோம். அடுத்த நாள் போனால்தான் கடைவீதியில் உடைந்த எல்ஸீடி போர்டுகளையும் அலங்கார விளக்குகளையும் சரி செய்ய முடியும். சில சமயங்களில் போலிசின் கெஞ்சலை மீறி கடைகள் உடைத்து சூறையாடப்படும். இப்படிதான் ஒருமுறை காஜா மொய்தீன் தனது ஹோட்டலை காலையில் மட்டும் திறந்திருந்தார்.

மதியம் மூடுவதற்குள் ஊர்வலம் வந்துவிட அவசர அவசரமாய் பூட்டிக்கொண்டு ஓடினார். ஆனால் அதைப் பார்த்துவிட சிலர் ஓடி வந்து கடையை உடைத்து பிரியாணியைத் தின்றுவிட்டு பாத்திரத்தை உருட்டிவிட்டனர். நல்லவேளை அன்று காஜா மொய்தீன் பிழைத்ததே அல்லாவின் கருணை. இப்படி பல பிரச்சினைகள் இருக்கும் ஊர்வலம் வரும் முன்பு கிளம்பிவிட வேண்டும் என்று அவசர அவசரமாய் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கடையின் பூட்டை என் கண்ணைக் காட்டி திறந்தேன். “நமஸ்கார் நவாஸ்” என்றபடி திறந்தது. உள்ளே போய் முதலாளியின் ட்ராவினை திறந்து டேப்லேட்டை எடுத்து பையில் வைத்தேன்.

சுற்றிலும் பார்த்தேன், நான்கு வரிசையாக ஷெல்ப்களில் பல்வேறு பாட்டில்களில் பெனாயிலும், இன்ன பிற கெமிக்கல்களும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. யாரும் இல்லை என்ற உணர்வு ஒரு அதீத சந்தோசத்தை கொடுத்தது. முதலாளி போன்ற தோரணையில் இரு கைகளையும் இடுப்புக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தபடி காலை அளந்து வைத்து இருபுறமும் திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடி நடந்தேன். மனதுக்குள் கம்பீரமாக இருந்தது.

பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும்போதுதான் அந்த சத்தம் கேட்டது, “கணபதிபப்பா மோரியா”, நெஞ்சிலிருந்து எதோ ஒரு ஆவி கிளம்பி வந்து தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டது. கண்கள் அகல விரிந்தபடி உள்ளூர பயத்தோடு மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். ஊர்வலம் ஆரம்பித்து விட்டது. அவர்களைத் தாண்டி ஆன்டி இண்டியன் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு போவது சாத்தியமில்லை. தலையை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு சுவற்றில் சாய்ந்து “யா அல்லா” என்றபடி நெஞ்சில் மெதுவாக தட்டிக்கொண்டு யோசித்தேன். ஆம் அதுதான் வழி. பொத்தானை அமுக்கி கதவை மூடினேன். பேசாமல் ஊர்வலம் கிளம்பும்வரை கடைக்குள்ளேயே இருந்துவிட வேண்டியதுதான்.

உள்ளே டிவியை ஆன் செய்து, சிசிடிவி கேமரா வழியாக ஊர்வலத்தைப் பார்த்தேன். ஐநூறுபேர் ஆக்ரோஷமாக எதையோ கத்தியபடி வந்துகொண்டிருக்க அவர்களுக்கு நடுநாயகமாய் இவர்கள் போடும் கூச்சலெல்லாம் தனக்கு மிகவும் சந்தோசம் அளிக்கிறது என்று கூறுவதுபோல் மாறாத புன்னகையுடன் பிள்ளையார் வந்துகொண்டிருந்தார். ஊர்வலம் நெருங்கி நெருங்கி வந்தது. அவ்வளவுதான் ஏழெட்டு கடை தள்ளி இருக்கும் பீர்முகமது கடைக்கு வந்துவிட்டிருந்தார்கள்.

எப்படியும் இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் கிளம்பி விடுவார்கள் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒருவன் கையில் வைத்திருந்த கட்டையால் பீர் முகமதின் கடை எல்சிடி ஸ்க்ரீனை உடைத்தான். அதைத் தொடர்ந்து பலரும் கடை கதவு என அனைத்தையும் உடைக்கத் தொடங்கினார்கள். பாவம் பீர்முகமது, எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பன். என்னோடுதான் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படித்தான், அப்போது பிள்ளையார் ஊர்வலத்தில் சிக்கிக்கொண்ட அவனது அத்தா செத்துபோனார். வேறு வழியில்லாமல் தள்ளுவண்டியில் பழைய இரும்பு வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கியவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இரும்பு வியாபார கடை வைத்திருந்தான். இன்றோடு அதுவும் ஒழிந்தது. அவனது இருபது வருட உழைப்பு வீணாகப் போகிறது.

“அய்யய்யோ” மனதுக்குள் சுரீரென்றது. கடைகளை உடைக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். விரைவில் எங்கள் கடையும் உடைக்கப்படும். அப்படி உடைக்கப்பட்டால் என் கதி? இதை மறந்து நான் அவனுக்காக பரிதாபப்படுகிறேனே? நான் உண்மையில் பரிதாபத்துக்கு உரியவனா இல்லை பரிதாபப்பட வேண்டியவனா? அல்லா, நான் எப்படி தப்பிப்பது. பீர் முகமதின் கடையின் கதவு உடைக்கப்பட்டு சடசடவென்று உள்ளே புகுந்தவர்கள் கையில் கிடைத்த இரும்பு ராடு, கடப்பாரை என எல்லாவற்றையும் தூக்கிக்கொண்டு வந்து அடுத்த கடையை உடைக்க ஆரம்பித்தனர். அடுத்ததாக முகாஸ் கடை, பின்பு முஸ்தாக் கடை, அடுத்து ஜாகிர் உசைன் கடை என்று எங்கள் கடையை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“தொம்” என்று பெரும் அதிர்வை கிளப்பியது எங்கள் கடை கதவு. உள்ளுக்குள் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். சட்டென்று ஒரு யோசனை தோன்றியது. டிவியை அணைத்துவிட்டு முதலாளியின் டேபிளுக்குப் பின்னால் போய் ஒளிந்துகொண்டேன். “டமார்” கதவு உடைக்கப்பட்டது. “டமார்”, “டமார்”, “டமார்” நன்றாக கிழிக்கப்பட்டதுபோல் திறந்துகொள்ள முண்டியடித்தபடி ஓவென்று கத்திய கூட்டம் உள்ளே நுழைந்தது. “ஜி, பெனாயில் கடை ஜி” என்றான் ஒருவன் ஏமாற்றமாக. “டேய் லச்சுமா.. வெள்ளை கலர்ல இருக்கு, பாலுன்னு நெனச்சு குடிச்சுராத.. அப்பறம் உனக்கு பால் ஊத்திருவாங்க” என்று ஒருவன் சொல்ல எல்லோரும் சிரித்தனர்.

“இங்க ஒருத்தன் ஒளிஞ்சுருக்கான்..” என்ற குரல் கேட்டு எனக்கு பகீரென்றது. நல்லவேளையாக குரல் வெளியே கேட்டது. உள்ளேயிருந்தவர்கள் திபுதிபுவென்று வெளியே ஓடினர். என் உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு ஒரு கண்ணை மட்டும் நீட்டி மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். ஒரு உருவத்தை எல்லோரும் போட்டு அடித்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவன் எட்டி அடி வயிற்றில் மிதிக்க “அல்லா…” என்றபடி புரண்டபோதுதான் அவன் முகம் தெரிந்தது. நாசர். அவன் குரலிலிருந்தும், கண்களிளிருந்தும்தான் அவனை அடையாளம் காண முடிந்தது. கன்னம் வாய் மூக்கு என எல்லாம் இரத்தமாக இருந்தது. நாசர் யாருடைய வம்புதும்புக்கும் போகாதவன். போன வருடம்தான் நிக்காஹ் முடிந்திருந்தது.

அவன் மனைவி நிறைமாத கர்ப்பிணி. இன்னும் பத்து நாளில் குழந்தை பிறக்கும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு நெஞ்சுப் பக்கமாய் ஒரு அதிர்வு கிளம்பி உடல் குலுங்கி அழத் தொடங்கினேன். என் முதுகில் ஓங்கி ஒரு அறை விழுந்து, ஒரு கை என் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துக்கொண்டதை உணர்ந்தேன். “ஜீ.. இங்க ஒருத்தன் ஒளிஞ்சிருக்கான்” சாராய வாடையுடன் கூடிய குரல் என் காதில் விழுந்தது. அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

சுருட்டை முடியுடன் பெரிய மீசை வைத்த ஒருவன் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். நான் பார்த்ததும் எச்சில் தெறிக்க என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். நான் அவனிடமிருந்து திமிரிக்கொள்ள முயலும்போதே திபுதிபுவென உள்ளே நுழைந்து ஏழெட்டு கைகள் என்னை இழுத்துச் சென்று வெளியே போட்டன.

“ஐயா.. ஐயா.. என்ன விட்டுடுங்க. நான் இங்க சம்பளத்துக்கு வேலை பாக்குறேன்”என்றேன். கையால் தடவி கிடைத்த கால்களை பிடித்தேன். சேலையும் கொலுசும் உள்ள கால்கள் கூட கையில் தட்டுப்பட்டது.

“யாரா இருந்தாலும் நீ துலுக்கன்தானடா?” என்றபடி என் இடுப்பில் ஒரு மிதி விழுந்தது.

என் மூளையை அவசரமாய் விரட்டி விட்டேன். நான் முஸ்லீம் என்பதற்கு எந்த அடையாளமும் இல்லை. தாடி வைத்தவன்தான் கெட்ட முஸ்லீம் என்று விஸ்வரூபத்தில் சொல்லியிருந்ததால் நாங்கள் யாரும் தாடி வைப்பதில்லை.

சில பெண்கள் இருப்பதால் நான் சுன்னத் செய்திருக்கிறேனா என்று பார்க்க மாட்டார்கள். அதுபோக பல மருத்துவ காரணங்களுக்காக பலரும் சுன்னத் செய்யத் தொடங்கியிருந்தனர். இதையெல்லாம் முடிவுசெய்து, “இல்லைங்க. என் பேரு ராஜா” என்று அழுதபடி சொன்னேன்.

“என்ன ராஜா? ரபீக் ராஜாவா?” என்றபடி ஒருவன் கையில் ஓங்கி மிதித்தான். அவன் எடை கையில் இறங்கி சுரீரென்ற வலி கிளம்பியது. “ஓ”வென்று கத்தியபடி கையை இழுத்து தொடைகளுக்குள் சொருகிக் கொண்டேன்.

“ஜீ.. விடுங்க ஜீ” எனக்கு ஆதரவு குரல் ஒன்று கேட்டது. “டேய் நீ நெஜமாவே ஹிந்துவா? பொய் சொன்னது தெரிஞ்சுது உன்ன வெட்டிப் போட்டுடுவோம்” என்றான் ஒருவன். அவன் குரலில் இன்னும் குழந்தைமை மாறவில்லை. காக்கி நிக்கரும் வெள்ளை சட்டையும் போட்டிருந்தான். தலையில் கருப்பு தொப்பி. வயது பதினைந்துதான் இருக்கும். மீசை முளைப்பதற்கான தடம் போல் இப்போதுதான் பூனை முடிகள் எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தன.

நாசரிடம் திரும்பி “டேய் உண்மைய சொல்லு, இவன் துலுக்கன்னா உன்ன விட்டுடுவோம்” என்றான். நாசர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது வாயில் பற்கள் உடைந்து போயிருந்தது. முகம் ரெண்டு மடங்காய் வீங்கியிருந்தது. வீங்கிய முகத்துக்குள் புதைந்துபோனதுபோன்ற கண்களோடு என்னைப் பார்த்தான். “இல்ல, இவன் முஸ்லீம் இல்ல” என்று சொன்னான். என் இதயத்துக்குள் யாரோ ஏறி உட்கார்ந்தது போல் இருந்தது. சாகும் நிலையிலும் என்னைக் காட்டிக்கொடுக்காத நாசருக்கு என்ன கைமாறு செய்யப்போகிறேன்?

“இங்க பாரு பொய் சொன்னா உனக்கும் இந்த கதிதான்” என்றபடி நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவனை வேட்டையாடத் தொடங்கினார்கள். கட்டைகளைக் கொண்டு அவன் முட்டியில் அடித்தனர்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனது கால் உடைந்தது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவன் கண்கள் துடித்ததேயன்றி வேறொன்றும் செய்யவில்லை.உடைந்த காலை விரித்து ஒருவன் ஆண் குறியில் மிதித்தான். “ம்ம்ம்..” என்று கத்தியபடி கண்கள் பிதுங்கி விழுமளவு விரித்து, தன்னிச்சையாய் உடல் எம்பி கைகளால் பிடித்துக்கொண்டு வலதுபக்கமாய் சாய்ந்து விழுந்தான். “ஹோ.. ஹோ…” என்று கத்தியபடி சுற்றி நின்றவர்கள் வலுக்கட்டாயமாய் அவன் கைகள் இரண்டையும் இழுத்து இரண்டு பக்கமும் ஏறி நின்றுகொண்டனர்.

மல்லாக்கப் படுக்கவைக்கப்பட்ட நிலையில் ஒன்று, இரண்டு, பத்து, இருபதுபேர் அவன் உயிர்நிலையில் ஏறி மிதித்தனர். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் உடல் எம்பி எம்பிக் குதித்தது. கடைசியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துடிப்பு நின்றது. பிறகு முகத்தில் மிதிக்கத் தொடங்கினர். கன்னமெல்லாம் கிழிந்து போகும் வரை வரிசையாக மிதித்தனர். ஒருவன் ஓங்கி மிதித்ததில் கண் ஒரு பக்கம் கிழிந்து வெளியே தொங்கியது.

அதைப் பார்த்ததும் ஒருவன் கையிலிருந்த கட்டையால் அதை பிடுங்கி வெளியே போட்டு நாசரின் இன்னொரு கண் முன்னாலேயே நசுக்கினான். எனக்கு குடலைப் பிரட்டிக்கொண்டு வாந்தி வந்தது. பிறகு மண்டையில் ஓங்கி மிதித்துக்கொண்டே இருந்தனர். கையிலிருந்த கத்திகளைக்கொண்டு உடலைக் கிழிக்கத் தொடங்கினர். ரத்தம் சதை என எல்லாம் வெளியேறி நாசரைச் சுற்றி மிதக்கத் தொடங்கியது. மெதுவாக.. மிக மெதுவாக செத்துபோனான் நாசர்.

பின்பு என் பக்கம் திரும்பினார்கள். என் பின் மண்டையில் யாரோ ஓங்கி அறைந்தார்கள். நான் தலை குப்புற கீழே விழுந்ததும், என் சட்டை காலரைப் பிடித்து தூக்கப்பட்டேன். மண்ணில் பட்டு உப்புச் சுவையோடு உதட்டோரம் ரத்தம் கசியத் தொடங்கியிருந்தது.

“நிறுத்துங்க” என்று தடுத்தபடி ஒருவன் வந்தான். “அவன்தான் ஹிந்துன்னு சொல்றான்ல” என்று அதிகார தோரணையில் சொன்னான். உடனே அவனைச் சுற்றி பலத்த விவாதம் நடந்தது.

சிலர் என்னை விட்டுவிடவேண்டும் என்றும் சிலர் விடக்கூடாது என்றும் மாறி மாறி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘அல்லா.. நிறைவானவனே.. இந்த சைத்தான்களிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்று’ என்று வேண்டிக்கொண்டேன். கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர்களாய். “சரிப்பா.. நீ ஹிந்துன்னா உன்ன விட்டுடறோம்.. ஆனா இங்க நடந்தத யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது” என்றனர். நான் அழுதபடி “சத்தியமா சொல்ல மாட்டேங்க” என்றேன். அவர்களைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி.

“எதுக்கும் ராமர்ஜீய கூப்பிட்டு கேட்டுடுவோம்” என்று ஒருவன் சொன்னான்.

“சரி ராமர்ஜீய கூப்பிடு” என்றனர். கொஞ்ச நேரத்தில் கூட்டத்தை விலக்கியபடி ஒரு போலீஸ்காரர் வந்தார். வந்தவர் மெதுவாக நடந்து போய் நாசர் பக்கத்தில் நின்றார். தனது பூட்ஸ் காலால் அவனது முகத்தை நகர்த்திப் பார்த்தார். “என்னய்யா.. முழுசா செத்துட்டானா இல்ல மிச்சம் மீதி வெச்சு எங்க கழுத்த அறுப்பீங்களா?” என்றார். “அதெல்லாம் இல்ல ஜீ. முடிஞ்சுது” என்று முன்னால் நின்ற ஒருவன் சொன்னான்.

அவனை ஆமோதித்து பல குரல்கள் மரியாதையாக ஒலித்தது. அந்த போலீஸ் மெதுவாக நடந்து என்னை நோக்கி வந்தார். பளாரெனே என் கன்னத்தில் அறைந்தார். என் வாய்க்குள் கன்னம் கிழிந்து ரத்தம் வடிந்தது நாக்குக்கு இம்சையான சுவையை தந்தது. நான் நடுங்கும் கைகளைத் தூக்கிக் கும்பிட்டேன். “மரியாதையா நீ யாருன்னு சொல்லு. உன்ன நானே பத்திரமா கூட்டிட்டு போறேன்.

பொய் சொன்ன.. உன்ன நானே பொதைச்சுடுவேன்” என்றார். ஏற்கனவே வேகமாய் துடித்துக்கொண்டிருந்த என் இதயம் வெளியே வந்து விழுந்துவிடும்போல் துடித்தது. “சார் நான் உண்மையதான் சொல்றேன்” என்று அழுதபடி சொன்னேன்.

“இங்க நடந்தது ஏதாவது வெளில தெரிஞ்சுது.. உன்ன கண்டு பிடிச்சு, உங்கம்மா மேல பிராத்தல் கேசு போட்டு உள்ள தள்ளிடுவேன்” குரலைக் கடுமையாக்கிக்கொண்டு சொன்னார். அவர் கடுமையாக்கிக்கொள்ளவே தேவையில்லை, இயல்பாகவே அவர் குரல் கடுமையாகத்தான் இருந்தது.

“சொல்ல மாட்டேன் சார்” என்று அவசரமாய் சொன்னேன்.

“சரி போ” என்றவர் கொஞ்சம் நிதானித்து. “டேய்.. உன் ஆதார் கார்டை எடு” என்றார். எனக்கு பகீரென்றது. இடுப்பை தடவிப் பார்த்தேன். நல்லவேளையாக நான் இன்று பர்ஸை மறந்துவிட்டு வந்திருந்தேன்.

“சார் ஆதார் கார்டு எடுத்துட்டு வரல சார்” என்றேன்.

“தேச துரோகி”,”பாகிஸ்தான் ஏஜென்டா இருக்கும் “, “இல்ல ஐஎஸ்”,”லஸ்கர்”, “காஷ்மீர் பிரிவினைவாதி” என்றெல்லாம் திட்டுக்கள் கேட்டது. “முன்னோர்கள் ஒன்றும் முட்டாள்களல்ல, உன்னை மாதிரி ஆளை பிடிக்கத்தான் ஆதார் கார்டு வெச்சுருக்கோம்” என்றபடி மூக்குக் கண்ணாடியுடன் ஒட்டுமளவு நாமம் அணிந்திருந்த ஒருவன் சொன்னான்.

“இப்ப என்ன ஜீ பண்ணுறது?” போலிஸைப் பார்த்து ஒருவன் கேட்டான்.

“ஒன்னும் பண்ண முடியாது”

“ஜீ உங்க ரெட்டினா ஸ்கேனர்ல பாக்கலாமே” என்றான் நாமம்.

“அதெல்லாம் முடியாதுய்யா.. அப்பறம் இவனுக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா என் மண்டைய உருட்டுவாங்க”

நெருப்பும் நீரும் மாறி மாறி கடந்த என் எண்ணத்தில் நடந்த அந்த உரையாடலில் எனக்கு என்ன நடக்குமோ என்ற பயம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

என்ன செய்வது என்று போலீஸ் யோசிக்க ஆரம்பித்தார். முப்பது நொடிகள்தான் யோசித்திருப்பார். எனக்கு வெகுநேரம் போல் தோன்றியது. “டேய் சுப்ரமணியம் இங்க வா” என்றார். வெள்ளை வெளேரென்ற ஆஜானுபானுவானவன் ஒருவன் முன்னாள் வந்தான்.

அவன் நெற்றியில் ரத்தத்தை கொண்டு இழுத்ததுபோல் குங்குமம் வைத்திருந்தான். “நீ என்ன பண்ற.. போயி ஜீப்பு கண்ணாடிய ஒடைச்சு உள்ள இருக்கற ஸ்கேனர எடுத்துக்கோ. அப்படியே சீட்டுல கொஞ்சம் கேஸ் பைல்ஸ் இருக்கு. அதையும் எடுத்து கிழிச்சு போட்டுரு. இங்க பாருடா.. எல்லாம் முடிஞ்சதும் அந்த ஸ்கேனர தூக்கிப் போட்டு உடைச்சுடனும்” என்றார். அவ்வளவுதான் என் மனதில் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் உடைந்தது. இதோடு முடியப்போகிறது. அல்லா.. உன்னிடம் வருகிறேன். அம்மா, அத்தா என்னை மன்னிச்சுடுங்க. என் கண்ணில் நீர் வழிய ஆரம்பித்தது.

ஆச்சு எல்லாம் முடிந்தது. ஸ்கேனரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அல்லாஹு அக்பர். மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். “பாருடா” என்று பின்னால் ஒருவன் என் பிடரியில் அடித்தான். கண்ணைச் சுழற்றிக்கொண்டு வந்தது. அப்படியே சரிந்தேன்.

“கொஞ்சமாவது அறிவிருக்கா ஜீ” என்று அவனைத் திட்டுவது தூரத்தில் கேட்டது. அவன் பதிலுக்கு எதோ சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். யாரோ என்னை மடியில் தூக்கிப் போட்டதுபோல் இருந்தது.

என் இமையை யாரோ பிரித்ததுபோல் இருந்தது. ஒரே சிவப்பு நிறம். கண் கூசியது. இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டேன். என் வாழ்வில் கடைசியாக ஒரு முறை என்னை மரியாதையாக அழைக்கும் குரல் கேட்டது.

“நமஸ்காரம் முகமது நவாஸ் உங்களுக்கு பாரதப் பிரதமர் ராமானந்த புராணிக்கின் வாழ்த்துகள்”

என் கண்களில் மங்கலாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்த பிள்ளையார் முகம் தெரிந்தது.

•••