Category: சிறுகதை

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதைகள்/ செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

download (4)

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-1

அபிப்பிராயம்
#

எல்லாரிடமும் அபிப்பிராயம் கேட்டாகி விட்டது. என்னைத் தவிர. …
விஷயம் இதுதான். கலாவிற்கு இப்போதை விட கூடுதல் சம்பளத்தில் ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் வேலை ராஜஸ்தானில்.
சென்னையில் இருந்து ராஜஸ்தான். போகலாமா வேண்டாமா?

எல்லாரிடமும் கேட்டானபின் என் முறை. எதிரில் கலா.

“நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“இதில் நான் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? ஒன்று நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும் கலா. நான் ஏதாவது சொன்னாலும், அது, நான் அந்த நிலையில் இருந்தால் என்ன செய்வேன் என்பதாகவே இருக்கும். அது உங்களுக்கு எப்படி பொருந்தும்? ஆகவே நீங்கள் எடுக்க வேண்டிய முடிவு இது. நான் சொல்வது உங்களுக்கு புரிகிறதா?”

அவள் எழுந்து போன வேகத்தில் ஏதோ புரிந்த மாதிரி தான் தெரிந்தது.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-2

மௌனமே காதலாய்

#

கண்ணீரை திரும்பத் திரும்பக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது தொலைக்காட்சி. …
எந்தவிதக் கண்ணீருமின்றி, அமைதியாய் இருந்தது எங்கள் அடுத்த வீட்டு நாய் ஒன்று, அதன் துணை இறந்த நாளிலிருந்து.
அடுத்தடுத்த நாட்களில்தான், அனைவருமே கவனித்தோம். எப்போதும் குறைக்குமந்த நாயின் இடைவிடாத மௌனத்தை.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-3

காதல் கடிதம்
#

அடுத்த வீட்டிலிருந்து அப்படியொரு சத்தம். ஓடிப்போய் பார்த்தபோது உதைபட்டுக் கொண்டிருந்தான் சக்கரை. எங்களுக்கு தெரிந்த நாளிலிருந்து புத்தி சரியில்லாதவன். காதல் கடிதம் ஒன்றைக் காட்டி, எவர் கொடுக்கச் சொன்னதென்று, கேட்டுக் கேட்டு அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நாள் முன்பு, என்னிடம் கடிதம் போலொன்றை, அடுத்த வீட்டு அக்காவிடம், கொடுக்கச் சொன்னவன்தான், அங்கு அதிகமாக சக்கரையை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-4

விழிகள்

#

பயணங்களில் பெரும்பாலும் வாசிப்பது அவன் வழக்கம். அன்றைய வாசிப்பில் ஆழ முடியாமல், ஈர்த்தன அந்த விழிகள். இடைப்பட்ட பயணிகளின் அசைவுகளின் ஊடே அப்படியொரு நிலைத்த பார்வை. பயணம் முடிந்த பின்னும், நெடுநேரம் நினைவில் இருந்தது, கன்னத்தில் ஒரு கறுப்புப் பொட்டோடு, அவ்வப்போது சிரித்தும் வைத்த, அந்த குழந்தை (யின்) கண்கள்.

o

ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டல் என்ற தேசமும் அதன் இளவரசர்களும் ( சிறுகதை ) / றாம் சந்தோஷ் ( அறிமுகப் படைப்பாளி )

download (3)

முன் குறிப்பு: இக்கதையானது உண்மைச் சம்பவங்களையும், மனிதர்களையும் மையமிட்டு எழுதப்பட்டதாகும். எனினும் இக்கதை உண்மையானது இல்லை.

இக்கதை ஒரு தேச எல்லைக்குட்பட்ட எனினும், முத்தேசக் குணமுள்ள அதாவது, தத்தமது உடல்களையும், அவ்வுடல்களுக்கு உள்ளும், அவற்றிற்கு வெளியேயும் வாழ்ந்தலையும் மனங்களையும் ’ஆளும் மொழி’ இன்னதென அறியாமல் இயங்கும் மக்களின் பகுதியிலமைந்துள்ள, ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டல் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் ஒரு தேசத்தில் வாழ்ந்து வந்த, பிறரை வாழவிடாமல் செய்த, தூக்கு மாட்டிக்கொண்ட இளவரசர்கள் பற்றியதாகும்.

***

இக்கதைப் பற்றிய முந்தைய பத்தி அல்லது அந்த அளவிலான ஒற்றை தொடரைப் படித்தவுடன் இக்கதை முழுவதும் இதே மாதிரியாக வளைத்து, நெளித்து எழுதப்பட்ட கோணல் எழுத்தாக இருக்கப்போகிறதோ என்று அச்சப்பட வேண்டாம். இருக்கிற ஒரு ‘கோ’மானின் கோணல் எழுத்தே போதும் என்கிற அலுப்பின் குரலில் நானும் பல நேரம் பேசியிருப்பதால் அவ்வாறினி இக்கதை வளைய, நெளிய எழுதப்படாது என்று உறுதியளிக்கிறேன். எனினும் அதையும் மீறி ஒருவேளை வளையும், நெளியும் அக்கோணல் எழுத்து இக்கதையுள் நுழைந்துவிட்டால் அளித்த உறுதியைத் திரும்ப பெற்றுக்கொள்கிறேன். இனி கதைமாந்தர்களுக்கு வருவோம்.

***

ஸ்டீபன் பெல்லி என்ற கணபதி, காளிதேவி, கற்பூரநாயகி, கணகவள்ளி ஆகியோரைப் பூஜிக்கும் கண்ணப்பதாசன் என்று அழைக்குமளவிலான, கண்களையே பிடிங்கி வைக்கும் அக்மார்க் இந்து / ஹிந்து, இந்தியன் / ஹிந்தியன், எனினும், ‘தி’கட்சிகளின் புண்ணியத்தால் இந்தி / ஹிந்தி கற்றுக்கொள்ளாதவன் என்பவனைப் பற்றி இக்கதையில் அடிக்கடி வரலாம். அன்றி, ஒருவேளை இந்த பத்தி மட்டுமே அவனைக் குறித்து இக்கதையில் வரும் கடைசி சொல்லலாகவும் இருக்கலாம். இதனையே இக்கதையின் தொடக்கமாக வைத்துக்கொண்டு முன்னகரலாம். என்றால், இக்கதையில் பெல்லி கதாபாத்திரமானது சொல்லப்பட்டதைப் போன்றே சொல்லியும், சொல்லப்படாமலும், சொன்னதைச் சொல்லவில்லை என்று பேசியும் அலையும் ஒரு மோசமானதும் மோசமில்லாதுமான கதைசொல்லியால் எழுதப்பட்டதாகும்.

***

இக்கதையில் முதலில் சொல்லப்பட வேண்டியவராக நான் நினைத்தது ‘மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜா’ பற்றிய ஆகும். எனினும், இவ் முதலாம் ராஜாவின் கதையானதுத் தற்கொலையில் முடியவிருப்பதால் அவர்தம் கதையை இக்கதையின் முடிவில் வைப்பதா அல்லது தொடக்கத்தில் வைப்பதா என்ற கேள்வி என்னைத் துளைக்கிறது. என்றால், அத்தகைய துளைப்பிற்கான காரணம், “இதுபோன்ற துக்ககரமான சொல்லலைக் கதையின் தொடக்கத்தில் வைத்தாலோ அல்லது முடிவில் வைத்தாலோ வாசகர்களை / அவர்தம் மனங்களை அது பாதிக்கும் / வருத்தமடையச் செய்யும்” என்று என் நண்பன் சொன்னதுதான்.

அன்றி, அவ்வாறொரு தூக்கில் முடியும் அல்லது தொடங்கும் ஒரு கதையை வாசகன், ஏதேனும் நல்லகாரியத்திற்குப் போகும்போதோ அல்லது அவன் மனம் மகிழ்ச்சியை நாட விரும்பும் சமயத்திலோ படிக்க நேர்ந்தால் “அவன் என்னடா கத இது.. ச்சீ கருமம்.. என்று சொல்லலாம் அல்லது என்னடா இது அபசகுணம் என்று பழிக்கலாம்” என்று இன்னொரு நண்பன் (சிலர் இவனை நண்பி என்று அழைத்து கேலி செய்வர்.) சொன்னதும்தான்.

எனவே இத்துர்சொல்லலை நடுவில் வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து இங்கு வைக்கிறேன். எனினும் இதுவே இக்கதையின் நடு எனப்படும் மையமாக இருக்கும் என்ற எந்தவிதமான உறுதியுமில்லாததால் கதை எழுதப்பட்டு முடிந்தவுடன் இச்சொல்லலை எங்கு வேண்டுமானாலும் நகர்த்திக்கொள்ளலாம் என்பது என் இப்போதைய முடிவு. இது இருக்கட்டும்.

***

இக்கதையில் மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜாவைப் பற்றி கூறிய நிலையில், அவர் வாழ்ந்து மடிந்த அதே துறையில் அவருக்கு இளையவராய் வந்து சேர்ந்த மாண்புமிகு இளவரசர் இரண்டாம் ராஜா பற்றியும் கூறவேண்டியது கட்டாயமாகிறது. ஏனெனில் மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜாவைப் போன்றே இவரும் தூக்கிமாட்டிக் கொண்டு சாக நினைத்தவராவார். எனினும், தூக்கு மாட்டிக்கொண்டு தன் முன்னவர் துடிதுடித்து மடிந்தார் என்ற தகவலைக் கேட்டு மனம் மாறியவராய் அதாவது, தூக்குமாட்டிக்கொள்ளும் தன் எண்ணத்திலிருந்து பின்வாங்கி, பிறகு மருந்து குடித்து மாண்டுபோனார் மாண்புமிகு இளவரசர் இரண்டாம் ராஜா. இனி இக்கதையில் வரும் குட்டி இளவரசர் என்பவர் குறித்து காணலாம்.

***

குட்டி இளவரசர் பொதுவாக ஆண்களின் கண்களுக்கு அதிகம் தெரியமாட்டார் என்ற செய்தி அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலில் அதிகம் பரவியிருந்தது. அன்றி, அவர் கண்களுக்குதான் ஆண்கள் தெரியமாட்டார்கள் என்ற செய்தியோ அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிருந்து ஒரு பர்லாங்கு தூரமிருந்த பெண்கள் என்பவர்கள் தங்கியிருந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் (முன்சொன்ன தகவலைவிடவும் வேகமாய்) பரவியிருந்தது.

***

குட்டி இளவரசர் தம் அந்தரப்புரத்து இளவரசிகளை விட்டுவிட்டு இந்த பக்கத்து தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலுக்கு வந்தபோது தம் இளவரசிகளுடனான உடல்புணர்ச்சியை இழந்து தவித்தார். எனினும் அவருடைய இந்த கொடும் இழப்பை ஈடுசெய்ய தொழில் நுட்பம் அவருக்கு உதவியது. என்றால், அவர் தமது அந்தரப்புரத்து இளவரசிகளை மனதால், வார்த்தைகளால், வாட்ஸ் அப் வீடியோக்களின் பார்த்தல்களால் புணந்தார்.

மேலும், அவ்வாறு அவர் தொடர்ந்து புணர்ந்துகொண்டிருக்க கடைசியில் அவருக்கு நேரம் போதா நிலையே ஏற்பட்டது. அவ்வாறான நேரம் போதா நிலையை ஈடுசெய்ய வேண்டி குட்டி இளவரசரோ பக்கத்து நாளிலும், அதற்குப் பக்கத்து நாளிலும் நேரத்தைத் தொடர்ந்து கடன் வாங்குபவராய் மாறலானார். அவ்வாறு அவர் தொடர்ந்து நேரத்தைக் கடன்வாங்கத் தொடங்கியபோது, அவரை அவர்தம் குடிகளனைவரும் கடங்காரா என்று செல்லமாக அழைக்கத் தொடங்கினர்.

அதுபோக, நம் குட்டி இளவரசரின் கண்களுக்கு ஆண்கள் தெரியமாட்டார்கள் என்பதால் அவருடன் தங்கியிருந்த ஆண்களை அவர் வெறும் உடலற்ற ஆன்மாக்களாகவே – ஆவிகளாகவே உணர்ந்தார். அன்றி, இதை தம் ஹாஸ்ய வரிப்பிற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விருப்பிய அவ்வான்மாக்கள் – ஆவிகள் செய்த காரியங்கள் சொல்லத்தக்கதாகாத எனினும் இங்கு சொல்லப்படவேண்டியவை ஆகும்.

அவர்கள் – அவ்வான்மாக்கள் – ஆவிகள் – திடீர் திடீர் என்று நாய்போல் குரைக்கவும், நரி போல் ஊளையிடவும், உடலுறவில் ஈடுபடும் பெண்களென ஹ்ம்… ஹ்ம்… என்று சப்தமிட்டவும் செய்தனர். அவ்வாறு அவர்கள் செய்யும் சப்தத்தால் அதிகம் மிரண்டு போன குட்டி இளவரசர் ஒருநாள், தான் படுத்துக்கொண்டிருந்த மஞ்சத்தின் மீதிருந்து ‘தொப்’பென்று விழுந்தார்.

அவ்வாறு அவர் விழுந்தது அவர் மஞ்சத்திற்குப் பக்கத்தில், கீழே தரையில் படுத்துக்கொண்டிருந்த ஆண் எனும் அவ்இளவரசரின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு ஆன்மா – ஆவியின் மீதாகும். அவ்வான்மாவோ இளவரசரின் கீழ் சராயைக் கீழே இழுத்து ஒதுக்கி அவர் ஆண்குறியைக் கீழே தள்ளியது. அவர் ஆண்குறியானது கீழே தள்ளப்பட அவருடலும் நிலைகுலைந்து கீழே தொம்மென்று விழுந்தது. இதனால் மிகவும் மருட்சியுற்ற குட்டி இளவரசர் தன் குறியைக் கீழேதள்ளி அதன் மூலம் தன்னுடலை கீழ் விழுவித்த, விழுவித்ததன் மூலம் தன் உடலின் கீழ்ப்பரப்பில் எதையோ மேல் தள்ளி கீழ் இழுக்கப் பார்த்த ஆன்மாக்கள் என்ற ஆவிகள் இருக்கும் அந்த அரண்மனையின் கீழடுக்கிலுள்ள, கிழக்கு திசைப் பார்த்த, கிழட்டு அறையின் கீழ்த்தரையில் இனியும் படுக்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தவராய் கீழே பார்க்காமல் வான்நோக்கிபடி வழிநெடுக கிடுகிடுவென ஓட்டம் கண்டார்.

ஓட்டம் கண்டவர் ஓடிப்போனது அவர் வேண்டாமென ஒதுங்கிய அறைக்கு ஒரு பர்லாங்கு தூர இடைவெளியிலிருந்த ஒரு சிற்றறைக்கு ஆகும். அந்த சிற்றறைக்குச் சிலர் சின்னவீடென்ற பெயர் வைத்திருந்தனர்.

***

இக்கதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதே படித்த அதாவது, கதையை முழுசாய் படிக்காத ஒருவர் பின்வருமாறு சொன்னார்: “இக்கதை கதைகளின் கதையாகும் என்று சிலரும், கதையாடல்களின் கதையாகும் என்று சிலரும் சொல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது.”

அவர் சொன்னதை நான் இங்கு முக்கியமாய் குறிப்பிடக் காரணம், சொன்னவர் வெறும் இலக்கிய ஆரூடம் சொல்பவர் மட்டுல்ல. மாறாய் இலக்கிய உலகில் முக்கியமானவராவார். அத்தகைய முக்கியமான ஒருவர் முக்கியமற்று சொன்னதை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக சொல்வதுதான் ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இலக்கிய நிகழ்வாக இருக்கமுடியும். அதனால் அத்தகையதொரு முக்கியத்துவம்வாய்ந்ததும் முக்கியத்துவமற்றதுமான ஒன்றே இங்கு கதைச் சம்பவமாகி உள்ளது என சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

அன்றி, அத்தகைய முக்கியமானவர்களுடன் தனக்குத் தொடர்புள்ளதை அப்பொழுதிற்கப்பொழுதே முகநூலில் பதிதல் என்பதே ஒருவன் தன்னை இலக்கியவாதியாக நிருவிக்கொள்ளவதற்கான அடிப்படைத் தேவையாகும். அப்படியான ஒரு முகநூல் பதிதலைச் செய்யும் முன்பு அத்தகைய ஒரு முக்கியமானவரைப் பற்றிய கூடுதல் தகவல் ஒன்றை இக்கதையிலும் பதிந்துவிட்டு முன்னகரலாம். அவர் பற்றிய முக்கியமானதும் முக்கியமில்லாதுமான பதிவு:

என் நண்பர் அல்லாதவரும் பல கருத்தரங்குகளைத் தான் நடத்தும் கருத்தரங்குகளில் பங்கேற்று கட்டுரை படிக்கவருவோரிடமே காசுவாங்கி நடத்தியவருமானவர்தான் மேற்சொன்ன முக்கியமானவராவார். அவரை இங்கு நாமொரு கில்லாடி என்றுதான் பாராட்ட நினைக்கிறோம். எனினும், அவரை நெறுக்கமாக அறிந்த பலரும் அவரைச் சொல்லாடி – வாயாடி – கேடி என்றே அதிகம் புகழ்ந்துரைப்பர் (ஆனால் இதை அவர்முன்பு சொல்வதில்லை.) என்பதால், நாமும் அவர்தம் வழி சென்று அவரை பெரிதாய் புகழ்துரைப்போம்; போற்றுவோம். கேடியார் வாழ்க – அவர் போன்றவர் தம் புகழ் ஓங்குக!

கேடியார் அவ்வாறு கருத்தரங்குகள் நடத்திக் கிடைத்த மேல் வருமானத்தில் சில சின்ன வீடுகளைக் கட்டியுள்ளார் என்பது இங்கு கட்டாயம் சொல்லவேண்டிய தகவல் ஆகும். (எனினும், இதை ஒற்றை அர்த்தத்தில் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது இங்கு வைக்கப்படும் முக்கிய வேண்டுகிறோம்.) அதுபோல், எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதே இக்கதை பற்றி அவர் புகழ்ந்ததுமேகூட ஒரு கப் காபிக்காகத்தான் என்பது இங்கு கட்டாயம் சொல்லக்கூடாத தகவல் ஆகும். என்றாலும், அன்னார் புகழை நாம் ஆவணப்படுத்த வேண்டியுள்ளதால் சும்மா அதையும் சொல்லி வைப்போம். சுபம்.

இடைக்குறிப்பு 1: கதைக்கு இவரைப் பற்றிய ஆவணம் தேவையில்லை என நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் இவரும் கதைமாந்தர்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்க.

***

முற்சொன்ன சிற்றறை அல்லது சின்னவீட்டு என்பதில் வாழ்ந்துவந்தவர்கள் முதன்மை இளவரசரும், அவரின் முக்கிய நண்பியுமாவர். அந்நண்பியைச் சிலர் நண்பன் என்று சொல்லி கிட்டல் செய்து வந்தனர் என்பதைத் தவிர்த்து அவளைப் பற்றி அதிகம் சொல்வதற்கில்லை. அன்றி, மாண்புமிகு முதன்மை இளவரசரே இங்கு முக்கியமாய் சொல்லப்படவேண்டிய முக்கியமானவரும் முக்கியமல்லாதவருமாவார் என்பதால் இனி அவர் குறித்து காண்போம்.

முதன்மை இளவரசரின் சொந்தப் பெயர் என்னவென்று தெரியாத அளவுக்கு அவருடைய பட்டப் பெயர்கள் அந்தப் பக்கத்து தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலில் பிரசித்தம். முதன்மை இளவரசர் காலைகளில் ஒருவிதமாகவும் அது சாயும் வேளைகளில் இன்னொருவிதமாகவும் இருக்கும் ஒரு வினோதமான மனிதர் என்று கூறுவதுண்டு. அப்படியான ஒருவரைப் பற்றி புரிந்துகொள்ள ஒரு சிறு உதாரணம்:

முதன்மை இளவரசர் தான் படுத்துறங்கும் போது ஒரு சிலையென மல்லாக்கப் படுத்தபடி குரல் கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவராவார். அப்படியாக அவர் சிலையெனப் படுத்துக்கொண்டிருக்கும் போது அவரின் வலது கை வான் நோக்கியும் அல்லது மேல்நோக்கியும், இடது கை மண் நோக்கியும் அல்லது கீழ்நோக்கியும் இருக்கும். வலக்கையில் ஒரு கைஅருவாள் இருப்பதைப் போன்றும் இடக்கையில் ஒரு மணிச்சரடு இருப்பதைப் போன்றும் இருக்கும். அதுபோல், கால்கள் இரண்டும் ஒற்றென்றிராமல், ஒரு காலை மண்டியிட்ட வாகிலும், இன்னொரு காலை ஓடுவதற்குத் தயாராக உள்ளதைப் போன்று அதன் முட்டியை ஒரு இன்ச் முன்னோக்கியும் வைத்திருப்பார் முதன்மை இளவரசர்.

எனினும், அப்படியான ஒரு சிக்கலான சிலையை முதன்மை ராஜா தன் உடலில் செதுக்கிக்காட்ட எடுத்துக்கொள்வது வெறும் ஒரே ஒரு செகண்டுதான். என்றால், அத்தகையதொரு வேகத்துடன் பாயும் மாய மான் அவர்.

***

தான் ஒரு மாய மான் என்பதால் அடிக்கடி மாயமாகிப் போகும் குணமுடையவராக இருந்தார் முதன்மை இளவரசர். அவ்வாறு அவர் மாயமாகிப்போனபோது, அவர் தன் குடிகளின் மீது சொன்ன குற்றச்சாட்டு அந்த தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும், அதற்குப் பக்கத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் மிகப் பிரசித்தம். அப்படியாக அவர் என்னதான் சொன்னார் என்பதன் விளக்கம் பின்வருமாறு:

முதன்மை இளவரசர் தன் குடிகளுடன் ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்றார். திடீரென அவ்நகர்வலத்தின் போது காணமல் போனார் முதன்மை இளவரசர். அப்போது அவரைத் தேடி அலைந்தவர்கள் அவரைக் காணவில்லையே என்று அலைந்து அலைந்து பின் அலுப்புற்றனர். எனினும், கடைசியில் அவர்களிருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார் முதன்மை இளவரசர். அவ்வாறு வந்து சேர்ந்தவரிடம் அவர்கள், “எங்குபோய் தொலைந்தீர்கள்.. நீங்கள் காணவில்லையே என்று நாங்கள் எவ்வளவு தவிப்புற்றோம் தெரியுமா?” என்றனர். அதற்கு மறுமொழியாற்றிய முதன்மை இளவரசர், “என்ன நான் தொலைந்து போனேனா? நீங்கள் அனைவரும்தான் கூட்டாய் காணமல் போனீர்கள்!” என்றார். அதை கேட்டவுடன் அவர்தம் மந்திரி, மைத்துனர்கள் அனைவரும் திகைத்துப் போய்த் தின்ன எதையோ தங்கள் வாய்களில் தினித்ததுக் கொண்டவர்களைப்போல திறந்தவாயுடன் விட்டம் பார்த்து ஆச்சரியமுற்றனர். என்ன இருந்தாலும் முதன்மை இளவரசரின் மூளை முதன்மை இளவரசரின் மூளைதான்!

***

அடுத்து, இக்கதையை எப்படித் தொடர்வதென்பதை நினைத்தால் அது எனக்கு மலைப்பைய் வரவழைத்து விடுகிறது. அவனவன் காலை எழுந்து காலைக்கடன் முடித்தவுடன் கை வைத்தால் கட்டற்று கணக்கில்லாமல் எழுதுகிறான். சிலவனோ மாலை வந்ததும் மருந்து ஒரு குப்பி ஏன் (சில மொடா குடியன்கள்) குடத்தையும் கூட அசால்டாய் குடித்துவிட்டு கண்களை மூடியபடியே எழுதுகின்றான். இத்தனைக்கும் இவர்கள் எழுதுவது ஒன்றிரண்டு பக்கங்களோ ஒரு பத்து பக்கங்களோ ஒரு நூறு பக்கங்களோ அல்ல. மாறாய், தொட்டால் துவழாமல் அன்றைய நாளின் 24 மணி நேரமும் பத்தாமல் பக்கத்து நாளில் ஒரு மணிநேரத்தைக் கடன்வாங்கி ஆயிரம் இரண்டாயிரம் பக்கங்கள் எழுதும் கருமமே கண்ணான கடவுள்கள். ஆனால், நானோ இவர்களளவு எழுத யோக்கியமற்று ஒற்றைப்படை பக்கங்களுக்கே நாக்கு தள்ளி மல்லாகப்படுத்துவிடும் சைத்தானாவேன்.

***

நான் இப்படி என் முன்னோர்கள் பழிக்கும் சைத்தானாகிவிட்ட துக்க முடிவை என் மனம் செறித்துக்கொள்ள மறுக்கிறது. சில நேரங்களில் தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா நம் கதையில் வரும் ராஜாக்களைப் போல என்றும் தோன்றுகிறது. சரி தற்கொலை என்றால் முதலாம் இராஜாவைப் போல தூக்குமாட்டிக் கொண்டா அல்லது இரண்டாம் ராஜாவைப் போல மருந்து குடித்தா? அப்படி ஒருவேளை மருந்து குடிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தால், இரண்டாம் ராஜா குடித்ததைப் போன்றே விஷமருந்தை மட்டும் ராவாய் குடிப்பதா? அல்லது ‘உன் செய்யுளுலக முன்னவன் நான்தான்’ என்று என் முன்னே முகநூல்களில் வந்து நிற்பவர்கள் குடிக்கும் ‘அந்த’ மருந்துடன் மிக்ஸ் செய்து குடிப்பதா? அடச் ச்சீ! ஒரு நிமிடம் பொறுங்குள். இது என்ன கருமம் பிடித்த ஆலோசனை எனக்கு. இல்லை. இல்லை. இதை இது என்ன துரதிஷ்டம் பிடித்த ஆலோசனை எனக்கு என்று இலக்கிய நயம் மேலிட செல்லிவிட்டு இனி மீண்டும் முதன்மை இளவரசர் கதைக்கு வருவோம்.

இடைக்குறிப்பு 2: கதைக்கு இக்கதைசொல்லியின் கதை தேவை இல்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் இவரும் கதைமாந்தர்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்க.

***

முதன்மை இளவரசர் என்னதான் பல விஷயங்களில் மஸ்தான் என்றாலும், அந்த விஷயத்தில் அவர் ஒரு சுஸ்தான்* (சுஸ்து – சோர்வு, சோற்வுறக்கூடியவர்) என்று கூறுவாள் அவருடைய நண்பி. அவ்வாறு முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி அவள் கடைசியாக குறை கூறியது நம் குட்டி இளவரசரிடம்தான். குட்டி இளவரசரிடம் நண்பி தன் குறையைக் கூறி முடிக்கும்போது, குட்டி இளவரசரும் அவளிடம் தனக்கு நேரவிருந்த கொடுமையைக் கூறினார்.

நண்பியோ தாங்கள் சொல்வது தனக்கு விளங்கவில்லை என்றும் கொஞ்சம் விளக்கினால் நன்றாக இருக்கும் என்றாள் குட்டி இளவரசரிடம். அவரோ இதுதான் சாக்கு என, விளக்கினால் என்பதை விலக்கினால் என்பதாகப் புரிந்துகொண்டர் போல் நடித்து, அவள் ஆடைகளை விலக்கத் தொடங்கினார். அவர் அவள் ஆடைகளை விலக்க அவளுடம்பு அவருக்கு விளங்கத் தொடங்கியது.

***

குட்டி இளவரசர் தனக்கு நேரவிருந்த கொடுமையை நண்பிக்கு விளக்கியபோது அல்லது நண்பிக்கு, விலக்கி விளக்கியபோது அவரின் மனபாரம் சற்றே குறைந்திருந்தது. அன்றி, அதைவிடவும் தான் விளக்கமுற்றதன் முடிவில் அல்லது தன் ஆடைகள் விலக்கமுற்று தான் விளக்கமுற்றதன் முடிவில் அவள் உடல்பாரம் சற்றுக்கும் மிகுதியாகவே குறைந்திருந்தது.

இருவர்தம் பாரமும் குறைய இவர்தம் கதை முடிய நேர்வது ஒரு சுப – மங்கல முடிவுதான். எனினும், மேற்சொன்ன இருவரை ஒருவராகப் பார்த்துவிட்டார் நண்பியின் முதன்மை நண்பர் அதாவது, நம் முதன்மை இளவரசர் என்பது இக்கதையின் முக்கியமானதும் முக்கியமல்லாததுமான திருப்பம் ஆகும்.

***

முதன்மை இளவரசர் தான் பார்த்த முக்கியமானதும் முக்கியமல்லாததுமான அந்த திருப்பத்தைத் திரும்பத் திரும்ப எல்லோரிடம் சென்று சொன்னது குட்டி இளவரசருக்கு வருத்தத்தையும், வருத்தத்தின் உச்சத்தையும் காட்டியது. இதனால் சற்றும் மனம் தளராத மாயமானானவர் கடைசில், தன் உடல் தளர்த்தி மாயமனார். இவர் இப்படி மாயமாகிப் போனது பற்றி ஏற்கனவே ஒருமுறை கூறப்பட்டது. மேலும், மங்கலம் கருதி அதன் மீளச் சொல்லுதல் இங்கு தவிர்க்கப்படுகிறது.

***

முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி கூறும்போது மூன்றாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றியும் கூறவேண்டுமென்பது இக்கதையில் தவிர்க்க முடியாததாகும். அவ்வாறு முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி கூறியவுடன், இரண்டாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றி கூறாமல் எதற்கு மூன்றாம் நிலை இளவரசர் பற்றி கூறுகிறீர்கள் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். என்றால், ஏற்கனவே இரண்டாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றி கூறியாகிவிட்டதென்பதும், அவர் மாய்ந்துபோக முழுமுதல் காரணமாக இருந்தவர்தான் முதன்மை இளவரசர் என்பதும் இங்கு சொல்லவேண்டியதும் சொல்லக்கூடாததுமான தகவல்களாகும். அதுபோல, குட்டி இளவரசரும் மூன்றாம் நிலை இளவரசரும்தான் இக்கதையின் ராஜாக்கள் ஆவார் என்பதும் இங்கு முக்கியமாய் சொல்லவேண்டியதும் அதிமுக்கியமாய் சொல்லக்கூடாததுமான தகவல் ஆகும். இது இருக்கட்டும்.

***

மூன்றாம் நிலை இளவரசர் இருக்கிறாரா இல்லையா என்று தெரியாத அளவுக்கு உடலுடையவர் அல்லது உடல் என்று அடையாளப் படுத்துமளவிலான கொஞ்சம் எலும்புகளையும் அதன் மேல் ஒரு பெரும் போர்வையென தோலைப் போர்த்தியவருமாவார். தன் உடலில் கொஞ்சம் சதையும் இருக்கிறதென்று சதா வாதித்திட்டுக் கொண்டிருப்பவரின் அங்கங்களுள் முக்கிய அடையாளம் அவர் தலைமுடி ஆகும். பிறரிலிருந்து வேறுபட்டு பாதி மழித்தும் மழிக்கமலுமான ஆர் ஸ்டைல் – ஹேர் ஸ்டைல் – ஓர்ஸ்டைல் என்ற ஒரு வடிவழகை தன் தலையழகாய் கொண்டிருந்தார் என்பது அவர் வாழ்ந்து வந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும், அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிருந்து ஒரு பர்லாங்கு தூரமிருந்த பெண்கள் என்பவர்கள் தங்கியிருந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் பரவலாக்கம் பெற்றிருந்தது. இதுவொருகையில் பிறரை அவர்பால் பொறாமை கொள்ள வைத்திருந்தது. அன்றி, ஆர் ஸ்டைல் – ஹேர் ஸ்டைல் – ஓர்ஸ்டைல் மன்னன், ஒல்லிக்குச்சி மன்னன் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் அவரைப் பார்த்து பிறர் பொறாமை படும் அல்லது பொறாமையே பொறாமைபடும் பண்பொன்று இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

அது, மூன்றாம் நிலை இளவரசர் படுத்த அடுத்த நொடி பரலோகம் போனவர் போல் தினந்தினம் தற்காலிமாகமாய் தன் உடலின் தொடர்பை நிலவுலகுடன் துண்டித்தபடி தூங்குவார் என்பதாகும்.

அத்தகையவர் காலை வந்தவுடன் தன் கால்களை அசைத்து நிலவுலகம் மீள்பவரான அவரின் இடி விழுந்தாலும் எழாத எழிலுறக்கத்தைப் பார்த்து எரிச்சலுற்றனர் சிலர். அந்தச் சிலர், முன்றாம் நிலை இளவரசர் தன் உள்ளாடைகள் அணிந்துகொண்டு உறக்கிக் கொண்டிருக்குபோது எச்சில் துப்பும் இரண்டுறுப்புகளில் கீழுள்ளதான ஓர் உறுப்பில் ஒரு துண்டை எடுத்து அதைச் சுருட்டி வைத்துத் துவைத்தனர். அப்படியாக அவர்கள் அதிரத் துவைத்தும் அவரோ அசைந்தாரில்லை. அதாவது, அவர் துள்ளி எழவில்லை என்றால்கூட பரவாயில்லை; குறைந்தபட்சம் மெல்லகூட எழவில்லையே என்ற மனவருத்தத்தால் அவர்கள் மனமுடைந்து போயினர்; மேலும், இதனால் பாதிப்புற்று அந்நாளுக்கு மறுநாள் அம்மறுநாளின் உச்சி மதியம் வரும்வரை மயக்கம்போட்டு விழுந்தனர்.

அப்படியான தூக்கமிழக்கா தூய மன்னனின் பாதி நாள் நில உலகத் துண்டிப்பை சிதைப்பது எப்படி என்று பலரும் சதி செய்துவந்த வேளையில், அந்த வேலையை ஒரு ரதி வந்து செய்யலானார். அந்த ரதி வெறும் ரதி இல்லை. சுரஸ்வதி.

சுரஸ்வதி கடாச்சியம் பெற்றவராய் ஒருநாள் ராவு தொடங்கி மறுநாள் ராத்திரி ஆகும்வரை விடாமல் எதையேனும் வாசித்து வாசித்து வாட்டம் காணத்தொடங்கினார் மூன்றாம் நிலை இளவரசர். அன்றி, அவருக்குத் தானும் ஒரு எழுத்தாளனாகி வாசகர்களை வாட்டலாம் என்ற ஆசை மனதிலும் அது உறங்கும் உடலிலும் தோன்றியது. இதற்குத்தான் யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ் வையகம் என்று புரிந்துகொண்டிருந்தார் மூன்றாம் நிலை இளவரசர்.

மேலும், அவ்வாறு தோன்றிய ஒரு ஆசையினடிப்படையில் எழுதத் தொடங்கிய மூன்றாம் நிலை இளவரசர், அதன் தொடக்கத்திலேயே துவண்டுபோய் மாண்டுபோக நினைத்து மருந்தும் குடித்தார். இது ஏற்கனவே இக்கதையில் சொல்லப்பட்டது என்பதாலும், மங்கலம் கருதி அதன் மீளச் சொல்லுதல் இங்கு தவிர்க்கப்படுகிறது என்று கூறி முடிப்போம். சுபம். மங்கலம்.

பின்குறிப்பு: இக்கதை சுபச்சொல்லுடன் முடியும் மங்கல கதையே ஆதலால் எங்களை இக்கதை துன்பிக்கச் செய்கிறது என்று துளைக்காதீர்கள்.

•••••

தழும்பின் கதை ( சிறுகதை ) / உதயசங்கர்

download (22)

எப்படியும் இன்று ஒரு கதை எழுதி விட வேண்டும் என்று உட்கார்ந்து அவருடைய லேப்டாப்பைத் திறந்த கதாசிரியருக்கு ஒரு மணி நேரத்தைக் கடத்தியும் ஒரு எழுத்தும் அடிக்க முடியவில்லை. கதாசிரியர் கதையைத் தேடித் தேடி கடைசியில் சோர்ந்து போனார். யோசிக்கும்போது நெற்றியைத் தடவுகிற பழக்கம் உண்டு. கைவிரல்களில் தட்டுப்பட்ட மேடும்பள்ளமுமான அந்தத் தழும்பு.. ஆம் அந்தத் தழும்பு.. அப்போது தான் அவருக்கு தன்னுடைய நெற்றியில் எப்படி இந்த தழும்பு வந்தது என்று ஞாபகப்படுத்தினார். அட இந்தத்தழும்பின் கதையைச் சொல்லலாமே. இப்படி ஆரம்பிக்கலாம்.

நான் தழும்பு பேசுகிறேன். என்ன வாசகரே அதிர்ச்சியாக இருக்கிறதா?

என்ன கதாசிரியரே கதை விடுறீங்க. எங்கேயாவது தழும்பு கதை சொல்லுமா? கெக்கேகெக்கே

என்று சிரிக்கிற உங்களைப்பார்த்து கதாசிரியர் கொஞ்சம் யோசிக்கிறார். வாசகர்களின் கருத்துக்களை அலட்சியம் செய்யலாமா? அப்போது நவீனச்சிறுகதையின் பிதாமகரான வ.வே.சு. ஐயர் அவருடைய நீண்ட தாடியைத் தடவிக்கொண்டே வந்தார்.

“ ஏம்ப்பா.. 1916-லேயே நான் அரசமரம் கதை சொல்றமாதிரி எழுதியிருக்கேன். அப்பவே அதை யாரும் ஒண்ணும் சொல்லல்லை… “

கதாசிரியரின் ஆதர்ச எழுத்தாளரான புதுமைப்பித்தன் வெற்றிலைச்சிவப்பு நாக்கில் எப்படி ஏறியிருக்கிறது என்று நாக்கை நீட்டிப்பார்த்தவர் கதாசிரியரைப்பார்த்து,

“ வே..இப்படியெல்லாம்கெடந்து யோசிச்சீர்னா ஒரு கதை உம்மால எழுத முடியாதுவே… நாங்கூட மூட்டைப்பூச்சி கதை சொல்ற மாதிரி எழுதியிருக்கேன்… வாழையடி வாழையாய் வரப்போகிற உம்ம வாசகன் புரிஞ்சிக்கிடுவான்…. எதைப்பத்தியும் கவலைப்படாம எழுதும்வே..”

என்று நமுட்டுச்சிரிப்புடன் சொன்னார். அவுஹ சொன்னபிறகு கதாசிரியருக்கு அப்பீலே கிடையாது. எல்லாக்கிலேசங்களையும் புறந்தள்ளிவிட்டு தழும்பை கதை சொல்லச்சொன்னார்.

உள்ளங்கையளவுக்கு காசியின் நெற்றியில் இருந்த அந்தத் தழும்பு வேல்ச்சாமியைப் பார்த்ததும் முகம் சுளித்தது. தன்னுடைய ஒழுங்கில்லாத, கோரைகோரையான விளிம்புகள் சற்று சுருங்கி விரிந்தன. உடனே கணத்தின் பின்னத்தில் ஒரு வலி அந்தத் தழும்பில் ஊடுருவிப் பாய்ந்தது. அந்த வலியில் மூளையின் செல்கள் மரணத்தை கண்முன்னே கண்டமாதிரி பயந்து நடுங்கின. அந்த நடுக்கம் காசியின் வலதுகையை மேலே தூக்கி அந்தத் தழும்பைத் தடவிக் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்தியது. சொரசொரப்பான காசியின் வலது உள்ளங்கை வழுவழுப்பான தழும்பைத் தடவியபோது வளர்ப்புநாயைத் தடவிக்கொடுக்கும்போது சொகமாக கழுத்தை நீட்டுமே அப்படி அந்தத் தழும்பும் விரிந்து கண்களை மூடிப் பெருமூச்சு விட்டது. அந்தத்தழும்பை மறைக்க எவ்வளவோ பிரயத்தனப்பட்டான் காசி. அதேபோல அந்தத்தழும்பிற்கான சம்பவத்தையும் மறக்க முயற்சித்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமி கண்ணில்படும்போதெல்லாம் அந்தக்காட்சி அவன் கண்முன்னே அத்தனை துல்லியமாக ஓடியது. அந்தத்துல்லியத்தில் அவனே கவனித்திராத இன்னும் கூடுதலான விவரங்களும் இருந்ததைப்பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். அவனை நோக்கி வந்த கல் அப்போது தான் தார்ரோடு போடுவதற்காக கொட்டி வைத்திருந்த பெரிய ஜல்லிக்கல். அதுவரை மண்சாலை தான். அந்தக்கல் சப்பட்டையாகவும் இல்லாமல், சதுரமாகவும் இல்லாமல், அறுங்கோணமாக விளிம்புகளில் கிரஷர் கட்டிங் வரிகளுடன் இருந்ததை இப்போது உணரமுடிந்தது. அதனால் தான் இத்தனை கோரமாய் அந்தக் காயமும் தழும்பும் காசியின் நெற்றியில் அழிக்க முடியாதபடிக்குத் தோன்றிவிட்டது. அதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. எப்போதும் கல் எறிவதைப்போல வேல்ச்சாமியின் கை தலைக்கு மேலே தூக்கி உடலை முன்னால் வளைத்து வீசி எறியவில்லை. அவனுடைய முழுபலத்தையும் அந்த ஜல்லிக்கல்லில் செலுத்தி பிரமாஸ்திரத்திடம் மந்திரம் சொல்லி அனுப்பியதைப்போல ஜல்லிக்கல்லை அனுப்பினான். வீசி எறியப்பட்ட கல் அவனை நோக்கி வருவதைப் பார்த்தான் காசி. ஆனால் அசையவில்லை. மூளை குனிந்து கொள் என்றோ, ஓடிவிடு என்றோ அலாரம் அடித்ததைப்போலச் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறது. காசி அவனுடைய தலையைக் குறிவைத்து வந்து கொண்டிருந்த கல்லின் வேகத்தையும் சுழன்று வரும் அதன் அழகையும் மெய்ம்மறந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

என்ன இருந்தாலும் வேல்ச்சாமி வேல்ச்சாமி தான். சின்னவயசிலிருந்தே அவனுக்கு எல்லாக்கலையும் கைவந்தது. இத்தனைக்கும் அவனும் காசியும் விரோதிகளில்லை. தீராத பகையென்று எதுவும் கிடையாது. சின்ன வயசில் இருந்தே இரண்டு பேரும் ஒரே தெருவில் குடியிருந்தார்கள். ஒன்று போலவே நகராட்சி ஆரம்பப்பள்ளிக்குப் போனார்கள். இரண்டு பேருக்கும் ஒன்று போலவே படிப்பு வரவில்லை. இரண்டுபேரும் ஒன்று போலவே பள்ளிக்கூடம் போகாமல் காடுகரை என்று சுற்றினார்கள். ஓணான் அடித்தார்கள். வேல்ச்சாமி எப்படியோ ஒரு கவட்டாபுல்லை வாங்கி வந்தான். அந்த கவட்டாபுல்லில் வைத்து எறிவதற்காக சின்னச்சின்ன கற்களைப் பொறுக்கிச் சேர்த்து வைத்தான் காசி. அந்தக் கற்களின் மீது ஒரு அணிலின் பெயரோ, ஒரு மைனாவின் பெயரோ, ஒரு சிட்டுக்குருவியின் பெயரோ ஒரு ஓணானின் பெயரோ எழுதப்பட்டிருந்தது. வேல்ச்சாமி மரத்தின் மீது ஒரு மைனாவைப்பார்த்து விட்டால் வைத்தகண்ணை எடுக்க மாட்டான். அரைஞாண் கயிற்றில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் டவுசரின் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கும் கவட்டாபுல்லை கையில் எடுப்பான். பின்னால் கையை நீட்டினால் காசி அவனுடைய டவுசர் பையில் சேகரித்து வைத்திருக்கும் அந்த சிறிய உருண்டைக்கற்களில் ஒன்றை எடுத்துக் கொடுப்பான். அந்தக்கல்லை வாங்கி எதற்கென்றே தெரியாது. உதட்டிலும் நெற்றியிலும் சாமி கும்பிடுவதைப்போல வைத்து முணுமுணுப்பான். சிறிய அந்த தோல்த்துண்டில் கல்லை வைத்து இழுப்பான்.

பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் காசி மரத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். விர்ர்ர் என்று ஒரு சத்தம் கேட்கும். காசியின் கண்முன்னால் ஒரு மைனா சொத்தென்று கீழே விழும். இரண்டு பேரும் சேர்ந்து மைனாவைச் சுட்டுத் தின்பார்கள். கவட்டாபுல் தான் வேண்டும் என்பதும் கிடையாது. சிறிய கல் கிடைத்தாலும் துல்லியமாக இலக்கைத் தாக்கிவிடுவான். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அத்தனை விளையாட்டுகளையும் வேல்ச்சாமி தான் சொல்லிக்கொடுத்தான். எந்த விளையாட்டிலும் அவனைத் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. அவன் எந்த அணியில் இருந்தானோ அந்த அணியே வெற்றி பெற்றது. எல்லோரும் அவனுடைய அணிக்குப்போவதற்கு ஆசைப்பட்டனர். எல்லோரும் பச்சைக்குதிரை விளையாட்டில் ஒருத்தரைக்குனிய வைத்து தாவினால் வேல்ச்சாமி மூன்று பேரை குனிய வைத்துத் தாண்டினான். எத்தனை உயரத்திலிருந்தும் குதித்தான். குதித்து அப்படியே நின்றான். எவ்வளவு நீளத்தையும் தாண்டினான்.

கிணற்றில் வாளிவிழுந்தால் எடுத்துக்கொடுத்தான். வீடுகளில் பாம்பு புகுந்து விட்டால் பிடித்து விளையாடினான். ஓணான்கள் அவனைப்பார்த்து விட்டால் தலை தெறிக்க ஓடிவிடும். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அவன் சாகசவீரனாக இருந்தான். காசி எப்போதும் அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டே அலைந்தான். வேல்ச்சாமி இளைஞனான போது சில்லரை வியாபாரம் செய்தான். மதுரை விளக்குத்தூண் கடைகளில் சேலை துணிமணிகள் வாங்கி தவணைக்குக்கொடுப்பது, புளி, மிளகாய் வத்தல் மொத்தமாக வாங்கி சில்லரைக்கு விற்பது, பழைய பேப்பர், புத்தகம் வாங்கி விற்பது, திருவிழா சமயங்களில் கிலுக்கு, பொம்மைகள், பலூன்கள், விற்பனை செய்வது என்று வியாபாரியாக மாறிவிட்டான்.

காசி சின்னச்சின்ன திருட்டுகளாகச் செய்ய ஆரம்பித்தான். வெளியே காயப்போட்டிருக்கும் துணிமணிகளைத் திருடுவான். அசந்து போயிருக்கும் வீடுகளில் ரெண்டு பாத்திரபண்டங்களைத் திருடுவான். டிரான்ஸிஸ்டர் ரேடியோவைத் திருடுவான். பெரும்பாலும் அவனுடைய திருட்டுகளுக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன் போகாத மாதிரியான பொருட்களைத் திருடுவான். திருட்டுப்போன பொருட்களின் மதிப்பை விட போலீஸ்காரர்களுக்கு அதிகம் கொடுக்க வேண்டியதிருக்கும் என்ற யதார்த்தம் மக்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கம் போகமாட்டார்கள். காசிக்கு அன்றன்றைய பாட்டுக்குக் கிடைத்தால் போதும்.

என்ன கதை சொல்றீங்க கதாசிரியரே! ஏதோ தழும்புக்கதைன்னு சொன்னீங்க.. ஆனால் வேற எங்கேயோ போய்க்கிட்டிருக்கீக.. எங்களுக்கும் வேற பாடுசோலி கிடக்குல்ல… ஏதாவது சொன்னா வ.வே.சு., புதுமைப்பித்தன்னு பெரிய ஆட்களைத் துணைக்குக்கூப்பிடுறீக….

அடடா.. இப்படித்தான் எதையாவது சொல்ல ஆரம்பித்து எதையாவது சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள் கதாசிரியர்கள். இது ஒரு வியாதி தான். தக்கசமயத்தில் இடையீடு செய்ததுக்கு நன்றி வாசகரே!

வேல்ச்சாமிக்குக் கலியாணம் முடிந்தது. மஞ்சுளா வீட்டுக்கு வந்த நேரம் தெருவில் உள்ள இளைஞர்கள் எல்லோரும் வேல்ச்சாமியின் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே கிடையாய் கிடைந்தார்கள். உடனே மஞ்சுளா அந்தரியோ இல்லை சுந்தரியோ என்று கற்பனைக்குதிரைகளை ஓடவிடாதீர் வாசகரே! அவள் மிகச்சாதாரணமான பெண்தான். அப்புறம் என்ன விஷேசம்? ஏன் இளைஞர்கள் கூட்டம் அங்கே குவிந்திருந்தது என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் இல்லையா? காசியைக்கேட்போம்.

மஞ்சு அந்தத் தெருவில் உள்ள எல்லோரிடமும் பேசினாள். அதுவும் இளைஞர்களிடம் சிரித்துப்பேசினாள். அந்தச் சிரிப்புக்கும் அவள் பேசுகிற பேச்சுகளுக்கும் வேறு வேறு அர்த்தங்களை ஒவ்வொருத்தரும் நினைத்துக் கொண்டார்கள். அதற்கு அவள் எப்படி ஜவாப்தாரியாக முடியும்? அவளை வெள்ளந்தி என்றும் சொல்ல முடியாது. அவளுக்கு ஆண்களைப் பிடித்திருக்கிறது. ஆண்களின் மீதான ஒரு ஈர்ப்பு அவளைச் சிரிக்க வைத்தது. ஆணின் அருகாமையை அவள் மிகவும் விரும்பினாள். வேல்ச்சாமி மாதத்தில் பாதிநாட்கள் ஊரில் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு முறை ஊரிலிருந்து வியாபாரம் முடிந்து வரும்போதும் வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவற்றையும் ஒப்பிப்பாள். வேல்ச்சாமிக்கு வெளம் பொங்கி வரும். அவன் மஞ்சுவை எதுவும் கேட்க மாட்டான். அப்படியே கேட்டாலும் அவள் பதில் சொல்லமாட்டாள். ஒரு மோகனச்சிரிப்பைச் சிந்துவாள். ஒயிலாக நடந்து வேல்ச்சாமியின் அருகில் வந்து இறுக்கி அணைப்பாள். உதடுகளைக் கவ்வி இழுப்பாள். வேல்ச்சாமியின் கோபம் புகையாகி விடும். அவன் ஊர்ப்பயல்களைத் திட்டுவான். அடுத்த ஊருக்கு வியாபாரத்துக்குப் போகும்வரை வீட்டு வாசலில் காவல் இருப்பான்.

எல்லோரையும் போல காசியும் மஞ்சுவைப் பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டின் முன்னால் நின்றான். வேல்ச்சாமிக்கும் அவனுக்குமான தொடர்பு இற்றுப்போய் வெகுகாலமாகி விட்டது. ஆனால் அந்தத் தொடர்பை இப்போது புதுப்பிக்க நினைத்தான். வேல்ச்சாமியின் அம்மாவிடம் போய் வலியப்பேசினான். உயரமாக ஒல்லிக்குச்சியாக இருந்த வேல்ச்சாமியை விட கட்டுமஸ்தானாக இருந்த காசி அவளைக் கவர்ந்தான். தினமும் வந்து மஞ்சுவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

வேல்ச்சாமி ஊரிலிருந்து வந்த அன்று தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. காசி வழக்கம் போல மஞ்சுவைப்பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டிற்குப் போனான். வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவிவரங்களையும் வேல்ச்சாமியிடம் சொல்லியிருந்தாள். வீட்டு வாசலில் காத்திருந்த வேல்ச்சாமி காசியைப் பார்த்தவுடன் தயாராக வைத்திருந்த கல்லை எடுத்து புகழ்பெற்ற தழும்பு ஏற்படுத்த எறிந்தான். எறிந்த கல் காசியின் நெற்றியில் பட்டவேகத்தில் தெறித்து விழுந்தது. கணநேரத்தில் காசியின் நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் வழிய ஆரம்பித்தது. காசி அப்படியே சரிந்து கீழே உட்கார்ந்தான். வேல்ச்சாமி திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. வீட்டுக்குள்ளே போனான். மஞ்சுவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. எதுவும் கேட்கவில்லை. குளித்து விட்டு நன்றாகச் சாப்பிட்டான். பலூன் வியாபாரப்பையையும் ஸ்டாண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.

அவ்வளவு தானா கதை என்று சலிப்புடன் கேட்கிற வாசகருக்கு சில நிமிடங்கள் பொறுக்க வேண்டிக் கேட்டுக்கொள்கிறார். வாழ்க்கை விசித்திரமானது என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். ஊருக்குப்போயிருந்த வேல்ச்சாமி திரும்பி வந்தபோது அவன் எதிர்பார்த்த மாதிரியே மஞ்சு காசியுடன் ஓடிப்போயிருந்தாள். அவனுடைய அம்மா மஞ்சுவை வைதாள். வேல்ச்சாமி அவளை எதுவும் சொல்லாதே என்று அம்மாவை அதட்டினான். ஆறுமாதம் கழித்து அதே தெருவுக்கு காசி மஞ்சுவுடன் குடி வந்தான். ஊரிலிருக்கும் பொழுதுகளில் வேல்ச்சாமி தூரத்திலிருந்து மஞ்சுவைப் பார்ப்பான். அவ்வளவு தான். அது போதும் அவனுக்கு. வேல்ச்சாமியின் அம்மா எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் வேறொரு திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இப்படிச் சொன்னால் மட்டுமே வாசகர்களைத் திருப்திப்படுத்தமுடியும் என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். அத்துடன் கலைக்கும் இப்படியான கற்பிதங்கள் தேவைப்படுகிறது. குரூரமான யதார்த்த வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் ஒரு லட்சியக்காதல் தேவைப்படுகிறதல்லவா.

சரி. சரி. கதை முடிந்து விட்டதா? எங்களுக்குச் சில சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன என்று கேட்கும் வாசகர்களுக்கு ஒரு பின்குறிப்பு.

நீங்கள் என்ன கேட்க வருகிறீர்கள் என்று கதாசிரியர் புரிந்து கொள்கிறார். கதையின் துவக்கத்தில் கதாசிரியரின் நெற்றித்தழும்பின் கதை என்கிற மாதிரி ஒரு பில்டப் இருந்ததே. இந்தக் கதையின் காசி கதாசிரியர் தானா? என்று கேட்க வருகிறீர்கள் இல்லையா. கதாசிரியர் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால் காசியும் அவரே. வேல்ச்சாமியும் அவரே. மஞ்சுவும் அவரே.

ஐயோ போதும். போதும். ஆளை விடுங்களய்யா என்று தலைதெறிக்க ஓட நினைக்கும் உங்களிடம் கடைசியாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல நினைக்கிறார் கதாசிரியர்.

மஞ்சு இப்போதும் ஆண்களைப்பார்த்துச் சிரிக்கத்தான் செய்கிறாள். ஏன் வேல்ச்சாமியைப் பார்த்துக் கூடச் சிரிக்கிறாள். வேல்ச்சாமி அவ்வப்போது அவளுக்கு கடன் என்ற பெயரில் பணம் கொடுத்து உதவுகிறான். இதெல்லாம் காசிக்குத் தெரியும். அவன் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. அவனுடைய தொழிலில் மும்முரமாக இருந்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தத்தழும்பின் முகம் சுருங்கி விரிகிறது. பளபளப்பான தன் எல்லைகளை விரித்து ஓரங்களில் ஞாபகத்தின் வரலாற்றை எழுதுகிறது. அத்துடன் இந்தக்கதையை எழுதிய கதாசிரியரிடமும் வாசிக்கிற வாசகர்களிடமும் அந்தத் தழும்பு ஒரு கேள்வியைக் கேட்க நினைக்கிறது. கதாசிரியர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவோ சொல்கிறார். கலை அமைதி கெட்டுவிடும் என்று சொல்கிறார். அமைதியைக்குலைப்பதற்காகத்தானே எழுதுவதாகச் சொல்கிறீர்கள். அப்புறம் அமைதி அமைதி என்று கூவுகிறீர்கள் என்று தழும்பு இடைமறித்தது. எந்தக் கதாபாத்திரம் கதாசிரியர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறது. கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குகிற வரைக்கும் தான் கொஞ்சம் பவ்யமாக இருக்கிற மாதிரி இருப்பார்கள். அதற்கப்புறம் சுதந்திரமாகி விடுவார்கள். கதாசிரியர்கள் கையாலாகதவர்கள் தான். ஆனால் என்ன தான் தழும்பு கதாசிரியர் சொன்னபடி கேட்காவிட்டாலும் தழும்பு கதாசிரியர் வழியாகத்தானேப் பேசவேண்டும்.

நீட்டி முழக்கி மிகுந்த நம்பிக்கையோடு தழும்பு கேட்ட கேள்வியை கதாசிரியர் சைலண்ட் மோடில் போட்டு விட்டார். என்ன செய்தாலும் தழும்பு என்ன கேட்டிருக்கும் என்று வாசகர்களுக்குத் தெரியாதா?

••••

இடைவிடாத துரத்தல் – சிறுகதை – பெரு.முருகன்.

download (19)

‘ப்ரம்மம் ஸ்த்யம் ஜகத் மித்யா ‘பெரியதுறவி அழுத்தந்திருத்தமாக உச்சரித்துவிட்டு கொய்யாக்காவை ஒரு கடிகடித்தார்.கடிபட்ட துண்டு கொய்யா நாவினில் பட்டு, சுவையை மூளைக்கு கடத்தி,தொண்டையில் வழுக்கி வயிற்றுக்குள் சென்று அடங்கியது.’ஆஹா என்னே ஒரு விந்தை; இந்த உலகமே பொய் என்கிறோம்,கானல்நீர் என்கிறோம்,மாயா என்கிறோம் ,ஆனால் இந்த சிறு கொய்யாவின் மகிமை,நம் எல்லா வாதத்தையும் மறுத்துவிடும் போலிருக்கிறேதே,அட இந்த தோன்றுவதும் தோன்றாததும் ப்ரமை ஆகும்.எல்லாம் ஈஸ்வர லீலை’.பெரிய துறவி மனதில் சொல்லிக்கொண்டே தோப்பிலிருந்த ஒரு கொய்யாமரத்தின் மீது நன்கு சாய்ந்து கொண்டார்.

பெரியதுறவியின் மனதிலிருந்த விஷயத்தை உள்வாங்கி கொண்டவராக ,சின்னதுறவி கலகலவென நகைத்தார்.’என்ன ஸ்வாமி கொய்யாவின் சுவை நிஜமாகவே தோன்றுகிறதா?பின் எதற்க்காம் உலகை பொய் என்று சொல்லவேண்டும்?’

பெரியதுறவி பதில் சொன்னார்.’கொய்யாக்காவின் சுவையா ?நிஜத்தில் கொய்யாக்காவே இல்லை என்கிறேன்;இந்த உலகம் ,அதில் காணும் பொருட்கள், நான் நீ ,எல்லாமுமே பொய்;சிலந்தியானது தன் உடலில் இருந்து நூலெடுத்து கூடுகட்டி ,பின்அதை அழியவிடுகின்றாற்போலே,ப்ரம்மமானது இவ்வுலகை தோன்றச்செய்து விளையாடுகின்றது,போகபோக நீ புரிந்து கொள்வாய்’.பெரியதுறவி கண்களை மூடிக்கொண்டார். பின் அவர் கண்களை திறந்து பார்த்தபோது சின்னதுறவியைக்கண்டு பெருமூச்சு விட்டார்.ஆறடிக்கு குறையாத உயரம்,பொன்னிறமேனி ,தோள்வரை புரளும் சுருண்ட கருங்குழல்,ஐயோ ஆண்டவனே ,கிடைக்கின்ற ஒருவேளை உணவுக்கே இந்த உடற்கட்டா?வயது என்ன சொன்னான்?நாற்பத்தைந்தா?பார்த்தால் முப்பது தான் மதிக்கலாம்!எல்லாம் ஈஸ்வரலீலை!பெரியதுறவி திரும்பவும் கண்களை மூடிக்கொண்டார்.அவருக்கு அறுபது வயதாகின்றது.ஆனால் எண்பதோ அல்லது நூறோ என்று பார்ப்பவர்கள் கூறுவார்கள்.கருத்து சுருங்கிபோன மேனி ,பஞ்சடைந்த கண்கள்,பழுப்பு வெண்ணிறத்தில் தாடியும் மீசையும் ,எப்போது சாவு வரும் என்று நாட்களை கடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்.

சின்னதுறவி ஆய்ந்து முடித்ததும் ,’ஸ்வாமி நான்சென்று இதை சமைப்பதற்கு பானையும் நீரும் கொண்டு வருகிறேன்’,என்று கூறிவிட்டு தோப்பைவிட்டு வெளியே சென்றார்.தோப்புக்கு வெளியே கிழக்கும் மேற்க்குமாக நீண்டிருந்த சாலையில் மேற்குபுறமாக நடந்தார்.அது ஆடிமாதம், நேரம் பிற்பகல் இரண்டு இருக்கலாம்.சாலையில் பலதரப்பட்ட வயதுகளில் ஆண்கள் பழுப்புநிற வேஷ்டிகளில் ,சிலர் தலைப்பாகை அணிந்து போய்க்கொண்டும் வந்துகொண்டும் இருந்தனர்.வலப்புறம் இருந்த கூரைவேய்ந்த சிறுகோயிலினில் கூழ் ஊற்றப்பட்டு அந்த இடமே களேபரமாக காட்சியளித்தது.கோயில் பூஜாரி ஒருஓரமாக உட்கார்ந்தபடியே தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.சற்றுதள்ளி இடதுபுறமாக புதிதாக கட்டப்பட்ட முசல்மான் அரண்மனையொன்று தனித்து காணப்பட்டது.திடீரென்று நான்கு வெண்ணிறகுதிரைகள் பூட்டிய சாரட் வண்டியொன்று கிழக்குபக்கம் சென்றது.அதுபோன திசையில், தூரத்தில் அலைகள் ஆர்ப்பரிக்கும் ஓசை அமுங்கினாற்போல் கேட்டது.

சின்னத்துறவி இன்னும்கொஞ்சம் மேலே நடந்து ஒருநாட்டுஓடு வேயப்பட்டிருந்த வீட்டின்முன் நின்று அதன் கதவை தட்டினார்.உடனே கதவை திறந்த ஒருஆள் அவரை வணங்கிவிட்டு புதிதான மண்பானையும் அதில் நீரும் எடுத்துவந்து வைத்தான்.சின்னத்துறவி அவனை ஆசிர்வாதம் செய்துவிட்டு மண்பானையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தவழி நடந்தார்.

சின்னத்துறவிக்கு பூர்வீகம் காசிமாநகரம்.ஆனால் காசியில் பிறந்தவரல்லர்.அவரின் சொந்த ஊர் காவிரிஆற்றுப்பக்கம் ஏதோ ஒருகுக்கிராமம்.பனிரெண்டு வயதுவரையினில் செழுமையாகத்தான் வளர்ந்து வந்தார்.பின்னர் பெற்றோர் இறந்துபடவே போக்கிடம் அற்ற அவர் ஊர் ஊராக சுற்றி கடைசியில் மலையாளதேசம் குருவாயூரப்பன் கோயிலில் அடக்கம் புகுந்தார்.அவர் பிறப்பிலேயே நல்ல சிவப்பு;அழகான முகம் வேறு;எனவே தலைமைகுருக்கள் அவரை சொந்தப்பிள்ளையாக தத்தெடுத்துக்கொண்டார்.அவர் இரண்டுவருடம்வரை அங்கேயே வளர்ந்து மலையாளத்தையும் கூடவே கிருஷ்ணமந்திரங்களையும் கற்றுகொண்டார்.நாள்தவறாத அதுவும் வேளை தவறாத சத்துநிறைந்த ருசியான உணவு.இதனால் அவரது உடல் மேன்மேலும் தகதகவென ஆனது.அவ்வபோது மலையாளபெண்டிர் சிலரின் இரகசியதொடுகை வேறு,அவருக்கு தலைகால் புரியவில்லை.ஒருநாள் வடதேசத்தில் இருந்து ஒரு கூட்டம் கோயிலுக்கு வந்தது.அக்கூட்டத்தின் தலைவருக்கு ஒரு ஐம்பது வயதிருக்கும்.அரையில் ஒரேஒரு பச்சைபட்டுவேஷ்டி,மற்றபடி உடல்முழுக்க பொன் ஆபரணங்கள்,வலதுகையில் தங்கத்தாலான நீளமான புல்லாங்குழல்,ரோமங்கள் சிறிதும் அற்ற தளதள தேகம் ,முகம்,நெற்றியிலே ஒற்றை சந்தன கோடு,அவர்களை சுற்றிலும் பத்துபேர்கள் வரை கைகளில் வாள்தாங்கி காவல் காத்தனர்.ஆனால் இவர்களைவிட அவரை கவர்ந்து இழுத்தது ,கூட இருந்த பெண்களே;அவர்கள் மொத்தம் ஒரு இருபது பேர்கள் இருப்பார்கள்,சிவப்பிலும் பச்சையிலும் வெண்ணிறத்திலும் ஆன பட்டு சீலைகளை அணிந்திருந்த ,தந்தமோ தங்கமோ எனும் அவர்களின் மேனி வண்ணம் ,அவைகளின் மேலிருந்து வீசிய மெல்லிய சுகந்தம் ,வாயினில் அதக்கிய தாம்பூலத்திலிருந்து வழிந்த சிவந்த எச்சிலை கைத்துணியால் துடைக்கின்ற இலாவகம்,பொங்கிபூரித்திருந்த மேனி ,மையிட்டிருந்த கண்களில் தென்ப்பட்ட ஒருவித போதை,இவையெல்லாம் சேர்ந்து அவரை சுண்டி இழுத்தது.

அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகள் செய்யும்படி தலைமைக்குருக்கள் இவரிடம் சொல்ல ,மனதிலும் உடலிலும் என்னமோ வெடிக்க ,இவரும் அவர்களுக்கு தங்கவேண்டிய வசதிகள் செய்துதந்து கோயிலையும் அக்கம்பக்க சுற்றுபிரதேசங்களையும் சுற்றிக்காட்டினார்.ஒருமாதகாலம் தங்கியிருந்த அவர்களின் இந்தியும் சமஸ்கிருதமும்,அவற்றுடன் சேர்த்து சாமியாரின் லீலாவினோதங்களும் புரியலாயின.அந்த தேவகன்னிகையர் கூட்டம் முதலில் யார்யாருக்கோ மனைவிகளாக இருந்தவர்கள்,இப்போது கிருஷ்ணபரமாத்மாவின் நேரடி தோன்றல் என்று கூறப்படும் சாமியாரின் அடிவருடிகளாக மாறிப்போனவர்கள்.சதாசர்வகாலமும் அவர்கள் மெல்லும் தாம்பூலத்தில் ஸோமம் என்றபொருள் கலக்கப்படுவதாக சொல்லப்பட்டாலும் அது கஞ்சா என்றே நினைத்தார்.தவிர இரவுகளில் அந்த கன்னியர்கள் சாமியாருக்கு செய்யும் பணிவிடைகளை கண்டவர் தனக்கு வாழ்வு இனிமேல் அங்கேதான் என தீர்மானித்துக்கொண்டு ,பிற்பாடு புறப்பட்டவர்களின் அடியில் தானும் ஒட்டிக்கொண்டார்.

ஒருமாதகாலம் தெலுகு கலிங்க என்று ஊர்சுற்றி பின் காசிமடத்தை அடைந்தனர்.மடமா அது?கடல் என்று சொன்னால் தகும்.நூற்றுக்கும் அதிகமான நபர்கள் தங்கும் அறைகள் கொண்ட அந்த பிரம்மாண்டமான கட்டடத்தின் பின்புறம் அடர்ந்த காடு இருந்தது.எவருமே அணுகாத காடு,அதன் முடிவில் ஆக்ரோஷமான ஆறு.பார்த்தாலே பயம் தட்டும் பிரவாகம்,அதேசமயம் கட்டடத்தில் சாமியாரின் அந்தரங்க அறைக்கும் ஆற்றுக்கும் ஒரு அகலமான சுரங்கவழி உண்டென்பதை ,அவர் நாட்பட்ட பழக்கத்தில் அறிந்துகொண்டார்.

சாமியாரின் போக்கும் இவருக்கு பிடித்து இருந்தது.அவர் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரேஒரு வாக்கியம் ,”ஸர்வம் க்ருஷ்ணாப்யம்”.மற்றபடி மெளனம்தான்.ஆனால் இரவுகளில் அவர் அடிக்கும் கூத்து இருக்கின்றதே ,சகலமும் கிருஷ்ண அர்ப்பணம்தான்.பகலில் அவர் நடுநாயகமாக அரியணை போன்ற நாற்காலியில் அமர்ந்துக்கொள்வார்,சுற்றிலும் கோபிகையர் எனும் அந்த பெண்களின் கூட்டம் சூழ ,அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு நிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருப்பார்.அவருக்கு முன்பாக பழம் பூ ,புடவை வேஷ்டிகள் ,நகைகள் அடங்கிய தட்டுக்கள் ,சந்தனம் பன்னீர் அடங்கிய பாட்டில்கள் ,பட்சணங்கள் ஆகியவற்றோடு மெய்மறந்த பக்தர் கூட்டம்.ஆண்கள், பெண்கள் ,கிழவி கிழவானரோடு ,குழந்தைகள் ,குமரிகளும் உள்ளடக்கம்.நிஷ்டையில் இருந்து கண்விழிக்கும் சாமியார் இடதுகை யாரை சுட்டுகிறதோ அவர் பாக்கியவான்.பெரும்பாலும் அவர் குமரிகளாகவே இருப்பர்.அதுவும் அழகாக புஷ்டியாக இருப்பர்.அவளின் கணவனோ தந்தையோ யாராக இருந்தாலும் அவளை சாமியாரிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட வேண்டும்.இந்த விஷயத்தில் யாவருக்கும் மெத்த மகிழ்ச்சி என்பதில் சாமியாருக்கும் சந்தோஷம்,இவருக்கும் சந்தோஷம்.அத்துடன் அவள் கிருஷ்ணபரமாத்மாவின் கோபிகை ஆகிவிட்டாள்.மேற்க்கொண்டு அவள் அங்கேயே தங்கலாம்,அல்லது விருப்பப்பட்டால் தன் வீட்டிற்கு சென்று விடலாம்.சில சமயங்களில் கோபிகைக்கு விருப்பம் இல்லாவிடினும் ,சாமியாருக்கு ஆசை அதிகம் இருந்துவிட்டால் பிறகு சிக்கல்தான்,என்ன சற்றுநேர சிக்கல்;உடனே தாம்பூலத்தில் ஸோமத்தின் அளவு கூட்டப்பட்டு சிக்கல் தீர்க்கப்படும்.அதையும் மீறி சில பெண்கள் முரட்டுத்தனமாக முரண்டு பிடிப்பார்கள்.அப்போது அவர்கள் சுரங்கப்பாதை சுவரிலோ ,காட்டின் மண் தரைக்கடியிலோ, ஆற்றின் பிராவாகத்திலோ மறைந்துபோய் விடுவார்கள்.எல்லாம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்.

சின்னத்துறவி என்று இப்போது அழைக்கப்படும் அவருக்கு இதை பற்றியெல்லாம் கவலைகள் இல்லை.அவருக்கு மயக்கத்தில் இருக்கும் பெண்களே போதும்;அதுவும் கருக்கல் ஐந்துமணி அளவில்,யாரும் அவரை கேட்ககூட காணோம்,காரணம் நாள்பொழுதில் மடத்திற்க்கு செய்யும் பணிகள்,மார்கழிமாதத்து உயிர்வாங்கும் பனியில் அவர் ஆறு மணிக்கெலாம் எழுந்திரிந்து மடத்தை கூட்டிபெருக்கி ,குளித்துமுடித்து தலைமைசாமியாரை எழுப்பிவிட போகிறது என்பது அவ்வளவு சுலபத்தில் நடக்கிற காரியமா?ஆனால் எழுப்பிவிட போகும் சாக்கில் அங்கே அரைகுறை ஆடைகளில் தூங்கும் கோபியரின் கோலங்களை காணுகின்ற பாக்கியம் வேறுயாருக்கு கிட்டும்.

இவர் சாமியாரின் அன்புடன் ஆசிர்வாதத்துடன் சகலசெளபாக்கியங்களையும் பெற்று அமோகமாக வளர்ந்தார்.இவரின் தகிடுதத்தங்களை சாமியார் கண்டுகொள்வதில்லை.காரணம் முன்னைப்போல் அவரால் “பூஜைகளில் ” பங்குகொள்ள வயது தடை செய்கின்றது.தவிர இவருக்கும் நாற்பது வயதாகி நெடுநெடுவென வளர்ந்து மடத்தின் சகலகட்டுப்பாட்டையும் தன் கரங்களுக்குள் கொணர்ந்தார், ஆனால் தலைமை சாமியாரிடம்தான் இருந்து வந்தது,அதுகூட சிலகாலம்தான்,ஒருநாள் காலை நான்குமணிவாக்கில் சாமியாரின் முகத்தை ,தூங்கிக்கொண்டிருந்த கோபிகையின் பட்டுச்சீலையால் அழுந்த அழுத்திய இவர் ,பின்சத்தப்படாமல் சுரங்கப்பாதையின் நடுவில் இருந்த தூணில்,கொண்டுபோய் புதைத்தார்.மடத்தில் கேள்வி எழும்பதான் செய்தது,ஆயினும் சாமியாரும் கிருஷ்ணர்ப்பணம்தான்.

இப்படியே நாளொரு கோபிகை பொழுதொரு தாம்பூலம் எனபோய்க்கொண்டிருந்தவரின் மடத்திற்க்கு ஒருநாள் ,அதாவது கிபி 1899 பங்குனி மாதத்தில் ஒரு வெள்ளைக்காரர் கூட்டம் வந்தது.அக்கூட்டத்தில் ஒருஓரமாக நின்றிருந்த ஒரு வெள்ளைநிறக்கன்னி இவரை கிளர்ந்தெழச்செய்தாள்,தாம்பூலத்தின் சக்தியானது மேலும் உற்சாகப்படுத்த ,அவளின்பக்கம் தன் இடதுகையை உயர்த்த ,அவளும் சிரித்தப்படி இவர்பக்கம் வந்தாள், வந்தவளை தன்காலடியில் அமர்த்திக்கொண்டு நிஷ்டையில் அமர்ந்துவிட்டார்.கூட்டமானது அவளை போகும்போது அழைத்துக்கொள்ளலாம் எனக் கருதிக்கொண்டே வெளியே கிளம்பிவிட்டது.

அவளின் பெயர் மிஷல், ஒரு இருபது இருக்கும்,கொடுக்கப்பட்ட தாம்பூலத்தை அப்படியே ஓரமாக வைத்துவிட்டாள்.சற்றுநேரம் போனதும் அவளை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளியறைக்கு சென்ற இவர் கொஞ்சம் வேகமாக நடக்க ,அதை எதிர்பாராத அந்த பெண் அப்படியே மூர்ச்சை போட்டாளோ அல்லது செத்துதான் போய்விட்டாளோ தெரியாது,அக்கணமே போதை தெளிந்த இவர் கைக்குகிடைத்த நகைகளை எடுத்துக்கொண்டு ,தான் அவசரகாரியமாக வெளிதேசம் செல்வதாக மடத்தில் சொல்லிவிட்டு ,அப்போது கிளம்பியவர்தான் ,இரண்டுமாத காலம் அங்கேஇங்கே என சுற்றி ,கடைசியில் காஞ்சிவரம் வரதராஜபெருமாள் கோயிலின் வாசலில் பசியோடு பயத்தோடு அமர்ந்திருந்த வேளையில் ,இதோஇந்த பெரியதுறவியின் சகவாசம் கிட்டியது.அப்படியே கிளம்பி இப்போது மதராசபட்டிணம் திருவல்லிக்கேணி என்று சொல்லக்கூடிய இடத்தில் வந்திருக்கிறார்கள்.

தோப்புக்குள் நுழைந்த சின்னத்துறவியை பெரியதுறவி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன்நிலையை நினைந்து நொந்து கொண்டார்.’அடச்சே பாழாய்போன இந்த அத்துவிதக்கொள்கையால் என் வாழ்வே பறிபோய்விட்டதே’,என்று நினைத்துவிட்டு துணிப்பையிலிருந்த கிழிசல் புத்தகத்தை எடுத்து படிக்கத்தொடங்கினார்.” ஆயிரம் நீர்ப்பானைகளில் ஆயிரம் சூரியன் பிரதிபலித்தாலும் ,அந்த ஆயிரம் பானைகள் உடைந்து ஒன்றுமே இல்லாமல் போனலும் ,சூரியனுக்கு ஒன்றும் ஆகாததுபோல்….திடீரென்று குறட்டையோசை கேட்டு ,அடுப்பு மூட்டுவதில் முனைந்திருந்த சின்னத்துறவி ஏறெடுத்துப்பார்த்து அங்கே பெரியதுறவி கண்களை பாதிதிறந்திருந்த நிலையில் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதை கண்டு மனதிற்க்குள் நகைத்தவாறு ,பானையை கற்களின் மேல் வைத்தார்.

சற்றுநேரம் போனது.”இன்னும் இரண்டொருமாதம்தான்,பிறகு திரும்பவும் மடத்திற்க்கு சென்றுவிடலாம் “என்று நிச்சயப்படுத்திக்கொண்ட சின்னதுறவி ,ஆங்கிருந்த குப்பைகளின் மேலிருந்த சின்னதொரு மரக்குச்சியை எடுத்து ,பானையில் விட்டு கிளறினார்.இதோ ஆனது, கேழ்வரகு கூழ்,என்று நினைத்தபடி பெரியதுறவியை அசக்கினார்.அலங்கமலங்க கண்விழித்தவர் ,’அப்பா ஸ்வாமி எனக்கு பசியில்லை ,அதனால் நீயே உண்டுவிடு,என்னை சற்று தூங்கவிடு,’என்று கூறிவிட்டு ,திரும்பவும் கண்ணயர்ந்தார்.

‘விட்டது சனி ‘,என்று சொல்லிக்கொண்டே,கிண்டிய மரக்கிளையை தூரவீசிவிட்டு ,பானையிலிருந்த மொத்த கேழ்வரகையும்கூழையும் குடித்துவிட்டு , பசியடங்கிய சுகத்தில் ,பானையை உடைத்துவிட்டு ,அப்படியே தூங்கிப்போனார்.மீண்டும் எழுந்தவர், தன்னெதிரே பெரியதுறவி ஸ்தம்பித்துப்போய் அமர்ந்திருப்பதை கண்டு விழித்தார்.

சடாரென தன்னை அசைத்துக்கொண்ட பெரியதுறவி ,’ஏய் ஏய் நீ நீ நீ என்னுடன் கூட வந்திருந்த குமாரசாமி தானே ?’என்று சின்னத்துறவியை போட்டு உலுக்கினார்.சின்னத்துறவி என்கிற குமாரசாமி ஒன்றும் புரியாது ,’ஏன் ஏன் என்ன ஆனது? ,’என்று கேட்டார்.சற்று யோசனையில் ஆழ்ந்த பெரியதுறவி ,’சரி சரி நீ உண்ட கேழ்வரகு எங்கே?முக்கியமாக அதைக் கிளற வைத்திருந்திருந்தாய் அல்லவா?அது எங்கே ?’

ஒன்றும் புரியாத குமாரசாமி ,’ஏது கேழ்வரகு ,நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்னதால் தானே நான் முழுவதுமாக உண்டுவிட்டேன்,பானையை உடைத்துவிட்டேன்,மரக்குச்சியை அதோஅங்கே எறிந்துவிட்டேன்’,அவர் கையை தூரத்தில் காட்டினார்.அங்கே சருகுகளும் மரக்கிளைகளும் இலைகளும் மலைபோல் குவிந்துகிடந்தன.பக்கத்தில் வேறு குட்டையொன்று இருந்தது.குமாரசாமி அப்போதுதான் தன் கைகால்களை உடலை பார்த்து இன்பத்தில் அதிர்ந்தான்.’என்ன இது விந்தை?ஒன்றுமே புரியவில்லை’,ஆமாம் அவர் இப்போது அவனாகிவிட்டார்.அவர் கேழ்வரகை கிண்டிய அந்த மரக்கிளை ஏதோ அற்புதமான மூலிகையால் ஆனது.அதனால் திரும்ப இளமை ஆகி விட்டார்.ஆனால் வாய்க்கு எட்டிய அற்புதம் கைகளுக்கு எட்டாமல் எங்கோ தொலைந்து போய்விட்டது.

பெரியதுறவி அங்கேயே அப்போதே மரணமடைந்து போனார்.அதே இடத்தில் புதைக்கவும்பட்டார்.அவரிருந்த கொய்யாதோப்பே இப்போது இருக்கும் ஜாம்பஜார் மார்க்கெட்.உருதுமொழியில்’ ஜாம் ‘என்றால் கொய்யா என்று பொருளாகும்.பெரிய துறவியின் ஆசையை மனதில் தேக்கிக்கொண்டு அங்கிருக்கும் வியாபாரிகள் எதற்கோ ஆசைப்பட்டு அலைகின்றார்கள்.

••••

சிவன் கோயிலில் லலித் தாண்டவம் : சொ.பிரபாகரன்

images (15)

கிழக்கு காட்மண்டின் பக்மதி நதித்துவாரத்தில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்தது பசுபதிநாத் கோவில். அங்கு இனியாவைப் பதினைஞ்சு வருசத்துக்குப் பிறகு பார்ப்போம் என்று, நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஜானைத் திருமணம் செய்து, குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தாள். சற்று உடம்பு வைத்திருந்தது. அவளது பழைய வசீகரம் இன்னும் குறையவில்லை. சேலை அணியாமல், ஸ்கர்ட் அணிந்திருந்தாள். அது கவர்ச்சிகரமாக இருந்தது.

இனியா என் பழைய நண்பன் நிரஞ்சனின் மனைவி. அதெல்லாம், இப்பப் பழங்கதையாகி விட்டது? நிரஞ்சனுக்கும், அவளுக்கும் எப்படிப் பழக்கம் ஏற்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியாது. கொட்டாவி வருவது, போவதற்கு எப்படிக் காரணம் கிடையாதோ, அது போல காதல் வருவதற்கும் போவதற்கும் கூட காரணம் கிடையாது.

நிரஞ்சனுக்கு அப்போது 35 வயது. ஆனால் இனியாவுக்கு 20-க்குள், சரியாகச் சொன்னால், 18 அல்லது 19 இருந்திருக்கும்.

வழியாமல் கதையைச் சொல்ல சொல்கிறீர்களா?

நிரஞ்சனுக்கு மெலிந்த தேகம்; நோஞ்சான். அவன் வயதை எளிதில் கணிக்க முடியாது. பார்ப்பவர், 25 வயது இருக்குமென எண்ணி ஏமாறுவார்கள். மாறாக இனியா கொழு கொழு என திண்ணமான மார்புடன் விதிர்த்து நிற்பாள். பார்ப்பவர், 22 வயதிருக்கும் என எண்ணுவார்கள்.

நிச்சயமாக நிரஞ்சன் உடம்பைப் பார்த்து, இனியா அவனைக் காதலிக்கவில்லை. அவன் உண்மையைப் பேசுகிறான் என்பதற்காக, அவள் அவனைக் காதலித்தாகச் சொன்னாள்.

“நான் சொல்லும் உண்மையைக் கேட்டால், நீ என்னைக் காதலிப்பதையே நிறுத்தி விடுவாய்!” என்றுதான், நிரஞ்சன் முதலில் இனியாவிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

“உன்னைக் காதலித்தால்தானே, நிறுத்துவதற்கு? ஏதாவது எதேஷ்டத்துக்குக் கற்பனைச் செய்து கொண்டு, அவஸ்தைப் படாமல், உண்மைகளை அவிழ்த்து விடு” என்று சாதாரணமாக வேட்டியை அவிழ்ப்பது போல் கேட்டாள் இனியா. உண்மையை அவிழ்த்து விடா விட்டால், அவனை ஒரு ஆண் என்றே மதிக்க மாட்டாள் என்பது போல, நிலைமைச் சிக்கலாகி விட்டது.

“வந்து இனியா! வந்து… நான் ஏற்கனவே திருமணமானவன்..”

“அப்படியா? எஞ்சாய் தி லைப் வித் யுவர் ஒய்ப்..”

“அப்படி எஞ்சாய் பண்ண முடியாது என்ற நிலை வந்ததால்தான், நாங்கள் டிவோர்ஸ் வாங்கிப் பிரிந்து விட்டோம். பத்து வருசம் என்னோட வாழ்ந்தவள், பதினொராவது வருசம் என்னை புருசனாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று சொல்லி விட்டாள்..”

“சோ… பத்து வருசத்துக்கு முன்பு தொலைத்த சந்தோசத்தை, இப்போது மீண்டும் பெற்று விட்டாய், என்று சொல்!”

அவளது இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்தான் நிரஞ்சன்… தனது ஜோக்கையும் கேட்டு, இப்படிக் கேணைத்தனமாக ஒருவன் சிரிக்கிறானே என்று, அவளுக்கு அவன் மேல் ஒரு வாஞ்சை வந்தது.

சிரித்துக் கொண்டே, அவள் இடுப்பை அவன் ஒரு தட்டு தட்டினான். ஏதோ அவளுக்கு அவன் கையில் இருந்து, இடுப்பு வழியே இதயத்திற்குள் குறைந்த அழுத்த மின்சாரம் பாய்வது போல் இருந்தது. பரவச பட்டுப் போனாள். இடுப்பைத் தட்டியதால்தான் காதல் வந்தது என்றால், காமந்தான் காதலுக்கு மூலக்காரணம் என இழிவாக எண்ண வாய்ப்பு உண்டு. ஆகவேதான், உண்மையைப் பேசுவதால், உண்மையைத் தவிர வேறு எதையும் பேசாததால், அவனைக் காதலித்தேன் என்று உண்மைக்குப் புறம்பாக, ஒரு காரணத்தை ஜோடித்தாள் இனியா. பின்னர் தான் சொன்னதை, அவளே நம்பவும் ஆரம்பித்து விட்டாள்.

காதலிப்பதற்குக் காரணம் சொல்ல வேண்டுமா? ஆமாம் காதலிப்பதற்குக் கண்டிப்பாகக் காரணம் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் காதல் ஏன் வருகிறது என்பதற்குக் காரணம் தேவையில்லை..

நிரஞ்சன், இனியா இப்படிச் சொல்வாள் என எதிர்பார்க்கவில்லை. “நீ இவ்வளவு உண்மை பேசுபவனாய் இருப்பாய் என நான் நினைக்கவே இல்லை.. உன் உண்மைத் தன்மைதான், உன்னைக் காதலிக்க வைத்தது…” தான் எப்போது உண்மை பேசினோம் என்பது நிரஞ்சனுக்குப் புரியவில்லை என்றாலும், அதைப் புரிந்து கொள்ளவும், அவன் முயற்சிக்கவில்லை.

“அப்படி என்றால், நீ என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளத் தயாரா?” என்று அவளிடம் சந்தோசத்துடன் கேட்ட தருணத்தில், அவனது உள் மனது எச்சரித்தது.. ‘உண்மையைப் பேசுவதினால், உன்னைத் திருமணம் பண்ண விரும்புவதாக, அவள் சொல்கிறாள்.. இவளைத் திருமணம் செய்து, வாழ்க்கைப் பூராவும், உன்னால் உண்மையைப் பேச முடியுமா?’

உச்சக்கட்ட மகிழ்ச்சியின் போது, எதிர்கால ஆபத்துகளைத் துச்சமாக மதிப்போம். உங்களுக்குச் சுகர் உள்ளது, ஸ்வீட்ஸ் சாப்பிட கூடாது என பேச்சுக்கு வைத்துக் கொள்வோம். பத்து வருசத்துக்குப் பிறகு, சிறுநீரகம் பழுதுபட்டு அவஸ்தைப் பட வாய்ப்புள்ளது என்பதற்காக, இன்று கிடைக்கும் ரசகுல்லாவை யாரும் மறுப்பதில்லை. நிரஞ்சனின் நிலையும் அதுதான். வாழ்க்கை முழுதும் உண்மை பேசுவது, ஏதோ அல்வா சாப்பிடுவது போல எளிதானது என்ற குருட்டு நம்பிக்கையுடன், அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டான்.

நிரஞ்சன் சுத்த இந்து. இனியா புராடஸ்டண்ட் கிருத்துவச்சி. மதம் மாறி, அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டான். கிருத்துவத்திற்கு மாறி, அந்தத் திருமணம் நடப்பதை, என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. “செக்குலராக ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் செய்திருக்கலாம். குறைந்தது, இந்து முறைப்படியாவது திருமணம் செய்திருக்கலாம். புராடஸ்டண்டில் விவாகரத்துச் செய்வது கடினம். நம்ப சிரிவித்யா பிராமணப் பொண்ணு. புகழ்பெற்ற நடிகை. ஒரு கிருத்துவரை மதம் மாறி கல்யாணம் பண்ணி, கடைசி வரை விவாகரத்தே வாங்க முடியாம, எவ்வளவு நஷ்டப்பட்டு இறந்தாள் தெரியுமா?” எனது நண்பர்கள் என்னைக் கடுமையாக கண்டித்தார்கள்.

வாழ்க்கையைத் துவங்கும் போதே, அபசமாய் பேசுறேனாம்.. என் கருநாக்கு, அபசச்சொல்லைப் பலிக்க வைத்து விட்டது.

நாங்க நாடகம் போடுவோம். நாடக்குழுவின் நிரந்தர கதாசிரியன் நான் என்றால், நிரந்தர கதாநாயகன் நிரஞ்சன். ரிகர்சல் செய்றோம் என்று கூத்தடிக்க. நாங்க எல்லாம் கூடுவோம். அப்படிதான், நிரஞ்சன் பழக்கம். நிரஞ்சனின் காதலியாய், மனைவியாய் இனியா பழக்கம்.

ரிகர்சலின் போது, எனது தத்துவத்தை எடுத்துரைப்பது வழக்கம். கதாசிரியர் சும்மா இருக்கக் கூடாதல்லவா? “நண்பர்களே! கடந்த ஒரு மாதமாக பொய்யே சொல்லாதவங்க, ஏமாற்றாதவங்க, யாராவது நம்ப குழுவில் இருந்தா, கையைத் தூக்குங்க..”

நிரஞ்சன் மட்டும் தயங்கி தயங்கி, கையைத் தூக்கினான். அவனது கட்டாயம் அது. இனியாவின் முகத்தில் பெருமிதம்.

“கடந்த ஒரு வாரமாய், பொய்யோ ஏமாற்றோ செய்யாதவங்க, கையைத் தூக்குங்க..” நிரஞ்சனைத் தவிர யாரும் கையைத் தூக்கவில்லை. இனியாவின் முகத்தில் பெரும் மகிழ்ச்சி.

“கடந்த 24 மணி நேரமா பொய்யோ ஏமாற்றோ செய்யாதவங்க, யாரா இருந்தாலும் கையைத் தூக்குங்கள்.”

“இனியா! நீயும்தான் பொய்யே சொல்வதில்லையே? ஒற்றையில் நான் மட்டும் கையைத் தூக்கிக் கொண்டிருக்க, வெட்கமாக உள்ளது..” என்று இனியாவிடம் கிசுகிசுத்தான் நிரஞ்சன்.

“டியர்! உன்னை ஊக்குவிக்கும் வகையில் நான் காப்பர்-டி போட்டிருப்பதாக அடிக்கடி சொல்வேன்.. உனக்கு குழந்தைகள் என்றால், வளர்க்க நமது பொருளாதார பலம் தடையாய் இருக்கும் என்ற பயம். ஆனால் எனக்குக் குழந்தைகள் மேல் கொள்ளைப் பிரியம்.. உண்மையில் நான் காப்பர்-டி அணியவில்லை..” என்று அவன் காதுகளில் இனியா உண்மையைக் கிசுசிசுக்க, கதாநாயகன் தொய்ந்து போனான்.

“காப்பர்-டி அணியவில்லையா? உன் பொய்யின் முலம், நான் அம்பலப்பட்டுப் போவேன், போலிருக்குது.” கையை இறக்கிக் கொண்டான் நிரஞ்சன்.

நான் தொடர்ந்து பேசி கொண்டே இருந்தேன். “நம்மால் உண்மையைப் பேசவே முடியாது. நம்ப வார்த்தையில், நம்ப எழுத்தில், எந்த உண்மைகளையும் அப்படியே கொண்டு வர முடியாது.. ஒரு இடைவெளி கண்டிப்பா இருக்கும். வேண்டுமானால், நமது எழுத்து மூலமா, பேச்சு மூலமா, உண்மைக்கு அருகாமையில் செல்லலாம். உதாரணமா ஒருவன் சிரித்தான் என்று சொல்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவன் வாய் விட்டு மனதார சிரித்தானா? புன்முறுவல் பூத்தானா? வஞ்சத்தோடு சிரித்தானா? வெறுத்துப் போய் சிரித்தானா? என்பது கேட்பவருக்குத் தெரியாது. வாய்மொழியால் ஒரு அர்த்தம் பட சொல்லி விட்டு, உடல்மொழியால் வேறு அர்த்தம் கொடுக்க முடியும். சொல்லப் போனால், அதுவும் பொய்தான், ஏமாற்றுதான். நிரஞ்சன் இந்தப் பொருளில் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாததால்தான், எப்போதும் கையைத் தைரியமாகத் தூக்கிக் கொண்டே இருந்தார். மேலும் அவர் நமது நாடகக்குழுவின் கதாநாயகன். இங்கே கதாநாயகர்கள் பொய்யே சொல்ல மாட்டார்கள் என்ற பிம்பம் கட்டப்பட்டுள்ளது.. உண்மையில் கதாநாயகர்கள்தான், தங்கள் பிம்பத்தை உண்மையாக்க, நிஜ வாழ்க்கையில், பெரும் பொய்யர்களாக இருக்க வேண்டி உள்ளது…”

நான் முழுப்பேச்சையும் முடிப்பதற்குள், ஏற்கனவே நொடிந்திருந்த நிரஞ்சன், கோபித்துக் கொண்டு கிளம்பி விட்டான். இனியாவும், அவனைச் சமாதானப் படுத்த பின் தொடர்ந்தாள்.

“நிரஞ்சன் நீ எழுதின நாடகங்களில், இனி நடிக்க மாட்டான். அதனால் உன்னை நாடகக் குழுவின் நிரந்தர கதாசிரியன் பொறுப்பிலிருந்து தூக்க வேண்டியதுதான், வேறு வழியே இல்லை.” என எனது நண்பர்கள் என்னைச் சுற்றி நின்று, இடுப்பை ஆட்டிக் கிண்டல் செய்தனர்.

நண்பர்களிடம் இருந்து தப்பி, வீட்டிற்கு வந்ததும், எனக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. வெற்றி கொடுக்கும் சந்தோசத்தை விட, தோல்வி கொடுக்கும் வலி, பல மடங்கு அதிகம்.. நான் எதை இழக்கவும் தயார், ஆனால் கதாசிரியன் என்ற அந்தஸ்தை மட்டும் இழக்கத் தயாரில்லை. ஆத்திரத்தில், இனியாவை நிரஞ்சன் கண் முன்னர் வைத்தே புணர்வது போல கற்பனைச் செய்து, அவனை வஞ்சித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வீட்டின் கதவு தட்டப்படும் ஓசைக் கேட்டு, கதவைத் திறந்தேன். பார்த்தால், இனியாதான். அவள் என்னைப் பார்க்கத் தனியே ஏன் வரவேண்டும்? வியர்த்து இருந்த, எனது தேகத்தைப் பார்த்து, “மாஸ்டர்பேசனா?” என்று கேட்க நினைத்தவள், ஏனோ மரியாதை கருதி, அப்படிக் கேட்காமல், “இப்பச் சூழல் சரியல்லை? பிறகு வரேன்..” என கிளம்பினாள்.

“நோ.. நோ.. வேற ஒண்ணுமில்லை. கொஞ்சம் அப்செட் ஆகியிருந்தேன்.. இரண்டு நிமிசம் பொறு. பிரெஸ்-அப் பண்ணிட்டு வந்துடறேன்..” என உள்ளறைக்கு ஓடினேன்.

நான் திரும்பி வரும் போது, இனியா அழுது கொண்டிருந்தாள். ஏதோ ஆறுதல் தேடி வந்திருப்பாள் போலிருக்கிறது.. என்னைப் பார்த்ததும், கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, பேச ஆரம்பித்தாள்.. “நான் அவனை உண்மையானவன் என நம்பினேன். ஆனால் அவன் உண்மையானவனாய் இல்லை..” என்று சொல்லி மறுபடியும் அழ ஆரம்பித்தாள்.

“நாம் உண்மையானவனைதான் கல்யாணம் செய்யணும்னா, திருமணம் பண்ணாமதான் இருக்கணும். சத்தியசோதனை எழுதின மகாத்மா கூட, சத்தியத்தைச் சோதனைப் பண்ணி பார்த்தாரே ஒழிய, உண்மையைதான் பேசினார் என்று சொல்ல முடியாது.. இங்கே சொல்லப் பட்ட வார்த்தைகளுக்கும், எழுதப்பட்ட எழுத்துகளுக்கும், அவை எவ்வளவு உண்மையின் அருகாமையில் சென்றிருக்கிறது என்பதை வைத்துதான் உயர்வாக மதிக்கப் படுகிறதே ஒழிய, எந்த எழுத்தும் பேச்சும், அப்படியே உண்மையாக இருந்ததில்லை…” என்று உடைத்துப் போடுவது போல சொன்னேன்..

“நீ சொல்றது எதுவும் எனக்குப் புரிய மாட்டேங்குது, பிரபா?”

“உண்மைப் பேசறவனை எதுக்குக் கல்யாணம் பண்ணணும்? கல்யாணம் பண்றது, குழந்தை குட்டிகைளப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக.. குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ள, உண்மைப் பேசினால் என்ன? பொய் பேசினால் என்ன?”

அவள் கட்டுக்கடங்காமல் அழுதாள்.. “அவனது முதல் மனைவி, நிரஞ்சனுக்குத் தகப்பனாகும் அருகதை இல்லை என்பதற்காகதான் டிவோர்ஸ் செய்தாளாம்.. அதை மறைத்து, இவன் என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டான்..”

அப்படியா? முகத்தைச் சோகமாக வைத்துக் கொண்டு, யோசித்தேன். நான் அப்போது யோசித்ததை வார்த்தைகளால் சொல்லி விட்டேன் போலிருக்கிறது: “குழந்தைப் பெற்று கொள்ள வேண்டும் என்றால்தான், கல்யாணம் வேண்டும்.. பாலியல் இன்பத்துக்குக் கல்யாணம் தேவையில்லை..” சொன்ன பிறகுதான், இதைப் போய் இப்போது நான் ஏன் சொன்னேன் என்று எனக்கே தோன்றியது.

நான் சொன்னது, அவளைச் சமாதானப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, துயரத்தை மிகுதிப்படுத்துவது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. நான் சொன்னதை மீண்டும் ஒரு தடவைச் சொல்லச் சொல்லி, சைகையால் வினவினாள். நான் காதில் விழாதது போல் செவிடனாக இருந்தேன். “என்னமோ சொன்னீயே? என்ன?” என தெளிவான வார்த்தைகளில் கேட்டாள்.

“நம்ப கதாநாயகர்கள் பலருக்கு நிஜத்தில் ஆண்மை இருப்பதில்லை.. நிஜத்தில் ஆண்மையற்ற கதாநாயகன், அந்த உண்மையை மறைத்து, தங்களைப் பராக்கிரமசாலியாக காட்ட முனைகிறான். அதில் ஏமாந்த சாமானிய ரசிகன், அவனை நெஞ்சில் ஏந்துகிறான்,” என்றேன்.. அவள், தனது துயர நிலையையும் மறந்து, சிரித்தாள். பிறகு என்ன நினைத்தாளோ, போகிறேன் என்று கூட சொல்லாமல், அங்கிருந்து அகன்றாள். போகும் போது, “நீ நான் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல், வேறு ஏதோ புளுகுகிறாய்! கதாநாயகன் புளுகுக்கு அச்சாரம் போடுவதே, உன்னைப் போன்ற கதாசிரியர்கள்தானே? நீங்கதான் பொய்யர்கள்!!” என்றாள்.

எதுவும் நடக்காத மாதிரி, இருவரும் அன்னியோனியமாய் நாடகக்குழு வழக்கமாக குழுமும் இடத்திற்கு வந்தது என்னை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. அப்போதுதான் நடிகனாக பிறக்கவே பிறப்பெடுத்தவன் நிரஞ்சன் என்று நம்பினேன். எப்படி அவனால் தனது அகஉணர்வுகளை மறைக்க முடிகிறது!! நடிகனுக்கேற்ற ஜோடி அவள். இருந்தாலும் குழுவின் நிரந்தர கதாசிரியருக்கும், கதாநாயகனுக்கும் சர்ச்சை இருந்ததால், நாடக ஒத்திகை நடத்த இயலவில்லை.

சும்மா வீதியில், ‘நடுவிலே கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணும்’ திரைபடத்தில் வரும் நண்பர்கள் மாதிரி, கிரிக்கெட் விளையாட முடிவு செய்தோம். மெடுல்லா ஒப்ளங்காவில் அடிபடாம விளையாடணும். நிரஞ்சன் கதாநாயகன் அல்லவா? அவன் தான் முதலில் பேட் செய்வேன் என அடம்பிடித்து, மட்டையை எடுத்துச் சென்றான். நான் பெளலிங் போட ஆரம்பித்தேன்.

கதாநாயகன் ஆக்டிவாக இருக்கும் போது, அவனது மனைவி எதிர்மாறாக மந்தமாக இருந்தாள். அப்போதுதான் கதாநாயகன் எடுப்பாய் தெரிவான் என நினைத்து அப்படிச் செய்கிறாளா? எது எப்படியோ, அனைவரும் அவரவர் பாத்திரத்தைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென பேண்ட் சத்தம் கேட்டது. முறையான இடைவெளியில், ஒரே அலைவரிகையில் மத் மத் என மத்தளம் ஒலிக்க, ஒலித்தப் பேண்ட் இசை, சவ ஊர்வலம் போவதைப் பறை சாற்றியது.

நிரஞ்சன் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவனது முகத்தில் துக்கத்தின் ரேகைகள். பேட்டை அப்படியே கீழே போட்டு விட்டு, தொப்பியைக் கழற்றி கையில் வைத்துக் கொண்டு, தலை குனிந்து, சவ ஊர்வலம் மறையும் வரை, அப்படியே கல் மாதிரி நின்று மரியாதை செலுத்தினான். நாங்கள் அனைவரும், நெகிழ்ந்து போனோம். நாங்களும், அவன் கூட நின்று, அந்தச் சவத்துக்கு மரியாதை செலுத்தினோம். பாவம் யாரோ ஒரு பெண்மணி, 30-35 வயதுக்குள் மரணத்தைத் தழுவி இருக்கிறாள். ஆண்டவன் அவளுக்கு, அவ்வுலகத்திலாவது உண்மையான சொர்க்கத்தை நல்குவாராக!

சவஊர்வலம் கடந்து சென்றதும், மறுபடியும் பேட் பண்ண அவன் தயாரானான். ஆனால் நான் அவனைப் போய், கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டேன். “உன்னை மாதிரி ஒருவனை நண்பனாக அடைந்ததற்கு, நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இந்த மாதிரி குணநலன் இருப்பதால்தான், கடவுள் உன்னைக் கதாநாயகனாகவும், என்னைக் கதாசிரியனாகவும் படைத்துள்ளான்,” என்று கண்ணீர் வடித்தேன். என் சகாக்களும், நான் சொன்னதை ஆமோதித்தார்கள். இனியா விம்மித்துப் பெருமையுடன் இருந்தாள்.

நிரஞ்சனும் கண்ணீர் வடித்தான்: “என்னோட பத்து வருசம் குடும்பம் நடத்தினவளுக்கு, நான் இந்த மரியாதைக் கூட, செலுத்தாட்டா, நான் மனுசனே இல்லை. இது கூட நான் செய்யாட்டா, என்னை எல்லாரும் காரித் துப்புவாங்க.”

நாங்கள் நிரஞ்சனைக் காரித் துப்பினோம்.. “எப்படிடா? எப்படிடா? பொண்டாட்டியை தூக்கிட்டுப் போறாங்க.. உன்னாலே கிரிக்கெட் விளையாட முடியுது?”

இனியாதான் ரொம்ப நொந்து போனாள். தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.

அதற்குப் பிறகு கிரிக்கெட் விளையாடும் மூட் யாருக்கும் வரவில்லை. அனைவரும், அவரவர் வீட்டுக்குச் சென்று விட்டோம்.

இரண்டு நாள் கழித்து, வீட்டுக்கதவு தட்டப்படும் சத்தம். திறந்தால், இனியா நின்றாள். நான் உள்ளே வா என்று கூப்பிடாமலேயே, பொண்டாட்டி புருசன் அறைக்குள் நுழைவது போல் உள்ளே நுழைந்தாள். “இன்றைக்கு பாதி சந்தோசமாயும், பாதி வருத்தமாயும் இருக்கிறேன்..”

“ஏன்?” என்று நான் கேட்காமலேயே, பதிலைத் தொடர்ந்தாள். “நிரஞ்சனின் குழந்தைக்குத் தாயாகவில்லை என்பதில் சந்தோசம். அவனைப் புராடஸ்டண்டாக மாற்றி, திருமணம் செய்ததில் வருத்தம்.”

“ஏன் வருத்தம்?” என்று இந்த தடவைக் கேட்டு, வைத்தேன்.

“புராடஸ்டண்ட்கள், எளிதாக டிவோர்ஸ் வாங்க முடியாது என்று, நீ எங்க கல்யாணம் அன்று சொன்னது உண்மைதான்,” எனச் சொல்லி முகத்தைப் பொத்தி அழுதாள்.

எனக்கு என்னச் சொல்லி அவளைச் சமாதானம் செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவள் எனது மடியில் முகத்தைப் புதைத்து அழுதாள். அவளது முதுகில் இதமாய் வருடினேன். கல்யாணம் ஆன ஒருத்தி முதுகில், அன்னிய ஆண் வருடுவதை, நமது கலாச்சாரம் மன்னிக்குமா?

“பிரபா! இனி அந்த நிரஞ்சனை ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டேன். எனக்கு ஒரு பத்தாயிரம் ரூபா பணமிருந்தால் தா! என் பிரெண்ட் ஒருத்தி பெங்களூரில் இருக்கிறாள். அங்கே போய், ஏதாவது வேலைப் பார்த்துப் பிழைத்துக் கொள்கிறேன்..”

“என்ன பேசுகிறாய்? நிரஞ்சனைப் பார்க்காமல், இப்படியே புறப்படுவது சரியா?”

“ஆமாம்.. நிரஞ்சனைப் பார்த்தால், நான் அவனைக் கொன்று விடுவேன்.”

நான் அவளுக்குச் செக் எழுதிக் கொடுத்தேன். “நிரஞ்சனிடம் சொல்லாமல் போவதை, சரியென நான் நினைக்கவில்லை.”

“நிரஞ்சன் உயிரோடிருப்பது, உனக்குப் பிடிக்க வில்லை என்று நினைக்கிறேன். நிரஞ்சனைப் பார்த்தால், நிச்சயம் கொன்று விடுவேன்?” என்று ஆக்ரோஷமாய் கத்தினாள் இனியா.

அவளுக்குப் பரிச்சயமான விசயங்களைச் சொல்லி அறிவுறுத்த முனைந்தேன்: “உனக்குப் பெண் சாத்தானி லிலித்தைத் தெரியுமா? குழந்தைகளைக் கூட கொல்ல தயங்காத சாத்தானி அவள். அவளை ஆதாமுக்கு நிகராக படைத்தார் கடவுள். ஆனால் அந்தச் சாத்தானியோ, தான் ஆதாமுக்கு நிகரானவள் என்பதினால், யாருக்கும் அடங்க மறுத்தாள். கடவுள் ஆணையிட்டும் அவள் ஆதாமுக்கு அடங்கேவே முடியாது என்று சொல்லி விட்டாள். கடவுளுக்கே சவால் விட்டுத் தாண்டவம் ஆடினாள்.. உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கு லிலித்தின் ஞாபகம்தான் வருகிறது..”

அவள் நான் சொல்வதைக் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை. சொல்லாமல் கொள்ளாமல், கிளம்பி விட்டாள். நான்தான் நிரஞ்சனுக்குப் போன் பண்ணி எச்சரித்தேன். “நிரஞ்சன்! இனியா, ரொம்ப டிஸ்டர்ப்பாக உள்ளாள். இப்பப் பேங்கிற்குப் போகிறாள். அவளைச் சமாதானம் செய்து, வீட்டிற்குக் கூட்டிட்டுப் போ!”

அப்படி அவனிடம் பேசியிருக்கக் கூடாது. ஒரு குற்றஉணர்வு, அப்படியே என்னைக் கழுத்தைப் பிடித்து வாழ்க்கை முழுவதும் அழுத்துவதற்கு, அவனுடன் பேசிய அந்த அலைப்பேசி பேச்சு காரணமாகி விட்டது.

பணம் எடுக்க இனியா வங்கிக்குச் சென்றாள். அவளைத் தொடர்ந்து, நிரஞ்சனும் போனான். அப்போது, முகமூடிக் கொள்ளையர்கள் அங்கே வந்தார்கள். அவர்கள் சுட்டதில் இறந்த ரெண்டு கஸ்டமர்களில், ஒருவன் எங்கள் கதாநாயகன் நிரஞ்சன்.

புத்திப் பேதலித்தது போல அதிர்ச்சியின் உறைந்து போனாள் இனியா. அவள் சுயஉணர்வுக்கு வந்த போது, நிரஞ்சனின் சாம்பலைக் கடலில் கரைத்து, இரண்டு மாதம் முடிந்திருந்தது.

பின்னர் என்னிடம் வேறு புதிய செக் மூலம் பத்தாயிரம் வாங்கிச் சென்ற இனியா, ஒரு வருடம் கழித்து எனக்குப் பனிரெண்டாயிரம் ரூபாய் நைஜீரியாவில் இருந்து அனுப்பி வைத்தாள். வட்டியுடன் என்னைப் பைசல் செய்து விட்டாளாம். பிறகு எங்களுக்குள் எந்த தொடர்பும் இல்லை.

காட்மண்டில் அப்ப குளிர் என்று சொல்ல முடியாது என்றாலும், கம்பளிப் போர்த்தியிருப்பது கதகதப்பாக இருந்தது. “என்ன, பொண்டாட்டியை மட்டும் கூட்டிட்டு வந்துட்டே? உனக்கும் நிரஞ்சன் மாதிரி, குழந்தை இல்லையா?” என கொஞ்சமும் கரிசனம் இல்லாது கேட்டாள் இனியா.

“எங்கப் பொண்ணை, என் அண்ணன் கனடாவுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிருக்கான்..” என்று என் மனைவிதான் பவிசாய் சொன்னாள். அந்தச் சொல்லுக்குள், அவள் அண்ணன் எங்கப் பொண்ணைக் கனடாவுக்கு எல்லாம் கூட்டிட்டுப் போயிருக்கான், ஆனால் என் அண்ணன் அப்படிப் பட்ட நல்லக் காரியத்தைச் செய்ய மாட்டான் என்ற குற்றச்சாட்டு ஒளிந்திருப்பது இனியாவுக்குத் தெரியாது.

ஜான் முன்னாடி நிரஞ்சனை நினைவூட்டுவது இங்கிதமில்லாது. என்றாலும், அதைத் தவிர்த்து, அவள் என்னிடம் என்ன பேச முடியும்? எங்கள் இருவருக்கும் பொதுவானவன் நிரஞ்சன் மட்டுந்தானே? நாங்கள் அனைவரும் காற்று வரும் தாழ்வாரத்தில் நின்று கொண்டோம். “பிரபா! உன்னை இங்கே பார்க்க முடியும்னு நான் சத்தியமாக நினைக்கலை. நாங்கள் இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்தில் ஏரோடிராமில் இருக்கணும். மிஞ்சினால் இன்னும் அரை மணி நேரம் உன்னுடன் பேச முடியும். அதற்குள் அனைத்து உண்மைகளையும் சொல்ல வேண்டும்.”

அனைத்து உண்மைகளையுமா? நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவளை உற்றுப் பார்த்தேன். அப்படி உற்றுப் பார்ப்பதை என் மனைவி விரும்பா விட்டாலும், என்னால் தவிர்க்க முடியலை. “உன் தியரி படி, வார்த்தைகளில் அத்தனை உண்மைகளையும் கொண்டு வந்து விட முடியாது என்றாலும், என்னால் முடிந்த அளவுக்கு, உண்மையைச் சொல்லி விடுவது என முடிவு செய்துள்ளேன்..” என்று மூச்சு விடாமல் பேசினாள் இனியா.

சிறிய அமைதிக்குப் பிறகு, “நிரஞ்சன் இறந்த அன்று, அதாவது நான் பேங்கிற்குப் போகும் முன்னர், உன்னிடம் என்ன சொன்னேன் என்பது ஞாபகம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டாள்.

“நிரஞ்சன் உயிரோடு இருப்பது, பிடிக்க வில்லையா? என்று என்னைக் கேட்டாய். நிரஞ்சனைப் பார்த்தால், கொன்று விடுவேன் என்று எச்சரித்தாய்…”

“அப்படிச் சொல்லியும், நிரஞ்சனை அங்கே அனுப்பி, அவனைச் சாக வைத்து விட்டாயே? நிரஞ்சன் சாவுக்கு நீதான் காரணம்..” என்று அவள் சொன்னதும், எனக்குப் படபடத்தது. அங்கு அடித்த குளிரையும் மீறி எனக்கு வியர்த்தது. எனது மனைவியும் பதைபதைத்து நின்றாள்.

“நான் பேங்கிற்குப் போன கொஞ்ச நேரத்திற்குள் முகமூடி கொள்ளையர்கள் வந்தாங்க. எங்களைத் துப்பாக்கி முனையில் தரையில் படுக்க வைத்தார்கள். அப்பதான் நிரஞ்சனும் அங்கே வந்து மாட்டிக் கொண்டான்…..

“அப்பப் பாத்து ஒரு முகமூடிக்காரன் தலைஉறைக்குள் குழவி ஒன்று போய் விட்டது. தனது முகமூடியைக் கழற்ற வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு.. கழற்றும் போது, அவன் முகத்தைச் சிலர் பார்த்து விட்டார்கள். குழவியை வெளியே அடித்துப் போட்டு, முகமூடியை மறுபடியும் போட்டுக் கொண்டவன், ஒருவரைப் பார்த்து, ‘நீ என் முகத்தைப் பார்த்தாயா?’ என்று கேட்டான். அவர் பயத்தில் இல்லை என்பதற்குப் பதிலாக, ‘ஆமாம்’ என்று உண்மையைச் சொல்ல, அவரை உடனே கொள்ளையன் சுட்டுக் கொன்றான். உண்மை அவனுக்கு சரியான தண்டனையை வாங்கித் தந்து விட்டது.

“பின்னர் என்னிடம் திரும்பி ‘நீ பார்த்தாயா?’ என்று கேட்டான். அப்ப நான் சொன்னதுதான், நிரஞ்சனின் சாவுக்குக் காரணமாகப் போனது. எனக்காக புராடஸ்டண்டாக மாறிய, அந்த சுத்த இந்து நிரஞ்சனைக் கொல்ல, வேறு வழி எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை அவன் இந்துவாகவே இருந்திருந்தால், அன்று செத்திருக்க மாட்டான்; இன்றும் உயிருடன் இருந்திருப்பான்..”

எனக்கு வாய் குளறியது. இருந்தாலும், திக்கித் திக்கிக் கேட்டேன்: “நீ பார்த்தாயா என்று கேட்ட அந்தக் கொள்ளையரிடம், அப்படி என்னச் சொன்னாய்?”

“நான் சொன்னேன்: ‘நான் உங்களைப் பார்க்கவில்லை. ஆனால் என் கணவர் பார்த்தார். அதோ இருக்கிறாரே, அவர்தான் என் கணவர்..’ என்று சொல்லி, நிரஞ்சனை அடையாளம் காட்டினேன்.” இதைச் சொல்லி விட்டு, அவள் என்னைக் குரூரமாய் பார்த்தாள். ஒரு வக்கிரம் அவள் முகத்தில் கட்டித் தட்டிப் போயிருந்தது.

எனக்கு, சுகர் பேசண்ட் குளுகோஸ் சாப்பிட்டதும், சர்க்கரை கிறு கிறுவென தலைக்கு ஏறுமே, அப்படி கோபம் ‘சுர்’ரென உடல் முழுதும் ஏறியது. “இவ்வளவுப் பாவத்தையும், செய்து விட்டு, பாவ பரிகாரம் செய்யதானே, பசுபதிநாத் கோயிலுக்கு வந்துள்ளாய்?”

இதைச் சொல்லும் போது, இந்து என்பதற்கான செருக்கு, எனக்குள் சற்று பதிந்திருந்தது.

அவள் கேலியாக என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். “நாங்கதான் இப்பச் சுத்த இந்து. நாங்க இந்துவா மாறின கதையைச் சொன்னாதான், எங்களுக்கும் பசுபதிநாத் கோயிலுக்கும் உள்ள கனெக்சன் உனக்குப் புரியும். உண்மையில் ஜான் ஒரு புராடஸ்டண்ட். அவன் அப்பா இந்திய கிருஸ்துவர், அம்மா நைஜீரியாகாரி, அடிப்படையில் முஸ்லீம். புராடஸ்டெண்ட் முறைப்படி கல்யாணம் செய்தால், அவனை டிவோர்ஸ் செய்ய அவசியம் ஏற்பட்டால் முடியாது அல்லவா? அப்படி டிவோர்ஸ் வாங்க அவசியம் ஏற்பட்டு, அதுவும் முடியாமல், இன்னொரு கொலை செய்வதற்கு வாய்ப்பும் கிடைக்காமல் போய் விட்டால், இவனோடயே வாழ்நாள் முழுசும் கிடந்து சாக முடியுமா? அதனால் நாம் இந்துவாக மாறிடுவோம், அதுதான் உன்னதமான மதம்னு சொல்லி, அவனையும் நம்ப வைத்து, மதம் மாறி கொண்டோம். அப்படி மதம் மாறதான், நாங்க மொத மொதலா நேபாளம் வந்தோம். இந்தக் கோயிலில்தான், இந்துவா மாறினோம். எங்களுக்கு இந்து என்ற அடையாளத்தைத் தந்தது இந்தப் புனிதமான பசுபதிநாத் கோயில்…”

நான் ஜானைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் தனது குழந்தைகளுடன் கொஞ்சிக் கொண்டு வேறு எங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எனக்கு வெட்டுக்குக் காத்திருக்கும் கிடா போல, இன்னொரு நிரஞ்சனாய், அவன் தெரிந்தான்.

“இந்த உண்மைகள் எல்லாம் உன் கணவனுக்குத் தெரிந்தால், அவன் வருத்தப் படுவான் இல்லையா?” என்று கேட்டேன்.

“அதுதான் உன்னிடம் தமிழில் பேசுகிறேன். அவனுக்குத் தமிழ் தெரியாது.. இந்தியும் ஆங்கிலமும்தான் தெரியும்..”

நான் ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றேன். “உன் ஜானாவது, நிரஞ்சன் போலில்லாமல், உண்மையைப் பேசறானா? உண்மையைப் பேசினாதானே உனக்குப் பிடிக்கும்?”

“கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஆண், எதுக்கு உண்மையைப் பேசணும்? தகப்பனாக ஆகிற தகுதி மட்டும் அவனுக்கு இருந்தா போதாதா?”

“உனக்கு இந்தக் கேடுகெட்ட அறிவுரை எல்லாம் தந்து, புத்திப் பேதலிக்க வைத்தது யார்?” என்று இனியாவைப் கடுமையாகக் கேட்டாலும், உள்ளுக்குள் இனியா குறித்துப் பயந்து போயிருந்தேன். அவளுக்குள் அடங்காத லிலித் சாத்தானி, ருத்ர தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

“எனது குருநாதர் பிரபாகரன்.”

சம்மட்டி அடி பட்டது போல, நான் நொறுங்கிப் போனேன்.

அதற்குப் பிறகு நான் எப்போதுமே, லிலித் தாண்டவம் ஆடும் எந்தச் சிவன் கோயிலுக்கும் போவதில்லை. அது போல, லிலித் வாசம் கொள்ளும் சர்ச் பக்கம் தலை வைத்துக் கூட படுப்பதில்லை.

எந்தக் கடவுளும் வேண்டாம்! வீட்டில் இருக்கும் கடவுள், எனக்குள் இருக்கும் கடவுள், என்னைக் காப்பாற்றட்டும், போதும்!

###

*****

ஒரு சோறு பதம் ( சிறுகதை ) / கல்யாணி

download (35)

“ஹ்ம்ம் சொல்லு..”

“இப்போ தான் ஏறினேன்..”

“இன்னும் எடுக்கல”

“தெர்ல.. எங்கயோ வெளிய போயிருக்காரு ட்ரைவர்..”

“வெளிய போயிருக்கா……ரு…….”

“வீட்லயா..?”

“அவங்க என்ன சொல்ல போறாங்க.. அதே கத தான்..”

“…”

“இல்ல இல்ல.. இப்போவே யாரு தூங்குவா.. ஹ்ம்ம்.. பஸ் எடுத்துட்டாங்க.. சரி, கொஞ்ச நேரம் பேசலாம்.. அப்புறம் நான் தூங்க போறேன்.. ”

“ஹ்ம்ம்… ஆனா சில டைம் ரொம்ப எரிச்சலா வருது.. ச்சும்மா.. கத்திகிட்டே இருக்காங்க.. எது சொன்னாலும்.. இந்த விஷயத்துனால எனக்கு மண்ட குடைச்சல் தான் அதிகம்.. எவ்ளோ நாள் தான் இதே மாதிரி சண்ட போட்டுட்டு உட்கார்றதுனு தெர்ல எனக்கு..”

“நீ ஈஸியா சொல்லிட்டு போயிடுவ.. வந்து கேட்டு பாரு ஒவ்வொண்ணும்.. ஏண்டா உயிரோட இருக்கோம்னு தோணும்.. சில டைம் எங்கயாவது ஓடி போயிடலாம்னு தோணுது.. இன்னும் எவ்ளோ நாள்னு தெர்ல.. அதுவும் இன்னிக்கு சாயந்தரம் ரொம்ப பெருசாயிடுச்சு..

எல்லாரும் ஒரே அழுக..”

“இந்த பாரு.. எவ்ளோ பொறுமையா இருக்கறது.. பொறுமையா தான் ஒன்றரை வருஷம் இருந்தாச்சு.. எப்போ வெடிக்க போறேனோ.. அப்போ எல்லாம் உடைஞ்சுடும்.. ”

“இல்ல இல்ல.. அழலாம் இல்ல.. பஸ்ல உட்கார்ந்து எப்படி அழர்தாம்.. வீட்டுக்கு போய், போர்வைய போத்திட்டு வேணா சத்தமா அழலாம்.. எனக்கு அழ கூட முடிய மாட்டேங்குதே இப்போல்லாம்.. ”

“சாப்டேன்.. நிறைய கைக்கு கட்டி கொடுத்திருக்காங்க.. ஆபீஸ் மக்களுக்கு, room matesக்கு..”

“அவளுக்கு என்ன.. ஓகே வா தான் இருக்கா.. தினமும் அவளும் போன் ல அழுகை தான்.. Women are cursed .. ”

“ஆமாமாம் தேவையே இல்லாம இந்த வளைக்குள்ள மாட்டிகிட்டு, நாங்க தான் அவஸ்தை படறோம்.. பசங்களுக்கு ஈஸி தான.. சரக்கடிச்சா மறந்துடலாம்..”

“ஹ்ம்ம்.. அப்புறம்..”

“அவரு தான.. பாத்தேன்.. ஏதோ mail அனுப்பியிருந்தாரு.. ‘விடுதி நாட்களில் பெங்களூர் சாலை வயது முதிர்ந்த தாசியை போல’னு.. ஜி, எப்படி ஜி னு இருந்தது எனக்கு..”

“இல்ல.. சத்தமாலாம் பேசல.. நாங்க கொஞ்சம் குரல் உசத்திட கூடாதே.. நீங்க ஆயிரம் கேட்ட வார்த்தை பேசலாம் பப்ளிக்கா.. ”

“பக்கத்துலயா.. ஹ்ம்ம்.. ஒருத்தர் செம்மயா குறட்டை விட்டுட்டு தூங்கிட்டு இருக்கார்.. ரொம்ப குண்டா இருக்காரு.. கை கால அங்க இங்க நகத்தை முடில.. கை வைக்குற இடத்தையும் அவரே முழுசா வெச்சுக்கிட்டு இருக்கார்.. தூங்க போறப்போ silent ஆ சண்ட போட்டா தான் நான் கைய வைக்க முடியும்..”

“இல்….லடா.. வயசானவர் தான்.. கேட்டாரு.. மாறி உட்காரவானு. பரவால்ல உட்காருங்க னு சொல்லிட்டேன்..”

“ஏன் உனக்கு ஏதாவது பிரச்னையா.. ”

“ஹ்ம்ம்.. உங்கள திருத்தவே முடியாதே.. நேத்து அந்த மிருணாளினி போட்டுட்டு வந்த டிரஸ்ச பாத்துட்டு எப்படி வாய பொளந்த நீ.. ”

“சரி சரி போ போ. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல.. எல்லாம் ‘அது’ தான் னு ஆயிடும்ல..”

“அது நா… அது தான்.. ”

“I agree .. ஆனா அதுவும் ஒரு main விஷயம் தான.. அது இல்லைனா உங்களுக்கு கஷ்டம் தான..”

“See I agree .. ஆனா நாங்க எல்லாம் நாக்கை தொங்க போட்டுட்டு அலைய மாட்டோம் சரியா.. நாங்க அப்டியே, silent ஆ பாத்துட்டு விட்ருவோம்..”

“சரி விடு.. அப்பாக்கு தான் பிளட் பிரஷர்.. கொஞ்சம் அதிகம் இந்த தடவ..

ஆமா இந்த விஷயத்துனாலே அவருக்கு எக்க சக்க பிரச்னை.. ஏண்டா விழுந்தோம்னு இருக்கு இதுல.. அவரு சொல்றது ஒன்னே ஒன்னு தான்.. அப்பவும் சரி, இப்பவும் சரி.. Cultural difference .. அவரு ரொம்ப பயந்த சுபாவம் வேற..”

“See , அவரு என்ன தான் இதுல பிடிவாதமா இருந்தாலும், He is a gentleman .. இது வரைக்கும் மாப்ள பாக்குறது பத்தி எல்லாம் பேசினதே கிடையாது.. yeah i agree அப்பப்போ கொஞ்ச கேவலமான வார்த்தைகள் எல்லாம் வரும்.. ”

“See அவர் என்ன கண்ட கண்ட வார்தைனால திட்டுறது தப்பு தான்.. நான் ஒத்துக்கிறேன்.. ஆனாலும் he is the best அப்பா னு I can tell surely .. எவ்வளவோ பேர், வீட்டுக்குள்ள அடைச்சு எல்லாம் வைக்குறாங்க, வேற என்னென்னமோ பண்றங்க.. Still he gives freedom to me .. அவருக்கு இந்த விஷயம் சுத்தமா புடிக்கலேனாலும், இன்னிக்கும் அவர் கிட்ட எதுவும் மாறல..”

“பின்ன.. நான் ஏன் விட்டு கொடுக்கணும்.. ”

“ஹ்ம்ம்.. அப்புறம்..”

“பாப்போம் டா.. நேத்து தான் எங்க அம்மா சொல்லிட்டு இருந்தாங்க.. இன்னிக்கும் நான் தூங்குனதுக்கு அப்பறோம் வந்து நான் தூங்குறத பாத்துட்டு இருக்காராம்.. சின்ன வயசுல ஆரம்பிச்சது.. இன்னும் அவருக்கு அந்த பழக்கம் போல.. காலைல பக்கத்துக்கு தெரு பலா பழம் பழுக்குற சமயம் போல.. அங்க smell அடிக்கும்ல.. ஹல்லோ.. ஹல்லோ.. ஹான்.. அதான் அந்த smell அடிக்கும்ல.. அதுக்காக ஒரு walk போயிட்டு வந்தோம்.. ப்ப்ப்ப்பாஆஆ. என்ன வாசனை.. இதெல்லாம் அனுபவிக்கணும்னு அவருக்கு தான் தோணுது..”

“ஆமாமாம் .. நிறைய பூ பூத்திருந்தது எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல, போன தடவ பெங்களூர் வந்தப்போ அவர் அத பாத்து நினைவு வெச்சு இந்த தடவ கேட்டார்.. ‘என்ன டா பூக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சா’னு.. இதெல்லாம் விடு, போன தடவ ஒரு relative கல்யாணத்துக்கு போயிருந்தோம்.. அப்போ போட்டோ எடுக்க கூப்பிட்டாங்க.. ஓகே வா.. இவரு என் கைய அவர் இடுப்பை சுத்தி போட்டுக்க சொன்னாரு.. ‘அப்பா எனக்கு 25 வயசாயிடுச்சு, இன்னும் சின்ன குழந்தை இல்லனு’ சொன்னேன் அவர் கிட்ட..”

“ஆமாம் டா.. அப்பா புராணம் தான்..See எல்லா பொண்ணுங்களுக்கும் அவங்க அப்பா தங்க மீன்கள் ராம் தான்.. சரியா.. ”

“:ஹ்ம்ம்.. அப்புறம்…”

“படமா.. ம்ம்ம்ம்ம்… சரி நாளைக்கு book பண்ணிடு.. Tuesday night கு.. ”

“அவருக்கு தெரியாம வெளிய சுத்துறது எல்லாம் புடிக்கல.. மத்தவங்க எல்லாரும் வருவாங்க னு தான் வரேன்.. வர வர night time ல பெங்களூர்ல நடக்கறதுக்கே பயமா இருக்கு..

“ஏன்னா? அட, போன வாரம் kammanahalli ல ஒரு incident ஆச்சுல்ல..

அப்பறோம் new year party அன்னிக்கு…”

“ஹான்.. நடக்க தான் செய்யும்னா, நடந்துக்கிட்டே தான் இருக்கும்.. ஹல்லோ.. ஹல்லோ.. அதான்……. நடக்க தான் செய்யும்னா, நடந்துக்கிட்டே தான் இருக்கும்.. நாம தான் change பண்ணனும்.. ச்சும்மா, அத விட்டுட்டு இப்டி தான் இருக்கும்ன்னா அப்டியே இருந்துட வேண்டியது தான்.. ”

“See நான் பெண்ணியம் லாம் பேச வரல.. உங்க atrocity தல தூக்குறப்போ, ஒரு மிடில் பாயிண்ட் நோக்கி நாங்க கூச்சல் போடறோம்.. அவ்ளோ தான்”

“ஆமாமாம்.. இல்லைனா தான் அமுக்கி டம்மி ஆக்கிடுவீங்களே.. ஹல்லோ.. ஹல்லோ.. டம்மி டம்மி.. டம்மி ஆக்கிடுவீங்க.. வீட்ல எங்க அம்மா உட்கார்ந்துருக்குற மாதிரி.. ”

“See சண்டை எல்லாம் போடல.. இந்த நேரத்துல நாம ஏதாவது சண்டை போட்டா அதுவே சாக்கா போயிடும் எங்க வீட்டுக்கு..”

“ஹ்ம்ம்.. பாப்போம் எல்லாம் நல்ல படியா முடிஞ்சா சரி.. வர ஏப்ரல் மாசம் 26 ஆக போகுது.. அக்கா வேற வரா அந்த டைம் ல ஊர்லேர்ந்து..”

“அவளும் பாவம் தான்.. மாசத்துக்கு ஒரு தடவ அவங்க வீட்லேர்ந்து வந்து உட்கார்ந்துடறாங்க.. இவை ஒரு வேல சமைக்கர்தே பெருசு.. இவங்க வர்ற அன்னிக்கு மட்டும் சீக்கிரம் எழுந்து மதியானதுக்கும் சேத்து சமைச்சாகனும்.. ஏதோ project deadline வேற நெருங்குதுனு சொல்லிட்டு இருந்தா.. ”

“See girls know how to handle .. எந்த விஷயமானாலும்.. பசங்க தான் தாம் தூம்னு குதிப்பீங்க.. ”

“சரி சொல்லல.. போதுமா.. ”

“ஹலோ.. ஹலோ..”

“ஹம்ம்ம்.. அப்புறம்..”

“யாரு.. என்ன சொன்னா..? ”

“உன் team mate ஆ ?”

“ஓ.. அவனா.. சரி சரி.. ”

“See , வரதட்ஷன வாங்குறது ரொம்ப தப்பு தான்.. correct , பொண்ணுங்க வீட்லயும் பையனோட சம்பாத்தியம், வீடு இருக்கானு கேட்குறது எல்லாம் கூடாது.. ”

“கவலை படாத, என் அப்பா உன் கிட்ட அதெல்லாம் கேட்க மாட்டார்..”

“ஓ.. பொண்ண கொடுத்தா மட்டும் போதுமா.. ஷப்பா, அசடு வழியுது தொடச்சுக்கோ.. ”

“ஆமாம் உனக்கு தெரியுமா, இவ இருக்கால….. அஅஅ… அவ பேரென்ன.. ம்ப்ச்… correct ஆ ஞாபகம் வர மாட்டேங்குது.. ”

……

“ஹான், ஹிருதயா.. அவ வேற ஒருத்தனோட சுத்தறாளாம் இப்போ.. நான் shock ஆயிட்டேன் கேட்டு.. ”

“இல்ல.. ஆனா முதல்ல லவ் பண்ணவனையும் புடிச்சுருக்காம்.. எப்படி டி னு இருந்தது.. ”

“இல்ல.. அவ அதுக்கு சொன்ன reason கேட்டா உனக்கு கோபம் வரும்.. என்ன சொல்றானா, அதாவது பசங்களுக்கு மட்டும் எக்க சக்க பொண்ணுங்கள புடிக்கலாம், கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம், சின்ன வீடு வெச்சுக்கிட்டு, ரெண்டு குடும்பத்தையும் ஒரே அன்போட பாத்துக்கலாம்.. நாங்க பண்ணிக்க கூடாதான்னு கேட்குறாளாம்.. Oh my god னு ஆயிடுச்சு.. ”

“See , in a way she is correct ல.. எல்லாருக்கும் அவங்க எதிர் பார்க்குறது ஒரே ஆள் கிட்ட இருக்காதுல.. ”

“ஹ்ம்ம்.. சரி விடு.. இதெல்லாம் இப்போ யோசிக்கிற அளவுக்கு எனக்கு இப்போ தெம்பு இல்ல.. நாளைக்கு அந்த code அ முடிச்சு தொலையனும்.. இல்லைனா manager கத்துவான்.. ”

“ஹான்.. colleague ஒருத்தர் தான் நாளைக்கு office லேர்ந்து கூட்டிட்டு போறேன் னு சொல்லிருக்காரு..”

“ஹ்ம்ம்… சரி நான் தூங்க போறேன்.. பாப்போம்.. கொஞ்சம் வயித்த வேற வலிக்குது..”

“இல்ல இல்ல.. அது இல்ல இப்போ.. கொஞ்சம் நிறைய சாப்டாச்சு இன்னிக்கு.. ”

“ஓஹோ.. அந்த டைம் ல hysteria வந்த மாதிரி கத்துவோமா.. யாரு சொல்றா உனக்கிதெல்லாம்.. Phone அ வெய்யு முதல்ல..”

“பின்ன.. ச்சும்மா லூசு தனமா உளறுனா அப்டி தான்..”

“உஊம்.. எல்லாத்துக்கும் பின்னாடி இந்த வார்த்தையை சேர்த்தா சரியா போச்சுல.. ”

“சரி நான் தூங்கறேன்.. இல்லைனா நாளைக்கு full day tired ஆ போகும்.. எங்க அப்பா வேற காலைல 4 மணிலேர்ந்தே call பண்ணி வீட்டுக்கு போயிட்டியா னு கேட்க ஆரம்பிச்சுடுவாரு..”

“ஓக்கே.. பாப்போம்.. bye .. good night ..”

*************************************************************************************************************************************

“என்னடா பெங்களூர் போயாச்சா?”

“இப்போ தான் silk board ஆ?”

“சரி சரி.. அடுத்தது என்ன.. 500 c பஸ் தான ? சரி வீட்டுக்கு போயிட்டு Watsapp ல message அனுப்பிடு.. பயங்கர குளூர் இருக்குமே.. ஷால் எடுத்து வெச்சுருக்கல?”

“சரி டா.. thank you .. thank you .. thank you …”

*************************************************************************************************************************************

“ராமநாதன் தான் பேசுறன்..”

” யோவ் நீயா.. ஹ்ம்ம்.. இன்னிக்கு எப்படி.. சரியா வந்துடுமா..?”

“நேத்து பொண்ணு வந்துருந்தா ஊர்லேர்ந்து.. அதான் வேணாம்னு சொல்லிட்டேன்.. போன தடவ தான் சொத்தையா ஒன்னு கொடுத்து ஏமாத்திடீங்க.. ”

“ஆமாம்.. சொல்லுவீரு இப்டி தான்.. ஆனா ஒன்னும் இருக்காது.. சரி……. எத்தனை வயசு..?

“ஹம்ம்ம்ம்ம்ம்…… சரி எந்த லாட்ஜ்?”

“அதே தானா.. ? சரி வந்துடறேன்.. சரக்கு வேணாம்.. night வீட்டுக்கு போனும், பொண்டாட்டி கத்துவா வாசம் வந்துதுன்னா.. ”

“சரி விடு.. 8 மணிக்கு வர சொல்லு.. Bank key என் கிட்ட தான் இருக்கு.. So நான் வர கொஞ்சம் லேட்டாகும், காய் கரி எல்லாம் வாங்கிட்டு..”

“மறுபடியும் கேட்குறேன்.. இது fresh தான?…”

“சரி போ.. பாப்போம்….. ஹ்ம்ம்ம்….”

“ஒரு நிமிஷம்.. ஒரு நிமிஷம்.. அ அ அ அ அ……. நமக்கு வேண்டாத பயன் ஒருத்தன் இருக்கான் பெங்களூர்ல…… கொஞ்சம் கவனிக்கணுமே”

••••

கிருஷ்ண புஷ்கரம் ( சிறுகதை ) நர்மதா குப்புசாமி

14925395_946559818813950_5262247892014269441_n

images (12)

அநேகமாக அமரக்கூடிய எல்லா சாத்தியங்களையும் கும்பல் ஆக்ரமித்திருக்க அந்த இரண்டு பெண்களும் நின்று கொண்டு வரவிருக்கும் கிருஷ்ணா விரைவு இரயிலின் வரவை சோர்வுடன் எதிர்பார்த்தபடி இரயில்வே ஜங்ஷனில் காத்திருந்தனர். அவர்கள் தங்களுக்குள் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல் மௌனமாக இருந்தனர். யாரோ ஒரு பயணியின் கையிலிருந்த ரொட்டிகளை கவர்ந்து சென்று உச்சாணியில் உட்கார்ந்து தின்று கொண்டிருந்த குரங்கு குட்டியைப் பார்த்தாள் அந்த இரு பெண்களில் மூத்தவள். அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. எத்தனை லாவகம் பார் இந்தக் குரங்குகளுக்கு ? இரயில் வருகின்ற நேரம் நெருங்க நெருங்க இருவரிடமும் பதற்றம் காணப்பட்டது. அவர்கள் தனியாகச் செல்வதில் அவர்களுடைய அம்மாவிற்கு துளியும் இஷ்டமில்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. சரஸ் போய்த்தான் ஆகவேண்டும் என்று தீர்மானித்து விட்டாள். அவள் இளையவள், அக்கா வேதாவை முன்னிட்டுதான் இந்தப் பயணமே. அக்காவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் சரஸ். அவள் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் வெற்று இருப்புப்பாதையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏனோ இரயில் இல்லாத இருப்புப்பாதை சரஸுக்கு அத்தனை சோகத்தைத் தந்தது. அவளுக்கு சங்கரின் நினைவு வந்தது.அவள் தனது செல்பேசியை இரகசியமாக எடுத்துப் பார்த்தாள். திரையின் வெளிச்சத்தை எவ்வளவு குறைவாக வைக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைத்துதான் வைத்திருந்தாள், எனினும் அநிச்சையாக வேதா தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். வேதாவிற்கு சாடைமாடையாக சங்கர் விஷயம் தெரிந்துவிட்டிருக்கிறது. ‘யாரு சரஸ் உன்ன டி போட்டு வாட்சப்பில் மெசேஜ் அனுப்பியிருக்குறது? ‘ என்றாள் ஒருநாள். சரஸ் தன்னுடன் வேலை பார்ப்பவர் வெறும் நண்பர் என்று சொல்லி சமாளித்தாள். இன்னொருமுறை சரஸ் குளித்துக் கொண்டிருந்தபோது வந்த அழைப்பை வேதா எடுத்துவிட்டாள். சங்கர் உற்சாகம் ததும்ப ‘ ஸ்ஸ்ஸ்ரஸ் ‘ எனச் சொல்ல, வேதா ‘ யாரு நீங்க? என்றிருக்கிறாள் கறாரான குரலில். சங்கர் சரஸிடம் எகிறினான். ஃபோனை வெச்சிட்டு எங்கடி போன ? இந்தச் சங்கடத்தைத் தவிர்க்கவே எந்நேரமும் செல்பேசியை சைலன்ட் நிலையிலேயே வைக்க நேர்ந்தது. இப்போது கூட சங்கடமாக உணர்ந்தாள். சங்கர்தான் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தான். அவனுக்கு இந்தப் பயணம் ஆரம்பத்திலிருந்தே பிடிக்கவில்லை. பெண்கள் மட்டும் தனியாக வேறு ஒரு மாநிலத்திற்கு அதுவும் இலட்சோபஇலட்ச மக்கள் திரளாக சங்கமிக்கும் ஒரு விழாவிற்கு நெரிசலில் கலந்து இடிபட்டு, மிதிபட்டு…..அப்படியென்ன இது முக்கியம்? என்பது அவன் வாதம்.

‘ இப்போ இந்தத் திருவிழாக்கு நீ போய்த்தான் ஆகனுமா? அதுவும் ரெண்டு பொம்பளங்க தனியா ? ‘ என்றான் சங்கர்.

‘ அதென்ன பொம்பளைங்க தனியா போகக் கூடாதா? விஜயவாடா போனதும்தான் ராஜூ வந்துடுவானே. இந்த புஷ்கரம் போகனும்னு தோணுது. எல்லாமே ஒரு நம்பிக்கைதானடா , இந்தமுறை அந்த கணகதுர்கா கண் திறப்பா, சின்ன குழந்தையிலிருந்து அவள கும்பிட்டு வளந்தவங்க நாங்க ‘ என்றாள் சரஸ். ‘

‘ நான் கூடவரட்டுமான்னா வேனாங்குற ‘

‘ வேதா என்ன நினைச்சுப்பா, வீட்டுக்கு வேற தெரிஞ்சுடும், இப்ப இருக்குற நிலைமைல இந்த பிரச்சனை வேறயா ? ‘

‘ எனக்குப் பிடிக்கல ‘

‘ ………………….. ‘

சரஸ் பிடிவாதமாக அவன் பேச்சை புறக்கணித்திருந்தாள். இப்போது அது தொடர்பாகதான் அவர்களுள் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்தது. சரஸுக்கும் சங்கருக்கும் இந்த மூன்று மாதங்களாக சண்டை வருவது அதிகரித்திருந்தது. வாக்குவாதம், கடைசியாக அவன் புறப்படுமுன் ‘ தோ பாரு இனிமேயும் வெயிட் பண்ணமுடியாது. நீ உங்க வீட்டுல சொல்லிடு, ஒத்துக்கலன்னா வீட்ட விட்டு வந்துடு‘ , சங்கர் கத்தினான். கடந்த மூன்று மாதங்களாக நடந்து கொண்டிருக்கும் போராட்டத்தின் உச்சக்கட்டம். வேதாவின் கல்யாணத்திற்கு முன்னால் சரஸ்வதியால் ஒருபோதும் அப்படிச் செய்யமுடியாது. சங்கரை இந்த ஒரு வருடமாத்தான் தெரியும். வேதா உடன்பிறந்தவள். அவளுக்கு ஒரு வழிபண்ணாமல் திடுதிப்பென்று வரமுடியுமா?

‘ லூசு மாரி பேசதடா. அப்படில்லாம் என்னால செய்யமுடியாது. முதல்ல அக்காக்கு முடியனும். ‘ என்றாள் சரஸ்வதி.

‘ சரஸ் . ஒரு வருஷமா நீயும் இதேயேதான் சொல்ற. அக்காக்கு எப்ப முடியறது நம்ம விஷயத்தை எப்ப சொல்றது ?

‘ நீ இப்டியே பேசிட்டு இரு நா வரேன். ‘

சரஸ்வதி வளாகத்தைவிட்டு விடுவிடுவென்று வெளியேறினாள். சங்கர் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.

ஆடி மாதம் துவங்கியவுடன் கிருஷ்ண புஷ்கரத்தைப் பற்றி பேச்சை முதலில் ஆரம்பித்தது சரஸின் அம்மாதான். இரயில்வேயில் வேலையாயிருந்த சரஸின் அப்பா நீண்டகாலம் பணியில் இருந்த இடம் விஜயவாடாதான். அவள் மனதால் இன்னமும் அங்கேயேதான் வாழ்ந்தாள். சரஸ், வேதா எல்லாம் பிறந்தது கூட அங்குதான். விஜயவாடா கிருஷ்ணாவின் தீரத்தில் அமைந்திருந்ததால் அதன் சம்பிரதாயங்கள் சரஸின் குடும்பத்துக்கு மிக நெருக்கமானதாக மாறிவிட்டிருந்தது. சரஸுக்கு இப்போதும் தமிழ் வேகமாக படிக்கத்தெரியாது, வேதாவுக்கு சுத்தமாக ஒரு அக்ஷரம் கூட தெரியாது. அவள் சென்னையில் வேலைபார்த்த போதுகூட தமிழ் தேவைபடவில்லை, எல்லாமே ஆங்கிலம்தான்… அப்பா ஓய்வு பெற்ற பின்னர்தான் தமிழ் நாட்டுக்கு வந்தார் அப்போது சரஸ் கல்லூரி படிப்பை முடித்திருந்தாள். இது போல் ஒரு மாநிலத்தில் வளர்ந்து படித்து, பிறகு வேறு மாநிலத்திற்கு வந்து அந்த வாழ்கையையும் , கலாச்சாரத்தையும் பழகுவது சிரமமாகத்தான் இருந்தது. அத்தோடு வேலைவாய்ப்புக்கு பதிவு செய்வது, சாதிச்சான்றிதழ் பெறுவது எல்லாமே அதிசிரமமாகத்தான் இருந்தது. ‘ நாம விஜயவாடாவிலிருந்து வந்திருக்கவே கூடாது ‘ என்பாள் சரஸ் அடிக்கடி..

புஷ்கரத்துக்கு போய்வந்தால் நிச்சயம் ஒரு மாற்றம் வரும் என்று சரஸ் மனதில் பட்டவுடன் அப்பாவிடம் சொன்னாள், ‘இப்ப நிலத்த விட்டுட்டு என்னால வரமுடியாதே. நீ வேதாவோட போ, விஜயவாடாவுல எறங்கிவுடனே ராஜு வந்து கூட்டிட்டு போவான் ‘ என்றார் அப்பா. வெகுநாட்களாகவே வீட்டைவிட்டு எங்கும் செல்வதை அம்மா நிறுத்திவிட்டிருந்தாள். அவள், மூட்டுவலி, முதுகுவலி என்று நிரந்தர சீக்காளி. வீட்டு வேலைகளைக் கூட கடந்த இரண்டாண்டுகளாக அவள் செய்ய இயலவில்லை. சரஸின் அக்கா வேதா வாரநாட்களிலும், வாரஇறுதிகளில் சரஸும் பகிர்ந்து கொண்டனர். அப்படி வாரஇறுதியில் சரஸ் செய்யமுடியாமல் கூடுதல் வகுப்புகள் எடுக்க பள்ளியில் பணித்து விட்டால் வேதா எரிந்து விழுவாள். எப்பவும் நாந்தான் செய்யனுமா? அப்படியென்ன சனி ஞாயிறு கூட கிளாஸ் எடுக்கச் சொல்றது? என்று கத்துவாள். அவளது கோபம் நியாயமானதுதான் ஆனால் சரஸும் என்னதான் செய்வாள். வேதாவுக்கு என்னத் தெரியும் தனியார் பள்ளிகளின் நெருக்கடியைப் பற்றி. இப்போது புஷ்கருக்கு செல்வதற்கு லீவு கூட கொ‘டுக்கத் தயங்கினார் அவளது பள்ளி முதல்வர். ‘ ரிவிஷன் டைமாச்சே ‘ . என்றார். சரஸ் எப்படியோ சமாளித்துவிட்டு வந்தாள். எல்லாம் வேதாவுக்காகத்தான். ஆனால் வேதா இதிலெல்லாம் நம்பிக்கை இழந்து விட்டாளோ ?

போன மாதம் வேலு அண்ணாவிற்கு சங்கர் விஷயம் தெரிந்து விட்டது. பள்ளிக்கு செல்லும் வழியில் பைக்கை நிறுத்தி, ‘ குட்டிம்மா யாரவன் நேத்து பஸ் ஸ்டாண்டுல பேசிட்டு இருந்தியே. என்றபோது சரஸ் வெளிறிப்போனாள். ‘ என்கூட வேலை பார்க்கறவர் அண்ணா ‘ ‘ உனக்கு அடிக்கடி மெசேஜ் , ஃபோன் பன்றவன் இவன்தானா ? ‘ சரஸுக்கு படபடத்தது. வியர்வை வெள்ளமாக வடிய குழறிகுழறிப் பேசினாள். ‘ நான் அந்த சங்கரோட பேசனும். சாயிந்திரம் கூட்டிட்டு வா ‘ சொல்லிவிட்டு பைக்கை விரட்டி மறைந்தான். சரஸ் தீர்க்கமாக சங்கரிடம் சொன்னாள் , ‘ நீ வந்து அண்ணாவ பாத்து சொல்லு. மத்தத நான் பாத்துக்கறேன். ‘ அன்று அவளுடன் வேலை செய்யும் தோழிகள் சிலரை மாலை அண்ணாவுடன் பேச ஒரு ஹோட்டலுக்கு வரவழைத்திருந்தாள் சரஸ். அண்ணா கேட்ட முதல் கேளிவியே ‘நீங்க என்ன கம்யூனிட்டி ? ‘ சங்கர் ‘பி.சி ‘ என்றான். ‘ என்ன அப்ளிகேஷன்ல ஃபில் பண்ற மாதரி ? ‘ பிறகு சங்கர் தன் சாதிப்பெயரைச் சொன்னான். ‘ உங்க வீட்ல இந்த விஷயம் தெரியுமா ? ‘ என்றதற்கு சங்கர் ‘ சொல்லியிருக்கேன். அவங்க சரின்னுட்டாங்க ‘ என்றான். ‘ சம்பளம் என்ன வாங்கறீங்க? ‘ சங்கர், பள்ளிவருமானத்தைச் சொன்னதற்கு ‘ அது போதாதே ‘ என்றான். சரஸ் எல்லாக் கடவுளையும் வேண்டியபடி அதீத பதட்டத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள். சங்கர் சுருக்கமாக ‘ சம்பளம் மட்டுமில்ல சார் டியூஷன் சென்டர் நடத்துறதுல வேற வருமானம் உண்டு, நான் வீட்டுக்கு ஒரே பையன் சொந்தவீடு இருக்கு. உங்க பொண்ண காப்பத்தற திராணியிருக்கு ‘ என்றபோது அவன் குரல் நடுங்கியது. அண்ணா தெளிவாகச் சொன்னான் , ‘ இதப்பாருங்க, எங்க வேதாவுக்கு ஆகாம சரஸை கல்யாணம் பண்ணித் தர மாட்டோம். நா சித்தபாட்ட சொல்லி முடிக்கறேன். ஆனா அதுவரை அங்க இங்கன்னு பாத்து பேசறது வெளில போறது ஃபோன் பன்றதுன்னு எதும் இருக்கக் கூடாது. பொறுமையா இருங்க. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். எனக்கு சரஸுன்னா உயிர். ( இதையே அவன் பலமுறை திருப்பித் திருப்பிச் சொன்னான் ) சின்ன வயசுல மார்மேல போட்ட வளத்தவன். அவ நல்லது கெட்டது எல்லாமே என் சம்மதத்தோடதான் நடக்கும். ‘ சங்கர் அமைதியாக , ‘ உங்க சம்மதம் இல்லாம நாங்க எதும் பண்ணமாட்டோம் ‘ என்று உறுதி சொன்னபிறகு முகஇறுக்கம் கொஞ்சம் தளர கைக்குலுக்கிக் கொண்டனர் இருவரும்.

கிருஷ்ண புஷ்கரத்தைப் பற்றி அம்மா ஞாபகப்படுத்தியதும் சரஸிற்கு அங்கு போய்வந்தால் வேதாவிற்கும் தனக்கும் ஒரு வழி பிறக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது, சென்ற புஷ்கரம் நினைவுக்கு வந்தது. அது பன்னிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு. கிருஷ்ண புஷ்கரம் பன்னிரெண்டு வருடத்திற்கு ஒரு முறை கிருஷ்ணா நதிதீரத்தில் நடைபெறும் திருவிழா. ஆடிமாதத்தில் விழா துவங்குவதற்கு பத்து தினங்களுக்கு முன்னரே கிருஷ்ணா நதிக்கு ஆரத்தி எடுத்துக் கொண்டாட்டத்தை பண்டிதர்கள் துவக்கி வைப்பார்கள். அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து பத்து நாட்களுக்கு கிருஷ்ணா நதியின் படித்துறைகளில் பல்வேறு சடங்குகளும் பூஜைகளும் பிரார்த்தனைகளும் கோலாகலமாக நடைபெறும். நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் பக்தர்கள் அலைமோதுவர். நதியின் படித்துறைகள் நிரம்பி வழியும். இந்திரகீல மலை விளக்கொளியில் ஒளிவீசும். கணகதுர்கா கிருஷ்ணை நதியை பார்த்தபடி பக்தர்களுக்கு அருள்பாலிப்பாள். எத்தனை ஆயிரம் பூஜைகள் , வேண்டுதல்கள், பிராயசித்தங்கள், சிரார்த்தாங்கள். வேதா சென்ற புஷ்கரத்தின் போது பதின்ம வயதில் இருந்தாள். சரஸ் சிறுமி. அவளது அம்மா அப்போது சற்று இளமையாகவும் செயலாகவும் இருந்த காலம். அவள் உற்சாகமாக கட்டுசாதம் செய்து எடுத்து வந்திருந்தாள். அவர்களைப் போலவே பிரார்த்தனைக்காக வந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களும் ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிக்கொண்டு முந்தினர். இந்திரகீல மலைமேல் இருக்கும் கனகதுர்க்கை அம்மனை அதிகாலை தரிசித்துவிட்டு நதியில் முழுக்குபோட ஜனங்கள் முண்டியடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் முயற்சியில்லாமலேயே தன்னிச்சையாக நீருக்குள் இழுத்துவரப்பட்ட சகோதரிகள் இருவரும் கைகளைக் கோர்த்தபடி நீருக்குள் மூன்றுமுறை முழுகியெழுந்தனர்.

‘ முத முக்கு துர்க்கைக்கு ‘

‘ ரெண்டாம் முக்கு கிருஷ்ணனுக்கு ‘

‘ மூணாம் முக்கு எனக்கு ‘

சரஸ் உரக்கக் கத்தினாள். அப்போது அவள் வேண்டுதலின் எந்த அவசியமும் தெரியாத சிறுமி. இப்போது அப்படியில்லை . எத்தனை கவலைகள்.

இதோ பனிரெண்டு வருடங்கள் கடந்து விட்டன. விஜயவாடாவிலிருந்து வந்தவுடன் வேதா சிலவருடங்கள் சென்னையில் வேலையாயிருந்தாள். அவள் எம்.பி.ஏ முடித்திருந்தாள். பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் நிர்வாக அதிகாரியாக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஆங்கில உச்சரிப்பு நிகரற்றது. திறமையான பெண் எனவே உடனடியாக அவளை விடுவிக்க நிறுவனம் ஒப்பவில்லை. ஒருவருடம் பொறுத்து பெங்களூருக்கு மாற்றலானாள். சிலவருடங்கள் அங்கேயே பணியாற்றினாள்.. எத்தனை திறமைகள் இருந்தாலும் என்ன ?அதற்கும் கல்யாணத்திற்கும் என்ன தொடர்பு ? இப்போது இரண்டாண்டுகளாய் அவள் இந்தச் சிறு நகரத்திலேயே முடங்கிக் கிடக்கிறாள். மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பித்தவுடன் அவள் சென்னையில் வேலையாயிருந்தது ஒரு தடங்கலாக இருந்தது கூடவே அம்மாவுக்கு முடியாததாலும் வேதா வேலையை விட வேண்டியிருந்தது. அவள் பண்ணாட்டு நிறுவனத்தில் வேலையாயிருந்தாள் இந்தச் சிற்றூரில் பள்ளி ஆசிரியை வேலைமட்டும்தான் கிடைக்கும் எனவே அவள் வீட்டிலேயேதான் இருந்தாள். வைத்தியமூர்த்திக்கு வம்சவழியாக வந்த ஏக்கர் கணக்கான விளைநிலங்களில் அரிசியும், நிலக்கடலையும், சோளமும் போகம் போகமாக விளைந்தது. வீட்டில் ஒரு ஆளில்லாமல் அவற்றை பரிபாலனம் செய்ய முடியாது. எனவே வேதா அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சரஸ் ஆசிரியை பயிற்சி முடித்தாள். தனியார் பள்ளியில் வேலை தேடிக்கொண்டாள். சிலபல பள்ளிகளில் மாறிமாறி இப்போது பணிபுரியும் பள்ளியில் சேர்ந்தாள். இங்குதான் சங்கர் அறிமுகமானது. ‘ உங்க வீட்ல ஒத்துப்பாங்களாடி ? ‘ சங்கர் அடிக்கடி சந்தேகத்துடன் கேட்கும் கேள்வி. அப்போதெல்லாம் சரஸ் சொல்லும் பதில், ‘ வேதாக்கு நிச்சயமாவட்டும். அப்பாக்கிட்ட நேக்கா விஷயத்து சொல்லி பர்மிஷன் வாங்கறேன். ‘ ‘வேதாவுக்கு திருமணம் நிச்சயமாவதில்தான் எத்தனை தடங்கல்கள். தோஷ பரிகாரம், கூட என்று செய்தாகிவிட்டது. பெண்பார்க்க வருபவர்கள் முன் வேதா பொறுமையாக பட்டுசேலை உடுத்தி பூவைத்து தலைகுனிந்து நின்ற போது ஒன்றும் குறையில்லை. ஆனாலும் எங்கேயோ இருந்தது. அது என்னவென்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. இரண்டு மூன்று இடங்கள் தட்டிப் போனபின் வரனை வீட்டிற்கு வரவழைப்பதைத் தவிர்த்தனர். புகைப்படத்தை ஈமெயிலிலோ வாட்சப்பிலோ அனுப்புவதோடு நிறுத்திக் கொண்டனர்.வேலு அண்ணா கூட தேடாத இடமில்லை. எதுவும் திகையவில்லை.

அவளது வயதுடைய உறவுக்காரிகள் , சிநேகிதிகள் எல்லோரும் இப்போது பள்ளிக்குச் செல்லும் பிள்ளைகளுக்கு தாயாகியிருந்தார்கள். கணவருடன் விசேஷங்களுக்கு வந்துபோயினர். வேதா அவர்களிடம் சகஜமாக பேசினாலும் ஒரு விலகல் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. நுட்பமான ஓர் விலகல். அவர்களை கூடுமானவரை தவிர்ப்பதில் குறியாக இருப்பாள். நீண்டகாலம் தொடர்பில் இல்லாதத் தோழிகளை காண்பதில் தயக்கம் காட்டினாள். எடுத்தஎடுப்பிலேயே அவர்களது கேள்விகள் அவளது திருமணத்தைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்கும். உறவினர் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு போவதை எப்போதோ நிறுத்தியிருந்தாள்.. எதிர்பாராமல் அவர்களைச் சந்திக்கும் தருணங்களில் வேதா சலனமற்று முகத்தை வைத்துக்கொள்வாள். என்றாலும் அவளுடைய பதற்றத்தை சரஸ் அறிவாள்.

இப்போதுகூட வேதா அப்படிப்பட்ட பதற்றத்தில்தான் இருந்ததாகத் தோன்றியது. முன்பதிவு செய்த பூகியைத் தேடி இருக்கை எண்ணை பார்த்து உட்கார்ந்த பிறகும் அவளுடைய பதற்றம் தொடர்ந்ததைக் கவனித்தாள் சரஸ். இடையில் சங்கரின் குறுஞ்செய்திகள் வேறு. அடிக்கடி அவள் செல்பேசி உபயோகிப்பதை வேதா கவனியாதது போல் இருந்தாலும் அவள் கவனித்திருப்பாள். அதைத் தவிர்க்கத்தான் சரஸ் அதிகம் சங்கருக்கு பதில் செய்தி அனுப்பாமல் தவிர்ப்பது. சங்கர் அதைப் புரிந்து கொள்வதில்லை. கோபம் தலைக்கேறும் அவனுக்கு. இடையில் சரஸ் மாட்டிக்கொள்வாள். இரயிலின் தாளலயம் அவர்களிடையே இருந்த இறுக்கத்தை தளர்த்துவதாக இருந்தது. முதல்முதலாக நீண்ட மௌனத்தைக்கலைத்து

வேதா, ‘ சரஸ் விடிகாலமே விஜயவாடா சேர்ந்திடுவோம் இல்ல,‘ என்றாள்

அவள் குரலில் அசாதாரணமான தெளிவு முதன்முதலாகத் தென்பட்டது. சரஸுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது அவள் முகத்தில் பழைய அழகு மிச்சமிருந்தது . கண்களில்தான் சற்று ஒளி குன்றியது போல தோன்றியது. அவளது பதின்வயதுத் தோற்றம் சரஸுக்கு நினைவிலிருக்கிறது, எத்தனை அழகாயிருபபாள்..

‘ ஆமா வேதா, விஜயவாடாவை விட்டு நாம இப்பத்தான் வந்த மாதிரி இருக்கு. ஹும் எத்தன வருஷம் ஓடிடுச்சில்ல ‘ சொல்லிவிட்டு அசூயையாக உணர்ந்தாள். வருஷத்தை நினைவூட்டி இருக்கவேண்டாமே என்று தோன்றியது. வேதா சன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டே சொன்னாள்,

‘ ஆமா வருஷம் ஓடிடுச்சு, நாந்தான் நின்னுட்டேன். ‘ எதுக்காக இப்ப இந்த புஷ்கரத்துக்கு போகனும்னு பிடிவாதம் பிடிச்ச சரஸ் ? ‘ சலிப்பாகக் கேட்டாள்.

‘ ப்ச். என்னா நீ மறுபடி முதல்லேந்து கேக்கற ? வேண்டுதலைக்குதான் வேதா ‘

‘ என்னால உன் கல்யாணமும் லேட்டாகுதுல்ல சரஸ். ‘

சரஸுக்கு மூச்சடைத்தது. ‘ அதுக்கென்ன இப்ப..‘

‘ நீ சொல்லாம இருந்தா எனக்குத் தெரியாதா? ‘

சரஸ் பதற்றமடைந்தாள். இயல்பாக இருப்பது போல பாவனை செய்தாள். வேலு அண்ணா ஏதேனும் சொல்லியிருப்பானோ ? இவளுக்கு மட்டுமா வீட்டில் எல்லோருக்கும் தெரிந்து விட்டிருக்குமா ?வேதா மேலும் சொன்னாள், ‘ சரஸ் நான் உன்கிட்ட எல்லா விஷயத்தையும் இதுவர ஷேர் பண்ணிட்டுதான இருக்கேன். ஆனா நீ என்ன அப்டி நினைக்கல. இல்லாட்டா சங்கர் விஷயத்த என்கிட்டருந்து மறைச்சிருப்பியா ? ஆனா வேலு அண்ணா சொன்னான். ( அடப் பாவி ) ஆனா உனக்கு இந்த இடம் தோது படுமான்னு யோசிச்சியா ? அவங்க சாதி வேற. பழக்கவழக்கம் எல்லாம் மாறும். கறிமீன் திங்காம உன்னால இருக்குமுடியுமா குட்டி?

‘ பழகிக்க வேண்டியதுதான் ‘

‘ இப்ப அப்படித்தான் சொல்வ, அவன் வீடு, மனுஷாள் பழக்கவழக்கம்….‘

‘ அக்கா இதெல்லாம் மனசுலவச்சுகிட்டுதான் வீட்ல பூனையாட்டம் இருந்தியா ‘

‘ யாரு நீயா நானா ?

‘ …………………………….. ‘

‘தோ பாரு சரஸ். எனக்கு எப்ப ஆகுதோ ஆகட்டும். அதுக்காக நீ கவலப் படாத. ஆனா உன்ன நினைச்சா எனக்கு கவலையா இருக்கு. அவங்க வேற சாதி. கவர்மெண்ட் வேலையுமில்ல. நீ சந்தோஷமா இருக்கனும். அவ்ளவுதான். ‘

சரஸுக்கு சுருக்கென்றெது. ‘உனக்கு நல்ல இடத்துல முடியட்டும் முதல்ல அப்புறம் என் கதய பேசிக்கலாம்‘ என்ற போது அவளுக்கு தொண்டை அடைத்துக்கொள்ள கண்களில் நீர் முட்டியது.

‘ ப்ச். அப்படிச் சொல்லல. பிராக்டிக்கலா சொல்றேன். ‘

துர்க்கா நம்மள கைவிடமாட்டா. நீ மனசார வேண்டிக்கோ அக்கா ‘ என்றவாறு சரஸ், வேதாவின் கையைப் பற்றினாள். மெதுவாக கையை விடுவித்துக்கொண்டே வேதா அலுப்புடன் சொன்னாள்

‘ நா பனிரெண்டு வருடத்துக்கு முன்னால வந்த புஷ்கரத்திலேயும் இதைத்தான வேண்டிக்கிட்டேன் ‘

சரஸ் அக்காவிற்காக மனதிற்குள் துர்க்கையை பிரார்த்தித்தாள். எத்தனை தவிர்த்தும் தன் திருமணத்தைப் பற்றி எண்ணாமல் அவளால் பிரார்த்திக்க முடியவில்லை.

•••

வார்த்தை ( சிறுகதை ) : ஜீ.முருகன்

download (33)

அவள் எழுப்பினாளா, அவனே எழுந்தானாத் தெரியவில்லை, அவன் விழித்துப் பார்த்த போது கணினி மேஜையின்மேல் காப்பியைக் கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு அவள் நின்றிருந்தாள். அவள் கண்கள் அவனையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. இது வழக்கத்துக்கு மாறான ஒன்று. அவள் பார்வையை அந்த விதமாக எதிர்கொள்ள அச்சப்பட்டவனாக என்ன என்பது போல அவனும் பார்த்தான். அவள் முகம் கோபத்திலும் துக்கத்திலும் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

பதைத்துப் போனான். அவன் மீதான, அவன் பொருட்டான கோபம்தான் அது. ஏன் என்பதுதான் அவனுக்கு விளங்கவில்லை.

அவன் கேட்டான், “என்ன…?”

இக்கேள்விக்காகவே காத்திருந்தது போல அவள் உடைந்து நொறுங்கினாள், “என்னவா? என்ன மனுஷன் நீ, என்ன யாருன்னு நெனச்சி அந்த வார்த்தையச் சொன்ன?”

அவனுக்கு விளங்கவில்லை. “நான் என்ன சொன்னேன்?”

“என்ன சொன்னயா? ராத்திரி முழுக்க நான் தூங்கலத் தெரியுமா?” அவள் அழுதாள். இது அவனை நிலைகுலையச் செய்தது. படுக்கையிலிருந்து எழுந்து கால்களைத் தரையில் வைத்து அவள் பக்கம் திரும்பி உட்கார்ந்தான். யோசித்தான், அப்படி சொல்லியிருந்தால் இரவுதான் அவன் ஏதாவது சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால் ஞாபகம் வரவில்லை.

“நான் என்ன சொன்னேன்? புரியல சித்ரா”

பதில் பேசாமல் உடல் குலுங்க அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள். இப்போது எதுவும் சொல்ல மாட்டாள் என்பது தெரிந்தது. அவளுடைய குணத்துக்கு அது பொருத்தமானதில்லை. அப்படி சொல்லிவிட்டால் அது அவனோடு சமரசம் சொய்து கொண்டதற்கு ஒப்பானதாகும், அதற்கு அவள் தாயாரில்லை. அவளுடைய கோபம் அதற்கும் அப்பாற்பட்டது. அப்படி ஒரு வார்த்தையை அவன் சொல்லியிருக்கிறான். என்னதான் வார்த்தை அது, இது வரை அவளை நோக்கி சொல்லியிருக்காத அந்த வார்த்தை?

அவள் சொல்லவில்லை என்றாலும் அவளை சமாதானப் படுத்த வேண்டிய நிலையில் அவன் இருந்தான். இந்த சச்சரவு இந்த அறையோடு முடிந்துவிட வேண்டும். அதுதான் பாதுகாப்பானது. அவன் குடும்பத்தில் உள்ள மற்றவர்களுக்குத் தெரியக் கூடாது. எவ்வளவோ நாட்கள் இந்த அறையில் அவர்கள் சண்டையிட்டுக்கொண்டுள்ளார்கள். அனால் எதுவும் மற்றவர்களின் இடையீட்டுக்கு வழி வகுக்கும்படி ஆனதில்லை. ஒரு வேளை இருவருடைய முகபாவங்களை, வார்த்தையாடல்களை வைத்து இருவருக்குள் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என அவர்கள் யூகிக்கும்படி இருந்திருக்கலாம், அவ்வளவுதான். அவளும் அவன் குறித்து எந்தக் குற்றச் சாட்டையும் அவன் பெற்றோரிடமோ, அவளுடைய பெற்றோரிடமோ கொண்டுசென்றதில்லை. நேற்று இரவு அவர்களுக்குள் வழக்கமான மோதல் இருந்துதான். ஆனால் அவள் இவ்வளவு புண்படும்படி எதுவும் சொல்லியதாக நினைவில் தங்கயிருக்கவில்லை.

அவன் எழுந்தான். அவளை நோக்கிப் போனான், தோளின் மேல் கை வைத்தான்.

“என்ன சித்ரா சொன்னேன்? சத்தியமா எனக்கு ஞாபகம் இல்ல”

இந்த சமாதானத்துக்கு ஈடானதில்லை அவளுடைய கோபம். அதைப் புலப்படுத்தும் விதமாக அவள் அவன் கையை உதறிவிட்டு கண்களை துடைத்துக்கொண்டே கதவை நோக்கி நகர்ந்தாள்.

பின்னர் திரும்பி அவனை நோக்கி ஆத்திரத்துடன் சொன்னாள், “இவ்வளவு நாள் என் பையனுக்காகத்தான்பொறுத்துக்கிட்டிருத்தேன். ஆனா இனிமே என்னால இருக்க முடியாது.”

கதவைத் திறந்து கொண்டு அவள் அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

அவன் அந்நிலையிலேயே சிறிது நேரம் உறைந்து நின்றிருந்தான். பின்னர் திரும்ப வந்து கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்துகொண்டான். கணினி மேஜையின்மீது காப்பி ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

‘என்ன எழவு வார்த்தை அது?’ தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு யோசித்தான். இரவு நடந்ததை திரும்பவும் ஞாபகத்தில் கொண்டு வர முயன்றான். சமீப நாட்களில் அவன் அதிகம் குடிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். வீட்டுக்கு வரும்போது குடித்துவிட்டு வருவது சகஜமாகி விட்டது. சில நாட்களில் அவளிடமிருந்து கடுமையான எதிர்ப்பு இருக்கும். சில நாட்கள் ‘நீ இப்படித்தான், நான் என்ன செய்வது?’ என்பது போல அவள் வெறுப்புடன் கீழே பாய் விரித்துப் படுத்துக்கொள்வாள். போதை குறைவாக இருந்தால் அவளே உணவு பறிமாற விரும்புவான். சாப்பாட்டு மேஜையில் போய் உட்கார்ந்துகொள்வான். கொஞ்சம் அதிகமாகிவிட்டால் அவனே போட்டுக்கொண்டு சாப்பிட்டுவான். சில பொழுது பசியுடனேயே படுத்துக்கொண்டிருக்கிறான். பெரும்பாலும் வெளியே அவன் சாப்பிடுவதில்லை. நேற்று இரவு அவனே போட்டு சாப்பிட்டு வந்துதான் படுத்தான். மகன் குறித்து எதையோ அவன் கேட்க வேண்டியிருந்தது. அதுதான் வாக்குவாதத்தில் கொண்டுபோய் நிறுத்தியது. வழக்கம் போல அது சற்று உச்சத்துக்குப்போய் அவனுடைய பின்வாங்கலோடு முடிந்து போனது. இதற்கு நடுவே அவன் அவளை என்ன சொன்னான் என்பது நினைவுக்கு வரவில்லை. ஏதோ அவள் மனம் நோகும்படி சொல்லியிருக்கிறான். இல்லையென்றால் அவள் இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய நேர்ந்திருக்காது. பாழாய்ப் போன என்ன வார்த்தைதான் அது?

இதே போன்று பலமுறை அவன் தவிப்புறும்படி அவள் நிறுத்தியிருக்கிறாள். அவனைப் பழிவாங்கும் ஒரு வழிமுறைதான் இது. அவன் நடவடிக்கைகளுக்குப் பொறுத்துப் போகிறாள் என்றாலும் அவள் அவ்வளவு அப்பாவி இல்லை. அவளுக்குள்ளும் சிறுசிறு தந்திரங்களும், சிறு சிறு பொய்களும், அவள் தரப்பு பலவீனப்படும்போது பேச்சை கீழ்நிலைக்கு கொண்டுபோய் வீழ்த்தும் சாகசமும் தெரிந்தவள்தான்.

அவர்கள் இருவருக்குள் காதல் மீதுரும் பிணைப்பு எப்போதும் நிரந்தரமாக இருந்ததில்லை. படுக்கையில்கூட அவள் தனக்காக இல்லாமல் அவன் பொருட்டே இணக்கம் காட்டுகிறாளோ என்றும் நினைப்பதுண்டு. அவர்கள் இருவரும் கணவன் மனைவியாக இருக்க வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் அவ்வளவுதான். அவனுக்கு மனைவி, குழந்தை என ஒரு குடும்பம் தேவை. அவளுக்கும் அப்படித்தான். இந்த வாழ்க்கையை இப்படி வாழ விதிக்கப்பட்டவர்கள் அவர்கள்.

எவ்வளவு உச்சபட்ச சண்டையின் போதும் ஒருமுறை கூட அவன் கை நீட்டியதில்லை. அவனுடைய இயல்புக்கு அது பொருத்தமற்றது. யாருடனும் சண்டையை அவன் வெறுத்தான. அலுவலகத்திலோ, வெளியிலோ அதற்கான சூழல் ஏற்பட்டால் கவனமாக தயக்கமின்றி பின்வாங்கிவிடுவான். அவனுக்கு எதிராக சதியை நிகழ்த்தியிருந்தாலும், தந்திரங்களை பிரயோகித்திருந்தாலும், தவறு இழைத்திருந்தாலும் அவர்கள் முகத்துக்கெதிரே தன் கோபத்தைக் காட்டி அவர்கள் அவமானத்தில் குன்றுவதை அவனால் பார்க்க இயலாது. அவன் போய் அவன் மனைவியை என்ன வார்த்தை சொல்லி இப்படி புண்படுத்தியிருக்க முடியும்?

அவளுடைய இவ்விதமான தாக்குதல் அவனை அதிகம் வருத்தியது. சில நாட்களுக்கு முன்புகூட அவள் இப்படியான நிலைக்கு அவனை தள்ளிவிட்டு நின்றாள். யாரோ அவன் குறித்து அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மதுவிடுயிலிருந்து தடுமாறிக்கொண்டே அவன் வெளியே வந்தானாம். இருசக்கர வாகனத்தில் ஏறுவதற்குக் கூட அவனால் முடியவில்லையாம். அப்படி நிலை தவறும் அளவுக்கு எப்போதும் அவன் குடித்ததில்லை. இந்தக் குற்றச்சாட்டு அதிகப்படியானது; அவனைக் குறித்த தரம் தாழ்ந்த விமர்சனம். அது அவளை அதிகம் அவனமானப்படுத்திவிட்டதாக அவள் சொன்னாள். ‘ஏன் இவ்வளவு கீழ்த்தரமா நடந்துகிற?’ என்று கேட்டு அவள் அழத்தொடங்கிவிட்டாள். கடைசி வரை அது யார் என்று அவள் சொல்லவில்லை. இந்தக் குற்றச்சாட்டை அவன் கழுத்தில் போட்டு அவள் இறுக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். அவன் மூச்சுத் திணறிப் போனான்.

குடும்ப விஷயங்கள் எதையாவாது கோடிட்டு காட்டிவிட்டு, முழு விவரங்களைச் சொல்லாமல் சொல்வாள், ‘இதோல்லாம் உனக்கு எதுக்கு? எதையும் காதுல போட்டுக்காத. உன் வேலை, உன் குடின்னு இப்படியே இருந்துடு.’ அவனை பெரிய குற்ற உணர்ச்சியில் ஆழ்த்திவிடுவாள். என்ன விஷயம் என வற்புறுத்திக் கேட்டாலும் கடைசிவரை சொல்லமாட்டாள். அது போன்ற ஒன்றுதான் இது என்றாலும், இதில் ஏதோ விபரீதம் கலந்திருக்கிறது. அவன் என்ன சொன்னான் என்பது தெரிந்தால்தான் அதற்குரிய பதிலைச் சொல்லவோ, மன்னிப்புக் கேட்கவோ முடியும். அதற்கான சந்தர்ப்பம் இப்போது கிடைக்குமா எனத் தெரியவில்லை. அவளை தனியே சந்தித்தால் மட்டும்தான் அதை செய்ய முடியும். இந்த அறைக்கு இப்போது அவள் வரமாட்டாள். பிறகு எங்கே பேசுவது?

அவன் வெளியே வந்தான். அவள் சமையல் அறையில் இருப்பது தெரிந்தது. அவன் வரவேற்பறையில் சோபாவில் போய் உட்கார்ந்தான். அங்கே வழக்கத்துக்கு மாறான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. அவன் அம்மாவும் சமையல் அறையில் இருப்பது தெரிந்தது. அங்கே போய் அவளை சமாதானப்படுத்த முடியாது. அவனுடைய மகனுக்கு காலையிலேயே பள்ளிப் பேருந்து வந்துவிடும். அவன் சென்றுவிட்டிருந்தான். அவனும் அலுவலகம் கிளம்பியாக வேண்டும். அவளை இதே நிலையில் விட்டுவிட்டுச் செல்ல அவனுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. ஏதாவது விபரீதம் நிகழ்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சினான். அந்த யோசனையுடனேயேக் குளிக்கப் போனான். அந்த குழப்பமான மனநிலையிலேயே பல் துலக்கினான், கழிவறையைப் பயன்படுத்தினான், குளித்தும் முடித்தான்.

உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்து பார்த்த போது அவள் வீட்டில் இல்லையோ என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. அவன் அம்மாதான் அவனுக்கு உணவு பறிமாறினாள். அவள் எங்கே என்று கேட்டான். மார்க்கெட் போயிருப்பதாகச் சொன்னாள். வழக்கமாக மார்க்கெட் போக வேண்டும் என்றால் அவன் அலுவலகம் கிளம்பியப் பிறகுதான், துணியெல்லாம் துவைத்துவிட்டுப் போவாள். இவ்வளவு காலையில் அவள் ஏன் கிளம்பிப் போக வேண்டும்?

உணவு குறைவாகவே இறங்கியது. அதில் கவனம் இல்லை. போயிருந்தால் வழக்கமாக அவள் போகும் பல்பொருள் அங்காடிக்குத்தான் போயிருக்க வேண்டும். காய் கறி, மளிகை சாமான் எல்லாம் ஒரே இடத்தில்தான் அவள் வாங்குகிறாள். இதையே சாக்காக வைத்து அவள் வேறு எங்காவது சென்றுவிட்டிருந்தால்? அவள் என்ன மனநிலையில் வீட்டிலிருந்துக் கிளம்பிப் போனாள் என்று தெரியவில்லை.

அவன் தன் இருசக்கர வாகனத்தைக் கிளப்பினான். ஆனால் அதை அவன் அலுவலகம் இருக்கும் திசையில் செலுத்தவில்லை. அவன் யோசனை முழுவதும் மனைவி குறித்தும் அவள் எங்கு போயிருப்பாள் என்றே இருந்ததால் அந்த பல்பொருள் அங்காடி இருக்கும் திசையில் சென்றுகொண்டிருந்தான். காலையில் அலுவலகம் புறம்படும்போது அன்று செய்யக்கூடிய முக்கிய வேலைகள் பற்றியே அவன் கவனத்தில் இருக்கும். அது சுமையாக அழுத்த அது பற்றியச் சிந்தனையிலேயேச் செல்வான். ஆனால் இன்று அதையும் தாண்டி அவன் மனைவி குறித்த அச்சம் பிரக்ஞையை ஆக்கிரமித்திருந்தது. வேறு எதுவும் அவனுக்கு இப்போது ஒரு பொருட்டல்ல. அந்த பல்பொருள் அங்காடிக்குப் போய் அவள் அங்கே இருக்கிறாளா என்பதை அவன் உறுதிபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அங்கேயே அவளை சமாதானப்டுத்தி விட வேண்டும். அவள் சம்மதித்தால் எங்கேயாவது அழைத்துக்கொண்டு போய் பேசிவிட்டும் வரலாம். அது என்ன வார்த்தையோ அதை தெரிந்து கொள்ளாமலேயே மன்னிப்பு கேட்கவும் அவன் தயார்.

அந்த பல்பொருள் அங்காடி சற்று அருகில்தான் இருந்தது. வெளியே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அங்காடிக்குள் நுழைந்த போது திகைப்பாக இருந்தது. இவ்வளவு காலையில் இத்தனை கூட்டமா? விடுமுறை நாட்களில்தான் இப்படிப் பார்த்திருக்கிறான். அன்று ஏன் எனத் தெரியவில்லை. அந்த அங்காடி மிக விஸ்தீரணமானது; பல அடுக்குகள், பல பிரிவுகள் கொண்டது. அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்று எப்படி தேடுவது? அவள் காலையில் வந்தால் காய்கறி வாங்கத்தான் வருவாள். மற்றப் பொருள்களை மாதத்தின் முதல் வாரமோ, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலோ வாங்குவாள். உடன் அவனும் பையனை அழைத்துக்கொண்டு வருவதுண்டு.

காய்கறி வைத்திருந்தப் பகுதியைத் தேடி அவன் போனான். அது கீழ்த் தளத்தில்தான் இருந்தது. அங்கும் ஆட்கள் அதிக அளவிலேயே காணப்பட்டார்கள். ஆனால் தேடுவதற்கு அவ்வளவு சிக்கலை ஏற்படுத்தாத விதத்திலேயே அது அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் அங்கு இல்லை. கீழ்த்தளத்தில் எங்கும் இல்லை என்பதும் உறுதியானது. இங்கு வேறு பகுதிகள் எதுவும் இல்லை. மேல்தளங்களில் ஏதாவது ஒன்றில்தான் அவள் இருக்க வேண்டும். அங்கு போவதற்கான படி இடது புறம் தொடங்குகிறது. அவன் அதில் ஏறினான்.

இந்நேரம் அவன் அலுவலகத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். அவனுக்காக பல வேலைகள் அங்கே காத்திருக்கின்றன. அற்ப விஷயங்களுக்கெல்லாம் விடுப்பு எடுத்துவிட முடியாது. சில வேலைகள் தள்ளிப்போகும். அது அலுவலகத்துக்கோ அவனுக்கோ நன்மை பயக்காது. ஆனால் இன்று அவன் மனநிலையை திசைத் திருப்பி இங்கு கொண்டுவந்து அவள் சேர்த்திருக்கிறாள் அல்லது அந்த வார்த்தை. என்ன வார்த்தை அது? அவனுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.

முதல் தளம் பிளாஸ்டிக் பொருள்கள் மற்றும் பாத்திரங்கள் பகுதி. கீழ்த்தளத்தை விட இங்கே ஆட்கள் குறைவாகவே காணப்பட்டார்கள். சிறிது நேரத்திலேயே அவள் அங்கே இல்லை என்பதை அவனால் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்தது. அதற்கு மேல் இன்னொரு தளம் இருக்கிறது. ஆனால் அங்கே என்ன இருக்கிறது என அவனுக்குத் தெரியவில்லை. திரும்பவும் இடது பக்கமாகச் சென்று படியை அடைந்தான். அதில் கால் வைத்த போது மேலிருந்து கீழ் நோக்கி கையில் கூடையுடன், நன்கு அறிமுகமான ஒருத்தி வந்தாள். பக்கத்து வீட்டுக்காரி. அவனைப் பார்த்ததும் அவள் புன்னகைத்தாள். இவளுடன்தான் அவன் மனைவி வந்திருக்க வேண்டும். இருவரும் சினேகிதிகள். ஏனோ அவளை அவனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. அவளிடம் ஏதோ கள்ளத்தனம், விஷமம் கலந்திருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றும். இவளுடன் எதற்குப் போய் அவன் மனைவி பழகுகிறாள் என்ற கேள்வி எழும். அவனைக் குறித்து அந்த மதுவிடுதி சம்பவத்தைச் சொன்னவள் இவளாகவே இருக்க வேண்டும் என்பது அவன் யூகம். வேறு யாரும் சொல்வதற்கு வாய்ப்பில்லை. அவள் பார்த்திருக்க வேண்டும் அல்லது அவளுடைய கணவன் பார்த்துவிட்டு வந்து அவளிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

வெட்கப் புன்னகையுடன் அவள் படி இறங்கி வருகிறாள். அவளுடன் அவன் அதிகம் பேசியதில்லை என்பதால் அவன் மனைவி குறித்துக் கேட்பதா வேண்டாமா என யோசித்தான். இவளுடன்தான் அவள் வந்தாள் என்றால் அவள் எங்கே போனாள்?

அவன் கேட்காமலேயே அவள் சொன்னாள், “வினோத் அம்மா மேலதான் இருக்காங்க.”

அவள் அவனை கடந்து போய் விட்டாள். மனம் சற்று நிம்மதி கண்டது. அவள் இங்கு தான் இருக்கிறாள். அந்த வார்த்தை அவளை ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை. அவன் மேலே ஏறினான். ஏதோ ஒரு பொருளை வாங்குவதற்காக அவள் இவ்வளவு மேலே வந்திருக்கிறாள். இருவரும்தானே ஒன்றாக வந்திருக்கிறார்கள், ஏன் பக்கத்து வீட்டுக்காரி மட்டும் தனியாக கீழே இறங்கிப் போகிறாள்?

மேலே அவளைப் பார்த்ததும் ஒரு அசட்டு சிரிப்பை உதிர்த்தால் போதும். எதுவும் பேச வேண்டியதில்லை. பதறிப் போய் அலுவலகம் கூட போகாமல் அவளைத் தேடி அவன் வந்திருக்கிறான் என்பதே அவளுக்குத் திருப்த்தியைத் தந்துவிடலாம். அந்த வார்த்தை குறித்துகூட எந்த சமாதானமும் தேவை இருக்காது. அவனும் கேட்காமல் அவளும் சொல்லாமல் நாட்களில் கரைந்து போய்விடலாம். ஆனால் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவனை வீழ்த்த வேண்டிய நிலையில் அது அவளுக்குப் பயன்படும். பெண்கள் எதையும் மறப்பதில்லை. வார்த்தைகளின் வீரியம் தெரிந்தவர்கள் அவர்கள்; அவற்றுடனேயே வாழ்பவர்கள்; அதை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவர்கள்.

அவன் இரண்டாவது தளத்திற்குப் போனான். அதுதான் கடைசி தளமா எனவும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அந்த கட்டடத்தில் உணவகம், திரையரங்கம், ஜவுளிக்கடை என பலப் பகுதிகள் இருந்தன. எது எங்கே இருக்கிறது என அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

இரண்டாவது தளத்தில் பீரோ கட்டில் என மரத்திலும், இரும்பிலும் செய்யப்பட்ட ஏராளமான வீட்டு உபயோகப் பொருள்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. இங்கு எதற்கு வந்தாள் என அவனுக்குப் புரியவில்லை. அங்கே எளிதாக ஊடுருவிப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு பொருள்கள் இருந்தன. ஏதோ புதிருக்குள் அகப்பட்டவன் போல அதன் மத்தியில் தேடிக்கொண்டு நகர்ந்தான். எவ்வளவு பொருள்கள்! அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. ஒரு பெரு நகரத்தின் மாதிரி வடிவம் போலவும் அதில் வழி தவறிவிட்டவன் போலவும் அது அவனை திணறிப்போகச் செய்தது.

யாரையாவது கேட்கலாம் என்றாலும் அங்கு யாரும் இல்லை. காலை வேளையில் இப்பகுதிக்கு பணியாளர்கள் யாரும் வருவதில்லையா? யோசனையுடன் அவன் நடந்தான். தொலைவில் ஒரு பெரிய கதவும் அங்கே கொஞ்சம் ஆட்களும் தென்பட்டார்கள். அது வேறு பகுதி போலத் தோன்றியது. அதை நெருங்க நெருங்க ஆட்களின் சப்தம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. கதவை அடைந்த போதுதான் அது கை கழுவும் இடம் என்பது தெரிந்தது. வரிசையாக குழாய்களும் கழிப்பறைகளும் இருந்தன. அந்த ஆண்களும் பெண்களும் உடை உடுத்தியிருக்கும் விதம் பக்கத்தில் திருமண மண்டம் இருப்பதை உணர்த்தியது. அவள் திருமணத்துக்கா வந்திருக்கிறாள்? யாருடைய திருமணம்? இது குறித்து அவளோ, வீட்டிலோ யாரும் சொல்லவில்லையே.

அவன் அந்த இடத்தைக் கடந்து மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தான். அது உணவு பரிமாறும் பகுதி. அங்கே ஏராளமான ஆட்கள் உட்கார்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருந்தனர். சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள் அவர்களுக்கு பரிமாறிக்கொண்டிருந்தனர். அழைக்காத ஒரு திருமணத்துக்கு, எந்த முன் தயாரிப்பும் இல்லாமல் வந்திருக்கிறான். இது அவனை அதிகமே சங்கடப்படுத்தியது. ஏதோ பின்வாசல் வழியாக ஒரு வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டது போல இருந்தது. அவன் மனைவி வந்திருந்தால் மண்டபத்தின் பிரதான வாசல் வழியாகத்தான் வந்திருக்க வேண்டும். பிறகு அந்த பக்கத்துவீட்டுக்காரி எப்படி அந்த வழியாக இறங்கிப் போனாள்?

அப்பகுதியைக் கடந்து படியேறி திருமணம் நடைபெறும் இடத்தை நோக்கி நடந்தான், அவள் அங்குதான் இருக்க வேண்டும். ஆண்கள் தூய வேட்டி சட்டை அணிந்திருக்க, பெண்கள் பகட்டான உடையலங்காரத்துடன் போவதும் வருவதுமாக இருந்தார்கள். அவர்கள் அணிந்திருந்த நகைகளின் பளிச்சிடல் அந்த மண்டபத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர்களில் சிலரை அவன் பார்த்திருக்கிறான். அவன் ஊர் பெண்கள்தான் அவர்கள்.

அது ஒரு சின்ன மண்டபம்தான். ஆனால் அதில் ஆட்கள் நிறைந்து காணப்பட்டார்கள். பாதி பேருக்குமேல் நின்றபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சந்தேகமே இல்லை, அது அவனுடைய உறவினர் வீட்டுத் திருமணம்தான். அவனுடைய சொந்தங்களும் அவன் மனைவியின் சொந்தங்களும் அங்கே காணப்பட்டார்கள். அவர்களுக்குள் தேடியதில் அவள் தென்பட்டுவிட்டாள். தொலைவில் பெண்களுக்கு மத்தியில் அவள் தெரிந்தாள். மிக சாதாரண உடையிலேயே அவள் இருந்தாள். திருமணத்துக்கு வந்தது போலத் தெரியவில்லை. அதனாலேயே அவள் தனித்துத் தெரிந்தாள். அவளுடைய முகம் மட்டும் வாடிய நிலையிலேயே, அந்தத் துயரத்தையும், கோபத்தையும் சுமந்தபடி இருந்தது. அவளை இந்த நிலையில் பார்க்கும் அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? ஏன் அவள் இங்கு வந்தாள்? அவனை பழிவாங்க அவளுக்கு இதைவிட வேறு வழியில்லையா என்ன?

அவளை நோக்கி அவன் போனான். யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தவள் திரும்பி அவனைப் பார்க்கிறாள். அவளிடம் எந்த வியப்புமில்லை. அவனை அங்கு எதிர்பார்த்தவள் போலவே காணப்பட்டாள். அந்தக் கூட்டத்தில் அவளை தவற விட்டுவிடுவோமோ என்பது போல அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே அருகே போனான். ஆனால் அவள் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள். அந்தப் பெண்களை விலக்கிக்கொண்டு திருமண மேடை இருக்கும் திசையை நோக்கி நடந்தாள். அவனும் பின் தொடந்தான். படியில் கால் வைத்து மேடை மீது ஏறினாள். அவள் இருக்கும் கோலத்தில் எதற்காக அங்கெல்லாம் போகிறாள்? அவன் வேகமாக அவளைப் பின்தொடர்ந்தான். அவள் அங்கு நின்றிருந்த பெண்களை விலக்கிக்கொண்டு மணமகள் அறையை நோக்கி நடந்தாள். இவளுக்கு என்ன ஆனது? திறந்திருந்த அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவள் கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். அவன் கதவைத் தள்ளினான். அது திறக்கவில்லை. மெல்ல தட்டினான். “சித்ரா” மெல்ல அவன் கூப்பிட்டான். கதவுத் திறக்கவில்லை. செய்வதறியாது நின்றான். இங்கு நடப்பதைப் பார்த்தால் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? கதவுக்கு மிக அருகில் முகத்தை வைத்துச் சொன்னான், “சித்ரா கதவத் தெற, இது நம்ம வீடு இல்ல. சொந்தகாரங்கெல்லாம் இருக்காங்க, அவுங்க என்ன நினைப்பாங்க, தயவுசெய்ஞ்சி கதவத் திற” அவள் திறக்கவில்லை. கதவை முழு விசையுடனும் ஆத்திரத்துடனும் அவன் தள்ளினான். கதவு திறந்து கொண்டது.

அது அவர்களின் படுக்கையறைப் போலவே தெரிந்தது. அதே கட்டில். கணினி மேஜையில் அவன் காலையில் குடிக்காமல் விட்டிருந்த காபி டம்ளர். சுவரில் சாய்ந்து நின்று அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள். மேலே மின் விசிறியிலிருந்து ஒரு புடவை முடிச்சிட்டுத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, அந்த விபரீத வார்த்தை அதுதானோ என்பது போல.

0***

டொரினா ( சிறுகதை ) கார்த்திக் பாலசுப்பிரமணியன்.

images (7)

அம்மா மிகச் சாதாரணமாகத்தான் இந்தச் செய்தியைக் கூறினாள். இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு சோள தோசையும், மல்லிச் சட்னியும் வைத்திருக்கிறேன். உனக்குக்கூட ரொம்பப் பிடிக்குமே என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது இடையில் நிறுத்தி விசயத்தைச் சொன்னாள். வசந்தா அக்கா இறந்துவிட்டாளாம். அதுவும் தற்கொலையாம் என்றாள். அவ்வளவுதான் அதற்குப் பிறகு அவள் பேசிய எதுவுமே என் காதில் விழவில்லை.

மலர்விழியிடம் ஹிமாலயா என்றெழுதியிருந்த ஒரு பாட்டில் நிறைய தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்துவிட்டு, கட்டியிருந்த கைலியிலிருந்து ட்ராக்சுக்கு மாறினேன். ஒரு மாதிரி புழுக்கமாக இருக்கிறது. கடற்கரை வரையில் ஒரு நடை போய்வருகிறேன் என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, செருப்பையணிந்து கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேறினேன். கிரைண்டரில் ஆட்டி வைத்திருந்த மாவை வழித்துக் கொண்டிருந்தவள், நெற்றியில் வந்து விழுந்த முடியை புறங்கையால் ஒதுக்கிவிட்டு ‘சரி’ என்றாள்.

இறங்கி நூறடி நடந்தால் கடற்கரை வந்துவிடும். மனது சஞ்சலப்பட்டுப் போகும் தருணங்களில் எல்லாம் முகத்தில் காற்று பட கொஞ்சம் தூரம் கடலைப் பார்த்து நடந்து வந்தால் போதும் எனக்கு. வீடு திரும்பும் போது, கோடைக்கால வானம் போல மனம் தெளிந்து போயிருக்கும்.

செருப்பை மணலில் களைந்துவிட்டு, அலைவந்து கால் வருடும்படி, நிலவொளி பட்டு ஒளிரும் கடலையும் பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தேன். அலைபட்டு உள்ளங்காலில் ஏறிய குளுமை வசந்தா அக்காவின் உள்ளங் கைகளை நினைவு படுத்தியது.

அக்கா தன் இருபதுகளில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் நான் என் பதின்களை நோக்கிப் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அவள் வீடும், எங்கள் வீடும் இருப்பது ஒரே வளவுதான். நான் குழந்தையாய் இருந்ததிலிருந்து என்னைத் தூக்கிக் கொஞ்சியவள் தான் என்றாலும், அவள் ‘ச்ச்சமத்து’ என்று என் கண்ணங்களை அள்ளும் போது கழுத்தைக் குனிந்து, உடல் குறுகி கூச்சத்தில் நெளிவேன். அப்போது அவள் அம்மாவிடம் சொல்வாள் ‘அக்கா, பிள்ளைக்கு மீசை முளைக்க நேரம் வந்துடுச்சு’ என்று கூறி என்னைப் பார்த்து கண் சிமிட்டுவாள். நான் மீண்டும் நெளிவேன். ‘அடிப் போடி இவளே.. இன்னும் படுக்குற பாயில உச்சா போயிட்டு திரியுதான். இவனுக்கு மீசை ஒண்ணுதான் கேடு’ என்று அம்மா அங்கலாய்ப்பாள்.

என்னால் இப்போதும் அந்தக் கைகளின் குளுமையை உணர முடிகிறது. நினைவுகளைப் போல, என்னால் எப்படியோ உணர்வுகளையும் மீட்டெடுக்க முடிகிறது. ஆயிரம் மலர்களுக்கிடையேயும், கோகுல் சாண்டல் பவுடர், கழுத்து வியர்வை நனைந்து எழும் அவளின் பிரத்யோக வாசனையை என்னால் இப்போதும் பிரித்து உணர முடியும்.

வசந்தா அக்கா நன்றாக ஓவியம் வரைவாள். அவளது ஓவியங்களால் ‘ நன்று – மிக நன்று’ குறிப்புகளை வாங்கி நிறைந்தன என் ஓவியப் பயிற்சிப் புத்தகங்கள். என் வீட்டின் சிவப்பு சிமெண்ட் பாவிய தரையில், அப்பாவின் எழுத்து மேசையை இழுத்துப் போட்டுக் கொள்வாள். எனக்கும் அவளுக்கும் மட்டுமே கேட்கும் ஒலியில் ‘மோகன்’ நடித்தப் படப் பாடல்களைப் பாடிய படியே, எனக்கான படங்களைப் போடுவாள். வராண்டாவில் மாட்டப் பட்டிருக்கும் குண்டு பல்பின் ஓளியில், நெற்றியிலிருந்து அவளின் கழுத்துக்கு இறங்கும் வியர்வைக் கோடுகளின் மினுமினுப்புகளை ரசித்துக் கொண்டிருப்பேன்.

சட்டென்று வரைவதை நிறுத்தி, ஓரக் கண்ணால் பார்த்து, ‘என்னலே’ என்பது போல, ஒரே ஒரு புருவத்தை மட்டும் தூக்குவாள். நான் வெட்கிக் குனிந்து, வெட்டுப்படப் போகும் ஆடுபோல தலையை ஆட்டுவேன். அதைப் பார்த்துத் தனக்குள் சிரித்துக் கொள்வாள்.

அவளின் சிறு வயதிலேயே அப்பா தவறிவிட்டார். அம்மா மட்டும் தான். சொஸைட்டிக்கு தறி நெய்து கிடைக்கும் கூலியில் குடும்பத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆனாலும் எப்படியோ உருட்டிப் பிரட்டி அக்காவை பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரை படிக்க வைத்துவிட்டார். குடிகார அண்ணனைத் தவிர அவள் அம்மாவுக்கும் சொந்தம் என்று சொல்லிக் கொள்ள நாதியில்லை. அவர்களின் எல்லா சுக துக்கத்திலும் அம்மாதான் தோள் கொடுத்து நின்றிருக்கிறார்.

* * *

அது ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை. அக்கா என்னைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டாள். நானும் அவளும் மட்டும் பெண்கள் அமரும் பகுதியில் அமர்ந்து ‘காதல் கோட்டை’ படம் பார்த்தோம். அவள் வீட்டில் இன்னும் சில தோழிகளும் உடன் வருவதாய்ச் சொல்லியிருந்தாள். ஆனால் அப்படி யாரும் வரவில்லை. இடைவெளியில் அரிசி முறுக்கு வாங்கிக் கொடுத்த போது, ‘ஏலே.. கூட என் ப்ரண்டுக யாரும் வரலேன்னு அம்மாக்கிட்ட போயி சொல்லிடாதே என்ன’ என்றாள்.

எங்க அம்மாகிட்டயா.. உங்க அம்மாகிட்டயா..

ரெண்டு பேர்கிட்டயும் தான்.

படம் முடிந்து திரும்பி வரும் போது, ‘படம் பிடிச்சதாலே.. அஜித் சூப்பரா இருக்காம்ல’ என்றாள். அக்காவுக்கு இன்னொரு ஆணையும் பிடிக்கிறது. அதுவும் அவள், அவனை ரசிக்கவெல்லாம் செய்கிறாள் என்று உணர்ந்த போது நான் அஜித்தை முற்றிலுமாக வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.

நடந்து வந்து கொண்டிருந்த எங்களின் பின்னால், சரியாக மூன்று முறை சைக்கிள் பெல் கேட்டது. இந்தச் சத்தம் எனக்குப் பழக்கமான ஒன்று. நான் மட்டும் திரும்பிப் பார்த்தேன். கலர் கதிரேசன் அண்ணன் தான் தனது லோடு சைக்கிளை அழுத்தி வந்து கொண்டிருந்தார். இந்த முறை காலிப் பெட்டி தான் இருந்தது. அண்ணன் தான் எங்கள் ஊரில் உள்ள பெட்டிக் கடைகளுக்கு கலர், சோடா முதலியன சப்ளை செய்வார். தீவிரமான ரஜினி ரசிகர். அப்போது கூட முத்துப் பட ரஜினி போல வெள்ளை ஜிப்பா, கழுத்தில் ஒரு சிவப்புத் துண்டு, நெற்றியில் குங்குமம் என்று வைத்துக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்.

ஒவ்வொரு வருடமும் ரஜினி பிறந்த நாளுக்கு, பெரிய தட்டி கட்டி, ஸ்பீக்கர் வைத்து, நாள் முழுக்க ரஜினி பாட்டுகளை ஒலிக்க வைத்துக் கொண்டிருப்பார். என்னைப் போன்ற பிள்ளைகளுக்கு நோட்டும் பேனாவும் கொடுப்பார். அப்படியே நாங்களும் ரஜினி ரசிகர் ஆனோம். ஆனால், அக்காவுக்கு ஏனோ கமல் தான் பிடிக்கும்.

வீட்டுக்குப் பக்கத்திலிருக்கும் பிள்ளையார் கோவில் தெரு முக்கு வரை பின்னாலேயே வந்தார். மீண்டும் மூன்று முறை பெல் அடித்து இந்த முறை எங்களுக்கு சைடில் வந்து சைக்கிளை நிறுத்தினார். ஒரு காலை சைக்கிளின் பெடலிலும், மறுகாலைத் தரையிலும் ஊன்றிய படி நின்று கொண்டு, ‘என்னடா சரவணா.. நீ கூட நான் டொரினா வாங்கித் தந்தா குடிக்க மாட்டியோ’ என்றார். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. மலங்க மலங்க அக்காவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

‘இதெல்லாம் ஒரு படமால்லே.. அடுத்த வருசம் எப்படியும் தலைவர் படம் வந்துடும். அப்போ வாடே நான் உன்னக் கூட்டிட்டுப் போறேன். தலைவரு படத்த முதல் நாள் பாத்திருக்க மாட்டேல்ல.. நம்ம மாரியம்மன் கோவில் திருவிழா மாதிரி இருக்கும் டே’ என்றார்.

அக்கா, என் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். ‘யார்ட்டயும் சொல்லிடாதே சரியா’ என்றாள். எதைச் சொல்கிறாள் என்பது புரியாத போதும், எதையுமே சொல்லக் கூடாது என்பதாக முடிவெடுத்துக் கொண்டேன்.

* * *

பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்கு பரிட்சை நடந்து கொண்டிருந்த நேரம். அக்காவும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தான் எழுதினாள். பெரிய பரிட்சை ஆதலால், என்னைப் போன்ற சிறு வகுப்புப் பிள்ளைகள் சத்தம் போட்டுவிடக் கூடாது என்பதால் எங்களுக்கெல்லாம் விடுமுறை விட்டிருந்தார்கள்.

விளையாடுவதற்காக வண்ண வண்ண கோலிக் குண்டுகளை டவுசரின் இரண்டு பைகளிலும் திணித்துக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தேன். அங்கே, சம்முகம் தாத்தாவின் பெட்டிக் கடையின் முன்னர் கதிரேசன் அண்ணனின் லோடு சைக்கிள் நின்று கொண்டிருந்தது. அவரது சைக்கிளை அடையாளம் காண்பது மிகவும் எளிது. அண்ணாமலை படத்தில் ரஜினி சைக்கிள் போலவே இருக்கும். அதில் இருக்கும் முருகேசன் என்ற பெயர் கூட அண்ணாமலை படத்தின் டைட்டில் போலவே எழுதப் பட்டிருக்கும். சைக்கிளின் இரண்டு பக்கங்களிலும் கோலி சோடா, கலர் மற்றும் டொரினாக்களால் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

கதிரேசன் அண்ணன் அங்கேதான் அமர்ந்து சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். நான் வருவதைப் பார்த்ததும் சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டு, ‘டேய் சரவணா.. இங்க வாடா’ என்றார்.

‘அண்ணே.. கோலி விளையாடப் போறேண்ணே’

‘அடப் போகலாம் இருடா.. டொரினா குடிக்கியா’

விளையாட்டெல்லாம் மறந்து ‘ சரியண்ணே’ என்றேன்.

முதலில் தன் சைக்கிள் பெட்டியிலிருந்து எடுக்கப் போனவர், பின்னர் சம்முகம் தாத்தாவிடம் சொல்லிவிட்டு ஐஸில் குளிர வைக்கப்பட்டிருந்த டொரினா ஒன்றை எடுத்து வந்தார். அதன் மூடியை அத்தனை லாவகமாக தன் பற்களாலேயே திறந்தார். பின்னர் ஒரு முறை நானும் அது போலவே முயற்சித்து வாய் கிழிந்து இரத்தம் வந்தது தனிக் கதை.

அதுவரை ஒரு முழு டொரினாவைக் குடித்ததேயில்லை. வீட்டுக்கு விருந்தினர்கள் வரும் போது, நான் கடையிலிருந்து வாங்கி வருவேன். அப்போது, அதிலிருந்து ஒரு டம்பளரில் பாதிவரை ஊற்றி அம்மா தருவாள். டொரினாவை டம்பளரில் ஊற்றிக் குடிப்பதே தனிக்கலை. அதை ஊற்றும் போது, புஸ் புஸ் என்ற ஒலியுடன் வரும் கேஸ் போய் விடுமுன் மெதுவாகக் குடிக்கத் தொடங்க வேண்டும். ஆனால், உடனே தீர்ந்து போய் விடவும் கூடாது. வைத்து வைத்துக் குடிக்க வேண்டும். குடித்து முடித்ததும் அந்த ஆரஞ்சு வண்ணமும் சுவையும் நாக்கில் நெடு நேரம் நிலைக்க வேண்டும். எனவே உடனடியாக வேறு எதையும் குடிக்கவோ, திங்கவோ கூடாது.

அரை டம்பளர் டொரினாவையே அரைமணி நேரம் குடிப்பவனுக்கு, அண்ணன் ஒரு முழு டொரினா பாட்டிலை வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார். உண்மையில் என்னால் குடிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு வாய் குடித்து முடித்ததும் அதன் அளவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தீர்ந்தபடியே தெரியவில்லை. குடிக்க முடியவில்லை என்று சொல்வதோ ஆகப் பெரிய அவமானம். அதனால் முக்கி முக்கி குடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

‘ நல்லா இருக்காலே’ என்றார்.

‘சூப்பர்ண்ணே’ என்று தலையாட்டினேன்.

‘ஏன்டா.. உங்க அக்காளுக்கு மட்டும் டொரினா பிடிக்காதோ’

‘தெரியல்லண்ணே.. அது அம்மா அதுக்கு வாங்கிக் கொடுத்து நான் பார்த்தேயில்லண்ணே’

‘ஓ.. அவுக அம்மா வாங்கிக் கொடுத்தாதான் மகாராணி குடிப்பாகளோ’

அக்காவை, ‘மகாராணி’ என்றழைத்த போது இருந்த நக்கல் என்னை எரிச்சல் படுத்தியது. ஆனால் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அப்போதுதான் சரியாக அக்கா பரிட்சை எழுதி முடித்து வந்து கொண்டிருந்தாள். வழக்கமாக வரும் அவளது தோழிகள் முன்னே செல்ல இவள் மட்டும் இரண்டடி பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தூரத்திலிருந்தே எங்களைப் பார்த்துவிட்டாள்.

அப்போது சரியாக அண்ணன் தன் சைக்கிளில் இருந்து பாட்டொன்றை ஒலிக்க விட்டார் ‘போகும் பாதை தூரமே, வாழும் காலம் கொஞ்சமே’ என்று பாதியில் இருந்து பாட ஆரம்பித்தது. நான் அதன் ஆரம்ப வரிகளைக் கண்டுபிடிக்கும் ஆராய்ச்சியில் இருந்தேன்.

அக்கா எங்களைக் கடந்து செல்லும் போது, அண்ணன் ஒரு டொரினாவை எடுத்து அக்காவின் பக்கம் நீட்டி, வேண்டுமா என்பது போல் தலையை அசைத்தார்.

அவள் இல்லையென்பதாக தலையாட்டினாள். அப்போது அவள் தலையில் இருந்து விழுந்த மல்லிகைப் பூக்களை நான் கவனித்தேன். அவள் லேசாகச் சிரித்தது போலத் தான் தெரிந்தது. கதிரேசன் அண்ணன் முன்னால் சிலுப்பியவாறு இருந்து முடியை உள்ளங்கையால் கோதி மேலே இழுத்துவிட்டுச் சிரித்தார்.

* * *

அன்று நான் பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் போது, அடுக்களைக்குள் அம்மாவும், அக்காவின் அம்மாவும் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது.

‘வசந்தாவ முருகேசன் கலியாணம் முடிக்கணும் ஆசைப்படுறாப்புலயாம். நேத்து சொஸைட்டிக்கு சீலைய வரவு வைக்கப் போயிருந்தப்ப வழியில பார்த்தேன் அந்தப் பையன. காசு பணம் ஒண்ணும் பெரிசா எதிர்ப்பார்க்கலைக்கா. முடிஞ்சதப் பண்ணுங்க. பொண்ணு மேல படிக்கணும்ன்னு ஆசைப்பட்டாலும் கலியாணம் பண்ணிட்டு நான் படிக்க வைக்கிறேன்னு சொன்னாப்புல. பார்த்தா நல்ல பையனாத்தான் தெரியுறாப்ல. இருந்தாலும் நம்ம அண்ணாச்சிக்கிட்ட சொல்லி ஒரு வார்த்தை விசாரிக்க சொன்னா நல்லாருக்கும். ஆம்பிளைங்க பழக்க வழக்கமெல்லாம் அவுகனா கரெக்க்ட்டா சொல்லிப் பொடுவாப்புல’

‘இதையெல்லாம் சொல்லுணுமா பொன்னக்கா. நாளைக்கே விசாரிக்கச் சொல்லுவோம். பையன் ரொம்பத் தெளிவுதேன். ஊர் காரியத்துலகூட அப்பப்போ முன்னாடி வந்து எடுத்துப் பண்ணப்போ பார்த்துருக்கேன். நம்ம வசந்தாவுக்கு ஏத்த சோடிதேன்.’

அடுத்த ஒரு வாரத்தில் எல்லாம் கூடி வந்தது. அக்காவுக்கு அன்று ‘பூ வைக்க’ கதிரேசன் அண்ணன் வீட்டிலிருந்து அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். அன்றைக்கு அக்கா கிளிப்பச்சை நிற பட்டுப் புடவையில் அத்தனை அழகாக இருந்தாள். காதில் கம்மல் மாட்டி, தலை நிறைய பூ சூடி, அம்மாவின் நெக்லஸ் ஒன்றை வாங்கி அணிந்திருந்தாள். அது அம்மாவை விட அக்காவுக்குத்தான் அத்தனை பொருத்தமாக இருந்தது.

அவர்கள் வீடு சிறியது என்பதால், எங்கள் வீட்டில் வைத்துத்துதான் எல்லாம் நடந்தது. அங்கு வந்த கதிரேசன் அண்ணன் என்னைக் கூப்பிட்டுப் பக்கத்தில் உட்கார வைத்துக் கொண்டார்.

அடுத்த வைகாசியில் திருமணத்தைக் குறித்தனர். எல்லாம் சரியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சந்தோசம் எல்லாம் இரண்டே வாரம்தான். அந்த வெள்ளிக் கிழமை, முருகேசன் அண்ணனின் அப்பா, கடையைச் சாத்திவிட்டு இரவில் சைக்கிளில் வரும்போது கீழே விழுந்துவிட்டார். விழுந்தவர் இதயம் நின்று போய்விட்டது. அதோடு அக்காவின் கல்யாணமும்.

அதற்குப் பிறகு அக்கா வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதையே நிறுத்திக் கொண்டார். அடுத்த வருடம் முருகேசன் அண்ணனுக்குக் கலியாணமாகி அடுத்தடுத்து இரண்டு பிள்ளைகள் என்றான போதும் கூட, அக்காவுக்கு கல்யாணப் பேச்சே கூடி வரவில்லை.

பள்ளி முடிந்து நான் கல்லூரி செல்லும் போது ‘நல்ல பிள்ளையா போய்ட்டு வாடா சரவணா’ அவள் என் தலையைக் கோதிய போதும் அதே குளுமைதான் இருந்தது.

எங்கள ஊரில் நடக்கும் மாரியம்மன் திருவிழா சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் மிகவும் விசேஷம். பொதுவாக ஏப்ரல், மே மாத கோடையில் வரும். பள்ளி கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறைக் காலம். ஆதலால், பொருள்வயின் பொருட்டு வெளியூரில் இருப்பவர்கள் கூட அனைவரும் கூடிய மட்டும் ஊருக்கு வந்துவிடுவர். ஊர் முழுவதும் உற்சாகம் நிரம்பி வழியும்.

காலையில் பூச்சப்பர பவனி. தெருவையே கூட்டித் தெளித்து, புத்தாடைகள் கட்டி, தேங்காய் பழத்துடன் அனைவரும் தெருவில் குழுமியிருந்தோம். கோவில் யானை எங்களைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தது. அடுத்து, இளவட்டங்கள் சுற்றிலும் ஆடிவர கொட்டு மேளம் ஒலித்து வந்ததது. கொளுத்தி வைக்கப்பட்ட பத்திக்கட்டின் மணமும், தொடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த மல்லிகை மாலையின் மணமும், ஏற்றி வைக்கப்பட்ட மாவிளக்கிலிருந்து நெய் எரிந்து வரும் காந்தார வாசமும் சுற்றியெங்கும் கமழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

தீபாராதனை காட்டியபடி கோவில் பூசாரி வந்து கொண்டிருந்தார். வியர்வை மழையில் குளித்தவாறே மேளக்காரர்கள், உடல் அதிர, உள்ளோடும் குருதி கொதிக்க கொட்டடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அருகில் நின்று கொண்டிருந்த வசந்தா அக்கா, தனது உடலை மெதுவாக முறுக்கி, முன்னும் பின்னுமாய் நெளியத் தொடங்கினார். அவரின் மூச்சு சர்ப்பமாய் சீறிற்று. பற்களை நரநர வென்று கடித்தவாறு சாமியாடத் தொடங்கியிருந்தார். எங்கிருந்து தான் வந்ததோ அவ்வளவு சக்தியும். தரையில் புரள எத்தனித்தவரை, அருகிலிருந்த பெண்கள் இருவர், தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டனர். கூட்டத்தின் கவனம் முழுவதும் அவரிடம் சென்றது. என்னைப் போன்ற சிறுவர்கள் எல்லோரும் வெருண்டு ஒதுங்கிக் கொண்டோம்.

சுற்றியிருந்த வயதான பாட்டிமார்கள் சிலர், ‘உனக்கு என்னத்தா வேணும்.. வயசுக்கு வந்த புள்ளய இப்படிப் படுத்துறியே.. இது உனக்கே நியாமா?.. அவளுக்கு நாளைக்கு கல்யாணம் காட்சின்னு பாக்க வேணாமா’ என்று அந்த அக்காவிடம் வேறு யாரிடமோ பேசும் தோரணையில் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

சிலப் பல மிரட்டல்களுக்கும், வேண்டுகோள்களுக்கும் பிறகு, அதிரும் குரலில் அக்கா ‘இப்ப எனக்குக் குடிக்க டொரினா வேண்டும்’ என்றார். அருகிலிருந்த ஒருவர் சம்முகம் தாத்தாக் கடையில் இருந்து ஐஸில் வைக்கப்பட்ட இரண்டு டொரினாக்களை வாங்கி வந்து உடைத்துக் கொடுத்தார். இரண்டையும் சொட்டு மிச்சம் வைக்காமல் குடித்து முடித்து அவர் மீண்டும் அக்காவானார்.

கடந்த முறை மகியின் முதல் மொட்டைக் கூப்பிட அவளை விட்டுவிட்டேன். அப்போதும் அவள் வந்து அவன் கைகளில் நூறு ரூபாயைத் திணித்து, ‘உங்கப்பன மாதிரி நீயும் இந்த அத்தையை மறந்துடாதேல..’ என்று அவனை அள்ளி முத்தமிட்டுச் சென்றாள்.

மகியும் கூட அந்தக் கைகளின் குளுமையை உணர்ந்திருப்பானாயிருக்கும்.

இப்போது, இறுக்கம் சற்று குறையவே வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். மலர் விழி, ‘ இடியாப்பம் செஞ்சு ஹாட் பாக்ஸில் வச்சுருக்கேன். முகம் கழுவிட்டு வந்தீங்கன்னா சாப்பிட ஆரம்பிக்கலாம்’ என்றாள்.

அவளை மறித்து நிறுத்திவிட்டு, என் போனை எடுத்து, நான் மீண்டும் அம்மாவுக்கு அழைத்தேன் ‘ அம்மா.. வசந்தக்கா எப்படிச் செத்தா?’ என்றேன். ‘டொரினால பூச்சி மருந்த கலந்து குடிச்சுருக்கா பாதகத்தி..’ என்றாள்.

* * *

எண்ணெய் பூட்டு ( சிறுகதை ) / சாளை பஷீர்

download (20)

கெட்ட கனவொன்றை கண்ட பதட்டத்தில் முஹல்லா பள்ளியில் தொழ வைக்கும் ஆலிமிடம் போய் விளக்கம் கேட்டான் அன்வர் . தொழுகை முடிந்து எல்லாரும் போன பின்னர் அவனை தன் அறைக்கு கூப்பிட்டு தொண்டையைக் கனைத்தவராக விளக்கம் சொல்லத் தொடங்கினார் ஆலிம். .

இறைத்தூதர்களுக்கு பிறகு மனிதனுக்கு இறைவனின் புறத்திலிருந்து ஏதேனும் செய்தி வர வேண்டுமென்றால் அது கனவின் வடிவத்தில்தான் வரும். கனவிலும் மூன்று வகை உண்டு.

குடலுக்கும் கனவிற்கும் தொடர்பு உண்டு. வயிற்றுக்கோளாறு இருந்தால் தாறுமாறாக கனவு வரும், இது குறித்து அஞ்ச வேண்டியதில்லை. நல்ல கனவு இறைவனின் புறத்திலிருந்து வரக்கூடியது. இதில் உள்ள நற்செய்தியை மிக நெருக்கமானவர்களிடம் பகிர்ந்தால் போதும். எல்லோரிடமும் சொல்லக்கூடாது. பொறாமைக்காரன் கெட்ட எண்ணக்காரன் உனக்கு கிடைக்கவிருக்கும் நலவுகளைப் பற்றி புழுங்குவான்.

கெட்ட கனவு வந்தால் அது ஷைத்தான் புறத்திலிருந்தும் வரலாம் அல்லது உனக்கு நேரவிருக்கும் கெட்ட நிகழ்வுகளைப்பற்றிய எச்சரிக்கையாகவும் இருக்கலாம். அந்த மாதிரி கனவைக்காணும்போது அது பற்றி யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது. ஏதாவது தவறான விளக்கம் சொல்ல அதையே மனது பற்றிக் கொண்டு விடும். பிறகு எல்லா செயல்களிலும் தேவையற்ற அச்சமும் குழப்பமும் ஏற்படும்..

கெட்ட கனவை காணும்போது எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் பாதுகாப்புத்தேடி விட்டு . தர்மம் கொடுங்கள். கனவை நனவாக்குபவனும் நனவை கனவாக்குபவனும் அந்த மெய்ப்பொருளல்லவா?. அழி றப்பர் அழிக்கிற மாதிரி தர்மம் கெட்ட நஸீபை அழித்து விடும்… ”

ஒரே மூச்சில் சொல்லி முடித்தவர் அருகில் உள்ள ஃப்ளாஸ்கில் இருந்து பிளைன் டீயை அன்வருக்கும் தனக்கும் ஊற்றி விட்டு , “ குடிங்க தம்பி “ ஏந்தம்பி ! நாம தூங்கும்போது நம்ம ஆன்மா மே வானத்துக்கு போகும்பா. அப்படி போற போக்குல நெறய விஷயங்கள பாக்கும் . அதான் தம்பி கனவுல நேரடியா அப்டியே பளிச்சுனு தெரியுது. செல சமயம் கோட்ட கிழிச்சி போட்டு மறைமுகமா சிக்னல் காட்டீரும். நாமதான் அதப் புரிஞ்சிக்கிடனும் “ என்றார்.

“““““““`

பழுப்பு நிறத்தில் முக்கி புரட்டப்பட்ட ஆழ்ந்த இருள் . சாலையின் ஓரத்தில் நகராட்சியின் ஆழ்ந்த பச்சை நிற குப்பைத் தொட்டிக்கருகில் மினி லாரி ஒன்று நின்றிருந்தது. பச்சையும் மஞ்சளும் பழுத்ததும் பழுக்காததுமான மாங்காய் குவியல் அதற்குள் நிறைந்திருந்தது. வண்டியை நிறுத்தி விட்டு ஓட்டுனர் கேபினுக்குள் நன்கு தூங்குகின்றார்.

குப்பைத் தொட்டியைத் தாண்டிய முடுக்கிலிருந்து இரண்டு பேர் மெல்ல வெளியே வந்தனர்.. ஒருவன் சென்று லாரி கேபினுக்குள் எட்டிப்பார்த்து டிரைவர் தூங்குவதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். தலையை ஆட்டி இவன் சைகை காட்டிய பின்னர் இரண்டு பேரும் பதுங்கிச் சென்று வண்டிக்குள் கையை விட்டு அந்த காய்களை வேர்க்க விறு விறுக்க அள்ளி அள்ளி பொறுக்கி மூட்டை கட்டுகின்றனர். பதட்டத்தில் சில காய்கள் மேலும் கீழுமாக சிதறுகின்றன. மேலும் சில காய்கள் வண்டிக்கடியில் உருண்டு ஓடி ஒளித்துக் கொள்கின்றன.

அப்போது திடீரென எங்கிருந்தோ ஒரு வாய் மட்டும் வட்ட வடிவில் திறந்தபடி தனியாக அந்தரத்தில் எந்த ஒட்டுமில்லாமல் மிதந்து வருகின்றது. நீல நிறம் பூசிய .மேலடுக்கும் கீழடுக்குமாக சம அளவில் நீண்ட தாடையில் இரண்டு அங்குல நீளத்திற்கு கூரிய இரும்பு பற்கள்.

குனிந்து மாங்காய் மூடைகளை கட்டிக்கொண்டிருந்த திருடனின் நெஞ்சில் போய் கடும் வேகத்தில் “ தொம் “ என ஓசையெழுப்பி அந்த வாய் முட்டுகின்றது.

அதன் கூரிய பல் நெஞ்சுக்குழிக்குள் போய் செருகுகின்றது. ஆப்பிள் பழத்தைக்குடைவது போல் அவனது நெஞ்சை குடைந்துக் கொண்டே செல்கின்றது வாய் . அதன் இரு ஓரத்திலிருந்தும் சதை துருவல் வழிந்து விழுந்து தரையில் சிறு மேடு ஒன்று உருவானது .

இறுதியில் அவனின் முதுகில் வழியாக வெளியேறும் அந்த வாயின் ஓரத்தில் ரத்தம் பட்டையாக ஒட்டியிருக்கின்றது. .

குதறப்பட்டு கிடக்கின்றான் திருடன். அவனின் தலைக்கு மேல் நான்கு பக்கமும் முழு வேகத்தில் கிறு கிறுவென சுற்றிய அந்த வாய் உதடுகளை குவித்து சீழ்க்கை அடிக்கின்றது . காதை வளைந்து துளைக்கும் ஒலி. பின்னர் மெல்ல வண்ணத்துளிகளாய் சிதறி படர்ந்து அந்தரத்தில் அந்த வாய் கரைந்து உதிர்ந்து விடுகின்றது. சன்னலில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்வர் உடம்பு குளிர்ந்து தரையில் அமர்ந்துவிட்டான். காற்றில் தெறித்த ரத்த துளிகள் தலை கழுத்து முகம் என அவனின் உடல் முழுக்க அப்பிக் கொண்டிருந்தது .

கட்டிலுக்கு கீழே உள்ள பெட்டியின் மீது வைத்திருந்த செல் போன் அலாரம் கலகலத்தது.

03:45 க்கு ஒன்று 4:00 மணிக்கு ஒன்று என இரண்டு அலாரம் வைத்திருந்த அன்வர் முதல் அலாரம் அடித்த அடியில் தூக்கத்திலிருந்தும் கனவிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் கலைந்து எழுந்தான்.

. அவனது உடலின் ஒரு பக்கம் வேர்த்திருந்தது. தலையிலிருந்து கால் வரை நடுங்கியது. முகத்தையும் தலை முடியையும் இரண்டு விரல்களாலும் கோதி ரத்த வாடை அடிக்கின்றதா என முகர்ந்து பார்த்தான். விளக்கை போட்டு கண்ணாடி முன் நின்று உற்றுப் பார்த்தான். அந்த வாயிலிருந்து பீறிட்ட சீழ்க்கை ஒலி செவிப்பறைக்குள் அலையலையாய் அதிர்ந்து அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. காதின் குழிக்கு கீழே வலித்தது.

ஆலிம் சொன்னது நினைவிற்கு வர கைசேர்த்து “ எண்ட றப்பே இது பொய்யாப்போயிடுனுமே இந்த கெட்ட கனவுலேந்து என்ன காப்பாத்து யா அல்லாஹ் “ என துஆக்கேட்டான்.

——

“ காலய்லதான் பூட்டிட்டு போனேன். சனியன் தொறந்து தொலைய மாட்டங்குதுமா.. “ என எரிச்சலில் பூட்டை இழுத்து மீண்டும் முடுக்கு பக்க கதவில் சட்டென அடித்தாள் முர்ஷிதா.

பின்னால் நின்ற மூத்த மகள் கறீமா “அடி உம்மா நீ ஒருத்தி அத போட்டு அடிச்சு என்னவாப்போவுது பழசாயிட்டதுனால சிக்கியிருக்கும் .தேங்கா எண்ண போட்டு ஊற விட்டா சரியாயிடும்…. “

போராட்டத்தை தற்காலிகமாக கைவிட்டு விட்டு வீட்டின் பின்பக்கமாக போய் அங்குள்ள கதவைத்திறந்து நேராக அடுப்பங்கரைக்குள் போனாள் முர்ஷிதா .

அடுப்பங்கரையில் எண்ணெய் பிசுக்கு பிடித்த அலமாரி தட்டில் வெங்காய கூடைக்கு பின்னால் தேங்காய் எண்ணெய் குப்பி சரிந்து கிடந்தது. குப்பியை எடுக்கும்போது கறுத்த பல்லி ஒன்று வெடுக்கென்று பக்கவாட்டு சுவர் மேல் பாய்ந்து ஓடி ட்யூப் லைட்டு ஃப்ரேமிற்கு பின்னால் போய் ஒளிந்து கொண்டது.

சனியன் இத மொத தொலச்சுக்கட்டணும். எல்லா எடத்தலயும் வால ஆட்டிட்டு இருக்குது என்றவள் பூட்டின் வாயில் எண்ணெயை ஊற்றினாள்.

எண்ணெயில் பூட்டு இரண்டு நாட்களாக ஊறிக் கொண்டிருந்தது.. மூன்றாம் நாளும் முர்ஷிதா திறக்க முயன்றும் பூட்டு அதே முரட்டுத்தனத்துடன் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

ஞாயிற்றுக் கிழமை , பிள்ளையார் சதுர்த்தி என தொடர்ந்து லீவாக இருந்ததால் கொல்லாசாரியையும் கூப்பிட வழியில்லை. ஐந்தாவது நாளாகவும் பூட்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“““

முக்கால் பாகம் தேய்ந்தழிந்த நிலையில் இரவு இன்னமும் மிச்சமிருக்க முர்ஷிதாவின் காலின் கட்டை விரலில் ஏதோ மெலிதாக சீப்பின் பற்களால் வைத்து வருடுவது போலிருந்தது. சட்டென போர்வையை தூக்கிப் போட்டு விட்டு காலை உதறினாள். கரப்பான் பூச்சி ஒன்று “ சொத் “ என தரையில் விழுந்து .ஃபிரிஜ்ஜின் பின்பக்கம் ஓடி மறைந்தது.

…சனியன்… என முணு முணுத்தபடியே தூக்கம் கலைந்த எரிச்சலில் சிறுநீர் கழிக்க கழிவறை கதவை திறந்தவள் அப்படியே நின்று விட்டாள். ஓடையில் “ கடக் கடக் “ என என இரட்டிப்பு ஒலி கேட்டது. பாச்சான் ஓடிட்டு இப்ப அடுப்பங்கரயில எலி தொல்ல . நாளய்க்கி எலிக்கூடு வய்க்கணும் என நினைத்தபடியே கழிவறை போய் விட்டு திரும்பியவளுக்கு … கடக்.. கடக்…. என்ற ஓசை பலமாக தொடர்ந்து கேட்டது. எலி கடித்தால் இவ்வளவு ஸ்ட்ராங்காக கேட்காதே… என குழம்பினாள்.

மின்விசிறியை நிறுத்தி விட்டு ட வடிவில் படுத்து கிடந்த மூத்தவன் ஸாஜிதை தாண்டி மெதுவாக முடுக்கு கதவு பக்கம் நின்று காதை தாழ்த்தினாள். தன் வீட்டு கதவில் உள்ள பூட்டை திருப்பி அசைக்கும் ஒலிதான் அது என்பது உறுதியாயிற்று. அத்துடன் கிசு கிசுப்புக்குரல்களும் தெளிவாக கேட்டன. முர்ஷிதாவிற்கு சட்டென அடிவயிறு கலங்கி முகம் முழுக்க வியர்த்தது .

கணவன் அன்வரின் தில்லிக்கு போய் ஒரு வாரந்தான் ஆகியிருந்தது. அவனின் இல்லாமை இன்னும் அவளுக்கு கலக்கத்தை கூட்டியது. தலை பிடரி என வியர்த்து பொங்கி முதுகு வழியாக வியர்வை தாரை போல ஓடியது. அலமாரி ஓரம் போர்த்திக் கிடந்த திருமண வயதை எட்டிய மகளைப் பார்த்தவுடன் மனம் விறைத்தது . “ பயப்படப்படாது.. “ என முர்ஷிதா தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்டாள்.

“ ஒழிஞ்சிருவானுவோ சந்தேகமேயில்ல இது கள்ளனுவதான் என வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவள் அடுத்த தெருவிலிருக்கும் காக்காவைக்கூப்பிட செல் போனை எடுத்தாள். அதில் மணி 2:58 என காட்டியவுடன் இந்த நேரத்தில் அவசரப்பட்டு அவர் தூக்கத்தை கெடுக்க வேண்டாம் என நினைத்தாள்.

.முடுக்கு கதவிற்கும் வீட்டிற்கும் இடையில் உள் ஓடைக்கதவு ஒன்று இருந்தது. அது கனமுள்ள வலுவான மரக்கதவுதான். அந்த கதவை கோத்ரெஜ் லாக்கைப் போட்டுதான் பூட்டி வைத்திருந்தாள். அத்துடன் முடுக்கு கதவின் வெளிப்பூட்டு சிக்கிக் கொண்ட படியால் உள்பக்கம் இரும்பு அடிதண்டா பட்டை போட்டு பூட்டியிருந்தாள்

கள்ளன் அவ்வளவு எளிதாக வீட்டிற்குள் வர முடியாது என்ற இந்த இரட்டை கதவுகளின் தைரியத்தில் சற்றே தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டாள். உள் ஓடையின் மேல்முனையில் உள்ள கிராதியின் கீழ் ஓட்டை வழியாக எட்டிப்பார்த்தாள். தெரு விளக்கின் உதவியால் வெளி முடுக்கின் கடைசி எல்லையில் உள்ள வீட்டின் படி வரை தெளிவாக தெரிந்தது.

அவள் வீட்டின் முடுக்கு கதவருகே மா நிறத்தில் நெட்டையாக ஒருத்தனும் அடுப்பங்கரையின் சன்னல் அருகே கறுப்பாக குள்ளமாக இன்னொருவனும் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர்.

மஞ்சள்பை ஒன்றிலிருந்து மாறி மாறி சாவிகளைப் போட்டு பூட்டை நோகாமல் குள்ளன் லாவகமாக உலுக்கிக் கொண்டிருந்தான். திறந்திருந்த அடுப்பங்கரையின் சன்னல் கிராதியின் கம்பிக்குள் கயிறைப்போட நெட்டையன் லேசாக எம்பி முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் வீசிய ஒவ்வொரு முறையும் கயிறானது சன்னல் கம்பியில் மோதி மோதி அடிபட்ட பாம்பு போல தரையில் விழுந்துக் கொண்டிருந்தது.

நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த முர்ஷிதா கையில் வைத்திருந்த போனில் காக்காவை அழைத்தாள். நாட் ரீச்சபிள் என அந்த நேரத்திலும் அழகிய குரலில் கடமை பேசியது கைபேசி. வியர்வையின் மொத்த துளிகள் செல் போன் திரையில் விழுந்து எண்களை உருப்பெருக்கிக் காட்டின. பக்கத்து வீட்டு எண்ணை தேடும்போது கை நடுங்கியது .தொடை இரண்டும் தனியாக கிடு கிடுத்தது. தப்பு தப்பாக பெயர்களும் எண்களும் வந்தன.

…ர்ர்ர்ர்.. என அடித்தொண்டை உறுமல் ஒன்று முடுக்கில் கேட்டது. வவ்வ் என்று தெறித்து அவள் காதில் விழுந்த ஓசையில் நடுங்கி முர்ஷிதா சுவரில் சாய்ந்து விட்டாள். தலை சுற்றத் தொடங்கியது. பீரோ, நகை , வயதுக்கு வந்த மகள் என வண்ண வண்ணமாக பல காட்சிகள் கலந்து பளீரென்ற வெளிச்சத்தில் மூடிய கண்களுக்குள் குவிந்து வழிந்தன. மூச்சுத்திணறி வயிற்றை புரட்டி வாந்தி தொண்டைக்குழி வரை எவ்வியது. மிகவும் சிரமப்பட்டு வாயைப் பொத்திக் கொண்டவளின் இமைகளுக்குள்ளும் தலைக்குள்ளும் கண் போய் செருகிக் கொண்டது.

“““““““““““““““““““““““““““

டம்… டம் என கதவின் மீது விழுந்த பலத்த அறைகளின் அதிர்வில் முர்ஷிதாவின் அரை மயக்க நிலை கலைந்தது. மீண்டும் இரவின் நினைவுகள் பட்டென அவளை கவ்விப்பிடிக்க கிராதியின் வழியாக வீட்டினுள் பதிந்திருந்த இளம் வெயில் கீற்றைப் பார்த்தவுடன் கொஞ்சம் தைரியப்பட்டாள்.

ஒரு வழியாக தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு எழுந்தவள் தட்டிக்கதவை திறந்தாள்

பக்கத்து வீட்டு ஹலீமாதான் நின்றிருந்தாள். இரவு உடுத்த பாவாடையும் சரியாக போடாத தாவாணியுமாக வந்த ஹலீமாவின் வீடு முர்ஷிதாவின் வீட்டிற்கு வலது புறமாக இருக்கின்றது.

மச்சி ! கதவத்தொறவேன் என்றவுடன் ஏதாவது மவுத் செய்திதான் வருகிறது போல… என நினைத்தவாறே முர்ஷிதா, ஹலீமாவை சிறு பதட்டத்துடன் ஏறிட்டுப்பார்த்து விட்டு கதவைத் திறந்து அவளை உள்ளே வரச்சொன்னாள் .

ஒங்க வீட்டு பூட்ட ராத்திரி கள்ளன் ஒடக்க பாத்தீக்கிறானே தெரியுமா

ஆமாடி தோழீ என்றபடியே முர்ஷிதா அழத் தொடங்கினாள். அவளை தோழில் சாய்த்தபடியே ஆசுவாசப்படுத்திய ஹலீமா மீதிக்கதைகளை சொன்னாள்.

எதுத்த வூட்டு இப்றாஹீம் இருக்கிறானே அதான் கதீஜாட மாப்பிள்ள.

ஆமா .. சொல்லு

அவன் மதுரய்க்கு போய்ட்டு ராத்திரி இரண்டர மணி கிட்ட அவன் வூட்டுக்கு வந்திருப்பாம் போல . பெட் ரூமில கடுமையான வெக்கையினால தூக்கம் வரலேனு சொல்லி ஜான்சுல படுத்தீக்கிறான்.

ஒரு மூணு மூணே கால் மணி இருக்கும்போல. கடுமயா நாய் கொறச்சீக்குது. இவன் ஜன்னல் வழியா எட்டிப்பாத்தீக்கிறான். நம்ம முடுக்குல நிண்டு கொலச்ச நாய் ஒங்கூட்டு சொவத்துல துள்ளி துள்ளி பறாண்டீக்குது.

என்னடா வித்தியாசமா இருக்குதேண்டு இப்றாஹீம் நல்லா உத்து பாத்தீக்கீரான். ஒங்க ஊட்டு முடுக்கு கதவுட பூட்ட ஒத்தன் அப்டியும் இப்படியுமா திருப்புறானாம். இன்னொருத்தன் ஒங்க வீட்டு அடுப்பங்கள ஜன்னல்ல துள்ளி கயிற போட்டு அத மறுபக்கம் இழுத்து சுருக்கு போட்டு அந்த கயித்த புடிச்சிக்கிட்டு ஜன்னல்ல ஏறிட்டானாம்.

அந்த நேரம்பாத்து நாய் அவன்ட வேட்டிய இழுத்தீக்குது. இவன் தடுமாறி நாய் மேல விழுந்துட்டான். வலி தாங்காத நாய் இரண்டு முன்னங்கால்களயும் அவன் முகத்துல தூக்கி பதிச்சு வச்சி கடிச்சு குதறி நகத்தால அவன் மொகம் முழுச பறண்டீட்டு போல . யம்மா யய்யா என மூஞ்ச பொத்திக்கிட்டே கத்தீக்கிறான்.

ஒடனே பூட்டுல கை வைச்சுக்கிட்ட இருந்த அடுத்த கள்ளன் தலை தெறிக்க கொறச்சுக்கிட்டிருந்த நாய சூ சூ என வெரட்ட அது பயந்து போய் உழுந்து கெடந்த கள்ளன் மேல அப்பிக்கிட்டு கடூரமா ஊள உட்டிச்சாம். . நிண்டுக்கிட்டிருந்த கள்ளனுக்கு கையுங்காலும் பதறி ரோட்ல கெடந்த ஒரு கல்ல எடுத்து நாய் மேல் வெறியோடு எறிஞ்சான். நாய் உஷாரா டக்குனு தலய திருப்பீட்டு.

எறஞ்ச கல் நேரா உழுந்து கெடந்த கள்ளன் மூஞ்சில போய் உழ அவன் இன்னுங்கொஞ்சம் வாள் வாள்னு கண்ண பொத்திக்கீட்டு கத்த ஆரம்பிச்சிட்டான்.

கீழ உழுந்த கிடந்த கள்ளன பிடிச்சு தூக்கி பர பரண்டு அவன் கைய பிடிச்சி இழுத்துட்டு தொலய்வுல நிப்பாட்டி வச்சிருந்த ஆட்டோவுல உக்கார வச்சு தட்டு தடுமாறி ஓடிப்போயிட்டானாம்.

அடியா நாசமாப்போவானுவோ ஆட்டோவுலயுள்ள வந்தீக்கீறானுவோ. திட்டம் போட்டு ஊட்ல உள்ளத அள்ளிக்கீட்டு போற கெட்ட நிய்யத்துலய்லோ வந்தீக்கீறானுவோ என புலம்பினாள். முர்ஷிதா.

அடி நீ ஒருத்தி. கொஞ்சம் நில்லு, நாஞ்சொல்லி முடிச்சிரட்டும் என்ற ஹலீமாவின் மார்பு மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க மீதி கதையை சொல்லிமுடித்தாள்.

கேட்டீயா றோட்டு லைட்டு வெளிச்சத்துல அடிபட்ட கள்ளண்ட மொகத்த பாத்திருக்குறான் இப்றாஹீம். சாயத்தண்ணில முக்குன மாதிரி மோற ஃபுல்லா ஒரே ரெத்தம். அவனுவளுக்கு பொறத்தாலயே நாயும் கொறச்சுக்கிட்டே ஓடிக்கீது.

நாய்டயும் கள்ளன்டயும் கொளறுவலய்ல எனக்கு முழிப்பு வந்து முடுக்கு லைட்டு போட்டு தொறந்து பாக்கும்போது எதுத்த வூட்டு இப்றாஹீம் அவ்ளோ கதயயும் சொல்றான்.

நல்லா வெளிச்சம் வந்த பொறவு முடுக்குல போய் பாக்குறன். உருண்டயா ஒன்னு கெடந்துதுடீ. உவ்வே என அடி வயிற்றிலிருந்து குமட்டியவளின் முகச்சுளிப்பில் முர்ஷிதாவிற்குள் இன்னும் கலவரம் மூண்டது.

என்னடி அது ?

நீயே வந்து பாரேன் என முடுக்கின் பக்கம் முர்ஷிதாவை தர தரவென இழுத்து சென்றாள் ஹலீமா.

முர்ஷிதாவின் அடுப்பங்கரை ஜன்னலுக்கு கீழே அது கிடந்தது.

கண்ணாடியில் செய்த மாதிரி கறுப்பும் வெள்ளையுமாக முறைத்துக்கொண்டிருந்த உருண்டை ஒன்று கிடந்தது. அதன் ஒரு பகுதி மண்ணோடு மண்ணாக நசுங்கி ரத்தத்தில் தேய்ந்திருந்தது. தப்பி ஓடிய திருடனின் கண்.

அடித்து புரண்டு வீட்டிற்குள் சென்று பாத்ரூமில் ஓங்கரித்தாள். குமட்டல் அடங்க அரை மணி நேரமாயிற்று.

உம்மாக்காரியின் அலம்பல்களில் உறக்கம் கலைந்த மகள் கறீமா கண்களில் பீளை ஒட்டியிருக்க மலங்க மலங்க விழித்தாள். ஒரு நாளைக்கு 10 மணி நேரம் உறங்கி கழிக்கும் அவளின் மந்த மூளைக்கு மெல்ல விவரம் புரிந்தது.

முதல் வேளையாக வாப்பா அன்வருக்கு போனில் விலாவாரியாக அவள் விவரித்தாள்.

—–

நாம கண்ட கனவுல கள்ளன்ட நெஞ்ச நாயிட வாய் கொதர்ற மாதிரில வந்திச்சி. இப்ப எப்படி கண்ண கொதறிச்சி. கனவு சரியா ? நிகழ்வு சரியா ? ஒரு வேளை முர்ஷிதா ஏதும் கனவு கண்டிருப்பாளா ? கனவு முந்தியா ? நடந்தது முந்தியா ? இல்ல ஆலிம்சா நம்பள கொழப்பறதுக்காக ஏதும் ஒதி கீதி வச்சி மனப்பெறளிய உண்டாக்குறாரா ?

மூளை குழம்பியவனாக சட்டையையும் செருப்பையும் அரைகுறையாக போட்டுக் கொண்டே பள்ளிவாசலுக்கு சென்றான் அன்வர்.

ஆலிமின் அறைக்கதவை தட்டினான். பதிலில்லை. பக்கவாட்டு ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்தான். நான்கைந்து சிரட்டைகளை சேர்த்து தேய்த்தாற்போல குறட்டை ஒலி அறையின் சுவர்களில் மோதி மோதி விழுந்து கொண்டிருந்தது. அவர் கை பனியனும் லுங்கியுமாக பாயில் சாய்ந்து தொப்பையின் அடிப்பாகம் மட்டும் வெண்மையாக எட்டிப்பார்த்து கொண்டிருக்க தூக்கத்தில் ஆழத்தில் இருந்தார்.

——-

சொல் விளக்கம் :

முஹல்லா = பள்ளிவாசலின் அண்மையில் உள்ள குடியிருப்பு

ஆலிம் = மத அறிஞர்

றப்பு = ரட்சகன் ,( இறைவனின் இன்னொரு குணப்பெயர் )

துஆ = பிரார்த்தனை

பாச்சான் = கரப்பான்

முடுக்கு = சந்து

ஓடை = வீட்டின் உள் சந்து

ஜான்ஸ் = முன்னறை , lounge என்பதன் திரிபு

கொளறுதல் = குளறுதல்

நிய்யத் = எண்ணம்

பெறளி = புரளி , குழப்பம்

வாப்பா = தந்தை

உம்மா= தாய்

காக்கா = அண்ணன்

•••