Category: சிறுகதை

செத்துப்போனவர் ( சிறுகதை ) / இந்திரன்

images (58)

அவர் இறந்து போனபோது அவருக்கு வயது 81. தூங்குகிற மனிதனை ஐஸ் பெட்டிக்குள் ஏன் வைத்தார்கள் என்று பார்க்கிறவர்கள் பதறுகிற அளவுக்கு , எண்ணெய் தேய்த்து குளித்த அசதியில் அசந்து தூங்குவது போல் இருந்தார்.

ஒரே ஒரு வித்தியாசம்தான். தூங்கும்போது அவர் வாயைப் பிளந்து கொண்டு தூங்குவார். . . இப்போது பிளந்த வாயை மூடி வெள்ளைத் துணியால் கட்டியிருந்தார்கள். அப்படியும் இலேசாகப் பிளந்திருந்த உதட்டில் வெற்றிலை மடித்து வைத்திருந்தார்கள்.

கொஞ்சம் உரக்கப் பேசினால் அவரது தூக்கம் எங்கே கலைந்து விடுமோ என்று சிலர் அஞ்சினார்களோ என்னவோ , ஐஸ் பெட்டிக்குப் பக்கத்தில் குசுகுசுவென்று சத்தம் காட்டாமல் பேசிக் கொண்டார்கள்.

”காலையிலேதானே பார்த்தேன்; பால் வாங்க வந்திருந்தாரே”, என்றும் “பேப்பர் கடையிலே விகடன் வாங்கி அங்கேயே நின்னு படிச்சிட்டிருந்தாரே” என்றும், பலரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே ரோஜா மாலை ஒன்றைத் தூக்கியபடி அந்த பக்கத்து ஆட்டோ ஸ்டேண்ட்காரர்கள் வந்து விட்டார்கள். கும்பலாகப் போய் மாலை போட்டு மரியாதை செலுத்தி விட்டு வந்தார்கள்.

“தங்கமான மனுஷன் சார் …எங்க கிட்ட பேரமே பேச மாட்டாரு ….நீ என்ன பெருசா கொள்ளையடிச்சிட போற…அதிகம் போனா இருபது ரூபா மேல வாங்கிடுவியான்னு கேப்பாரு …..பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்காரன் கிட்ட நான் ஏமாறுறத விடவா உங்கிட்ட ஏமாந்துடப் போறேன்னு சொல்வாறு …இத போல மனுஷன்லாம் கெடைக்க மாட்டாங்க சார் ”.

சரி….இப்படிபட்ட அந்த மகான் என்னதான் வேல செஞ்சாரு?

“ அவரு வேலைக்கின்னு போனது கிடையாதுங்க………சதாகாலமும் படிப்பு படிப்பு படிப்பு……படிப்புல அப்படி என்னதான் தேடினாரோ தெரியாது. . . . ……கால நேரம் பாக்காமெ எழுதிகிட்டே கெடப்பாரு மனுஷன்……சில நாள்ள சாயங்காலம் கொஞ்சம் பிராந்தி சாப்பிட்டிட்டு உக்காந்தார்னா…..ராத்திரி முழுக்க எழுதி விடிகாலை அஞ்சுமணிக்குத்தான் தூங்கியிருப்பாரு . . .ஒருநாள் நடுராத்திரியில எழுதிகிட்டு இருந்தவரை அக்கா போய் பார்த்தா குலுங்கி குலுங்கி அழுதுகிட்டிருக்காரு . . .அக்கா போய் கேட்டா எதுவுமே பதில் சொல்லல….மறுநாள் சாப்பிடும்போது அக்கா கேட்டுச்சு . . . அவர் எழுதிகிட்டிருந்த கதாபாத்திரத்துக்கு அவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் வந்திடுச்சாம்…அவரால தாங்க முடியாமா அழுதாராம்…”

ஈமக் கிரியைகளுக்கான ஏற்பாடுகளைத் தலையில் போட்டுக் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருந்த அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

” காலமுச்சூடும் எங்கக்காதான் டீச்சர் வேலை செஞ்சு காப்பாத்திச்சு அவரை. …..ஆனா எங்கக்காக்கு அவர ரொம்பப் பிடிக்கும்….அவரோட சமையல்னா அது உசிர விட்டுடும்…அவ்வளோ நல்லா சமைப்பாரு….அக்காவுக்கு பெருமாள் மேல பக்தி அதிகம்……ஆனா அவரு கடவுளாவது மசிராவதுன்னு உதாசீனமா பேசுவாரு…ஆனாலும் அக்காவுக்கு அவர் மேல கோவமே வராதுங்க …. அக்கா ரிடயர்மெண்டு வாங்கினப்பறம்கூட அதோட பென்ஷன்லதான் அவரும் வாழ்ந்தாரு…” அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலக நண்பர்களிடம் தன் மாமனின் மகாத்மியத்தை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மைத்துனனின் அலுவலக நண்பர்களில் ஒருவர் சொன்னார்.“ ஓ எழுத்தாளரா……அதான் மொகத்தில களை தெரியுது.” இதைச் சொன்ன அசடு யாரென்று ஒரு சிலர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

ஒரு எழுத்தாளன் செத்துப் போவது என்பது அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிய விஷயமாக அங்கே யாருக்கும் தெரியவில்லை….. பொறுப்பு இல்லாமல் பொண்டாட்டி சம்பாத்தியத்தில் 81 வயது வரை ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து இருக்கிறான் என்றால் அவன் என்னத்த எழுதி என்ன பிரயோஜனம்? கால் காசு சம்பாதிக்க முடியாதவன்லாம் பூமிக்கு பாரம் …அவ்வளோதான் சொல்ல முடியும். எழுதறதையாவது எதையாவது சுவாரஸ்யமா எழுதித் தொலைச்சாரா? இல்லையே….இல்லாத ஊர் வம்பையெல்லாம் தன்னோட கதைல கொண்டு வந்து கொட்டிக்குவாரு. இப்படித்தான் ஒரு தடவை . . . . ” கல்பனாவின் கனவு”ன்ற ஒரு நாவல் எழுதி வெளியிட்டாரு. எமெர்ஜென்சிய எக்குத் தப்பா திட்டி எழுதிட்டு உள்ளே தூக்கி வெச்சிப்புட்டாங்க……சரி எல்லாரும் செய்யிறா மாதிரி ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வெளியே வருவாரா என்றால் அதுவும் இல்லை….” கிரிமினல்களே மன்னிப்புக் கேட்காத நாட்டில் ஒரு சத்தியத்தை எழுதியதற்காக நான் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் ? “, என்று மறுத்து விட்டார்.

அவரது பேரப்பிள்ளைகள் அவரை மதித்ததில்லை….50 பைசா சம்பாதிக்காத ஒரு கிழவனை மதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இல்லை. சரி அதுதான் போகட்டும்…அவர் ஒரு மகா கலைஞன் என்று சிறுபத்திரிகை உலகிலாவது ஒரு பேச்சு அடிபடுவது உண்டா என்றால் அதுவும் கிடையாது….அவரை திட்டமிட்டு இருட்டடிப்பு செய்கிறார்கள் என்று புலம்புவதற்குக் கூட அவருக்கென்று சீடர்கள் யாரையும் அவர் வைத்துக் கொள்ளவில்லை….தனக்காக சீடர்களைக் கட்டுவதில் அவர் சமர்த்தர் இல்லை.

அது சரி, விருதுகள் ஏதாவது வாங்கியிருக்காறா ? ” விருதா ? …” ஹஹஹஹா என்று அவர் உரக்கச் சிரிக்கும் சத்தம் நாலு வீடு தாண்டியும் கேட்கும். . விருதுக்கு நம்ம புஸ்தகத்தை நம்பளே அனுப்பறத போல மானங்கெட்ட பொழப்பு கெடையாதுன்னு சொல்லுவார் . ஒரு எழுத்தாளனை அவன் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளன்னு கண்டு பிடிக்க ஒரு இலக்கிய அமைப்புக்கு திராணி இல்லைனா அது வெட்கக் கேடு . . . சாதி சண்டைல பத்து பேரைச் சாகடிச்சுட்டு, ஊரான் சொத்தையெல்லாம் மிரட்டி எழுதி வாங்கும் அமைச்சர் கையால அரசாங்க விருது வாங்கற அளவுக்கு எழுத்தாளனுக்கு சொரணை கெட்டுப் போச்சா என்ன ? விருது கொடுக்கிற யோக்யதை இவங்களுக்கு எல்லாம் எங்கேயிருந்து வருது ? ”

அப்ப எந்த கோட்டைய பிடிக்கறதுக்காக இவர் சதா சர்வகாலமும் எழுத்தும் கையுமாக இருந்தார்?

அவர் அடிக்கடி சொல்லுவார்:

” தெருவுல அலையிறானே பைத்தியக்காரன் . . . கண்ட குப்பைய எடுத்து ரத்தினக் குவியலா நெனச்சு, மூட்டை கட்டிக்கிட்டு அலைகிறானே….அவன்கிட்ட போய் கேளுங்கையா ஏண்டா இப்படி செய்றேன்னு….அதே போல்தான் நானும்……என்ன அவன் குப்பைய பொறுக்கறான்…….நான் வார்த்தைய பொறுக்கறேன்.”

முதல்நாள் இரவு 8 மணிக்கு இறந்து போனவரின் உடம்பு தாங்காது என்பதால் இன்று இரண்டு மூணு மணிக்கெல்லாம் இறுதி ஊர்வலத்துக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டார்கள். பாடை கட்டுபவர்கள் வந்து விட்டார்கள். ஈமக்கிரியைகளைச் செய்ய பண்டாரமும் சங்கும் கையுமாக வந்து சேர்ந்தாச்சு. எழுத்தாளரின் மகன் மீசை எடுத்து ஈரத்துணியோடு வந்து நின்றாயிற்று. மைத்துனர் முன்னின்று எல்லா சடங்குகளும் சரியாக நடைபெறுகிறதா என்று மேற்பார்வை பார்த்தபடி நிலை கொள்ளாமல் உள்ளேயும் வெளியேயும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

வாசலில் மரப் பெஞ்சைப் போட்டு விட்டார்கள். அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பெண்களெல்லாம் புலம்ப உடம்பை தூக்க முடியாமல் தூக்கி வந்து கிடத்தியாயிற்று. அவரது மனைவி தலை நிறைய பூவும் பொட்டுமாய் வந்து உட்கார்ந்தார்கள்.

அவருக்கு குடம் குடமாய் நீர் ஊற்றி சுத்தம் செய்தாகி விட்டது..பண்டாரம் நல்ல கணிர் குரலில் பாடத் தொடங்கி விட்டான். நாமத்தை நன்றாகக் குழைத்து அவர் நெற்றியில் சாத்தினான். நாமம் அவரது நெற்றியில் பளீரெனத் துலங்கியது.

தூரத்தில் மரநிழலில் நின்று கொண்டிருந்த பரம வாசகர் ஒருவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். “என்னங்க இது? இந்த அநியாயத்தைக் கேட்க ஆளில்லையா?….தன்னோட கதை முழுக்க கடவுள் இல்லைனும், மதங்களும் கோயிலும் மக்கள ஏமாத்துதுன்னும் சலியாது எழுதி வந்த எழுத்தாளன் செத்துப் போனா நாமம் போட்டுடுவீங்களாயா ? ” சவப்பெட்டி ” என்ற தனது சிறுகதை ஒன்றில் செத்த பிறகு ஒரு மனிதனுக்கு நேரும் அவமானங்களை நெஞ்சிலே ஆணி இறங்குறா மாதிரி எழுதி இருந்த புரட்சிகர எழுத்தாளனுக்கு செத்த பிறகு ஏன்யா நாமம் போடுறீங்கன்னு கேக்க இங்க ஒரு வாசகன்கூடவா இல்லாம போயிட்டான் ?”

எனக்குப் பிடிக்காத மதச் சின்னத்தை ஏண்டா என் நெத்தியில போடறீங்கன்னு கேட்க எழுத்தாளர் பாடையிலிருந்து எழுந்து வர மாட்டார் என்ற ஒரே தைரியம்தான் எல்லோருக்கும்.

லட்சிய வெறியோடு அவரது புத்தகத்தை வெளியிட்டு கைக்காசை இழந்த பதிப்பாளரும் அங்கே வந்திருந்தார். மாநிறமாய் டயபடீசில் அடிபட்டவர்போல இளைத்து பலகீனமாய்க் காணப்பட்டார் அவர். கண்கள் அழுது அழுது சிவந்திருந்தன. தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த 30 ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் மூத்த துணுக்கு எழுத்தாளர் ஒருவரிடம் மனம் விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“ தமிழ் நாட்டோட சல்மான் ருஷ்டீ சார் அவரு…அவரோட நாலு புஸ்தகத்தையும் நாந்தான் வெளியிட்டேன்….ஒவ்வொன்னும் 800 பக்கம்….மகா காவியம் சார் ஒவ்வொன்னும்….தமிழனோட மூட நம்பிக்கையையும், மதம்ன்ற பேர்ல இங்க நடக்கிற முட்டாள்தனத்தையும் கிண்டலடிச்சு சிரிக்கறதுல அவர அடிச்சிக்க முடியாது சார்….. இதெல்லாம் யாருக்கு சார் தெரியும்?…நான் சொல்றேன் பாருங்க….. எழுத்தாளனோட ஆன்மாவைப் புரிஞ்சிக்காத நாட்டில புல் பூண்டு கூட மொளைக்காது சார்.”

அவர் கொடுத்த சாபத்தில் அங்கே இஷ்டத்தும் பச்சைப் பசேலென வளர்ந்திருந்த புற்களெல்லாம் ஏனோ கருகிப் போனது போலத் தெரிந்தது.

——

வேலை இல்லாதவன் பசி ( சிறுகதை ) / தொ.பத்தினாதன்

images (69)

பொதுவாக எல்லோரும் இரவு தூங்கி காலையில் எழுந்து வேலைக்கு செல்வார்கள். ஆனால் நான்… காலை 11 மணிக்கு படுத்து தூங்கி மாலை 4 மணிக்கு எழுந்தேன். குளிக்க அறையில் தண்ணீர் இல்லை என்பதால் பல்லு விளக்கி முகம் கழுவிக் கொண்டு எப்பவும் போல் கறுப்பு பேண்டும, காதிக்கராப் ஜிப்பாவும் சிறிது அழுக்கானாலும் பரவாயில்லை என்று அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டேன் அறையை பூட்டி சாவியை பையில் போட்டுக் கொண்டு நடந்தேன்.

இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டும், பேருந்தில் போகலாம் இரண்டு ரூபாய்தான். ஆனால் அந்த இரண்டு ரூபாயுடன் ஒரு ஐம்பது பைசா சேர்த்தால் டீ சாப்பிடலாம். இரண்டு ரூபாயை பார்த்தால் இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டுமே அப்படி நடக்கும் போது உனது உடம்பில் உள்ள சக்தி விரயமாகி மேலும் பசிக்கும். அப்போத என்ன செய்வாய் ஐம்பது பைசா சேர்த்து அந்த பேருந்து கட்டணம் இரண்டு ரூபாயுடன் ஒரு டீ சாப்பிடுவேன். அதுமட்டுமல்ல வேலையில்லாத நான் சோம்பேறியாகி விடக்கூடாது. அதனால் இரண்டு என்ன ஐந்து கிலோமீட்டர் என்றாலும் நடக்கலாம். தப்பில்லை. அப்போ கூடுதலாக பசிக்குமே இப்படி தர்க்கம் பண்ணிக் கொண்டே ஒரு கிலோ மீட்டருக்கு மேல் நடந்து வந்துட்டேன்.

இப்படி முடிவில்லாத தர்க்கம் செய்து கொண்டே எங்கே நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்? எப்பவும் பணம் எடுக்கும் இயந்திரத்தை (யுவுஆ) நோக்கி நடக்கிறேன். என்ன இது விசித்திரமாக இருக்கிறது? வங்கி கணக்கிருக்கிறது எப்பவும் பணம் எடுக்கும் அட்டையிருக்கிறது. ஆனால் இரண்டு ரூபாய்க்கும் ஐம்பது பைசாவுக்கம் கணக்கு பார்த்துக் கொண்டே இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்?

அது ஒன்றுமில்லை. நான் வேலை செய்த ஓட்டலில் சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில்தான் போடுவார்கள். அதனால் அங்கு வேலை செய்கிற எல்லோருக்கும் வங்கி அட்டை கொடுக்கும் போது எனக்கும் கொடுத்தது. இப்ப வங்கி யுவுஆக்குத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் பணம் இருக்க வேணுமே. தற்போது வேலையை இராஜினாமா செய்துவிட்டேன். ஏன் என்பது தணிக்கதை. வேலையை விட்டு விலகியதால் குறை மாதச்சம்பளம் விடுமுறை நாட்களுக்கான சம்பளம் எல்லாம் சேர்த்து 2961 ரூபாய்க்கு செக்கு கொடுத்தார்கள். கொடுத்தது தான் கொடுத்தார்கள் காசாக கொடுத்திருக்கலாம். அல்லது வங்கி கணக்கு இருக்கும் வங்கி காசோலை கொடுத்திருக்கலாம், இரண்டுமில்லை வேறு வங்கி காசோலை விழுந்தவன் மேல் ஏறி மிதக்கும் பணக்கார உலகம்.

நேற்றுத்தான் காசோலை கொடுத்தார்கள். எனது வங்கி கணக்குக்கு பணம் வர குறைந்தது இன்று வந்திருக்காதா? என்ற நம்பிக்கையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். யுவுஆ கண்ணில் தெரிகிறது. நான் அதை நோக்கி வேகமாக நடக்கிறேன். பசிவேறு வயிற்றை புரட்டி புரட்டி போடுகிறது. ஒருவேளை என் நல்ல நேரத்திற்கு (இருந்தால்தானே) பணம் வந்திருந்தால் முதல் வேலையாக வயிறு முட்ட சாப்பிட வேணும்.

அதன்பின்பு புத்தகக் கடைக்கு போய் புத்தகம் வாங்க வேணும். சரி காசு வரவிலலை என்றால் என்ன செய்வாய்? என்ற செய்வது இரவு நாளை காலை மதியம் வரை சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது. இப்போது பணம் இல்லை என்றால் நாளை மதியத்திற்கு மேல்தான் பணம் வருமாம். அதுவரை என்ன செய்வது ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம். நேராக அறைக்கு போய் படுத்து தூங்கி விட வேண்டியது தான்.

பகல் முழுவதும் நன்றாக தூங்கி விட்டாய் இரவு எப்படி தூக்கம் வரும், இல்லை யுவுஆல் காசு வந்திருக்கம் இப்படியே நடந்து கொண்டிருந்த நான் யுவுஆமை நெருங்கிவிட்டேன். கூட்டமா இருந்தது. வரிசையின் கடைசியில் நிக்கிறேன். காசு வந்திருக்கும். இல்லை நேற்றுத்தான் காசோலை போடப்பட்டது, நாளைதான் வரும் இன்று வராது, இல்லை இன்று வந்திருக்கும் எப்படி இன்று வரும் சரி சரி எதற்கு வீண் பிரச்சனை, சண்டை இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் தெரிந்துவிடும். அதற்குள் ஏன் விவாதம் அவசரம் எனக்கு முன்னாடி ஒருத்தர்தானிருந்தார்.

அவரும் யுவுஆக்குள் சென்று விட்டார். அவர் வெளியே வந்ததும் நான் உள்ளே போக வேணும். மனது இருப்பு கொள்ளவில்லை. அங்கலாய்க்கிறது. உள்ளே சென்றவர் சற்று தாமதம் ஆகவே கோவம் கோவமாக வருகிறது. அவர் உள்ளே சென்று இரண்டு நிமிடம் ஆகியிருக்காது, ஆனால் எனக்கோ அவர் உள்ளே சென்று ஒருமணிநேரம் ஆனதுபோல் தோன்றுகிறது. எல்லாம் இந்த பசி செய்கிற வேலை கடவுள் மனிதனை பசியில்லாமல் படைத்திருக்கலாம்.

அவர் மனிதனை படைக்கும் போது என்னிடம் யோசனை கேட்டிருக்கலாம். மனிதனுக்கு ஏன் பசிக்க வேண்டும். எதற்காக உணவு உண்ண வேணும், பசியில்லாமலிருந்தால் இந்த உலகம் எப்படியிருக்கும். சே ஏன் என் மனது இப்படி எல்லாம் யோசிக்கிறது. அடிவயிறு குடைகிறது. மேல் வயிறு கணக்கிறது. வயிற்றில் கையை வைத்து நானாக சொல்லிக் கொண்டேன். இன்னும் சற்றுநேரம் பொறுத்துக் கொள். காசு வந்ததும் முதலில் சாப்பாடு அப்புறம் தான் மற்றதெல்லாம். ஒருவேளை காசு வரவில்லை என்றால் இது என்ன கொடுமை என்மனது என் உடம்பு ஒருவேளை உணவில்லாமல் இருக்க முடியாமல் தவிக்கிறது.

பையிலிருந்து யுவுஆ அட்டையை கையில் தயாராக வைத்திருக்கிறேன். உள்ளே சென்றவர் வெளியே வந்தார். அவர் முழுவதுமாக வாசல் வழியாக வெளியே வருவதற்குள் அவரை இடித்துக் கொண்டு வேகமாக உள்ளே செல்கிறேன். அவர் ஒருவேளை திரும்பி என்னை முறைத்து விட்டுக்கூட சென்றிருக்கலாம். அது எனக்கு அவசியமில்லை. இப்படி எல்லாம் அநாகரீகமாக நடந்து கொள்கிறேன். நான் என்ன செய்வது எந்தளவுதான் என்னை நான் கட்டுப்படுத்துவது என் கட்டுப்பாட்டை நானே மீறும்போது வெறுமனே வேடிக்கை மட்டும்தான் என்னால் பார்க்க முடிகிறது.

images (68)

உள்ளே சென்ற நான் வேகமாக அட்டையை செருகினேன். மொழியை தெரிவு செய்கிறேன். ரசகிய என்ணை வேகமாக அழுத்துகிறேன். மீண்டும் ஏதோ பட்டனை அழுத்தினேன். இடி விழுந்தமாதிரியிருந்தது. இன்னும் காசு வரவில்லை. மீதியிருப்பது ஐம்பது ரூபாய் என்று காட்டுகிறது. அதனை எடுக்கமுடியாது. அதனால் தான் அது இருக்கிறது.

சோகத்துடன் ஏமாற்றத்துடன் மெதுவாக யுவுஆமை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஒருவன் என்னை இடித்துக் கொண்டு உள்ளே வேகமாக சென்றார். எனக்கு சிரிப்புத் தான் வந்தது. பாவம் அவர் நிலைமை என்னை போல்தானா? அல்லது அவர் சுபாவமே அப்படிதானா? தெரியவில்லை.

இனி என்ன செய்வது? மதியம் சாப்பாடு இல்லை. இரவு காலை மதியம் வரை சாப்பாட்டுக்கு வளியில்லை என்ன செய்யப்போகிறாய் என்ற பெரிய கேள்வி. தெரு ஓரமாக அறையை நோக்கி நடக்கிறேன். மெதுவாக நடக்கிறேன். ஒருவேளை சாப்பாடு இல்லாததாலே நடை மெதுவாகிவிட்டது. ஆழ்ந்த சிந்தனை பணம் வராததால் ஏமாற்றம் பசிவேறு பாடாய் படுத்துகிறது.

ஒரு அண்ணா சுவிஸ்ல, ஒரு அக்கா லண்டன்ல, ஒரு அண்ணன் மதுரையில, என் கூடப் பிறந்தவர்கள் பன்னிரண்டு பேர். எல்லோரும் எனக்கு மூத்தவர்கள், ஆனால் இப்ப எனது அகோர பசிக்கு சாப்பாடு இல்லை, பசி, பசி, பசி அவர்கள் என்ன செய்வார்கள். உன் திமிர் கொழுப்பு அடங்காமை அதனால் அனுபவிக்கிறாய். அதற்காக அடுத்தவரையா குற்றம் சாட்டுவது. டேய் டேய் ஒரு வேளை சாப்பாட்டுக்கா சின்னப்பிள்ளை மாதிரி புலம்புகிறாய்.

உன் உடம்பில் தெம்பில்லையா, தேவையில்லாமல் புலம்புவது உனக்கே அசிங்கமாக இல்லை. எங்கே போனது உனது திமிரும், வெட்டி வீராப்பும். இப்படி என்னை நானே கேட்கிறேன். சமாதானம் ஆக முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் பசிக்கு இது புரியவில்லையே அது என் சொல்லை கேட்காமல் தான்தோன்றித்தனமாக போராட்டம் போடுகிறதே.

இப்படி தன்னிச்சையான ஒரு சிந்தனையுடன் நடந்த நான் பிரதான சாலை ஓரமாக நிக்கிறேன். அடுத்த என்ன செய்வது? கண்முன்னால் எந்த வழியும் தெரியவில்லை. பிரதான சாலையிலிருந்து வலதுபக்கம் சந்து வழியாகப் போனால் எனது அறை வரும். ஆனால் அங்கு போத விருப்பமில்லை. காலையிருந்து அறைக்குள்தான் அடைந்து கிடந்தேன். தூக்கம் படிப்பு மறுபடியும்அறைக்கா? வேறு எங்கு செல்வது என்ன செய்வது எதுவும் புரியவில்லை. அறைக்கும் போகவில்லை அப்படியே செயலற்று தெருவோரத்தில் நிக்கறேன்.

தெரு ஓர சுவரில் ஒட்டப்பட்ட சினிமா போஸ்டர் கண்ணில் பட்டது. ஆனால் அது என்ன படம் எந்த நடிகன் எதுவும் மனசுக்கு அறிவுக்குள் செல்லவில்லை. ஒருவேளை அந்த படம் வறுமையின் நிறம் கறுப்பு என்றுகூட இருந்திருக்கலாம். ஏன் அப்படி அணில ஏறவிட்ட நாய் மாதிரி சினிமா போஸ்டரையே பார்த்துக் கொண்டு நிக்கிறாய். உனக்கு வேற வேலையில்லை? இல்லை அதனால் தான் இப்படி நிக்கறேன். யாராவது உன்னை இப்படியே பார்த்தால் சரியான சினிமா பைத்தியம் என்று நினைக்க மாட்டார்களா? நினைக்கட்டுமே எப்படி வேண்டுமானாலம் நினைக்கட்டும். அப்படி நினைக்கிறவன் என் வயித்து பசிக்கு சோறு போடுவானா?

கொஞ்சம் அழுக்காகயிருந்தாலும் நல்ல சட்டை பேண்டு போட்டிருக்கிறாய். கையில் செல்போன் வேறு வைத்திருக்கிறாய். ஆமாம் ரிக்சாக்காரன் கூடத்தான் வைத்திருக்கிறான். (செல்போன் நண்பர் ராஜா உபயம்). அதுக்கு என்ன செய்ய? உன் கை கால் நல்லாயிருக்கு ஒருவேளை சாப்பாடு இல்லாததால் முகம், கொஞ்சம் வாடியிருக்கு மற்றபடி நன்றாகத் கிறாய்.

அப்புறம் எவன் உனக்கு இலவசமாக சாப்பாடு தருவான். அடுத்தவன் இலவச சாப்பாட்டை சாப்பிட உனக்கு வெட்கமாகயில்லை. உன் தன்மானம் எங்கே உன் தனித்தன்மை எங்கே, மானம் கெட்டவனே, கேவலமானவனே சாதாரண பசிக்காக உன் கொள்கைகள் எல்லாம் கொல்லைப்புறம் வழியாக ஓடிவிட்டதோ? வெட்கமாகத்தானிருக்pகறது. ஆனால் பசிக்கிறதே, நான் என்ன செய்ய? அதுக்காக பிச்சை எடுப்பியா?

பாக்கெட்டில் பணம் தானில்லை. எழுதிக் கொண்டிருந்த போனாவில் மையும் காலியாகிவிட்டது. ஆமாம் துன்பத்திற்கு துன்பத்தில் மேல்தான் இன்பம்.

அறைக்கு போகவில்லை. மறுபடியும் நடக்கிறேன். ஆழ்ந்த யோசனை இந்த மூளைக்கு மட்டும் எப்படித்தான் இவ்வளவுவு சிந்தனை வருகிறதோ? எங்கிருந்து எப்படித்தான் வருகிறதோ? ஒரு மேம்பாலம் வருகிறது. இதில் ஏறுவதற்கும் உடம்பில் உள்ள சக்தி வீணாகிவிட்டால் பசி அதிகமாகி விடுமே, என்றெல்லாம் அறிவு கெட்ட அறிவு யோசிக்கிறது. பாலம் ஏறி இறங்கும்போது நாலு ரோடு பிரிகிறது. இதில் எந்தப்பக்கம் போவது எந்தப்பக்கம் போனால் என்ன? என்று யோசிக்கும் முன்பே சிக்னல் விழுந்து வாகனங்கள் நேராக போகிறது. நானும் நேராக போகிறேன். எங்கு போகிறேன் என்பதை நான் தீர்மானிக்கவில்லை. அதுவாகப் போகிறது. நடக்கிறேன். நடக்கிறேன். நேரம் போக வேண்டுமே, அதனால் நடக்கிறேன். போகும் வழியில் மறுபடியும் அதே வங்கியின் யுவுஆம் கண்ணில் படுகிறது.

இதிலும் ஒரு தடைவ பணம் வந்துவிட்டதா என்று முயற்சி செய்து பார்க்கலாமே என்ற எண்ணம் தோன்றவே இப்பதான் அங்கு பார்த்தாய் வரவில்லை. அதற்குள் எப்படி இங்கு வரும்? ஒருவேளை வந்திருந்தால் வந்திருக்கும் சும்மா ஒருதடவை முயற்சி செய்து பார்க்கலாமே வந்திருக்காது. வந்திருக்கும் இப்படியே யுவுஆ கிட்ட போனேன். கொஞ்சம் கூட்டம் அதிகமாகயிருந்தது. இவர்கள் வங்கி கணக்கில் தேவைக்கு அதிகமாக காட்ட பணமிருக்கலாம். அந்த தேவைக்கு அதிகமான பணம் கட்ட தேவை என்று சேமித்து வைத்திருக்கலாம். அதில் என்னைப் போல் சிலரும் இருக்கலாம். அது இருக்கட்டும், இல்லாமல் போகட்டும். உன் வயித்துப் பசிக்கு இப்ப என்ன முடிவு முதலில் அதை தோடு எப்பவும் போல் வரிசையில் கடைசியில் நிக்கறேன்.

ஏன் கூட்டம் அதிகமாகயிருக்கிறது என்ற எனது கேள்விக்கு எனக்கு முன் நின்றவஐடய பதில் யுவுமு இயந்திரத்தில் காசு தீர்ந்து விட்டதாம். காசு நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரைமணிநேரம் ஆகுமாம். பதிதாக போரும் காசில் என்னுடைய எனக்கான காசும் வந்திருக்குமா? இப்பதானே பார்த்தேன் வரவில்லை. இங்கேயும் வந்திருக்காது பேசாமல் போய்விடலாமா? ஆனால் பசிக்கிறதே எங்கே போய் வெட்டி முறிக்கப் போகிறாய் பேசாமல் நில்லு பார்க்கலாம்.

இயந்திரம் தயாராகி விட்டது. ஒவ்வொருத்தராக உள்ளே வெளியே கடைசியில் என் நேரம் உள்ளே சென்றேன். எவ்வளவு வேகமாக உள்ளே சென்றேனோ அவ்ளவு வேகமாக வெளியே வந்தேன். காசு வரல அட வெண்ண அது எப்படி வரும் நான்தான் முன்னாடியே சொன்னேனே கேட்டியா? தோல்வியை அடுத்தவன் தலையில் சுமத்திவிட்டுத்தானே நமக்கு பழக்கம். அது நமது இரத்தத்தில் கலந்திருக்கிறது.

அரைமணிநேரம் வீணாகி விட்டதே , நேரத்தை கறைப்பது தானே வாழ்க்கi. ஆமாம் பெரிய மயிர் தத்துவம், பசியில தான் அப்படி எல்லாம் பினாத்துகிறாய். இனி யுவுஆயை நம்பி பிரயோஜனமில்லை. வங்கியில் வேலை செய்பவர்கள் எல்லாம் வீட்டுக்கு போயிருப்பார்கள். அதனால் இன்று காசு வராது. அடுத்து என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? நட நட நட மறுபடியும் தெருவோரம் சினிமா போஸ்டர் உனக்கு பைத்தியமா மறுபடியும் சினிமா போஸ்டரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். உன் உடல் இரத்தம் என் சுண்டிப்போய் விட்டதா? அப்ப ஏன் அவ்வளவு சிந்தனை உலகத்தில் எவ்வளவு பேர் தினமும் ஒருவேளை உணவில்லாமல் இருக்கிறார்கள். எவ்வளவு பேர் பட்டினியால் சாகிறார்கள். உனக்கு என்ன கோதாரி நல்லாத்தானேயிருக்கிறாய். ‘உலகத்தில் கோடிக்கணக்கானவர்கள் உணவின்றி வாழ்கிறார்கள்’ உணவை வீணாக்காதீர்கள்’ நான் வேலை செய்த ஓட்டலில் எங்களுக்கான கேண்டீனில் பெரிய கொட்டை எழுத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்.

images (70)

தேவைக்கு அதிகமான உணவுகளையும் மீதமிருக்கும் சமைத்த உணவுகளையம் மேலாளருக்கு தெரியாமல் எவ்வளவு குப்பையில் கொட்டி மறைத்திருப்பேன். அதற்கு தண்டனையாயிது.

உன்னிடம்தான் இருபது ரூபாய் இருக்கிறதே. அதற்கு ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு போய் அறையில் படுத்துகொள். நாளை பார்க்கலாம். இல்லை இப்படியே போனால் நான் பைத்தியமாகி விடுவேன். அதனால் நான் பத்து ரூபாய் டிக்கெட்டில் சினிமா படத்திற்கு போகப்போறேன். அப்ப பசிக்குமே சினிமாவுக்கு போனால் பசி மறந்து போய்விடும். இல்லை எனக்கு சினிமா பைத்தியம். அதனால் இப்படி ஒரு காரணம் சொல்லி நீ சினிமா பார்க்கப் போகிறாய்., இல்லை இதை என்னால் ஏற்க முடியாது. அதிகமாக யோசித்தால் உடம்பு சூடாகி இரத்தம் சுண்டி மூளை பழுதாகிவிடும். அதற்கு மாற்றுவழி சினிமா? நீ எவன் சொல்லை எப்ப கேட்டிருக்கிறாய்.

உன் உடம்பு நன்றாகத்தானிருக்கிறது. அதற்கு தற்போது பசி தவிர வேறு குறையில்லை. ஆனால் உன் மூளை குழம்பிவிடப் போகிறது. அதனால் தாமதிக்காமல் சினிமாவுக்கு போ நேரம் ஆகிறது. ஆமாம் அப்படியே ஒரு படத்திற்கு போனேன். அது இந்திப்படம் ஒரு மண்ணும் புரியவில்லை. இருந்த பத்து ரூபாயும் வீணானது தான் மிச்சம். அவசரக் காரனகு;கு புத்தி சரியாக வேலை செய்வதில்லை.

படம் முடிந்தது. வயித்து பசியும் என்னுடன் போராடி களைத்து சோர்ந்து போய்விட்டது. வயிறு ஒட்டிப் போயிருந்தது. வயித்தில் கை வைத்துப் பார்த்தே சூடாகியிருந்தது. அதற்கும் கோவம் வந்து சற்று அடங்கியிருந்தது போல தொங்கப்பட்ட தலையுடன் அறைக்கு வந்தேன். மீதம் பத்து ரூபாயை செலவு செய்யவில்லை. நாளையப் பொழுதுக்கு பத்து ரூபாய் வேணுமே, குடத்துத் தண்ணீர் வயிற்று சூட்டை தற்காலிகமாக தணித்தது. எனது சூட்டை பீடிப்புகை தணித்தது. படுத்தால் தூக்கம் வரும்? எப்படி வரும்.

5.07.2006 காலை அரைத்தூக்கமாகயிருந்தது. வேகமாக தலையை சாய்த்து சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தில் நேரம் பார்த்தேன். மணி எட்டுதானாகியிருந்தது. எழுத்திருக்க மனமில்லை. எழுந்தால் பசிக்குமே மறுபடியும் தூங்க முயற்சி செய்தேன். என் முயற்சி எல்லாம் தோல்வியில் முடிவதுபோல் இந்த தூக்க முயற்சியும் தோல்வியில் முடிந்தது. ஒன்பது மணிக்கு எழுந்து மீதயிருந்த பத்து ரூபாயுடன் தேனீர் கடையில் போய் உட்கார்ந்தேன். எப்பவும் போல் சூடான அருமையான தேனீர் அறைக்கு வரும் வழியில் மூன்று ரூபாய்க்கு ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட் இன்றைய பொழுதுக்கு இதுதான். எப்படி எனது சென்னை அறையை புரட்டிப்போட்டு தேடினாலும் நான்கு ரூபாய் ஐம்பது பைசா தவிர வேறு காசு எதுவுமில்லை. பழைய பேப்பரை விற்றால் பத்து ரூபாய் தேறலாம். கடைசிநேர பசியிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும் தெய்வம் அதுவாகத்தானிருந்தது. அப்ப அப்ப அந்தப் பேப்பரை விற்கு சாப்பிடலாம் என்பதிலேயே மனசு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம் என்று தோன்றவே சமூக விஞ்ஞானம் என்ற ரஸ்யப் புத்தகம் ஒன்றை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு படிக்கிறேன். மூலையில் கிடந்த பழைய பேப்பர் ஞாபகத்துக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. அவ்வாறு எனது வயித்துப்பசி எனது கவனத்தை திசை திருப்பிக் கொண்டிருந்தது. மறுபடியும் புத்தகத்தில் கவனம் செலுத்த முயற்சி செய்தேன். அந்தப் புத்தகத்தை தூக்கி மூலையில் வீசி எறிந்தேன். இதற்கு காரணம் பசியில்லை. அந்த புத்தகத்தின் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு.

வீசி எறிந்த புத்தகத்தையே பார்க்கிறேன். அது இலங்கை ராணுவத்தால் கற்பழிக்கப்பட்ட ஈழத்து தாய்மாதிரி அலங்கோலமாக கிடக்கிறது. பரிதாபமாக பார்த்து என்னை கேட்கிறது. என்னால் முடியவில்லை. என்னை சற்று தூக்கி விடு என்பது போல் எனக்கு தோன்றவே எழுந்து சென்று அதைத்தூக்கி முடிந்தவரை சரி செய்து ஏற்கனவே வரிசையில் அடுக்கியிருக்கும் புத்தகத்திற்கு நடுவில் வைத்தேன். அதற்கான பாதுகாப்பு கிடைத்து விட்ட மகிழ்ச்சி அதற்கு ஆனால் எனது வயித்து பசிக்கு தான் இன்னும் வழி தெரியவில்லை.

படிக்க வேண்டாம், ஏதாவது எழுதலாம் என்று நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருப்பதை பாதி எழுதினேன். மணி மதியம் பன்னிரண்டை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. மறுபடியும் பசி என்ற சுனாமி என்னை சுருட்டி வாரி அள்ளிப்போக தயாராவது போல் தோன்றியது. காசு இல்லை என்றால் அதிகம் பசிக்குமாம். எப்போதோ படித்ததோ, கேட்டதோ, ஞாபகமில்லை. ஆனால் அதுவே இப்போது அனுபவமாக கண்முன்னே நிக்கிறது.

அறையின் அமைதியை கொடுத்துக் கொண்டு கைபேசி அலறியது. ஒரு கணம் தொலைபேசியில் சாப்பாடு அனுப்ப முடியுமா? விஞ்ஞானத்திடம் கேட்க வேண்டும் என்ற சிறிய சிந்தனையுடன் கைபேசியை எடுத்து வணக்கம் நான்… பேசுகிறேன் என்றேன். மறுமுனையில் நண்பர் பாபு எங்கிருக்கிறீர்கள் பாபு நான் அறையிலிருக்கிறேன். சரி நானும் அறைக்கு வருகிறென். சாப்பிட்டீங்களா? இல்லை பாபு இனிமேல்தான் சரி நான் சீக்கிரம் வந்தால் நாமிருவரும் சாப்பிடலாம் நான் தாமதமானால் நீங்கள் சாப்பிடுங்கள் என்றார் சரி என்றேன்.

எனக்கு கடவுளிடம் மண்டியிட்டு பழக்கமில்லை யாராவது எனக்காக கடவுளிடம் பரிந்துரை செய்யுங்கள் பாபு சீக்கிரம் வர வேண்டும் என்று இப்படியும்தான் எனக்கு தோன்றியது.

முதலில் எழுதியதை மூடி வைத்து விட்டேன். மறுபடியும் வேறு ஏதாவது எழுதலாமே என்ன எழுதுறது ஏதாவது சரி சினிமாவுக்கு கதை எழுதலாமே எனக்கே என்னை நினைத்து சிரிப்பாக வந்தது. வரும் சிரிப்பை அதுவும் எப்பவாவது வரும் சிரிப்பை ஏன் தடை செய்ய வேணும். ஒருதடவை என்னை நினைத்து நானே சிரித்துக் கொண்டேன். என்ன சிரிப்பு வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் சினிமாவுக்கு நான் கதை எழுதக் கூடாது. எழுதலாம். அது இப்ப சாப்பாடு போடுமா? இல்லை. பாபு தவிர வேறு எதனாலும் எனக்கு இப்ப சாப்பாடு போட முடியாது. எனக்கு பொழுது போக வேணும். ஏதாவது செய்யணும் இப்படி எதுவும் எழுதாமல் மணியைப் பார்த்தேன். மணி மதியம் 2.30 தாண்டிக் கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் நண்பர் பாபு சிலநேரங்களில் சரியான நேரத்தில் வந்து நிப்பார் இந்த பாபு. சாப்பிட்டாச்சா என்றார் சாப்பிட்டேன் என்று பொய் சொல்ல எனது வயித்துப்பசி என்னுடன் ஒத்துழைக்கவில்லை. உண்மையை சொன்னேன். சாப்பிடவில்லை. நல்ல சாப்பாட வாங்கி கொடுத்தார். அவர் ஏற்கனவே சாப்பிட்டிருந்தார். சாப்பிடுவதற்கு முன்பாக பாபுவிடம் கேட்டேன். காசு இருக்குது தானெ என்றேன். நான் காசு கொண்டு வரவில்லை. அதனால் கேட்டேன் என்றேன். ஏற்கனவே நான் அவரிடம் வாங்கிய ரூ.500ஃ- இன்னும் நான் திருப்பி கொடுக்கவில்லை. பின்பு அறைக்கு வந்தோம். பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

நான்கு மணிக்கு அவர் புறப்படும் முன்பு காசு வேணுமா என்றார். நான் வேண்டாம் என்றேன். வேணும் என்றால் கோளுங்கள் என்று கூறிவிட்டு புறப்பட்டார். தற்காலிகமாக வயித்துப் பசி போனது. காசு வருவதற்கான ஒரே வழி நண்பர் பாhபு அவரிடம் வேண்டாம் என்று முட்டாள்தனமாக மறுத்து விட்டேன். யுவுஆல் இன்று காசு வரவில்லை என்றால் இரவு நாளை மறுபடியும் பழைய கதையாகிப் போய்விடுமே.

பாபு சென்றதும் அதே பேண்டு அதே ஜிப்பா அதே நடை. அதே யுவுஆ சிறுமாறுதல், யுவுஆ இயந்திரம் பழுதாகிவிட்டது. சரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பரவாயில்லை. இப்பவென்றாலும் எனக்கு பணம் வரவேண்டும். கடவுளிடம் ஒருதடவை கேட்டுப் பார்க்கலாமா வேண்டாம். எதற்கும் கேட்காத நான் இதற்கு கேட்கலாமா? பணம் வரவில்லை என்றால் நேற்றைய நிலை தானே நாளையும். நினைத்தாலும் பயமாகயிருக்கிறதே, அகோர பசிக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லையே, கடன் காரணை விட படுமோசமாக, இருக்கிறதே இந்தப்பசி.

மறுபடியும் உள்ளே வெளியே பணம் வரவில்லை. அட என்ன சார் கொடுமை என்று சினிமா வசனம் பேசினாலும் பணம் வரவில்லை. அருகில் வங்கியில் சென்று கேட்டேன். இன்று நாள் முடிவதற்குள் வந்திரும் என்றாள் அந்த பெண்மணி. தாயே நீதான் என்னை துன்பத்திலிருந்து காப்பாத்தணும் என்று சொல்லநினைத்தேன். ஆனால் நாகரீகம் தடுத்துவிட்டத. பாபுவின் உபயம் இல்லை என்றால் அதையும் சொல்லியிருப்பேன். ஆனாலும் ஒரு அப்பாவியாக ஒரு ஏக்கத்துடனே அந்தப் பெண்மணியை பார்த்தேன். அதற்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லை. நம்பிக்கையோடு போங்க சார் கண்டிப்பா இன்று பணம் உங்களுக்கு கிடைக்கும்.

வாழ்க்கை என்பது நம்பிக்கைதான் ஆனால் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. நம்பிக்கைதானே. எல்லாம் போச்சு இனி எப்படி நம்புறது. அகோர பசியில் அகப்பட்டுப் போனேன். ஆனாலும் வேறு வழி.

இப்ப மணி இரவு ஒன்பதாகிறது. இன்னும் எனக்கு என் கைக்கு பணம் வரவில்லை. இதை எழுதி முடித்த பின்புதான் யுவுஆ போய் பணம் வந்திருக்கா என்று பார்க்க வேண்டும்.

உயர்தர சைவ உணவகம்

சூடான இட்லி – 10.00

சாதா தோசை – 17.50

விற்பனை வரி 2மூ – 0.55

கூடுதல் சேர்க்கை – 0.05

மொத்தம் 28.00

வுஐPளு 12.00

40.00

எனக்கு உணவு பரிமாறிய மனிதர் நன்றியடன் செயற்கை தனமில்லாமல் என்னைப் பார்க்கிறார். பெருமிதத்துடன் நன்றி என்றேன். ஒரு ஓட்டல் தொழிலாளியான அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் என்னைப் போல் ஒரு சூழ்நிலை வரக்கூடாது என்று நான் ஆண்டவனை வேண்டிக் கொள்கிறேன். எனக்கும் இனிமேல் இதுபோல் ஒரு சூழ்நிலை வரக்கூடாது என்று நீங்க கடவுள்கிட்ட வேண்டிக்கோங்க. கடைசியாக ஒரே ஒரு உண்மையை சொல்கிறேன். நானும் அவனும் ஈழத்து அகதி ;.

••••

நீர்மை குன்றும் நெடுங்கடல் ( சிறுகதை ) / சித்ரன்

images (31)

விஜயன்

மின் விளக்குகள் நீரில் தீட்டிய மஞ்சள் ஒளிப்பாலங்களை சலனப்படுத்தியவாறு விடியலைத் தேடி பிரவாகமெடுத்த மௌன நதியின் படித்துறையில் அவன் அமர்ந்திருந்தான். கூடு நீங்கிய ஆன்மாக்களை வசப்படுத்த எத்தனிக்கும் பார்ப்பனர்களின் வேதமந்திரங்கள் இயந்திரங்களின் சுருதியில் அவ்விடந்தோறும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. காலங்கள் உறைந்த நெடும்பாறைக் குன்று நதியின் தொலைவில் மிதப்பதாய் அவனுக்கோர் அதீத பிரமை. நீர்ச்சுழலையும், புதைமணலையும் எச்சரிக்கும் அறிவிப்பு பலகை ஏற்கனவே புதையுண்டிருந்த அவனது வாழ்வின் மீதான எள்ளலாய் அங்கு காட்சியளித்தது. அதனடியில் நாவிதர்கள் மழித்த தலை முடிச்சுருள்கள் குவியலாய் கிடக்க அம்மாவின் வற்புறுத்தலால் நாவிதனிடம் மீசையை மட்டும் மழித்துக் கொண்டான். வாசனாதி பொருட்கள் செந்தழலில் கருகும் வாசமும் ஈரத்தின் நசநசப்பும் அவ்விடம் தோறும் நிறைந்திருக்க சுன்னக்கட்டியால் தீட்டப்பட்டிருந்த சதுரக்கட்டத்திற்குள் அமர்ந்திருந்த கிழட்டு புரோகிதனின் முன் அம்மா அவனை அமரச் சொன்னாள்.

மாதவி

தனது இரு கரங்களையும் இருவர் அழுத்திப் பற்றியிருப்பதை உணர முடிந்த அவளுக்கு தனது உடல் மீது மற்றவர் கொள்ளும் உரிமை மட்டும் புரிபடாமலே இருந்தது. ஒரு வாகனத்தில் தான் பயணிப்பதை உணர்ந்திராதவள் இன்மையிலிருந்து தனக்குள் சதா ஒலிக்கும் குரலாகவே அவ்வாகன ஓசையை அறிந்தாள். அதன் சீரான உறுமல் மீண்டும் மீண்டும் கொடுங்கனவுகளின் சுழலுக்குள் அவளை இட்டுச் சென்றது. இருளிலிருந்து பாயும் உடல்களும் நிணநீரொழுகும் மாமிசப் பிண்டமான தனது நிதம்பத்திற்குள் அவற்றின் தேடலும் அவளை பீதியுறச் செய்தன.

முன் கதை

ஆடிக்காற்று சாலையில் செல்பவர்கள் மீது புழுதி வாரியிரைத்த ஒரு நண்பகல் பொழுதில் தங்களது வாழ்வை மாயச் சிலந்தியின் வலைபின்னலுக்குள் சிக்கவைத்த நூற்பாலைகளின் நகரமான திருப்பூரை அவர்கள் சென்றடைந்தனர். விஜயன் சுசீலாவோடும் மாதவி தான் நேசித்த ஒரு பேருந்து நடத்துனனோடும்.

1

விஜயனின் மனைவி ஒரு பெண் மகவை பிரசவித்து இறந்து ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது. மறு திருமணத்திற்காக நச்சரித்த அம்மாவின் புலம்பல் தம்பியின் திருமண நிகழ்வுகளால் சற்று அடங்கியிருந்த தருணத்தில் சுசீலாவைச் சந்தித்தான். புதுக்கோட்டை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வெளிவந்தவள் அவளுடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் தனதிருப்பை அறிவிக்கும் துள்ளலான நடையில் அவனது ஆட்டோவில் ஏறினாள். அப்பயணம் வெள்ளாற்றுத் தாழம்புதர் காட்டினுள் அவர்கள் இரு பாம்புகளாய் பிணைந்து மோகித்தது வரைச் சென்றது எதேச்சையானதா? அல்லது மனிதர்களின் விதி பகடைக் காய்களாக உருட்டப்படுதலின் நிகழ்தகவா? எனத் தெரியவில்லை.

திருப்பூரில் இருந்த அவன் நண்பன் தாஸ் அவர்களை தென்னம்பாளையத்தில் தீப்பெட்டிகளை அடுக்கினாற் போன்ற குடியிருப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றான். வீட்டு முதலாளியம்மாளிடம் அவர்களுக்குத் திருமணமாகி பல வருடங்களாகியும் குழந்தை இல்லையென்றும் ஊரில் விவசாயம் பொய்த்துப் போனதால் இங்கு பனியன் கம்பெனியில் வேலை பார்க்க வந்திருப்பதாகவும் சொன்னான். இத்தகவல்களிலெல்லாம் அக்கறை கொள்ளாதவளாய் பருத்த பெண்மணியான முதலாளியம்மாள் வீட்டுச் சாவியை கையில் எடுத்துக் கொண்டு தானாகவே இசைத்துக் கொள்ளும் மத்தளங்களையொத்த தனது புட்டத்தை குலுக்கியபடி நடந்து சென்றாள். தனது தேவை வாடகைப் பணம் மட்டுமே என்பதை அவளது அங்க அசைவுகள் உணர்த்தியவாறிருந்தது. இடப்புறம் சிறிய திண்ணையோடிருந்த அக்குடியிருப்புகளிலிருந்து சளியொழுகும் மூக்குடனும், பரட்டைத் தலையோடும் குழந்தைகள் புதியவர்களான அவர்களை ஆச்சரியமாய் பார்த்தவாறிருந்தன. அவர்கள் குடிபுகவிருந்த வீடு பத்துக்கு பத்தடி நீள அகலமும் திண்ணைக்கு நிகரான அதன் வலதுபுறப் பகுதி சமையலுக்கான பகுதியாக உள்ளடங்கியதாகவும் அதனுள்ளே பாத்திரங்கள் கழுவ ஒரு குழிவான பகுதியும் இருந்தது. பணம் வசூலிக்கச் சாத்தியமான அனைத்து தகவல்களையும் சுசீலாவிடம் அளித்து விட்டு முன்பணத்தோடு முதலாளியம்மா வெளியேறினாள். வீட்டுத் தேவைக்கான பொருட்களை வாங்கி வந்த பின் தான் வேலை செய்யும் பனியன் கம்பெனி முதலாளியிடம் கூறியிருப்பதாகவும் அடுத்த மாத முதல் தேதியிலிருந்து வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளலாமென தாஸ் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

இயற்கைச் சூழலில் ஏதேனும் கண்கள் கவனித்துவிடக் கூடும் என்ற பதைபதைப்போடு அதுவரை இணை சேர்ந்திருந்தவர்கள் முதன் முறையாக ஒரு அறையில் தனித்துவிடப்பட்ட அன்றிரவோடு உலகம் அழியப்போவதாய் புணர்ந்தனர். இருவரின் மூர்க்கமும் தணிந்து உறக்கம் கவியத் துவங்கிய வேளையில் லேசாக விசும்பிய சுசீலா தனது இரு குழந்தைகளையும், கணவனையும் பற்றி அரற்ற ஆரம்பித்தாள். விஜயன் அவளது இதழ்களில் முத்தமிட மீண்டும் அவள் இச்சையுற்றவளாய் அவனோடு பிணைந்தாள். புணர்ச்சியினூடாக அவளது கணவன் கட்டியிருந்த தாலிச் சங்கிலியை அவிழ்த்து மீண்டும் அவளது கழுத்தில் மாட்டியவன் இரு உடல்கள் முயங்க சாத்தியமான எல்லா வழிமுறைகளையும் அவளோடு முயற்சித்தான்.

பனியன் கம்பெனி வேலைக்குச் சேரும் யோசனை சுசீலாவிற்கு உவப்பானதாயில்லை. மாலையில் ஒரு இட்லி கடை நடத்தலாமென்றாள். ஆட்டோவை விற்று வைத்திருந்த பணம் ஒரு இட்லிக் கடைக்குத் தேவையான பாத்திரங்கள், தள்ளுவண்டி போன்றவற்றை வாங்கியது போக அதிகப்படியாகவே இருந்தது. முதல் மூன்று மாதங்கள் நட்டப்பட்டாலும் பிரச்சினையில்லை என்றவாறு அவர்களது வீட்டின் அடுத்த தெருவில் ஒரு தெருக்கம்ப சோடிய விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கடையை ஆரம்பித்தனர். அவனது அச்சத்திற்கு மாறாக முதல் நாளிலிருந்தே வியாபாரம் நன்றாக இருந்தது.

பனியன் கம்பெனியில் வேலை முடிந்து தாமதமாக வீடு திரும்புபவர்கள், பெரிய கட்டிடங்களில் தங்கி வேலை செய்யும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், சுமைவண்டி இழுப்பவர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் போக கார்களில் வந்து கூட பார்சல் வாங்கிச் செல்லும் வாடிக்கையாளர்கள் பெருகத் தொடங்கினர். வியாபாரத்தை முடித்து பின்னிரவு நேரங்களிலே வீடு திரும்புவர். களைப்பு கண்ணிமைகளுக்கு சுருக்கிட்டதைப் போல உறக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். விடியலில் விழிப்பேற்படுகையில் அவள் மீது கைகளை படரவிடுவான். அவளும் அதற்காகவே காத்திருந்தவளாய் தனது உடலை தளர்த்தித் தருவாள். ஒரு குயவனைப் போல் அவளுடலை தனக்கானதாக வார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சில சமயம் அவன் உறங்கினாலும் மார்முடிகளுக்குள் அவளது விரல்களை நுழைத்து காம்புகளை வருடி அவன் காமத்தை விழித்தெழச் செய்வாள். இருவருக்குமிடையேயான ஈர்ப்பு சற்றும் குறையாமல் பல பெரும்பொழுதுகள் கழிந்தன.

தாஸிற்கு சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குச் செல்ல விசா கிடைத்தது. முகவர்களிடம் கொடுப்பதற்காக அவன் கேட்ட தொகையை சுசீலா மகிழ்ச்சியோடு கொடுத்தனுப்பினாள். இடைவெளியற்று காய்த்துக் கனிந்திருக்கும் அத்திப் பழங்களை பழந்தின்னி வௌவால்கள் ஒரே இரவில் சூறையாடிச் செல்வதைப் போல வாழ்வு தலைகீழாக மாறப்போவதை அறியாமல் அந்நாட்களை விஜயன் கழித்திருந்தான். சண்முகம் மதுரை பக்கத்தைச் சேர்ந்தவன். வெளிர் தேகத்தில் அடர் கரு நிறத்தில் முறுக்கிய மீசையும் தாடியும் தோள்பட்டை வரை நீண்ட முடியும் கூத்துக் கலைஞனைப் போன்ற உடல் மொழியையும் உடையவன். தனது நண்பர்களுடன் அறையில் தங்கி பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்து வந்தான். இரவு உணவை முடித்துச் செல்லும் அச்சிறு கூட்டத்தில் தனது உற்சாகமான உரையாடும் இயல்பால் தன்னைச் சுற்றியொரு கவர்ச்சி மையத்தை உருவாக்கியிருந்தான்.

சண்முகம் சுசீலாவை மதினி என்றழைப்பதும் இவன் அவளை தம்பி என்றழைப்பதுமாக இருவரின் உறவு தொடங்கியது. சண்முகத்தின் வரவு சுசீலாவிற்குள் ஒரு அதீத உற்சாகத்தை உருவாக்கியது. உணவு உண்ணும் போது சண்முகத்தின் தேவைகளை தன்முனைப்போடு அவள் நிறைவேற்றுவதைப் பார்த்து மற்றவர்களும் “மதினி எங்ககிட்டேயும் தட்டிருக்கு என்பார்கள்”. அவன் வரத் தாமதமானாலோ வராது போனாலோ விஜயனின் மீது ஏதேனும் குறை கண்டறிந்து எரிந்து விழத் தொடங்கினாள்.

images (32)

அவன் வாங்கும் காய்கறிகளின் தரம் மீது அவளுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படத் தொடங்கியது. அவன் வாங்கி வந்த இரண்டு கிலோ வெண்டைக்காயில் ஒரே ஒரு சொத்தை வெண்டைக் காயை தேடிக் கையிலெடுத்து அரை மணிநேரம் சண்டையிட்டாள். அன்றிலிருந்து அவளே மார்க்கெட்டுக்கு செல்லத் தொடங்கினாள். ஒரு முறை சண்முகமும் சுசீலாவும் மார்க்கெட்டில் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தான். அவனைக் கண்டதும் முகத்தில் எந்த அதிர்ச்சியையும் காட்டிக் கொள்ளாது “வாங்கண்ணே ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வராம தனித்தனியா வரீங்களே” என்ற சண்முகத்தைப் பார்த்து “எதுக்கு அவரு சொத்த காய்கறி வாங்கவா?” எனச் சிரித்தாள்.

ஒரு நாள் வியாபாரத்தை முடித்து இரவு பதினோரு மணி வாக்கில் வீடு திரும்பினர். மறுநாள் தேவைக்காக அரிசியையும், உளுந்தையும் அவள் பாத்திரத்தில் கொட்டி ஊற வைத்தாள். கை கால் முகத்தை கழுவிய விஜயன் அசதியில் பாயை விரித்து படுத்தான். சற்று நேரத்தில் விளக்கணைத்து அவனருகில் படுத்தவள் அவனை முத்தமிட ஆரம்பித்தாள். அவளை வாரியணைத்து தன் மீது அமர வைத்தான். மேலும் தீவிரமாய் அவள் தந்த முத்தங்களில் லயித்திருக்கையில் அவனது மீசையை விரல்களால் நீவினாள். பிறகு நாவை அவனது உதடுகளுக்குள் நுழைத்து துழாவி நிமிர்ந்தவள் மீசையை நன்றாக முறுக்கி அதை ஒரு கணம் ரசித்தவளாய் மீண்டும் முத்தமிட்டாள். அவள் மீசையை முறுக்கிய விதம் அவனுள் உறுத்தலை கிளப்ப அவளது பித்தேறிய கண்களை ஆழமாக நோக்கினான். அவளது பார்வைப் புலன் தன்னை பிறிதொரு நபராய் நுகர்வதை உணர்ந்த வேளையில் அவளது கருவிழிகளின் இருண்மைகள் பிரதிபலிக்காத பிம்பம் சண்முகம் என்பதை அறிந்தான். அவனது பார்வையில் திகைப்படைந்தவள் அவன் மீதிருந்து இறங்கி அருகில் படுத்து விட்டாள். வெகு நேரம் இருவரும் உறக்கமில்லாமல் பாயில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர்.

மறுநாள் காலை சலூனுக்குச் சென்றவன் மீசையையும் தாடியையும் மழித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். சுசீலா அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கண்ணாடியைக் கையிலெடுத்து ஆராய்ந்தவனுக்கு மீசையற்ற தனது முகத்தில் மேலுதடு தடிப்பாகவும் மூக்கு சற்று நீளமாகவும் இருப்பதாகத் தோன்றியது. மொத்தத்தில் அவன் முகம் விகாரமாக காட்சியளித்தாலும் அவனுள் ஏதோ குரூர மகிழ்ச்சி மட்டும் தங்கியது. அன்றிரவு சாப்பிட வந்த சண்முகத்தை அவன் கண்டுகொள்ளவில்லை. “என்ன அண்ணே மீசையை வழிச்சுட்ட” என்றவனை நிமிர்ந்து அவனது முறுக்கிய மீசையையும் கண்களையும் அவன் பார்த்த பார்வையில் ஏதோ திகைப்படந்தவனாய் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். அதன் பிறகு சுசீலா அவனிடம் தேவையில்லாமல் சண்டையிடுவதில்லை.

2

அவர்கள் வசித்த தெருவிலிருந்து இரண்டு தெருக்கள் தள்ளியிருந்த ஒரு பெண்கள் விடுதியில் மாதவி தங்கியிருந்தாள். கணவனை விட்டு பிரிந்த பெண்கள், கடன் தொல்லையால் வாழ்வை அடகு வைத்த குடும்ப பெண்கள் என துர்விதிகளால் சூழப்பட்டவர்கள் அவ்விடுதியில் தங்கி பனியன் கம்பெனிகளில் வேலை பார்த்து வந்தனர். பலரிடம் கடன் பெற்று கடைகளில் விற்கும் விசில்களை வாங்கி தீயிட்டுக் கொழுத்தும் விநோத பழக்கமுடையவளாய் மாதவியைப் பற்றி ஏற்கனவே அவள் அறிந்திருந்தாள். இருவருக்குமிடையே நட்பு முகிழ்த்த பின் ஒரு தருணத்தில் இதைக் குறித்து அவளிடம் கேட்டதற்கு செவிகளில் எந்நேரமும் ஒலிக்கும் விசில் சத்தத்தை வேறு எப்படி நிறுத்துவது என்று எதிர் வினா தொடுத்தாள். சில வேளைகளில் தனது கைகளில் இருக்கும் ஊசி துளைத்த வடுக்களிலிருந்து சிற்றெறும்புகள் வெளியேறுவதாக அவளிடம் காட்டுவாள். அவ்வடுக்கள் அப்பேருந்து நடத்துனனால் ஏற்படுத்தப்பட்டவை. அவளை சுயநினைவிழக்கச் செய்து எத்தனை பேர் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள் என்ற கணக்கு ஒவ்வொருவரிடமும் வேறு மாதிரியாய் இருந்தது.

ஒரு முறை காய்கறி வாங்கச் சென்றவள் மாதவியை அழைத்து வந்தாள். கையில் பையோடு நின்றிருந்த மாதவியைக் கண்டு விஜயன் புரியாமல் விழித்திருக்க சுசீலா அவனை ஏக்கத்துடன் பார்த்து கெஞ்சும் குரலில் “இனிமே இவள் இங்கேயே தங்கட்டும்” என்றாள். அவன் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்த மாதவியை உள்ளே அமர வைத்துவிட்டு அவனை திண்ணைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். விடுதி முதலாளியை மாதவி அடித்து விட்டதால் அவரது மனைவி இரவு அவளை வெளியே தள்ளி மறுபடியும் விடுதிக்குள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று கூறிவிட்டதாகச் சொன்னாள். இரவு முழுதும் மாதவி விடுதியின் வெளியே சாலையோரத்தில் அமர்ந்துவிட்டு பகலில் பையுடன் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறாள். காய்கறி வாங்கி வரும் வழியில் அவளைக் கண்டதாகவும் பரிதாபமாக இருந்ததால் நமக்கு ஒத்தாசையாக இருக்கட்டுமென்று அழைத்து வந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அரைமனதுடன் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். மாதவி பையை தலைக்கு வைத்தவளாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏதோ தனது சொந்த வீட்டில் உறங்குவதைப் போல் ஆசுவாசமாக உறக்கத்திலிருந்தவளை விரட்ட மனமில்லாது அவளது குடும்பத்தைப் பற்றிக் கேட்டான். பெரம்பலூரைச் சேர்ந்தவள். ஒரு தனியார் பேருந்து நடத்துனனை விரும்பி அவனோடு வந்திருக்கிறாள். திருப்பூரில் ஒரு அறையில் போதை ஊசியேற்றி அவனும் உடன் நால்வரும் மூன்று நாட்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். பிறகு அவளது நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு அவன் கிளம்பிவிட்டான். பைத்தியம் போல் அழுதவாறு திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தவளை விடுதி முதலாளியின் மனைவி இரக்கப்பட்டு விடுதியில் தங்க வைத்திருக்கிறாள். விடுதி வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே தங்கியிருந்தவளை முதலாளி ஆசையுடன் முயற்சிக்க இவள் தனியாய் அழைத்துச் சென்று அவன் தந்த முத்தங்களை ஏற்றுக் கொண்டு பிறகு அவனது விதைப் பையிலே முழுபலத்துடன் மிதித்திருக்கிறாள்.

காந்தத்தின் எதிர் துருவங்களாய் இருந்த அவர்களது உடல்களுக்கிடையே ஒரு விலக்கு விசையாய் மாதவியின் வருகை அமைந்தது. அவர்களது சிறிய அந்த அறையில் அவன் இடது ஓரத்திலும் நடுவில் சுசீலாவும் வலது ஓரத்தில் மாதவியும் படுத்தனர். உறவற்ற நாட்கள் அவனை ஏக்கத்தின் கொதிநிலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. நாட்கள் வாரங்களாய் கடந்தன. பிறிதொரு நாள் பகல் முழுதும் இரவிற்காக ஏங்கியிருந்தான். படுக்கைக்கு சென்ற பின் சற்று நேரமானதும் மெதுவாக தலையைத் தூக்கி மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனப் பார்த்தான். தலைவிரி கோலமாய் நிலை குத்திய கண்களுடன் ஓட்டுக் கூரையை வெறித்தபடி அவள் அமர்ந்திருந்தாள். உறக்கம் வராமல் அமர்ந்திருக்கிறாளோ என்றெண்ணியவன் மேலும் அரை மணி நேரம் காத்திருந்தான். மறுபடியும் அவள் என்ன செய்கிறாள் எனப் பார்த்தான். முதலில் என்ன நிலையில் இருந்தாளோ அந்நிலையிலே சிலையானவளைப் போல் அமர்ந்திருந்தாள். அவனை நோக்கி திரும்பி படுத்திருந்த சுசீலா உறங்கியிருக்கப் போகிறாள் என அவளது கீழுதட்டை விரல்களால் இழுத்தான். லேசாக முகம் மலர்ந்து கண்களை திறந்து பார்த்தாள். அவளது சேலையை ஒதுக்கி கொங்கைகளைச் சீண்டினான். அவனது கையைத் தட்டிவிட்டவள் மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனத் திரும்பிப் பார்த்தாள். குருதித் தாகமெடுத்த பிடாரியாய் ஓட்டிலிருந்து இறங்கி வரப் போகும் யாருக்காகவோ அவள் காத்திருந்தாள். வெகு நேரம் அவள் உறங்குவதற்காக காத்திருந்த இருவரும் உறங்கிவிட்டனர். விடியலுக்கு முன் விழிப்பேற்பட்டு மாதவியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் அஞ்சியதைப் போல் இல்லாமல் உறங்கியிருந்தாள். சுசீலாவின் அருகே தவழ்ந்து சென்று அவளை சேர்த்தணைத்தான்.

உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவள் அவனை மார்போடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்டாள். பிறகு இருவரும் முத்தமிட்டவாறு காய்ந்த சருகுகளின் மீது ஓசையெழும்பாமல் நடக்க முயற்சிப்பவர்களாய் மிகப் பொறுமையாய் ஆடைகளைக் களைந்தனர். மாதவி விழிக்கக் கூடுமென்ற பதைபதைப்பு காமத்தில் மேலும் கிளர்ச்சியைக் கூட்டியது. எவ்வளவு தழுவியும் திகட்டாத உடல்கள் உச்சத்தை நோக்கி அவர்களை இழுத்துச் செல்ல சுசீலாவிற்குள் நுழைந்து நுழைந்து மீண்டான். பிரக்ஞையின் சிறு விழிப்பில் எதேச்சையாய் அவர்களிருவரும் பார்வையைத் திருப்ப கண்களை அகலத் திறந்தவாறு மாதவி அவர்களை வெறித்திருந்தாள். பிடரியில் அறைந்தாற் போன்ற அதிர்ச்சியோடு வெட்கமும் சேர சுசீலாவின் மீதிருந்து தாவி அவனது பாயில் விழுந்தான். தான் நிர்வாணமாய் இருப்பது உறைக்க கைகளால் துழாவி சுருட்டி வீசப்பட்டிருந்த கைலியை எடுத்து இடுப்பின் மீது போர்த்திக் கொண்டான்.

images (33)

விடிந்தபின் அன்றைய வேலைகளில் அவர்கள் மூழ்கியிருக்க மாதவி ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். காலை உணவிற்கான தயாரிப்பில் இருந்த சுசீலாவிடம் நேற்றைய இரவின் இயலாமையை அவன் முறையிட அவள் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். மாதவி அங்கு தங்கியிருப்பதை அவன் சகித்துக் கொள்ள எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. முதலில் அவர்களுக்குள் தன்னிச்சையாக எழும் இச்சைகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவள் எப்போதும் சவக்கலை கூடிய முகத்தோடு அலைந்தாள். எவ்வித உணர்ச்சிகளையும் வெளிக்காட்டாதவளாய் அவள் இயல்பு மாறியிருக்க அந்த முகத்தசைகளும் தனது இயல்பை மறந்து இறுகி எலும்போடு உறைந்திருந்தன. அவர்கள் சொல்லும் வேலைகளை எவ்வித சலனமும் இல்லாமல் செய்வாள். ஆனால் அவை அவர்களால் சமாளிக்கக் கூடிய வேலைகள் தான். நள்ளிரவில் வீடு திரும்பி அவர்கள் உறங்க அவள் உறக்கமில்லாமல் வெறுமனே உட்கார்ந்திருப்பாள். சில சமயம் படுத்தவாறு கண்களைத் திறந்திருப்பாள். சூரியன் முதல் கிரணங்களை வெளிவிடும் தருணத்தில் மெல்ல உறக்கத்திற்குள் நழுவும் அவள் மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு கண்விழிப்பாள்.

மாதவி அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விஜயனும் சுசீலாவும் உறவு கொள்ளாமல் நாட்களை கழித்தனர். அவன் குறைபட்டுக் கொண்ட அளவு சுசீலா பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. அவர்களுடைய வேலையின் ஒவ்வொரு பகுதிகளையும் அவள் மாதவிக்கு நேர்த்தியாக சொல்லித் தர அனைத்தையும் அவள் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டாள். சுசீலாவின் கேள்விகளுக்கு அவள் செவியைத் தாண்டாத ஓசையளவில் பதில் தருவாள். மற்றபடி அவள் நடவடிக்கைகளில் எவ்வித மாற்றமும் இல்லை.

கடையில் விஜயனது வேலை சாப்பிடுபவர்களின் இட்லி தோசைகளை கணக்கு வைத்துக் கொள்வதும், சாப்பிட்டதற்கு காசு வாங்கி கல்லாவில் போடுவதுமாக சுருங்கியது. சுசீலா சமையலைச் செய்ய மாதவி சாப்பிடுபவர்களின் தேவைக்கேற்ப பரிமாறினாள். அவளை சிரிக்க வைக்க சண்முகம் செய்த முயற்சிகளை சற்றும் கவனத்தில் கொள்ளாது தனது வேலையில் மட்டும் அவள் குறியாயிருந்தாள். சண்முகம் அவனது வீண்சேட்டைகளால் தற்போது வெறுப்பேற்படுத்தும் கோமாளியாகத் தோன்றினான். இதை சுசீலாவிடம் குறிப்பிட்டு உற்சாகமாய் அவன் பேச அவள் காதில் வாங்காதவளாய் சென்றாள்.

சில நாட்களாக சண்முகத்தின் நடவடிக்கைகள் ஏதோ அர்த்தம் பொதிந்ததாகத் தோன்றின. அவன் அறிய முடியாத சமிக்ஞைகளை சுசீலாவிற்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தான். காய்கறி வாங்கி திரும்பி வரும் வழியில் தொலைவில் இவளோடு பேசிவந்தவன் அடுத்த தெருவில் மறைவதை தேநீர் கடையிலிருந்து பார்த்தான். சுசீலா தினமும் காலையில் மார்க்கெட் செல்லும் முன் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்வதில் சற்று அதிக நேரத்தை செலவழித்தாள். எரிச்சல் எல்லை மீறிய ஒரு நாள் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தவளை நோக்கி “நீ எதுக்கு இப்படி சிங்காரிக்கிறன்னு தெரியுது” என்றான். முகத்தில் எவ்வித மாறுதலையும் காட்டாமல் சிரித்தவாறே அவனையும் உறக்கத்திலிருந்த மாதவியையும் பார்த்தாள். மெதுவாக அவனருகில் வந்தவள் அவனைச் சுவரோடு சேர்த்துத் தள்ளி தனது புட்டத்தை அவன் தொடையிடுக்கில் பொருத்தி உரச ஆரம்பித்தாள். சிலிர்த்துக் கிளம்பிய குறியை சற்று நேரம் வெறித்தவள் பாயேதும் விரிக்காமல் அவனை படுக்க வைத்து ஒரு கையில் அவனது சட்டை பொத்தான்களை கழட்டியவாறு மறு கையால் தனது ஆடைகளை களைய ஆரம்பித்தாள். அவன் திகைப்புடன் மாதவியை திரும்பி பார்த்தான். அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். சற்று நேரத்தில் அவர்களைச் சுற்றி ஆடைகள் இரைந்து கிடக்க இருவரும் நிர்வாணமடைந்தனர். அவளது உதடுகளை அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து தொடை வழியாக கீழிறக்கி மீண்டும் அடிவயிறென வட்டமாக படரவிட்டாள். கதிரறுவாளைக் கொண்டு அறுக்கப் போவதைப் போல் அவனது புடைத்த குறியை இடது கையால் பிடித்தவள் ஆட்டுக் கல்லில் குளவியைப் போல் சுழற்றினாள். பிறகு அனைத்தும் ஒழுங்காய் இருப்பதைப் போல் தலையை ஆட்டியவள் தனது யோனியின் வாயிலில் அவன் குறியை மேலும் கீழுமாக தேய்த்தாள். அவன் முனக ஆரம்பித்தான். அதையே மீண்டும் மீண்டும் செய்தவள் ஆள்காட்டி விரலை அவன் உதட்டின் மீது வைத்து முனகலை நிறுத்தினாள். பிறகு அவனது குறியின் நுனி லிங்கத்தை மட்டும் உள்ளே அனுமதித்து இடுப்பை சுழற்றி ஒரு முழுவட்டமடித்தாள். பிறகு ஒவ்வொரு அங்குலமாக பக்குவமாக உள்ளே அனுமதித்தவள் மெல்ல மெல்ல வேகமெடுத்தாள். அவனது உடலின் அனைத்து மயிர்க்கால்களும் காமத்தில் சிலிர்த்தன. அறையின் ஒவ்வொரு பொருட்களும் பார்வையிலிருந்து மறைய ஆளரவமற்ற ஒரு வெண்பனிப் பிரதேசத்தில் பிரவேசித்தவன் பின் நிகழ்ந்ததையேதும் அறியாது உடல் வலியோடு உறங்கிப் போனான்.

கண்விழிக்கையில் இடுப்பில் பெரும் சுமையேற்றியதைப் போன்ற வலியை உணர்ந்தான். சமையலறையில் ஆவி மேலெழும்பிய சோற்றுச் சட்டியை கரித்துணியால் பற்றிக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்த மாதவி அவன் முனகல் ஒலியைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் பார்வையைத் தவிர்த்து வலது புறம் திரும்ப அவனது கைலியும் சட்டையும் தரையில் சுருண்டு கிடந்தன. தலையை தூக்கி இடுப்பிற்கு கீழே பார்த்தவனின் விந்துக் கறை படிந்த குறி ஒரு மிளகாயளவு சுருங்கிக் கிடந்தது. பதறியெழுந்து கைலியை கட்டிக் கொண்டான்.

ஒரு செம்பில் தண்ணீரை எடுத்துச் சென்று சுசீலா எங்கு சென்றிருப்பாளென யோசித்தவாறு முகத்தைக் கழுவினான். துண்டால் முகத்தை துடைக்கையில் அவனது தட்டில் சோறும் சாம்பாரும் காத்திருந்தன. மாதவி அவளது தட்டிலும் சாப்பாட்டை போட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். சோற்றில் கைவைக்க தீக்குள் விரலை விட்டது போன்ற சூட்டினால் திடுக்கிட்டவனை மாதவி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு சாப்பாட்டைத் தொடர்ந்தாள். மின்விசிறியின் வேகத்தை அதிகரிக்கச் செய்து சோறு ஆறக் காத்தருந்தான். ஆவியடங்கிய சோற்றைப் பிசைந்து ஒரு கவளத்தை வாயிலிட மாதவியின் சாம்பார் புளிக்குழம்பை விட கூடுதல் புளிப்பாய் இருந்தது. அவளிடம் சுசீலா எங்கே எனக் கேட்க சோற்றை மென்றவாறு தலையை குறுக்காக ஒரு முறை ஆட்டினாள். நிமிடங்கள் பெருஞ்சுமையாய் அவன் மீது இறங்க சுசீலா இல்லாத மாலை நேரம் குழப்பத்தின் புகைமூட்டத்திற்குள் அவனை இழுத்துச் சென்றது.

அன்று அந்த நகரத்தில் கவிந்த இரவு அவன் வாழ்வில் படிந்த இருண்மையாய் இறுதி வரை தங்கிவிட்டது. நான்காவது நாளாக வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடந்தான். சுசீலா அவனை நீங்கிய நாளில் அரைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த புளித்த மாவின் வாடை அந்த அறை முழுதும் நிரம்பி மது அருந்தியவனாய் அவனை நினைவிழக்கச் செய்தது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை மட்டும் மாதவி சோற்றை ஆக்கி உண்டாள். தட்டில் அவள் வைத்த சோற்றை இரண்டு கவளங்களுக்கும் மேல் உண்ண முடியாமல் குன்மம் வந்தவனைப் போல் விஜயன் சுருண்டு கிடந்தான். மாதவியிடம் சாம்பல் நிறப்பூஞ்சை படர்ந்த அப்புளித்த மாவை குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டச் சொன்னான்.

பத்து நாட்கள் கழிந்த பின் அவனது உணவுக்குழாய் சற்று கூடுதலான உணவை அனுமதித்தது. இரண்டு வாரங்கள் கடந்ததும் கொஞ்சம் உடலும் மனமும் தேறி ஏதோ ஒரு வேகம் எழ மாதவியிடம் மீண்டும் கடையை ஆரம்பிப்போம் என்றான். மாதவியின் சமையல் திறன் மீது தீவிர ஐயம் தன்னுள் இருந்தாலும் வேறு வழியும் தெரியவில்லை. உணவு உட்கொண்ட பின் முகத்தில் வெறுப்புடன் சுசீலாவை விசாரித்தவர்களுக்கு உடல் நலமில்லாமல் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்ற பதில் கிடைத்தது. அதைக் கேட்டவர்களின் முகபாவம் ஒருவித கேலித் தனத்தைக் காட்டிச் சென்றதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மாதவி ஏன் சாம்பாரில் அவ்வளவு புளியைச் சேர்த்தாள் என அவனால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் வாட்ச்மேனாக வேலை செய்யும் அவனது ஊர்க்கார கிழவர் ஒருவர் “தம்பி இந்த சாம்பார இப்படியே சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தேனா என் வாயும் புளிச்சு சூத்தும் புளிச்சுப் போயிரும்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

ஒரு மாதம் மீண்டும் கடையை நடத்தியிருப்பர். ஊருக்குப் புதிதாய் வந்த யாரோ இருவர் மட்டும் வெறுப்போடு உணவருந்திச் சென்ற அன்றிரவோடு கடை மூடப்பட்டது. சுசீலா அவர்களது சேமிப்பிலிருந்து ஒரு ரூபாயைக் கூட எடுத்துச் சென்றிருக்கவில்லை. எந்த வேலைக்கும் செல்லாமல் ஒரு மாதம் திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தான். பிறகு இரண்டு மாதங்கள் ஒரு டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் ஒரு நாளைக்கு பத்து மணிநேரம் பனியனை மடித்து வைக்கும் வேலை. சுறுசுறுப்பற்ற அவனது வேலையால் எரிச்சலடைந்த கண்காணிப்பாளர் அவனை விட ஒரு கிழவி அதிக எண்ணிக்கையில் பனியனை மடித்து வைப்பாள் என்று திட்டிய அன்றோடு அந்த வேலையும் நிறைவுற்றது.

மாதவியும் அவனும் தனியாய் ஐந்து மாதங்கள் அவ்வீட்டில் வசித்திருப்பர். ஒரு பெண்ணோடு தனித்திருக்கும் போது எழ வேண்டிய எந்த இச்சையும் அவனுக்குள் ஏற்படவில்லை. சோற்றைத் தட்டில் கொட்டி அவன் முன் நீட்டுவதற்கும் மேலாக அவனுடன் உறவிற்கான எந்த முனைப்பும் அவளிடம் இல்லை. சில நாட்களாகவே ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவனுள் தீவிரமாக எழத் தொடங்கியது. மாதவியை என்ன செய்வதென்ற குழப்பம் எழ அவளையும் அழைத்துச் செல்லலாமென முடிவெடுத்தான்.

3

தனது தம்பி மகன் பாபுவின் மூன்றாவது பிறந்த நாளன்று மாதவியோடு புதுக்கோட்டை அருகில் உள்ள தன் சொந்த ஊரான வம்பனுக்குத் திரும்பினான். வாசலில் அவர்களைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா ஏதும் பேசாமல் அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றாள். என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் வீட்டுத் திண்ணையில் அவன் அமர மாதவியும் அவனருகில் அமர்ந்தாள். வீட்டிலிருந்து வெளிவந்த அவன் தம்பி “வாங்கண்ணே” என்று அழைக்க தம்பி மனைவி இருவரையும் அழைத்தவாறு செம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். உள்ளே அவன் மகளும் தம்பி மகனும் விளையாடும் ஓசைகள் கேட்டன. அரை மணி நேரம் கழிந்த பின் வீடு திரும்பிய அம்மா அவனது அப்பாவும் மனைவியும் புகைப்படங்களாய் மாட்டப்பட்டிருந்த சாமியறைக்கு அழைத்துச் சென்று திருநீறு பூசிவிட்டாள். தம்பியின் பிறந்த நாளிற்காக வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளியாய் இருக்குமென மகள் அவர்களை வேடிக்கை பார்த்திருக்க விஜயனின் அம்மா அவளிடம் அவனை அப்பா என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். அவள் மருட்சியான விழிகளால் அவனையும் சித்தப்பாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள்.

வீடும் சொந்த ஊரின் முகங்களும் முதலில் அவனுக்கு ஆசுவாசத்தையே அளித்தன. முதல் நாளில் உணர்ந்த சங்கடமான அந்நியத் தன்மை மெல்ல மெல்ல மறைய தோட்ட வேலைகளுக்குள் தன்னை கரைத்துக் கொண்டான். பாபுவிடம் அவனை பெரியப்பா என்று அழைக்குமாறு தம்பி சொல்லித்தர அவனுடைய மகளும் அவனை பெரியப்பா என்றே அழைத்தாள். எப்போதும் உறைந்திருக்கும் மாதவியின் முகத்தசைகள் குழந்தைகளுடன் இருக்கையில் தளர்வுறத் தொடங்கியது. அவளது கழுத்தில் தாலி இல்லாததைப் பற்றி அம்மா அவனிடம் வினவ சொல்வதற்கு பதிலற்றவனாய் விழித்தான். அன்று முகூர்த்த நாளாயிருந்ததால் ஒரு மஞ்சள் கயிறை அவன் கையில் தந்து மாதவியின் கழுத்தில் கட்டச் சொன்னாள். கோவில் பூசாரியிடம் திருநீறு பூசிக்கொள்ள நெற்றியைக் காட்டுவது போல் மாதவி அவனிடம் தலையை நீட்டினாள். வீட்டில் புது மணப்பெண்ணுக்கான மரியாதையோடு அவள் நடத்தப்பட்டாள். வீட்டு வேலைகளை அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பார்த்துக் கொள்ள அவள் குழந்தைகளுடனே பொழுதைக் கழித்தாள். சில தருணங்களில் புன்னகைக்கான தடயங்கள் முகத்தில் தெரிய முன்னிரவில் உறங்கி விடியலில் கண் விழிக்கும் சராசரி வாழ்க்கைக்குள் அவள் நுழைந்தாள்.

வாழ்வு சிக்கலற்றுச் செல்வதாய் தான் தோன்றியது தம்பி மனைவி அவன் மீது காரணமற்ற வெறுப்பை உமிழும் வரை. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு சிங்கப்பூரிலிருந்து விடுமுறைக்கு வந்த தாஸின் மூலம் ஏற்கனவே வீட்டில் முழுவிவரமும் அறிந்திருந்தனர். ஒரு பெண்ணுடன் ஊர் நீங்கி வேறொரு பெண்ணுடன் வீடு திரும்பியதைப் பற்றி தம்பியிடம் அவன் மனைவி ஏளனமாய் பேசியது எதேச்சையாக அவன் காதில் விழுந்தது. அவள் மூலம் தான் ஊர் முழுதும் அச்செய்தி பரவியிருந்தது. தேநீர்க் கடையில் தேநீர் அருந்தும் போது நாற்பது வயதாகியும் திருமணமாகாத வழுக்கைத் தலையனான மாரிமுத்தை மற்றவர்கள் ஏளனம் செய்ய “அதுக்கெல்லாம் மாப்ள மாதிரி திறமை வேணும்யா ஒன்னு போனோன லபக்குன்னு இன்னொன்னோட ஊரு வந்து சேந்தாப்பலேலே” என்று பதிலளித்தான். சில நாட்களுக்குள் ஊரார் நாவுகளுக்கு சுவாரசியமான கேலிப் பொருளாய் அவன் மாறிப் போனான்.

ஆமை தன் ஓட்டிற்குள் தலையை இழுத்துக் கொள்வதைப் போல் அவன் வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடக்க அவனுக்குத் தோதாய் பருவ மழையும் பெய்யத் தொடங்கியது. சண்முகத்தின் நினைவுகள் அவனை ஆக்கிரமிக்க இடைவெளியில்லாமல் பெய்த மழையினூடே சுசீலாவோடு அவன் முயங்கும் பிம்பங்கள் அவனை அலைக்கழிக்கத் தொடங்கின. தனது ஆண்மை அவனிடம் தோற்றுவிட்டதாய் எழுந்த எண்ணங்களுக்குள் உழன்றவனிடம் வெறுப்பு ஒரு புதர்ச் செடியாய் மண்டியது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு மழை நின்ற வானில் சூரியன் இதமான ஒளியை பரப்பிய அக்காலையில் வீட்டின் கொல்லைப் புறம் அமர்ந்திருந்தான். வேலியில் காட்டாமணக்குச் செடிகள் அரக்கு நிறக் கொழுந்திலைகளை துளிர்த்திருக்க தரை முழுதும் குப்பை மேனியும் கீழாநெல்லியும் பச்சைப் போர்வையாய் படர்ந்திருந்தன. கிணற்றுக்குள்ளிருந்து இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் ஆகாயத்தை நோக்கிச் சிறகடித்தன. அவன் மகள் பாபுவிடம் ரயில் பூச்சியென கருப்பு அட்டைகளை காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஆயிரத்திற்கும் மேலான உடல்கள் அம்மணமாய் பிணையும் ஒரு நரகமாய் கருப்பு அட்டைகள் அவ்விடந்தோறும் புணர்ந்து திரிந்தன. ஒன்றின் மீதேறி சவாரி செய்வதைப் போன்ற அதன் புணர்ச்சி சுசீலாவையும் சண்முகத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுறுத்தியது.

அன்றிரவு கதவின்றி திரைச்சீலை மட்டும் மறைப்பாயிருந்த அவர்களது அறையில் மாதவி உறங்கியதும் திரைச் சீலைக்குப் பின் நிழல்களாய் தெரியும் ஆட்களின் நடமாட்டம் ஓய காத்திருந்தான். விளக்கணைக்கப்பட்டதும் இரையை நெருங்கும் இரவாடியின் லாவகத்தோடு மாதவியின் அருகில் சென்றவனை ஏளனம் செய்யும் புன்னகை சண்முகத்திடம். மெதுவாக மாதவியின் அருகே சம்மணமிட்டவன் அவளது புடவையை உருவ அவள் திடுக்கிட்டு விழித்தாள். அக்கண்களையோ முகபாவத்தையோ கவனிக்க விரும்பாதவனாய் அவளது மேற்சட்டையின் கொக்கியை அவிழ்த்தான். விட்டத்தை நோக்கி படுத்திருந்த அவளது முலைகள் பக்கவாட்டில் சரிந்து கிடந்தன. பிறகு பாவாடை நாடாவை தளர்த்தி அதை இடுப்பின் மேலாக சுருட்டினான். சண்முகத்தின் ஆலிங்கனத்தில் கிறங்கிய சுசீலாவின் முனகல் அவன் செவிகளுக்குள் ஒலித்தது. மாதவியின் உடலை தனக்குத் தோதாய் வளைக்க அவள் மரக்கட்டையைப் போல் கிடந்தாள். கலவியின் உச்சத்தில் சுசீலாவின் முனகல் அலறலாய் உருமாற இன்னும் உச்சத்தை எட்டாத சண்முகத்தின் இயக்கம் அவளுள். விஜயனது உடலின் ஒவ்வொரு சிறுநாளங்களிலும் வெறுப்பில் தோய்ந்த காமம். தன்னுள் பீறிட்டெழும் விரசத்தின் இறுதித் துளியையும் இறக்கி விடும் வெறி கொண்டவனாய் அவன் மாதவிக்குள் . அவளது உணர்நிலைகள் தனது நினைவுச் சேகரத்தின் மின்னதிர்வுகளை நரம்புகளுக்கு கடத்த கைகால்கள் அசைவுறா மயக்க நிலையை மீண்டும் மாதவி அடைந்தாள். ஆனால் தாளவியலாத வலியை இம்முறை உணர்ந்தாலும் தனது இச்சைக்கு கட்டுப்படாத உடலுறுப்புகள் தன்னிலிருந்து முளைத்த தாவரங்களாயிருக்கக் கூடுமோவென்ற அச்சம் அவளுக்குள். கீறல் விழுந்த மரப்பட்டைகளிலிருந்து வழியும் பிசினைப் போல் அவளது நிதம்பத்திலிருந்து நிணநீரையொத்த திரவம் வழியத் துவங்கியது. அதிலிருந்து கிளம்பிய பூஞ்சை படர்ந்த புளித்த மாவின் வாடை அவ்வறை முழுதும் சூழ்ந்தது. அந்த துர்மணம் விஜயனை கிறுகிறுக்க வைத்தாலும் சண்முகத்தையும் சுசீலாவையும் பழிதீர்க்கப் போவதான எண்ணத்தோடு உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியலில் பாதி திறந்த கண்களுடன் அவன் விழித்திருக்க அறைக்குள் நுழைந்த அம்மா திடுக்கிட்டவளாய் வெளியேறினாள். அவன் திரும்பி மாதவியைப் பார்த்தான். ஆடை களைந்த நிலையிலே உறங்கியவளின் கூபக மயிர் அடர்ந்த தொடையிடுக்கு அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க அவளது ஆடையை சரிசெய்து விட்டான். மாதவியின் முகத்தசை மீண்டும் எலும்போடு உறைய அவளின் கண்கள் எதிரில் நிற்பவரின் தசைகளை ஊடுருவி சூன்யத்தில் நிலை கொண்டன. அவளது மாற்றத்தை முதலில் உணர்ந்த குழந்தைகள் அவளிடம் நெருங்கத் தயங்கினர். இரவு மாதவி உறங்கிய பின் அறைக்குள் சென்று படுத்தவன் அவளைத் தீண்டக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடோடு உறங்கினான். உறக்கம் கனவிற்குள் அழைத்துச் செல்ல விடுதியின் அரை இருளான ஒரு தாழ்வாரத்தில் நின்றான். அவன் மட்டும் தனித்து நின்ற அத்தாழ்வாரத்தின் இடப்புறத்தில் ஒரு பெருஞ்சுவரும் வலப்புறத்தில் வரிசையாய் மூன்றிலக்க எண்களைக் கொண்ட அறைகளும் இருந்தன. மூடியிருந்த ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துச் சென்றவன் ஒளி கசிந்து வந்த லேசாக கதவு திறக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையின் முன் நின்றான். உள்ளிருந்து கலவியின் முனகல் அவன் காதில் விழ பூனையைப் போன்று மெதுவாய் கதவைத் திறந்து தலையை மட்டும் உள்ளே நுழைத்து எட்டிப் பார்த்தான். வட்ட வடிவக் கட்டிலில் இடுப்பிற்கு வாட்டமாய் ஒரு தலையணையை வைத்தவாறு சுசீலாவினுள் சண்முகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். எண்கோண வடிவிலிருந்த அவ்வறையின் சுவர் முழுதும் கண்ணாடிகள் பதிக்கப்பட்டிருந்ததால் பிம்பங்களின் முடிவிலா ஆழத்திற்குள் அவர்கள் புணர்ந்தவாறிருந்தனர். விழிகளை மூடி இயங்கிக் கொண்டிருந்த சண்முகத்தை சுசீலா இமைகளை திறக்கச் செய்து கதவிடுக்கின் வழி தலையை மட்டும் நுழைத்தவாறிருந்த அவனை நோக்கி ஆள்காட்டி விரலை நீட்டினாள். இருவரின் பார்வையாலும் திகைப்புற்றவனை நோக்கி கண்ணாடிகள் நொறுங்கச் செய்யும் ஒரு அகோரச் சிரிப்பைச் சிந்தி கலவியில் வேகமெடுத்தனர். திடுக்கிட்டு அவன் விழிக்க மாதவியின் மெலிதான மூச்சொலி அறை முழுதும் நிரம்பியிருந்தது. படபடப்பு அடங்கிய மறுநிமிடமே மாதவியின் மரக்கட்டை போன்ற உடலோடு உன்மத்தம் பிடித்தவனாய் இணைசேர்ந்தான். அவளது நிதம்பத்திலிருந்து பரவிய துர்மணம் மேலும் அடர்த்தி மிகுந்ததாய் அவ்வறையைச் சூழ உச்சத்தை அடைந்த பின் ஆடைகளால் அவளது அங்கங்களை மூடியபடி மீண்டும் உறங்கிப் போனான்.

அவனது கனவுகளில் சுசீலாவும் சண்முகமும் முயங்கித் திரிய கனவுகளை வெல்லும் வழி தெரியாது வெறிப்பிடித்தவனாய் அவன் மாதவியப் புணர முதலில் அவர்கள் அறையில் பரவிய அந்த துர்மணம் வீடு முழுதும் பரவி எல்லோர் கண்களிலும் நோய்மையின் அறிகுறிகளைக் காட்டியது. மாதவி தனது எஜமானனால் வதையுறும் வளர்ப்பு மிருகமானாள். அவளது செவிகளில் மீண்டும் விசில் சத்தம் ஒலிக்கத் துவங்கியது. சிற்றெறும்புகள் ஊரும் தனது சருமத்தை நகங்களால் பிராண்டும் ஓசை எந்நேரமும் அவளிடமிருந்து ஒலிக்கத் தொடங்கியது. பகல் பொழுதுகளில் தனியாய் அமர்ந்து ஒரு நோட்டில் ஏதோ எழுதத் துவங்கினாள். அவள் கடவுளின் நாமத்தை நோட்டு முழுதும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாய் அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பேசிக் கொண்டனர். குழந்தைகளுடனான உறவையும் முறித்தவளாய் யாரும் அண்டமுடியா தன் மனதின் தனித்தீவின் இருட்குகைக்குள் தஞ்சமடைந்தாள். அவளிடம் நிகழும் மாற்றங்களை குழந்தைகள் உள்ளுணர்வாலே உணர்ந்திருந்தன. நான்கு பெரிய அளவு நோட்டைத் தீர்த்த பின் ஐந்தாவது நோட்டில் நாளும் பொழுதுமாய் எழுதியவள் அவற்றைத் தனது பெட்டியிலேயே பத்திரப்படுத்தினாள்.

நவம்பர் மாதத்தில் அந்த ஆண்டிற்கான தீபாவளி வந்தது. அவன் தம்பி அனைவருக்கும் புத்தாடைகளை எடுத்து வந்திருந்தான். நெருப்பு பூக்களாய் மலர்ந்து ஒளி வீசிய மத்தாப்புகளை குழந்தைகள் இரவு ஆசையாய் கொழுத்திக் கொண்டிருந்தனர். மாதவி பாபுவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மத்தாப்புக் கம்பிகள் காலை பொசுக்கிவிடக் கூடுமென அம்மா நீர் நிறைந்த வாளியொன்றை அருகில் வைத்தாள். குழந்தைகள் மத்தாப்பின் தீப்பொறிகள் மலர்ந்து முடிந்ததும் தண்ணீருக்குள் கம்பியை அமிழ்த்தி பிறகு அதை வீசியெறிந்தனர். தீப்பொறிகள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளித்ததோ அதே அளவு மகிழ்ச்சி சூடான கம்பியை நீரில் அமிழ்த்தும் போதும் குழந்தைகளுக்கு உண்டாகியது. ஒரே நேரத்தில் இரு விளையாட்டுகளை விளையாடும் உற்சாகத்தோடு அதை செய்து கொண்டிருந்தனர். மத்தாப்புக் கம்பிகளை நீரில் அமிழ்த்தும் போது எழுந்த சீறும் சர்ப்பத்தின் ஒலியை மாதவி ஏதோ பேரதிசயத்தைப் போல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் அம்மா இரைந்து கிடந்த மத்தாப்புக் கம்பிகளை சேகரிக்க பாபு ஓடி வந்து “எதுக்கு அப்பாயி”? என்றான். “இதை எடைக்குப் போட்டால் காசு தருவார்கள்” என்று சொன்ன அம்மா கொல்லைப் புறத்தில் பொருட்கள் பாதுகாப்பாய் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய அறையில் அவற்றை வைத்தாள். இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் அமர்ந்த பிறகு கிணற்றுக்குள் பறந்தன. பறவைகள் அனைத்தையும் காக்கா என்ற பொதுப் பெயரால் மட்டும் அறிந்திருந்த பாபு “கெணத்துக்குள்ள காக்கா போயிருச்சு” என்று கத்தினான். சிறிது நேரம் கழித்து படபடப்பான சிறகசைப்புகளோடு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்றுக்குள்ளிருந்து வெளியே பறந்து சென்றன. செங்கற்களால் பாவப்பட்டிருந்த கிணற்றின் உட்புறத்திலிருந்த சிறு பொந்தில் அவை வசிப்பதை விஜயன் பாபுவிடம் விளக்கினான். அதைப் பார்த்துவிட ஆசைப்பட்டவனை அவன் வேண்டாமென அழைத்து வர சிறிது நேரங்கழித்து கிணற்றை ஒட்டியிருந்த ஒரு கருங்கல்லின் மீது செங்கற்களை அடுக்கி கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்க்க முயன்றான். அம்மா அவனைத் திட்டியவாறு தூக்கி வந்தாள். அன்றிரவு படுக்கையில் மாதவிக்காக வெகுநேரம் காத்திருந்த விஜயன் அவளைத் தேடி கொல்லைப்புறம் சென்றான். கிணற்றுக்குள் எதையோ வெறித்திருந்த மாதவியை அவனது அழைப்புகள் எவ்விதத்திலும் சலனப்படுத்தவில்லை. விரக்தியுற்று மீண்டும் படுக்கைக்கு சென்று ஆழ் உறக்கத்திலிருந்தவனை எழுப்பிய மாதவி கிணறு வேறோர் உலகத்திற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை என்றாள். அது அவனது கனவில் சொல்லப்பட்டதை போன்றதொரு குழப்பத்தில் மீண்டும் விஜயன் உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியல் வழக்கமானதொன்றாய் இல்லை. பாயில் பாபுவைக் காணாமல் அனைவரும் தேட விஜயன் கொல்லைப் புறத்திற்குச் சென்றான். சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் துள்ளியபடி வட்டமடித்தன. உள்ளே பறக்க முயல்வதும் மீண்டும் கிணற்று மேடையில் அமர்வதுமான அதன் விநோத செய்கைகளால் கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான். நீரின் ஆழத்திற்குள் எதையோ தேடுபவனைப் போல் பாபு தலைகுப்புற மிதந்து கொண்டிருந்தான். அடித்தொண்டையிலிருந்து அலறியபடி அவன் பின்புறமாக சரிந்து விழ அம்மாவும் தம்பியும் ஓடி வந்து கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தனர்.

பாயில் கிடத்தப் பட்டிருந்த பாபுவின் உடலைக் காட்டியபடி தம்பி மனைவி மாதவியைக் கட்டிக் கொண்டு அழ மாதவியோ பிரமை பிடித்தவளாய் விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் இறப்பால் மாதவியின் சித்தம் கலங்கி விட்டதாக துஷ்டிக்கு வந்தவர்கள் பேசிக் கொண்டனர். ஆனால் அவளது கண்கள் அவ்வப்போது கூர் உளியாய் விஜயனுக்குள் இறங்குவதை யாரும் கவனித்திருக்கவில்லை. பாபுவை அடக்கம் செய்து பத்து நாட்கள் கடந்துவிட்டன. முன்பைவிட அதிவேகமாக நோட்டுகளில் எழுதிக் குவித்த மாதவி தானாகப் பேசியபடி கொல்லைப் புறத்தைச் சுற்றி வந்தாள். அவளது நடவடிக்கைகளால் கலக்கமடைந்த அவன் மகள் அப்பாயியின் சேலைக்குள் பறவைக் குஞ்சாய் ஒடுங்கிக் கிடந்தாள். மாதவியுடனான வன்புணர்வை அவன் நிறுத்தியிருந்தாலும் அவளது நிதம்பத்தின் துர்மணம் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. எங்கிருந்து இந்த துர்மணம் வருகிறதென அவன் தம்பி எதேச்சையாய் கேட்க இங்கிருந்து தான் என தனது பாவாடையை உயர்த்திக் காட்டியிருக்கிறாள். அவளது நோட்டை எதேச்சையாய் அம்மா படித்த அன்று மாதவியின் செய்கைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாத படி போனது. அந்நோட்டு முழுவதையும் வசைச் சொற்களாய் பயன்படுத்தும் பாலுறுப்புகளால் நிறைத்திருந்தாள். அவள் இதுவரை எழுதிக் குவித்த அனைத்து நோட்டுகளிலும் அவையே இருந்தன. அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா அவற்றை விஜயனிடம் காட்ட மாதவி அதில் எழுதியிருக்கும் அனைத்து வார்த்தைகளையும் உச்சஸ்தாதியில் அவனை நோக்கி பிரயோகித்தாள்.

4

மனப்பிறழ்வடைந்த மாதவியை இரண்டு மாதங்கள் வீட்டில் வைத்திருந்தனர். திடீரென ஆடைகளைக் களைந்தவாறு கூச்சலிடுவதும் எச்சிலை உமிழ்வதும் சரமாரியாக வசைச் சொற்களை பொழிவதுமாய் இருந்தவளை கயிற்றால் கட்ட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. அவன் மகளும் மாதவி பேசிய வசைச் சொற்களை தனிமையில் அமர்ந்து முனுமுனுத்தது அவனை மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளாக்கியது.

பௌர்ணமி நிலவு வீட்டில் வெறியாட்டம் ஆடிய மறுநாள் வாடகைக்கு ஒரு வண்டியை அமர்த்திக் கொண்டு ஏர்வாடியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். மாதவி தனது விரித்த கூந்தலால் முகத்தை மூடியவாறு சாதுவாக அவர்களோடு பயணித்தாள். முதல் நாள் அவள் ஆடிய பேயாட்டத்தினால் விளைந்த உடற்சோர்வா அல்லது காலையில் அவள் அருந்திய தேநீரில் தம்பி கலந்த மாத்திரையின் விளைவா எனத் தெரியவில்லை.

தர்காவின் முன் நின்ற வண்டியிலிருந்து இறங்க வெயில் சுளீரென அவர்கள் முகத்தில் அறைந்தது. தர்காவைச் சுற்றிலும் இளம்பச்சையாய் தழைத்திருந்த வேப்ப மரங்கள் நேசப் புன்னகையுடன் அவர்களை அழைக்க அருகே கடையிலிருந்து ஒருவன் மாதவியைக் கண்டதும் வேகமாய் அருகில் வந்தான். ஒரு மனநலக் காப்பகத்தின் பெருமைகளைப் பற்றிக் கூறியவனிடம் ஒப்புதலாக தலையசைத்து தர்காவிற்குள் நுழையும் முன்பாக அம்மாவிடம் வேறொரு ஆள் ஓடி வந்து பேச்சுக் கொடுத்தான். “யோவ் அதெல்லாம் நான் பேசியாச்சு நீ கெளம்பு” என்று முதல் நபர் குரல் கொடுக்க அவர்கள் காலணிகளை கழட்டி விட்டு உள் நுழைந்தனர்.

வெயிலில் சூடேறியிருந்த மணற்பரப்பு கால்களை பொசுக்கியது. தர்காவிற்கு அருகில் ஒரு முதியவள் வாளியிலிருந்து நீரைத் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆங்காங்கே கூரையின் கீழ் வறியவர்கள் ஏராளமானோர் விட்டேந்தியாய் எதையோ வெறித்திருந்தனர். மனிதர்களின் துயரங்கள் அவர்கள் கண் முன்னால் அந்தரத்தில் மிதந்தவாறு அவர்களை அலைக்கழிப்பதாய் தோன்றியது. ஒரு மாந்திரீகமான முனுமுனுப்பு எங்கும் நிறைந்திருந்தது. பல நிறத் தாயத்துகளை தரையில் பரப்பியிருந்தவரிடம் சாம்பிராணி, பேரிச்சை முதலியவற்றை வாங்கிய பின் அம்மாவும் தம்பியும் மாதவியை மந்திரிப்பதற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அவன் தர்காவிற்குள் நுழைந்தான். தொழுகையின் அடையாளங்களை நெற்றியில் சுமந்தவர்கள் குர் ஆனை ஓதியவாறிருந்தனர். பர்தா அணிந்த இளம் பெண்களும் முதியவர்களும் அரபு மொழியின் ஓசை நயத்திற்கேற்ப அசைந்தாடுவதாகத் தோன்ற சிலர் மனப்பாடமாய் ஆகாயத்தை நோக்கி ஒப்புவித்தனர். வேம்புகளிலிருந்து வீசிய காற்று அங்கே ஓதப்பட்ட குர் ஆனின் வாசங்களை வெளி உலகிற்கு சுமந்து சென்றது. வெகு நாட்கள் கொந்தளிப்பாய் இருந்த அவன் மனம் சற்று அமைதியடைந்தது.

கல்லறைகளை வேடிக்கை பார்த்தவாறு சுற்றி வந்தான். இரு கண்களும் வேறு வேறு திசைகளை நோக்கியிருந்த ஒரு சிறுவனை அவனது பாட்டி சங்கிலியால் பிணைத்தவாறு அழைத்து வந்தாள். அவன் திடீரென ஒரு கல்லறையைச் சுற்றியிருந்த சுவரில் “அண்ணா அண்ணா” என கூச்சலிட்டவாறு தலையை மோதிக் கொண்டான். கிழவி குச்சியால் அவனை விளாச சற்று நேரம் அமைதியடைந்து மீண்டும் கூச்சலிட்டான். கிழவி மீண்டும் விளாசினாள். அவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. வேறு யாரும் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. வேம்பின் நிழலில் இளைப்பாறிய ஒரு முதியவரின் அருகில் அமர்ந்தான். அவர் அவனை திரும்பிப் பார்க்காமலே “அது தான் பெரிய பாவா அடங்குன இடம்” என்றார். அவரது முகச் சுருக்கங்களையே கவனித்திருந்தவனை சற்று நேரம் வெறித்தவர் மையக் கட்டிடத்தைச் சுட்டிக் காட்டி “அது தான் மூலஸ்தானம்” என்றார். அவன் தலையசைக்க மற்ற கல்லறைகளைச் சுட்டிக் காட்டி “இதெல்லாம் அப்புறமா வந்தது” என்றவாறு மீண்டும் அவரது எண்ணங்களுக்குள் ஆழ்ந்து விட்டார்.

அவர்கள் தர்காவை விட்டு வெளியே வர அவர்களுக்காக காத்திருந்த மன நலக் காப்பகத் தரகன் காட்டு தர்காவிற்குச் செல்லும் வழி என்ற அறிவிப்புப் பலகைச் சுட்டிய வழியில் அழைத்துச் சென்றான். மிகவும் சோர்ந்திருந்த மாதவியை கைத்தாங்கலாக இழுத்துச் சென்றனர். அப்பகுதி மனநலக் காப்பகங்களால் நிறைந்திருந்தது. தெருவில் கேட்பாரற்று சில பைத்தியங்கள் அலைந்து திரிய அங்கு எழும்பிய மனிதர்களின் விநோதக் கூச்சல்கள் அவன் அடிவயிற்றைப் பிசைந்தது.

மாதவியை சேர்ப்பதற்கான விண்ணப்பங்களில் கையெழுத்திட்டதும் காப்பக உரிமையாளர் மனநோயாளிகளை பராமரிப்பதற்கு ஆகும் செலவுகளையும் ஒவ்வொரு மாதமும் நோயாளியை குடும்ப நபர்கள் வந்து பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தையும் கூறினார். நேரில் வர இயலவில்லையெனில் வங்கி வரைவோலையாவது அனுப்பி விட வேண்டுமென்றார். அவர் கூறியவற்றிற்கெல்லாம் தலையசைத்த பின் மாதவியை ஒப்படைத்து விட்டு ஊர் திரும்பினர்.

மூன்று மாதங்கள் கழிந்த பின் அவனும் அம்மாவும் பேருந்தில் மாதவியைப் பார்க்கச் சென்றனர். நான்கு நாட்களுக்கு முன் மழிக்கப்ப்பட்ட அவளது தலையிலிருந்து லேசாக மயிர் அரும்பியிருந்தது. திறந்தவாறே இருந்த அவளது வாயின் ஓரங்கள் வெடித்துக் கிடந்தன. குடிசைக்குள் ஒரு தூணில் இணைக்கப்பட்ட சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு தூணிலும் மூன்று நபர்களாவது சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர். சங்கிலிகள் உடலில் உராய்ந்து ஏற்படுத்திய புண்களில் ஈக்கள் மொய்த்தவாறிருந்தன. இருபதுக்கும் மேலான பெண்கள் இருந்த அக்குடிசையின் அடுத்த குடிசையில் ஆண்களைச் சங்கிலியால் பிணைத்திருந்தனர். அம்மா வாங்கி வந்த வாழைப் பழங்களை ஒவ்வொன்றாய் அப்பைத்தியங்களுக்குத் தந்தாள். மலசலங்களின் துர்நாற்றத்தால் நிறைந்திருந்த அக்குடிசை அவனுக்கு குமட்டலை ஏற்படுத்தியது. அவர்களின் ஆடைகள் உண்மையில் என்ன நிறத்தில் இருந்திருக்கும் என்பதை எவ்வளவு முயற்சித்தும் அவனால் யூகிக்க முடியவில்லை. உடல் அழுக்குகள் அவர்களது சருமங்களில் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட திட்டுகளாக படர்ந்திருந்தன. அம்மா கிளம்பாலாமென்று வெளியேற மாதவி அவனையே வெறித்துப் பார்த்தவாறு ஏதோ முனகினாள். அவளருகே மெதுவாய் தலையைக் கொண்டு போனான். “பாபுவுக்கு நீச்சல் தெரியல” என்றவள் பலங்கொண்ட மட்டும் அவன் முகத்தில் எச்சிலைக் காறி உமிழ்ந்தாள். வறண்டு போன அவளது உமிழ்நீர் சுரப்பிகள் சில துளிகளை மட்டும் அனுமதித்தன. அவ்விடத்தை விட்டு அவர்கள் வெளியேற காப்பக ஊழியன் பக்கத்துக் குடிசையில் ஒரு பைத்தியத்தைப் பிரம்பால் விளாசிக் கொண்டிருந்தான். அப்பைத்தியத்தின் குலை நடுங்கச் செய்யும் ஓலம் அநாதவராய் ஏர்வாடியின் வெயிலில் கரைந்தது.

அவன் நினைவிலிருந்து மாதவி மறையத் தொடங்கியிருந்தாள். தம்பியுடன் தோட்ட வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். மாதங்கள் ரயில் பெட்டிகளாய் கடந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள் காலை தேநீர் கடைக்குச் சென்று வீடு திரும்பியவனின் காலைக் கட்டிக் கொண்டு அம்மா கதற பதறியவனாய் மகளைத் தேடினான். அவன் மகள் மூலையில் அச்சத்துடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தம்பியும் தம்பி மனைவியும் அருகிலேயே கலங்கிய கண்களுடன் நின்றிருக்க எதற்கு அழுகிறாள் எனப் புரியாதவனாய் தொலைக்காட்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். கரிக் கட்டையாய் உடல்கள் அலங்கோலமாய் சிதறிக் கிடக்க புகை மண்டிக் கிடந்த இடத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். ‘ஏர்வாடி மனநலக் காப்பகத்தில் தீ; சங்கிலியால் கட்டப் பட்டிருந்த இருபதுக்கும் மேற்பட்ட மனநோயாளிகள் தப்பிக்க முடியாதவாறு உடல் கருகி பரிதாபமாய் உயிரிழந்தனர்’ என்ற செய்தி கீழே ஒளிபரப்பாகியது.

உயிரோடு பொசுங்கி கரியாய் அடுக்கப் பட்டிருந்த இருபத்தெட்டு உடல்களில் மாதவியுடையது எதுவெனத் தெரியாமல் அழுதாவாறே அம்மா ஊர் திரும்பினாள். ஒரு சுமை தாங்கிக் கல்லில் தன் தலைச்சுமையை இறக்கி வைத்த உணர்வே அவனுள் நிறைந்திருந்தது.

5

மாதவியின் நினைவாய் கருகிய உடல்கள் புகைப்படத்தோடு தலைப்புச் செய்தியாய் இடம்பெற்றிருந்த நாளிதழ் ஒன்றை தன் பெட்டிக்குள் பத்திரப்படுத்தினான். காகிதங்களை உண்ணும் அந்துப் பூச்சிகளுக்கு அந்நாளிதழ் இரையாகாதிருக்க சில அந்துருண்டைகளை போட்டு வைத்தான். அவனது விடுதலை உணர்வு வெகு நாட்கள் நீடித்திருக்கவில்லை.

முழுநிலவும் தன்னை இருள் போர்வைக்குள் ஒளித்துக் கொண்ட ஒரு இரவு. குளிர் ஆயிரம் ஊசிமுனைகளாய் கம்பளிக்குள் ஊடுருவி சருமத்தை துளைத்த அந்த இரவில் முதன் முதலாய் ஊழித்தீ அவனுடலை பொசுக்கத் தொடங்கியது. கம்பளியின் கதகதப்பை மீறியதொரு வெப்பம் அவனுடலில் பரவ வியர்வையில் முழுதாய் நனைந்து கண்விழித்தான். கைகளை நீட்டி தொட்டுவிடும் தூரத்தில் செம்மண் நிறத்தீ மனித உருவில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. நெருப்பாய் எரியும் அருவம் மாதவி என்பதை உணர்ந்த வேளையில் அவன் ரத்தநாளங்களுக்குள் திகுதிகுவென தீ பரவத் தொடங்கியது. வெறுமை செந்தழலாய் மனித உருக்கொண்டு அவனை அச்சுறுத்த முடக்குவாதம் வந்தவனாய் கைகால்களை அசைக்க முடியாது தவித்தான். அனலின் கடுமை உடல் தாங்கும் அளவை மீற உயிர்சக்தியை உறுப்புகளுக்கு பாய்ச்ச கண்களை முடினான். தீயில் கருகும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் துல்லியமாய் செவிகளில் ஒலிக்க இடிதாக்கிய ஆலயமணியின் கீழ் நின்றவனாய் அதிர்ந்து போனான்.

அருவமாய் கொழுந்து விட்டெரிந்த அனல் தனது நாவுகளை சுருட்டிக் கொள்வதைப் போல் அணைய சிறிதுசிறிதாக மாதவியின் உருவம் புலனாகத் தொடங்கியது. அவனுடன் வீடு தங்கியிருந்த உருவிலிருந்து சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட உருவிற்கு மாறினாள். அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலி தரையில் உராயும் ஒலி தண்டுவடத்தை சிலிர்க்கச் செய்தது. மயிர் நுண்ணியதாய் முளைத்த தலையோடிருந்தவள் ஓரங்கள் வெடித்துப் புண்ணாகிய வாணியொழுகும் வாயுடன் அவனை விழுங்கக் காத்திருந்தாள். கட்டளைக்கு அடிபணிய மறுத்த உடலிலிருந்த முழுபலத்தோடு அலற அவன் முயற்சிக்க குரல்வளையை யாரோ கைகளால் நெறிப்பது போன்ற உணர்வு எழத் தொடங்கியது. பெருங்குரலெடுக்க முயற்சிப்பதும் குரல்வளையை நெறிக்கும் அருவக் கைகளின் இறுக்கமும் ஒத்திசைவாக நிகழ வெளியாட்களை அழைக்கும் தனது முயற்சி பயனற்றது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். இதை அவன் மட்டுமே அனுபவித்தாக வேண்டும். தனியாகவே கடக்க வேண்டும்.

சடுதியில் மாதவின் உடலெங்கும் தீ பரவத் தொடங்கியது. அவள் அலறவில்லை. ஆனால் அவளது கண்கள் வெந்து தணிந்த எல்லா பைத்தியங்களின் ஓலங்களையும் எதிரொலித்தது. அவளுடலில் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீ அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலியிலும் பரவியது. சங்கிலி தரையில் உராயும் ஓசையும் நெருப்பின் அனலும் கண்களை மூடினால் கேட்கும் மரண ஓலங்களும் அவனை மீளமுடியாத சித்ரவதைக்குள்ளாக்கியது. தீயடங்கி முழுதாய் கரிந்து கிடந்த மாதவியின் உடலிலிருந்து கசியத் தொடங்கிய புகையின் நெடி அவன் நாசிக்குள் நுழைந்தது. தீயணைக்கப்பட்ட அடுப்பிலிருந்து வெளியில் எடுத்த விறகுக் கட்டையாய் மாதவி கிடந்தாள். தற்போது தனது உடலை அசைக்கக் கூடும் என்ற உணர்வு எழ விரல்களை மட்டும் முதலில் முயற்சித்தான். குளத்திலிருந்து கரைக்கு வீசிய மீன்குஞ்சுகளாய் விரல்கள் துடித்தன. உடலுறுப்புகள் அவனது இச்சைக்கு அடிபணியத் துவங்கின. அந்த அறையை விட்டு எழுந்து ஓட நினைத்த தருணத்தில் பொசுங்கிய முடிகளோடு விழியை மூடியிருந்த இமைகள் திறந்து கொள்ள குருதிச் சிவப்பேறிய கண்களால் அவனை வெறித்தாள். அப்பார்வையின் உக்கிரத்தில் மூர்ச்சையானவன் விழித்தபோது கீழ்வானில் சூரியன் உச்சியை அடைந்திருந்தது.

அன்றைய பகல் முழுதும் மந்தமாய் அவன் செய்யும் வேலைகளை கவனித்த அம்மா அவனுக்குள் ஏதோ நிகழத் துவங்கியிருப்பதை அறிந்திருந்தாள். அதன் பிறகான ஒவ்வொரு இரவும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் அவனை சிதைக்கத் தொடங்கின. எதையோ சதா சிந்திப்பவனாய் அவன் அலைந்து திரிய அவனது தினசரி வேலைகளையே யாரேனும் நினைவுறுத்த வேண்டியதாயிருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் மீளமீள கொழுந்து விட்டெரிந்து அணைந்த பின் புகை கிளம்பும் வெந்த உடலாக மாதவி அவனது அறைக்கு வந்து போனாள். அவன் மீள முடியாத மனதின் சிடுக்குகளுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தான்.

அரைகிறுக்கனுக்கான மரியாதையோடு ஊர் அவனை நடத்தத் துவங்கியிருக்க ஒரு காலை வேளையில் கொல்லைப் புறத்தில் முருங்கைப் பூவிதழ்களை கொறித்துக் கொண்டிருந்த அணிற்பிள்ளைகளை பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான். அம்மா கிணற்றடியில் துணிகளை அலசி தம்பி மனைவியிடம் தர அவள் துணிகளைப் பிழிந்து கொடியில் உலர வைத்தாள். முருங்கையின் அடிமரத்தை முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருந்த கம்பளிப் புழுக்களைப் பற்றி அம்மா பேசத் தொடங்க அப்போது தான் அவற்றை கவனித்தான். தினவேற்படுத்தும் மெல்லிய சுனைகள் ஒளிர அடிமரம் முழுதும் அவை படர்ந்திருந்தன. துணிகளை உலர்த்திய பின் வீட்டிற்குள் சென்ற அம்மா கிழிந்த துணியை சவுக்கு கட்டையின் நுனியில் சுற்றினாள். தம்பி மனைவி மண்ணெண்ணையை அதன் மீது ஊற்றி நெருப்பை பற்ற வைக்க தீப்பந்தம் தயாரானது. அத்தீப்பந்தத்தை முருங்கையின் அருகில் கொண்டு சென்ற அம்மா தீயை அடிமரத்தின் மீது காட்ட அனலின் வெம்மையில் புழுக்கள் துடிதுடித்தவாறு கீழேவிழத் தொடங்கின. புழுக்கள் படபடவென்று எரியும் ஓசையும் கருகும் நெடியும் சிறிது நேரத்திலெல்லாம் பைத்தியங்களின் மரண ஓலங்களை அவன் செவிகளுக்குள் ஒலிக்கச் செய்தது. தீயிலிருந்து தப்ப முடியாத புழுக்கள் ஒன்றின் மீது ஒன்றேறி நெருப்பை உதற அம்மா வெகு சுவாரசியமாய் மரத்தைச் சுற்றி சுற்றி வந்தாள். மரண ஓலங்களால் கபாலம் சுக்கு நூறாய் வெடிக்கவிருந்த தருணத்தில் ஓடிச் சென்று தீப்பந்தத்தைப் பறித்தான். திடுக்கிட்ட அம்மா என்னவென்று புரியாது விழிக்க கிணற்றுக்குள் தீப்பந்தத்தை வீசியெறிந்தான். ஒரு தாமரை இலையாய் தலை குப்புற மிதந்திருந்த பாபுவின் முதுகில் தீப்பற்றி எரிய அவனது பேரைச் சொல்லிக் கூச்சலிட்டவாறு கிணற்றுக்குள் குதித்தான். சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த கரிய உடல்கள் நீரின் ஆழத்திற்குள் அவனது கால்களைப் பிடித்திழுத்தன. அம்மா மாரில் அடித்துக் கொண்டு கதறினாள். உள்ளீடற்ற உருளையான கிணற்றுச் சுவர்கள் எதிரொலித்த அம்மாவின் அலறல் ஓசை தண்டுவடத்திற்குள் ஆணிகளைச் சொருகி சுத்தியால் அடிப்பது போல் அவனுள் இறங்கியது. பதைபதைப்போடு எட்டிப் பார்த்த தலைகள் உருவாக்கியிருந்த வட்டத்தின் நடுவே தெரிந்த துண்டு நீலவானம் மீட்சிக்கான நம்பிக்கையாய் அவனுள் மிஞ்சியிருந்தது. ஆனால் கால்களைச் சுற்றிய சங்கிலிகள் அவனை ஆழத்திற்குள் இழுத்தன. பனிக்குடத்தில் கரணமிடும் சிசுவைப் போல வட்டமிட்டவன் உந்து விசையெது ஈர்ப்பு விசையெது எனப் புரியாது குழம்பிப் போனான். வேறோர் உலகிற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை திறந்து கொண்டதை உணர்ந்தவனாய் கருந்துளையின் ஆழத்தை நோக்கி நீந்தினான். செவிப்பறைகளை கிழியச் செய்யும் உயரழுத்தத்தால் உணர்விழந்தவனை ஊர்க்காரர்கள் ஒன்று கூடி கயிற்றால் மீட்டனர். யாரோ வைத்த செய்வினை தங்கள் குடும்பத்தை ஆட்டுவிப்பதாக குளிரில் நடுங்கிய அவனது உடலை கட்டிக் கொண்டு அம்மா அழுதாள்.

6

வருடங்கள் சர்க்கரை வியாதிக்காரனின் மூத்திரப்பையைப் போல் விரைவாய் கழிந்தன. இரவுகளில் மாதவி அவனருகில் அமர்ந்துவிட்டுச் செல்வாள். அவளது அருகாமைக்கு தன்னைப் பழக்கப் படுத்திக் கொண்டான். மறு திருமணம் குறித்து சற்றும் அக்கறை கொள்ளாதவனாய் அவனிருக்க விதியின் பகடைக் காய்கள் அவனை அடுத்த நகர்வை நோக்கிச் செலுத்தியது.

தனலெட்சுமி புதுக்கோட்டையில் அவன் மகள் படிக்கும் பள்ளியில் ஆசிரியை. ஒரே ஊர்க்காரி. ஐந்து பெண் குழந்தைகளில் கடைசியாகப் பிறந்தவள். முதல் நால்வருக்கும் திருமணமாகி முடிய அவளுக்கு முப்பத்தி ஆறு வயதாகியிருந்தது. மாலை பள்ளி முடிந்ததும் ஒரு தனியார் பயிற்சி வகுப்பு நிறுவனத்தில் வகுப்பெடுத்துவிட்டு அவனது ஆட்டோவில் ஊர் திரும்புவாள். அவன் மீது அவளுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட அவள் முதிர்கன்னியாய் இருப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் காரணம் இருந்திருக்கவில்லை. இருவீட்டாரும் சம்மதம் தெரிவித்து நிச்சயத்திற்கு நாட்கள் குறிக்கத் தயாராகினர்.

மறுநாள் நிச்சயத் தேதியை அம்மா அவனிடம் சொல்ல மாதவியின் பெயரைச் சொல்லி அழ ஆரம்பித்தான். அம்மாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இருப்பினும் மாதவிக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்கை செய்து விடுவோம் என்றாள்.

சதுரக் கட்டத்திற்குள் அமர்ந்தவாறு மந்திரங்களை ஓதிய புரோகிதன் அவன் முன் ஒரு தட்டில் சோற்றுப் பிண்டங்களை அடுக்கியிருந்தான். சடங்குப் பொருட்களை அவன் ஆற்றில் கலக்கச் சொன்னதும் சில்லிட்டிருந்த நதியில் விஜயன் இறங்கினான். கடலை அடைந்த நதி மீண்டும் தனது மூலத்தை நோக்கி வேறு பாதையில் பயணித்ததைப் போல் சுழலுக்குள் சிக்கியிருந்த தனது வாழ்வில் அவன் நதியாய் மீண்டும் கடலுக்காக ஏங்கியிருந்தான்.

மாதவிக்கான கிரியை முடிந்து ஒரு வாரமாகியது. என்ன நேர்ந்தாலும் இமைகளைத் திறப்பதில்லை என்ற முடிவோடு இரவுகளைக் கடந்துவிட்டான். அன்றிரவு தனலெட்சுமியை ஆட்டோவில் அழைத்து வருகையில் காமம் ஒரு தினவாய் உள்ளிருந்து அவனை அரிக்கத் தொடங்கியது. திருவரங்குளத்தை தாண்டி வலது புறம் தைலமரக் காடுகளும் இடதுபுறம் முந்திரி தோப்புகளும் இருந்த பகுதியில் சென்று கொண்டிருந்தனர். இடப்புறம் இத்திமரத்தின் அருகிலிருந்த ஒரு பாதைக்குள் வண்டியை திருப்பினான். கண்ணாடியில் தனலெட்சுமியைப் பார்க்க இதற்காதத் தான் காத்திருந்தவளாய் அவளது பார்வை அவனை உசுப்பேற்றியது. ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியதும் தனலெட்சுமியின் கையைப் பற்றியவாறு முந்திரி தோப்பிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவனைப் பின் தொடர்ந்தது ஒரு நிழலுருவம். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் முழுவட்டமாய் காட்சியளிக்கக் காத்திருந்த நிலவு பிரகாசமான வெண்ணிற ஒளியை அந்நிலப்பரப்பு முழுதும் பொழிந்தது. சிறுசிறு குன்றுகளாய் முந்திரி மரங்கள் தரை முழுதும் படர்ந்திருந்தன. வலதுபுறம் கம்பிவேலியின் அருகே தனித்து நின்ற தைலமரத்தின் உச்சாணிக் கொம்பில் அந்த நிலா இருந்தது. தைலமரத்திலிருந்து இரண்டு பெரிய கிளைகளை ஒடித்தான். பட்டியக் கற்களின் இடையே அமைக்கப் பட்டிருந்த கம்பி வேலியில் ஒரு பறவையின் சிறகசைப்புக் கேட்டது. கம்பிவேலியில் கட்டப்பட்டிருந்த வலையில் ஒரு கவுதாரி அகப்பட்டிருந்தது. கொம்பிலிருந்து தைல இலைகளைப் பறித்து தரையில் பரப்பினான். தனலெட்சுமியும் எதற்கெனப் புரிந்தவளாய் அதையே செய்தாள். சிறிது நேர இடைவெளிகளில் ஒரே இடத்தில் படபடவென அடித்துக் கொண்ட கவுதாரியின் சிறகசைப்புகள் கேட்டன.

உடல்கள் தரையில் உராய்ந்து நோகாதவாறு இலைகளை மெத்தைகளாய் பரப்பிக் கொண்டனர். நிலவில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த தனலெட்சுமியின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். பல வருடங்களாக காத்திருந்த விரகதாபம் அவள் கண்களில் தெரிய அவனது பக்கவாட்டுப் பார்வைப் புலனில் ஒரு கரிய உருவம் நிழலாடியது. தனலெட்சுமியின் மீது தனது கைகள் படாமல் தலையை மட்டும் சாய்த்தவாறு அவளது மேலுதட்டை உதடுகளால் கவ்வி பிறகு விடுவித்தான். திறந்து கொண்ட அவளது உதடுகள் தும்பியின் சிறகுகளாய் துடித்தன. இந்த முழுஇரவும் நமக்காகத்தான் என்பதாய் அவர்கள் சமவெளியில் பாயும் நீரோடையாய் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர். ஆடைகளைக் களைந்தவாறு தைல இலைகளாலான படுக்கையின் மீது அவள் சாய ஒரு திராட்சைக் கொடியாய் அவள் மீது படர்ந்தான். அவள் உடல் முழுதும் அவன் உதடுகளைப் பதிக்க அவளின் முனகல் கள்பானையில் நுழைந்த தேனீயின் ரீங்காரமாய் அவ்விடத்தைச் சூழ்ந்தது. பறக்க முடியாத கவுதாரி இறகுகளின் படபடப்பு ஓசையோடு தனலெட்சுமியை அவன் தழுவிக் கொண்டிருந்தான். தேனீயின் ரீங்காரம் சற்றென நிற்க ஏனென்று புரியாமல் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வலது புறம் திரும்பியிருந்த அவளது முகம் அதிர்ச்சியில் சிலையாகியிருக்க விரகதாபம் வடிந்த கண்கள் அச்சத்தில் உறைந்திருந்தன. அவள் பார்வைத் திசையில் அவன் தலை திருப்ப மாதவி கரிக்கட்டையாய் உதிரக் கண்களுடன் வெறித்திருந்தாள். எல்லாம் பிரமையென மனதில் முனுமுனுத்தவாறு தனலெட்சுமியின் பார்வை தன் மீது விழுமாறு அவளது தலையைத் திருப்பினான். ஆனால் அவளது தலை அனிச்சையாய் மாதவியின் உருவத்தை நோக்கியே திரும்பியது. பறக்க இயலாத கவுதாரி மீண்டும் தன் சிறகுகளை படபடத்தது. இதை எப்படியாவது கடந்து விட வேண்டுமென அவளது வழவழப்பான தொடைகளை வருடியவாறு கூபகத் தசைகள் இளக கால்களை விரித்து யோனிக்குள் தன் ஆள்காட்டி விரலை நுழைத்தான். முழுதாய் உள்நுழைந்து மீளவும் ஆள்காட்டி விரலோடு நடுவிரலையும் சேர்த்தவாறு உள்நுழைத்தான். தனது தடித்த குறியை தற்போது அவளது யோனி உள்வாங்குமென அறிந்து கொண்டவன் மெதுவாய் அவளது நிதம்ப துவாரத்தின் வழி தனது குறியை நுழைத்தான். தீக்கங்குகளால் கனகனத்துக் கொண்டிருந்த அடுப்பிற்குள் குறியை நுழைத்தது போன்ற கொதிப்பு அவன் உயிர்நாடியில் பரவியது. உயிர் உணர சாத்தியமான அதீத வலியை உணர்ந்தவனாய் கண்களை மூட வெடித்துச் சிதறும் வின்மீன்களின் பிம்பங்கள் தோன்றின. அலறியவாறு அவளது நிதம்பத்திலிருந்து வெளியில் இழுத்த அவனது குறியானது தீயில் வெந்து முழுதாய் தோலுரிந்து இரத்தச் சிவப்பாய் இருந்தது. புகை மெல்லிய நூலாய் கசிந்த தனது குறியைப் பார்த்து அவன் கதற தனலெட்சுமியின் யோனிக்குள் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீயின் சுவாலை சர்ப்பத்தின் நாவாய் அவனைத் தீண்ட முயற்சித்து மீண்டும் அவளது நிதம்பத்திற்குள் உள்ளடங்கியது.

***

பாரம் ( சிறுகதை ) அறிமுகப் படைப்பாளி – வினோத் ராஜ்

images (38)

கிட்டத்தட்ட மணி ஒன்றை நெருங்கியிருந்தது. இன்று அப்பாவைக் கூப்பிடக் கூடாது என்ற முடிவுடன் கடைசி இரயிலிலிருந்து இறங்கிய அவன், இருப்புப்பாதைகளைக் குறுக்காகக் கடந்து ஒரு குறுக்கு சந்தின் வழியாக வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். நேரம் தவறிவரும் ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்குள் எப்போதுமொரு சங்கடம் நுழைந்து அவனை இம்சித்தபடியிருக்கும். அது, பூட்டப்பட்டிருக்கும் கதவுகளுக்கு முன்பாக நின்றுக்கொண்டு ‘அப்பா… அப்பா…’ என்று குரல் கொடுத்து தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவை எழுப்பி கதவைத் திறக்கச் சொல்வது. ரொம்பவும் தாமதித்து வரும் பெரும்பாலான எல்லா நாட்களிலும், கதவுகளுக்கு முன் வந்து நிற்கும் அவன் ‘அப்பா… அப்பா…’ என்று மட்டுமே குரல் கொடுக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தான். ஓரிரு சமயங்களில் மட்டுமே பெருந்தயங்களுடன் அண்ணனை அழைத்து குரல் கொடுப்பான். அவனது அக்கா தன் குழந்தைகளுடன் விடுமுறையைக் கழிக்க வந்திருக்கும் சமயங்களில் மட்டும் அவளது இருப்பை உறுதிச்செய்துக்கொள்ளும் அவன், மற்ற யாரையும் தொந்தரவு செய்ய மனமற்று அவளை அழைத்து கதவைத் திறக்க சொல்வான்.

பெரும்பாலும் அவன் தன் அம்மாவை அழைப்பதைத் தவிர்ப்பான். காரணம், அவன் வயதுடைய பிள்ளைகள் எல்லாம் ‘ஒன்பது முதல் ஐந்து’ என்று நேரத்துக்கு வேலைக்குப் போய் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருக்க, ‘தூக்கத்தையும் உடலைக் கெடுத்துக்கொண்டு நாய்ப்போல அலையும் இந்தச் சினிமா பொழப்பெல்லாம் இவனுக்கு மட்டும் எதற்கு?’ எனும் குறை அவனிடத்தில் அவனுடைய அம்மாவுக்கு உண்டு. அதுமட்டுமில்லாமல் அவனது தாமதமான வருகைகள் குறித்து அவளுக்கு எப்போதுமொரு பயமும் இருந்து வந்தது. அதனால் நடுநிசியில் வந்து நிற்கும் அவனுக்கு அவளிடமிருந்து நிறைய வசவுகள் கிடைக்கும். அதனால் அவளைத் தொந்தரவு செய்து அவளது கோபத்துக்கு மேலும் ஆளாக கூடாது என்பதிலும் அவன் எப்போதும் கவனமாக இருப்பான். அதனால் அவனது குரல் ‘அப்பா…’ என்றே எப்போதும் எழும்.

எப்போதும் அவனது அப்பா, நடுநிசியில் வந்து குரல் கொடுக்கும் அவன் குரலுக்குச் செவிச்சாய்த்து ஒரு கடமையைப் போல கதவுகளைத் திறந்துவிடுவார். உள் நுழையும் அவனிடம், முதல் வார்த்தையாக ‘சாப்ட்டிய்யாடா?’ என்ற வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து கேட்க அவருக்கு வேறெதும் கேள்விகள் இருக்காது. அவன் சாப்பிடாவிட்டாலும்கூட, ‘ம்… சாப்ட்டேன்…’ என்று சொல்லி ஒரு தலையசைப்புடன் கழிவறைக்குள் நுழைந்து கைக்கால்களைக் கழுவ துவங்குவான். ஆனாலும் அவருக்குத் தெரியும் அவன் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டான் என்று. மேசையிலிருக்கும் சாப்பாட்டைத் திறந்து வைத்துவிட்டு, ‘சாப்ட்டு தூங்குடா…’ என்று சொல்லிவிட்டு அவனது அப்பா மீண்டும் கதவுகளைப் பூட்டிவிட்டு உள்ளே சென்று படுத்துக்கொள்வார். அடிக்கடி தொடரும் இதுமாதிரியான நடவடிக்கைகள் குறித்து அவனது மனதில் பல்வேறு எண்ணங்கள் எழுந்தடங்கும்.

அவனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வடபழனியிலேயே அறையெடுத்து தங்கிவிட்டால், இந்த மாதிரியான சங்கடங்களெல்லாம் அவனுக்கு இருக்காதுதான். ஆனால் அவன், குடும்பத்தைவிட்டு தனியாக அறையெடுத்து தங்குவதில் அவனது அம்மாவுக்குத் துளியும் விருப்பமே இல்லை. எந்நேரமானாலும் அவர்களுக்கு அவன் வீடுத்திரும்பிவிட வேண்டும், அவர்களின் அருகாமையிலேயே அவன் இருக்க வேண்டும். அதுமட்டுமில்லாமல் வீட்டிலிருக்கும்போதே பசியற்று சரியாக சாப்பிடாமல் அலைவுறும் அவனது உணவுப்பழக்கம் குறித்த பயம்வேறு அவர்களுக்கு இருந்தது.

அந்த நடுநிசி இராப்பொழுதில் சாலை யாருமற்று வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. சோடியம் மின்விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், அந்தச் சாலையைப் பார்ப்பதற்கு எப்பவும் போல அவனுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அந்தத் தனிமையான நடை, ஒரு தாய் சோர்வுற்றிருக்கும் தன் குழந்தையைத் தேற்றுவதைப் போல அவனது மனதைத் தேற்றி ஆறுதல் படுத்தியது.

கொஞ்ச தூரத்தில், ஒரு நாய்க்குட்டியொன்று ‘வ்ம்… வ்ம்… வ்ம்…’ என்று முணகியபடி சாலையில் அலைந்து திரிவதைப் பார்த்தவன், அது தன் தாயைப் பிரிந்து தேடி அலைவதை உணர்ந்து பரிதாபப்பட்டான். வாலை ஆட்டியபடியே அந்தக் குட்டி அவனைப் பார்த்து மேலும் மேலும் முணகத் துவங்கியது. அது அவனை நோக்கி ஆவலுடன் ஓடிவந்தது. அவன் கால்களையே சுற்றி சுற்றி வந்தபடி இருந்தது. தலை நிமிர்ந்து அவனைத் தன் கண்களால் ஊடுருவியபடியே இருந்தது. ஒரு கணம், குனிந்து அதைப் பார்த்து ‘என்னாடா? என்ன வேணும்?’ என்று கேட்டு உதடுகளைக் குவித்து மெல்லிதாக விசிலடித்து அதைத் தடவிக்கொடுத்தான் அவன். அந்தக் குட்டி தனக்கு ஓர் ஆறுதல் கிடைத்துவிட்டது என்ற பாவனையிலும் சந்தோஷத்திலும் முணகியபடியே கண்களை மூடிமூடித் திறந்தது. சுற்றிலும் பார்த்தான். எங்கும் வெறுமை பரவியிருந்தது. அந்த நாய்க்குட்டியைச் சைகையால் அழைத்தபடியே முன்னோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். நாய்க்குட்டி வாலையாட்டியபடி அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது. இந்தக் குட்டியைப் போல இதைத் தேடி இதன் தாய் எங்கு அலைந்துக்கொண்டிருக்கிறதோ என்று யோசித்தபோது அவனுக்கு ரொம்பவும் வருத்தமாக இருந்தது.

தெருமுனைக்கு அருகாக வந்தபோது பூட்டப்பட்டிருந்த மளிகைக்கடைக்கு முன்பாக அமர்ந்தபடி மூன்று பேர் மதுவருந்திக் கொண்டிருந்தது அவனுக்குத் தெரிந்தது. எல்லா நாட்களிலும் யாராவது அந்தக் கடைக்கு முன்பாக தங்களது இருச்சக்கர வாகனங்களை நிறுத்திவிட்டு மதுவருந்தியபடி உரையாடும் காட்சிகளைப் பார்க்க முடியும். அவன் அவர்கள் யாராக இருப்பார்களென்ற யோசனையுடன் முன்னகர்ந்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுடன் சேர்ந்து அந்த நாய்க்குட்டியும் தொடர்ந்து வந்துக்கொண்டே இருந்தது. மதுவருந்திக்கொண்டிருந்தவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடம் முழுக்க இருள் நிரம்பியிருந்ததால், அவனால் அவர்களைச் சரியாக அடையாளம் கண்டுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் அவர்களை நெருங்கியபோது அவர்கள் இவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார்கள். இவனுக்குத் துணையாக வந்துக்கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டியை அவர்களில் ஒருவர் ‘ஜூ… ஜூ…’ என்று ஒரு முறுக்கை நீட்டி அழைக்க அவருக்கு அருகாக ஓடியது. அவரது கையிலிருந்து முறுக்கைக் கவ்விக்கொண்டது அது. அவர் அதைத் தூக்கி மடியில் கிடத்திக்கொண்டுத் தடவி கொடுக்க ஆரம்பித்தார். இவனைவிட்டு அவரிடம் ஒட்டிக்கொண்ட அந்த நாய்க்குட்டியின் மீது இவனுக்கு வருத்தம் உண்டானது. அவன் அதை அழைப்பதா வேண்டாமா என்று ஒருகணம் யோசித்துவிட்டு வேண்டாமென்று நடக்கத் துவங்கினான்.

வீட்டின் வெளிப்புறத்திலிருக்கும் இரும்புக்கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். அப்பாவைக் கூப்பிடக் கூடாது என்று நினைத்தபடியே வந்தவனுக்கு வேறு வழியே இருக்கவில்லை. அவரைத்தான் கூப்பிட வேண்டியிருந்தது. காலிங் பெல் என்று அவனது வீட்டுக்கு எதுவும் இல்லாதபடியால், பூட்டப்பட்டிருக்கும் வாசற்கதவுக்கருகாக சென்று ‘அப்பா… அப்பா…’ என்று இரண்டு தடவைகள் குரல் கொடுத்தான். பதிலேதுமில்லாததால் மீண்டுமொரு முறை உரத்த குரலில் அழைத்து பார்த்தான். வெளிப்பக்கமிருந்த தாழ்ப்பாளைச் சத்தமாக தட்டினான். எதற்கும் பதில் குரல் கேட்கவே இல்லை. ஒரு வேளை அப்பா ஆழ்ந்து தூங்கியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் எழ அவரைத் தொந்தரவு செய்ய மனமற்றவனாக மீண்டும் அவரை அழைப்பதைத் தவிர்த்து, ஜன்னல் வழியாக ஹாலில் படுத்திருக்கும் அண்ணனைக் கூப்பிடலாமென்று ஜன்னலுக்கு அருகாக வந்து எட்டிப்பார்த்தான். அவன் நினைத்தது மாதிரியே அவனது அண்ணன் ஹாலில்தான் படுத்துக்கொண்டிருந்தான். அண்ணனின் பெயர் சொல்லி அவனைச் சத்தமாக கூப்பிட்டான். அவனது குரல், கம்பெனிக்குப் போய்வந்து அசதியுடன் படுத்திருக்கும் அவனது அண்ணனின் செவிகளை எட்டவே இல்லை.

இந்தக் கணத்தில் அம்மாவை அழைக்கலாமா என்ற யோசனை அவனுக்கு வந்தது. கூடவே சில நாட்களுக்கு முன்பு அம்மா, பேச்சோடு பேச்சாக ‘தெனமும் நீ இப்படியே வந்துட்டிருந்தா ஒரு நாள் அப்பாவும் உனக்குக் கதவைத் திறக்காம விட்டுடப்போறாரு பாரு… என்னைக் கூப்ட்டாலும் நான் வந்து தெறக்கமாட்டேன்… அப்புறம் நீ வெளியில திண்ணையிலத்தான் படுத்துக்கெடக்கனும்… ஒரு நாள் இது நடக்கப்போகுதா இல்லையான்னு பாரு…’ என்று சொல்லியதும் நினைவுக்கு வந்தது. அம்மாவின் அந்த வார்த்தைகள் அந்தக் கணத்தில் ஓர் அசிரிரீ போல காதில் கேட்கத் துவங்கியது. அந்த வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் அவனது காதில் ஒலிக்க மனம் சஞ்சலப்பட ஆரம்பித்தது. ஏனென்றே தெரியாமல் வழக்கத்துக்கு மாறாக அவனுக்குள் கோபம் மூண்டது. அந்தக் கோபம் பாரப்பட்சமில்லாமல் எல்லாரின் மீதும் அவனுக்கு இருந்தது. ‘ஏன் கதவைப் பூட்டி வைத்தார்கள்? எத்தனை மணியானாலும் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவேன் என்று இவர்களுக்குத் தெரியாதா? கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தால்தான் என்ன? எந்தத் திருடன் வந்து புகுந்துவிடப்போகிறான்? நான் அவஸ்தைப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் வேண்டுமென்றே இப்படியெல்லாம் செய்கிறார்களா?’ என்றெல்லாம் அவனுக்குத் தோன்றியது.

திடீரென்று ‘கிருபா…’ என்று அவனை அழைக்கும் ஒரு குரல், அவனுக்குப் பின்னாலிருந்து கேட்க, பதற்றமாகி அவன் திரும்பிப்பார்த்தான். பக்கத்து வீட்டு அண்ணன் நின்றுக்கொண்டிருந்தார்.

‘என்னப்பா? யாரும் கதவைத் திறக்கலயா?’

‘ஆமாண்ணா… ரொம்ப நேரம்மா கூப்டுட்டே இருக்கேன்… யாரும் எழுந்துறக்கவே இல்ல…’

‘நல்லா தூங்கிட்டு இருப்பாங்க போல…’

‘இல்லண்ணா… என்னோட கொரல கேட்டும் கேக்காத மாதிரி இருக்காங்கண்ணா… வேணும்னேதான் இப்டி பண்றாங்க…’. வெறுப்பில் அவனிடமிருந்து வார்த்தைகள் சிதறின.

‘ சரி நீ வா! எங்க வீட்ல வந்து படுத்துக்க…’

‘இல்லைண்ணா… பரவால்ல… நான் போன் பண்ணி அண்ணனை எழுப்பிக்கிறேன்… நீங்கப் போங்கண்ணா…’ என்று அவரிடம் சொன்னான். அவரும் அதற்குமேல் அவனை வற்புறுத்த இயலாமல், தனது வீட்டுக்குப் போய்விட்டார். இவன் விறுவிறுவென்று கோபத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தான். வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து போன்னை எடுத்து அக்காவுக்கு டயல் செய்தான். அவனது அக்கா வீடு அவனது வீட்டிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில்தான் இருந்தது. அதனால் அவளது வீட்டுக்குப் போய்விடலாமென்ற எண்ணத்தில் அவளை அழைத்தான். இடையில் அவனுக்கு சில எண்ணங்கள் எழுந்தன. இந்த நடுநிசியில் அக்காவுக்குப் போன் செய்தால் என்ன ஏதென்று அவள் பயந்துவிடமாட்டாளா? அதுமட்டுமில்லாமல், இந்த வேளையில் சென்றால் மாமா என்ன நினைப்பார்? இத்தகைய எண்ணங்களுக்கு மத்தியிலும் அவன் அக்காவின் அழைப்பைத் துண்டிக்கவில்லை. அவளிடம் பேசுவது மனதையாவது கொஞ்சம் சமநிலைப்படுத்தும் என்று நம்பினான். அவனது அழைப்பு ஏற்கப்படவில்லை. நிச்சயம் அக்கா ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்க வேண்டுமென்று அவனுக்குத் தோன்றியது. இவனுக்கு மேலும் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இலக்கற்று நடக்க ஆரம்பித்தான்.

தெருமுனை மளிகை கடைக்கு எதிராக கசக்கியெறியப்பட்ட பிளாஸ்டிக் குவளைகளும் தண்ணீர் பாக்கெட்டுகளும் மூன்று மதுப்புட்டிகளும் கிடந்தன. அங்கு மதுவருந்திக்கொண்டிருந்த நபர்கள் கிளம்பிவிட்டிருந்தார்கள். கூடவே நாய்க்குட்டியையும் காணவில்லை. அவர்களில் யாராவது ஒருவரைப் பின்தொடர்ந்துதான் அது போயிருக்க வேண்டுமென்று இவனுக்குப்பட்டது. அந்த நாய்க்குட்டியைப் போல அலைவுறும் தனது வாழ்க்கையைக் குறித்து அவன் அந்தக் கணத்தில் நொந்துக்கொண்டான்.

மீண்டும் அக்காவுக்குப் போன் செய்தான். இந்த முறை அவனது அக்கா அழைப்பை ஏற்றாள்.

“ஹலோ… அக்கா…”

“என்னடா கிருபா?” அவளது குரலில், அவன் நினைத்தது போலவே ஒரு பதற்றம் தொற்றியிருந்தது.

“பயப்படாத…ஒன்னுமில்ல… வீட்டுக்கு இப்போதான் வந்தேன்… வீட்ல யாருமே கதவைத் திறக்கல… செம கடுப்பா இருக்கு… வேணும்னே என்னை சாவடிக்கறாங்க… அதான் உங்க வீட்டுக்கு வரேன்… கதவைத் திறந்தே வை…” அவன் அழுதுவிடும் மாதிரியான குரலில் சொன்னான்.

“டேய்… இந்நேரத்துல எப்படிடா வருவ?”

“நான் நடந்தே வரேன்… நீ போன்னை வை…” என்று சொல்லி அவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

சதா அலைவுறும் தனது வாழ்க்கை குறித்த அவநம்பிக்கைகள் அவனுக்குள் பெருக ஆரம்பித்தன. எதற்காக இப்படியெல்லாம் அலைந்துக்கொண்டிருக்கிறோம்? அம்மா சொல்வதைப் போல, சீரான நேரத்துக்குப் போய் வரும் மாதிரியாக ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொண்டால்தான் என்ன? இந்தச் சினிமா பித்து தலைக்கேறியது எப்போது? இந்தப் பைத்தியம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கிறதே தவிர, குறைய ஒரு வழியையும் காணோமே ஏன்?. ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஏற்பட்டன அவனுக்கு.

நடந்தே அவன் தனது அக்காவின் வீட்டை அடைந்திருந்தான். வெளியில் லைட் எரிந்துக்கொண்டிருந்தது. வாசற்கதவு திறந்திருந்தது. தனது மாமாவின் பைக் இல்லாததை அப்போதுதான் அவன் கவனித்தான். ‘நல்ல வேளை… அவர் இல்லை… அனேகமாக அவர் எதாவது வேலையாக அவரது கிராமத்துக்குப் போயிருக்க வேண்டும்… இன்று இருந்திருந்தால் அசிங்கமாக இருந்திருக்கும்…’ என்று நினைத்துக்கொண்டான். கேட்டைத் திறந்து உள் நுழைந்து மாடிப்படிகளுக்கு கீழாக இருந்த வெளிக்கழிவறையில், கால் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டான். அவனது அரவத்தை உணர்ந்த அவனது அக்கா, வெளியில் வந்து நின்றாள். அவளது முகம் வாடிப்போய் இருந்தது. அவன் செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு வீட்டுக்கு உள்ளே நுழைந்தான். அவளது அக்கவைப் பார்த்து பொய்யாகப் புன்னகைத்தான்.

அவள் கோபத்தில், ‘சிரிக்காத கிருபா… பத்திக்கினு வருது…’ என்றாள். அவன் மௌனமாகி ஷோபாவில் சாய்ந்தான். அவள் சமையலறைக்குள் நுழைந்து அவனுக்கு ஒரு தட்டில் சாப்பாடு போட்டு கொண்டு வந்து தரையில் வைத்தாள். சாப்பாடு, அவனுக்காகவென்று அப்போதுதான் வடித்திருக்க வேண்டும். சாப்பாட்டிலிருந்து ஆவி பறந்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தான். ஒரு சொம்பில் நீரையும் ஒரு சிறு தட்டில், அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த ஆம்லேட்டையும் கொண்டு வந்து வைத்தாள். ஒரு கிண்ணத்தில் குழம்பைக் கொண்டு வந்து அவனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்துக்கொண்டாள். அவனுக்குக் குழம்பை ஊற்றினாள்.

“மாமா ஊருக்குப் போயிருக்காரா?” சூடான சாப்பாட்டைப் பிசைந்தபடியே அவன் அவளிடம் கேட்டான்.

“நேற்றுதான் போனார்… நாளைக்கு வந்துடுவார்…” என்றாள் அவள்.

அவன் தலைத்தாழ்ந்தபடியே சாப்பிட ஆரம்பித்தான். திடீரென அவனது அக்கா, விசும்பியபடியே “உனெக்கெதுக்குடா இந்தப் பொழப்பு?” என்று கண்ணீருடன் அவனைப் பார்த்து கேட்டாள்.

“இப்போ எதுக்கு நீ அழற?”

“பின்ன… இந்நேரத்துல நாய் மாதிரி நடந்தே ஓடியாறயேடா… எப்படி இருக்கும்? வயிறெல்லாம் எரியுது…”

அவன் பதிலேதும் சொல்லாமல் மௌனமானான்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் படுக்கையறையில், அக்கா மகள்களுக்கு அருகாகப் போய் படுத்துக்கொண்டான். அவனது அக்காவும் உடன் வந்து படுத்துக்கொண்டாள். இருவருக்குமே தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. அவன் நிறைய யோசனைகளில் உழன்றுக்கொண்டிருந்தான்.

‘அப்பா ஏன் இன்று கதவைத் திறக்கவில்லை? நான் கூப்பிட்டது உண்மையில் அப்பாவுக்குக் கேட்கவில்லையா? இல்லை… அம்மா அன்று சொன்னது போல அவர் கேட்டும் கேட்காத மாதிரி இருந்துவிட்டாரா? அப்படி நடந்துக்கொள்ள கூடியவரா அப்பா? நிச்சயம் அப்பா, தன்னை மறந்து ஆழ்ந்து தூங்கியிருக்கவே வேண்டும். இல்லையென்றால், நான் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடி வந்திருக்க மாட்டாரா?’

யோசனைகளுக்கு மத்தியில், திடீரென்று அவனது அலைப்பேசி ஒலித்ததைக் கவனித்தான். அவன் எதிர்ப்பார்த்த மாதிரியே அவனது அப்பாதான் அழைத்தார். அவனது அக்கா எழுந்து பார்த்தாள்.

“ஹலோ…” என்றான் அவன். எதிர்முனையிலிருந்து அவனது அப்பா, “எங்கடா இருக்க? மணி என்ன ஆகுது? ஏன் இன்னும் வரல?” என்று கேட்டார். அவனுக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. யோசித்தான். இவையெல்லாம் நிச்சயம் அப்பாவுக்குத் தெரிய வேண்டாமென்றே நினைத்தான். “இல்லைப்பா… நான் எப்பவோ அக்கா வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்… நாந்தான் உங்களுக்குப் போன் பண்ணி சொல்ல மறந்துட்டேன்…” என்றான். அவனது அப்பா, “சரி…” என்றுவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

அக்காவிடம் சொன்னான், “அப்பாக்கிட்ட நீ எதுவும் சொல்லிடாதே…”. அவனது அக்கா மௌனமாக இருந்தாள். இருவரும் தூங்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

காலையில் அவன் தூங்கி எழுவதற்கு ரொம்பவே தாமதமாகிவிட்டது. அக்கா மகள்கள் இருவரும் பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தனர். அவன் பல் துலக்கி குளித்து முடித்து சாப்பிட உட்கார்ந்தான். அவனது அக்கா அவனுக்குத் தோசையைக் கொண்டு வந்து வைத்தாள். தொட்டுக்கொள்ள சாம்பாரும் சட்னியும்.

அவனுக்குப் பரிமாறியபடியே அவள் அவனிடம் கேட்டாள்.

“நேத்து நீ வீட்டுக்குப் போனப்ப பக்கத்து வீட்டு அண்ணன்ட்ட என்னடா சொல்லிட்டு வந்த?”

அப்போதுதான் அவனுக்கு அந்த விஷயமே நினைவுக்கு வந்தது. அவன் மௌனமாக இருந்தான்.

“அவரு அம்மாப்பாக்கிட்ட சொல்லியிருக்கார்… நீ நைட்டு வந்துட்டு போனன்னு… அப்பா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி போன் பண்ணாரு… நேத்து அவரு வேலை அசதியில கொஞ்சம் குடிச்சிருந்தாராம்… அதான் நல்லா தூங்கிட்டாராம்… நீ கொரல் கொடுத்தது அவருக்குக் கேட்கலையாம்… நான் என்ன வேணும்னேவாம்மா கதவத் திறக்காம இருப்பேன்னு அப்பா எங்கிட்ட கேட்டாரு… அந்த அண்ணன் சொன்னதைக் கேட்டு அம்மாவுக்கும் மனசே சரியில்லையாம்… அழுதுட்டாங்களாம்… வேணும்னேவாடா அவங்க அப்படி பண்ணுவாங்க?” அவனது அக்கா அவனிடம் கேட்டாள்.

அவனது பதிலுக்குக் காத்திருக்காமல் அவள் பேசினாள்.

“அப்பா இனி உனக்குன்னு ஒரு சாவி தந்துடுவாராம்… வீடு பூட்டிருந்தா இனி நீயேதான் தெறந்து வந்துக்கனுமாம்… இனி அவரு உன்னை எதுவும்கூட கேட்டுக்க மாட்டாராம்…” அவள் சொல்லி முடித்தாள்.

அவளுக்குப் பதில் சொல்லும் விதமாக அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவனுக்குச் சாப்பிடவும் பிடிக்கவில்லை. ஏனோ மனசு முழுக்க தாங்க முடியாத ஒரு பாரம் ஏறியிருந்தது அவனுக்குள்.

*****

எல்லை (சிறுகதை ) / ஸிந்துஜா

images (29)

ஸ்ரீமதி இரு பக்க வீடுகளுக்கு இடையே செல்லும் நடைபாதையில் நின்று கொண்டு தலை வாரிக் கொண்டிருந்தாள்,

அந்த ஸ்டோரில் பனிரெண்டு வீடுகள் இருந்தன. வலது பக்கம் ஆறு வீடுகள். இடது பக்கமும் ஆறு. அப்போது காலை மணி பத்திருக்கும். மற்ற குடித்தனங்களில் உள்ள வேலைக்குச் செல்லும் ஆண்களும் பெண்களும் ஸ்கூலுக்குச் செல்லும் குழந்தைகளும் ஒன்பதரை மணி வரை போவதும் வருவதும் ஓடுவதுமாய் அந்தப் பாதையில் கூத்தடிப்பார்கள். அதற்கு மேல் அந்த நடைபாதையில் நடமாட்டம் அதிகம் இராது, சாயங்காலம் எல்லோரும் திரும்பி வரும்
வரை.

ஸ்ரீமதியின் அம்மா இருந்த வரை “யார் கேட்டா இந்த ஆறடிக் கூந்தலை?” என்று குரலில் சற்றுப் பெருமையுடன் குறை கூறிக் கொண்டு அவளுக்குத் தலை வாரி விடுவாள். அவளும் போய்ச் சேர்ந்து ஒரு வருஷமாகி விட்டது. இப்போது ஸ்ரீமதி அண்ணனின் நிழலில் குடியிருக்கிறாள். கோபாலி சாக்பீஸ் செய்யும் பாக்டரி வைத்திருக்கிறான். அது அவர்கள் குடியிருக்கும் சாரியிலிருந்து எதிர் சாரியில் இருக்கிறது. மன்னி டெலிபோன் டிபார்ட்மெண்டில் இருக்கிறாள். அவளுக்கு ஆபிஸ் பானஸ்வாடியில்.
அதனால் எட்டரைக்கே ஸ்கூட்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பி விடுவாள்.

பின்னால் நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. ஸ்ரீமதி திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.அந்த நடை ஒலியை வைத்தே அமிர்தம்தான் வருகிறான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவளைக் கடந்து செல்லும் போது அவள் தோளை இடித்துக் கொண்டு போனான். அவன்
தலையில் பெருங் குண்டான் ஒன்று இருந்தது.

“என்ன பெரிய கமலஹாசன்னு நினைப்பா?” என்று அவள் இரைந்து சொன்னாள்.

“ஆமா இவங்க பெரிய ஸ்ரீதேவி” என்று திரும்பி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அவனது வரிசையான பற்கள் மின்னின.

“சொல்றது சொல்றே. கொஞ்சம் சின்னவளாய் பாத்து சொன்னா என்ன?” என்று அவளும் சிரித்தாள்.

“ஆமா.கமலஹாசனுக்கு வயசு இப்ப இருபது ஆறது பாரு” என்று அமிர்தம் சொன்னான்.

அமிர்தத்துக்கு இருபத்தி ஐந்தோ ஆறோ ஆகிறது என்று கோபாலி பேச்சு வாக்கில் ஒரு நாள் சொன்னது அவள் நினைவில் உறைந்திருந்தது. அவளை விட அவன் ஒரு வயது சிறியவன்.

“போ போ. தலைல பொணம் கனம் கனக்கற குண்டானை வச்சு நின்னுண்டு என்ன வேண்டுதலா பாழாப் போறது?” என்று அவனை அவள் விரட்டினாள்.

“ஆமா. வேண்டுதல்தான்.”

“என்னது?”

“தேவியோட கடைக்கண் பார்வை” என்றான் அமிர்தம்.

“டேய், என்னடா வழில நின்னுண்டு? சீக்கிரம் குண்டான்ல கலரைப் போட்டு கரைச்சு வை. நாளக்கி சென்ட் ஜோசப்லேர்ந்து கலர் சாக்பீஸ் ஆர்டர் வந்திரும் ” என்று குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்ட அமிர்தம் திரும்பிப் பார்த்தான்.

கோபாலி வாசலிலிருந்து உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தான்.

அமிர்தம் சொன்னது அவனுக்கு கேட்டிருக்குமோ என்று ஸ்ரீமதி ஒரு நிமிஷம் சந்தேகப்பட்டாள்.

அமிர்தம் விரைந்து வெளியே சென்றான்.

கோபாலி அவளைப் பார்த்து “ஒரு செக் தரேன். பேங்க் வரைக்கும் போயிட்டு வந்துர்றியா?” என்று கேட்டான்.

அவள் தலை அசைத்தாள். கோபாலி வீட்டுக்குள் சென்றான்.

ஸ்ரீமதி தலையை வாரிப் பின்னி கொண்டை போட்டுக் கொண்டாள். பின் வீட்டின் உட்புறம் சென்றாள். கோபாலி அவளிடத்தில் செக்கைக் கொடுத்து “முடிஞ்சா ஐநூறும் நூறுமா வாங்கப் பாரு. இன்னிக்கி சம்பளம் போடணும். எதுக்கெடுத்தாலும் ரெண்டாயிரம் நோட்டை தூக்கிப் போட்டு உயிரை எடுக்கிறான்கள். நான் பேக்டரிக்கு போறேன். அங்கயே பணத்தை கொண்டு வந்துடேன்” என்று சொல்லி விட்டு வெளியே சென்றான்.

ஸ்ரீமதி புடவை மாற்றிக் கொள்ள பெட் ரூமுக்குச் சென்றாள். அது பெரிதுமில்லாமல் சிறிதும் இல்லாமல் ஒரு நடுவாந்திரத்தில் கட்டின வீடு. அந்த பெட் ரூம் தவிர ஒரு ஹால் கிச்சன் பாத்ரூம் அவ்வளவுதான். அப்பாவும் அம்மாவும் இருந்த வீடு. அந்த ஸ்டோரில் இருந்த முக்கால் வாசிப் பேர் இவள் குடும்பத்தைப் போல் அங்கே முப்பது வருஷமாகக் குடியிருந்து கொண்டிருந்தார்கள். பெட் ரூமை மன்னி தன்னுடைய அறையாக ஆக்கிக் கொண்டு விட்டாள். ஸ்ரீமதியை விட்டால் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? அவள் தினமும் ஹாலில் படுத்துக் கொண்டாள்.

ஸ்ரீமதி ஹாலில் மாட்டியிருந்த கண்ணாடியில் கிளம்புவதற்கு முன்னால் முகத்தை ஒரு தடவை சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டாள் கண்ணாடி ரசம் இழந்து கிடந்தது. ஒரு நேரத்துக்கு அது நெற்றியையும் கண்ணையும் மட்டும் காண்பிக்கும். கண்ணையும் மூக்கையும் பார்க்க வேண்டும் என்றாலோ மூக்கையும் வாயையும் என்றாலோ அதற்கு ஏற்ப அவள் குனிந்தோ நிமிர்ந்தோ தயார் செய்து கொள்ள வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கண்ணாடியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அசைத்து அசைத்து அட்ஜஸ்ட் செய்து பார்க்க வேண்டும். இந்த வீட்டில் இருக்கும் அழகுக்கு இதுவே போதும் என்று கண்ணாடி கூட நினைத்து விட்டதா என்ன?

அவளது உருண்டை முகத்தையும் நறுக்கி விட்டாற் போன்ற நாசியையும் சிவந்த உதடுகளையும் பொறாமையுடன் அவளிடம் விட்டு விட்டுக் காண்பித்தது கண்ணாடி. கண்களைப் பார்த்த போது அவளுக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது. கடைக் கண் பார்வையாமே? ரொம்பப் பொல்லாதவனாகி விட்டான். அமிர்தம் இங்கே வந்து மூன்று வருஷங்களாகி விட்டது. கோபாலியின் பாங்க்டரியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிச்சையை இன்னொரு சாக்பீஸ் கம்பனிக்காரர்கள் நல்ல சம்பளம் தருவதாகக் கூறி இழுத்துக்
கொண்டு போய் விட்டார்கள். அதற்குப் பிறகு கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் கோபாலி திணறி விட்டான்.

பாக்டரியில் முக்கியமானது அடுப்பு வேலை. கோட்டை அடுப்புக்கு முன்னால் நின்று வேலை பார்க்க வேண்டும். வாட்ட சாட்டமான பெரிய இரும்பு வாணலியை -அதைத் தூக்கி வைக்க நாலு கை வேண்டும்-
அடுப்பின் மேல் ஏற்றி ஜிப்சம் கல்லைப் போட்டு வறுக்க வேண்டும். ஆளுயரத்திற்கு எழும்பிச் சீறும் தீயின் ஜுவாலையின் முன்பு மணிக் கணக்கில் நின்று வறுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அரை மூட்டைக் கல் என்றால் ஒரு நாளைக்கு ஐந்து ஆறு மணி நேரமாவது நின்று தீய வேண்டும்.

அமிர்தம் அந்த சமயத்தில் கோபாலியிடம் வந்து சேர்ந்தான். அவன் அடுத்த தெருவில் இருந்தான் காலேஜுக்குப் போய்ப் படிக்க வசதியில்லை என்று வேலை தேடிக் கொண்டிருப்பதாக கோபாலியிடம் வந்து சொன்னான். இரும்பு வாணலியைப் போல அவனும் வாட்டசாட்டமாக இருந்தான். அவனது இறுக்கமான உடல் கட்டும் விண்ணென்றிருந்த கைகளும் கால்களும் தனது வேலைக்கு சரியான ஆள் என்று பார்த்த நிமிஷத்திலேயே கோபாலிக்குத் தோன்றி விட்டது. மறுநாளே அமிர்தம் வந்து வேலைக்குச் சேர்ந்து விட்டான்.

வந்த இரண்டு வருஷத்தில் அவன் அவளது வீட்டில் ஒரு ஆள் போல ஆகி விட்டான். அம்மாவுக்கு அவனிடம் தனிப் பாசம். அதற்கு காரணம் அமிர்தத்தின் அம்மா அவன் பிறந்த சில மாதங்களிலேயே இறந்து விட்டாள். அவன் ஸ்கூல் படிப்பை முடித்த சமயம் பார்த்து அப்பாவும் கண்ணை மூடி விட்டார். பெங்களூரில் இருந்த அவனது சித்தப்பாதான் அவனை மரூரிலிருந்து தன்னுடன் இருக்கட்டும் என்று அழைத்து வந்து விட்டார். தாய்ப் பாசம் அறியாத பிள்ளை என்று ஸ்ரீமதியின் அம்மாவுக்கு அமிர்தத்தின் மேல் அப்படி ஒரு இரக்கம். தவிர அம்மாவின் பிறந்த இடம் தில்லைஸ்தானம். கல்லை விட்டு எறியும் தூரம். தஞ்சாவூர் பாசம் பிச்சுண்டு போறது என்று கோபாலி அம்மாவைக் கேலி செய்வான். பாக்டரி வேலை நேரம் போக மிச்சமிருக்கும் முக்கால் வாசி நேரம் அவர்கள் வீட்டில்தான் இருந்து அமிர்தம் வம்படித்துக் கொண்டிருப்பான்.

அம்மா போனதற்குப் பின் அவன் படிப்படியாக அந்த வீட்டில் இருப்பதைக் குறைத்து விட்டான். அம்மா காண்பித்த நெருக்கத்தை நினைவில் வைத்துக் காப்பாற்ற விரும்பியவன் போல இருந்தான். அம்மாவிடம் இருந்த ஒட்டுதலை அவன் மன்னியிடமிருந்து பெற முடியாது என்று ஸ்ரீமதி ஒரு முறை நினைத்திருக்கிறாள். மன்னி அம்மாதிரி ஒரு தூரத்தைக் காண்பிக்காத போதிலும். ஸ்ரீமதியே ஆரம்பத்தில் அவனால் கவரப்படாதிருந்தாள். எங்கோ தஞ்சாவூர் கிராமத்திலிருந்து வந்து அவர்களை அண்டியிருப்பவன் என்ற ஆரம்ப நினைப்பு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். பெங்களூரின் ஃபாஷனுக்கு ஒட்டாதவன் அல்லது ஓட்ட முடியாதவன் என்கிற உள்மனத் திமிரும் கூட.
ஆனால் பழகப் பழகப் புளிக்காத பாலாகி விட்டான். பின்னாட்களில் அவர்களிடையே இருந்த தோழமைக்கு அவர்களின் வயது காரணமாயிருக்கலாம். ஆனால் இன்று அமிர்தம் சொன்னது கோபாலியின் காதில் விழுந்திருக்குமோ? கோபாலி நடந்து கொண்டதைப் பார்த்தால் கேட்ட மாதிரித் தெரியவில்லை.

***

வங்கியில் பணம் எடுக்க அவ்வளவு சிரமம் இருக்கவில்லை. அவள் கேட்ட ஐநூறையும் நூறையும் தருவதில் பிரச்சினை எதுவும் வரவில்லை. க்யூவில் நின்ற நாட்களை மறந்து விட்டவர்கள் போலத்தான் எல்லோரும் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு பாக்டரிக்குப் போன போது அமிர்தம் மட்டும் இருந்தான். அடுப்பில் ஜிப்சம் வறுபட்டுக் கொண்டிருந்தது. முகத்திலும் அகன்ற மார்பிலும் கைகளிலும் வியர்வை ஊற்றாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட பலமான இரும்புக் கரண்டியை இரு கைகளாலும் பிடித்து பெரிய வாணலிக்குள் இருந்த பொடிக் கற்களை வலது பக்கமும் இடது பக்கமுமாகப் புரட்டிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். இரு புஜங்களிலும் கண்டு கண்டாகத் தெறித்த சதைத் திரள் அவனது வலிமையை எடுத்துக் காட்டுவதாக இருந்தது. தீ ஜுவாலையிலிருந்து கிளம்பிய செந்நிறம் அவன்முகத்தில் ஏதோ ஒளிவட்டம் போல் சுழன்று சுழன்று அடித்தது.

அந்தக் காட்சியில் மனதைப் பறி கொடுத்தவளாய் ஸ்ரீமதி நின்று விட்டாள்.
யதேச்சையாகத் திரும்பிய அமிர்தம் அவள் நின்று கொண்டிருப்பதை பார்த்ததும் திகைத்து விட்டான். வேலையை நிறுத்தி விட்டு அவளருகே வந்தான்.

” நீ எப்படி இங்க? நீ எதுக்கு?” என்று திணறினான்.

“நீ சரியா வேலை பாக்கறயான்னு பாக்க வந்தேன்.”அவள் கண்கள் அவன் மேல் விழுந்து படர்ந்து எழுந்தன.

“நீ என்ன என்னோட பாஸா?” என்று அவன் சிரித்தான்.

“அட. நான் பாஸுக்கும் மேல” என்றாள் அவள்.

மறுபடியும் அவள் பார்வை அவன் மேனியில் ஊர்ந்தது.

“ஒரு நிமிஷம். நா சட்டைய மாட்டிண்டு வந்துர்றேன்” என்று திரும்பினான்.

“உஷ். என் பெர்மிஷன் இல்லாம நகரப்படாது” என்றாள் அவள்.

அவன் மறுபடியும் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்
.
அவன் தடுமாறுவதை பார்க்க அவளுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது.
“சரி, அண்ணா எங்கே?” என்று கேட்டாள்.

” திடீர்னு கிளம்பி மார்க்கெட்டுக்கு போயிருக்கார். காட்போர்டு வாங்கணும்னு. இப்ப வர டயம்தான்”என்றான் அமிர்தம்.

“அண்ணா பணம் எடுத்துண்டு வரச் சொன்னான். சரி நா ஆத்துக்கு போறேன். சாப்பிட வரச்சே பணத்தை எடுத்துண்டு போகட்டும்” என்றாள்
அப்புறம் “இன்னிக்கி என்ன லஞ்சு கொண்டு வந்திருக்கே?” என்று கேட்டாள்.

“இன்னிக்கி ஓட்டல்லதான். சித்திக்கு உடம்புக்கு முடியலன்னு சமையல் ஒண்ணும் பண்ணலே. இங்க வரதுக்கு மின்னாடி நான்தான் நாலு இட்லி வாங்கி குடுத்துட்டு வந்தேன்” என்றான்.

“சரி. அப்ப நீயும் அண்ணா வரும் போது சாப்பிட வா” என்றாள் ஸ்ரீமதி.

“இல்ல வேண்டாம்” என்று அவன் மறுத்தான்.

“ஏனாம்?”

“இல்ல. ரசத்துல உப்பு பத்தாது. குழம்புல கண்ணுலேர்ந்து ரத்தம் வர்ற மாதிரி காரம் இருக்கும்” என்று அவளைப் பார்த்தான்.

“திமிர பாரு. இன்னிக்கு இருக்கு உனக்கு” என்று சிரித்தபடியே அவள் அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

ஆனால் கோபாலியும் அமிர்தமும் சாப்பிட வரும் போது மூன்று மணியாகி விட்டது. அமிர்தம் குண்டானையும் தூக்கிக் கொண்டு வந்தான்.

“குண்டான அப்பறம் மேலே ஏத்திக்கலாம். பசி கொல்றது. வா. சாப்பிட்டுடலாம்” என்று கோபாலி உள்ளே வந்தான்
.
“ஏண்ணா இவ்வளவு லேட்டு? மார்க்கட்டுல லேட்டாயிடுத்தா?” என்று கேட்டபடி இரண்டு தட்டுகளில் பரிமாறினாள்.

“இல்ல. அங்க எல்லாம் வேல சீக்கிரம் ஆயிடுத்து. கொஞ்சம் எஸ்ட்ராவா கல்லை வறுத்து போட்டுடலாம். இங்கதான் திடீர் திடீர்னு மழை வந்து அடிச்சுக்க கொல்லறதேன்னு நின்னோம்.அது இவ்வளவு நேரம் ஆயிடுத்து” என்றான் கோபாலி.

தொடர்ந்து “இன்னும் கொஞ்சம் சாம்பார் விடு சூப்பரா இருக்கு” என்றான்.

ஸ்ரீமதி கோபாலியின் தட்டில் சாதம் போட்டு குழம்பை ஊற்றினாள்.
அமிர்தத்தை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தாள். அவன் சாப்பிட்டு
முடித்திருந்தான். தட்டில் சாதம் போட்டு விட்டு “ரசமா?” என்று கேட்டாள் ஸ்ரீமதி.

அமிர்தம் தலையை நிமிர்த்தாமல் “சாம்பார்” என்றான்.

ஸ்ரீமதியால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. அவள் புடவைத் தலைப்பால்வாயை மூடி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு சாம்பாரை ஊற்றினாள்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் கோபாலி தனக்கு லேசாகத் தலை வலிப்பதாகவும் சற்று நேரம் தூங்கிவிட்டு வருவதாகவும் அமிர்தத்திடம் சொன்னான்.”அதுக்காக நீ உடனே குண்டான மேல எடுத்து வக்யணும்னு பறக்காத. ஒரு பத்து நிமிஷம் உக்காந்து ரெஸ்ட் எடுத்துண்டு அப்புறம் அதை மேலே போட்டுட்டு போ” என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றான்.

ஸ்ரீமதி அமிர்தத்திடம் “அப்பா, கண்ணுலேர்ந்து எவ்ளோ ரத்தம் கொட்டித்து!”என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

“நா அப்போ அப்படி சொல்லிருக்காட்டினா இன்னிக்கு சாம்பாரும் ரசமும் இப்பிடி ஆளை தூக்கி அடிச்சிருக்குமா?” என்று புன்னகை செய்தான்.

“ஏன் மீசைல மண்ணு ஒட்டிருக்கு?” என்று அவள் விரல்களால் அவன் மீசையைச் சுட்டிக் காட்டினாள்.

அவன் உள்ளே ஹால் பக்கம் எட்டிப் பார்த்தான். “எதுவும் நம்பறதுக்
கில்லே” என்றான்.

“என்னது?”

அவன் பாத்ரூம் பக்கம் சென்றான் அவளையும் வருமாறு சமிக்ஞை
செய்தபடி. ஸ்ரீமதி அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள்.

அமிர்தம் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். கோபாலி கேட்டானாம்
‘காலையில் அவர்கள் இருவரும் வழியில் நின்று கொண்டு எதற்கு வம்பளந்தார்கள்? பார்க்கிற குடித்தனக்காரர்கள் என்ன நினைத்துக் கொள்வார்கள்?’ என்று. மத்தியானம் அவள் பாக்டரியில் நின்று கொண்டிருக்கும் போதே கோபாலி வந்து விட்டான். அவள் போன சில நிமிடங்களில் அவன் வந்து அமிர்தத்திடம் அவள் என்ன சொன்னாள் என்று கேட்டானாம். அவள் சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள் என்ற சொன்ன போது நீ எதற்கு அவளிடம் லஞ்சு கொண்டுவரவில்லை என்று சொன்னாய் என்றானாம். சரி இப்போ அவள் கூப்பிட்டதால் வா . இனிமேல் இதெல்லாம் வேண்டாம். வேலையில் கவனமா இரு என்றானாம்.

ஸ்ரீமதிக்கு உடம்பெல்லாம் எரிவது போலிருந்தது. கோபாலி அவன் மனதில் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்? அவளிடம் பேசாமல் அமிர்தத்திடம் ஏன் சொல்ல வேண்டும்? தன்கீழ் வேலை பார்க்கிறவன்தானே என்ற திமிரா?

அவள் அமிர்தத்தைப் பார்த்தாள். கோபாலி விட்ட வார்த்தைகளுக்காவது அவனை ஒரு முறை இறுகக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்று வெறி எழுந்தது.
.
ஸ்ரீமதி ஒன்றும் சொல்லாமல் சுவரைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.

அமிர்தம் கிச்சன் வாசலில் இருந்த குண்டானைத் தம் பிடித்து இழுத்து எடுத்தான். ஒரு ஆள் மாத்திரம் தூக்கக் கூடிய பாத்திரம் அல்ல. ஆனால் அவன் அதை எடுத்துக் கொண்டு போய் உள்ளே இருந்த பரண் மீது வைத்தான். அது பெரிய பரண் இல்லை என்பதால் குண்டானின் முக்கால் பாகம்தான் பரணுக்குள் சென்றது. மீதம் கால் பாகம் துருத்திக் கொண்டு நின்றது. அதை வாகாக நிறுத்தி விட்டு பெரிய மூச்சொன்றை விட்டான்.அவளிடம் சொல்லிக் கொண்டு அமிர்தம் வெளியே போனான்.

ஸ்ரீமதி ஹாலில் இருந்த ஸ்டூலில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். மனது அலை பாய்ந்தது. என்ன வார்த்தை சொல்லி விட்டான் கோபாலி ? பக்கத்தில் குடியிருப்பவர்கள் நினைத்துக் கொள்வார்களாமே ! என்னவென்று? அமிர்தத்திடம் பேசுவதில் என்ன தப்பு கண்டான்?

அவளுக்கு இருபத்தி ஏழு வயதாகிறது. அவள் கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அண்ணனாக என்ன செய்திருக்கிறான்?
அம்மா இருந்த வரைக்கும் பெண்ணுக்கு வயசாகிப் கொண்டிருக்கிறதே என்று மறுகி மறுகி அங்குமிங்கும் மாப்பிளை தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் காலத்தில் அது நடக்கவில்லை. அவள் போய் ஒரு வருஷம் கழித்து மன்னியின் தூரத்து உறவு என்று ஒரு அரைக் கிழவனை புருஷனும் பொண்டாட்டியுமாகத் தேடிப் பிடித்துக் கொண்டு வந்தார்கள்.

“பேங்க்ல ஆபிஸரா நல்ல உத்யோகத்ல இருக்கான். அடுத்த வருஷம் ப்ரமோஷன் கிடைச்சு லண்டனுக்கு போகப்போறான்னு அவா அண்ணா சொல்றார். மெட்றாஸ்ல காரும் பங்களாவுமா கொழிக்கிறா” என்றான் கோபாலி.
அவ்வளவு செழிப்பா இருக்கறவன் எதுக்கு இந்த ஒண்டு குடித்தனக்
காரிய விரட்டிண்டு வரான்னு யோசிச்சியாடா அண்ணா என்று ஸ்ரீமதிக்குக் கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனா அவன்
என்ன பண்ணுவான் என்று பாவமாகவும் இருந்தது.எல்லாம் பொண்டாட்டியாத்தா பெரியாத்தான்னு கால்ல விழுந்து அவ
சொல்றதே தேவவாக்குன்னு இருக்கிறவன்கிட்டே என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்?

“இந்த சம்பந்தம் கிடைச்சா நல்லது” என்று கோபாலி ஸ்ரீமதியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

“சீமதிய பண்ணிக்கறதுக்கு அவனுக்கு கசக்குமா என்ன?” என்று மன்னி சொன்னாள்.

“எனக்குத்தான் கசக்கும்” என்றாள் ஸ்ரீமதி.

மன்னிக்கு முகம் வெளிறிப் போய் விட்டது. சிரிப்பது போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சட்டென்றுஎழுந்து பெட்ரூமுக்குப் போய் விட்டாள்.

கோபாலி ஸ்ரீமதியைப் பார்த்து “ஆனாலும் உனக்கு திமிர் ஜாஸ்தி” என்று மன்னி பின்னாலேயே போய் விட்டான்.

அதற்கப்புறம் இருவரும் அவளிடம் திருமணம் பற்றி பேச்சே எடுக்கவில்லை. ஏதோ அவளே தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும் என்பது போல். அப்படியென்றால் இன்று எதற்கு இந்த சட்டாம்பிள்ளைத்தனம் பண்ண கோபாலி முன் வருகிறான்? இவ்வளவுக்கும் அவள் அமிர்தத்துடன் சகஜமாகப் பழகி வருவது தவிர வேறு கோணங்களை நோக்க அவள் யாருக்கும் எதற்கும் வாய்ப்பளிக்கவில்லையே? அவள் வயதின் காரணமாகவும் அவளுக்குப் பிடித்த மாதிரி பேசவும் நடந்தும் கொள்ளுகிறான் என்பதால் அமிர்தத்தை அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. இதை அடக்க கோபாலிக்கு உரிமை கொடுத்தது யார்? அவளுக்குள் கோபம் முண்டிக் கொண்டு வந்தது
.
***

மன்னி வழக்கம் போல் ஏழு மணிக்குத்தான் வந்தாள் பெங்களூர் டிராபிக்கைத் திட்டிக் கொண்டே. ஸ்ரீமதி வழக்கம் போல மன்னிக்கு காபி போட்டுக் கொடுத்தாள். அப்போது பாக்டரியை மூடி விட்டு உள்ளே வந்த கோபாலி ” எனக்கும் ஒரு ஸ்ட்ராங் காபி குடேன்” என்று ஸ்ரீமதியைப் பார்த்து சொன்னான்.அவள் முகத்தில் எந்த வித அதிருப்தியையும் காண்பித்துக் கொள்ளாமல் இயல்பாக இருந்தாள்.

எட்டு மணிக்கு ஸ்ரீமதி சமையலை முடிந்ததும் மன்னி சாப்பிட உட்கார்ந்து விட்டாள்.அவளுக்கு ஒன்பது மணிக்கு ராணி வாணி பார்த்தே ஆக வேண்டும். “சிந்துபாத்தோட கன்னித் தீவ பீட் அடிச்சிருவாங்க போல இருக்கே” என்று ஒரு நாள் அமிர்தம் சொன்ன போது எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

கோபாலி ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்து கொண்டு அன்றைய கணக்குகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தான். எப்படியும் அவன் கணக்கு தினமும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் முடிந்துவிடாது. உதைத்துக் கொண்டே இருக்கும். அதை முடித்து விட்டுத்தான் சாப்பிட உட்காருவான். இன்றும் அதே மாதிரி ஒன்பது மணிக்கு வந்து சாப்பிட உட்கார்ந்தான்.. ஸ்ரீமதி பாத்திரங்களை ஒழித்துப் போட்டு அலம்பி வைத்து விட்டு ஹாலுக்கு வரும் போது மணி பத்தாகி விட்டது.

அவள் உள்ளே வருவதற்கும் மன்னியும் கோபாலியும் அவளிடம் குட் நைட் சொல்லி விட்டு அவர்கள் அறைக்குப் போவதற்கும் சரியாக இருந்தது. சாதாரணமாக அவள் அரை மணி நேரம் மாற்றி மாற்றி பல சேனல்களில் சுற்றி விட்டு வரும் போது தூக்கம் வந்து விடும். இன்று என்னவோ மனதின் அலைக் கழிப்பில் டி.வி . பக்கம் போக மனம் வரவில்லை.

கூடத்து விளக்குகளை அணைத்து விட்டு அவள் படுத்துக் கொண்டாள். இப்போது அமிர்தம் என்ன செய்து கொண்டிருப்பான் என்று மனதில் கேள்வி எழுந்தது. அவளைப் போல அவனும் அவளைப் பற்றி நினைப்பானோ? அல்லது கோபாலியின் கடும் சொற்களை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பானோ?அவளைப் பார்ப்பதையும் அவளுடன் பேசுவதையும் முடிந்த அளவுக்கு கட்டுக்குள் கொண்டு வர முயற்சித்தால்? அவளுக்குத் தாங்க முடியாத கோபம் கோபாலியின் மேல் ஏற்பட்டது.
அப்போது இரவின் வெளிறிய நிசப்தத்தில் பெட் ரூமிலிருந்து ஒலிகள் கேட்டன. இதற்கு முன்னாலும் கேட்டிருந்த சிரிப்பும் முனகலும் வளை ஒலியும்இப்போது செவிப் பறைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு செல்லும் வலியைத் தருவன போல் ஸ்ரீமதிக்கு இருந்தது. அவளை வலியின் இறுக்கமான பிடியில் தள்ளி விட்டு விட்டு கோபாலி தனது சந்தோஷ உலகில் நடமாடுவது அவளுடைய அடிமனதில் ஆங்காரத்தை உண்டாக்கியது. தொடர்ந்து வந்த ஒலிகளைத் தாங்க மாட்டாதவளாய் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தாள். கூடத்து ஜன்னல் வழியே உள்ளே பரவியிருந்த அரை வெளிச்சத்தில் சுற்று முற்றும் பார்த்தாள்.

கண்ணில் கிச்சன் பட்டது. ஸ்ரீமதி எழுந்து கிச்சனை நோக்கிச் சென்றாள். உள்ளே தரை பாத்திரம் பண்டம் எதுவுமற்று சுத்தமாக இருந்தது. பரண் மேல் இருந்து நீட்டிக் கொண்டிருந்த குண்டான் அடியை இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றினாள். முதலில் இழுத்த போது லேசாக அசைந்து முன் வந்தது.. முழு பலத்தையும் கைகளுக்குள் கொண்டு வந்து கால் பாகத்துக்கும் மேல் பரணிலிருந்து வெளி வந்திருந்த
குண்டானைப் பிடித்து ஒரே தள்ளு !

மிகப்பெரிய சத்தத்துடன் குண்டான் கீழே விழவும் அவள் படுக்கையில் போய்ச் சரியவும் ஒரே நேரமாக இருந்தது. பெட் ரூம் கதவைத் திறந்து “என்னது?என்னது?” என்று அலங்கோலமாக கோபாலி ஓடி வந்தான். மன்னியும் சரி செய்து கொண்டே அவன் பின்னால்.

ஸ்ரீமதி “என்ன ஆச்சு?” என்று திடுக்கிட்டபடி படுக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றாள்.

கோபாலி கிச்சனுக்குள் சென்றான். கீழே கிடந்த குண்டானைப் பார்த்து விட்டு அயர்ந்து நின்றான்.

“இவ்வளவு பெரிய குண்டான் எப்படி கீழே விழுந்தது?” என்று கடுப்புடன் கேட்டான். பாதிக்கப்பட்ட உடலையும் இரவையும் நினைத்துக்
கோபத்தை எறிந்த அவன் முகத்தைப் பார்க்கச் சகிக்கவில்லை.

“ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு” என்றாள் மன்னி.

“ஆமா.எனக்கும்” என்றாள் ஸ்ரீமதி.

கோபாலி அவளை உற்றுப் பார்த்தான். ஸ்ரீமதி சலனமற்ற கண்களுடன் அவனை நேராக நோக்கினாள். .

——

சின்ன அசைவின் பெருங்குரல் ( சிறுகதை ) / நா. விச்வநாதன்

images (23)

வெள்ளைக் குதிரை ஆகாயத்துக்கு எவ்விப் பறந்தது. எவ்வளவு தூரம். மேகங்கள் வரையா. அதையும் தாண்டி எட்டினமட்டுமா. யாரால் சொல்ல இயலும். அதன் இயல்பு தெரிந்தவர் யாருளர். தாயீ.. தாயீ… என்றழைப்பது யாராக இருக்கக்கூடும். விடுபடவே செய்யும். காத்திருக்கவேண்டுமோ புதிர் விலகும் வரை. காத்திருப்பின்மையே மர்மங்களின் இருப்பை நிஜமாக்குகிறதோ. வானத்திலிருந்து குதிரை கனைப்பது கேட்டது. ‘நான் இருக்கிறேன்’ மரங்களின் இலைகள் கேலிசெய்து சலசலத்தன. ‘குதிரை யாரையோ தேடி வந்து எதையோ யோசித்துத் திரும்பவும் பறந்தது ஏன் தெரியுமோ’.

‘யம்மா தாயே…’ என்று ஒரு கிழவி சற்றே உரத்தகுரலில் அழைப்பது யாரை. பூசாரி, உடுக்கையை ஓங்கி ஓங்கி அடித்துக்கொண்டிருந்தான். நிறை போதையே அபரிமிதமான வலுவைக் கொடுக்குமோ. கொடுத்திருந்தது. உடுக்கையின் உரத்த சப்தம் ஆகாயத்தை முட்டியது. ஏழெட்டுப்பேர் நடுவயதுக்காரர்கள் ஆண்களும் பெண்களுமாய் உட்கார்ந்து குறிகேட்கக் காத்திருந்த பக்தி அடடா… ஒரு கொண்டைக் காரிக்குச் சந்நதம் வந்துவிட்டது. குடித்துவிட்டு வந்து புருஷன் நேற்றிரவு அடித்த அடி இன்று வலித்தது. ‘ஆத்தா நீ அழுத கண்ணீர் ஆறாப் பெருகுது. ஆனை குளித்தேறி, கொளமாத்தேங்கி குருத குளித்தேறி, வாய்க்காலாய் ஓடி’ ‌ஹோ… ஹோ… எந்த உலகத்து மேன்மையான பாடகியின் குரலையும் வெல்லும் குரல். உயிர் ஒட்டிக் கொண்ட குரல். சொற்கள் கட்டற்ற சுதந்திரத்தின் அழகுவெளிப்பாடு. பூசாரிக்கு இன்னும் ‌ஒரு பாட்டில் தேவைப்பட்டது. உடுக்கையை வைத்துவிட்டுச் சுற்று முற்றும் பார்த்தார்.

உடுக்கை ஒலிக்குப் பயந்து பதுங்கிக்கொண்ட பறவைக்குஞ்சுகள் மரப்பொந்திலிருந்து எட்டிப்பார்க்க, மேகத்தில் மறைந்திருந்த சூரியன் பயம் விலக்கி மெல்ல மெல்லத் தலைக்காட்ட – எங்கும் ஒளிப்பெருவெள்ளம். சூரியனே, மறைப்புகளை நீக்கிவிடு. காரிருளில் என்ன‌ை நுழைத்துவிடாதே. விஷப்பூச்சிகள் தீண்டிவிடும். பொய்மை, கயமை முதலான துர்குணங்கள் அணுகாதிருக்கட்டும். நான் அஞ்சுவது இதற்காகத்தான்; இவற்றை நினைத்துத்தான். ஓ சூரிய தேவனே. உன் இருப்பை எப்போதும் நிரந்தரமாக வெளிப்படுத்து. நொடிநேரம் கூட மேகத்திரைக்குள் புகுந்துவிடுதல் நியாயமன்று. அது வதை.

viswanathan_2561810f

ப்ளீச்… ஒரு பறவையின் எச்சம் கச்சிதமாக விழுந்தது. இயற்கை அது சார்ந்த இயக்கங்கள் – எல்லாமே பேரழகுதாம். உயிரின் நீட்சிக்கும் நீண்ட உயிரின் துடிப்பின் அற்புதத்திற்கும் வழிதரவல்லவை.

மங்களம் குறுகுறுவென்று நடந்துவந்தாள். பட்டுப்பாவ‌ாடை சட்டை. நடையென்ன நடை. ஓட்டம் தான் அவளுக்கு நடை. எல்லாமாகி, யாதுமாகி நிற்கும் அழகும் துடிப்பும் ஒரு சேரப் பெற்றவள் நான் என்ற முகக்குறிப்பு. இந்தக் கர்வம் தகாது பெண்ணே!

‘மங்களம் தண்ணி கொண்டா. தாகமா இருக்கு. மங்களம் தெருவிலேருந்து யார் கூப்பிடுறா பாரு. என்னன்னு கேளு. மங்களம் கொல்லைலே ரோஜாச்செடி பூத்திருக்கு பாத்தியா. நீ வச்ச செடி. கஞ்சத்தனமா ஒரே ஒரு பூ… பாத்தியோ’

ஒரு தலையாட்டல் இல்லை. மறுப்பில்லை. இவை எல்லாமே என் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிந்தவை. இவற்றையும் தாண்டிய பெரிய ‌வேலைகளைச் செய்வேன் என்பது மாதிரி ஒரு கேலிப் பார்வை. தந்தையே மேகத்தை என்னால் நிறுத்தமுடியும். ஒரு கையசைவில் ஆற்றின் நீர்ப்பிரவாகத்தைத் தடம் மாற்றமுடியும். ஆகாயத்தை வளைத்துப் பூவுலகைப் பொத்தி மூடிவைக்க முடியும். சமுத்திரத்தின் அலைகளைத் தலையில் ரெண்டு தட்டுத்தட்டி என்ன ஆரவாரம்? எதற்கிந்த வேகம் என்று லேசாகத் திட்டி அடக்கமாய் இருக்கச் செய்யமுடியும். அனைத்தினும் மேலானவளாக யாரறிவர் என்னை? எல்லாம் தெரிந்தவள். எல்லாவற்றையும அடக்குபவள். என் இயக்கம் சூட்சுமமானது. என் ஆணைகளும் நுட்பமானவை. நான் மங்களமா? வெறும் மங்களமா? சர்வ லோகத்திலும் நானே வியாபிக்கிறேன்.

ஊருணி வற்றிவிட்டது. ஏரி மைதானமாகிவிட்டது. வயல்வெளிகள் பசுமையை விட்டெறிந்துவிட்டுக் கோரமாய் வெடித்துத் தண்ணீர் தண்ணீர் எனக் கூக்குரலிட்டு அலைவது கேட்கிறது. எதனால் இந்தச் சாபம். எதனால் இந்த இரைஞ்ஞல். பஞ்சம் வந்துவிட்டது என்று ‌யாரோ பேசிய குரல் கேட்க – மங்களம் எட்டிப்பார்த்தாள். ஆதியப்பனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தவன் யாரெனப் புரியவில்லை. ஒரு சின்ன மென் நகை. அறியாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இவர்களுக்குப் புரியவைப்பது எப்படி. வெளியே வந்தாள் சிரித்தாள். ‘ஆரு ஆதி ஒன் பொண்ணா-’ ஆமாம் என்பது போல் தலையாட்டிவிட்டு வளர்ப்பு மகள் என்றார். ஆறாய் வழியும் வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே. கலகலவெனச் சோழிகளைக் கொட்டியதுபோல் சிரித்தாள். வாசற்படி தாண்டி வந்தாள். ஆகாயம் பார்த்தாள். வாலாட்டிக் கொண்டே வந்த தெருநாய்களைச் செல்லமாக விரட்டிவிட்டு வெள்ளையான கைகளை நீட்டினாள். எதை எட்டிப்பிடிக்கிறாள் அல்லது ஏந்தி நிற்கிறாள். விடுவிடுவென்று உள்ளே ஓட்டம்.

நொடிநேரம். நிஜம்தானா காண்பது – மழை – கண்களால் ஊடுருவிப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு நெருக்கமான மழைக் கம்பிகள். அப்படியொரு மழை – பத்து வருஷமாய்ப் பார்த்தறியாப் பெருமழை. ஜீவராசிகளின் குதூகலம். பழந்துணிகளும் குப்பைகளும் அழுக்குகளும் அடித்துக்கொண்டு மழையாற்றில் ஓட்டமாய் ஓடின. நீரின் ஆதாரத்தை எவர் அறிந்திருக்கிறாரோ அவரைத் தலைவராக ஏற்போம். மேகத்தின் மூலத்தை எவர் உணர்ந்திருக்கிறாரோ, நட்சத்திரங்களின் மின்மினிக் கண்சிமிட்டலின் ‌ரகசியத்தை எவர் அறிந்திருக்கிறாரோ அவரைத் தலைவராக ஏற்போம். ஒளியை எவர் அறிந்திருக்கிறாரோ அவரைச் சர்வ வல்லமை உள்ளவராகக் கொள்வோம். ஏற்போம்.

மழை விடுவதாகத் தெரியவில்லை. நான் கிளம்பறேன். அம்மா மங்களம் நான் போயிட்டுவறேன். நல்ல துடியான பொண்ணு. ஒருநா வீட்டிற்கு வா.. குடை எடுத்துட்டுப்போயேன். பேய்மழை – எங்கோ பூசாரி நேரம்கெட்ட நேரத்தில் உடுக்கை அடித்துக் கொண்டிருந்தான். பொழுது போகவில்லையோ. மழைக் கஞ்சியோ.

விடிவதற்குமுன் பெண்கள் கூடிவிட்டனர். புள்ளினங்களே எழுந்திருக்க வில்லையே அதற்குள் என்ன அவசரம்! அவசரம் தான். மங்களம் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள். அப்படி ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து யாரும் பார்த்ததில்லை. அதிசயம்தான். ஏகப்பட்ட பழத்தட்டுகள். மஞ்சள் குங்குமம் கல்கண்டு சர்க்கரை. கோலாகலம்தான். வயது முதிர்ந்த கிழவி – பற்கள் காணாமல் போயிருந்தன – கோரமான குரலில் நேர்த்தியாகப் பாட ஆரம்பித்தாள். ‘மங்களம் சுவ மங்களம்… அம்மா கண்வச்சா அளகு மயில் மேலே…’ இதமான தென்றல் மாதிரி.

அடி பொண்ணு இனிமே அங்கபோறேன் இங்கே போறேன்னு ஓடி ஓடிப் போவப்படாது. அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கணும். நெற்றி, கன்னங்கள், கைகள் எனத் தாறுமாறாய்ச் சந்தனத் தீற்றல். தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ… என்ன கோலம் இது; என்ன பிதற்றல் இது. நான் ஓரிடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பவளா. ஏழு உலகங்களிலும் சுற்றித்திரிபவள். வெள்ளைக் குதிரை கனைக்குது பார். என் அம்மாமார்களே…

நெடுநெடுவென்று வளர்ந்து நின்றாள். உடம்பில் வித்யாசமான பொலிவு. கன்னிமையின் பூரிப்பு –

காலத்தோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு பயணிக்க முடியுமோ. முடியும். றெக்கை கட்டிக்கொண்டு பறத்தல் இயலும்தான். காலம் கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் கடந்துபோய்விடவல்லது எனும் மாந்தர்க்குக் காலத்தின் வேகம் பிரமிப்பூட்டுவதுதான்.

ஆதி, சுவரில் மாட்டியிருந்த படத்தைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டி ருந்தார். பார்வதி போய் இருபது வருஷமா ஆயிற்று. ஆமாம் என்பது‌ போல் சிரித்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த மல்லிகைப்பூ மாலை. எப்பேர்பட்டவள். கண்சிமிட்டும் நேரம்தான். நெஞ்சுவலி சாக்கு. ஏதோ சொல்ல முயன்றது மட்டும் புரிந்தது. என்னவாயிருக்கும். மங்களத்‌தப் பத்திரமாப் பாத்துக்கங்க. குலவாரிசு இப்படி ஏதாவது சொல்ல வந்திருப் பாளோ.

நினைவு வலிக்குமோ வலித்தது. ஆதியும் பார்வதியும் வயலுக்குப் போகும் பனிவிலகாத அதிகாலை வேளை. மெல்லிய அழுகுரல் எங்கிருந்து எனப் பிடிபடாமல் வரப்புகளிலும் வாய்க்கால்களிலும் ஓடி ஓடித் தேடினர். கோரைப்புதர் ஓரமாகக் குழந்தை கிடந்தது. கைகளையும் கால்களையும் உதைத்துக் கொண்டு. உடம்பு முழுதும் சேறு. வாரி எடுத்து வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்தனர். கடவுள் கொடுத்தது. பூமி புத்ரி. கல்யாணமாகியும் நாலுவருஷமா புழுபூச்சி இல்லே என்ற ஏசல் தொலைய – பூமிபுத்திரியான மங்களம். வளரவளர வித்யாசமாய் இருந்தாள். பள்ளிக்கூடம் போக மறுத்தாள். அங்கு என்ன இருக்கிறது எனக்கு? என்ற கூடுதலான கர்வம். நிகு நிகுவென்ற வளர்ச்சி மனசு, உடம்பு எனப் போட்டி போட்டுக்கொண்டு. வயதுக்கு மீறிப் பெரிதாகக் குங்குமப்பொட்டு, கருமணி மாலை, தலை நிறைய மல்லிகைப் பூ. இது சரியோ இந்த வயதில் இந்த முதிர்கோலம் சரியோ. சொல்லத் துணிவதார். அடிக்கடி ஆகாயத்தில் ஏதோ தேடினாள். மரக்கிளைகளின் அசைவுகளை உற்றுப் பார்த்தாள். மழைநீர்க் கம்பிகளைக் கையிலேந்திக் குதூகலித்தாள்.

ஜாதகம் குறிக்கவந்த ஜோசியர் மருண்டுபோனார். ஆதி, இப்படியொரு ஜாதகத்தை நான் பார்த்ததில்லை. ராகு கேது சூரியன் சந்திரன் குரு.. இதெல்லாம் எந்தக் கட்டத்துக்குள்ளும் அடங்கமாட்டேங்குது. கை நடுங்குது. இவ ஆரு… இவ ஆரு என்று கண்களில் மிரட்சியோடு எழுந்துபோனது சிரிப்புதான்.

ஜாதகத்தில் தப்புத்தப்பா இருக்கா- செத்துப் போயிடுவேன்னு சொல்லுதா… என்று இன்னும் பயமுறுத்தி வேடிக்கை செய்தாள் மங்களம்.

வெள்ளைக் குதிரை கனைத்தது. குதிரைக்கு இறகுகள் உண்டோ. வெள்ளிச் சிறகுகள் சற்றே பெரிதாக – பரந்த ஆகாயத்தை அனையத் தோதாக, வாகாக – மங்களம் ஏறிக்கோ என்று சொல்வது மாதிரி இருந்தது. இருக்கவேண்டிய இடமும் செல்ல வேண்டிய இலக்கும் வேறு என்றது. எல்லாவற்றினின்றும் விலகி நிற்பவளும் எல்லாவற்றிலுமாய் இருப்பவளுமாகிய மங்களம் புதிரானவளா? புதிரினின்றும் விலகி நிற்பவளா? குதிரை மீண்டும் இறகுகளைப் படபடவென மென்மையாக விசிறிக் காட்டியது.

‘ஆதி, பார்வதி போய் எவ்வளவு வருஷமாச்சு. எவ்வளவு கஷ்டம். மண்ணிலே கிடந்த மங்களத்தை எடுத்து வளர்த்து ஆளாக்கினே. உன் ஆசையிலே தப்பில்லே. உனக்கு அப்படியொன்றும் வயசு ஆகிட‌லை. சீக்காளியுமில்லே. மங்களம் நிகுநிகுனு வளர்ந்துட்டா. நீயே கட்டிக்க…’ ஊரே சம்மதித்தது. நியாயம் சொன்னது. பறவைகளும் செல்லமாய் வளர்த்த பிராணிகளும் வித்யாசமாய்க் குரலெழுப்பின. ஆட்சேபமா? பூஜிக்கத் தக்கதும் போற்றத்தக்கதுமான எவையும் விமரிசனத்திற்கு உட்பட்டவையல்ல என்று பேசுவோம். இதில் மூடத்தனம் ஏது. அறிவு தடைவிதிக்கும். உணர்வு நியாயம் சொல்லும். உலகம் இயங்குவது ஞானத்தினால்தான் என்று பேசிப்பார் அபத்தமா யிருக்கும்.

மடிநிறைய எலுமிச்சைப் பழங்களைக் கட்டிக்கொண்டுவந்து கொட்டினாள். கொ‌ல்லையில் பறிக்க முடியாமல் கொத்துக் கொத்தாய்த் தொங்கின. ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தாள். சலனமற்றுக் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்தாள். ஆதி, பரட்டைத் தலையை ஒழுங்காக வாரிப் படிய விட்டிருந்தான். வழவழவென்ற முகச் சவரம் வேறு. தும்பைப் பூவாய் வேட்டி சட்டை. நடையில் புதிய கம்பீரம். ஆதியின் கோலம் சிரிப்பை வரவழைத்து. சிரித்தாள்.

அம்மனுக்குக் காப்பு கட்டியாகிவிட்டது. சாட்டைமுனியும் குள்ளமுனியும் இளையமுனியும் கருப்புசாமியும் அடிக்கடிக் குடித்துக்குடித்துக் கும்மாளமிட்டனர். ஆட்டம் பாட்டம் ஆரவாரம். எளிய மனிதர்களின் சீரான வாழ்விற்கான ரகசியம் இந்த ஆரவாரங்களிலும் கூத்துகளிலும் இலக்கணம் தாண்டிய பாடல்களிலும் தான் என்பதை யாரறிவர். பெரிய பெரிய தத்துவங்களால் பசியாற முடியாது என்பதை அறியாதவன் மூடனன்றோ. நிறைவு நாள் தீமிதி. சுடுமோ? சாமி அருளாள் தண்ணென்றிருக்குமோ? இங்கே கேள்விகள் பொருளற்றவை. நம்பிக்கைகள் ஆட்சி செய்யும் இடத்தில் கேள்விகள் அபத்தமானவை. அவற்றிற்கு இடமேயில்லை. பத்துநாள் திருவிழா. கிடா வெட்டு. விருந்து எனக் கட்டற்ற மகிழ்ச்சித் தருணங்களுக்குப் பின் காத்திருக்கிறது வியர்வையும் துயரமும் என்றான வாழ்வு என்று புரிந்தே இருக்கிறது.

ஜ்வாலை – தீ நாக்குகள் ஆகாயம் தொட்டன. தண்ணீர் தெளித்தும் அடங்காத ஜ்வாலை. நெருங்கமுடியவில்லை. பூசாரி காத்திருந்தார். சந்நதம் வரவழைக்கும் முயற்சியில் உடுக்கடி மாடசாமி ஓங்கி ஓங்கி அடித்துக் கொண்டிருந்தார். மனதை உருக்கும் பாடல் வேறு. ஜ்வாலை – பெருந்தீ. எங்கும் உக்கிரம். நெருப்பின் சடசட வென்ற சப்தம்.

சட்டென்று ஓர் உருவம் ஓடிவந்தது. இன்னதென யோசிக்கும் முன் தீச் சுவாலைக்குள் பாய – யாரது யாரது… அய்யய்யோ யாரது. மங்களம் மங்களம் என்னது இது மங்களம்.. என்ற அலறல். மங்களம் கை‌களை உயர்த்திக் கும்பிட்டதும், மாறாத புன்னகையும் – க்ஷணம் தான். கூட்டமே ஹோ வெனக் கத்தியது. தீ அவளைக் கரைத்துக் கொண்டது அற்புதமா? அக்கிரமமா? – கருமணிமாலையும் இரண்டொரு எலுமிச்சைப் பழங்களும் தீக்குள்ளிருந்து தப்பி, துளியும் கருகாமல் எகிறி வெளியே விழுந்தன. மங்களத்தின் மிச்சமா. நிசப்தபயம் –

காலம், சக்கரம் கட்டிக்கொண்டு ஓடுவது எதைநோக்கி? எந்த இலக்கினைக் குறிவைத்து? ஆரவாரமும் பேரிரைச்சலும் அடங்கி அதன் சுவடுகளும் தெரியாமல் போக – அந்த இடத்தில் ஒரு ஆலமரம் வளர்ந்திருந்தது.

‘எங்கே போறீங்க’ என்று திரள் திரளாகப் போகும் கூட்டத்தைக் கேட்பது யாராக இருக்கும். ஒரு கிழவி சொன்னாள் பயபக்தியோடு. தீப்பாச்சியம்மா கோயிலுக்கு. இன்னிக்குப் படையல்… ஒலகத்தையே காப்பாத்தறவடா தீப்பாச்சி யம்மா.. எங்க “கொல தெய்வம்”

தீப்பாய்ந்த அம்மா – வெள்ளைக் குதிரை ஆகாயத்திலிருந்து கனைத்தது. தூரத்தில் உடுக்கடி சப்தம்-

****
அரசூர், அம்மன்பேட்டை, தஞ்சாவூர் – 613205
செல் : 94433 94614

சொத்தி ராஜன் ( சிறுகதை ) / ஏஜே-டானியல் (பிரான்ஸ்)

images (25)

சொத்தி ராஜன் என எல்லாராலும் அழைக்கப்பட்ட கனகசபை ராஜன் என்பவன் மிகச்சிறந்த சுழியோடி கடலட்டை சங்கு என கடலில் பலதரப்பட்ட மச்சங்களை வேட்டையாடிக்கொண்டு இருப்பவன். ஆனாலும் சீசனுக்கு ஏற்ப தொழிலை மாற்றிக்கொள்ள தயங்கவும் மாட்டான்.கடலட்டையில் கிடைத்த பணத்தை குடித்துக்கும்மாளம் அடித்து ஊதாரியாக செலவு செய்தான்.

அப்போது அவனுக்கு வயது 21 தாண்டித்தாண்டி நடந்தாலும் வாட்ட சாட்டமானவன் பெண்கள் விசயத்திலே அவனிடம் வீக் பொயின்ற் இருந்தது. அவனது பலம் சிங்களம் சரமாரியாகப்பேசுவது. மன்னார் கொழும்பு கருவாட்டு பிசினஸ் ஏஜண்டாகவும் வேலை செய்தான் பேசாலை வங்காலைப்பாடு தலைமன்னார் தாழ்வுபாடு என பல இடங்களில் இருந்து கருவாடுகளை இறக்குமதி செய்து கொழும்புக்கு அனுப்பி நல்ல லாபம் ஈட்டிக்கொண்டு இருந்தான். எடுப்பான தோற்றம் கொண்டவன் கருவாட்டு பிசினசோடு சில காலம் வவுனியாவில் மன்னார் ரூ வவுனியா தனியார் பஸ் கொண்டக்ரராக வேலைசெய்தான்.

இடையிடையே கொழும்பு றூட்டுக்கும் சேர்ந்து போனான் சிங்களமும் சரமாரியாக பேசப்பழகினான். இதன் விளைவால் கொழும்பு ஆமர் வீதி மோதர பிரதீபா திருமண மண்டபம் போன்ற இடங்களில் சில பெண்களை பழக்கம்பிடித்து வவுனியா மன்னார் என பஸ்களில் இரவோடு இரவாக ஏற்றிவந்து இங்கு முகாமிட்டு இருந்த இராணுவத்துக்கும் நேவி பொலிசுகளுக்கு படுக்ககொடுத்தான். போணசாக குடிக்க நெப்போலியனும் பொரிச்ச இறைச்சியும் சீஸ் டப்பாக்களும் கிடைத்தது. சில நேரங்களில் தேவைக்கேற்ப புனர்ந்துகொண்டான்.சில வேளைகளில் இரவு பஸ் றூட் அடிக்கும் போதும் சில லீவில போகும் பொலீஸ் ,ஆமிக்கும் கசக்கல் வேலைப்பாட்டுக்கென அழகான சிங்கள தமிழ்ப்பெண்களை அமைத்துக்கொடுத்தான். பஸ் சீற்கள் இரவு நேரங்களில் சௌகரியமாக இருந்தது. அதை அவர்கள் வலு கச்சிதமாக பயன்படுத்த தவறவில்லை.

சில காலம் போக அந்த மாவட்டங்களில் உள்ள சீஎஸ்சோ மாருடன் அன்னியோன்யமாகினான் இந்தப்பழக்கத்தால் சொத்தி ராஜன் அவர்களுக்கு பெரும்பான்மையான இராணுவத்துக்கு வேண்டியவனானான் சில உயர் அதிகாரிகள் அடங்கலாக

இந்தக்காலத்தில் சொத்தி ராஜன் சிறிய சிறிய குற்றங்கள் செய்து பிரபலமாகி ஒரு தாதா றேஞ்சுக்கு ஆகிவிட்டான்.எந்தப்பயமச்சம் இல்லாமல் நடமாடினான். அதன் அடையாளமாக தலைமுடியை சற்று நீட்டாக வளர்த்து வலது கை கட்டவிரலில் ஒரு வளையமும் கழுத்தில் ஒரு வெள்ளிச்செயினும் நெஞ்சில் ஒரு நங்கூரமும் வரைந்து இருந்தான்.

சில மாதங்களின் பின்பு மன்னாரில் உள்ள இராணுவத்தின் நலன்புரிச்சங்கத்தில் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தி அங்கிருந்து “சதோசா”என்கின்ற இராணுவ பல்பொருள் அங்காடி யில் எடுபுடி வேலையில் இணைந்து கொண்டான். இரவு நேரங்களில் கடையை பூட்டிவிட்டு அங்கு இருப்பவர்களோடு மது அருந்தி காலத்தைக்கழித்தான் அன்றில் இருந்து சரியாக ஒரு வருடமும் இரண்டு மாதங்களில் அந்த வேலையை விட்டு வவுனியா பூந்தோட்டத்துக்கு ஓடினான். யாரோ அவனது கூட்டாளி சவுதியில் இருந்து வந்து இருப்பதாக தகவல் அறிந்து பின்னர் சில நாட்களில் மீண்டுன் மன்னாரில் காலடி வைத்தான்.

“சதோசா”அவனது நிரந்தர வேலைத்தளமாகியது. சொத்திராஜன் சதோசா ராஜன் என்ற கௌரவ பெயரைக்கொண்டு அழைக்கப்பட்டான்.அந்த காலகட்டத்தில் சொத்தி ராஜனுக்கு நெருக்கமான ரத்ன வீர என்ற ஒரு ராணுவவீரன் சதோசாவுக்கு பொறுப்பாக இருந்தவன்.இவனது அட்டகாசம் நகர் முழுவதும் வியாபித்து இருந்தது அவனிடம் 150 சீசீ கவசாக்கி பீல்ட் பைக் இருந்தது. அவன் போதையில் கடுகதியில் வண்டியை ஓட்டி சிலரை சாகடித்தும் பலரை காயப்படுத்தியுமுள்ளான். யாரும் தட்டிக்கேட்கப்பயந்து கொண்டிருந்தனர்.

சொத்தி ராஜன் அவனுடன் சேர்ந்து சவாரி செய்துகொண்டான் மோட்டார் சைக்கிள் கிடைக்கும் போது தானும் ரத்ன வீர என்றவனைப்போலவே நடந்து கொண்டான் கெல்மட் அணிவதால் யாரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ள சிரமப்பட்டனர். உயர்ரக வாகனங்களின் பாவனை ரைகசை தவிர ஆமி நேவியிடம் மட்டுமே இருந்தது அதைவிட கடற்றொழில் பயன்படுத்தும் அவுட்போட் மோட்டர்கள் 15 குதிரை வேகத்திலும் குறைவான வேகமுள்ள இயந்திரங்களையே பயன்படுத்தவும் பணிக்கப்பட்டு இருந்தனர் அனைத்தும் நேவியின் பாதுக்காப்பிலே இருந்தன.

நகரில் அடிக்கடி அங்காங்கே பிஸ்ரல் வெடிகளும் கைக்குண்டுகளின் சத்தங்களை கேட்டவண்ணமே இருந்தது. இவ்வாறு இருக்க பெண்கள் நடமாடும் பாடசாலை வீதிகளில் இறங்கி மாணவிகளின் இளம் ரீச்சர் மாரை கிண்டல் செய்வதும் மாணவிகளின் பின்புறம் கைவித்தைகளையும் காட்டினான். பெண்கள் அருகில் செல்லும் போது வேகமாக மோட்டார் சைக்கிளை ஓட்டி அவர்களது பாவாடை கிழம்பி உள்பாவாடை தெரியும் வகையில் நடந்து கொண்டான். இதில் அவனுக்கு அலாதிப்பிரியம் இவனது அடவடித்தனத்துக்குப்பின்னரே சில கொண்வெண்ட் சிஸ்டர்மார் பெண்புள்ளைகளுக்கு உள்பாவாடைக்குள் இறுக்கமான ரைட் சோட்ஸ் அணியும் படி பணிக்கப்பட்டனர். காற்றடிக்கும் காலங்களில் பயனுள்ள ஒரு உள்ளாடையாக ரைட்சோட்ஸ் இருந்தது ஆனாலும் எரிக்கும் மன்னார் வெயிலுக்கு பிள்ளைகள் அந்தரங்க இடங்களில் உஷ்ணத்தை உணர்ந்தனர் இதனால் பிள்ளைகள் சிஸ்ரர்மார் காதுகளை எட்டும் வரை முணுமுணுத்தனர்.

பீல் பைக்காரர்களது அட்டகாசத்தை காண்டும் பெற்றோர் பொலிசாரிடம் முறைப்பாடு செய்ய தயங்கினர். எண்ணி சில மாதங்களில் பீல் பைக்கில் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் போது வீதியில் வைத்து நேரு அம்மானால் நெற்றிப்பொட்டில் பிஸ்டல் வெடி வாங்கி ரத்ன வீர என்னும் ஒருவன் மன்னார் எஸ்பிலனட்வீதிக்கருகாமையில் பட்டப்பகலில் கொலைசெய்யப்பட்டான். அவனது சடலத்தின் துண்டுகள் வீதியில் நாய்களால் குதறப்பட்டு இரண்டு நாட்கள் அல்ஹசார் மகாவித்தியாலய மைதானத்தில் கிடந்து நாறியது.

மன்னாரில் இருந்து சொத்தி ராஜன் தப்பி ஓடி கொழும்பில்தலைமறைவானான்.சதோசாவின் கணக்கு வழக்கைப்பற்றியும் ரத்னவீர பற்றிய ரகசியங்களை தெளிவாக அறிந்த ஒரே ஜீவன் குட்டி ராஜன் மட்டுமே குட்டி ராஜன் தப்பி தலைமறைவானது ரைகசுக்கு பயந்தா இல்லை சதோசாவில் கொள்ளையடித்த பல ஆயிரம் பணத்தைப்பதுக்குவதற்காகவா?இந்தக்கேள்வி ராணுவ உயர்மட்டங்களில் மட்டுமன்றி சாதாரண மக்களிடமும் எழுந்து இருந்தது. உயிரோடு இருக்கின்ற சொத்தி ராஜன் பற்றிய தகவலை சேகரிக்க சிஜடி காரர் உற்சாகமாக செயல்பட்டனர். மன்னார் கமுதாவ பொலிஸ் காம்ப் விசேடமாக களத்தில் இறங்கி வேலைசெய்தது.

சதோசா இன்று வரை இயங்காமல் பாழடைந்து போவதைக்காணக்கூடியதாக இருந்தது சதோசா நிறைந்த கழுதைகள் ரத்னவீர கொல்லப்பட்ட அன்று காலை பேசாலையில் இருந்து சந்தேகத்துக்கு இடமான மூவர் சாறத்துக்கு உள்ளே அரைக்காற்சட்டை அணிந்து கொண்டுவந்ததாகவும் பீஎம்சி பொலீஸ் தகவல் கொடுத்து இருந்தது அன்று இரவு பொதுமக்கள் சரமாரியாக தாக்கப்பட்டு சவேரியார் கல்லூரி மைதானத்தில் இராணுவத்தில் பவள் வண்டியில் முகமூடி அணிந்த ஒருவனின் முன்னால் பலர் அணிவகுத்தனர் ஆனாலும் ஒரு இருவர் கைதுசெய்யப்பட்டு தாக்கப்பட்டு பின்னர் அவர்கள் சாவற்கட்டு என் ரட்சகர் ஆலய பாஸ்ரர் ஜீவரட்ணம் அவருடன் அவரது மருமகன் ஆமோஸ் என்று பின்னர்தான் தெரியவந்தது.

அணிவகுப்பில் பயணித்த சிலர் முகமூடி அணிந்த ஆமிக்காரன் சொத்தி ராஜன் தான் என அழுத்தம் திருத்தமாக கூறினர். சொத்தி ராஜனுக்கு இடதுகால் வலதுகாலைவிட சற்று சிறியதாக இருந்தது தாண்டித்தாடி நடப்பான் எல்லாரும் சொத்தி சொத்தி என்று கிண்டல் அடித்ததால் பிற்காலத்தில் துரைராஜா ராஜன் சொத்தி ராஜனாக அழைக்கப்பட்டான் சொத்தி ராஜன் என்றதும் அவன் கொஞ்சம் தொந்தரவுப்பட்டான். அதனாலேயே அவன் நடந்து திரிவதை தவிர்த்துக்கொண்டான். தாண்டி நடத்தல் அவனது அழகுக்கு ஒரு குறையாக இருந்தது.மன்னார் பொது வாசிக சாலைக்கு அருகில் ஒரு சிறுவர் பூங்கா சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்தான் அரசதிபர் மார்க் திறந்து வைத்து 4 மாதங்கள் கழிந்த பின்னர் அதன் அருகில் ஒரு வேப்பமரம் ஒன்றில் கயிற்றைக்கட்டி தறப்பாள் போட்டு அதன்கீழ் செருப்புத்தைக்கும் நாரயணனிடம் ஒரு உயரமான செருப்பு சொல்லி சரிக்கட்டினான். நாராயணன் வெளியே செல்லும் போது முபாரக் என்னும் ஒரு சறுபத் வியாபாரி பொறுப்பேற்பான் .

முபாரக் கல்பிட்டியை பிறப்பிடமாக கொண்டவன் கற்பிட்டியில் இருந்து புறா பிசினஸ் செய்ய மன்னார் எருக்கலம்பிட்டிக்கு வந்து அங்கே தங்கி இப்போது பிள்ளை குட்டி என்று பலுகிப்பெருகினான். அது முபாரக்குடைய வாழ்க்கைக்குறிப்பு சொத்தி ராஜன் முபாரக்குடைய கடையிலும் சர்பத் போடும் தொழிலை முறையாகக்கற்றுத்தேர்ச்சி பெற்றான்.

சொத்தி ராஜன் கொழும்பில் ஆமொர் ஸ்ரிறீட்டில் ஒரு சர்பத்கடை போட்டு பிழைப்பை நடத்தினான்.கஞ்சா வியாபாரம் சைட் பிசினசாக செய்தான். மன்னாருக்கு வவுனியாவுக்கு கஞ்சா ஏஜென்சியாக உருவாகினான். இதற்கு புன்புலமாக ஒரு முஸ்லீம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் இருந்ததாக சந்தேகம் இருந்தது.கஞ்சா கட்டுகள் இந்தியாவில் இருந்து தருவிக்கப்படுவதாக தகவல் கசிந்தவண்ணன் இருந்தன ரைகஸ் கஞ்சாக்காரர் சிலரை கடத்தி வன்னிக்கு கொண்டு சென்று பங்கர் வெட்ட விட்ட சம்பவமும் நடந்தேறின.சொத்தி ராஜன் கொழும்பில் ராஜய என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டான்.

வருடங்கள் உருண்டோடின ராஜயவுக்கு வயது இருபத்தெழு ஆகிவிட்டது விறைப்பான ஆள் ஆகிவிட்டான்.உழைத்து ஒரு ஆட்டோவுக்கு சொந்தக்காரன் ஆகிவிட்டான் ஆளுடைய தோற்றம் மாறி கொஞ்சம் டீசண்ட் ரைப் ஆகிவிட்டான் சொத்தி ராஜனின் அக்கா ஒருத்தி மன்னார் தரவாங்கோட்டையில் வசிப்பதாக தகவல் கிடைத்தது. இடைக்கிடயே சிங்கள ஆக்கள் நீர்கொழும்பில் இருந்து விசைப்படகில் வந்து தொழில் செய்ய ஆரம்பித்தனர். சொத்தி ராஜனில் கால் மன்னார் கடற்கரை மண்ணிக் மீண்டு ஆழமாக ஊண்ட ஆரம்பித்தது. அவன் மீண்டும் வந்த போது பெரும்பான்மையான இராணுவம் பொலிஸ் சீ ஐடீக்கள் இடமாற்றலாகி சென்றதாக கூறப்படுகின்றது. சொத்தி ராஜன் இப்போது தொழிலை மாற்றிவிட்டான் அவனது குணங்குறிகள் சற்று மாறி தரவாங்கொட்டை சலீம் ஜீயஸ் உடன் தொடர்பு உண்டாகி அவனுக்கே எடுபிடியாக மாறி மாறினான்.

சில வருடங்களின் பின்பு ரைகசுக்கு அரசாங்கத்துக்கும் சமாதான ஒப்பந்தம் வெகு விமரிசையாக ஏற்படுத்தப்பட்டது சில வாரங்களில் ரைகஸ் மன்னார் நகருக்குள் அரசியல் அலுவல்களை கவனிக்கவென காலடிவைத்தனர்.அமுதாப் தலைமையிலான குழு மன்னார் பிரதான வீதியில் ஒரு பேக்கரியை திருத்திவிட்டு புலிக்கொடியை பறக்கவிட்டு தேசிய கீதத்தோடு பணியை ஆரம்பித்தது வெவ்வேறு இடங்களிலும் பணிகள் மும்முரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டு இருந்தது. அந்தக்கால கட்டத்தில் தான் சொத்திராஜன் மிகவும் செல்வச்செழிப்போடு வாழ்ந்தான் அவனுக்கு சலீம் ஜீயஸ் பக்கபலமாக இருந்தான்.

தலைமன்னார் வீதியை புனரமைக்கும் பணி சலீம் ஜீயஸ் றிசாட் ஆகியோருடைய தலைமையில் மும்முரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டு இருந்தன அந்த ஒப்பந்த வேலை சொத்திராஜனுக்கு கிடைத்தது. நாட்கள் செல்லச்செல்ல சொத்தி ராஜன் அமுதாப், கவியாழன்,போன்ற ரைகசின் பொறுப்பாளர்களுடன் தொடர்புகளைப்பேண பழகிக்கொண்டான்.முதன் முதல் மன்னாருக்கு புலிகள் வந்து உத்தியோக பூர்வமாக காலடி வைத்த போது திருவிழா போல நகர் காட்சி தந்தது. அக்காட்சியை இராணுவத்தினர் உயரமான பழைய கூட்டுறவுச்சங்க கட்டிடத்தில் இருந்து வீடியோ பதிவு செய்தது இன்று நினைவிருக்கின்றது.

சொத்தி ராஜன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரைகசின் காரியாலயங்களுக்கு வருகை தர ஆரம்பித்தான்.ரைகஸ் சொத்திராஜன் இருவருக்கும் இடையிலான அன்னியோனுய உறவின் பலத்துக்கு பின்னால் ஒரு வரலாற்றுச்சம்பவமும் ஒன்று உள்ளது. போர் நிறுத்த ஒப்பந்தத்துக்கு பின்பு மன்னார் நகருக்குள் அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கு என போர் நிறுத்தக்கண்காணிப்புக்குழுவின் மேற்பார்வையின் கீழ் வருகை தந்து தமது அரசியல் நடவடிக்கைகளை தீவிரமாக செயற்படத்தொடங்கினர் எங்கும் உணர்ச்சி பொங்கல் தீவிரமாக பரவி பல ஏரியாக்களுக்கு விஸ்தரிக்கப்பட்டு இருந்தது.ஒரு வாரத்தின் முதல் நாள் ரைகசின் மகளீர் அமைப்புக்கு பொறுப்பான தமிழினி வன்னியில் இருந்து கொண்டா சீஜீ 125 ரக மோட்டார் வண்டியில் இன்னொரு ரைகஸ் பொட்டையுடன் உயிலங்குளம் வழியாக மன்னார் நகருக்கு புக முற்பட்ட வேளை இடையில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு பல மணி நேரங்கள் அவர்களுடன் வைத்துவிருந்தனர் ரைகஸ் பொட்டைகள் இருவரும் துப்பாக்கி பிஸ்டல் வெடிகுண்டு தோட்டா சைனட் எதுவும் தங்களிடம் வைத்து இருக்கவில்லை ஆகினும் ஏன் தடுத்துவைத்தது போர் நிறுத்த உடன்படிக்கைக்கு முரணானது என எல்லா பத்திரிகைகளும் தலைப்புச்செய்திகளில் இட்டது ஆனால் அவர்கள் தடுக்கப்பட்டதற்கான காரணம் சொத்திராஜன் மூலமே புலிகளுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது

சொத்தி ராஜன் சிங்களத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவன் அவன் ஏதோ தேவைக்காக கருங்கண்டலுக்கு சென்றுவரும்வழியில் தான் இயக்கப்பொட்டைகளின் பிரச்சனை நடந்துகொண்டு இருந்தது தமிழினியும் மற்றப்பொட்டைக்கும் சொத்திராஜ்ச்ன் தான் திரான்சிலேட்டர் அன்றில் இருந்து சொத்தி ராஜனின் ரேஞ்ச் வேற லெவல் ரைகஸ் பெட்டைகள் இடுப்பில் இடுப்புப்பட்டி அணிந்து இருந்தது தான் காரணமான் இடுப்புப்பட்டியும் போர் ஆயுதமாம் இராணுவ பிரிகேடியர் சம்பத் கெக்கடுவ கண்காணிப்புக்குழுவிடம் தெரிவித்துள்ளார்.

ஆனாலும் சொத்திராஜன் எப்படி கில்மால் காரன் அவனது பழைய வாழ்க்கையை ரைகஸ் பொடியள் அறியாமாலா விட்டார்கள்? வேடிக்கைதான் ஒருவேளை ஜீ எஸ் மாரின் நற்சான்றிதழும் ரைகசுக்கு கிடைச்சு இருக்கலாம். இப்போது சொத்தி ராஜன் ஒரு பெட்டையை கலியாணம் செய்தான் அந்தப்பெட்டையை நேவிக்காரன் காணிவேலுக்கு ஒருமுறை கூட்டிக்கொண்டு போனதாக சிலர் கூறித்திரிந்தனர். அது அவனது காதுக்குள் பலதடவை அடிபட்டது அவன் கணக்கெடுக்கவில்லை இப்போது அவனது இருப்பு கோந்தப்புட்டிக்கு மாறியது

இந்தக்காலகட்டத்தில் தான் ஒரு பிரச்சனை உருவெடுத்து இருந்தது.கோந்தப்புட்டி முஸ்லீம்களுக்கு உரிய பிரதேசம் அதனில் சில தமிழ் மீனவர்கள் வாடி போட்டு தொழில் செய்தனர்.இந்த செயற்பாடுகளுக்கு காரணம் ஒரு தமிழ் எம்பி என்ற தகவல் வெளி வந்தது ரைகஸ் இதில் தலையிட்டு காரியத்தை பிரச்சனையின்றி முடித்தனர் சில வாடிகள் மட்டும் எடுக்கப்பட்டன சொத்தி ராஜன் அங்கே கால் ஊன்றினான். இந்தக்கால கட்டத்தில் விளையாட்டுத்துறை பொறுப்பாளர் பாப்பா மற்றும் ரைகசின் தளபதி சொர்ணம் உட்பட பலர் முக்கிய போராளிகள் மாவட்ட விளையாட்டு வீரரை கௌரவிக்க வன்னியில் இருந்து மன்னாருக்கு படையெடுத்தனர் நிகழ்வு முடிந்ததும் பொதுமக்கள் புகைப்படம் எடுத்தனர் சொத்திராஜன் வாய்ப்புக்களைச்சரியாக பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

2003 ல் பொங்கு தமிழ் ஏற்பாடுகள் தயாராயின உலகத்தை உலுக்கவேண்டும் என்பதுதான் தமிழ் மக்களுடைய விருப்பும் ரைகசின் சிருப்பமுமாக இருந்தது சுய நிர்ணய உரிமை முக்கியமானதாகவும் தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்த குரலாகவும் ஒலிக்கவிடவேண்டும் என்பதுதான் விசயம்.
முத்தரிப்புத்துறையை ரைகசும் தமிழ் எம்பீக்களும் ஏனைய தமிழ் அமைப்புகளும் தெரிவு செய்தது பேரணி மன்னார் ஸ்ரேடியத்தில் இருந்து ஆரம்பமாகுவதாக தகவல் பின்னர் மாற்றப்பட்டது எல்லா எற்பாடுகளும் தயார் பாடசாலை மாணவர்கள் எல்லாரும் வரிசையா சீருடை அணிந்து புலிக்கொடி பிடித்தனர் பஸ்களும் தட்டி வான்களும் வரிசை வரிசையாக மன்னார் பாலத்தைக்கடந்து வங்காலைவழியாக நகர்கின்றது முத்தரிப்புத்துறையை நோக்கி இதற்கிடையில் உணவு தண்ணீர்ப்பந்தல் என பல்வேறு தேவைகளும் இருந்தது பல லட்சகணக்கானவர்கள் ஒருமித்து கூடுமிடம் உணவுப்பிரச்சனை வரக்கூடாது என்று கட்டளை கிடைத்தது.

சொத்தி ராஜன் எப்படியோ இரு தேத்தண்ணிகடை நடத்தும் உரிமத்தை வாங்கிவிட்டான் யார் உதவி செய்தார்கள் என்று தகவல் இல்லை சொத்தி ராஜன் சிறந்த வீச்சு ரொட்டிக்காரன் எத்தனை கிலோ மாவிலும் குறித்த நேரத்துக்குள் தன் வித்தையை முடித்துக்ககாட்டுவான்.

நாட்கள் நெருங்கின முத்தரிப்புத்துறை விழாக்கோலம் பூண்டது எங்கும் மஞ்சள் சிவப்பு வர்ணக்கொடி அசைந்தாடின வீதியின் இரு மருங்கிலும் நிகழ்வு இடம்பெற இருக்கும் மைதானத்துக்கு எதிர் பக்கம் அழகான கடல் இணைந்து இருந்தது.அதன் நடுவில் பெரிய கப்பல் நிறுத்தப்பட்டு கப்பல் சிவப்பு மஞ்சளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது.வீரச்சவடைந்த வீரர்களது உருவப்படங்கள் தாங்கிய அந்தக்கப்பல் ஆழமில்லாத அந்த நீரில் மிதந்து கொண்டு இருந்தது. ஒலிபெருக்கியில் எழிச்சிப்பாடல்கள் இசைக்கப்பட்டு அதன் ஒலி முழு மைதானத்தையும் எழிச்சியின் உச்சிக்கு கொண்டு சென்றது.

உச்சி வெயிலில் எங்கோ ஒரு மூலையில் முதலில் தண்ணீர்ப்பந்தல் போட்டு அதில் சேவைசெய்து கொண்டு நின்றனர் சில இளவட்டங்கள் அதில் சொத்தி ராஜனும் ஒருவன் சனத்துக்கு பசி வயித்தக்கிள்ள கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சனம் கடைகளை நோக்கி நகர ஆயத்தமானது. சொத்தி ராஜன் ரொட்டிக்கடையில் கொத்தும் சத்தம் சத்தம் எழிச்சிப்பாடல்களை ஊடறுத்து காதுகளை வந்தடைந்தது. சில ரைகஸ் பொடியள் வந்து கடைகளை நோட்டமிட்டனர் ஏனெனில் கடைக்காரர்கள் இயக்கத்துடன் குறைந்த விலையில் உணவுப்பொருட்களை வாங்கி வியாபாரம் செய்தனர் சொத்தி ராஜன் யாரையோ பிடித்து பல ஆயிரக்கணக்கு பெறுமதியான பொருட்களை இயக்கத்தின் களஞ்சியத்தில் இருந்து பெற்றுக்கொண்டான் பணம் திரும்பி தருவதாக இறுதியில் வந்த லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு உணவு சரியாக கிடைக்காமல் சனங்கள் சோர்ந்து விழுந்ததாக பல அமைப்புகள் விசனம் செய்தது சொத்தி ராஜன் ரொட்டிகளை பச்சை பச்சையாக விற்று முடித்தான் திண்டவர்கள் வாந்தியும் வைத்தாலயும் தான் தகவல் பொறுப்பாளருக்குப்போக சொத்திராஜன் கிடைத்த பல ஆயிரம் ரூபாயுடன் தலைமறைவு ஆகினான் ரைகஸ் வலைபோட்டு தேடியும் ஆள் கிடைக்கவில்லை.

செக்கோஸ்லாவியா வழியாக பிரான்சுக்குள் களவாக புகுந்து இன்றோடு 17 நாட்கள் ஐரோப்பாவுக்குள் என்னை கார் மூலம் கடத்தி வந்த செல்வம் என்ற செல்வராஜா அண்ணை பிரான்சுக்கு வந்து 22 வருசமாம் இரவு தொடர்மாடியில் என்னுடன் அந்த குட்டி அறையில் குடியிருந்த குணா அண்ணை சொன்னவர்.காலையில் நாங்கள் குடியிருக்கும் ரிப்பப்பிளிக் அவனியில் ஏதோ தீப்பற்றி எரிந்ததாக தகவல் அம்புலன்ஸ் போட்ட அபாய ஒலியில் தான் அதிகாலையே துடிச்சுப்பதைச்சு எழும்பி கட்டிலிலே உக்கார்ந்து யோசிச்சுக்கொண்டு இருந்தேன்.

போன வாரம் எனது பிறப்புச்சான்றிதழ் பத்திரம் அம்மா அனுப்பி வைச்சவ மன்னாரில் இருந்து கச்சேரியில் ஒரு கொப்பி 100 ரூபாயாம் 2 கொப்பி டீ எஜ் எல் ல் அனுப்பி வைச்சவ இன்றைக்கு எங்கோ ரிரான்சிலேட்டரட்ட போக வேணும் எண்டு குணா அண்ண சொன்னவர் என்ர கையில எந்த டொக்கிமண்டும் இல்லை ஒரே பயம் வீடு வாசல வித்துப்போட்டு பிரான்சுக்கு வந்தனான் வரேக்க முப்பது நாப்பது கிலோச்சாமான் விமானத்தில ஏத்தினாங்க பிரன்சுக்கு வந்து இறங்க கையில சொப்பின் பையில ஒரு பிஸ்கட் பக்கட்டும் ஒரு ஒரேஞ்ச் யூஸ் போத்தலும் பிரான்சுக்குள்ள இறங்கிட்டீர் தானே இனி ஒரு வீடு என்ன ரெண்டு வீடு கட்டிடலாம் ஒண்டு ரெண்டு வரியத்தில என்று சொன்னவர் மற்ற நாடுகள் போல இல்ல தம்பி பிரான்ஸ் ஊரில இருக்கிற மாதிரி இருக்கலாம் ஒருக்கா லாச்சப்பலுக்கு போனால் திரும்பி வரமாட்டீர் என்றவர் எனக்கு ஒண்டும் பிடிபடவில்லை.

கட்டிலில் இருக்கும் போது கையில ஒரு பிளாஸ்டிக் கப் நிறைஞ்ச பிளேண்டி கொண்டு வந்து கொடுத்தார் குணா அண்ணே பசி வயிற்றைக் குடைந்து கொண்டு இருந்தது நான் நினைத்துக்கொண்டு இருக்க
“தம்பி இங்கயல்லாம் காலமச்சாப்பாடு சாப்பிடுறது இல்ல ஒரு விசுக்கோத்த கடிச்சுப்போட்டு வேலைக்கி கிளம்பசேண்டியதுதான் வேலை செய்யேக்க அப்பப்ப ரெஸ்ரொறண்ட்ல வெட்டேக்க இறைச்சிய கிறைச்சிய வாய்க்குள்ள போட வேண்டியதுதான் அதோட சரி சில ரெஸ்டொறண்டில சாப்பாடு கிடைக்கும் புண்ணியம் செய்து வைச்சவங்க என்று சொல்லி முடிச்சுவிட்டு இரு கேக் துண்டை பிரித்த்து எனது கைகளில் திணித்தார்.

நான் என்னுடைய சில டொக்கிமண்ஸ் எல்லாம் எடுத்து பைலுக்குள்ள வைத்தேன். இண்டர் நெட்டில் இருந்து தரவிறக்கம் செய்த சில படங்களையும் சேகரித்து ஒன்றாக்கினேன். அதற்குள்ளே குணா அண்ணன் பள்ளி முகத்தைக்கழுவி விட்டு வெளியே வந்தார் சன்னலைத்திறந்தேன் வெயில் சுள் என்றது
சா… நல்ல வெயில் தம்பி ஜக்கட் தேவையில்ல சனிக்கிழமை லாச்சப்பல் புள்ளா நம்மட சனமாத்தான் கிடக்கும் வந்து பாருமன்”
நான் காலுக்குள்ள சப்பாத்தை சொருகினேன் குணா அண்ணன் கிப்ட் பட்டின அழுத்தினார் லிப்ட 18 வது மாடியில் இருந்து 13 வது மாடிக்கு வந்தடைந்தது. ஒரு பிரெஞ்சுக்கிழவி ஒரு குட்டி நாயுடன் லிப்டுக்க ஏறினாள் நாய்க்குட்டிக்கு கண் எங்கே வாய் எங்கே என பிடிபட இல்ல எனக்கு மூசு எண்டேர் குணா பதிலுக்கு குணா அண்ணையும் திருப்பிச்சொன்னேர் கிழவி என்னைப்பார்த்து சிரிச்சா நானும் சிரிச்சேன்.

ஐந்து நிமிடம் நடந்து சென்று இருக்கவேண்டும் ரயில் நிலையம் வந்துவிட்டது ஆர் ஈ ஆர் ஈ இதுதான் என்றேர் குணா அண்ணன் தன்னிடம் இருந்த ஒரு ஐடி காட் ஒன்றைக்காட்டி தம்பி எனக்கு உள்ள வாரும் எனதார் கம்பிகளைத்தாண்டி வெளியில் ரயில் ஏறினேன் சிறுவயதில் ரயில் ஒருமுறை ஏறி இருக்கின்றேன் இன்று இரண்டாவது தடவை

காடி நோட் வரை போகவேணும் மஜந்தா என்றும் சொல்லுவினம் பரிஸ்ட முகியமான இடம் இது என்றேர் நான் பள்ளிக்கூடப்பிள்ளை போல தலை ஆட்டினேன்.ஒலிபெருக்கியில் பிரெஞ்சில் அறிவித்தல் விடுக்கப்பட்டது அண்ணன் நல்லா பிரெஞ்சு கதைபேர் போல நினைக்கிறேன் அறிவித்தல் கிடைச்சவுடனே உடனுக்குடன் விளக்கம் சொன்னேர் தமிழில்
தம்பி இங்கிலிஸ் கதைப்பீரே நீர் ஓம் என்றேன் அப்புடி எண்டால் வலு கெதியா பிரெஞ்சு புடிச்சுவிடுவீர் யோயிக்க வேணாம் என்றேர்.

தம்பி ஒடிவாரும் எனக்கு முன்னால நில்லும் ரிக்கட் அடிக்கிறன் அங்கே இங்கே சுத்திப்பார்த்தேர் குணா அண்ணன் எனக்கு பயம்பிடிச்சு போச்சு எனக்கு ஒண்டும் பிடிபட இல்லை தம்பி நீல கோட் போட்டு யாரும் நிக்கிறினமே பாரும்
“இல்லையண்ணே…

லிப்ட் கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் சனம் முண்டியடிச்சு ஏறினதுகள் குணா அண்ணன் என்னை இழுத்து உள்ள விட்டார். லிப்ட் வேகமாக மேல்த்தளத்தை அடைந்தது.

தம்பி நீங்க லாச்சப்பல் வந்திட்டீர் என்றார் ஒரு சிரிப்போடு
தம்பி இந்த இடம் இப்ப தமிழாக்கட கோட்டை இதுக்கு பின்னால ஒரு விசியம் இருக்கு
என்னதான் இருக்கும் அப்பாவியாய் அவரைப்பார்த்தேன்.
கறுவலும் பிரெஞ்சுக்காரனும் வைச்சு இருந்த கடையெல்லாம் நம்மட தமிழாக்கள் வெத்தில துப்பித்துப்பி எழுப்பி ஓடவச்சிட்டாங்க இப்ப பாரும் முழு யாழ்ப்பாணத்தானும் இங்கதான் வாழுறானுகள் என்று கூறிக்கொண்டு ஒரு நக்கல் சிரிப்பொன்று சிரிச்சார்

தூரத்தில் கும்பலாய் ஒரு கூட்டம் நின்றது நாங்கள் அதை நெருங்கிக்கொண்டோம் அது தமிழ்ச்சனம் தான் அதற்கு கிட்டத்தான் ரான்சிலேட்டர் இருக்கிறாராம்.கூட்டத்தை நெருங்க நெருங்க சலசலப்பை உணர்ந்த வண்ணம் இருந்தேன்.

ஒரு புத்தகக்கடைக்குள் நுழைந்தோம் அங்கே ரைகசுடைய புகைப்படங்கள் தொங்கவிடப்பட்டு இருந்தது கல்லில் செதுக்கிய ஒரு பிரமாண்டமான பிரபாகரனின் உருவம் சிலையாய் நின்றது வன்னி போராட்டம் மீட்பு சனம் இயக்கம் என்ற வார்த்தைகள் மட்டுமே கடையை நிறைத்து இருந்தது. துடிப்பான இளைஞர்கள் உற்சாகமாக செயல்பட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள். ஒரு பொடியன் ஒரு தகர உண்டியலை மேசை மீதி கொண்டு வந்து வைத்தான் சூழ நின்ற எல்லாரும் கைகளில் இருந்த 10 யூரோ 5 யூரோ நோட்டுக்களால் அந்த உண்டியலை நிறைத்தனர் அங்கே நின்றவர்களில் பெரும்பான்மயானவர்கள் ரைகசில் இருந்தவர்கள் என்பதை காணும்போதே புலப்பட்டது.இடையில் இரு வயதானவர் குறிக்கிட்டு உண்டியலில் பணம் போடாதவர்களை குறித்து விசனப்பட்டார்.

“இத்தனை போராளிகள் தமிழீழத்துக்காக செத்துப்போய்டானுகள் எத்தனை சனங்கள் வீடு வாசல் இல்லாமல் பட்டி கிடக்குதுகள் உங்க பங்குதான் என்ன ? செத்த போராளிகளுக்கு பிண்டம் கரைக்கயே வந்தனீங்க தமிழனாய் பிறந்தால் சூடு சுறனை வேணும் மயிரா புடுங்கிறீங்க இங்க வந்து பூனா மக்களே..

திடீரென ஒரு வாலிபன் கிளவன் முகத்துக்கு நேராகப்பாய்ந்து “மயிராண்டி என்ன கத்துறாய் நீ 30 வருசம் பிரான்சுக்கு வந்து ஒரு நாள் போய் பாத்திருப்பியே வன்னிய முள்ளிவாய்க்கால் எங்க இருக்கு எண்டு தெரியுமா?மயிராண்டி இங்க வந்து பூனா கதை கதைக்கிறாய் நாங்க சிங்களவனட்ட நேர நேர சண்டை போட்டு காயங்களோட நாட்ட விட்டு வந்து அனுதினமும் சனத்த நினைச்சு செத்துக்கொண்டு இருக்கிறன்.

” கிழட்டுப்பயல் எங்களப்பாத்து இந்தக்கதை கதைக்கிறான் சேக்கிற காசில வயிறு நிரப்புற நீ எல்லாம் தமிழீழத்தப்பற்றி கிளாசோ எடுக்கிறாய்? மண்டைல போடுவன் பாக்கிறீயா பல்லை நறும்பி கண்களை உருட்டிக்கொண்டு இன்னும் ஒருவன் பாய்ந்தான்.பெரிய அடிபாடாய் போச்சு கடை முழுவதும் நான் தள்ளிப்போய் ஒரு மூலையில் நின்றேன் பொக்கட்டில் கிடந்த கையில் இருந்த 2 யூரோவை மீண்டும் பொக்கட்டுக்குள் போட்டேன்.

திடீரென ஒரு வயதானவர் தோன்றி
“டேய் தம்பிகளா பொறுங்கட அண்ணன் வாறேர் சண்டை புடியாரேங்கடா”
ஸ்தலம் மயான அமைதியாய் ஆனது கூட்டம் வாயிலைத்தேடி சிலர் ஓடினர் வீதியில் நின்ற சனங்கள் ஒதுங்கினர் சலசலப்பில் ராபட் என்ற பெயர் பலர் உச்சரித்தனர் யார் அந்த ராபட் அவரைப்பார்க்க நானும் ஆவலாய் நின்றேன்.

ஒரு கருப்பு பீ எம் டபிள் யூ கார் வந்து வாயிலில் நின்றது கதவுகளைத்த்திறக்க இருவர் ஓடினர் கருப்பு கார் கண்ணாடி மெதுவாய் இறங்கியது உள்ளே மாங்கிளியும் மரங்கொத்தியும் செல்லப்பாவுடைய பாடல் ஒலித்துக்கொண்டு இருந்தது.பூமா சூவுடன் ஒருவன் காலடிவைத்தான். “அவர்தான் அண்ணன் ராபட் கடைசி வரை ஆமியோடு சண்டை புடிச்சவராம் மன்னார் மாவட்ட தளபதி விக்டருக்கு அறிமுகமானவராம் நிறை தளபதி மாரோட போட்டோக்கள் பேப்பரில ஈழ அரசு பேப்பர்ல வந்தது பக்கத்தில் நின்ற ஒருவன் யாருக்கோ கதைக்குள் அறிமுகம் செய்துகொண்டு இருந்தான்.ராபர் கொன்சார்லஸ் ஒரு காலை தரையிலே ஊன்றி மறுகாலை வெளியே எடுத்தார்.

திகைத்துப்போய் நின்றேன் இந்த உருவத்தை எங்கோ கண்ட நினைவுகள் அட கடவுளே
அது குட்டிராஜந்தான் வாய்டைத்துப்போய் பின்னால் இருந்த கதிரையில் உட்கார்ந்தேன் நினைவுகள் மீண்டும் மன்னாரை சுற்றியது
யாரோ ஒருவர் எனது பெயரை விழித்தது போலவுணர்ந்தேன் குணா அண்ணன் கையில் இருந்த பையிலை உருவி எடுத்தார் உணர்வற்றவனாய் சுவரோடு சாய்ந்து இருந்தேன். ஒரு வாகன கோன் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டு தூரத்தில் மறைகின்றது.

••••

ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் மற்றும் மகேஷூம் அவனது நண்பனும் / உதயசங்கர்

download (22)

நீல நிற வானத்திலிருந்து நேரே சரிந்து இறங்கியது போலிருந்த பூங்கா சாலையின் துவக்கத்தில் ஏஞ்சல் தோன்றிவிட்டாள். வழியெங்கும் குல்மொகர் மரங்கள் ரத்தச்சிவப்பாய் பூத்துக்குலுங்கிக்கொண்டிருந்தன. தர்ச்சாலை தெரியாதபடிக்கு தரையில் பூக்கள் சிதறிக்கிடந்தன. மஞ்சள் கலந்த சிவப்பு தரையில் பளீரிட்டது. மரத்திலும் சிவப்பின் நிழல் அடர்ந்து பார்ப்பதற்கு சாலை முழுவதும் சிவப்புக்கம்பளம் விரித்தது போல இருந்தது. மகேஷ் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அந்தச்சாலையின் கீழ்புறத்தில் பூங்காசாலை நகரின் முக்கியச்சாலையோடு இணைகிற இடத்தில் ஒரு ஆலமரம் விருட்சமாய் படர்ந்திருந்தது. அந்த ஆலமரத்தின் கீழே தான் மகேஷூம் அவனது நண்பனும் பைக்கை நிறுத்தி அதில் சாய்ந்துக்கொண்டு ஒரு காலை பைக்கின் பெடலிலும் இன்னொரு காலை தரையிலும் ஊன்றி நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஆள் நடமாட்டம் உள்ள சாலை தான். ஆனால் மகேஷுக்கு மட்டும் எப்படி என்றே தெரியாது, ஏஞ்சலின் தலை சாலைமேட்டில் தோன்றும்போதே மகேஷ் பார்த்து விடுவான். மகேஷ் அவளைப்பார்த்தவுடன்,

“ டேய் மக்கா…மக்கா… அங்க பார்டா… என்னமா ஜொலிக்கிறா! பின்னாடி அந்த சூரியஒளி அவ மேலே பட்டுத்தெறிக்கிறத பாருடா…”

என்று அவனுடைய நண்பனிடம் பரவசமாய் புலம்புவான். மகேஷின் நண்பன் சிரிப்பான். அவன் சிரிப்பில் ஒரு கைப்பு இருக்கும். ஆனால் அந்த பரவசமனநிலையை மகேஷ் கைவிடுவதாக இல்லை. இருநூறு மீட்டர் தூரத்தில் இறங்கி வந்து கொண்டிருக்கும் அவளை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஏஞ்சல் அன்று நீல நிறத்தில் புடவை உடுத்தியிருந்தாள். எப்போதும் போல் முந்தானையைப் பறக்க விட்டிருந்தாள். சிறகுகள் அடிக்க மெல்ல இறங்கிய மயில்போல ஒயிலாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் ஏஞ்சல். மஞ்சள்கலந்த கோதுமை நிறத்தில் இருந்த அவள் ஒரு போதும் கண்ணைப்பறிக்கும் நிறத்தில் உடை உடுத்துவதில்லை. மென்மையான நிறங்களில் அவள் உடுத்திய உடைகள் அவளைப்பளிச்சென்று காட்டியது. பின்னியும் பின்னாமலும் ஈரம் ததும்பி நிற்கும் அவளுடைய தலைமுடி பின்னால் இடுப்புக்குக்கீழே இறங்கியிருந்தது. அவள் அருகில் வரவர மகேஷூக்கு ரத்தஓட்டம் அதிகரிக்கும். உடம்பெங்கும் ஒரு படபடப்பும் நடுக்கமும் தொற்றிக்கொள்ளும். அவளுக்கும் இது தெரியும் அவனைக்கடந்து செல்லும்போது தலையைத் திருப்பாமலே ஒருபார்வை பார்ப்பாள். மகேஷின் ஈரக்குலையைக் கவ்வும். அவன் முகத்தில் ரத்தம் ஊறுவதை உணர்வான். அந்த உணர்வோடு திரும்பி அவனது நண்பனைப் பார்ப்பான். அவன் முகத்தில் வெறுப்பு கடலென பொங்கிக்கொண்டிருக்கும். அப்படியே காறித்துப்புவான்.

” என்னடா ஆச்சு..? ஏண்டா இப்படி பண்றே..”

“ எலேய் உனக்குத்தெரியலையா…? அவகூட ஒருத்தி வாரா பாருடா.. அவளும் அவள் முகரக்கட்டையும்…பாக்கச்சகிக்கல..”

“ எங்கடா வாரா… அவ மட்டும் தானே வாரா..”

“ கண்ணைத்திறந்து நல்லாப்பாரு…”

“ எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியல..”

“ தெரியாதுடா..தெரியாதுடா… இப்ப உங்கண்ணுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது…”

தூரத்தில் ஏஞ்சல் மட்டுமே தெரிய அருகில் வர வர ஏஞ்சலின் முதுகிலிருந்து பிறந்தவள் மாதிரி அவளுடைய தோழி வருவாள். கட்டையான பரட்டைத் தலைமுடியும், பெரிய தடித்த உதடுகளும் சப்பையான மூக்கும், அகன்று விரிந்த இடுப்பும், எப்போதும் சிடுசிடுத்தமுகமும் கொண்ட ஏஞ்சலின் தோழி எப்போதும் அடர்ந்த நிறத்திலேயே சுடிதார் அணிந்திருப்பாள். இன்று கரும்பச்சை நிறத்தில் அவள் அணிந்திருந்த சுடிதார் கண்களில் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. அவள் பார்வையில் ஒரு சந்தேகத்தேள் கொட்டுவதற்குத் தயாராக எப்போதும் தன் கொடுக்கைத் தூக்கி வைத்திருக்கும். ஒருபோதும் சிரித்திராத அந்த முகம் பாறையைப் போல இறுகிப் போயிருக்கும். நடந்து வரும்போதோ அல்லது போகும்போதோ ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் ஒரு பொழுதும் பேசிக்கொண்டதாகப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அவளின் ஒவ்வொரு பார்வையையும் ஏஞ்சல் உணர்ந்திருந்தாள்.

ஏஞ்சலின் தோழி ஒரு போதும் மகேஷையோ, அவனது நண்பனையோ சிநேகமாக இல்லையில்லை சுமூகமாகக்கூடப் பார்த்ததில்லை. அவள் பேசுகிற மாதிரி தெரியாது. தடித்த உதடுகள் அசையும். அவ்வளவு தான் ஏஞ்சல் மகேஷின் நண்பனைப் பார்ப்பாள். அதுவரை இருந்த வெளிச்சம் மறைந்து முகம் இருண்டு விடும். லேசான நடுக்கம் உடலில் பரவியது. மகேஷ் கூட அவனது நண்பனை விட்டு விட்டு வர நினைத்தான். அது என்ன அவ்வளவு எளிதான காரியமா? மகேஷின் தைரியமே அவன் தானே.

ஏஞ்சல் முக்கியசாலையில் திரும்பும்போது மகேஷைப்பார்த்து ஒரு சிரிப்பைச் சிந்துவாள். அதுபோதும். மகேஷும் அவனுடைய நண்பனும் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிவிடுவார்கள். மறுபடியும் மறுநாள் காலையில் அந்த பூங்காசாலையில் ஆலமரவிருட்சத்தினடியில் காத்திருப்பார்கள். மகேஷின் நண்பனுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் பாலியகாலத்திலிருந்தே அவனுடைய நெருங்கிய நண்பன் மகேஷ். இருவரும் ஒன்றாகவே படித்தார்கள். ஒரே மார்க் வாங்கினார்கள். மகேஷ் கொஞ்சம் குட்டை. சற்று ஒல்லி. பயந்தாங்கொள்ளி. ஆனால் வசீகரமான முகம். மகேஷின் நண்பன் கருப்பாக இருந்தாலும் உயரமாக ஜிம்பாடியுடன் இருந்தான். மகேஷின் நண்பனின் முரட்டுத்தனம் அவனுடைய உடல்மொழியில் தெரியும். முகத்தில் யாரையும் மதிக்காத ஒரு அலட்சியபாவம். மகேஷோடோ இல்லை அவனோடோ யாராவது எதிர்த்துப்பேசினால் கூடப் பிடிக்காது. உடனே கையை ஓங்கி விடுவான். எந்த வம்புச்சண்டைக்கும் தயாராக இருப்பவன்.

ஏஞ்சல் வேலைபார்க்கிற கம்ப்யூட்டர் செண்டருக்கு அடிக்கடி மகேஷும் அவனது நண்பனும் அவனுடைய வேலைக்காக ரெசியூம் பிரிண்ட் அவுட் எடுக்கப்போவார்கள். மகேஷ் அப்போது தான் ஏஞ்சலைப்பார்த்தான். கண்டதும் காதல் தான். ஆனால் ஏஞ்சல் அவ்வளவு எளிதாக பிடி கொடுக்கவில்லை. அவள் யாரைக்கண்டோ பயந்தாள். மகேஷின் நண்பன் தான்

“ அவ அந்தக் குட்டச்சியைப்பார்த்து பயப்படுதா… பரட்டைத்தலைக்கு இருக்கிற திமிரப்பாரேன்..”

என்று திட்டினான். மகேஷ் இல்லையில்லை என்று தலையாட்டினான். ஆனால் அவனுக்கும் அந்த அச்சம் இருந்தது. யார் இந்தத்தோழி? கரிய நிழல்போல எப்போதும் கூடவே வருகிறாள்? ஏஞ்சல் அந்தத்தோழி இல்லாமல் தனியே வருவதே இல்லை. அப்போது மகேஷின் நண்பன் சொன்னான்.

“ ஏன் நீ கூடத்தான் நான் இல்லாமல் தனியா எங்கேயும் போறதில்லை..”

அதைக்கேட்டதும் மகேஷ் முகம் சுளித்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமை கம்ப்யூட்டர் செண்டர் லீவு. அன்று ஏஞ்சலைப்பார்க்க முடியாது. பார்க்க முடியாத அந்த நாளில் மகேஷ் ஏங்கிப்போவான். அன்று முழுவதும் அவனுடைய நண்பனிடம் அவளைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டேயிருப்பான். மகேஷின் நண்பனும் அவன் பேசுவதை தலைகுனிந்தவாறு கேட்டுக்கொண்டேயிருப்பான். எப்போதாவது,

“ கூட அவ ஃபிரெண்டும் இருக்கா பாத்துக்கோ…” என்று எச்சரிப்பான்.

அதற்கு மகேஷ் சிரித்தவாறே

“ அவ இருந்தா அவபாட்டுக்கு இருந்துட்டுப்போறா…”

என்று அலட்சியமாகச் சிரிப்பான்.

“ நீ எப்பயுமே வெளிச்சத்தை மட்டுமே பாக்கே… பக்கத்திலேயே இருட்டும் இருக்கு.. பாத்துக்க..”

என்று கட்டைக்குரலில் சொன்னான் மகேஷின் நண்பன்.

ஒரு ஞாயிறு காலைப்பொழுதில் பூங்காசாலையில் சும்மா அந்த ஆலமரத்தடியில் வந்து நின்றிருந்தான். அன்று அபூர்வமாக அவன் மட்டுமே தனியாக வந்திருந்தான். சூரியன் அப்போது தான் எழுந்து சுதாரித்துக்கொண்டிருந்த வேளை. குல்மொகர் மரங்களின் சிவந்த பூக்களில் சூரியனின் காலைக்கிரணங்கள் பட்டு ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. மஞ்சள் வெயில் தார்ச்சாலையை மென்மையாக மாற்றிவிட்டிருந்தது. கூட்டம் கூட்டமாய் மேகங்கள் தங்கச்சரிகை விளிம்பிட்டு மெல்ல ஊர்வலம் போய்க்கொண்டிருந்தன. அந்த வேளையில் தந்தத்தின் நிறத்தில் சுடிதார் அணிந்து மெல்ல நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள் ஏஞ்சல். அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவளும் தனியாக அவளுடைய தோழி இல்லாமல் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

இடது பக்கம் லேசாகச் சாய்ந்த அவளுடைய நடையில் ஒரு பாந்தம் இருந்தது. அவளும் அவனைப்பார்த்து விட்டாள். அவள் திடுக்கிட்டது தெரிந்தது. இடது கையால் அவளுடைய துப்பட்டாவின் முனையைப் பிடித்துக்கொண்டு வலது கையில் மார்போடு பைபிளை அணைத்துக் கொண்டே மெல்ல நடந்து வந்தாள். அவளுடைய மெலிந்த விரல்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட அன்பினால் பைபிள் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. மகேஷ் அந்தக்கணத்தில் இயேசுவைத் தன் ஜீவனாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரானான். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் சாலையில் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை.

மகேஷின் இதயம் துடிக்கிற சத்தம் அவனுக்கு வெளியில் கேட்டது. அவளை நிறுத்திச் சொல்லிவிடவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். அவள் அருகில் வந்தபோது ஓரடி அவளைப்பார்த்து நெருங்கியும் விட்டாள். படபடப்புடன் அவள் அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தாள். அந்தக்கண்களில் அன்பின்ஓளியைப் பார்த்தான். சூரியனின் கதிர்கள் விளிம்பிட்ட அவளைப்பார்க்கும்போது அவனுக்குள் தீராத தாகம் எழுந்தது. நா வறண்டது. எச்சிலை ஊற வைத்து விழுங்கினான். அவள் உண்மையில் அந்த ஓளியில் தேவதை போலவேத் தோன்றினாள். மகேஷுக்கு நடந்து கொண்டிருப்பது கனவா என்று கூடச் சந்தேகம் வந்தது. முன்னால் நிழல் விழுந்த அவள் உருவத்தின் அழகு அவனை மெய்மறக்கச்செய்தது. அந்தக்கணத்தில் அவன் ஏஞ்சலின் பரிபூர்ண அன்பை உணர்ந்தான். இது போதும். அந்தக்கணம் இனி வாழ்வில் என்றாவது வருமா?

அன்று மகேஷ் முடிவெடுத்தான். வாழ்ந்தால் இனி ஏஞ்சலோடு தான் வாழவேண்டும். அதைக்கேட்ட மகேஷின் நண்பன் கோபப்பட்டான்.

“ நீ அவளோட வாழ்றதுக்காக நான் அவ ஃப்ரெண்ட் …அதான்..அந்தப்பரட்டைத்தலை பிசாசோட வாழணுமா? “

என்று கேட்டான். மகேஷுக்கு அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று புரியவில்லை. மலங்க மலங்க விழித்தான். ஆனால் அவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. மகேஷின் நண்பன் அவனை விட்டு எங்கேயும் போகமாட்டான். போகவும் முடியாது.

மகேஷுக்கு சென்னை ஐ.டி. கம்பெனியில் சுமாரான சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆரம்பத்தில் குறைவான சம்பளமாக இருந்தாலும் போகப்போக சம்பளம் அதிகமாகும் வேலைப்பாதுகாப்பும் உண்டு என்ற தைரியத்தில் சேர்ந்து விட்டான். ஆறுமாதம் கழிந்த பிறகு ஊருக்குச் சென்றான். அவனுடைய நண்பனுடன் ஏஞ்சலின் வீட்டுக்குச் சென்றான். ஏஞ்சலின் அம்மா கார்மெண்ட்ஸிலும், அப்பா ஜவுளிக்கடையிலும் வேலை பார்த்தார்கள். ஒரு தம்பி ஐந்தாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அங்கே ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் இருந்தார்கள். கொஞ்சம் தயங்கினாலும் அவர்களுக்குச் சம்மதம். மகேஷும் வீட்டில் பேசி வற்புறுத்தித் திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்.

ஒரு வழியாகத் திருமணம் முடிந்து சென்னைக்கு தனிக்குடித்தனம் போனார்கள். புதுமணத்தம்பதிகளைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வர சம்பந்திகளும் போயிருந்தார்கள். ஏஞ்சலின் தோழியும், மகேஷின் நண்பனும் இல்லாமலா. அவர்களும் உடன் போயிருந்தார்கள். எல்லோரும் திரும்பி விட்டார்கள். ஏஞ்சலின் தோழி ஏஞ்சலோடேயே தங்கி விட்டாள். மகேஷின் நண்பனும் மகேஷோடு தங்கி விட்டான்.

எப்படி நான்குபேரும் ஒரே வீட்டில் ஒரே படுக்கையறையில் இருக்கமுடியும் என்று சந்தேகப்படும் வாசகர்களுக்கு ஏஞ்சலும், மகேஷும், சேர்ந்து ஒரே குரலில்

“ எப்போது நாங்கள் தனியாக இருந்தோம்? “ என்று கேட்கிறார்கள்.

•••

‘எனக்கு அடுத்திருந்த அறை’ / கபில் ஸ்ரனிஸ்லஸ்

download (20)

எனது பெயரையும் தொலைபேசி இலக்கத்தையும் பதிவு செய்துவிட்டு அந்த ஏழாம் நம்பர் அறைக்குத் திரும்பி ஒரு இளநீர் ஓர்டர் செய்யும் வரையில் யாவும் சரியாகவே நடந்தது.அதன் பிறகு ஹோட்டல் பரிசாரகன் கதவைத் தட்டி உள்ளேவர அனுமதி கேட்டான்.நான் அனுமதி கொடுத்ததும்,அவன் கதவை திறந்ததிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது பிரச்சினை.சரி,நான் இப்போது யாவற்றையும் ஒழுங்கு வரிசையில் ஞாபகப் படுத்துகிறேன்.

நான் கொளுவியிருந்த முதுகுப்பையில் இரண்டு லினன் சட்டைகளையும் ஒரு அரைக்கால் சட்டையையும் இரண்டு ஆணுறைகளையும் தவிர குறிப்பிடும்படி வேறெதுவும் இருக்கவில்லை.பயணங்களின் போது தேவையற்ற பாரங்களை சுமப்பதில் எனக்கு விருப்பமிருந்ததில்லை.நான் அணிந்திருந்தது கூட ஒரு கையில்லாத பனியனும் சாம்பல் நிற அரைக்கால் சட்டையும் தான்.வெய்யிலுக்காக கூலிங் க்ளாஸும் அணிந்திருந்தேன்.

இலங்கை நாட்டின் காலநிலைக்கு அதுவே பொருத்தாமாயிருந்தது.எனது ஸ்பானிய நண்பன் சொன்னது போலவே அந்த ஹோட்டலின் முகப்பில் ‘ஓல்ட் டச்’ என எழுதப்பட்டிருந்தது.டச்சுக் காலனித்துவ காலத்துக்குரிய கூரை அமைப்பையே அது கொண்டிருந்தது என்பதை தூரத்தில் வரும்போதே கண்டு கொண்டிருந்தேன்.சுவற்றில் வெள்ளை அடிக்கப்பட்டிருந்ததையும் நேர்த்தியாக வெட்டிப் பராமரிக்கப்பட்ட பசுமையான புற் கூட்டத்தையும் தவிர அந்த கட்டடம் உருமாறாமல் அப்படியேதான் இருந்தது.

வரவேற்பறையிலிருந்த சிங்களத் தேசத்து பெண்ணுக்கு எனது பெயர் புரியவில்லை.இரண்டாம் முறையும் உச்சரிக்கச் சொன்னாள்.வலதுகாதை என்பக்கம் திருப்பி புரியாதது போல் பாவனை காட்டினாள்.கடைசியில் நானாகவே எனது ஸ்பானியப் பெயரை குறிப்பேட்டில் எழுதிக் காட்டினேன்.அவள் சிரமம் ஏற்படுத்தியதற்கு வருந்துவதாக ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள்.எனக்குரிய ஏழாம் நம்பர் அறைச் சாவியை கையில் தந்துவிட்டு முழுப் பற்களும் தெரிய தொழில் முறைப் புன்னகை ஒன்றைச் செலுத்தினாள்.

என் நண்பன் வர்ணித்தது போலவே அந்த அறை சொகுசு மெத்தையை உடைய கட்டிலையும் திறந்தால் கடல் காற்று அடிக்க கூடிய விசாலமான யன்னலையும் பெற்றிருந்தது.அசதியில் கட்டிலில் சரிந்தேன்.தொண்டை வறண்டு தாகம் எடுத்தது.தோலில் முளைத்திருந்த பொன்னிற உரோமங்களைப் பொசுக்கிய இலங்கை வெய்யில் என்னை உருக்குலைத்துப் போட்டிருந்தது.அருகிலிருந்த தொலைபேசியை எம்பி எடுத்து ஹோட்டலுக்கு அழைப்பை ஏற்படுத்தினேன்.விரலால் சுற்றி பயன்படுத்தும் பழைய பாணியிலான தொலைபேசி எரிச்சலைத் தந்தது.மறு முனையில் ஆண்குரல் ஒலித்ததும்,ஒரு இளநீர் வேண்டுமென ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்.கண நேரத்துக்குப் பதில் வரவில்லை.

பிறகு,சிங்கள மொழியில் ஏதோ சொன்னது அந்தக் குரல்.’ட்ரிங்’ என நான் ஆங்கிலத்தில் அழுத்திச் சொன்னதும் அந்தக் குரல் மதுபான வகைகளின் பெயரை அடுக்கிக் கொண்டே போனது.முதுகுப்பையிலிருந்த தண்ணீர் போத்தல் ஞாபகம் வந்து இளநீர் குடிக்கும் ஆசையைக் கைவிடவிருந்த சமயத்தில் இன்னொரு குரல் என்ன வேண்டுமென ஆங்கிலத்தில் பேசியது.தேவையைச் சொன்னேன்.உடனே ஏற்பாடு செய்கிறோம் சிரமத்துக்கு மன்னிக்கவும் என்றவுடன் அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது.

காத்திருப்பை அடுத்து ஹோட்டல் பரிசாரகன் இருமுறை கதவைத் தட்டினான்.நான் அனுமதி கொடுத்ததும்,உள்ளே வந்தவன் என்னைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் திரும்பவும் காதவைப் பூட்டிவிட்டு வெளியேறிவிட்டான்.நான் எதையுமே கணிக்க முடியாத புதிர் நிறைந்த கண்களோடு அப்படியே கட்டிலில் கிடந்தேன்.மீண்டும் கதவு தட்டப்பட்டது.ஒரு கடலாமையைப் போல தலையை மட்டும் அறைக்குள் நீட்டிய பரிசாரகன் ‘சிரமத்துக்கு மன்னிக்கவும்’ என கொச்சை ஆங்கிலத்தில் கூறிவிட்டு பழையபடி கதவைச் சாத்த போனான்.

நான் கட்டிலிலிருந்து துள்ளி எழுந்து அவனை நிறுத்தினேன்.எனது கண்களிலிருந்து புதிர் மறைந்து கோபம் உருப்பெற்றது.யன்னல் ஊடாக வந்த கடல் காற்றையும் மிஞ்சும்படி மிகக் கடுமையாக “வட் த ஃபக்’ என கத்தினேன்.முழுமையாக திறக்கப்பட்டிருந்த கதவின் எதிரே மரத்துப் போன கைகளில் இளநீரை ஏந்தியபடி அவன் நின்றிருந்தான்.பதில் சொல்லத் தெரியாமல் கூச்சமடைந்த மண்புழுவைப் போல அவன் நெளிந்து கொண்டிருந்தான்.

சற்று முன்னர் தொலைபேசியில் சிங்களத்தில் பேசியவன் அவனாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென ஊகித்துத் கொண்டேன்.விரலால் அடுத்த அறையைச் சுட்டிக் காட்டிய அவன்,அங்கு கொண்டு போக வேண்டிய இளநீர் அதுவென வலியுறுத்தினான்.நான் கதவை வேகமாக சாத்தியபோது ஏற்பட்ட பெரும் சப்தம் அவனது முகத்தில் அறைந்திருக்க வேண்டும்.அடுத்த அறையை நோக்கித் தாவிய அவனது காலடி ஓசைகள் என் காதில் விழுந்தது.ஹோட்டல் நிர்வாகத்தினரிடம் பிரச்சினையைச் சொல்லத் தோன்றவில்லை.

விரல்களால் சுற்ற வேண்டிய தொலைபேசியின் நினைப்பே சலிப்பை உண்டு பண்ணியது.நானாகவே என் வாயால் ஓர்டர் செய்த இளநீர் எப்படி இன்னொருவரின் வாய்க்குள் போகும் என்பது தெளிவில்லாமலேயே இருந்தது.நடக்கவிருக்கும் குழப்பங்களின் ஆரம்ப முடிச்சு அதுவென அறியாமலேயே தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுக் கட்டிலில் படுத்தேன்.

காலையில் வரவேற்பறையில் இருந்தவளிடம் விசயத்தைச் சொன்னதும் அந்த ஹோட்டலில் ஏழாம் நம்பரில் இரண்டு அறைகள் உள்ளதாக விளக்கினாள்.கட்டட உரிமையாளரான டச்சுக் காரருக்கு ஏழு அதிஷ்டமான நம்பர் என்பதால் அந்த நம்பரையே இரண்டு அறைகளுக்கு வழங்கியதாகவும்,பின்னர் அதையே ஒரு மரபாகப் பேணுவதாகவும் சொன்னாள்.நல்ல வேளையாக அந்த ஹோட்டலிலுள்ள அனைத்து அறைகளுக்கும் ஒரே இலக்கம் வழங்கப்படவில்லை என்பதையிட்டு திருப்தி அடைந்தேன்.

வரவேற்பறையில் இருந்தவள் இளநீரை ஓர்டர் செய்தது நானல்ல,அந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர்காரர் தான் என அழுத்தமாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.முதல் நாள் இரவே இந்தச் சர்ச்சையான விவகாரம் கலந்து பேசிய பின் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டு விட்டது எனத் தெரிந்தது.நான் தொடர்ந்து வாக்குவாதம் பண்ண விரும்பவில்லை.பயணங்களின் போது தேவையற்ற பாரங்களைச் சுமப்பது எனக்குப் பிடிக்காது.நான் கடுமையாக நடந்து கொண்ட பரிசாரகனிடம் மன்னிப்பைத் தெரிவிக்குமாறு கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.

கடற்கரை மணல் துகள்கள் காலில் ஒட்டுவதை விரும்பியதால் செருப்பைக் கழற்றிக் கையிலெடுத்துக் கொண்டேன்.நான் கடந்து வந்த பாதை கடைகளால் நிரம்பியிருந்தது.கோடை காலமாதலால் நிறைய வெளிநாட்டவர்களின் பளிச்சிடும் முகங்களைக் காண நேர்ந்தது.

லூஸியானா இஸபெல்லா குறிப்பிட்டிருந்த கடற்கரையோர உணவு விடுதியைக் கண்டுபிடிக்கச் சிறிது நேரம் எடுத்தது.விடுதியில் அவளுக்காக காத்திருந்த நிமிடங்கள் பதட்டத்தை அளித்தன.ஆனாலும் நான் பொறுமை இழக்க முன்னதாகவே அவள் அங்கு வந்துவிட்டிருந்தாள்.முதன் முறையாக நேரில் சந்தித்ததால் வெட்கமும் சந்தோஷமும் பரவிய கைகளைக் குலுக்கிக் கொண்டோம்.மிக மெல்லிய பருத்தியால் நெய்யப்பட்ட சட்டையை அவள் அணிந்திருந்தாள்.உள்ளே அணிந்திருந்த ஊதா நிற மார்புக்கச்சை அதனூடாக தெள்ளத் தெளிவாக தெரிந்தது.

கடல்காற்று என்னை விடவும் மூர்க்கமாக அவளது பருத்திச் சட்டையை தன்பக்கம் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது.முலைகளின் பிளவின் ஆரம்பத்திலிருந்து கழுத்தின் முடிவு வரை மஞ்சள் நிறப் புள்ளிகளைப் பெற்றிருந்தது அவளது உடல்.ஒருவாரமாக இன்டர்நெட்டில் பேசிய நாங்கள் அன்று முதல் தடவையாக ஒருவர் முகத்தை இன்னொருவர் பார்த்துப் பரஸ்பரமாகப் பேசிக் கொண்டோம்.ஒரு அந்நிய தேசத்தில் ஸ்பானிய மொழியைக் கேட்பதில் அவளுக்கும்,ஒரு அந்நிய தேசத்தில் பெண்குரலில் ஸ்பானிய மொழியைக் கேட்பதில் எனக்கும் பூரிப்பாயிருந்தது.

எலுமிச்சை சாறில் ஊறிய அவித்த நண்டு வாங்கிச் சாப்பிட்டோம்.வெய்யில் ஏறிய நேரத்தில் கடலில் ஒன்றாகக் குளித்தோம்.நீச்சல் உடையில் லூஸியானாவின் இடை நான் சற்றுமுன்னர் கடைத் தெருவில் பார்த்த தன்னிச்சையாக கழுத்தை ஆட்டும் பொம்மையைப் போல் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.அவளது மார்புகள் கடற்கரையில் சிறுவர்கள் குவித்து வைத்திருந்த மணல் மேடுகளை ஒத்திருந்தது.நீரில் நனைந்து அலுத்த பின்னர் ‘ஸ்டவுட்’ பியர் வாங்கி அருந்தினோம்.

கூச்சம் கலைந்து நெருக்கமாக உணரத் தொடங்கியதும் அதுவரையில் யாருக்கும் சொல்லத் துணியாத கதைகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளத் தலைப்பட்டோம்.கடலின் நிறம் மங்கி அலையின் சீற்றத்தை மட்டும் கேட்கக் கூடிய இருள் கவிந்தது வரையில் மணலிலேயே குந்தியிருந்தோம்.நான் உப்புப் படிந்திருந்த அவளது கழுத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டேன்.தயக்கமின்றி அவள் அதை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

பின் மிக இரகசியமாக எனது காதில் “நாம் இன்னமும் நேரம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்” எனச் சொல்லிவிட்டு எழுந்திருந்த போது அவளது புட்டத்தில் ஒட்டியிருந்த மணல் துகள்கள் உதிர்ந்தன.உடையை அணிந்ததன் பின் நானும் அவளோடு சேர்ந்து அவளது வாடகை மோட்டார் பைக் நிறுத்தப் பட்டிருந்த இடத்திற்குப் போனேன்.எனது நடத்தைக்காக மன்னிப்புக் கோரினேன்.ஹெல்மட்டை மூடும் முன் ஒருதடவை சிரித்துவிட்டு இன்னமும் ஈரம் காயாத ஊதாநிற மார்புக்கச்சை உடையோடு ஒட்டியபடியிருக்க திமிறிய மார்புகளோடு அங்கிருந்து விரைந்தாள்.

நான் அங்கிருந்து ‘ஓல்ட் டச்’ ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன்.வரவேற்பறைப் பெண் முன்பைவிட அழகாக வீற்றிருந்தாள்.”சிங்கள தேசத்துப் பெண்கள் இவ்வளவு அழகானவர்கள் என எனக்குத் தெரியாது” என்றேன்.தெத்திப்பல் மட்டும் ஓரமாகத் தெரிய புன்னகைத்தாள்.அந்தப் புன்னகை தொழில்முறை சார்ந்ததாக இல்லாமல் ஒரு ஸ்பானிய குடிமகனான எனக்கே உரிய பரிசாக அமைந்திருந்தது.அறைக்குப் போய் ஒரு முழுச் சூரை மீன் ஓர்டர் செய்தேன்.தங்கள் ஹோட்டலில் அது கிடைக்காதெனச் சொன்னார்கள்.ஞாபகம் வைத்திருக்கக் கூடியளவேனும் சுவையற்ற ஏதோவொரு உணவை வரவழைத்துச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் எனக்கு அடுத்திருந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர் அறையில் பசியில் கத்தும் பூனையில் குரல் கேட்டது.கட்டிலில் விழுந்து கிடந்த போது ஒரு பூனை-அடுத்த அறையில் கத்திய அதே பூனையாக இருக்க வேண்டும்-பெரிய மீன் முள் ஒன்றை வாயில் கவ்வியபடி வந்து எனது அறை யன்னலில் குந்தியிருந்து நக்கிச் சாப்பிட்டது.நான் அரை மயக்கமுற்றிருந்த நேரம் அது ஒரு இராணுவ வீரனின் தோரணையில் என் அறையெல்லாம் சுற்றி வந்ததை உணர முடிந்தது.

முதுகுப் பையைத் துழாவியது.என் காலிலிருந்து முகமெல்லாம் நக்கிப் பிரேதத்தைப் போல என்னை ஆராய்ந்தது.நான் துணுக்குற்று விழித்த சமயத்தில் அறையின் இருட்டில் தனது பச்சைக் கண்கள் ஒளிரும்படி என்னை உற்று நோக்கியது.பின்னர் விருட்டென யன்னல் வழியாகப் பாய்ந்து ஓடி விட்டது.சற்றுக் கழித்து எனக்கு அடுத்திருந்த அறையில் அது அன்போடு ‘மியாவ் மியாவ்’ எனக் குழைந்த வண்ணமிருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலையில் ஒரு ‘ஸ்டவுட்’ பியருடன் கடற்கரையில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தேன்.லூஸியானா இஸபெல்லா தன்னால் அன்று வரமுடியாதென முன்னறிவித்திருந்தும் நான் ஏன் அங்கு போனேன் என்பது புலப்படாமலே இருந்தது.பலவித வண்ணங்கள் பூசிய மனித முகங்களை சுய பிரக்ஞை இன்றி கடந்தேன்.இனம் புரியாத குற்றவுணர்வு என்னுள் படர்ந்து வந்தது.தன்னால் வர முடியாததற்கு லூஸியானா சொன்ன காரணம் உண்மையானது தானா அல்லது புனையப்பட்டதா என ஆராய்ந்து பார்த்தேன்.சிறிது நேரமாகவே தென்னை ஓலைகளைக் கொண்டு அலங்காரப் பொருட்கள் செய்யும் வியாபாரி ஒருவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தான்.நான் வேண்டாமென மறுத்ததையும் அவன் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.கையிலிருந்த போத்தலை மண்டையில் ஓங்கி அடிப்பதைப் போல பாவனை காட்டிய பிறகே அவன் என்னிடமிருந்து நகர்ந்தான்.நான் ஆவேசத்துடன் சனத்திரளிலிருந்து விலகி காற்று சுதந்திரமாக அலைந்து கொண்டிருந்த இடத்துக்குப் போனேன்.

அங்கிருந்து கண்ணுக் கெட்டிய தூரத்தை இலக்காக வைத்து நடந்து கொண்டேயிருந்தேன்.இருளடைந்த போது தான் நான் நீண்ட தூரம் நடந்து வந்துவிட்டதையும் அங்கிருந்து ஹோட்டலுக்குப் போக ஓட்டோ பிடிப்பது கடினம் என்பதையும் அறிந்து கொண்டேன்.தொலைவில் கடைகளின் மின்விளக்குகள் நம்பிக்கை தருவனவாய் ஒளிர்ந்தன.வந்த பாதையிலேயே திரும்பி நடந்தேன்.வழியில் இருட்டில் செய்த பொம்மை போல ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.அவள் தோளில் ஒரு கைப் பையும் முழங்காலுக்கு மேலேறிய குட்டைப் பாவாடையும் அணிந்திருப்பதாய் புலப்பட்டது.

இறுக்கமான மேற் சட்டை அவளுக்குத் தொப்பை விழுந்ததைக் காட்டிக் கொடுத்தது.நேராக நடந்தால் அவளை எதிரே சந்திக்க நேரும் என்பதால்,விலகி கால்கள் அலையோடு தழுவ நடந்து அவளைக் கடந்தேன்.பின்னால் ஏதோ அவரம் கேட்டது.தலையைத் திருப்பாமல் கால்களுக்கு வேகம் கொடுத்தேன்.ஆனால் தீடீரென ஒரு மந்திரப் பிசாசைப் போல அவள் எனக்கு முன்னே தோன்றி மூச்சு வாங்கினாள்.ஓடி வந்திருக்க வேண்டும்.தான் களைத்துப் போயிருப்பதை மறைத்தபடி ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்குரிய மிடுக்குடன் என்னிடம் சிங்களத்தில் பேசினாள்.நான் மறுத்துவிட்டு தொடர்ந்து நடந்தேன்.

அவள் விடாமல் என் பின்னாலேயே வந்தாள்.இதற்குள்ளாக நான் கடைத்தெருவை அண்மித்திருந்தேன்.மங்கிய மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.அதிலிருந்த பகட்டுத்தனம் மறைந்து அவள் என்னிடம் இரஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.நான் முற்று முழுதாக விளக்கொளி நிறைந்த பகுதியை அடைந்ததும் அவள் என்னைப் பின் தொடர்வதைக் கைவிட்டாள்.இருள் உலகின் ராணியாக அங்கேயே நின்று கொண்டாள்.ஹோட்டல் அறையில் முதுகுப் பையிலிருந்த ஆணுறை ஞாபகம் வரவே சிறிது தயங்கினேன்.பின்னர்,ஒரேடியாக வேண்டாமென முடிவெடுத்து ஹோட்டலுக்குப் போக ஒரு ஓட்டோவை தேடினேன்.

லூஸியானா பற்றிய ஏக்கம் என்னைப் பீடித்திருக்க தூக்கம் வராத இரவிடம் சிக்கிக் கொண்டு விழித்தேன்.எனக்கு அடுத்திருந்த அறையிலிருந்து ஒரு பெண் முனகும் சப்தம் வந்தது.கடல் காற்றின் இரைச்சலில் அது தெளிவில்லாமல் கேட்கவே யன்னலை அடைத்து விட்டுக் காதை அறைச் சுவரில் வைத்தேன்.அவளது முனகலில் செயற்கைத் தனமிருந்தது.ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்குரிய மிடுக்குடன் அவள் வாயிலிருந்து ஒலிகள் புறப்பட்ட வண்ணமிருந்தன.மீள இயலாத வெறுப்புடன் யன்னலைத் திறந்து விட்டேன்.கட்டிலில் விழுந்து போர்வையால் தலையை மூடி இழுத்துப் போர்த்தினேன்.எந்தப் பலனையும் அடைய இயலவில்லை.அந்த அறையிலிருந்து வந்த ஒலிகளின் வீரியத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இரவு முழுவதும் திணறிக் கொண்டிருந்தேன்.

காலையில்,எனக்கு அடுத்திருந்த அறையில் வசிப்பவன் யார் என்று அறிய ஆர்வம் உண்டாயிற்று.அறைக்குள்ளிலிருந்தபடியே பக்கத்து அறையின் கதவு திறக்கப்படும் ஓசைக்காகக் காத்திருந்தேன்.ஓடிப் போய் எட்டிப் பார்ப்பதற்கு முன்னேற்பாடாக எனது அறைக் கதவை அகலத் திறந்து வைத்தேன்.நீண்ட நேரமாக சிறு அசைவு ஏற்படும் அறிகுறியும் தென்படவில்லை.அடிக்கடி தேய்ந்து தேய்ந்து வந்த பூனையின் குரல் மட்டுமே அந்த அறையில் யாரோ இருப்பதாக நம்பிக்கை தந்தது.எனது அறைத் தொலைபேசி மணி அடித்தது.

ஹோட்டல் விருந்தினர்களுக்காக இலவச மது விருந்து ஏற்பாடு செய்திருப்பதால் என்னையும் வரச் சொல்லி அழைத்தார்கள்.வருவதாகச் சம்மதம் தெரிவித்தேன்.அவர்கள் எப்படியும் அடுத்த அறையிலிருந்தவனையும் விருந்துக்கு அழைப்பார்களென நினைத்து அந்த அறைத் தொலைபேசி ஒலிக்கும் சப்தத்தைக் கேட்க ஆர்வமுற்றிருந்தேன்.நெடு நேரமாக அது நடக்கவேயில்லை.ஒருவேளை அவன் முன்னரே அங்கு போயிருக்கலாம் அல்லது தாமதமாகவேனும் அங்கு வந்துதானே ஆகவேண்டுமென்று கணக்கிட்டுக் கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினேன்.

அதிசயக்கத்தக்க வகையில் விருந்து ஏற்பாடகியிருந்த இடத்தில் பரிசாரகர்களைத் தவிர்த்து என்னோடு சேர்த்து நான்கு பேர்தான் இருந்தோம்.அதில் இரண்டு பேர் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த தம்பதியினர்.நானாகவே போய் அவர்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்தேன்.ஐஸ் கட்டிகள் நிறைந்த குளிர்ச்சியான மது தொண்டைக்குள் இறங்க இலங்கையின் சுற்றுலா மையங்கள் பற்றி உரையாடினோம்.கொஞ்சம் அதிகமாகவே குடித்திருந்த இங்கிலாந்துக் கணவர் தனது பழைய நாள் வேட்டை அனுபவங்களைக் கற்றை கற்றையாக பிரித்து வைக்கத் தொடங்கினார்.கண்களை கூர்மையாக வைத்தபடி ஏதோ முன்பின் கேட்டிராத கதைகளைக் கேட்கும் ஆர்வத்தில் அவரது மனைவி அவருக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தார்.

நான் மிகவும் சலிப்புற்று எனது பார்வையை அந்த நான்காவது நபரின் மீது செலுத்தினேன்.இலங்கையைச் சேர்ந்த ஐம்பது வயது மதிக்கக் கூடிய அவர் எழுந்து அறைக்குப் போக தயாராகினார்.மிதமிஞ்சிக் குடித்திருந்தும் உதவி புரிய வந்த பரிசாரகனை இருக்கச் சொல்லிவிட்டு தனியாகவே எழுந்து தவ்வி தவ்வி நடக்க ஆரம்பித்தார்.நான் சத்தமில்லாமல் அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன்.நேராக அறைக்குப் போகாமல் சில இடங்களில் நின்று நிதானித்தும்,குந்தியிருந்தும் எனது பொறுமையை எல்லை மீறச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

இறுதியில் அவர் இருபதாம் இலக்கமிடப்பட்ட அறையின் கதவை திறந்து வாசலிலேயே முகம் அடிபட விழுந்தார்.நான் உதவி செய்ய நினைத்து நான்கு அடிகள் நடப்பதற்குள் எழுந்து கதவைச் சாத்திக் கொண்டார்.நான் திரும்பி வந்து அந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர் அறையைப் பார்த்தேன்.என்றுமே திறக்கப்படாததைப் போல் அடித்துச் சாத்தப்பட்டிருந்தது.

குழப்பத்திலிருந்து வெளியேற முடியாமல் அறையிலிருந்த போது லூஸியானா என்னைச் சந்திக்க வருவதாக செய்தி அனுப்பினாள்.விரல்கள் நடுநடுங்க ஒரு ஆணுறையை எடுத்து கால்சட்டைப் பையினுள் வைத்தேன்.அவளே ‘ஓல்ட் டச்’ ஹோட்டலுக்கு மோட்டார் பைக்கில் வந்து என்னை அவளது அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.மிகவும் குட்டையாகவிருந்த டெனிம் கால்சட்டையிலிருந்து வெளித் தெரிந்த அவளது எலுமிச்சை வண்ணத் தொடைகளில் எனது முழங்கால்கள் உரசிக் கொண்டிருந்தன.

சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கென்றே வாடகைக்கு விடப்படும் வீட்டில் அவள் தங்கியிருந்தாள்.அவளது வீட்டில் அவளோடு சேர்த்து ஆண்களும் பெண்களும் அடங்கலாக ஏழெட்டு வெளிநாட்டவர்களும் இருந்தனர்.அவர்கள் இலங்கை முழுவதும் சுற்றிவிட்டு நேற்று காலையில்தான் அங்கு வந்ததாகத் தகவல் சொன்னாள் லூஸியானா.அன்று இரவே அவளும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஸ்பானியாவுக்கு பயணப்படவிருப்பதாகவும் கூறினாள்.

இலங்கையிலிருந்து நீங்குவதற்கான சிலமணி நேரங்களை அவர்கள் கொண்டாடித் தீர்க்க முடிவு கட்டியிருந்தனர்.விருந்தில் கலந்து கொள்ள எனக்கும் அழைப்பு விடுத்தார்கள்.லூஸியானா எல்லோரையும் எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.கைலாகு கொடுக்கும் போது எனது கை மிகவும் இறுக்கமான இருக்குமாறு பார்த்துக் கொண்டேன்.உதட்டில் செயற்கையான புன்னகையை வரவழைக்கவும் பெரும்பாடு பட்டேன்.ஒரு க்ளாஸில் மதுவை ஊற்றி அதையே நீண்ட நேரமாக உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்.

அங்கங்கள் குலுங்க லூஸியான வெறி கொண்டு நடனமாடினாள்.எனக்கும் அவளோடு சேர்ந்து ஆடவேண்டும் போலிருந்தது.விட்டு விட்டு எரிந்த வண்ணமயமான மின்விளக்கு ஒளியில் அவள் ஒரு பச்சோந்தியைப் போல உருமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.எல்லோரும் கொண்டாட்டத்தில் மூழ்கியிருந்த சமயத்தில் யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் நான் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்.

லூஸியானாவுடன் இருந்த அதே கடற்கரையில் காற்று தலை முடியைக் குழப்ப நடந்து கொண்டிருந்தேன்.இருட்ட ஆரம்பித்திருந்ததால் சனத்திரள் வடிந்தபடியே இருந்தது.லூஸியானாவிடம் கடுங் கோபம் மூண்டிருந்தது.உடலை இருளில் கரைத்துவிடும் நோக்கில் இருள் கம்மியிருந்த இடங்களாகப் பார்த்து நடந்தேன்.முன்பு பார்த்ததைப் போலவே இருளில் ஒரு உருவம் குந்தியிருப்பதை கண்ணுற்றேன்.ஆர்வத்தோடு அந்த உருவத்திடம் நெருங்கிப் போனேன்.ஒரு ஆண் கடலைப் பார்த்தபடி ஏதோவொரு சிந்தனையில் லயித்திருந்தான்.ஏமாற்றத்தில் எனது செயலை நினைத்து நானே வெட்கத்துக்கு உள்ளானேன்.ஒரு குப்பைத் தொட்டியை தேடிப் பிடித்து பையிலிருந்த ஆணுறையை அதனுள் எறிந்தேன்.கடலின் அலைகள் காதில் இரைந்தது சகிக்க முடியாமலிருந்தது.விரைவாக அங்கிருந்து வெளியேறி ஹோட்டலுக்குப் போனேன்.

அகோரமாய் பசித்தது.சாப்பாடு ஓர்டர் செய்ய விருப்பமில்லாமல் கட்டிலிலேயே படுத்திருந்தேன்.அடுத்திருந்த அறையில் மீண்டும் ஒரு பெண் முனகுவது போன்ற குரல் காதில் விழுந்து மேலும் மேலும் எரிச்சலைக் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தது.யன்னலைத் திறந்து விட்டால் கடல் காற்றின் இரைச்சலில் அந்தக் குரல் கேட்காது என நினைத்து எழுந்தேன்.யன்னல் மூடித்தானிருந்தது.அடுத்து என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் சுவரில் காலால் உதைக்கப் போனேன்.அப்போதுதான் அந்தப் பெண் குரல் சில ஸ்பானியச் சொற்களை உச்சரிப்பதைக் காதுபடக் கேட்டேன்.

எந்தவிதப் பிறழ்வுமில்லாமல் அந்தப் பெண் ஸ்பானிய மொழியில் முனகினாள்.நான் உறைந்து போய் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பின்,ஓடிப்போய் கட்டிலில் விழுந்து போர்வையால் உடல் முழுவதும் போர்த்திக் கொண்டேன்.அந்தச் சொற்கள் விடாமல் துரத்தி வந்து போர்வைக்கு மேலாகவும் என்னை மூடிப் பிடித்து துன்புறுத்தின.இரவின் ஒவ்வொரு துளிகளிலும் விஷம் போல் அவை பரவியிருந்தன.வெப்பத்தால் உடலில் கசிந்த வியர்வை கழுத்து வழியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

போர்வயை விலக்க முடியவில்லை.மூச்சை உள்வாங்கக் கடினப் பட்டேன்.அரை மணித்தியாலத்துக்கும் மேலாக அந்த அவஸ்தையிலிருந்து நீங்க முடியாதவனாக உழன்றபடியிருந்தேன்.இறுதியில்,ஒரு இசைக் கருவிக்குரிய உச்சஸ்தானியில் குரலெடுத்துக் கத்திய அந்தப் பெண் ஒருவழியாக அடங்கிப் போனாள்.யன்னலைத் திறந்தவுடன் வந்த குளிர்ந்த காற்று என்னில் உயிராக ஒட்டிக் கொண்டது.இன்டர் நெட்டில் அடுத்த நாள் காலையே ஸ்பானியா திரும்புவதற்கான விமான டிக்கட்டைப் பதிவு செய்த பின்னரே கொஞ்சம் ஆறுதலடைய முடிந்தது.அங்கு நடந்த எதைப் பற்றியும் ஆராயாமல் மனதை கட்டுப்படுத்த தீவிரமாக முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தேன்.இதயம் அடித்துக் கொள்ளும் ஓசையைக் கேட்குமளவிற்கு அங்கே அமைதி குடியேறியிருந்தது.

விடிந்து விட்டது எனத் தெரிந்ததும் நாடு திரும்பப் போகிறேன் என்று சந்தோஷம் அடைந்தேன்.அவசர

அவசரமாக முதுகுப் பையை கொளுவியபடி வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் சென்று அறையைக் காலி செய்வதாகச் சொன்னேன்.கையடக்கத் தொலைபேசியை மறந்து வைத்து விட்டது ஞாபகம் வரவே திரும்பவும் அறைக்கு விரைந்தேன்.மேசையில் அது இருந்தது.எதேச்சையாக கட்டிலைப் பார்த்தேன்.

சுருண்டு கிடந்த எனது போர்வையோடு போர்வையாக பெண் ஒருத்தியின் உள்ளாடைகள் கிடந்தன.அந்த மார்புக்கச்சை லூஸியானா என்னோடு கடலில் குளிக்கும் போது அணிந்திருந்த அதே ஊதாநிற மார்புக்கச்சைதான் என்பதை என்னால் உறுதியாக அடையாளம் காண முடிந்தது.குடிக்காமலே தலை கிறுகிறுத்தது.திடீரென யன்னலில் அந்தப் பூனை தோன்றி என்னைப் பார்த்து அன்பாகக் குழைந்தது.நான் பயத்தில் கதவை படாரெனச் சாத்திவிட்டு வரவேற்பறையை நோக்கி ஓடினேன்.

ஆரம்பத்தில் நாகரிகம் கருதி எனக்கு அடுத்த அறையிலிருந்தவன் பற்றிய விபரங்களைக் கேட்காமல் விட்டிருந்தேன்.ஆனால்,இனிமேல் இலங்கைக்கு வரவே போவதில்லை என முடிவெடுத்திருந்தபடியால் வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் அந்த விபரங்களைக் கூச்சமின்றிக் கேட்டேன்.முதலில் அவள் என்னை சந்தேகக் கண்ணோடு பார்த்தாள்.பின்,நான் ஒரு வெளிநாட்டவன் என்பதாலும் என்மேலிருந்த நட்பிலும் அதைச் சொன்னாள்.”இளநீர் பற்றிய சச்சரவு நடந்ததற்கு அடுத்த நாளே அந்த அறையிலிருந்தவர் அறையைக் காலி செய்து விட்டார்.அந்த அறையில் இப்போது யாருமே இல்லை.”

நான் விமான நிலையம் நோக்கிப் பயணித்தேன்.எனது முதுகுப் பையில் இரண்டு லினன் சட்டைகளும் ஒரு அரைக்கால் சட்டையும் ஒரு ஆணுறையும் இன்னும் தீராத குழப்பம் ஒன்றும் கனத்துக் கொண்டிருந்தன.

•••

ஆங்கிலப் புத்தகம் படிக்கும் பெண் / சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

download (17)

தேசிய நெடுஞ்சாலையில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவளைப் பார்த்தான், சிவசங்கரன். அவள்தானா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அவள்தான் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. பேரிளம் பெண்ணாக, அப்பருவத்திற்குரிய அழகுடன் இருந்தாள். அவள் அருகே சென்று தயக்கத்துடன் “தப்பா நெனைச்சுக்காதீங்க.. நீங்க அமிர்தாதானே” என்றான், சிவசங்கரன். அவள் சற்று யோசித்துப் பின் “சந்திரசேகரன்தானே உங்கள் பெயர்” என்றாள். “இல்லை, சிவசங்கரன்” என்றான். தன் பெயரை அவள் மறந்திருந்தாள் என்பது, அவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. சந்திரசேகரன் என்பது அவனுடைய நண்பனின் பெயர்.

சந்திரசேகரன் தற்போது உயிருடன் இல்லை. சிவசங்கரன் பணியில் சேர்ந்தபோது, சந்திரசேகரன் ஏற்கனவே பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தான். சந்திரசேகரனுக்கு நகரத்திலிருந்த, பெண்கள் தங்கிக் செல்லும், பெண்களை எப்போதும் வைத்திருக்கும் விடுதிகள் அனைத்தும் பழக்கம். அடிக்கடி போய் வந்து கொண்டிருப்பான். அவனுக்குத் திருமணமாகி ஒரு பையனும், பெண்ணும் இருந்தார்கள். சிவசங்கரனுக்குத் திருமணமாகியிருக்கவில்லை. சந்திரசேகரன்தான் சிவசங்கரனுக்கு, தங்கும் விடுதிகளில் இருக்கும் பெண்களிடம் தொடர்பு ஏற்படுத்தியிருந்தான். சந்திரசேகரனின் துணை இல்லாமல், சிவசங்கரன் தனியே சென்றதில்லை. பயம்தான் காரணம். எந்தப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும், ஏதாவது ஒரு வழியில் அதிலிருந்து வெளியே வருவதில் சந்திரசேகரன் சமர்த்தன்.

இருவரும் ஒரு தங்கும் விடுதிக்குச் சென்றபோதுதான் அமிர்தா பழக்கமானாள். இரண்டு பேருக்குமே அவளைப் பிடித்துப் போனது. சந்திரசேகரனும், சிவசங்கரனும் கலந்துபேசி ஒரு முடிவு எடுத்தார்கள். அதன் பேரில் சந்திரசேகரன், புரோக்கரிடம் பேசினான். சிவசங்கரனும் கூட இருந்தான். இருவரும் ஒரு வீடு பிடித்து, அமிர்தாவை அதில் குடியிருத்துவது, இருவரும் அவர்களுக்கு வசதியான சமயத்தில் அவளிடம் வந்து தங்கிச்செல்வது, மாதாமாதம் ஒரு தொகையை அவருக்கும், புரோக்கருக்கும் கொடுத்துவிடுவது, இந்த ஒப்பந்தம் ஆறு மாத காலத்திற்கு இருக்கவேண்டியது. அந்த ஆறுமாத காலத்தில் அவள் வேறு யாருடனும் தொழில் செய்யக்கூடாது என்று பேசினார்கள். புரோக்கர், அமிர்தாவைக் கூட்டிவந்தான். அவளுக்கும் இந்த ஏற்பாடு, சம்மதமாக இருந்தது. கொடுக்கவேண்டிய தொகை தொடர்பாக சற்று இழுபறி ஏற்பட்டு, பிறகு முடிவானது.

குடும்பம் நடத்துவதற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி, வீடு பிடித்து, அவளைக் குடியமர்த்தினார்கள். அவர்களின் ஏற்பாடு பிரச்சினையில்லாமல் சென்று கொண்டிருந்தது. சந்திரசேகரன், அவளுக்கு மதுப்பழக்கம் ஏற்படுத்த எவ்வளவோ முயற்சித்துப் பார்த்தான். அவள் மறுத்துவிட்டாள். வீட்டில் மது அருந்தக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாட்டையும் விதித்தாள். எனவே இருவரும் வெளியே குடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வருவார்கள். மற்றபடி அவர்களின் விருப்பத்திற்கு ஒத்துழைத்தாள். இன்பத்தை வழங்கினாள். நன்றாக சமைப்பாள். அய்யனார் கோயில் கறிச்சாப்பாடு என்ற பெயரில் கறிக்குழம்பு வைப்பாள். அந்தக் குழம்பு இருவருக்கும் மிகவும் பிடித்திருந்தது. வீட்டிற்கு வரும் நாளையும், நேரத்தையும், இருவரும் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

சிவசங்கரனைப் பொறுத்தவரை தன்னைப் பண்புள்ளவன் என்றும் அறிவாளி என்றும், சந்திரசேகரனைப் பண்பற்றவன் என்றும் முட்டாள் என்றும் நினைத்திருந்தான், அமிர்தாவிற்கும் தன்னைத்தான் பிடித்திருந்தது என்று நினைத்திருந்தான். ஆறுமாத ஒப்பந்த காலத்திற்குப் பின், புரோக்கர் அவளை, பெங்களுருக்குக் கூட்டிச்சென்றுவிட்டார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் இப்போதுதான் அவளை, சிவசங்கரன் சந்திக்கிறான். ‘என்னை நினைவிருக்கிறதா’ என்றான். ‘உங்களை மறக்கமுடியுமா… பெயரைத்தான் மாற்றிச் சொல்லிவிட்டேன். உங்க பிராண்டு நல்லா இருக்காரா’ என்று கேட்டாள்.

சந்திரசேகரன் பணியில் இருக்கும்போதே மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டதாகவும், அவனுடைய வேலையை அரசாங்கத்தில், அவனுடைய மனைவிக்குக் கொடுத்திருப்பதாகவும் கூறினான். அவள், அவனை நினைவு கூர்ந்தவளாக சிந்தனைவயப்பட்டு, பின் வருத்தப்பட்டாள். ‘ஓவரா தண்ணி அடிப்பாரு எங்கிட்டேயும் அத்து மீறுவாரு.. நான் விடமாட்டேன். அப்புறம் பணிஞ்சு போவாரு’ என்றார்.

அவள், சிவசங்கரனைப் பற்றி விசாரித்தாள். திருமணமாகி இரண்டு பையன்கள் இருப்பதாகவும், மனைவி வங்கியில் வேலை பார்ப்பதாகவும் கூறினான். பிறகு அவளைப் பற்றி விசாரித்தான்.

“அந்த புரோக்கர் நல்லவன்தான் மனுசங்க எப்ப மாறுவாங்கன்னு கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. திடீர்னு மாறிட்டான். எல்லாம் பணம்தான். என்னை இன்னொருத்தவனுக்கு வித்துட்டு ரூபாய் வாங்கிட்டுப் போயிட்டான். அவன் மகா கெட்டவன்.. என்னை அடிமை மாதிரி நடத்தினான்.. கஸ்டமருங்களும் நெறையப்பேர் வந்தாங்க.. ஒருநாள் இருபத்தைஞ்சு பேரு வந்தாங்கன்னா பாத்துக்குங்க.. நாம எப்படி சந்தோஷமா இருந்தோம். அங்கே ஒரே நரகம்… கஸ்டமருங்களும் லோகிளாஸ்காரங்களா வருவாங்க.. எனக்குப் பணமும் சரியாக கொடுக்கமாட்டான்.. நான் எங்க அம்மாவுக்கும் பாட்டிக்கும் எப்படி பணம் அனுப்புவேன். அவுங்க ரெண்டு பேரும் என்னை நம்பி இருக்கறவங்க… நல்லவேளையா எனக்கு பிள்ளைப்பேறு இல்லாமப் போச்சு. உங்க ரெண்டு பேரு கூட இருந்தப்ப புள்ளைப் பெத்துக்கலாம்னு ஆசை வந்துச்சு… டாக்டரைப் போயி பார்த்தேன். அவரு எனக்குக் குழந்தைப்பேறு இல்லைன்னு சொல்லிட்டாரு… இல்லைன்னா, உங்க ரெண்டு பேருக்கும், யாருன்னு தெரியாது. ஒரு மகனோ மகளோ இருந்திருக்கும். அந்த புரோக்கரு, அவன் சொன்னதை கேக்கலைன்னா, கன்னா பின்னான்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சிருவான். இந்தா பாருங்க கன்னத்துலே அடிச்சதுலே ஒரு பல் விழுந்துருச்சு. இடையிலே பாட்டி செத்துப்போச்சு.. லெட்டரு அந்த புரோக்கர் அட்ரசுக்குத்தான் வரும். அவன் அதைப் பிரிச்சுப் பாத்துட்டுத்தான் எங்கிட்டே கொடுப்பான். வீட்டுக்கு பணம் அனுப்பறப்ப, கூட வருவான்…

ஒரு தடவை போலீஸ் எங்களை சுத்தி வளைச்சுருச்சு.. போலிசுக்காரங்க விபச்சாரத்தை ஒழிக்கவா வந்தாங்க… புரோக்கருங்க சரியா காசு கொடுக்கலை. எங்களை மட்டுமில்லை நெறையப் பேரைப் பிடிச்சாங்க… போலிசுக்காரன் ஒருத்தன் சந்தடி சாக்குலே என் கூட உறவு வைச்சுக்கிட்டான்… ஜெயில்லே போட்டாங்க… கோர்ட்டுக்கு அலைஞ்சேன்… ஜாமீன் எடுக்கக்கூட ஆளில்லை. அந்த புரோக்கர் ஜாமின்ல போனவன் ஆக்ஸிடெண்ட்லே செத்துப் போயிட்டான். எனக்கு நல்ல காலம். ஆனா எனக்கு அந்த ஊர்லே யாரையும் தெரியாது. ஜெயில்லேருந்து வந்த பின்னாலே அந்த இன்ஸ்பெக்டர், நாங்க திரும்பவும் தொழில் பண்ணுவோம்னு சொல்லி என்னையும் வேறு சிலரையும் புடிச்சு, உக்கார வைச்சு, ஒரு பார்பரை வரச்சொல்லி எங்களையெல்லாம் மொட்டை அடிச்சான். உங்களுக்குத் தெரியும் எனக்கு எவ்வளவு நீளமான கூந்தல்னு.. அவனுகளுக்குத் தெரியுது. கூந்தல்தான் அழகுன்னு. கூந்தலை எடுத்துட்டோம்னா கஸ்டமருங்க வரமாட்டாங்கன்னு.. மொட்டைத்தலையோட கண்ணாடியிலே பாக்கறப்ப தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு சாகலாம் போல இருந்துச்சு.. அவ்வளவு அசிங்கமா இருந்தேன். ஜெயில்லே இருந்தப்ப எங்க அம்மா என்னாச்சுன்னே தெரியலே.. அப்பறம்தான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன் அதுவும் செத்துப்போச்சுன்னு.. அது முகத்தைக் கூட பாக்கக் கொடுத்து வைக்கலை…

வேண்டுதலுக்கு மொட்டை அடிச்சிருக்கேன்னு சொல்லி ஒரு கடைலே வேலை பாத்தேன். சேரியிலே குடியிருந்தேன். காலப்போக்கிலே முடி வளந்துருச்சு.. அந்தக் கடைக்கு வழக்கமா ஒரு கஸ்டமரு வருவாரு.. அவருக்கு நான் வேலை பாக்கறவிதம் பிடிச்சுப்போச்சு.. அவரு பணக்காரரு, கார்லேதான் வருவாரு, அவரே ஓட்டிக்கிட்டு வருவாரு.. ஒருநாள் என்னைப் பத்தி விசாரிச்சாரு.. நான் பழைய கதையெல்லாம் சொல்லலை. தனி ஆளா இருக்கேன்னும் எனக்கு வேற யாரும் இல்லைன்னும் சொன்னேன். ஒரு லீவு நாள்லே என்னை ஒரு ரெஸ்டாரெண்ட்டுக்கு வரச்சொன்னாரு.. எதுக்குன்னு தெரியாம நானும் போனேன். ஏ.சி.ரூம்ல உக்காந்தோம். அவர் நேரடியாகவே விஷயத்துக்கு வந்துட்டாரு.. என்னை சின்னவீடா வைச்சுக்கனும்னு அவர் ஆசைப்படறதை சொன்னாரு.. எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம்.. இந்த மாதிரி வாழ்க்கை கிடைக்கிறதுக்கு நான் எவ்வளவு கொடுத்து வைச்சிருக்கனும். தனிவீடு, வசதிகள் எல்லாம் பண்ணிக் கொடுப்பதாச் சொன்னாரு.. எனக்கு மெடிக்கல் டெஸ்ட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்றதா சொன்னார். எனக்கு பயம் வந்துருச்சு.. உடம்புலே ஏதாவது கோளாறு இருக்குமோன்னு.. அவரே ஏற்பாடு பண்ணினார். நல்லவேளையா கோளாறா ஒன்னும் இல்லை. கல்யாணம்னு பண்ணலே.. பாக்கறவங்களுக்கு வித்தியாசமா தெரியக்கூடாதுங்கிறதுக்காக, அவரே ஏற்பாடு பண்ணி தாலிச்செயின் வாங்கிக் கொடுத்து என்னைப் போட்டுக்கச் சொன்னார். எட்டுப் பவுன் செயின்.. பாருங்க வாழ்க்கை எப்படி மாறுதுன்னு.. அவரோட சொந்த வாழ்க்கையைப் பத்தி நான் எதுவுமே கேக்கலை. அவரும் சொன்னதில்லை. ஒரு நாள் உடம்பு சரியில்லாமப் போச்சுன்னு போன் பண்ணினார். அப்புறம் ஏதோ ஆப்பரேஷன்னாரு.. ஒரு மாசம் ஆகும்.. நீ ஒன்னுக்கும் கவலைப்படாதே உடம்பைப் பாத்துக்க என் மனைவி ஒரு ஹிஸ்டிரியா கேஸ். என்னைப் பாக்க முயற்சிக்க வேண்டாம்னு சொன்னார்…

திடீர்னு ஒரு நாள், ஒரு கார் வந்து வாசல்லே நின்னுச்சு.. செவப்பா ஒரு பையன் காரைவிட்டு இறங்கி வந்து பெல்லை அடிக்கிறான். எனக்கு ஜன்னல் வழியே தெரியுது. நான் கதவைத் திறக்கிறேன். உங்க ஹஸ்பண்டோட முதல் மனைவியோட மகன் நான். அப்பா ஆஸ்பத்திரியிலே இருக்காரு உங்களை கூட்டிக்கிட்டு வரச்சொன்னாருன்னு சொன்னான். தங்கமான பையன். நான் பதறியடிச்சு வீட்டை பூட்டிட்டு அவன்கூட கார்லே போனேன். ஆஸ்பத்திரியிலே அவரைப் பாத்தேன். ரொம்ப மெலிஞ்சு போயிருந்தாரு.. என்னைப் பாத்ததும் அவருக்கு கண்லே தண்ணி வந்துருச்சு. நான் பொழைக்கமாட்டேன்னு டாக்டர் மறைமுகமாக சொல்லிட்டாருன்னு அழுதார். நானும் அழுதேன். இவன் என் பையன். பேரு ஆனந்தகுமார். இவன் உன்னைக் கவனிச்சுக்குவான். கவலைப்படாதே. உன் வாழ்க்கை முழுக்க இவன் கவனிச்சுக்குவான்னு சொன்னாரு.. பிறகு என்னை வீட்டுக்குப் போகச் சொன்னாரு..

கொஞ்சநாள்லே அந்தப் பையன் ஆனந்தகுமார் போன் பண்ணி அவர் செத்துப் போயிட்டதைச் சொன்னான். வீட்டுக்கு வரச்சொன்னான். நானும் போயி அவரு செத்த உடம்பைப் பாத்தேன். சிலநாள் கழிச்சு அந்தப் பையன் வீட்டுக்கு வந்தான். எனக்கு செலவுக்குப் பணம் கொடுத்தான். எனக்கு ஒரு பிஸினஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதாகச் சொன்னான். அதேமாதிரி ஒரு பிஸினஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தான். இப்ப நான் பத்துப் பேருக்கு சம்பளம் கொடுக்கிறேன். ஆனந்தகுமார் அப்பப்ப வந்து பாத்துக்கறான். பிஸினஸையும் பாத்துக்கறான். நல்லவிதமாக ஓடிக்கிட்டு இருக்கு வாழ்க்கை.. வந்த பாதையை நெனைச்சுப்பாத்தா ஒரு நாவலே எழுதலாம். எவ்வளவு திருப்பம் எவ்வளவு புதிர் இந்த வாழ்க்கை… வாங்க நம்ம காருக்கிட்டே போவோம்” என்று எழுந்து நடந்தான். சிவசங்கரனும் உடன் சென்றான்.

download (18)

பெரியகார் நின்றிருந்தது. காரில் ஏ.சி. ஓடிக் கொண்டிருந்தது. டிரைவர் இருந்தான். பின் ஸீட்டில் ஒரு பெண் ஆங்கிலப் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தது. காரின் அருகே சென்றதும் அமிர்தா நின்று சிவசங்கரனைப் பார்த்தாள்.

‘என் மனசு கேக்கலை… அந்தப் பெண்ணை பாத்துக்குங்க’ என்றாள். அவன், அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தான். அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்துவிட்டு புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தாள். அமிர்தாவின் முகம் மாறியது. உடல் இறுக்கம் கொண்டது.

சிவசங்கரன் ‘என்ன? என்றான். அமிர்தா, மெதுவான குரலில் ‘அந்தப்பெண், உங்க ரெண்டு பேருலே. ஒருத்தரோட பெண்.. எனக்கு குழந்தைப்பேறு இல்லைன்னு நான் சொன்னது பொய். இந்த பெண்ணை வளக்க நான் பட்ட கஷ்டத்தை சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. அவ்வளவு கஷ்டம் ரொம்ப நன்றி.. வரட்டா…” என்று சொல்லிக்கொண்டே காரில் ஏறி டிரைவருக்குப் பக்கத்து ஸீட்டில் உட்கார்ந்தாள். கதவைச் சத்தத்துடன் சாத்தினாள். டிரைவரைப் பார்த்து காரை ஓட்டச்சொன்னாள். கார் நகர்ந்தது. சிவசங்கரன் ஓடிக்கொண்டிருந்த காரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

****