Category: சிறுகதை

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

ரயில் பயணங்களில் ( சிறுகதை ) / அகில் குமார்

download (14)

பயணச்சீட்டுக்கு தேவையான பணத்தை மட்டும் பர்சிலிருந்து வெளியே எடுத்துவிட்டு எனக்கு பின்னால் நின்றவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். பாக்கின் கறை படிந்த பற்களைக் காட்டிச் சிரித்தான். பர்ஸை சட்டையின் பாக்கெட்டில் வைத்துகொண்டேன். முன்னால் பெரிய வரிசையாக இருந்தது. சென்ட்ரல் வந்து டிக்கெட் எடுக்க நினைத்தது தப்புதான், சென்னை புறநகர் நிலையத்திலேயே பயணச்சீட்டு எடுத்திருந்து இருக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டேன். சுதந்திர தினம் திங்கள் கிழமை வருவதால் மூன்றுநாள் விடுமுறையை சொந்த ஊரில் கழிக்க சென்னை அகதிகள் நிறையப்பேர் ஆசைப்பட்டதால்தான் இவ்வளவு கூட்டம். ஆனால் தீபாவளி அளவிற்கு கூட்டம் இல்லை.

தீபாவளி அன்றைக்கு ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் இடம்பிடிக்க தெரிந்திருந்தால் நீங்கள் சூப்பர்மேன்,ஸ்பைடர்மேனைவிடப் பெரிய மேன். (பெண்ணியவாதிகள் வொண்டர் வுமன் என்று மாற்றிப் படித்துக்கொள்ளுமாறு ரொம்பவும் அடக்கத்துடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்) போன வருடம் தீபாவளிக்கு என்னை இப்படிப்பட்ட மேன்களில் ஒருவன் என நம்பி தரணி ஃபோன் செய்தான்.

“டேய் எங்கடா இருக்க, கிளம்பிட்டியா இல்லியா”

“இப்பதாண்டா ஆபிஸ் முடிஞ்சது. கிளம்பிட்டே இருக்கேன். நான் ஒரு ஆறு மணிக்கு அங்க இருப்பேன். ஏழு மணி டிரெயின்ல போயிடலாம். நம்ப சிவப்பிரபு காலையிலேயே சப் அர்பன் ஸ்டேஷன்ல நமக்கு டிக்கெட் எடுத்துட்டு வந்துட்டான்”

” டேய் இடம் பிடிச்சிடுவேல்லா?”

“நாம பாக்காத டிரெயினா? நீ வாடா பாத்துக்கலாம்”

அவ்வளவு பெருங்கூட்டம் அன்றுவருமென்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. தென்னிந்தியர்களை விட வட இந்தியர்கள் அதிகமாக இருப்பதுபோல தோன்றியது. தரணி என்னை ஒரு மார்க்கமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“ஒண்ணு பண்ணுவோம்டா தரணி, நீ ஒரு கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏறு, நான் ஒண்ணுல ஏறறேன். யாருக்கு இடம் கிடைக்குதோ அவங்க இன்னொருத்தருக்கு ஃபோன் பண்ணி சொல்லலாம்” என்றேன். சரி என்பதுபோல தலையாட்டினான். இன்றைக்கு என்ன நடக்கப்போகிறதோ என நினைத்துக்கொண்டேன்.

தொலைக்காட்சியில் ஒரு குளிர்பானத்தைக் குடிப்பதற்கு பறந்து பறந்து விஷால் செய்யும் பிரயத்தனத்தை பார்த்திருப்பீர்கள் இல்லையா?அதைப் பார்த்தது இல்லையென்றால் சாவைக் கண்டு பயப்படாமல் குளிர்பானம் குடித்துவிட்டு குறிஞ்சிப்பூ பறிக்கப் போகும் ஆர்யாவை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆர்யாவாக, விஷாலாக மாறி வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கும் டிரெயினின் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டின் வாயில்க் கம்பியை ஒரு வழியாகப் பிடித்தேன். ஆனால் எனக்கு முன்பே பலபேர் ஏறி இடம் பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பொதுவாக ரயில் வந்த உடன் எல்லாம் லைட் போட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்பதால் இருட்டாக இருந்தது. நான்கு பேர் உட்காரும் இடத்தில் ஒருவன் படுத்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கால் முடிந்தபிறகு மீதமுள்ள இடத்தில் போய் உட்கார்ந்தேன். என்னை ஒருமுறை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துவிட்டு எட்டி மிதித்தான். இடம் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒருத்தன்மேல் போய் விழுந்து அவனைக் கட்டிப்பிடித்தேன். அவன் என் பிறப்பு சார்ந்த வசைகளை சொல்லி திட்ட ஆரம்பித்தான்.

சிராஜ் உத் தௌலா என்கிற வங்காள நவாப் ஆங்கிலேயர்கள் நூற்று நாற்பத்தியாறு பேரை ஒரு சிறிய இருட்டறையில் அடைத்து வைத்துவிடுவான். மூச்சுத்திணறல், நெரிசல் இவற்றால் நூற்றி இருபத்து மூன்றுபேர் இறந்துவிடுவார்கள். அதிலிருந்து தப்பித்துப்போகிற ஹோல்வெல் என்கிற படைவீரர் இதை இங்கிலாந்துக்கு சென்று சொல்லி கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு ஆதரவு பெருகி பின் வங்காள நவாப்பின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரும். தெற்காசியா முழுவதையும் பிரிட்டீஷ் கைப்பற்றும். அந்த இருட்டறை துயரச் சம்பவம் போலதான் இந்தத் துயரமும். மூச்சு, மூச்சு என்று சிலர் கதறிக்கொண்டிருந்தார்கள். எல்லா உடல்களிலிருந்தும் வியர்வை இன்னொருவருக்கு இடம்மாறிக் கொண்டிருந்தது. நான் எப்படியாவது வெளியே செல்ல முயற்சித்தேன். ஒரு குழு வெளியே செல்ல முயல இன்னொரு குழு உள்ளே ஏற முயல பயங்கர தள்ளு முள்ளு ஏற்பட்டது. யார் யாரோ என் காலை மிதித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூச்சு விட முடியவில்லை. என்னவென்றே பிரித்தறியவியலாத நாற்றம் அங்கே பரவிக்கொண்டிருந்தது. “டேய் நகருங்கடா, வெளிய போறண்டா” என்று கத்திக்கொண்டே ஒவ்வொருவரையும் விலக்கி ஒரு வழியாக வெளியே வந்தேன். நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தில் ஓடிவிட்டு வந்தவன்போல் மூச்சு வாங்கியது. தரணிக்கு ஃபோன் செய்தேன். அவன் பேசுவது ஒன்றும் பெரும் இரைச்சலில் கேட்கவில்லை. சோர்ந்துபோய் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒருவன் ஒரு இளம்பெண்ணுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி நடத்துவது மாதிரி அவள் கையை ஆட்டி ஆட்டி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்பொழுது நெற்றி தொடும் முடியை விலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அவள் கைப்பையிலிருந்து ஃபோனை எடுத்து அந்தப் பையனோடு செல்பி எடுக்க ஆரம்பித்தாள். இதுவரை புறமுதுகு காட்டி நின்றவன் இப்போது முகத்தைக் காட்டினான். அந்த உருவத்திற்கு தரணியின் முகம் இருந்தது.

“டேய் தரணி என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? ” என்றேன்.

“மனுஷனுங்களாடா இவனுங்க? எனக்கு முன்னாடி இவங்க ஏற டிரை பண்ணி கீழ விழப்போய்ட்டாங்க. நான்தான் காப்பாத்தனேன். ”

“யா, அகைன் எ பிக் தாங்ஸ் டூ யூ படி ” என அவனுக்கு கை கொடுத்தாள். ” டிக்கெட் புக் பண்ல. எல்லாமே ஃபில் ஆயிடுச்சு. அதான் ஜெனரல் வர வேண்டியதா போச்சு. பர்ஸ்ட் டைம். இப்படி இருக்கும்ணு தெரியாது. ஏன் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்ல கூட ஆம்பளைங்க உட்கார்ந்திருக்காங்க” என்று கேட்டாள்.

” நீங்க பின்னாடி வந்தது தப்பு. முன்னாடி ஒரு லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் இருக்கும். அங்கதான் போலிஸ் லைன்ல நிக்க வச்சு பொண்ணுகள ஏத்தி விடுவாங்க. பொங்கல், தீபாவளி வந்துட்டா லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்லாம் கணக்கிலேயே எடுத்துக்கறது கிடையாது. அதிகாரிகளும் கண்டுக்கறது இல்ல. சமத்துவ சமுதாயமா மாறிடுவோம்” என்றேன்.

“சமத்துவம், சமத்துவம், எனிவே இட்ஸ் எ டிபரென்ட் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ” என்று ஏதோ புரிந்தது மாதிரி சிரித்தாள். லுக் ஹியர் என்று தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தைக் காட்டினாள். அங்கே தரணி இவளோடு சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்பி இருந்தது. பிரேவ் மேன், சேவ்ட் மை லைப் என்று குறிப்பு போட்டிருந்தாள். பிறகு பத்து மணிக்கு கிளம்புகிற ஒரு தொடர்வண்டியில் ஏழரை மணிக்கே ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டோம். அவளும் தரணியும் அருகருகே அமர்ந்துகொண்டார்கள். சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள்.

“நீங்க எப்போ படிச்சு முடிச்சிங்க”

“2014″

“ஹேய் நான் 2013. அப்படினா நான் உனக்கு அக்கா. என்ன லவ்லாம் பண்ணக் கூடாது ” என்று யாருமே இதை வரை சொல்லாத ஜோக் ஒன்றை சொல்லி விட்ட மாதிரி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். எல்லாரும் வாய்விட்டு சிரிக்கிற நகைச்சுவைக்கே உணர்ச்சி காட்டாத தரணி கெக்க பிக்கே என சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். கண்ணை மூடித் தூங்குவதுபோல் கொஞ்ச நேரம் பாவ்லா செய்துவிட்டு பிறகு உண்மையாகவே தூங்கிப்போய் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.

ஏன் எனக்கு அவள் ஏறிய கம்பார்ட்மென்ட் முன்னால் நிற்கிற வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை? ஏன் அது எனக்கு தோன்றவில்லை? எனக்கு துயரச் சம்பவமாகவும் அவனுக்கு இனிய சம்பவமாகவும்தான் வாழ்க்கை இதை தீர்மானித்திருந்ததோ? நான் தரணி அளவிற்கு பிரேவ் மேன் இல்லைதான் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

எனக்கு முன்னாலிருந்த வரிசை மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டில் பாதிப்பேர் டிக்கெட்டே எடுப்பதில்லைதான். ஆனால் அந்த முயற்சியை நான் இப்போது எடுக்கத் துணியவில்லை. இந்தியாவின் வரிப்பணத்துக்கு பங்கம் வந்துவிடுமென்ற நினைப்பிலெல்லாம் இல்லை. அதற்கும் ஒரு முன்கதை இருக்கிறது. அதுவும் தரணியால்தான் நிகழ்ந்தது.

அப்போது நான் கிண்டியில் தங்கியிருந்தேன்.ஊரிலிருந்து திரும்பி ஒருநாள் அதிகாலை சென்னையை வந்தடைந்ததும் தாம்பரம் செல்லும் புறநகர் ரயிலைப் பிடிக்க நானும் தரணியும் இன்னும் இரண்டு நண்பர்களும் பார்க் ஸ்டேஷனில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். பயணச்சீட்டு கொடுக்கும் இடத்தில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

“டேய் இன்னைக்கு டிக்கெட் எடுக்காம போய் பாப்பமா?” என்றான் தரணி.

எனக்கு உள்ளூர கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையில் எப்போதும் சவாலான காரியங்களை செய்து பார்க்கிற என் கொள்கையை நினைத்துப் பார்த்தேன். கூட இருந்த நண்பர்களும் கொஞ்சம் பயத்தில் இருந்தார்கள். ” வேணாம்டா ” என்றார்கள்.

நான் ஒரு சொற்பொழிவாளரைப்போல் அவர்கள் முன்னால் போய் நின்று பேச ஆரம்பித்தேன்.

“நாம எப்பவும் டிக்கெட் எடுத்துதான் போய்ட்டு இருக்கோம். நாம யாரையும் ஏமாத்தல. இன்னைக்கு நாம ஒரு எக்ஸ்பெரிமண்ட் பண்ணப் போறோம். அந்த சூழ்நிலை எப்படி இருக்குனு தெரிஞ்சுக்கப்போறோம். அத நாம எப்படி கடந்துவரோம்னு புரிஞ்சிக்கப்போறோம். இத நாம ஒரு பழக்கமாக்கிக்கப் போறதில்ல. இது ஒரு அனுபவம். கமான் கைஸ்” என அவர்களை மூளைச்சலவை செய்தேன். அவர்களும் வேண்டா வெறுப்பாக ஒப்புக்கொள்ள அடுத்துவந்த புறநகர் ரயிலில் ஏறினோம்.

அவர்கள் கொஞ்ச நேரத்தில் சகஜமாகி பேச ஆரம்பித்திருந்தார்கள். எனக்கு இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. சமூகம் தீமையென்று சொல்லியிருக்கற விஷயங்களை முயல்கிறபொழுது வருகிற நடுக்கம் அதனைத் தொடர்ந்த வேகமான இதயத்துடிப்பு. அவர்கள் பேசுவது எதுவுமே எனக்கு கேட்கவில்லை. வேறொரு உலகில் தனி மனிதனாய் அகப்பட்டுக்கொண்டதுபோல் இருந்தது. முதன்முதலில் மது குடிக்கும்போது எனக்கிந்த நடுக்கம் வந்தது. அந்த மஞ்சள் நிற திரவம் ஒரு கோப்பையில் ஊற்றப்பட்டு என் முன்னால் வைக்கப்பட்டபோது நடுங்க ஆரம்பித்தேன். என் அப்பாவின் முகமும், அம்மாவின் முகமும் என் கண் முன் வந்து ” குடிக்கிறியா கண்ணு, அம்மாவோட குட்டிப்பையன் குடிக்கிறியா கண்ணு ” என்று அம்மா கேட்பதுபோல் அன்று தோன்றியது. குவளையில் இருந்த பியரை எடுத்து நடுங்கி நடுங்கி அன்று சட்டையில் ஊற்றிக்கொண்டேன். அதே மாதிரியான நடுக்கம்( பின்னாளில் எக்ஸிஸ்டென்சியலிசம்டா, தனி மனித இருப்புடா, புனித பிம்ப உடைப்புடா, கலாச்சார கட்டுடைப்புடா என நடுங்காமல் குடித்தது வேறுகதை).

அதுவுமில்லாமல் எப்போது முதல்முறையாக சவாலான காரியங்களில் ஈடுபடுகிறேனோ அப்போதெல்லாம் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்படித்தான் ஒருமுறை மிட்நைட் ஹாட் பார்க்கலாம் என்று ஃபேஷன் டிவியை பார்த்தப்பொழுது வீட்டில் மாட்டிக்கொண்டேன். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்பொழுது திருடும் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள கடையில் கடைக்கார அக்காவிற்கு தெரியாமல் மிட்டாய் டப்பாவிற்குள் கைவிடும்போது மாட்டிக்கொண்டேன். பிறகு எனது கணக்கு டீச்சர் வந்து காப்பாற்றி விட்டார்.

“இந்தப் பையனா? நல்ல பையன்ங்க. நல்லா படிக்கிற பையன். இவனுக்கு திருட்டு பட்டம் கட்ட பாக்கறீங்களா? ”

” மிஸ். மிட்டாய கையில எடுத்துட்டு காசு குடுக்கலாம்னு நெனச்சேன். அதுக்குள்ள திருடன்னு சொல்றாங்க மிஸ்.”

“ஏங்க, கண்கூடா பாக்கற நானு முட்டாளுங்களா? ” மிஸ்ஸைப் பார்த்து கேட்டார் கடைக்கார அக்கா

“சும்மா பேசாதம்மா, எவ்ளோ ஆச்சுன்னு சொல்லு. நான் குடுக்கறேன்”

ரயில் கிண்டியை தொட்டிருந்தது. பயணச்சீட்டு பரிசோதகர்கள் யாரும் இருக்கிறார்களா என சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். யாரையுமே காணவில்லை. எதிரி மன்னனை புறமுதுகிட்டு ஓடச்செய்த மன்னனைப்போல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். வெளியே செல்லும் மேம்பாலத்திற்கு அருகில் இரண்டு வெள்ளுடை வேந்தர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். “டிக்கெட் செக்கர்டா” என்று எங்களில் ஒருவன் கத்தினான். மூன்று பேரும் மாட்டிக்கொண்டோம். தரணி தப்பித்திருந்தான்.

“தம்பி, டிக்கெட் எங்கப்பா?”

ஊரிலிருந்து சென்னை வரை வந்த டிக்கெட்டைக் காட்டினேன். ஒரு அறைக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள். “நான் ஃபைன் போடறேன். நான் இன்னும் யாரையும் புடிக்கல ” என்றார் ஒருவர். ” என் கணக்குல கைவைக்காதீங்க சார். எனக்கும் இதுதான் முதல் போணி ” என்றார் எங்களைப் பிடித்தவர். பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்டவர்கள் போல் நின்று கொண்டிருந்தோம்.

“டேய் ஃபைன் கட்ட காசில்லைனு சொல்லுடா, என்ன பண்ணிருவானுங்கன்னு பாப்போம் ” என்றான் கூடிருந்த நண்பன்.

” ஃபோன பிடுங்கிட்டு விட்ருவானுங்க. அமைதியா இருடா ” என்றேன்.

“எல்லாம் உன்னாலதான்” என்று இரண்டு பேரும் முகத்தைக் கொடூரமாக்கிக் கொண்டு கோரஸாகப் பாடினார்கள். முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பி சுவரில் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் பல்லியை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். மூன்று பேரின் பெயரையும் அபராதப் படிவத்தில் நிரப்பிவிட்டு கையெழுத்து கேட்டார்கள். ஆளுக்கு இருநூற்றைம்பது வீதம் எழுநூற்று ஐம்பது ரூபாய் அபராதம். என்னிடமிருந்த இந்த அபராத ரசீதை பிடுங்கி இந்த சம்பவத்தின் நினைவாக தரணி கொஞ்ச நாள் வைத்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது வைத்திருக்கிறானா என்று தெரியவில்லை. (பிறகுதான் தெரிந்தது. நான் ஊரிலிருந்து ஏறும்போதே சென்னை என்பதற்கு பதிலாக கிண்டிக்கே டிக்கெட் எடுக்க வசதி உண்டென்று. பார்க் ஸ்டேஷனில் டிக்கெட்டுக்கு நிற்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லையென்பது)

வரிசையில் முன்னால் இன்னுமொரு ஐந்து பேர் இருந்தார்கள்.வேகமாக முன் நகர்ந்தேன்.என் பின்னாலிருந்த உருவம் என் தோளைத் தட்டியது. என்ன என்பதுபோல் தலையை கீழிருந்து மேல்தூக்கிக் கேட்டேன். எதுவும் பேசாமல் கீழே கை காட்டியது. என் இரண்டு கால்களுக்கிடையே என் பர்ஸ் கிடந்தது. அவசரமாக நகர்கிறபொழுது முன் பாக்கெட்டிலிருந்து விழுந்துவிட்டதுபோல. “தேங்ஸ்” என்றேன். லிப்ஸ்டிக் போட்டதுபோல் இருந்த பல்லைக் காட்டி தலையை சொறிந்துகொண்டே சிரித்தார். பர்ஸை எடுத்து பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டேன்.

டிக்கெட் எடுத்துவிட்டு வேகமாக நிலையத்தில் நுழைந்தேன். போகத் திட்டமிட்டிருந்த ரயில் வந்திருந்தது.முன்னால் இருக்கும் பொதுப்பிரிவு பெட்டியைப் பார்த்தேன். பேருந்தில் தொங்குவதுபோல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பிளாட்பார்மின் இறுதியில் இருக்கும் பொதுப்பெட்டியை நோக்கி வேகமாக ஓடினேன். அங்கும் கூட்டமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் நிற்பதற்கு இடமிருந்தது. ரயில் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்திருந்தது. எப்படியும் ஊர்ப்போகிறவரை நின்றுகொண்டே இருக்க முடியாது அப்படியே தரையிலையே உட்கார்ந்தேன். அவ்வளவு கஷ்டமாகவெல்லாம் இல்லை.

கழிவறையின் வாசலின் அருகில் உட்கார்ந்து வந்த அனுபவமும் எனக்குண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒண்ணுக்கோ, ரெண்டுக்கோ போகும்போது எழுந்துகொள்ள வேண்டும். சில வேளைகளில் அந்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கே பெரும்போட்டி நடக்கும். கழிவறையில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்திருக்கிற நண்பர்களும் எனக்குண்டு. அதையெல்லாம் பார்க்கிறபொழுது இன்றைக்கு கிடைத்திருக்கிற இடம் கொஞ்சம் வசதியானதுதான். ஒருகாலத்தில் நான் இப்படி உட்காருபவனே அல்ல. தரணிதான் இதையும் எனக்கு பழக்கினான். முதல்முறையாக சென்னைக்கு வருகிறபொழுதும் இதே போன்றதொரு கூட்டம். இடமில்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தேன். ” டேய் பக்கத்து பொட்டியில எடம் இருக்கு வா” என்று கூட்டிப் போனான். அங்கே கொஞ்சம் தரைப்பகுதியை பிடித்துவைத்துவிட்டு சென்னைக்கு மிக அருகில் இருக்கும் இடத்தை வாங்கிவிட்டவன்போல் என்னைப் பார்த்தான்.

“டேய் இங்க எப்படிடா உட்காரறது?” என்று கேட்டேன். ” ஓ பெரிய இவரு. சீட்டுலதான் குண்டி அமருமோ” என்றான். பிறகு அவன் மட்டும் உட்கார்ந்துகொண்டான். இதே இரவில் படுக்கை வசதி இருக்கிற பெட்டியில் இருப்பவன் எப்படி தூங்கிக்கொண்டிருப்பான்? தூங்கிக்கொண்டிருப்பானா இல்லை குளிர்சாதன படுக்கை வசதி கொண்டவனை நினைத்துக்கொண்டிருப்பானா? எனக்கு தூக்கம் வந்தது. கால் வலித்தது. தரணியை கொஞ்சம் நகரச் சொல்லிவிட்டு தரையில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். அன்றிலிருந்து தரை பழகிப்போனது.

எனக்கு வலமும், இடமும் வட இந்தியர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். ரயில் முழுக்க அவர்கள் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருந்தது. லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள்தான் பொதுப்பெட்டியாளர்களின் அப்பர் பெர்த். கம்பிகளை குறுக்கும் நெடுக்கும் வைத்து அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடத்தில் நிறைய நேரம் அமர முடியாது. ஆனால் மரப்பலகையால் அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள் இருக்கிற ரயில் கிடைத்தால் கொண்டாட்டம்தான். சிறிய லக்கேஜ் வைக்க அமைக்கப்பட்டிருக்கிற பகுதியில்கூட படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஒருவரைக் காண முடியும்.

“நம்மாளுகளுக்கு வேலை செய்ய விருப்பமில்ல சார். உடல் உழைப்பே இல்ல. கவுரவக் குறைச்சல். எல்லாரும் கம்யூட்டரத் தட்டப் போயிட்டா யார்தான் மத்த வேலையைச் செய்யறது. இப்போ பாருங்க. கேரளா, தமிழ்நாடு முழுக்க இவங்க ஆதிக்கம்தான். சம்பளமும் கம்மியா குடுத்தாப் போதும்” என்றார் ஒருவர்.

” கூடிய சீக்கரம் ஒரு எம்.பி சீட்டோ எம்.எல்.ஏ வோ கேட்ருவாங்கன்னு சொல்லுங்க” என்றார் இன்னொருவர்.

“கேட்டாலும் கேட்பாங்க. அவனுங்க சொந்த ஊர் மாதிரில நம்ம ஊர்ல அராஜகம் பண்றானுங்க”

“அன்னைக்கு ஒருத்தன் வந்து என்கிட்ட ஹிந்தில டைம் என்னனு கேட்கிறான் சார். அங்க போய் தமிழ்ல கேட்டா விட்டுப்புடுவானோ. காலக்கொடுமை சார். இதுல கஞ்சாவோ, ஹான்ஸோ எதோ ஒரு கருமத்தப் போட்டுகிட்டு அது ஒரு நாத்தம், குளிக்க மாட்டானுங்க அது இன்னொரு நாத்தம்.”

இவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என என் இரு பக்கமிருந்த வட இந்தியர்களும் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் புரியாமல் தூங்க ஆரம்பித்தார்கள். சிறிது நேரத்திலேயே சுற்றி நடப்பது என்னவென்று தெரியாத தூக்கத்தில் விழுந்து ஒருவன் குறட்டை விட ஆரம்பித்தான். ஒருவன் என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டான். எழுப்பி விடலாமா என நினைத்தேன். எனக்கும் தூக்கம் வந்தது. மெதுவாக கொஞ்சம் பின்னால் நகர்ந்து ஒருவர் மட்டும் அமரும் இருக்கையின் பக்கவாட்டில் முதுகை சாய்த்து தூங்க ஆரம்பித்தேன்.

அதிகாலையில் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன். வட இந்தியர்களில் ஒருவனுக்கு இடம் கிடைத்திருந்தது. இன்னொருவன் பல் விளக்கிக்கொண்டே என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். ரயிலை விட்டு இறங்கினேன்.சூரிய வெளிச்சம் முகத்திலடித்தது. பாட்டிலில் இருந்த நீர் எடுத்து முகம் கழுவினேன். கொஞ்சம் உற்சாகமாக உணர்ந்தேன். வெளியே செல்லும் வழிநோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வெளியே செல்லும் படிக்கட்டின் அருகிலிருந்த காவலர் என் பயணச்சீட்டை வாங்கி சரிபார்த்தார். படிக்கட்டில் ஒரு நொடி தாமதித்தாலும் அடுத்த படிக்கட்டு உடைந்துவிழுந்து விடுமோ என்று அச்சப்படத்தக்க வண்ணம் பலர் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் குழந்தை என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. வெளியே வந்து வீட்டிற்கு போக பேருந்துக்கு காத்துக்கொண்டிருந்தேன். டீ குடிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது. டீ குடித்துக்கொண்டே கடையின் தொலைக்காட்சியில் ஓடும் செய்திகளைப் பார்த்தேன். இருநூறு இடங்களை வெல்வோம் என்ற எதிர்கட்சித் தலைவரின் பேச்சு பயத்தைக் காட்டுகிறதா? முப்பத்து நான்கு இடங்களுக்கு என்ன ஆனது? என்ற விவாதம் இன்றிரவு ஒளிப்பரப்பாவதாக காட்டிக்கொண்டிருந்தது. டீ கொஞ்சம் கசப்பாக இருந்தது. “அண்ணா , கொஞ்சம் சர்க்கரை ” என்றேன். கொஞ்சம் சர்க்கரையைப் போட்டு ஸ்பூனில் இரண்டு கலக்கு கலக்கினார். சர்க்கரை முழுவதும் டீயில் அழிந்துவிட்டிருந்தது. இப்போது இனிப்பாக இருந்தது.எனக்கு டீ பிடிக்கவேயில்லை.டீயைக் கீழே ஊற்றினேன். காசு கொடுத்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். என் ஊருக்கான பேருந்து தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்தது. மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. மழையில் நனைய ஆரம்பித்தேன். பேருந்துகள் போய்கொண்டே இருந்தது. மழை நிற்கவேயில்லை .நானும் நனைவதை நிறுத்தவேயில்லை. இந்தப் போட்டியில் மழை ஜெயிக்க வேண்டும் என்றெனக்கு ஆசையாய் இருந்தது .

••••

மனச் சிட்டு.. ( சிறுகதை ) ராகவபிரியன்

images

“எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாள்..எப்பொழுது பார்த்தாலும் என் அண்ட்ராயரை வாசல் கொடியிலதான் காயவைப்பாள்..என் மானம் போறதுல அவ்வளவு சந்தோஷம்….”

புலம்பிக்கொண்டிருந்தார் புகழேந்தி..

“என்னங்க என்னை திட்டிக்கிட்டே ஆபீஸ் போகாதீங்க ..ஏற்கனவே உங்களுக்கு அங்க நிறைய மானப் பிரச்சனை இருக்கு..அண்ட்ராயர எங்க காயப்போட்டா என்ன..? இல்ல இந்த ஊர்ல யாருமே அன்ட்ராயர் போடலயா…சீக்கிரம் கிளம்புங்க ..பஸ் போயிடப்போவுது…”சவுந்தர்யா அம்மாள் தன் பங்குக்கு அவரின் மானத்தை வாங்க சத்தமாக கூவத்தொடங்கினாள்..

இது என்ன பிரச்சனை..?

மானம் அவமானம் என்பதெல்லாம் என்ன..?

புகழேந்திக்கு தலை சீவாமல் புறப்பட்டாலே மானம் போவது போல் தெரியும்..சவுந்தர்யா.. பிராவின் நாடா தோளில் தெரியும் படி உடையணிந்து உடன் வந்தால்..அவரின் மூடு அவுட்டாகிவிடும்..

என் மானம் போறது..மானம் போறது..என்றபடி புலம்பிக்கொண்டே வருவார்..

அவரின் கைச்சட்டையை கால்சட்டையினுள் டக் செய்து வருகையில் இடுப்போரம் அவரின் அண்ட்ராயரின் எலாஸ்டிக் வெளித்தெரிவதாய் யாராவது சுட்டிக் காட்டினால் அவர் அங்கேயே உயிரை விட்டு விடுவார்…

மானம் மறைக்கத்தானே..துணி..?துணியின் துளியில் மானம் தூக்கு மாட்டிக்கொள்கிறதா…? புரியாது புகழேந்திக்கு…

புகழேந்தியின் எதிரில் வருபவர்கள் எல்லோரும் அவரையே பார்ப்பதாக அவரின் உள்ளுணர்வு அவரை உறுத்தும்..அவரின் குறைகள் எல்லோர் கண்களிலும் படுவதாக ஒரு பிரமை வந்து போகும் ..சட் டென்று..அதனால் தன் மானம் பங்கப்பட்டுவிட்டதாக… ஒரு தாழ்வு மனப்பாண்மை அவர் இதயத்தில் எல்லாத் தொகுதிகளிலும் ஜெயிக்கும்..

கிழிந்த சட்டைக்காலர்..பிய்ந்த பட்டன்..தொப்புள் விட்டிறங்கியிருக்கும் அரை வட்டக கால் சட்டையின் பலூன் வடிவ பிம்பம்..எல்லாமே..எல்லாமே அவரை கட்டிப்போட்டுவிடும் அவ்வப்போது..

மானம் போகும் வேகத்தில் அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தார் புகழேந்தி..எதிரில் வந்த கிஷோர் வேண்டுமென்றே குட்மார்னிங்க் சொல்லாமல் போவது போல் தோன்றியது..கிஷோர் அவரின் ஜூனியர்..அடுத்த பதவி உயர்வு பட்டியலில் புகழேந்திக்கு அடுத்த பெயர் கிஷோருடையதுதான்..

கிஷோர் கொஞ்சம் கர்வம் உடையவன் என்று புகழேந்தி எல்லோரிடமும் சொல்வார் சமய சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால்..ஒரு பனிப்போர் இருவரிடையே நீண்ட நெடு வருடங்களாய் நடந்து கொண்டிருப்பதை அந்த அலுவலகச் சுவர்கள் கூட அறியும்..

புகழேந்தியின் இந்த அமைதியற்ற தன்மையைக் கிளறி சீண்டிப்பார்ப்பதில் கிஷோருக்கு அல்ப சந்தோஷம்..ஒரு சின்ன குறுகுறுப்பு.. ஒரு கணப்பித்தம்..ஆனால் அது எவ்வளவு அகல இடைவெளியை இருவருக்குமிடையில் கட்டியிருக்கிறதென்பதை சொன்னால் புரியாது… இருவருக்குமே..

“புகழேந்தி சார்..இன்னைக்கு புரமோஷன் லிஸ்ட் வருதுன்னு சொல்றாங்களே..தெரியுங்களா..”

கிண்டல் எனத் தெரியும் புகழேந்திக்கு…தன் மானத்தை வாங்கவே கிஷோர் கிண்டலடிப்பதாய் நினைத்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்..

“சார்..என் பேரு முதல்ல இருக்குன்னு சொல்றாங்க…அப்ப உங்கள விட்டுட்டாங்களா…கொஞ்சம் செக் பண்ணிக்கோங்க..”

சற்றே துளிர்த்த நெருப்புக் கொழுந்தின் மேல் நெய்வார்த்தன கிஷோரின் வார்த்தைகள்.. சுற்றி நிறைய சக ஊழியர்கள் நிற்பதைக் கவனித்தவர் கூனிக் குறுகிப்போனார்….

கிஷோர் மாபாதகம் செய்யவும் தயங்கமாட்டான் என்பது அவரின் அபிப்ராயம்..எதோ தகிடுதத்தம் கிஷோரின் தலைமையில் நடந்திருக்க வேண்டும் என நினைத்தார்…நடு வீதியில் ஆடைகளற்று அம்மணமாய் நிற்பது போல் உணர்ந்தவர் விருட் டென்று தன் இருக்கையில் போய் அமர்ந்தார்..

அவரின் மானம் போயே போய்விட்டது..எப்படி அதைத் திரும்ப அழைத்துவருவது என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பதுபோல் தலைகவிழ்ந்திருந்தார்…

அண்ட்ராயரின் நாடாக்கள் வெளியில் தொங்குவது போல் உணர்ந்த அந்த நொடியில்..குனிந்து கால்சட்டையின் இழுவை[ஜிப்] சரியாக இருக்கிறதா என உறுதி செய்து கொண்டார்..மானம் போகவில்லையென்பதை உணர்ந்து இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியவுடன்..

வேக வேகமாக மேலதிகாரியின் அறைக்குள் நுழைந்தார்…

“வாங்க புகழ்…குட்மார்னிங்க்..என்ன எதோ டென்ஷனா இருக்கறாப்ல இருக்கு…” மேலதிகாரின் கனிவான குரலில் கொஞ்சம் குளிர் புகழேந்தியின் இதயம் வரை எட்டிப்பார்த்தது…

“சார்..புரமோஷன் லிஸ்ட் வந்திருக்குங்களா…? தெரிஞ்சுட்டுப் போக வந்தேன்..”

“இன்னும் வரல…ஒரு போஸ்ட் தான இருக்கு..ஸீனியருக்கு கிடைக்கும்..நீங்க ஸீனியரா..இல்ல கிஷோர் ஸீனியரா…”

எதுவும் தெரியாதவர் போல மேலதிகாரி கேட்பதாகவும்..இதில் ஏதோ உள்குத்து இருப்பதாகவும் புரிந்துகொண்ட புகழேந்தி..தன்னை மீறி கிஷோருக்கு பதவி உயர்வு வந்தால் என்னாவது என்ற ஷண நினைப்பில்

தனது மன இயல்பின் மான அரக்கனிடம் தன்னை இழந்தார்..

“சார்…இது அநியாயம் சார்..எனக்கு ஜூனியர் சார் அவன்..எனக்குத் தராம புரமோஷன அவனுக்குக் குடுத்தா..என் மானம் போயிடும் சார்…”புகழேந்தியின் கண்களில் காவிரியின் துளி ஒன்று புறப்படத் தயாரானதைக் கண்ட மேலதிகாரி..

“புகழ்..ஏன் டென்ஷன் ஆகறீங்க..லிஸ்ட் வரட்டும் …பார்க்கலாம்…நீங்க போய் உங்க வேலையைப் பாருங்க..” கண்டிப்பு நிறைந்த மேலதிகாரியின் பதிலில் புரமோஷன் தனக்கா இல்லை கிஷோருக்கா எனப் புரிபடாமல்..இறுக்கிப்பிடிப்பானின் பிடியில் கொடியில் தொங்கி காற்றிலாடும் அண்ட்ராயர் போல் இங்கும் அங்கும் கால்வைத்து தன் இருக்கைக்கு வந்தார் புகழேந்தி..

கிஷோருக்குத்தான் பதவி உயர்வு என்பது ஏறக்குறைய உறுதியாகி விட்டது போன்ற செய்திகள் வர அவரின் மானம் துளித்துளியாக வெளியேறுவதாக உணர்ந்தவர்.. ஒரு துண்டுக் காகிதம் எடுத்தார்…

ராஜினாமா கடிதத்தைத் எழுதி முடித்தார்..உறுதி செய்யப்படாத தகவல் தான் எனினும்..மானம் முக்கியம்…கிஷோருக்கு பதவி உயர்வு வந்து அவனின் கீழ் தான் வேலை செய்ய வேண்டிய நிலையை விட ராஜினாமா சாலச் சிறந்தது என முடிவு செய்தார்..

அப்போது தான் எங்கிருந்தோ வந்த சிட்டுக் குருவியொன்று அவரின் இருக்கையில் இருந்த பெயர் தெரியா பூச்சி ஒன்றை கொத்திவிட்டுப் பறந்து போனது..அதன் இறகுகளில் அவரின் மானமும் ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டிருக்க வேண்டும்..

ஷணச் சித்தம்..ஷணப்பித்தம்..

மேலதிகாரியிடம் ராஜினாமா கடிதம் குடுத்துவிட்டு ..போன மானத்தை மீட்டெடுத்த திருப்தியுடன் வெளியில் வந்தவர்..ஒரு வாஞ்சையுடன் அந்த அலுவலகத்தை புதிதாக பார்ப்பது போல் பார்த்தார்..கேண்டின் வந்து ஒரு தேனீர் சொல்லிவிட்டு ..எதையோ சாதித்த முகபாவத்தைக் கொண்டு வந்தபடி சுற்று முற்றும் பார்த்தார்..

கிஷோர் ஒரு சாடிஸ்ட் என்பது ஓரளவு உண்மை என்பதை கிஷோரே ஒப்புக்கொள்வான்..கல்லூரியில் நிறைய ராகிங்க் செய்திருக்கிறான்..அவனே சொன்னது தான்..அலுவலகத்திலும் புதிதாய் யாராவது சேர்ந்தால் ஒரு வித்தியாசமான ராகிங்க் செய்து கெட்டபெயரெடுப்பதை ஒரு கெளரவமான செயலாகவே எண்ணிக் கொண்டிந்தான்..

அந்த கிஷோர்தான் இப்போது பக்கத்து மேசையில் தனக்குப் பிடிக்காத இன்னும் சில சகஊழியர்களுடன் தேனீருக்காகக் காத்திருப்பதைக் கண்டார் புகழேந்தி..

வாசல் கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் அண்ட்ராயரை பார்த்து எல்லோரும் சிரிப்பது போல் ஒரு அட்டகாசமான நம்பியார் சிரிப்பு அவரைச் சுற்றிச் சூழ்ந்து கொண்டது..அவரின் இதயத் துடிப்பு பக்கத்து மேசை கிஷோருக்கும் கேட்டது..

“சார்..இன்னிக்கி யூனியன் மீட்டிங்க் இருக்கு சார்..அதுல எனக்கு புரமோஷன் வந்ததைப் பாராட்டி நீங்க தான் பேசப் போறீங்க..” கிஷோர் கன கச்சிதமாக தன் சாடிசத்தின் சாகஸ முடிச்சை அவிழ்க்கத் தொடங்கினான்..

எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து வெளியேறிய புகழேந்தியை கூவிக் கூப்பிட்டார் கேண்டின் சிப்பந்தி.. கேண்டின் சிப்பந்தியின் அண்ட்ராயரின் கோடுகளையும் கட்டங்களையும் ஏற்கனவே கவனித்து முகம் சுளித்தவர் இப்போது இன்னும் கோபத்துடன் திரும்பிப் பார்த்துக் கத்திவிட்டுப் போனார்..

தேனீர் தேவையில்லை என்பதை சிப்பந்தி புரிந்து கொள்ள வேண்டும்..

புரமோஷன் கிஷோருக்குத்தான் கிடைத்தது..

புரமோஷன் களின் ரிஷிமூலம் நதிமூலம் கண்டறிவது இப்போதும் கடினமாகத்தான் இருக்கிறது..அதிர்ஷ்ட்டம் என்று சமயத்தில் அதற்கு பெயரும் வைத்துவிடுகிறார்கள்..கோவணம் கட்டத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து புகழேந்திக்கு அந்த பாழாய் போன அதிர்ஷ்ட்டம் வந்ததேயில்லை..ஆனால் அவருக்கு மானபங்கம் அடிக்கடி வந்துவிடுகிறது என நொந்து கொள்வது அவரின் வாடிக்கை..இப்போதும் அது நடந்துவிட்டதில் அவரின் கோபம் அந்த சிட்டுக் குருவியின் மேல் திரும்பியது…மேசைக் கனத்திற்காக வைத்திருந்த அந்த பூவேலைப்பாடுடைய கண்ணாடிக் குடுவையை தூக்கி அடித்தார்..குருவியின் மேல் அது படாமல் ஜன்னல் வழி எங்கோ போய் விழுந்தது நல்லதாகப் போய்விட்டது..

கொஞ்சம் இடது கால் எக்கி தன் அண்டராயரைச் சரிசெய்தார் புகழேந்தி..அடங்காசினத்துடன்..யூனியன் மீட்டிங்க் நடக்கும் அறைக்குள் நுழைந்தார்..அங்கே அதீத மெளனம்..

புகழேந்தியைப் பார்த்து கிஷோர்…”சார்..உங்க சர்வீஸ் ரெக்கார்ட்ல எதோ அட்வர்ஸ் ரிமார்க்ஸ் இருக்கு..அதனால உங்கள ஓவர் லுக் பண்ணி என்ன புரமோட் பண்ணிருக்காங்க…அப்படி என்னதான் சார் பண்ணினீங்க…”

இப்போது எல்லோரும் நகைத்தார்கள்..இடது கையால் தன் கால்சராயின் வெளித்துருத்திக் கொண்டிருக்கும் அண்ட்ராயரை உள்ளே தள்ளி மறைத்தபடி

“இது ரொம்ப அநியாயம்.. இது நடக்கும்னு தெரிஞ்சுதான் நான் வேலையை ராஜினாமா செஞ்சுட்டேன்..உனக்கு வாழ்த்துக்கள்..” என்று சொல்லியபடி எழுந்த புகழேந்தியை எல்லோரும் ஏளனம் செய்வது போல் கைத்தட்டினார்கள்..

“கிஷோர்..பதவிக்காக எதை வேணும்னாலும் விற்கத் தயாரான காலம் இது..நீ எதை விற்று இந்த புரமோஷன் வாங்கினேன்னு இங்க எல்லோருக்கும் தெரியும்..” அணல் பறந்தது அவரின் வார்த்தைகளில்..

நிலமை புத்தம் புதிய உள்ளாடையின் எலாஸ்டிக்காய் இறுக்கத் தொடங்கியது…

கிஷோர் கோபமானான்..” புகழேந்தி..மானம் போனப் பிறகு …எதுக்கு மேல்சட்டை போட்டிட்டிருக்க..கழட்டி வீசிட்டு ..புரமோஷன் இல்லங்கறத்துக்காக வேலையை விட்டெறிஞ்ச மாதிரி..விட்டெறிஞ்சுட்டுப் போக வேண்டியதுதானே…”

இப்போது உண்மையிலேயே புகழேந்தியின் உயிர் பிரியும் நேரம் வந்து விட்டதாக உணர்ந்தார்..

“கிஷோர்..உன்னோட வக்கிரம் இப்ப எல்லோருக்கும் தெரிஞ்சு போச்சு..நான் சட்டைய கழட்டிட்டு போக முடியும்..நம்ம கூட வேலை செய்யற லேடிஸும் இங்க இருக்காங்க..என்னோட நெலமையில அதுல யாராவது இருந்தா அவங்க கிட்டயும்..சட்டைய கழட்டச் சொல்வியா….”

கோபம் கொப்பளித்தாலும் நிதானமிழக்காமல் நியாய வார்த்தைகளை பேசுவதாக நினைத்து அப்படிக் கேட்டுவிட்டார் புகழேந்தி..

ஒரு கனத்த மெளனம்…

கிஷோர் இதை எதிர்பார்க்க வில்லை…சாடிஸத்தின் இறுதிக் கட்டம் என்பது மட்டும் அவனுக்குப் புரியவில்லை..உச்ச கட்டம் என்பதும் தான்..அவரை இன்னும் காயப்படுத்துவதாக நினைத்து..”நிச்சயமா புகழேந்தி..லேடிசா இருந்தாலும் கழட்டச் சொல்லுவோம்..” என்றான்…

இப்போது தன்னுடைய கால்சட்டையின் இழுவை மூடியையும் மீறி அண்ட்ராயரின் நாடாக்கள் வெளியில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார் புகழேந்தி…செளந்தர்யாவின் கழுத்திலும் பிராவின் நாடா வெளியில் துருத்திக்கொண்டிருக்க வேண்டும்…

••••••••

நெய்ப் பந்தம் ( சிறுகதை ) ( அறிமுக எழுத்தாளர் ) / பிரதீப் கென்னடி

download

எது நேர்ந்துவிடக்கூடாது என மறந்தாற்போல் இருந்தானோ அதுவே நேர்ந்துவிட்டது போல் அவன் மனதை ‘பதைபதை’க்கச் செய்தது. அந்தி மங்கி மறைந்து போகப்போகும் இந்த வேளையில், இருபுறமும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை பச்சிளம் நாத்துகளைத் தாங்கிய வயல்பரப்புகளின் நடுவே வகுடெடுத்தாற்போல் நீண்டு செல்லும் அந்த தார்ச்சாலையில், தன் சைக்கிளின் பெடல்களை அழுத்தி மிதித்தான். ஆத்தாவீட்டுக்கு விரைந்துவிட்டு எப்படியாவது வீடு திரும்பிவிட நினைத்தான். எங்கும் எதிலும் அமைதியும் நிசப்தமும் நிலைத்திருக்க அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் செய்ன் கவரில் செய்ன் உரசும் “கிரீச் கிரீச்” இன்னும் ‘கிலி’யைத் தருவதுபோல் இருந்தது.

இதேபோல் அந்தி மங்கிய பல வெள்ளி இருளின் துவக்கத்தில் இந்த ஆரேழு மைல் தூரத்தை “ஆத்தாவூட்டுக்கு போறோம்” என சந்தோசம் தளும்ப கடந்ததறியாமல் கடந்திருக்கிறான். ஒருநாளும் ஆத்தாவீடு இன்றுபோல் அவனுக்கு தூரமாய் இருந்ததேயில்லை.

” அப்பாட்ட செலவுக்கு எவ்ளோ காசு கேக்குறது? மத்த பயலுவோலாம் ஐநூருவா கொண்டு வாரானுவோ, அப்பா ஐநூருவா கேட்டா தருவாரா? அங்க குளுருமாமா, அப்பத்தாவ சொட்டரத் தொவச்சு போட சொன்ன. போட்டுச்சா? ஸ்கூல்ல காலைல அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் பஸ் எடுத்துருவாங்க, ஸ்கூலுக்கு அஞ்சுமணிக்கெல்லாம் போயிர இங்க நம்மூர்லெந்து நாலுமணிக்கெல்லாம் பஸ் கெடைக்குமா? கெடைக்கலன்னா?” இப்படி எண்ணற்ற கேள்விகளோடு பள்ளியில் இருந்து வீடு திரும்பியவனுக்கு ‘ஆத்தா’வைப் பற்றி எந்த கேள்விகளும் எழுந்திருக்கவில்லை.

ப்ரின்ஸ்பல் சார் எட்டாம் வகுப்பு ‘ஏ’ சக்ஸனுள் நுழைந்து இரண்டு நாள் “டூர்” அறிவிப்பு செய்து ஊட்டியையும் ப்ளாக்தண்டரையும் பற்றி செய்த விவரணைகளிலேயே அவன் டூர் போக முடிவெடுத்துவிட்டிருந்தாலும் அப்பொழுது ஆத்தாவைப் பற்றி இவ்வளவு பயம் இருந்திருக்கவில்லை. “டூர்” பணம் ஆயிரத்தைனூரு எண்ணி கொடுத்த அப்பா, ” ஒங்க ஆத்தா இப்டி இருக்கடா” என்ற பொழுது வெளிரித்தான் போனாலும் எப்படியோ “அதெல்லா ஒண்ணூ ஆவாது” என நம்பி இருந்தவனாய் இன்று இருக்கமுடியவில்லை.

இவ்விருதினங்களாக ஆத்தாவை மறந்து வேறெந்த நினைவுமின்றி, டீவியில் ப்ளாக்தண்டர் விளம்பரம் போடச்சொல்லி ஏங்குவதும், நண்பர்களோடு சேர்ந்து எப்படி ஆறுபேர் சீட்டை பிடிப்பது அதில் நாமெப்படி சன்னலோர சீட்டைப்பிடிப்பது என்ற யோசனையுமாய் ஊட்டியின் உருவ அமைப்புகளை அவனாக உருவகப்படுத்தி உருபோட்டுக்கொண்டிருந்தான். விரல் விட்டு எண்ணி ஒவ்வொருநாளைக் கழித்து நாளை “டூர்” கிளம்பிவிடலாம் வென்றிருக்கையில் “ஆத்தாவுக்கு ரொம்ப முடியல, ஆத்தா ஒன்னப் பாக்கணுங்குது அப்பு” என்ற சின்னமாமி யின் அழைப்பு அவன் ஆசைகள் யாவையும் ஆட்டிப்படைத்து அவனை ஆழ்ந்த அக்கழிப்புக்குள்ளாக்கிவிட்டது.

” நா போன வாரோ பாத்தப்பக்கூட ஆத்தா நல்லாத்தான் இருந்துச்சு, யேன் எல்லாரு என்ன ஏமாத்ரிய ” என உள்ளார புழுங்கியபடி யாரும் ஏமாற்றவில்லை என்ற உண்மையறிந்தும் அதை எள்ளளவும் ஏற்றுகொள்ள மனமில்லாதவனாய் – இடக்கையால் ஹேன்டில்பாரை பற்றி வலக்கையால் கண்ணீரைத் துடைத்து, ” கடவுளே ஆத்தா இன்னைக்கி செத்தரக்கூடாது கடவுளே, நா நாளைக்கி எப்டியாது டூர் போவனு கடவுளே, ப்ளீஸ் கடவுளே ப்ளீஸ் கடவுளே ” என வேண்டியழுதவாறே சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக அழுத்தி மிதித்தான்.

ஆத்தாவின் நிலைமைபற்றி சின்னமாமி இவன் அப்பாவுக்கு போன் செய்து இவனிடம் கொடுக்க சொல்லி சேதி பேசுவதெல்லாம் புத்தம் புதிய வழக்கம், ஒருவேளை பெரியமாமி போல் ஆத்தாவின் அண்ணன் மகளாய் பிறந்துவிடாதவள், புதிதாய்தான் புகுந்தவள் என்பதனால் பகையில் பாத்துசம் இல்லாமலிருக்கலாம். ஆத்தாவீட்டிற்கும், இவன்வீட்டிற்கும் பேச்சு மூச்சு அற்றுப்போய் பத்து வருடங்களாவது இருக்கும். இவனின் மூன்று வயதில் அவன் அம்மா தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொண்டபின் இருகுடும்பங்களுக்கிடையே ஒட்டு-ஒறவு நல்லது-கெட்டது என எதுவுமில்லை. “என் ஒத்த புள்ளையே பொய்த்து ஒங்க ஒறவெதுக்கு எங்களுக்கு” என ஆத்தா வீட்டில் அப்படியே இருந்து விட்டார்கள். இரு மாமன்களின் கல்யாணத்தின் போதும்கூட இவனப்பா உயிரோடிருக்க பத்திரிக்கையில் மாப்பிள்ளை என இவன் பெயரைத்தாம் அடித்தார்கள். அவர்களுக்கு இவன் மட்டும் போதும் – இவன் தான் அங்கு எல்லாம் – இவன் தான் அவர்களுக்கு ராசா.

இவனும் தீபாவளி, பொங்கல், வார விடுமுறை, கோடைவிடுமுறை என அங்கு தான் கிடப்பான். ஏன் கிடக்கமாட்டான் ? தரையில் இவன் கால்படவிடாது தோளில் தூக்கித் திரிந்த தாத்தா – அவர் இப்போதில்லை. மாமன்கள், “திங்க மெல்லதான் செல்லம்” என அவ்வபோது அதட்டினாலும் தாயில்லா பிள்ளை என தாலாட்டும் சீராட்டும் பாராட்டும் ஏகபோகம். எல்லாத்துக்கும் மேலாய் இன்றுவரை (இன்று அவளால் முடியாது என்றாலும் முடிந்தால் இன்றுவரை), “டங்” என ஊரில் இருந்து வந்தவனின் சைக்கிள் ஸ்டாண்ட் சத்தம் கேட்டதுமே சத்தமின்றி எண்ணெய்சட்டியை அடுப்பில் ஏற்றுவிட்டு முந்தானையால் கண்ணைத் துடைத்தவாறே இவன் முகம் பார்க்க ஓடிவரும் ஆத்தா, இவனை நினைத்தும் இவனை இப்படிவிட்டுவிட்டு போன தன் பெண்னை நினைத்தும் அவள் அழாத நாளே இல்லை . இந்த ஆத்தாவை இதுநாள்வரை இறந்துவிடக்கூடாது என நினைத்துவிட்டு இன்று ‘ இன்று இறந்துவிடக் கூடாது’ என்று நினைப்பது சரியா என்ற கேள்வி “சுருக் சுருக்” என குத்தினாலும் அவனால் அப்படிதான் நினைக்கமுடிந்தது.

அன்று இதேபோல் சின்னமாமி, “ஆத்தா ஒன்ன பாக்கணுங்குது அப்பு ” என்று போன் செய்த பின் ஆத்தாவீட்டிற்குப் போய் அங்கிருந்து சின்னமாமனுடன் மோட்டர்சைக்கிளில் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கப்பட்டிருந்த ஆத்தாவை முதன் முதலாய் பார்க்கப் போனவன், “தஞ்சாவூர் புற்றுநோய் மருத்துவமனை என்ற பெயரிடப்பட்ட ஆஸ்பத்திரியும், கட்டிலில் கட்டி தொங்கவிடப் பட்டிருந்தப் பரீட்சை அட்டையின் முதல் தாளில் பேஷண்ட் நேம் கிருஷ்ணவேணி என்பதையும் அதன் கீழ் ஏதோ கேன்சர் என்ற கோழிக்கிறுக்கல் எழுத்தையும்” பார்த்துவிட்டு ஆத்தாவுக்கு கெர்பப்பை ஆபரேஷன் என்றிருந்தவன்(அவனுக்கு அப்படித்தான் சொல்லப்பட்டிருந்தது) திக்பிரமை பிடித்தவனாய் நின்றான். ரேடியேஷன் அறையில் இருந்து வார்டுக்குள் நுழைந்த ஆத்தா, “நானும் ஒன்ன விட்டுட்டு போப்போரணடா” என்று அவனை வாரியணைத்து அழுத பொழுது புரிந்தும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவனாய் அழுதான் – அன்று மூக்குறுஞ்சலும் கண்துடைத்தலும் இடர்பட ஆத்தா ” நீ ஒன்னாப்பு படிச்சப்ப ஒன் தாத்தா இப்படித்தான் படுத்த படுக்கையா கெடந்தாரு. ஹார்ட்டடாக்கு . ஒன்ன பாக்கனு பாக்கனுட்டு இருந்தாரு. பள்ளியோடத்லேருந்து ஒன்ன அலச்சார ஆள் போய்ருந்தது .நான் சும்மா இருக்காம சும்மானாச்சுக்கும் ‘அப்பு வந்துட்டாயா’ன்னேன். ‘எங்க எங்க’ ன்னு படக்குன்னு எந்துருச்சு பாத்துட்டு படுத்தவருதான் அப்டியே போய்த்தாரு” என்றுவிட்டு “நா சாவயில நீ என் கண்ணு முன்னாலயே நிக்கனுயா” என்று சொன்னதன் நினைவு வந்ததும் என்ன நினைத்தானோ? ‘ஆத்தா இன்னிக்கி சாவவே கூடாது கடவுளே’ என்ற வேண்டுதலை ‘ஆத்தா சாவவே கூடாது கடவுளே” என்று மாற்றிகொண்டு “எப்டியாது டூர் போவனு கடவுளே”என்பதையும் சேர்த்துக் கொண்டான்.

“ஆத்தா ஒன்ன பாக்கனுங்குது அப்பு ” என்று ஃபோன் செய்த சின்னமாமியின் மீதும், “டங்” என இவனின் சைக்கிள் ஸ்டாண்ட் சத்தம் கேட்டு வாசலுக்கு வந்து எட்டி பார்த்துவிட்டு உள்ளே போய் ஆத்தாவிடம் ” அம்மா அப்பு வந்துடான் மா” என்ற சின்னமாமன் மீதும், ஆத்தா மீதும் எல்லோரின் மீதும் அவனுக்கு ஏவெரிச்சலாய் வந்தது-ஊட்டி மலைத்தொடர்களும்,ப்ளாக்தண்டர் நீர் விளையாட்டுகளும், “ஹேர்பின் பெண்டுல பஸ்சு எப்டி போவும் தெரியுமா” என்ற முன்னமே ஊட்டி போய் வந்திருந்த நண்பர்களின் சிலாகிப்பும், ” நாளைக்கு நம்ம ரெண்டு பேரும் பக்கத்து பக்கத்துல உக்காந்துக்கலாம்” என்றுவிட்டு இந்நேரம் தூக்கம் வராமல் புரண்டு படுத்துக் கொண்டிருக்கும் உயிர்நண்பனும், காலை கிளம்பிவிட இருக்கும் கலர் விளக்குகள் பொருத்தப்பட்ட செமிஸ்லீப்பர் பஸ்சும், இரவு மேட்டுப்பாளையம் ஹோட்டல் அறையில் நண்பர்களோடு சேர்ந்து போடப்போகும் குட்டி குட்டி கும்மாலங்களும் அவனை வாவா! என்றழைத்தது.

****

கன்னத் தசைகள் வற்றிப்போய் மருக்கள் மட்டுமே முகமாய் , சுண்டுவிரலால் உச்சந்தலையில் குண்டுமணியளவு கொண்டை போடுமளவு தலைமுடி கொட்டிப்போய், கேன்சர் கட்டி உறுஞ்சிவிட்டு போட்ட மீதியாய் கட்டிலில் உருக்குலைந்து கிடந்த அவளைப் பார்க்க அங்கு அழும் மாமா, மாமி, உறவுமுறைகள், அக்கம் பக்கத்து பெண்கள் என யாருக்கு எப்படி இருந்ததோ? அந்த அறையின் ஒரு மூலையில் சம்மனங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தவனுக்கு ஆத்தாவும், அந்த அழுகுரலுக்கு மத்தியில் இருந்து அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் அவளின் மூச்சு காற்றும் , அவனையும் ‘நாளைக்கு எப்டியாது டூர் போவனு கடவுளே’என்ற அவனின் பிரார்த்தனையையும் மாறி மாறி அறைவது போல் பட்டது.

பேச்சுமூச்சற்று அடித்துப்போட்டாற் போல் கிடந்த ஆத்தா அவனை முற்றிலும் நம்பிக்கையிழந்தவனாகச் செய்தாள். அவன் மாமா மாமி என யாரிடமும் நாளை “டூர்” போகவேண்டும் என்ற செய்தியைச் சொல்லவில்லை, ஏதோ ஒரு சனிக்கிழமை மதியம் இவன் தலையில் எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிப்பாட்டிய போது முதுகில் வழிந்தோடும் நாலைந்து பேன்களை பார்த்துவிட்டு முச்சந்தியில் ‘ஒனக்கு ஒருத்தி அம்மானு இருந்துருந்தா ஒன் தல இப்புடி இருக்குமாடா’ என மாரில் அடித்துகொண்டு அழுதுவிட்டு அர டப்பா அரப்பை தலையில் தேய்த்து குளிப்பாட்டிய ஆத்தா, வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் வந்து இருந்துவிட்டுப் போகும் அவனுக்கு வாரத்தின் ஒவ்வோரு நாளும் செருவாடு சேர்த்து கையில் நூறுகளில் பெருவாடாக கொடுத்தனுப்பும் ஆத்தா,இப்படி இன்னும் எத்தனையோ “ஆத்தா” முக்கியமா “டூர்” முக்கியமா என அவர்கள் நினைத்தவிடக் கூடும் என்று பயந்தான்.

“அழுவாத அப்பு அழுவாத அப்பு ஆத்தா நம்மல விட்டு எங்கயும் போவாது ப்பு”என்று பெரியமாமன் இவன் கண்ணைத் துடைத்தபோது ‘பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி டாக்டர் சொன்னப்பயே கெர்பபைய எடுத்துருந்தா அம்மா வுக்கு இந்த நெலம வந்துருக்குமா’ என்ற குற்றவுணர்வு அவனுக்கிருந்ததோ இல்லையோ ‘டூர் போவ முடியாதோ’ என அழுதவனுக்கு அவனின் கண்துடைப்பு அருவருப்பை தந்தது. ஒரு கணம்,ஒரே ஒரு கணம் ” டூர் போவேனா” என நினைத்தான்.

ரா சாப்பாட்டிற்கு நேரமாகி விட்டதால் அக்கம் பக்கத்து பெண்கள் கிளம்பினார்கள், எதாவது சேதி என்றால் சொல்லச் சொல்லி விட்டு பக்கத்து ஊரில் இருந்து வந்த ரத்த பந்தங்கள் ஒறவுமுறைகளும் கிளம்பிற்று. மாமா மாமி அந்தன்ட இந்தன்ட நகர தன்னந்தானியாய் கட்டிலில் கிடந்த ஆத்தாவின் தலைமாட்டருகில் முட்டி இட்டு அமர்ந்து ” ஆத்தா நாளைக்கி நா டூர் போரந்தா ஊட்டி த்தா ஒனக்கு ஒண்ணுமில்லத்தா நீ நல்லாதான் ஆத்தாயிருக்க ப்ளீஸ் த்தா- செத்துராதத்தா என சொல்ல நினைத்தாலும் அதை சொல்லவில்லை – நா டூர் போவனுத்தா ப்ளீஸ்த்தா நா டூர் போவனுத்தா”என அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி இதை திரும்ப திரும்ப சொல்லி கேவியழுது ஆத்தாவின் காதுமடல்களை கண்ணீரால் நனைத்தான்.

ஆச்சரியம் தான் ,எதற்கோ கோபித்துக் கொண்டு குப்புறப் படுத்த குழந்தை அது கிடைத்துமே படக் என எழுந்துவிட கூடாது என பொறுமையாக எழுவதுபோல ,அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் ஆத்தா அப்படி இப்படி அசைந்து ஒருஒரமாக ஒருகணித்துச் சாய்ந்து அரை டம்ளார் பால் குடித்தாள்,பின் சீனி போட்டு சுடுதண்ணி விட்டு ஒரு இட்லியும் தின்றாள்,ஓரிரு வார்தைகளும் பேசினாள்.

ஆத்தா தேறியதைக் கண்டு உடனே கிளம்பிவிடலாம் என மனம் துடியாய்துடித்தாலும் அவன் அப்படி செய்துவிடவில்லை .” இருந்துட்டு நாளைக்கு போலம்லடா” என்ற பெரியமாமனுக்கு ” இல்ல மாமா நாளைக்கி கண்டிப்பா வரணுமாமா டெஸ்ட் இருக்கு”என்றுவிட்டான் ” மணி ஒம்போதுக்கு மேல ஆவபோவுதடா யாரையாச்சும் கொண்டாந்து விட சொல்லவா” என்றதுக்கு ” இல்ல மாமா நான் போய்ருவன்,போய்த்து சின்னமாமிக்கி போன் பண்ணி சொல்லியரன்” என முடித்துவிட்டு அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் சைக்கிளை எடுத்துவிட்டான். “போய்த்து வாரன் த்தா” என்றதுக்கு ஆத்தா காற்றில் அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி இரண்டு வார்த்தைகள் பேசி கண்ணால் அனுப்பி வைத்தாள்.

நட்சத்திரங்கள் நிறைந்திருந்த அவ்விருளில் அழகாய்ச் சிரித்துச்சென்றவனை, கருமேகங்கள் கைபிடித்து ஊட்டி அழைத்துச் சென்றது. சைக்கிள் செய்ன் கவரில் செய்ன் உரசும் ‘கிரீச் கிரீச்’, “பாத்து பத்ரமாபோ” என்ற ஆத்தாவின் அசரிரியாய் ஒலித்தது.

பொட்டனிக்கல் மலர்பூங்காவின் பூக்களின் மத்தியுள்ளும், தொட்டபெட்டா மலை சிகர உச்சியிலும், ப்ளாக் தண்டர் ஜெயண்ட்வீல் ராட்டனங்களிலும் ஆத்தாவின் உயிரை அவன்தான் தன் கையில் கெட்டியாய் பிடித்துவைத்திருந்தான் – ” இந்த ஊர்ல இது பேமஸ்” என்று கிளாஸ் டீச்சர் சொன்னதும் வாங்கி எங்கு மாமாவோ மாமியோ என்ன?ஏது? என கேட்டுவிடுவார்களோ எனப் பயந்து அவன் சம்படத்தில் எடுத்து வந்திருந்த ஊட்டி வறுக்கிகளில் ஒன்றை பாலில் ஊற வைத்து மசித்து ஆத்தா உண்ட போது இருவர் கண்களிலும் , நீரூத்தெடுத்தது.

****

ஆத்தா இறந்தபின், ஆத்தா இல்லாத ஆத்தாவீட்டில் அவளின் நினைவுகள் நிழற்படமாய் ஓட அவன் எவ்வளவோ அழுதிருக்கிறான். ஆனால் ஆத்தா இறந்த அன்றிரவு, இந்திய கிரிக்கெட் அணி விளையாடி அந்த பிரம்மாண்ட தொடரின் ஒவ்வொரு போட்டியையும் பார்த்துவிட்டு, இரவு நடக்கபோகும் இறுதிபோட்டிக்காக காலையில் இருந்து கடிகார முள்ளைக் கவனித்து கொண்டிருந்தவன், ஆத்தாவிற்கு நெய்ப் பந்தம் ஏந்திய கைகளோடு “இந்தியா ஜெய்சிருச்சா?” என யாரிடம், எப்படி ? கேட்பது என்பதறியாமல் தவித்தான்.

•••••••••••••

மாயா ( சிறுகதை ) ரமா சுரேஷ்

images (77)

வாழ்வதற்கான எல்லா ஆதாரங்களையும் அவள் தன் தேகத்தில்தான் மறைத்து வைத்திருக்கிறாளென மற்றவர்களைப் போல் சூரியனும் நம்பினான். திறந்து வைத்திருந்த ஜன்னலின் வழியே மாயாவின் அறையினுள் விழுந்த சூரியன், தன் மூர்க்கமான காதலை தூங்கிக் கொண்டிருந்தவளை ரசித்தபடி அறையெங்கும் படரவிட்டது. விரல் நகம் தீண்ட அஞ்சி நின்று பின் நேரம் செல்ல செல்ல தாபம் தலைக்கேற அவளின் ஆடையைத் தாண்டி ஊர்ந்து செல்ல துவங்கியது.

மாயா கண்கள் களையாமல், விழிகளை உருட்டி சூரியன் படர்வதற்கு ஏதுவாய் புரண்டு படுத்துக்கொண்டாள். சன்னல் கம்பிகளில் மூக்கை தேய்த்தபடி அவளின் உத்தரவிற்காக காத்திருந்த மைனா, பவ்யமாக உள்ளே நுழைந்து இரவு அவள் சாப்பிட்டபின் மிச்சம் வைத்திருந்த கோழித் துண்டுகளை லபக்கென விழுங்கியது. இரையக் கண்டுகொண்ட பரவசம் அதன் ஆவேசமான தலையசைப்பில்.

தனது சின்னஞ் சிறிய கால்களால் தத்தி தத்தி நடந்து சென்று சாய்ந்து கிடந்த மது குவளைக்குள் தலையை நுழைத்தது. மிச்சமிருந்த பிராந்தியை சொட்டு சொட்டாக உறிஞ்சி குடித்தபின் தலையை சிலுப்பிக்கொண்டது. அவளைப் போலவே மைனாவிற்கும் இது வழமையானதொன்றாகிப் போனதால் அதன் செயல்களை மாயா பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆடைகள் களைந்து கிடந்த அவளின் மீது மையல் கொண்டு சத்தம் கேட்காமல் பறந்து போய் அவளின் அருகில் அமர்ந்து கொண்டது. வாளிப்பான அவளின் தொடைகளில் மூக்கை உரசிக் கொண்ட அதன் உடலெங்கும் புதுவிதமான சூடு பரவ சிறகுகளை வேகமாக அசைத்து தனது பரவசத்தை வெளிப்படுத்தியது. திடீரென அதிகமான ஒரு டிகிரி வெப்பத்தில் சூரியன் முன்னை விடவும் இந்த அறைக்குள் தீவிரமாய் ஆக்கிரமிக்க நினைப்பதைப் புரிந்து கொண்டு அதனை முறைத்தது.

மாயா ஜன்னலை திறந்து வைத்திருப்பது இந்த இரகசியக் காதலர்களுக்காக மட்டுமே. இவர்களை மீறி ஏதோ ஒரு இரைச்சல் தொந்தரவு செய்யவே தள்ளாட்டத்துடன் எழுந்து ஜன்னல் அருகே வந்து நின்றாள். சாலையில் இரைச்சலை உமிழ்ந்துவிட்டு போகும் வாகனங்களைப் பார்த்து எரிச்சலோடு பதினோறாவது மாடியில் இருந்து காரித் துப்பினாள். அவள் துப்பிய எச்சில காற்றில் எங்கோ கரைந்து சென்றது. கண்கள் கூச சூரியனைப் பார்த்து சிரித்தாள். எரிச்சலுடன்,
”இம்ச எப்ப பாரு என் உடம்ப ஆக்ரமிக்கிறதே வேலையாப் போச்சு.” தன் ஆடைகளை களைந்து எறிந்துவிட்டு, நிர்வாணமாய் கைவிரித்து, கால் அகற்றி நின்றவளை அந்த அறை கூச்சத்தோடு எதிர்கொண்டது.

சூரியனின் சூடு இப்பொழுது வியர்வையாக வழியத்துவங்கியது. அவள் உடம்பில் ஏற்பட்ட எந்த பருவ மாற்றங்களையும் அவள் ரசித்ததும் இல்லை, கண்டதும் இல்லை. ஆனால், சூரியன் ஒவ்வொரு பருவ மாற்றத்தில் எப்படி இருப்பான் என்பதை உணர்ந்து ரசிப்பாள். தொடக்கப்பள்ளி, நாட்களில் நண்பன் ஒருவன் ஆறுதலாய் அவள் தோள் மீது கை போட்டப்படி, ‘அழுதால் கண்ணீரே வரவில்லை என்று கவலைப்படாதே!’ ‘ஏதாவது ஓர் இடத்தை உற்று பார்த்தால் கண்ணில் இருந்து தானாகவே நீர் கொட்டும்’ என்றான்.

அவனைத் தன் தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு, உண்மையா என்பதுபோல் விழிகள் சுருக்கி சிரித்தாள். அவனும் தலையை ஆட்டியப்படி ‘நான் எங்க அம்மாவை இப்படிதான் ஏமாற்றுவேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு உணவு இடைவேளையில், கேண்டினில் ஆளுக்கொரு ஃபிஸ் பால் சூப் வாங்கி வந்தான். இருவரும் விளையாட்டிற்கு ஆளுக்கொரு திசையில் அமைதியாக வெறித்துப் பார்க்க, அவன் கண்களில் மட்டும் தண்ணீர் கொட்டியது. தன் இடுப்பில் கை வைத்து நண்பனை பொய்யாக முறைத்த மாயா சத்தமாக சிரிக்க அவளைச் சுற்றி சிரிப்பலைகள் பரவத்துவங்கியது.

அவளைச் சுற்றியிருந்த எல்லோரும் ஒரு காட்சிப் பொருளாகவே பார்க்கத்துவங்கி விட்டனர். ”அவ அம்மா பல பெண்களோட கண்ணீரையும், சாபத்தையும் வாங்கிட்டு வர்றா, அந்த பாவ மூட்டைகள எல்லாம் இந்த பொண்ணு தலையில் கடவுள் கட்டிட்டான்” என்று கடவுளை திட்டுவது போல் மறைவாக இவள் அம்மாவைத் திட்டுவார்கள்.

மாயாவின் பாட்டி செய்வதறியாது தன் கண்ணீரையெல்லாம் மடியில் ஏந்திக்கொண்டு எப்படியாவது மாயாவின் கண்களில் ஒரு சொட்டு கண்ணீரையாவது பார்த்து விட வேண்டினாள். பத்துமலை முருகன் கோவிலில் தங்கத்தில் ஆன கண்ணீர் ததும்பும் தகடு கண்களை காணிக்கையாக உண்டியலில் போட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்தாள். ஆனால், எந்த சாமியும் மாயாவின் கண்ணை கலங்கடிக்கவில்லை. பாட்டி சில நேரங்களில் பெய்யாகவும், பலநேரங்களில் கோபத்துடனும் மாயாவை திட்டி பார்த்தாள், மிரட்டி பார்த்தாள், ஏன் சூடு கூட வைத்தாள்! துடித்து அலறிய மாயாவின் கண்களில் இருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் கூட வரவில்லை. சிரிப்பதைப் போல் அழுவது அத்தனை எளிதான காரியமில்லை. மாயா கண்ணீர் விடாததற்கான காரணம் அவளின் அம்மாதான் என்று பாட்டியும் நம்பினாள்.
மாயாவிற்கு அம்மா மீது ஒரு வித மயக்கம் இருக்கும்.

இதுவரை அம்மாவை போன்று ஒரு அழகியை அவள் பார்த்ததில்லை. அம்மா கருப்பாக இருந்தாலும் அவளது தேகம் ஐஸ்கட்டியை போல சில்லென, வழவழப்புடன் மின்னும். அம்மாவின் கண்களும், இதழ்களும் எப்போதும் ஓர் வினோத தவிப்புடன் துடித்துக்கொண்டிருக்கும். அம்மாவின் மார்பிற்குள் அடிக்கும் வாசனைக்காகவே மாயா எப்போதும் தன் முகம் புதைத்துக் கொள்வாள். மார்பிற்குள் பட்டாம்பூச்சி பாறப்பதாய் சொல்லி மேலும் இறுக்க அணைத்துக்கொள்வாள். மாயாவை, அம்மா அதிகம் கொஞ்ச மாட்டாள், முத்தமிட மாட்டாள். எப்போதாவது கைகளில் விளக்கெண்ணெய்யை தடவிக்கொண்டு மாயாவின் கண்களை வருடி சுத்தம் செய்து, மையிட்டு விடுவாள்.

மாயாவின் கண்களையே பார்த்தபடி வெகுநேரம் அவளின் முகத்தை தன் உள்ளங்கையில் ஏந்திக்கொள்வாள். மாயா பிறந்த அன்று அவள் பாதத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டது போல் என்றாவது ஒரு நாள் மாயாவின் கண்களி முத்தமிடுவாள். அப்போது அம்மாவின் கண்கள் கலங்கி நீர் சுரப்பதை மாயா குழப்பத்துடன் பார்ப்பாள். “நீ ஏம்மா அடிக்கடி காணாமல் போயிடுர? என்னையும் கூட்டிட்டு போயிடேன்!” மாயா கெஞ்சும் போதெல்லாம், அம்மா சிரிக்க மட்டுமே செய்வாள். ஆனால், பாட்டி தான் பேயாட்டம் ஆடுவாள்.

“ஊரு மேயப் போன சிறுக்கிக்கு இனி இந்த வீட்டிற்குள் இடம்மில்லை, நேத்து ஒருத்தி உன் மருமகளை ஹோட்டல் 81 வாசலில் பார்த்தேங்கிறா, ஏலேய்! இந்தாடான்னு” துணி காயா போட வைத்திருக்கும் தடி குச்சியை இரண்டாக உடைத்து, அப்பாவின் கைகளில் கொடுத்துவிட்டு சந்தையில் இருந்து இதற்காகவே வாங்கி வந்த வெளக்கமாத்தை கைகளில் எடுத்துக்கொள்வாள். அம்மாவின் முனங்கல் சத்தம் கூட வெளியில் வராது. அடிவிழும் சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டு சீனப் பாட்டி ஓடி வருவாள். அது வரை தமிழில் அசிங்கமாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் பாட்டி மலாயில் பேச ஆரம்பித்து விடுவாள். மாயாவிற்கு பாட்டி என்ன பேசுகிறாள் என்று புரியவில்லை என்றாலும் கண்டிப்பாக நல்ல வார்த்தைகளை பேசிருக்க மாட்டாள் என்பது, சீன பாட்டியின் முகசுளிப்பில் இருந்து புரிந்தது கொள்ள முடியும்.

அடி வாங்கி முடித்த அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அப்படி ஒரு சம்பவமே நடக்காததைப்போல் அம்மா குளித்து, அலங்காரத்துடன் விதவிதமாக சமைக்க துவங்கிவிடுவதை மாயா ஆச்சிரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். அப்பா குட்டி போட்ட பூனைப்போல் மாயாவை வாயில் கவ்வாத குறையாக இழுத்துக்கொண்டு அம்மாவிடம் ஜாடை மாடையாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் அப்பா தன்னிடம்தான் பேசுகிறார், பதிலுக்கு என்ன சொல்லுவது என்று புரியாமல் அப்பாவையும், அம்மாவையும் பார்த்தப்படி இருப்பாள் மாயா. இறால் சம்பாளுக்கும், கீரை சொதிக்கும் பாட்டியின் நாக்கு தொங்கி கிடப்பதைப் பார்க்க பாவமாக இருக்கும் மாயாவிற்கு.

தன் வீட்டு வாசலில் இருந்து சூரியனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாயாவின் கண்களுக்குள் பலவித வண்ணங்கள் கிளர்ந்தன, அவள் கண்களில் இருந்து வடிந்த நீலம் பச்சை மஞ்சள் சிவப்பு ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து அவளுக்குள் பல நூறு வண்ணங்களை ஓடவிட்டு விளையாட்டு காட்டியது. மஞ்சள் நிறமாக மாறிக்கொண்டிருந்த சூரியனை கைகளை நீட்டி எட்டிப்பிடித்தவள் அதற்கு வெவ்வேறான வண்ணங்களைத் தீட்டி அணைத்துக்கொண்டாள். நிறம் மாறிப்போன சூரியனைக் கண்டு சத்தமாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். நாட்கணக்கில் காணாமல் போகும் அம்மா திடீரென வாரக் கணக்கில் காணாமல் போய் அன்று திருப்பி வந்திருந்தாள். அம்மாவைக் கண்டதும் மாயா ஓடிசென்று அவளின் மார்பிற்குள் மூக்கை நுழைத்துக்கொண்டாள்.

அம்மா இன்னைக்கு ஏன் நிறைய பட்டாம்பூச்சி உன் நெஞ்சுக்குள்ள பறக்குது என்றவள் அம்மாவின் மார்புக்குள் தன் முகத்தை முழுமையாக புதைத்துக்கொண்டாள். பாட்டியின் காட்டு கத்தலை விட, கட்டுக்கட்டாகா கேலாங் சந்தையில் இருந்து வாங்கி வைத்திருந்த விளக்கமார்கள் மாயாவை மிரட்டியது. அப்பாவிற்கு என்று தனியாக பெரிய லோத்தாக்களையும் குவித்து வைத்திருந்தாள். அம்மாவிடம் இருந்து பயத்துடன் ஒதுங்கி நின்ற மாயா, அம்மா ஏன் இன்று இவ்வளவு கண்ணீரை சிந்துகிறாள் என்று புரியாமல் கத்த துவங்கினாள். கண்ணீர் இல்லாத மாயாவின் அழுகை எடுபடவில்லை. கடைசி லோத்தா முறிக்கையில் அப்பா நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு சரிந்தவர் அதன் பிறகு எழாமல் போக, பாட்டியும் அம்மாவும் கட்டிக்கொண்டு அழுவதை பார்த்த மாயா சிரிக்க துவங்கிவிட்டாள். அதன் பிறகு அவளுக்கு அழுகையும் நின்று போனது.

சொந்தபந்தங்கள், நண்பர்களிடையே காட்சி பொருளாக இருந்த மாயா சோதனை எலியானாள். மாயாவை அழவைக்கிறேன், கண்ணீர் வரவழைக்கிறேன் பார் என்று அவளுக்கும் இந்த உலகத்திற்குமான உறவு மெல்ல மெல்ல துண்டிக்கப்பட்ட போது நூல் அருந்த பட்டமாக திசைகள் அற்று சூரியனை நோக்கி பறக்க துவங்கினாள். அவள் எவ்வளவு உயரமாக பறக்கிறாள் என்பது அவளின் சத்தமான சிரிப்பில் தெரிந்தது. இதற்கிடையில் பாட்டி பூனையாகவும் அம்மா யானையாகவும் உருமாறினார்கள். அம்மா வீட்டில் இல்லாத போது கூப்பாடு போடும் பாட்டி அம்மாவை பார்த்தவுடன் தும்முவதை கூட நிறுத்துவதை பார்க்கும் போது மாயாவிற்கு சிரிப்பு மட்டுமே சொந்தமாகிப்போனது. மாயா சத்தமா சிரிக்கசிரிக்க ஒரு நாள் பாட்டியின் உயிர் பயத்தில் பிரிந்தது.

யாருமற்ற அனாதையாக சுற்றுவதை விட அம்மாவின் மீது அடிக்கும் பலவித வாசனைகளுடன் சுற்றி திரிய பிரியப்பட்டாள் மாயா. சில நேரம் அம்மா மீது பிணவாடை கூட அடிக்கும். அந்த நாட்களில் மட்டும் தன் தோழிகளின் வீடுகளில் தங்கிக்கொள்ளவாள். அப்படி ஒர் நாளில் காவல்துறையிடம் இருந்து, அழைப்பு வந்தது. அவளுடைய வீட்டில் இருந்து துர்நாற்றம் வருவதாக! திறந்த வீட்டிற்குள் அம்மாவும், அவனும் நிர்வாணமாய் கிடந்தனர். அம்மாவின் கைகளில் அவன் ஆண் குறி குழைந்து வழிந்துக்கொண்டிருந்தது.

அம்மா அவனை கொலை செய்துவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்துக் கொண்டதை காவல் துறை உறுதிசெய்து கொண்டது. இப்படி அவள் வாழ்வில் நடந்த துயரங்களை நினைத்து சூரியனை எப்படி உற்றுப்பார்த்தாலும் அவளுக்கு கண்ணீர் என்பதே வருவதில்லை. அதிலும் அம்மாவின் கையில் புழுவாக நெளிந்து கொடிருக்கும் அந்த குறியை நினைத்து விட்டாள் அவளால் நீண்ட நேரம் சிரிப்பை அடக்க முடியாது.

இன்று அந்த சம்பவத்தை நினைத்து நடு வீட்டினுள் உருண்டு சிரிக்க துவங்கியவள், இரவு கிழித்து தூக்கி எறிந்த காகித குப்பைகளை ஒன்றுக்கூட்டி தன் மேனி எங்கும் தூவிக்கொண்டாள். அவனிடமிருந்து வந்த கல்யாண பத்திரிகை அவள் எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான். ஆனால், அதில் ஒட்டிக்கொண்டு வந்த கடிதம்தான் அவளை சிரிக்க வைத்தது.

“துயரங்கள் அற்ற மாயாவிற்கு! உன்னைப்போல் என்னால் மரணங்களை சிரிப்புடன் கடக்கமுடியாது. துயரமே இல்லாத உன்னுடன்தான் வாழ ஆசைப்பட்டேன் ஆனால் துயரத்தை உணர முடியாத உன்னுடன் எப்படி வாழ முடியும், இந்த பிரிவுகூட உனக்கு சிரிப்பை மட்டுமே தரும் என்பது தெரிந்த ஒன்று. ஆடு, மாடுகள் கூட தன் வாழ்வில் நடக்கும் துயரங்களுக்கு கண்ணீர் சிந்துகிறது! ஆனால், நீ? பிறந்ததில் இருந்து கண்ணீர் சிந்தவே இல்லை என்பதை நினைத்தால் உன்னை ஓர் மிருகமாகக் கூட என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. உன் சிரிப்பை பார்த்துதான் மயங்கினேன்.

அந்த சிரிப்பிற்கு பின்னால் எவ்வளவு குரூரம் உள்ளது என்பதை பார்க்க தவறிவிட்டேன். பெண்களுக்கு சிரிப்பை விட சில இடங்களில் கண்ணீர்தான் அழகு. உன் கண்களில் கண்ணீர் இல்லாமல் போனதற்கு எந்த காரணமாக வேண்டுமானால் இருக்கட்டும். ஆனால் எந்த உணர்வுகளும் அற்ற உன் சிரிப்புடனும், சந்தோசத்துடனும் வாழ்வது கடினம். முடிந்தால் உன் மரணத்திற்காவது அழுதுவிடு அப்பொழுதுதான் உன் பிறப்பு அர்த்தமாகும். என் வாழ்வில் உன்னைமட்டும் நான் மீண்டும் சந்தித்துவிடவே கூடது!” கடிதத்தை மடித்தபோது அவள் சிரிப்பு சத்தத்தில் காகித தூள்கள் வீடு முழுவதும் பறந்தது.

சில மாதங்களுக்கு முன் மாயா எவ்வளவு எடுத்துச்சொல்லியும், பலவித வித்தைகளை அவள் முன் நிகழ்த்திக்காட்டி காதல் என்ற பெயரில் மயக்கியவன். அவள் சிரிக்கும் போது எத்தனை வித அழகுடன் இருக்கிறாள் என்பதை புகைப்படமாக எடுத்து தள்ளினான். பலவிதமான பரிசுப்பொருட்கள். அனைத்திலும், அவள் சிரிப்பை அவன் அதிகம் நேசிப்பதாக பறைசாற்றியது. பழகிய சில மாதங்களில் உடனே பதிவு திருமணம் செய்யவேண்டும், அப்போதுதான் பொங்கள் பகுதியில் அதிநவீன வசதியுடன் வரும் வீட்டில் முன் பதிவு செய்துக்கொள்ளமுடியும் என்று, எப்படி திருமணம் நடக்க வேண்டும், யாரையெல்லாம் கூப்பிடவேண்டுமென பெயர் பட்டியல் எடுத்தவனை சிரிப்புடன் “என்னுடன் ஒரு நாள் உன்னால் வாழமுடியாது! இன்னும் சிறிது காலம் காதலிச்சு பார்” என்று தடுத்தாள். உன் எண்ணத்தைப் பொய்யாக்குகிறேன் என்று அவள் வீட்டில் இரண்டு நாள் தங்கப்போவதாக சொல்லிக்கொண்டு வந்து நின்றவனை மாயா தடுக்கவில்லை.

‘ஒரு பெண்பிள்ளை இப்படியா வீட்டை வைத்திருப்பார்கள்?” என்று திட்டியப்படி கோப்பி குவளைக்குள் பூத்திருந்த பூஞ்சையை வழித் தெரியபோனவனை தடுத்து நிறுத்தியவள், “என்னோடு என்று நான் சொன்னது என் இயல்புகள், ரசனைகள் அனைத்தும் சேர்ந்ததுதான். அதனால், இந்த வீட்டில் எதையும் மாற்ற முயற்சிக்காதே” என்றவள் “உனக்கு கோப்பியா, டீயா?” என்றாள்.
வீட்டை முகச்சுளிப்புடன் பார்த்தவன் சிங்கப்பூர் குப்பை சேகரிக்கும் இடத்தை கூட இந்தளவு மோசமாக தான் பார்த்ததில்லை என நினைத்துக் கொண்டான்.

அவள் என்ன குடிப்பாள் என்று கேட்டவனிடம், என்னைப்போல் உன்னையும் மாற்றிக்கொள்ள முயற்சிக்காதே என்றவள் அவன் கையில் டீ கப்பை கொடுத்துவிட்டு அருகில் அமர்ந்துக்கொண்டாள்.

சோபாவில் குப்பையாக கிடந்த புத்தக குவியலில் இருந்து ஒன்றை உருவிக்கொண்டாள். சிரமப்பட்டு அவள் கன்னம் தடவிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு ஏதுவாக கன்னம் காட்டி அவன் மடியில் படுத்துக்கொண்டாள்.
“இதற்கு முன் நீ யாரையாவது காதலித்து வீட்டுக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறாயா?” தயக்கத்தோடு அவன் முடிப்பதற்குள் மாயா அவன் கன்னம் திருகி சிரித்தாள். ‘அதெப்பெடி பெண்களுக்கு மட்டும் கற்பும், காமமும் ஒட்டி பிறந்த இரட்டை குழந்தை மாதிரி ஒருத்தனிடம் மட்டுமே வரவேண்டும்’ அவள் கண் சிமிட்டவே அவன் வழிந்து குழைந்து அவளை தழுவிக் கொண்டான்.

‘என் வாழ்க்கையில் அப்படி ஒருவனை நான் இதுவரை கடந்தது இல்லை, உன்னையும் சேர்த்தே சொல்கிறேன்! நான்தான் பலருக்கு சோதனை எலியாக இருந்து இருக்கிறேன். ஆனால் நீதான், என்னிடம் சிக்கிய முதல் சோதனை எலி! உன்னை வைத்துதான் அதற்கெல்லாம் நான் சரிப்படுவேன என்று தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்” என்று சிரித்தவளை இறுக்க அனைத்துக்கொண்டான்.

“உனக்கு வருத்தம் என்பதே வராதா? இந்த தனிமை, யாருமற்ற சோகம், எதுவும் உனக்கு கண்ணீரை தரவில்லையா? இப்படி இந்த வீட்டில் உன்னை பார்க்க எனக்கு பயமா இருக்கு! என்ன ஜென்மமோ போ!’ என்றவன் அவள் இதழ்களில் முத்தமிட்டான்.
கொடி படர போடப்பட்ட பந்தல் உயிரற்று கிடப்பது போல் இரவு முழுவதும் அவன் படர படர அவள் உயிரற்ற பிணம் போல் கிடந்தாள். அவனின் முத்தம், இறுக்கம், ஆண்மை, வேகம், காமம் அனைத்தும் அவளிடம் மன்றாடி கெஞ்சி அழைத்தது. அவளுக்கும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிரிக்க துவங்கி விட்டாள். அவள் பார்த்த சினிமா, படித்த புத்தகம், ஓரக்கண்ணால் ரசித்த காதல் எதுவும் அவனிடம் தோன்றாமல் போனது.
முதல் நாளே அவன் உணர்ந்து கொண்டான். அவளை சந்தோசமாக சிரிக்க வைக்கவும், துயரத்துடன் கண்ணீர் சிந்த வைக்கவும் முடியாதென.

இதைத் தெரிந்துகொண்ட போது காதல் வடிந்து காமம் மட்டுமே தலைக்கேறியது. மூர்க்கமாக அவன் செயல்பட்ட போதும் அவள் எதிர்ப்பின்றி கிடந்தாள். தன் உடல் இதற்கு முன்னர் என்னவெல்லாம் எதிர்வினையாற்றியது என்னும் எண்ணத்தில் கடந்த காலமும் நிகழ் காலமும் மாறி மாறி அவள் முன் வந்து போனது. இப்படித்தானே அன்றும். தலையில் முடிகளே இல்லாத அந்த சொட்டைத் தலையன், நாற்றம் பிடித்த உடலும் மதுவீச்சம் கவிந்த வாயுமாய் தன் மீது படர்ந்தான், அம்மாவின் காதலனை எப்படி அழைப்பது? அவள் தன் உயிரின் ஆணி வேரெல்லாம் கலங்க தலையணை அடியில் இருந்த கத்தரிக்கோலை எடுத்து சத்தமில்லாமல் சிரித்தாள். அன்று அம்மாவின் மீது மட்டும்மல்ல மாயாவின் மீதும் பிண வாடை வீசியது. ஐந்தாவது முறையாக குளித்துவிட்டு வந்த மாயாவை அம்மாவின் காதலன் அவளை அள்ளி அனைத்துக்கொண்டான்.

குடித்துவிட்டு நிர்வாணமாய் நின்றவனை எவ்வித பதட்டமின்றி சிறு புன்னகையுடன் கடக்க முயன்றவளை மேலும் இறுக்க அனைத்துகொண்டாள். அவள் சிரிப்பின் அர்த்தம் புரியாதவன் அவள் ஆடைகளை களைத்துப் கழுத்துக்குள் முகம் புதைக்கையில் அவன் குறி மாயாவின் கைகளில் இருந்தது. அன்று சிரித்தது போல் அவள் இதுவரை சிரித்ததே இல்லை. சிரிப்பு குறையாமல் அவனை இழுத்துவந்து, போதையில் சுயநினைவு அற்றுக் கிடந்த அம்மாவின் அருகில் போட்டவள், அவன் குறியை அம்மாவின் கையில் திணித்து விட்டு, புன்னகையுடன் அம்மாவின் மணிக்கட்டில் அதே கத்தரிக்கோலால் சின்னதாக ஒரு கோடும் போட்டுவிட்டாள். மறந்து போன சம்பவம் ஏனோ தெரியவில்லை இன்று நினைவுக்கு வர கையில் இருந்த கத்தரிக்கோலை தூர வீசிவிட்டு தாமரை இலையில் நீர் திவலை ஒட்டமுடியாமல் உருண்டுக் கொண்டிருப்பது போல் அவன் புணர்ந்து கொண்டிருக்கையிலேயே உறங்கிப்போனாள்.

தூங்குவதற்கு முன்பு அவளுக்கு ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் தெரிந்திருந்தது விடிவதற்கு முன்பே அவன் சென்றுவிடுவான். அப்படித்தான் நடக்கவும் செய்தது. இப்போதெல்லாம் மாயாவிற்கு அந்த கேள்வி தோன்றுவதே இல்லை ‘எனக்கு ஏன் கண்ணீர் வருவதில்லை!’

****

ரகசியத்தின் அரூப நிழல்கள் ( சிறுகதை ) – லஷ்மி சரவணகுமார்.

download

ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள்.

இந்தக் கதையில் வரும் வினோத் ஒருவேளை உங்களுக்கு அறிமுகமானவனாய் இருக்கலாம். முதல் பக்கத்திலோ அல்லது நான்காவது பக்கத்திலோ அவனை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிந்தால் பதட்டப்படாமல் பாதியில் நிறுத்தாமல் முழுவதும் வாசிக்க முயற்சி செய்யுங்கள். அவன் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள நினைப்பது தனிமனித உடல் இச்சைகளை அல்ல. காமத்தின் சுவிசேஷத்தை.

Story of a male whore…..

Whore? இந்த வார்த்தை எத்தனை அபத்தமானது தெரியுமா? உடல் என்பது பிரார்த்தனைக்கானது, சமயங்களில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து பிரார்த்திக்க, இன்னும் சில சமயங்களில் ஒரு ஆணும் சில பெண்களும் அல்லது சில ஆண்களும் சில பெண்களுமென தேவை எதுவோ அதுவாக கொண்டாடுவது. அதிகாரத்தின் வழியாய் தனிமனித விருப்பங்களை ஒடுக்க நினைக்கும் சர்வாதிகார மனம் கொண்டவர்களை வேண்டுமானால் இப்படி சொல்லலாம், whore.

அந்த இணையத் தளத்தில் முகம் மட்டும் மறைக்கப்பட்ட இவன் படத்திற்குக் கீழ் தன்னை இப்படி அறிமுகம் செய்திருந்தான்.

Hi I am foot fetish slave. Looking for a mistress who wants me to be her slave dog. This relation is full of submission and domination with privacy and 100% safety.

My services are

Foot worship

Foot licking

Toe nails eating

Femdom

And etc….. you can make me your slave dog. You can use me In anyway u want.

Pinky.

இணையத்தின் வழியாய் எல்லாவற்றையும் நுகரப் பழகியிருக்கும் சமூகத்தில் உடல் தேவதைகளின் புதிய ருசிகளை அறிமுகப்படுத்தும் ஏராளமான இணையதளங்களில் வெவ்வேறான அடையாளத்தோடு அவன் தன்னை பதிவு செய்திருந்தான். தனது சேவைக்கென சின்னஞ்சிறிய தொகையை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ளும் அவன் அதை கூட்டுப்பிரார்த்தனை என்றுதான் எப்போதும் சொல்வது வழக்கம்.

1

இருளின் ரகசிய பாதைகளுக்குப் பழகின அவன் வெளிச்சத்தின் அவசியமின்றி கதவு திறந்து வெளியேறியபோது அப்பார்ட்மெண்ட்டில் அந்த வீட்டைத் தவிர்த்து எல்லோரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தனர். நிசப்தம் அப்பெருநகரின் ரகசிய மனிதர்களுக்கான அந்தரங்க பார்வையாளனாய் அடர்ந்திருந்தது. சுனிதா இவனுக்கு முன்பதிவு செய்துவைத்திருந்த வாகனம் நின்ற இடத்தை கவனித்தான். கைவிடப்பட்டவனுக்கான தேவதூதன் போல் அமைதியாய் தெருவிளக்கின் மஞ்சளான வெளிச்சத்திற்குள் நின்றிருந்தது. பாதி உறக்கத்தோடு புன்னகைத்த ஓட்டுனருக்கு இவன் முகத்திலிருந்த அசாத்தியமான மலர்ச்சி ஆச்சர்யமளித்திருக்கக் கூடும். முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டதும் கண்கள் அனிச்சையாய் அவள் வீட்டு ஜன்னலுக்கு செல்ல சுனிதா அந்த விடையனுப்புதலுக்காக காத்திருப்பதைப் பார்த்தான். மெலிதாக சிரித்தான். அவள் சிரிப்பதன் தடங்களை தெளிவாகக் காண முடிந்தது. வெளிச்சத்தில் எத்தனை அருகில் பார்த்தாலும் தூரத்தில் சிரிக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தலென்பது மகோன்னதமான விஷயம், சில இரவுகளை அர்த்தமாக்குபவை இப்படியான புன்னகைதான். இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அவளின் கணவன் ஊரிலிருந்து திரும்பக் கூடுமென்பதால் இத்தனை நேரம் வீட்டில் இவன் இருந்ததற்கான தடயங்கள் அவ்வளவையும் அவள் இப்பொழுதே சரிசெய்தாக வேண்டும். வண்டி கிளம்பின சில நொடிகளில் இரவு முழுக்க விழித்திருந்த அசதியில் வினோத் கண்களை மூடித் தூங்கினான்.

நரம்புகள் சுகித்தலுக்குப் பிறகான புத்தெழுச்சியில் தன்னருகில் படுத்திருந்தவளை சீண்டி விளையாடத் தூண்டியது. வியர்த்து கொஞ்சமாய் உப்பேறிப்போன சுனிதாவின் நடு முதுகிலிருந்து கழுத்து வரையிலும் பின் கழுத்திலிருந்து இடைக்குக் கீழ்ப்பகுதி வரையிலுமாய் நாவால் முத்தமிட்டான். நான்காவது புணர்ச்சிக்குத் தன்னை தூண்டுகிறானென்பதைப் புரிந்து கொண்டவள் சுதாரித்து அதிலிருந்து துண்டித்துக் கொண்டாள். “போதும்டா ப்ளீஸ்..” அவள் சொற்களிலிருந்த களைப்பையும் அச்சத்தையும் பொறுக்காமல் ஏமாற்றத்தோடு அவன் ஒதுங்கிப் படுத்தான். இன்னும் சில நிமிடங்களில் இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டுமென்கிற யதார்த்தம் உரைக்க இரவு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தனது உடைகளைத் தேடி எடுத்தான். கழிவறையிலிருந்து வெளியேறியவள் பின்னாலிருந்து அணைத்துக் கொண்டாள். அவனை விடவும் இரண்டு இஞ்ச் அதிக உயரமான அவள் மூச்சுக் காற்றில் இன்னும் விஸ்கியின் நறுமணம் மிச்சமிருந்தது. ஆடையில்லாத இரண்டு உடல்களிலும் கூடுதலுக்கான சூடு பெருகிவழிய அவன் வலது தோள்ப்பட்டையில் பற்தடங்கள் பதியும்படி கடித்தாள். திரும்பி அவள் இடையோடு சேர்த்தணைத்து மூர்க்கமாக முத்தமிட்டான். மொபைலில் வைத்திருந்த அலாரம் அவர்கள் இருவரும் பிரிவதற்கான நேரத்தை நினைவுறுத்தி அலற சிரித்தபடி அவனை விலக்கினாள். உடைகளை அணிந்து கொண்டு கிளம்பியவனிடம் என்றைக்குமில்லாமல் இன்று சில ஆயிரங்களைக் கொடுத்தாள். “நான் எல்லார் கிட்டயும் பணம் வாங்கறதில்ல சுனிதா.. நம்மளுக்குள்ள இதென்ன புதுப் பழக்கம்?” தவிர்க்க விரும்பும் சில உணர்ச்சிகளை அவன் முன்னால் அடையாளங் காட்டிக் கொள்ளாமல் “சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது வினோத், எனக்கு உன்னோட அன்பு வேணும். உடல் வேணும். ஆனா காதல் என்னய தொந்தரவு செய்து. உன்ன எனக்கானவனா வெச்சுக்கனும்னு கேக்கத் தோணுது. அபத்தமா இருக்குல்ல. நாம எவ்வளவோ பேசி இருக்கோம். எல்லா சந்தோசங்களும் தற்காலிகமானது நம் உடல்களைத் தவிர்த்துன்னு. ஆனா இப்போல்லாம் ஒவ்வொரு முறையும் உன்னோட இருந்துட்டு திரும்பவும் நீ எப்ப வருவன்னு காத்திருக்கிறது அவஸ்தையா இருக்கு. அதான்..” பதில் சொல்ல முடியாமல் வினோத் அவள் உடலெங்கும் தன் கண்களை அலையவிட்டான். அவனது கண்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் எழுந்து போய் விளக்கை அணைத்தாள். சமீபமாய் அவள் கூடுதல் அன்போடு செய்யும் ஒவ்வொன்றும் இருவருக்குமான ப்ரியத்தின் நெருக்கத்தில் தான் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் அப்படி இல்லை. சிலமுறை இவனது உடலெங்கும் தயிரால் பூசி ஊற வைத்து நிதானமாக அவள் குளிப்பாட்டுகையில் ஒருவித பிரார்த்தனையை உணர்ந்தான். தன்னையும் தனது உடலையும் அவள் என்னவாகக் கொண்டாடுகிறாள் என்பது அச்சமாக இருந்தாலும் அந்தரங்கமாய் அந்த அன்பு அவனை அற்புதமானவனென உணரவைத்தது. எப்போதும் பெண்கள் சூழ வாழும் இந்த சில வருடங்களில் யாரோவொரு பெண் இப்படியானதொரு அற்புதத்தை செய்கிறாள் தான். ஆனால் அற்புதங்கள் எந்தவொரு மனிதனுக்கும் வாழ்க்கை முழுவதுற்குமாக விதிக்கப்பட்டதில்லை தானே.

பெண்கள் இல்லாத ஒரு நாள் எத்தனை துயரமானதென்பதை வாழ்வை பெண்களோடு மட்டுமே கழிக்க விரும்பி அதற்காகவே தன்னை மாற்றிக் கொண்ட மனிதன் மட்டுமே அறிவான். வினோத் தனக்கு இந்த பிரபஞ்சம் எத்தனை குழப்பமானதென்கிற அச்சம் வருகிற போதெல்லாம் தற்காலிகமாகவேனும் எல்லாவித அச்சங்களில் இருந்தும் மீள பெண்களிடம் தான் தஞ்சமடைகிறான். ஒரு பெண்ணோடு இருக்கும் பொழுதில் தான் அதீத பாதுகாப்பில் இருக்கும் உணர்வு ஏற்படும். நிகழ் காலமென்னும் விடுவிக்க முடியாத புதிரை உடலின் துணையோடு கடந்து செல்லும் ஒரு மனிதன் கையில் எதுவுமில்லாமல் போனாலும் எத்தனை சுதந்திரமானவன் என்பதை அவனோடு பயணிக்கும் பெண்கள் மட்டுமே அறிவார்கள். வினோத் நம்பிக்கைகளையும் சொற்களையும் அற்புதங்களாய் நம்புகிறவன். நீதிக் கதைகளிடம் வாழ்வை நம்பி ஒப்பிடைக்கும் கடைசித் தலைமுறையின் குழந்தை. வாழ்வின் நீதி அதை பிசிறில்லாமல் அனுபவித்து வாழ்வது மட்டுந்தான்.

பேசவும் எழுதவும் பழகிய வயதில் திருப்பரங்குன்றம் சைவப் பள்ளியில் ஆன்மீகக் கல்விக்காக சேர்க்கப்பட்டவன் அந்த இடத்தில் பிடிப்பில்லாமலேயே இருந்தான். அறிவின் நிமித்தமாக மனித சமூகத்தின் மீது செலுத்தப்படும் எல்லாவிதமான வன்முறைகளையும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் அந்தக் கல்வி அவனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது. அதிகாலை குளியலுக்குப் பிறகு வகுப்பு, பிறகு சிறிது கோவில் மடத்து வேலை. மீண்டும் வகுப்பு, கொஞ்சம் உணவு பின் கோவில் மடப்பள்ளி வேலை. சந்தோசத்தின் சிறகுகள் ஆகாயம் முழுக்க விரிந்து பறக்கத் தூண்டும் வயதில் தன்னையொத்த சிறுவர்கள் குன்றத்து வீதிகளில் குதூகலமாய் சுற்றி வருகையில் தான் மட்டும் ஏன் இப்படி துன்புறவேண்டுமென்கிற தவிப்பு அவனுக்கு.

கடவுளை அடைவதற்கான பிரார்த்தனைகள் மனிதனின் ஆதி நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரானதாக இருந்ததை இந்த முட்டாள்த்தனமான வழிபாடுகள் அவனுக்குப் புரிய வைத்தன. ஒரு பிற்பகல் நடை சாத்திய பிறகு குருகுலத்திலிருந்த சீடன் ஒருவன் தெப்பகுளத்தில் அந்த கசகசப்பான வெயில் வேளையில் தனியாய் துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணின் ஒற்றை மார்பை பிடித்து கசக்கி விட்டு ஓடிவந்துவிட்டான். அவள் யாரிடமும் புகார் அளிக்கவில்லை. திட்டவில்லை. பல நாட்கள் தூரத்திலிருந்து தன்னுடலைக் கவனித்து ஏங்கிய அவனால் அதிகபட்சமாய் செய்ய முடிந்தது இவ்வளவுதானா என அவனுக்காக பரிதாபப்பட்டாள். அடுத்த சில நாட்கள் அவன் வரவில்லை. பின்னொரு நாள் வந்தபோது அவள் முன்னை விடவும் தன் உடலின் பெரும்பகுதி அவனுக்குத் தெரியும்படி துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தனது எந்தவொரு சைகையும் அவனை அச்சப்படுத்திவிடக் கூடுமென்கிற எச்சரிக்கையில் முடிந்தவரை இயல்பாக இருந்தாள். உடலெங்கும் வியர்த்து பிசுபிசுக்க தன் காவி வேஷ்டியை விலக்கி மண்டபத்தின் தூண் மறைவில் சுயமைதுனம் செய்து கொள்ளத் துவங்கினான். மனதெங்கும் கொதித்த தகிப்பு கைகளை ஆக்ரோஷமாக இயங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்களில் தன் தொடைகளின் வழி ஒரு பெண்ணின் கை நழுவி வருவதை உணர்ந்து பதட்டமானான். அவள் கையில் இன்னும் சோப்பின் நுரைகூட விலகியிருக்கவில்லை. அவனது மூர்க்கத்தை அடக்கி நிதானமாக்கி மெதுவாக தன் கைகளால் இயக்கினாள். பிரபஞ்சமே அவன் உடலோடு கலந்து போன பூரிப்பில் கண் மூடி ரசித்தவன் மெதுவாக அவள் உடலைத் தீண்ட கைகளை நீட்ட ஒரேயொரு விரல் படுவதற்கு முன்பாகவே ஸ்கலிதம் கண்டான்.

அன்றைய தினம் அவன் மீது விசாரணை நடத்தப்பட்டதோடு மடத்தை விட்டும் நீக்கப்பட்டான். எது ஒழுக்கமென புரிந்து கொள்ள முடியாத முதியவர்கள் உடலையும் இச்சையையும் பாவமென்றார்கள். இச்சைகளுக்கு இடமில்லாத இந்த வாழ்க்கையில் பிரார்த்தனைகளும் வழிபாடும் எதை நமக்கு கொண்டு வந்து தரப்போகிறது. கடவுளின் பெயரால் உடலைப் பாவமென நிர்ப்பந்தித்த அந்த கல்விமுறை வினோத்திற்கு கூடுதாலன நெருக்கடியாய் இருந்தது. பெருஞ்சிறகுகள் முளைத்து அந்த சின்னஞ்சிறிய கூண்டுக்குள்ளிருந்து பறந்து போக விரும்பியவனை நீண்ட கால நோய் ஆசிர்வதித்தது. மீண்டும் வீடு வந்த போது தான் பொதுசமூகத்தின் நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக வாழ விதிக்கப்பட்டவன் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். வீட்டிலிருந்தவர்கள் அவனிடம் எதிர்பார்த்த எதையும் அவன் செய்யவில்லை. அப்பா வீட்டில் நாள்தோறும் பூசைகளை செய்யச் சொன்னதற்கு “வழிபாடென்பது ஒரு மனிதன் தனக்குத் தானே அந்தரங்கமாக செய்து கொள்வது அப்பா. யாரும் யாருக்காகவும் பிரார்த்திக்க முடியாது. சொல்லப் போனால் மனிதன் தனக்காக பிரார்த்திப்பதே கூட முட்டாள்த்தனமானதுதான்.” என விரக்தியாய் சொன்னான். யாருடைய விருப்பங்களுக்காகவும் அவன் வாழப்போவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட குடும்பத்தினர் தங்களது உணவை அனாவசியமாய் பங்குபோட்டுக் கொள்ளும் வேற்று மனிதனாகவே அவனைப் பார்த்தனர். கல்விக்கூடம் கற்றுக் கொடுத்ததைக் கொண்டு தன் வாழ்வை இதற்கு மேல் பார்த்துக் கொள்ள முடியுமென்கிற நம்பிக்கை வந்த நாளில் கொஞ்சம் பழைய உருப்படிகளோடு சொந்த ஊரை என்றெறைக்குமாய் துறந்தான்.

2

ஹோட்டல் கலிஃபோர்னியா இரண்டாவது முறை அந்த பாரில் ஒலித்தபோது அங்கிருந்த வாடிகையாளர்கள் எரிச்சலானார்கள். அந்தக் கூட்டத்திற்கு கொஞ்சமும் தொடர்பில்லாத ஒருவனாய் தனித்துக் குடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது அழைப்பேசி ரகசியமானதொரு அழைப்பிற்காய் காத்திருந்தது. வோட்காவின் நறுமணத்தோடு முத்தமிடும் அவள் காத்திருக்கச் சொல்லியிருக்கிறாள். எப்போது வேண்டுமானாலும் அழைக்கக் கூடும். ஒரு பெண்ணின் அழைப்பிற்கான காத்திருப்பில் நிதானமாய் குடிப்பது சவாலான காரியம். மயங்கும் போதையில் ஒரு பெண்ணை நெருங்கும் போது பலசமயம் இவனுக்கு அழவே தோன்றும். யாராவது ஒருத்தி தன்னை சுருட்டி தனது சின்னஞ்சிறிய கருப்பைக்குள் என்றென்றைக்குமாய் வைத்துக் கொள்ள மாட்டாளாவென தவிப்பாய் இருக்கும். ஒரு பெண்ணின் உடலுக்குள் யுகம் யுகமாய் பிறக்காத சிசுவாய் இருந்துவிடுதல் எத்தனை ஆசிர்வதமானது. கடவுளிடம் கேட்பதற்கு எப்போதுமிருக்கும் ஒரேயொரு கோரிக்கை அதுதான், ஒருபோதும் அவர் அவன் மீது கருணை கொள்ளப்போவதில்லை என்பதால் அபூர்வமாய் போதை முற்றும் நாட்களில் தனக்கு விருப்பமான யாராவதொரு பெண்ணிடம் சொல்வான். கருப்பைகள் குழந்தைகளுக்கானவை மட்டுமே அதில் எந்தவொரு காதலனுக்கும் இடமில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்கும் அவனின் காதலிகள் கருணையே இன்றி நிராகரிப்பார்கள். அவன் ஒரு சிசுவை கேட்கவில்லை, தானே சிசுவாக வேண்டுமென்னும் அச்சத்திற்குரிய விருப்பம் கொண்டிருக்கிறான். அதனாலேயே பெரும்பாலான பெண்கள் அவனோடு உடலை மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். சுனிதா எப்போதும் சொல்வாள். “நான் புரிந்து கொள்ள விரும்பும் உண்மைக்கும் நீ உணர்த்த விரும்பும் உண்மைக்கும் இடையிலான மிக நீண்ட தூரத்தை ஒவ்வொரு முறையும் ஈடு செய்து கடக்க வைப்பது நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் சின்னஞ்சிறு பொய்கள் தான்.”

இப்பொழுதும் மனம் சுனிதாவைக் குறித்த யோசனையில் தான் லயித்திருந்தது. தனக்கானவள் என அர்த்தமேயில்லாமல் நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான். இந்த எண்ணம் தொடர்ந்தால் இந்த இரவு வீணாகிவிடுமென முடிவுசெய்து மதுக்கூடத்திலிருந்து வெளியேறி மூன்று சக்கர வாகனமொன்றை அமர்த்திக் கொண்டான். தன் உடலில் துர்நாற்றமெதுவும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொள்ளத் தவறவில்லை. ”ஓகே. நான் ரெடி சீக்கிரம் வந்துடு.” அர்ச்சனாவின் உரையாடல் எப்போதும் சிக்கனமானது. ஒவ்வொருமுறையும் தன்னை இப்படி காத்திருக்க சொன்னதற்காய் அவள் மன்னிப்பு கூட கேட்பதில்லை. சில மாதங்களுக்கு முன் அவளை ஒருதலையாய் காதலித்தான், ஆனால் சொல்ல அச்சம். அவளைப் பொறுத்தவரை அவளுக்குத் தேவை தனது ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படியும் ஒருவன். இச்சையை இரண்டாம் பட்சமாய் நினைக்குமவள் அவளின் தேவைகள் ஒவ்வொரு முறையும் வினோதமானது.

பிரபல ஆங்கில தினசரி ஒன்றின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்த அர்ச்சனா வதைபடுதலின் வழியாய் உடலைக் கொண்டாடும் புதிய உலகை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். புதிய குற்றங்களை சாகசங்களைத் தொடர்ந்து காட்சிப்படுத்துவதை வெற்றியின் அடையாளமாய்க் கண்டு பழகியதால் அந்த ருசி வாழ்விற்கும் தேவையாய் இருந்தது. ரப்பர் பொம்மைகள், டில்டோக்கள் எல்லாம் காலவதியாகிப் போன இந்தக் காலத்தில் உலக யுத்தத்தின் மிச்ச வன்முறைகளை பொருளாதார வீழ்ச்சிகுப் பிறகான வளரும் நாடுகளின் இழிவுகளை எல்லாம் வதைப்பதின் வழியாக மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும். இந்த தேசத்தின் அரசியல் குழப்பங்கள், தனி மனித துயரங்கள், அடுத்த நாளுக்கான தலைப்பு செய்தி, அவ்வளவும் அம்மணமான பின் மறந்து போவது ஒருவித ஆச்சர்யம் தான். உடலென்பது கேளிக்கை, துயரத்தின் முடிக்கப்பெறாத ஓவியம், தனிமனிதன் எப்போதும் ஓய்ந்து போகாத சுவாரஸ்யங்களைக் கொண்டிருக்கும் விளையாட்டு.

முதல் சந்திப்பின் போது எடுத்த மாத்திரத்தில் இவனைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. பதிமூன்றாவது மாடியிலிருந்த அவளது ஃப்ளாட்டின் ஹாலில் சுத்தமான தரையை மூடி மறைத்திருந்த கார்ப்பெட்டில் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்ட போன்சாய் செடிகளைப் பார்த்தபடி நின்றவனுக்கு அருந்த ஆரஞ்சு பழச்சாறைக் கொடுத்தாள். தேவாலயத்திற்குச் செல்லும் ஒருவனிடம் இருக்கும் பணிவு அவனிடம். “கேஷ்வலா இருக்கலாம் வினோத்… வினோத் தான உண்மையான பேர்…” அவனுக்கு இருக்கையைக் காட்டிவிட்டு எதிரில் அமர்ந்தாள். லீவைஸ் ஷார்ட்ஸும், ஸ்லீவ் லெஸ் டாப்ஸும் அணிந்த முப்பத்தைந்தை தாண்டிய அவளது கண் கண்ணாடி மியா கலிஃபாவை நினைவு படுத்த, மென்மையாய் சிரித்தான். “என்ன எதோ சொல்ல வர்ற மாதிரி தெரியுது…” “ஸ்பெக்ஸ் மியாவ நினைவு படுத்துது… அதான் சிரிச்சேன்..” தனக்கு அருக்கிலிருந்த சின்ன தலையனையை எடுத்து அவன் மீது எரிந்தவள் “ஸ்பெக்ஸ் ஃபெட்டிஷ்” என சிரித்தாள். நீண்ட நேர உரையாடலுக்குப் பின் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தவளை பின்னாலிருந்து அணைத்து முத்தமிட்டான். மெல்ல விலக்கியவள் “நான் உன்ன அதுக்கு கூப்டல… கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணு…” தனது கட்டிலுக்கு கீழிருந்து ஒரு சிவப்பு நிற வைல்ட்க்ராஃப்ட் பயணப்பையை எடுத்தாள். படுக்கையறையில் கண்களை உறுத்தாத சிவப்பு நிற வெளிச்சம். கட்டிலின் தலை மாட்டில் மட்டும் பொருத்தமே இல்லாமல் இருபுறமும் நீலநிறத்தில் இரண்டு சின்னஞ்சிறிய விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. சின்னதும் பெரியதுமாய் சில flodgers, vampire gloves, clamps, ball gog என அவன் இதுவரை பார்த்திராத பொருட்களை மெத்தையின் மீது வைத்தவள் திரும்பி இவனைப் பார்க்க, “BDSM?” என சந்தேகமாகக் கேட்டான். “ம்ம்.. இதுக்கு முன்ன ட்ரை பண்ணி இருக்கியா?” ஆர்வமாகக் கேட்டாள். “இல்ல கேள்விப்பட்டிருக்கேன். Fifty shades of gray படம் பாத்திருக்கேன்..” தயக்கத்தோடு சொன்னான். “shit… அந்தப் படம் ஒரு நான்சென்ஸ்… நான் சொல்லித் தர்றேன். ஆனா எப்பவாச்சும் நேரங் கெடச்சா ரோலாண்ட் ரெப்பரோட படம் பாரு…” மெதுவாக தனது உடைகளைக் களைந்தபடியே சொன்னாள்.

அந்த வீட்டில் சிவப்பு நிறம் ஆக்ரமித்திருந்ததை மெத்தையில் படுத்திருக்கும் போதுதான் கவனித்தான். ஹாலில் இருந்த ஷோஃபா, தரை விரிப்பு, இந்த மிருதுவான படுக்கையின் படுக்கை விரிப்பு, இவன் கைகளை கட்டிலின் தலை பக்க விளிம்போடு கட்டியிருந்த மெல்லிய துணி அவ்வளவும். உள்ளாடைகளோடு அவனை நெருங்கியவள் கழுத்திலிருந்து முத்தமிடத் துவங்க “நீங்க சேடிஸ்ட்டா…?” குனிந்து அவளைப் பார்க்க முடியாமல் கேட்டான். “ஒரு வகைல நாம எல்லோருமே சேடிஸ்ட்தான்… சேடிஸம் அருவருப்பு இல்ல. ஒரு ஆர்ட். துரதிர்ஸ்டவசமா இங்க பலர் அத மேலோட்டமா புரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்காங்க” அவன் கண்களைப் பார்த்து பதில் சொல்லியபடி படுக்கையின் ஓரத்திலிருந்த ரப்பர் paddle ஐ எடுத்து அவன் பின்புறத்தில் அடித்தாள். முதல் முறையாக உடலின் அத்தனை நரம்புகளும் சடாரென விழித்தெழுந்தது அவனுக்குள். “இந்த கேம் ல முதல் விதி… நான் சொல்லாம நீ பேசக் கூடாது…” இன்னொரு முறை அடித்தாள். அவனுக்கு வலியில் கண்களில் இருந்து தானாக நீர் கசிந்தாலும் புதுவிதமான ஒரு பரவசத்தில் சரியெனத் தலையாட்டினான். இறுகக் கட்டப்பட்ட கைகளில் இப்போது வலியில்லை, மரங்களடர்ந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கில் தன்னந்தனியாய் தியானிக்கையில் மட்டுமே பெற முடிந்த அமைதி அவன் மனமெங்கும். பெருங்காற்றில் அசைவுறும் மூங்கில் வனமாய் அவளின் அசைவுகள் ஒவ்வொன்றின் போதும் இரைச்சலோடு சுவாசித்தான். யாருமே கண்டறியாத உடலின் ரகசிய இசையை அவள் தீர தீர அந்த இரவில் மீட்டிக் கொண்டிருந்தாள். முதல் முறையான விளையாட்டென்பதால் அவன் வாங்கிய தண்டனைகளின் எண்ணிக்கை அதிகமானதாய் இருந்தது, விரகத்தின் சுவாரஸ்யத்தை அவனது ஒவ்வொரு வலியிலும் அனுபவித்தவள் தப்பித்தலுக்காக துடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது கால் தொடைகளில் முத்தமிட்டபின் கைகளை அவிழ்த்து விட்டாள். குழந்தையாகி அவள் பாதத்தைக் கட்டிக் கொண்டான். வலியென்று சொல்ல முடியாத அவனின் கண்ணீர் அவளது பாதங்களை நனைத்தது. அந்த இரவு விடிந்தபோது ஜன்னல் வெளியே தெரிந்த உலகை புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் கண்களோடு பார்த்தான்.

இன்று அவனை அழைக்கும் போதே தெளிவாக சொல்லிவிட்டாள் “உன்னோட இன்னொருத்தரும் இருப்பாரு. நாம மூணு பேர். உனக்கு ஓகேவா?” இதற்குமுன் ஒரு ஆணின் முன்னால் நிர்வாணமாய் இருந்திராத வினோத்திற்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் அவளென்பதால் மறுக்காமல் சம்மதித்தான். வழமையாக தரும் பணத்தை விடவும் இரு மடங்கு அதிகமாக தருவதாக வாக்களித்தபோது தன்னை இத்தனைப் பொருட்படுத்துவதற்காக சந்தோசப்பட்டான். வதைபடும் கனங்களில் ஒரு பெண்ணிடம் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்பதை அவளிடம் கற்றுக் கொண்டாலும் அதன் அதிகபட்ச சாத்தியங்களை வேறு சில பெண்களிடம்தான் அவனால் பரீட்சித்துப் பார்க்க முடிந்தது. பெண்கள் தனித்துவமானவர்கள், இருளுக்கும் ரகசியத்திற்குமான அந்தரங்கத்தைப் போல் அற்புதமானவர்கள். அந்த புதிய மனிதன் இவனை விடவும் உயரமாகவும், வலிமையானவனாகவும் இருந்த போதும் மிதமான ஒரு பெண்மைத்தனம் அவனது பாவனைகளில் வெளிப்பட்டது.

படுக்கையின் இரண்டு பக்கங்களில் எதிரெதிராய் இருவரும் கைகள் கட்டப்பட்டு படுத்திருந்தனர். அர்ச்சனா மிக நிதானமாகவே துவங்கினாள். அடையாளங்காணமுடியாத நெருக்கடி அவளின் முகத்தில். பங்குச் சந்தையில் அவளுக்கு பெருத்த நஷ்டமாயிருக்கலாம், சரியான தலைப்பு செய்தி கிடைக்காத சங்கடமாயிருக்கலாம், குறைந்தபட்சம் அவளது சமையலறைக்குள் கரப்பான் பூச்சிகள் புகுந்து விட்ட எரிச்சலாவது இருக்க வேண்டும். வினோத் தாபத்தை மீறி “என்னாச்சு அர்ச்சனா? ஏன் இவ்ளோ மூர்க்கம்?” அவளது காதுகளில் முனகினான். “த்தா.. எத்தனவாட்டி டா உனக்கு சொல்லிக் குடுப்பேன். பாடு…” paddle ஆல் மூர்க்கமாக அடித்தாள். இதுவரையில்லாத வன்முறை அது. அவள் ஒருபோதும் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியதில்லை. கைகளை விடுவித்துக் கொண்டு எழுந்து செல்ல விரும்பியவனின் பின்புறத்தில் முன்னை விடவும் மூர்க்கமாக அடிக்க, வலியில் சுருண்டு படுத்தான். அருகிலிருந்த புதிய மனிதனின் கைகளை அவிழ்த்துவிட்டவள் “அவனுக்கு blow job பண்ணிவிடு..” ஆவேசமாக உத்தரவிட்டபின் அங்கிருந்து வெளியேறி மதுவோடு திரும்பினாள். அந்த அறையிலிருந்த 50 இஞ்ச் சோனி டிவி ஒளிர வினோத்தும் இன்னொருவனும் நடப்பது புரியாமல் பார்த்தனர். சில நொடிகளுக்குப்பின் பாதியிலிருந்து ஒரு கலவரக் காட்சி ஓடத் துவங்கியது. சிரியாவின் மீது வெடித்த குண்டுகளும் அதனால் ரத்தக் காயமுற்று உடல் பாகங்களை இழந்தவர்களின் கதறலும் குரூரமான காட்சித் துண்டுகளாய் ஓட இவர்கள் இருவரும் அச்சத்தோடு பார்த்தனர். Paddle ஆல் அந்த புதிய மனிதனை ஓங்கி அடித்தவள் “நான் உன்ன நிறுத்த சொன்னனா நாயே..” அலறினாள். அவன் கட்டளையைப் பெற்றுக் கொண்டு மீண்டும் விட்ட இடத்திலிருந்து ஆவேசமாகத் துவங்கினான்… மதுவருந்தியபடியே தொலைக்காட்சியையும் இவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தவள் நெருங்கி வந்து இருவரையும் முத்தமிட்டாள் “நீங்க ரெண்டு பேரும் எனக்கு ஸ்லேவ்ஸ்.. என்னோட நாய்ங்க.. அப்டித்தான…” இருவரும் ஒரே நேரத்தில் “எஸ் கமாண்டர்…” என்றனர். இருவரையும் அடித்தாள். வினோதிற்கு அந்தக் கனம் அருவருப்பா, காமமா என எதுவும் விளங்காமல் இதுவெல்லாம் எப்போது முடியுமென மனம் பரபரத்தது. தனது உடைகளைக் களைந்து இருவரையும் நெருங்கிய அர்ச்சனா வினோத்தின் மேல் படர்ந்தாள். “என்னோட ஸ்லேவ், என்னோட ஏஞ்சல், என்னோட தேவதூதன் எல்லாம்டா நீ…” வேறு யாரும் ஒருபோதும் தரமுடியாத காதலோடு அவனோடு கூட இன்னொருவன் தனது கட்டளைக்காக காத்திருந்தபடி ஒதுங்கி நின்றான். வினோத் இந்த புணர்ச்சிக்காகத்தான் இந்த பிறப்போ என கலங்கி மயங்க அர்ச்சனா திரும்பி இன்னொருவனிடம் “beat me..” என கட்டளையிட்டாள். அந்த மனிதன் சீரான இடைவெளியில் அவளை அடிக்கத் துவங்க தொலைக்காட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த யுத்தக் காட்சிகள் முடிந்து ஓஷோவின் தந்த்ரா இசை மெதுவாக ஒலிக்கத் துவங்கியது. அர்ச்சனா களைத்து வினோத்தின் மேல் படுத்து உறங்கினாள். அவனால் அவளை விலக்கவே முடியவில்லை.

காலை அந்த புதிய மனிதன் கிளம்பிச் சென்றபின் இருவருக்குமான உணவு தயாரித்தாள். உடலெங்கும் ரணமும் களிப்பும் சேர்ந்த களைப்பில் வினோத் அவளது கவுச்சில் படுத்திருந்தான். அவன் முதுகில் முத்தமிட்டபோது ஒருவித காதலை அவளிடம் உணர்ந்தான். “பேசாம என் கூடயே இருந்திடேண்டா…” இந்த வார்த்தைகளை அவளிடம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சிரித்தான். “இல்ல அர்ச்சனா, சரியா வராது. நமக்கான வெளி தனித்தனியானது. பக்கத்துலயே இருக்கறது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நல்லதில்ல.” அவளை தன் உடலெங்கும் முத்தமிட அனுமதித்தான். ”உன்ன மாதிரி பசங்க ஒரு கிஃப்ட் டா… வெளில சாதாரணமா ஆம்பளத் தேவிடியான்னு சொல்லிருவானுங்க. ஆனா பெண்களோட உலகத்துல ஒருத்தன் குழப்பமே இல்லாம வாழ்றது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா? யாருக்காகவும் லைஃப் ஸ்டைல மாத்திக்காத… எனக்கு ஆசயாத்தான் இருக்கு உன்னய என்னோடயே வெச்சுக்க… நீதான் முடியாதுங்கறியே..” கடைசியாக ஒருமுறை ஆழமாக முத்தமிட்டு எழுந்தாள். இரவுகளில் அவளிடமிருக்கும் மூர்க்கமெல்லாம் தீர்ந்து உறங்கியெழுந்த குழந்தையாய்ப் பார்த்தான்.

3

வினோத்தின் வேதாகமத்தில் பொருந்தாத ஓர் பகுதி.

மாலதியை உங்களில் பலரும் நேசிக்கக் கூடும். அவள் குரல் அப்படி. முருகனை நினைத்து உருகிப் பாடுகையில் குரலில் பக்தி நித்ய ஜீவனாய் கசிந்து வெளிப்படுவதைக் கேட்கலாம். இசையின் ரத்தமும் சதையுமான ஜீவனவள். பெசண்ட் நகர் கடற்கரையை ஒட்டின பிரம்மாண்டமான வீடு. தோட்டமும், தோட்டக்காரர்களும் தவிர்த்து குடும்பத்தினர் என சொல்லிக் கொள்ளத்தக்க எல்லோரும் மாயவரத்தில் இருக்க பாடல் பதிவுகளுக்காகவும் கச்சேரிகளின் போதும் தங்கவென்றே இந்த வீட்டை வாங்கியிருந்தாள். போகன் வில்லா மரங்கள் நிறைந்த அந்த சாலையில் இவள் வீடு தியானமடம் போலிருக்கும். முன் வாசலில் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூண்டுகளுக்குள் நிறைய பறவைகளை வளர்த்தாள். மிக அரிதான blue and yellow macaw வகை கிளிகளை அவற்றின் அற்புதமான குரலுக்காகவே வாங்கி வைத்திருந்தாள். அந்த வீட்டில் அவளின் ஆதுரமிக்க துணைவர்கள் இவர்கள் தான்.

மானஸி என்னும் பெயரில் தான் இணையத்தில் இவனுக்கு அறிமுகமானாள். Loccante தளத்திலிருந்த இவனது சுய விவரக்குறிப்பில் தகவல்கள் அவ்வளவும் உண்மைதானா என ஒருமுறைக்கு இருமுறை சரி பார்த்துக் கொண்டாள். ஆனாலும் நம்பிக்கை வராமல் நேரில் சந்திப்பதற்கு முன்னால் ஒருமுறை ஸ்கைப்பில் பேச அழைத்தாள். வினோத்திற்கு இதுமாதிரியான நீண்ட விளையாட்டுகளில் எல்லாம் ஆர்வமில்லை. வருமானம் குறைவென்பதோடு பெரும்பாலான பெண்களும் செக்ஸைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். “come on asshole lick my cunt.. oh fuck…. … don’t stop… don’t stop… ahhh .. ahh…” என அவர்களின் அலறலுக்குப் பதிலாக எழும்பாத உணர்ச்சியை எழும்பியது போன்ற ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்தி பதிலுக்கு இவனும் “come babe.. fuck me… fuck me hard… yah that’s right.. go on baby… fuck me ahh ahh…” காமத்தின் அலறலை வெளிப்படுத்த வேண்டும். சிலருக்கு பத்திலிருந்து பதினைந்து நிமிடங்களுக்குள் முடிந்து விடும். சில பெண்கள் நாற்பது நிமிடங்கள் வரை வியர்க்க வியர்க்க அவனோடு காட்சி வழியே கூடிக் களிப்பார்கள். தனது வாழ்வாதார தேவைகளுக்கும், உடலைப் பராமரிக்க தேவையான அழகு சாதன மற்றும் ஆரோக்கியப் பொருட்களை வாங்கவும் அவன் நிறையவே உழைக்க வேண்டியிருந்தது.

மானஸி என்னும் பெயர் போலியாகத் தெரிந்ததால் அவளின் மீது வினோத்திற்கு பெரிதாக ஆர்வம் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. வழக்கமாக வீடியோ கால்கள் பேசுவதற்கு முன்னால் கொஞ்சம் உடற்பயிற்சி செய்வான். தனது உடலைப் பார்க்கும் பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் ஏமாற்றமிருக்க கூடாதென்கிற கவனம். அன்றைய தினமிருந்த களைப்பில் முகத்தை மட்டும் கழுவி விட்டு வெகு இயல்பாக உடைகளைக் களைந்து உட்கார்ந்தான். உள்ளாடை மட்டுமே அணிந்திருந்த இவனைப் பார்த்து அதிர்ச்சியானவள் “ச்சே ச்சே என்னது இது? மொதல்ல துணிய மாட்டிக்கிட்டு வா…” அருவருப்போடு வெளிப்பட்ட போதும் அந்தக் குரல் மகோன்னதமானதாய் இருக்க அவளின் மீது புரிந்து கொள்ள முடியாத ஆர்வமெழுந்தது. நடிகை ட்ரூ பேரி மோரின் அழகான முகத்தை மாஸ்க்காக அணிந்து, தனது அசல் முகத்தை மறைத்திருந்தாள். இயல்பாக அவனைக் குறித்த அடிப்படை விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பியவளாக பேசினாள். அவளிடம் இச்சைகளைத் தாண்டி தனக்கு ஆதூரமான ஒருவனைத் தேடும் தவிப்பிருந்தது. “இதப் பேசறதுக்கு நீங்க நார்மலா என்னோடஃபேஸ்புக் ஐடி ல சாட் பண்ணி இருக்கலாமே. பே பண்ணி நேரம் செலவழிக்கனுமா?” கேலியாகக் கேட்டான். ”வாஸ்தவந்தான். ஆனா ஃபேஸ்புக் ல நீங்க என்னோட பேசனும்னு நிர்ப்பந்தம் இல்ல. இங்க நீங்க பேசித்தான ஆகனும்..” அவள் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் பிரபஞ்சத்தின் அபூர்வ சத்தங்கள் அவ்வளவையும் பிரதிபலித்தது. இவள் முகம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், தன் வாழ்நாளில் இவளிலும் ஓர் பேரழகியை ஒருபோதும் தன்னால் காணமுடியாதென உறுதியாக நம்பினான். அவளுக்கு அவனது வெளிக்காட்ட விரும்பாத கூச்சமும் எளிமையும் பிடித்திருந்தது. தன்னளவில் யாருடனும் நெருங்கிப் பழகமுடியாமல் தனித்திருக்கும் ஒருவனாகவே அவனைக் கருதியவள் அவனை சந்திப்பதால் பிரச்சனையில்லை என முடிவு செய்தாள். அனுமதிக்கப்பட்ட நேரம் முடியும் தருவாயில் “சரி எனக்கு நீ ஓகே. இந்த வீக் எண்ட் உன்னோட நேரம் எனக்கு கிடைக்குமா?” அவன் தொழிலை இத்தனை மரியாதையோடு நடத்தியவர்கள் மிகக் குறைவு. அவளது ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒழுங்கும் திருத்தமும் இருந்ததால் அவளுடனான இரவிற்காக இந்த சில நிமிடங்களில் ஏங்கிப்போயிருந்தான். “கண்டிப்பா எப்போன்னு சொல்லுங்க. அவசியம் சந்திக்கலாம்.” அவள் தனது முகவரியைத் தந்து வர வேண்டிய நேரத்தையும் குறிப்பிட்டிருந்தாள். இணைப்பைத் துண்டிக்கப் போவதற்கு முன் அவசரமாக வினோத் “ஒரே ஒரு தடவ உங்களோட முகத்தப் பாக்கலாமா?” என மனம் பதைபதைக்க கேட்டான். சத்தமாக சிரித்தவள் “இந்த முகத்துக்கான தேவை இல்லாமத்தான இவ்ளோ நேரம் பேசினோம். முகந்தான் அடையாளமா மாறிடுது வினோத். அந்த அடையாளந்தான் சாதாரண எல்லா விஷயங்களையும் அபூர்வமாவோ இழிவாவோ மாத்திடுது. இப்ப போட்டிருக்கற இந்த மாஸ்க் ல ஒரு பன்றியோட படம் இருந்திருந்தா நீ இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பியா?” அவளது கேள்விகளுக்கு அவனிடம் பதில்களில்லை. “சரிங்க நாம நேர்ல பேசலாம்..” சங்கடத்தோடு தேய்ந்தது அவன் குரல்.

பிரபஞ்சத்தை இரண்டாய்ப் பிளந்து மோகிக்க தந்தது போல் கொதித்து நின்றான் மாலதியுடனான சந்திப்பு நிகழ்ந்த நாளில். அசாத்தியமான சுழல் ஒன்றுக்குள் புகுந்து கொண்ட பரவசம். மயிர்க்கால்களின் அடியாழம் வரை ஆர்வமும் தாபமும் தெறிக்க நின்றவனைப் பார்க்க சந்தோசமாய் இருந்தது. வழிபாட்டிற்குரியதென்பதாலேயே இங்கு பெண் சிலைகளின் உடல் வனப்பு ரசிக்கப்படவே இல்லை. இயற்கையின் மகத்தான கொடை அவள். விளைந்து நின்ற அவளின் இளமை வனப்பை அருகி சுவைக்க நாவில் அக்னி நீர் சுரந்து அவனை தாகம் கொள்ளச் செய்தது. வகைப்படுத்த முடியாத வசீகர வனம் அந்த படுக்கையறை, ஒளியின் அபூர்வமான மகரந்தம் நிறைந்த சுவர்களில் அவளது ஆளுயர புகைப்படங்கள். திசையெங்கும் மாலதி நிறைந்திருந்த அந்த உலகிற்குள் நுழைந்த நிமிடத்திலிருந்து மதுவருந்தும் நினைவுகூட எழவில்லை “ஆண்கள் மேல அவ்ளோ அச்சமா மாலதி?” அந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்த்திருந்தாள். “இல்ல வினோத், காதல். ஆண்கள் மேல அளவில்லாத காதல். சொன்னா சிரிப்பா கூட இருக்கும் உலகத்துல இருக்க அத்தன ஆண்களையும் படுக்கை ல சந்திக்கனும்னு கொந்தளிப்பான காதல் இருக்கு. ஆனா ஒரு பெண்ணோட இத்தனை தீவிரமான காதல எதிர்கொள்ள தொண்ணூற்றி ஒன்பது சதவிகித ஆண்கள் தயாரா இல்ல. மிச்சமிருக்கற ஒரு சதவிகித ஆண்கள தேடிக் கண்டுபிடிக்க கஷ்டமா இருக்கு. அதனால தான் ஒருத்தன் எல்லா வகைலயும் சரியானவனா இருக்கானான்னு பாக்க வேண்டியிருக்கு.” அவள் சொற்களில் ஆழமான விரகத்தை உணர்ந்திருக்க முடியவில்லை. சின்ன அதிர்வோ சலனமோ கூட இல்லாமலே தான் பேசினாள். “மாலதிக்கா காதலர்கள் கிடைக்க மாட்டாங்க?. ஆச்சர்யமா இருக்கு.” உரையாடலில் உணவை மீறின சுவாரஸ்யம். “நீ இன்னும் புரிஞ்சுக்கல வினோத். எனக்கு தேவை ஒரு காதலனோ கணவனோ இல்ல, என்னோட கட்டளைகளுக்கு கீழ்ப்படியற ஒருத்தன. மஸ்குலினிட்டியோட மொத்த உருவமான ஒருத்தன் ஒரு பெண்ணோட ஆளுமைக்குக் கீழ வரும்போது மகத்தானவனா ஆகறான். அப்படியொரு மகத்தானவன தான் தேடறேன்.”

வரலாற்றின் கனவுகளுக்குள் துயில்வதற்கான அவர்களின் பயணம் சமையலறையிலிருந்து துவங்கியது. இன்னும் சில நிமிடங்கள் கட்டுப்படுத்தினால் உடல் வெடித்துவிடுமென தகித்துக் கிடந்தவன் சமயலறையின் கதவில் சாய்த்து பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை பெண்களுக்குமான காதலோடு முத்தமிட்டான். இதழ்களை நிதானமாய்ப் பிரித்து அனுமதித்தவள் தன் பற்களையும் நாவையும் சுவைக்கத் தந்தாள். அவள் சொற்களின் குரலின் கனவுகளின் அத்தனை சுவையையும் சுரந்த நாக்கை முத்தமிட்டு தீர்த்தால் போதுமா? அந்தக் கனவுகளில் நுழைந்து செல்வதற்கான சாவியல்லவா இது? பற்களால் வலிக்காமல் கடித்தான். அவளையே தின்றுவிடத் துடிக்கும் மூர்க்கம் இந்த நாவை எப்படி விட்டுவைக்கும். அவளுக்கு உடல் வெப்பத்தில் கசகசக்க தன்னிலிருந்து விலக்க முயன்றாள். அவன் சிறு துளி கூட நகர்வதாயில்லை. அவன் பின்புறத்தில் ஓங்கி அடிக்க, சடாரென யதார்த்தத்திற்கு திரும்பி கொஞ்சமாய்ப் பிரிந்தான். “என்ன அவசரம், முழு இரவும் இருக்கு.. வா.. ” அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். தோள்களில் வழிந்திருந்த வியர்வையை காதலோடு மேலேறும் நாய்க்குட்டியாய் நக்கிக் கொடுத்தான். இந்த விளையாட்டுகள் விரகத்திற்குப் பதிலாய் கூச்சத்தையே அவளிடம் ஏற்படுத்தியது.

ஆலயங்களில் மெல்லிய ஒலியில் கடவுளைத் துதிக்க ஒலிக்குமே ஓங்காரம் அப்படியான ஒரு மதுரக் குரல் அவளின் படுக்கையறையிலிருந்த ஸ்பீக்கர்களில் ஒலிக்கத் துவங்கியது. அவளே பாடின பக்தி பாடல்களின் தொகுப்பு. தன்னோடு இருப்பவனின் வழிபாட்டிற்குரிய தெய்வம் தானாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமென்கிற கர்வத்தை அவளின் நிர்வாணத்தில்தான் கண்டுகொண்டான். படுக்கைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ட்ரீம் கேட்ச்சர் அவர்கள் இருவருக்குமான மகோன்னதமான கனவுகளை மட்டுமே அந்த இரவு தருவதென உறுதியோடு நிதானமாக அசைந்தபடி இருந்தது. வேறு யாராலும் நீந்த முடியாத அக்னி குளத்திற்குள் அனுமதிப்பது போல் அவனை அழைத்தாள். ஸர்ப்பங்களின் நஞ்சு நிரம்பிய நாவைப் போல் தீவிரமாயிருந்தன அவளின் கண்கள். எல்லாம் துவங்குவதற்கு முன்பாகவே பெரும் தொகையை அவன் சேவைக்கான கூலியாய்க் கொடுத்தாள். “பாதியில போயிடமாட்டேன் மாலதி, அப்றமா வாங்கிக்கறேன்.” மறுத்தவனிடம் நிர்ப்பந்தித்துக் கொடுத்தாள்.

ஆழ் கடலில் இரு பெரும் அலைகள் மோதிச் சிதறத் தயாராவது போல் இருவரும் கலவி கொள்ளத் துவங்கினர். தன் உடலின் ஒவ்வொரு செல்லில் இருக்கும் நறுமணத்தையும் முழுவதுமாய் அவன் நுகரத் தூண்டியவள் அவன் அக்குள் வியர்வைக்குள் தன்னை சரணடையத் தந்தாள். இத்தனை காலம் தான் கற்றுக் கொண்ட அத்தனையையும் இவள் ஒருத்தியிடம் தந்துவிடும் பிரயத்தனத்தில் ஆவேசமாக இயங்கியவனை அவளுக்கு ரொம்பவே பிடித்துப் போனது. பல நாட்களுக்குப் பிறகான இந்தக் கலவி ஒருவித ஆசிர்வாதம். நகங்களால் அவன் முதுகில் கீறி குருதி கசியச் செய்ய வியர்வையின் உப்பும் குருதியும் தந்த எரிச்சல் அவள் குறி தேடி அவனைச் சுவைக்கச் சொன்னது. நெருப்பு மலர்களின் குவியலுக்குள் முகம் புதைத்து நுகர்ந்து சுவைக்கத் துவங்கின சில நொடிகளுக்குப் பின் “ண்ணா…” என முனகினாள். அந்த வார்த்தைகளை முதல் முறை அவன் கேட்கத் தவறினாலும் “எவ்ளோ காலம்ணா நான் காத்துட்டு இருப்பேன்.. நீ வேணும்ணா..,” இந்தமுறை சத்தமாகவே அரற்றினாள். அவன் எதுவும் புரியாமல் விலகி “அண்ணாவா?” மூச்சு வாங்க அவள் கண்களுக்குள் ரகசியம் தேடி நின்றான். “பாதில நிறுத்தாதண்ணா.. ப்ளீஸ்ண்ணா… செய்ண்ணா..” என அவன் தலையைப் பிடித்து மீண்டும் தன் பக்கம் இழுத்தாள். அவசரமாக தன்னை அவளிடமிருந்து விலக்கிக் கொண்டவன் “என்ன நடக்குதுன்னு புரியல?” பதட்டத்தோடு கேட்டான். அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. “எதுக்கு புரிஞ்சுக்கனும். பணம் தர்றேன்… சொல்றத செய்..” முதல் முறையாக அவள் முகம் கொஞ்சம் கோரமாய் மாறியது. அவள் மீதான பித்தை அழிக்கவும் முடியாமல் ஒன்று கலந்து கூடவும் முடியாமல் தவிப்பாய் இருந்தது. “எனக்குத் தங்கச்சிகளோடு படுத்து பழக்கமில்ல . நான் இன்செஸ்ட் இல்ல.” அவனை இழுத்து கீழே தள்ளியவள் மேலேறி உடலெங்கும் தன் நாக்கால் தூண்டினாள். “நான் இன்செஸ்ட் தான் வினோத் அதுல என்ன பிரச்சன? நீ உடம்ப விக்கறவந்தான. பணம் குடுக்கறது யாரா இருந்தா என்ன?” முகத்தைப் பார்க்காமல் கால் விரல்களில் முத்தமிட்டாள். “வெறுமனே பணத்துக்காக இத நான் பண்ணல மாலதி. எனக்கு ஒவ்வொரு பெண்ணோடயும் இருக்க காதல் முக்கியம்… அப்றந்தான் பணம்..” அவளுக்கு எரிச்சலானது. விலகி அவன் அருகில் உட்கார்ந்தவள் “புல்ஷிட்…” என புலம்பினாள். துடித்துக் கொண்டிருந்த உயிர் நரம்பை பாதியில் அறுத்துவிட்ட பதை பதைப்பு அவள் உடலில். தன்னை நெருங்கி வருகிற எல்லோரும் தயங்கி தப்பித்து ஓடும் அதே இடத்தில் இவனும் சிக்கிக் கொள்ளவான் என அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கபோர்டிலிருந்து ஒயின் பாட்டிலை எடுத்தவள் கோப்பை கூட தேவையற்றவளாய் அப்படியே குடித்தாள். அவனுக்கு சங்கடமாகிப் போனது. வினோதின் பக்கமாகத் திரும்பிக் கூட பார்த்திருக்கவில்லை. நெய்யால் பிணைந்து செய்த அந்த உடலில் இன்னும் நறுமணம் பெருகி வழிந்தபடியே இருக்க அறுபட்ட இடத்தை சரிசெய்துவிடும் பொருட்டு முத்தமிட்டான். அசைந்து அவனிடம் ஒயின் பாட்டிலைக் குடுத்தாள். சில மிடறுகள் குடித்தான். இருவரும் பேசிக் கொள்ளாமலேயே முத்தமிட்டார்கள். தாமதிக்க விரும்பாமல் தன் மேலேற்றி அவளைப் புணரத் தூண்டினான். சந்திர கிரகணத்தின் போது மட்டுமே தெரியும் நிலாவின் அபூர்வமான சொரூபமாய் அவன் மீது படர்ந்தவள் நிதானமாக இயங்கத் துவங்கினாள். எல்லாம் சரியாகி அவன் முழுவதுமாக அவளோடு கரைந்த கனத்தில் “அண்ணா… லவ்யூண்ணா… லவ் யூண்ணா..ண்ணா..” என மீண்டும் அவன் காதுகளுக்குள் அவள் சொற்கள் எதிரொலிக்க பதட்டத்தோடு கண்களைத் திறந்து பார்த்த போது பூப்பெய்தாத சிறுமியொருத்தி தன் மீது இயங்குவதாகத் தெரிய பதற்றத்தில் உடலைத் தளரவிட்டான். எதுவும் செய்யமுடியாமல் அவளை வெறித்துப் பார்த்தான். “இந்த பிரபஞ்சத்துல எதாச்சும் ஒரு மூலைக்கு என்னய கூட்டிட்டுப் போயிடுண்ணா. பாக்கற எல்லா ஆம்பள கிட்டயும் உன் சாயலத்தான் தேடறேன், நீ ஒரு தேவதூதண்ணா.. தேவதூதன்…” நிறுத்தாமல் அரற்ற மெல்ல அவன் குறி மீண்டும் சுருங்கியது. தனது உடலுக்குள் புகுந்த நெருப்புக்கட்டி சடாரென உருகி கரைந்த ஏமாற்றத்தில் வினோத்தைப் பார்த்தவள் ஓங்கி அறைந்தாள். நிறுத்தவே இல்லை. தனக்குள்ளிருக்கும் வன்மம் தீர தீர அறைந்தாள். அவன் எதிர்வினைகளின்றி அப்படியே கிடந்தான்.

“ஏண்டா உறவுமுறைகள புடிச்சு தொங்கிட்டு இருக்கீங்க. எல்லாம் உடம்பு தான. என்னோட இந்த உடல் பருவமெய்தின நாள் ல இருந்து அணுகின ஆண் என்னோட அண்ணாதான். வயசு வர்ற வரைக்கும் எம்மேல இருந்த மயக்கம் எல்லாம் நான் வளரும் போது தங்கச்சியா தெரிஞ்சதும் அவனுக்குப் போயிடுச்சு. ரெண்டு பேரும் ஒரே அம்மாவுக்கு பொறந்தோம் ஒன்னாவே வளந்தோம் சொல்லப் போனா அவனுக்கும் எனக்கும் ஒரே முக ஜாட. என்னோட ஒருபாதி உடல் அவன். என்னோட இன்னொரு பாதியோட நான் கரையறதுல என்ன தப்பு? ஏன் யாருக்கும் இது புரியல.” அவளது கோபம் இப்பொழுது அழுகையாய் மாற சமாதானப்படுத்தத் தெரியாமல் அவள் தலையைக் கோதினான். “நம்மளோட பிரத்யேகமான விருப்பங்கள் சில சமயம் நம்மள சிதைச்சிடும் மாலதி. நீ இந்த உலகமே கொண்டாடற ஆர்டிஸ்ட். இந்த ஒரு விஷயத்தால உலகத்துக்கிட்ட இருந்து துண்டிச்சுக்காத..” திரும்பி அவனை முறைத்தவள் “என்னோட இந்த குமுறலும் தாபமும் தான் என்னோட சங்கீதம் வினோத். என் அண்ணனோட தான் நான் உறவு வெச்சுக்குவேன்னு சொல்ல நான் ஏன் வெக்கப்படனும்? அதையெல்லாம் விட்டுட்டு வர்ற எந்த சந்தோசமும் எனக்கு வேணாம்..” நிதானம் கொள்ள முடியாமல் பேசியவளின் உடல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டான். “ப்ளீஸ் வினோத் பாதில போயிடாத, இவ்ளோ வருஷத்துல நீ ஒருத்தன் தான் என் அண்ணனோட சாயல்லயும் தேஜஸ்லயும் கொஞ்சம் ஒத்துப் போன. ஏமாத்திடாத வினோத்..” கதறலாகக் கேட்டாள்.

இரண்டு பேரும் எவ்வளவு முயன்றும் அவர்கள் நினைத்த எதுவும் நடந்திருக்கவில்லை. தான் கொண்டாடி பூஜிக்க நினைத்த ஒருத்தியோடு கூடவே முடியாமல் போகுமளவிற்கு ஆகிவிட்ட ஏமாற்றத்தில் அவனுக்கும் தன் மீதே வெறுப்பு. எவ்வளவு முயன்றும் அண்ணா என அவள் கூப்பிடுவதை சகித்துக் கொண்டு அவனால் இயங்க முடியவில்லை. அவன் குறியையும் குதத்தையும் நாவின் கடைசித் துளி வெப்பம் தீரும் வரை சுவைத்தாள். அவன் சமநிலையிலேயே இருக்க, இனி எதுவும் நடக்கப் போவதில்லையென ஒதுங்கி படுத்துக் கொண்டாள். பசியில் அழும் குழந்தை போல் தலையணைக்குள் முகம் புதைத்துக் கொண்டவள் நீண்ட நேரமாய் “ண்ணா அண்ணா என்று அரற்றுவது மட்டும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.” விடிவதற்கு முன்பாக உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு அவன் கிளம்பிய போது தலைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ட்ரீம் கேட்ச்சர் துர்கனவை பரிசளித்த திருப்தியில் உற்சாகமாய் அசைந்து கொண்டிருந்தது.

4

சபிக்கப்பட்ட வாழ்வின் அழியாத ரணங்களை ஒருவன் அலைச்சலின் வழியாய்க் கடந்து செல்லவேண்டியிருக்கிறது. கோடை ஆக்ரமிக்கும் வறண்ட நிலங்களின் இரவு நேரங்களில் குட்டையான முள் மரங்களுக்கு நடுவில் நீளும் தார்ச்சாலைகள், ஒரு மனிதன் கடந்த காலத்தில் எதிர்கொண்ட துர் சகுணங்கள் அவ்வளவையும் சரிசெய்யக் கூடியவை. நாடோடிகள் ரோகிகள் தெருவோரப் பாடகர்களென தேசமெங்கும் சுற்றியலையும் ஏராளமானவர்களுடன் சில நாட்கள் சுற்றக் கிளம்பினான். சொல்லப் போனால் நம்பிக்கைகள் கைவிட்ட ஏமாற்றம் அவனுக்குள். உடலென்பது கொண்டாட மட்டுமே என நம்பிக்கொண்டிருந்தவனை சுப்பு லஷ்மி சிதைத்துப் போட்டாள். ஒரேயொரு சொல் தன்னை பலவீனமாக்கக் கூடுமென்கிற நிதர்சனம் புரிந்து போது இன்னும் தான் உறவுகளுக்காக ஏங்குகிற மனிதன் தானோ என சந்தேகமும் வேதனையும் எழுந்தது வினோத்திற்கு. உறவுகள் மனிதனை பலவீனமாக்குகின்றன. சம்பாதிக்கவும், பொருள் சேர்க்கவும், தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் சிலரை குறித்து மட்டுமே எப்போதும் சிந்திக்கச் செய்யவும் பழக்குகின்றன. அதனால் தான் எல்லாவற்றிலிருந்தும் துண்டித்துக் கொள்ள விரும்பினான்.

கடவுளை நம்புவதற்கும் வழிபாட்டிற்கும் ஆன்மீகத்திற்குமான குழப்பமான வெளிகளுக்குள் பயணித்த போது மீண்டும் சைவ மடத்து கடந்த கால நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. கடவுளை நம்புவதென்பது தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்வது, ஆனால் பயணத்தின் வழியும், தெருவோரப் பாடகர்களின் இசையின் வழியும் அவன் புரிந்து கொண்ட ஒன்றை ஆன்மீகமாய் இருக்கலாமென நம்பினான். ஆன்மாவின் அடியாளம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற அவர்களின் குரலில் சுப்புவின் குரலில் இருக்கும் ஒழுங்கோ கவர்ச்சியோ வசீகரமோ எதுவுமில்லை. பாறைகள் அதிரும் போது கசியும் கண்ணீரின் ஆன்மா மட்டும் இருந்தது. பெரும் மலைகள் சரியும் போது அவற்றின் ஆன்மா சின்னஞ்சிறிய மரத்தின் நிழல் வேண்டி கெஞ்சுவது போல் ஆதரவின் நிழலுக்காய் தவித்த அவனுக்குத் துணையாய் இருந்தவர்கள் அந்த பாடகர்களும் பக்கீர்களும் தான். சின்னஞ்சிறிய கிராமங்களில் இருக்கும் தர்காக்களில் பாடப்பட்ட ஹுவ்வாலிப் பாடல்கள் பரந்த இந்த உலகில் நகமளவிற்குக் கூட எதுவும் தனக்கு தேவையானதில்லை என்பதை புரிய வைத்தது. எல்லாவற்றின் மீதும் பற்று கொள்ளவும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் துண்டித்துக் கொள்ளவும் தயாரான நாளில் தன்னால் மீண்டும் தனது இயல்பிற்குத் திரும்ப முடியுமென நம்பினான்.

பயணத்தில் இன்னும் சில தூரம் மிச்சமிருக்க எங்கெங்கோ அலைந்து மதுரா வந்து சேர்ந்தான். வரலாறும் புனைவும் ஒருசேர செழித்த நகரம். மதங்களும் நம்பிக்கைகளும் அந்த நகரை புனிதப்படுத்தியபடியே இருந்தாலும் மனிதர்கள் தங்களின் இருப்பின் மூலமாகவும் வழிபாட்டின் மூலமாகவும் ஜீவன் கெடாமல் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இரவில் யமுனை நதி ஒரு யோகியின் ஆழ்ந்த தியானத்தைக் கொண்டிருந்தது. நதிகள் வழிபாட்டிற்கான ஜீவன் மிக்க அடையாளமாய் கொண்டாடப்படும் தேசத்தில் மனிதன் எந்த ஊருக்கு சென்றாலும் நீரைக் கண்டதும் முதலில் கொஞ்சத்தை அள்ளி தலையில் தெளித்துக் கொள்வதை தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் என்னும் நம்பிக்கையிலேயே செய்கிறான். விஷ்ராம் காட்டில் சுருங்கலான வெள்ளை நிற சட்டையும் பழைய கருப்பு நிற வேஷ்டியும் அணிந்தபடி யமுனையை இதற்கு முன் தான் பார்த்த வெவ்வேறு நதிகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான். நீர் ஒன்றே போல் இன்னொரு இடத்தில் ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. எதையும் தேடாமல் அலைகிறவனுக்குத்தான் எல்லாம் கிடைக்கும் போல, அவன் தற்காலிகமாக சில நினைவுகளில் இருந்து துண்டித்துக் கொள்ள கிளம்பி இப்பொழுது தன்னை பிரபஞ்சத்தின் இயக்கமிக்கதொரு துளியாய் புரிந்துகொண்டிருந்தான். இதற்கு முன் உறங்காத இரவுகளில் இருந்து இந்த சில நாட்களின் இரவுகள் வேறுபட்டிருந்தன. உடல் பசிக்கேற்றவாறு தன்னை சமன்படுத்திக் கொள்ளும் வலிமையை அடைந்திருந்தது. இருளின் ரகசியமே மனிதன் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆசை கொள்வதும் பின் அதனை அடைவதற்கென தன்னைத் தயார் செய்து கொள்வதும் தான். வினோத் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆசை கொண்டிருந்தாலும் பற்றில்லாதவனாய் இருந்தான். ஊர் திரும்பும் பக்குவம் வந்திருந்தது. யமுனையை பல நூற்றாண்டுகள் தவம் புரியும் முதிர் கன்னியாக நினைத்துக் கொண்டு நீரில் இறங்கிய போது அவ்வளவு நேரமும் சூழ்ந்திருந்த குளிர் விலகி கதகதப்பு கூடியது. நதியென்னும் ஆதி உடலில் மெல்ல மெல்ல படர்ந்தவனின் குறி நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் புணர்ச்சிக்குத் தயாராக கண்களை மூடிக் கொண்டு இதுவரையிலுமான தன் தோழிகளை நினைத்துக் கொண்டான், ஆக இறுதியாய் சுப்புலஷ்மி அண்ணா என அலறியது கூட காதில் எதிரொலிக்காமல் இல்லை. உடல் நிதானமாய் நீரோடு கலந்து அந்த பின்னிரவில் ஸ்கலிதம் கண்டான்.

ஈரம் உலவர்வதற்கு முன்பான உடலோடு அறை நோக்கித் திரும்பியவன் அந்த அதிகாலையில் வெள்ளை உடையோடு தூசியடர்ந்த வீதியில் வெவ்வேறு வயதிலிருக்கும் பெண்கள் எதிரில் வருவதைப் பார்த்தான். ஆண்களை அதிகமும் எதிர்கொண்டு பார்த்திராத அவர்கள் கிருஷ்ணருக்கென்று எல்லோராலும் கைவிடப்பட்டவர்கள், சொல்லப் போனால் கிருஷ்ணராலும் கூட. அரை வயிற்று உணவு, தாகத்திற்கு மட்டுமே நீர், உலகத்தின் கண்களில் இருந்து துண்டித்துக் கொள்வதன் வழி இச்சைகளில் இருந்து என்றென்றைக்குமாய் காத்துக் கொள்ளலாமென புராணமும் முன்னோர்களும் கற்றுக்கொடுத்த நம்பிக்கைகள் எத்தனை போலியானவை என்பதை நாற்பதைத் தாண்டியும் தேஜஸோடு மிளிரும் இந்தப் பெண்களைக் காணும் போது புரிந்து கொள்ள முடியும். பசி தான் இச்சைகளின் தோற்றுவாய், உடல் எரிந்து தன்னைத் தானே திண்ணப் பழகிய பின் உணவின் மீதிருக்கும் இச்சை எல்லாவற்றின் பக்கமாகவும் திரும்புகிறது. கணவன் இறந்த பின் கைவிடப்படும் பெண் கடவுளை துதிக்க மட்டுமே விதிக்கப்பட்டவள் என்பதை இன்னும் நம்பும் இந்துக்கள் கிருஷ்ணனின் சொந்த நிலத்தில் விட்டுச் செல்கின்றனர். இச்சைகளின் கேவல் நிரம்பிய அசுரத்தனமான இந்நகரில் அதிகாலைகளில் தங்கள் உடலை நீரால் சுத்தம் செய்து கொள்ள வரும் பெண்களிடம் காண்பதை இங்கு வந்து செல்லும் யாரும் பிறரிடம் சொல்வதில்லை. தலை மழிக்கப்பட்டு, வெள்ளை நிற சேலையில் ஆறுதலான மனிதர்களின் அருகாமைக்காக ஏங்கும் அப்பெண்களின் கண்கள் ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் தீவிரம் கொண்டவை.

இன்னும் புற உலகின் இயக்கம் பெரிய அளவில் துவங்கி இருக்கவில்லை. தூரத்திலிருந்து வந்த சைக்கிள் காரன் அருகில் வந்ததும் ஒருமுறை மணியடித்தான், “ஸார் சாயா?” வினோத் பதிலே சொல்லாமல் கடந்து செல்ல அந்த வீதியின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த குப்பைத் தொட்டிக்குப் பின்னால் குள்ளமான ஒரு பெண் நிற்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. அவளின் கண்கள் இவன் உடலைத் துளைத்து வெளியேறியதால் தான் திரும்பி கவனித்தான். அந்தப் பார்வையில் ஒரு அழைப்பும் தேவையை பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் தவிப்புமிருந்தது. ஊர் திரும்புகிற நாளில் இப்படியானதொரு கலவி அவனுக்கு கொஞ்சமும் தேவையில்லை. ஆனால் இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் இதுமாதிரியான சூழலில் இப்படியான நகரத்தில் இப்படியானதொரு பெண்ணோடு கலவி கொண்டதில்லை என்னும் ஆர்வம் அவளிடம் நெருங்கிச் செல்லச் சொன்னது. அருகில் சென்றதும் எரிநட்சத்திரம் ஒன்று விழுந்ததைப் போல் மென்மையாய்ச் சிரித்தாள். வசீகரமான பல் வரிசை. இன்ன வயதென்று சொல்ல முடியாத தோற்றம். ஒருவேளை இரண்டாயிரம் வயதாகக் கூட இருக்கலாம், அல்லது இருபது வயதாகவும் இருக்கலாம். காலங்களைக் கடந்த உடல். உரையாடுவதற்கான அவசியங்களின்றி அவனிலும் உறுதியான கைகளால் இறுக்கி அணைத்தாள். மூச்சு விட இயலாமல் நெளிந்தவனின் ஈர உடலில் முத்தமிட்டுத் தூண்டியவளோடு பேச விரும்பியவன் பெயரைக் கேட்டான். “காளி” என்றாள் ஒற்றை வார்த்தையில். காளியின் மிருதுவாமன் சதைகள் படைத்தலுக்கென உருவானதாய் ஜொலிக்க அதன் ரம்மியத்தில் அந்த இருட்டிலும் மயங்கிப் போனான். அகன்று பெரிய கண்கள். இந்த நிலத்தைச் சேர்ந்தவளென அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாத வனப்பு. அபூர்வமான பெண்களில் அபூர்வம் இவள். அவளிடம் பேச அவனுக்கு நிறைய இருந்தது, ஆனால் கேட்கும் அவகாசமில்லாதவளாய் அவனோடு கூடினாள். ”இந்த ஊர் இந்த மடம் எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு எங்கியாச்சும் போயிடலாமே?’” உடலின் தகிப்பை அவனுக்குள் கடத்தியபடியே “ஒரே ஒரு நாள் என்னய அணுகற உனக்கு என்னோட இருப்ப உன்னால புரிஞ்சுக்கவே முடியாது. என்ன மாதிரி எங்க இருக்க எல்லோருக்குமே குடும்பங்களோட வாழ்றதுதான் சாகற வரைக்குமான கனவா இருக்கு. ஆனா புனிதங்கள நம்பற குடும்பத்துக்குள்ள ஒரு விதவை வாழ்றது சாபம். எங்களுக்குன்னு ஒரு உடல் இருக்கு, பசி, ஆசை கனவுகள் இது எதையும் அவங்க மதிக்கிறதில்ல. குடும்பத்துல யாரும் பேசாம தனியா கெடக்கறதுக்கு இது பரவால்ல. கடவுளை துதிக்கிறதும் துதிக்கற மாதிரி நடிக்கிறதும் ஒருவித ஆறுதல் தான்.” அவள் லாவகமாய் அவனுக்குள் கரைந்து கொண்டிருக்க, “இல்லம்மா நீ ஏன் யாரயாச்சும் கல்யாணம் கட்டிக்க கூடாது?” மனிதன் அடியாழத்திலிருந்து அக்கறையோடே கேட்டான். முழு உடைகளையும் அவிழ்த்துப் போட்டுவிட்டு அவனை வெளிச்சத்திற்கு இழுத்து வந்தவள் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள் “என்னய நல்லா பாரு, நீ கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா என்னய?” உடலெங்கும் காயத்தின் தழும்புகள். தன்னைத் தானே வதைத்துக் கொண்டதின் அனேக அடையாளங்களை காண முடிந்தது. அவனுக்கு துளிர்த்த காமம் வடிந்துவிடுவதைப் போலிருக்க மீண்டும் இருளுக்குள் இழுத்து வந்தாள். “எனக்கு இன்றைக்குக் கிடைத்திருப்பது சில நிமிடங்கள் தான், வீணடிக்காதே” என முனகினாள். உலகின் ரகசிய கண்கள் தங்களை கண்கானிக்கும் என்கிற கவலைகளை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் இருவரும் மூர்க்கமாக ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக் கொண்டனர். காளி தன் நூறு கைகளால் அவனை அணைத்து தனது ஆதி பரப்பிற்குள் அவனை நீந்தச்ச் செய்தாள். யுத்தத்தின் ராட்சச அம்புகளை சலிக்காமல் எய்துவிடும் முனைப்போடும் வினோதமானதொரு காதலோடும் அவளோடு கூடியவன் எல்லாம் முடிந்து விலகிய போது விடியலுக்கு இன்னும் சில நிமிடங்களே மிஞ்சியிருந்தன. விரகத்தின் ரத்த சிவப்பான நாவினால் அவள் தொடர்ந்து முத்தமிட்டபடியே இருந்தாள்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த கலவியில் அவள் லயித்துப் போயிருந்தாள். இனி எப்போது நிகழுமெனத் தெரியாத ஒன்றிற்காக ஒவ்வொரு நிமிடமும் தவித்துக் கிடக்க வேண்டும். முரடனோ, கிழவனோ, ரோகியோ, எவனாவது ஒருவன். ஆண்மையின் சின்னஞ்சிறிய மிளிர்தலோடு தன்னை அணுகும் நாள் என்பது அபூர்வமானதே. அவன் தனது பணப்பையிலிருந்து கொஞ்சம் பணம் எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தபோது, சிரித்தபடியே மறுத்துவிட்டாள். வெறுங்கையோடு அவளை அனுப்ப மனமில்லாமல் யோசித்தவன் தனது மொபைலை கொடுத்தான். “நம்மைச் சூழ்ந்த மனிதர்கள் எல்லோரும் ஏதோவொரு வகையில் கைவிடப்பட்டவர்கள்தான். இந்த வாழ்வை நீ வாழ்வதற்கான திறவு கோலாய் இதை பயன்படுத்தலாம், அல்லது எப்போதும் காளியாகவே இருந்தால் போதுமானது என நினைத்து தூக்கிப் போட்டுவிட்டு கடந்தும் செல்லலாம், உன்னுடைய விருப்பம்.” விடையனுப்புதலுக்காய் காத்திருக்கும் தொனியில் சொன்னான். அவன் இடது மார்பில் அழுத்தமாய்க் கடித்து பற் தடங்களை உருவாக்கியவள் அந்த மொபைலை தனது உடைக்குள் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து விலகிச் சென்றாள்.

****

செத்துப்போனவர் ( சிறுகதை ) / இந்திரன்

images (58)

அவர் இறந்து போனபோது அவருக்கு வயது 81. தூங்குகிற மனிதனை ஐஸ் பெட்டிக்குள் ஏன் வைத்தார்கள் என்று பார்க்கிறவர்கள் பதறுகிற அளவுக்கு , எண்ணெய் தேய்த்து குளித்த அசதியில் அசந்து தூங்குவது போல் இருந்தார்.

ஒரே ஒரு வித்தியாசம்தான். தூங்கும்போது அவர் வாயைப் பிளந்து கொண்டு தூங்குவார். . . இப்போது பிளந்த வாயை மூடி வெள்ளைத் துணியால் கட்டியிருந்தார்கள். அப்படியும் இலேசாகப் பிளந்திருந்த உதட்டில் வெற்றிலை மடித்து வைத்திருந்தார்கள்.

கொஞ்சம் உரக்கப் பேசினால் அவரது தூக்கம் எங்கே கலைந்து விடுமோ என்று சிலர் அஞ்சினார்களோ என்னவோ , ஐஸ் பெட்டிக்குப் பக்கத்தில் குசுகுசுவென்று சத்தம் காட்டாமல் பேசிக் கொண்டார்கள்.

”காலையிலேதானே பார்த்தேன்; பால் வாங்க வந்திருந்தாரே”, என்றும் “பேப்பர் கடையிலே விகடன் வாங்கி அங்கேயே நின்னு படிச்சிட்டிருந்தாரே” என்றும், பலரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே ரோஜா மாலை ஒன்றைத் தூக்கியபடி அந்த பக்கத்து ஆட்டோ ஸ்டேண்ட்காரர்கள் வந்து விட்டார்கள். கும்பலாகப் போய் மாலை போட்டு மரியாதை செலுத்தி விட்டு வந்தார்கள்.

“தங்கமான மனுஷன் சார் …எங்க கிட்ட பேரமே பேச மாட்டாரு ….நீ என்ன பெருசா கொள்ளையடிச்சிட போற…அதிகம் போனா இருபது ரூபா மேல வாங்கிடுவியான்னு கேப்பாரு …..பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்காரன் கிட்ட நான் ஏமாறுறத விடவா உங்கிட்ட ஏமாந்துடப் போறேன்னு சொல்வாறு …இத போல மனுஷன்லாம் கெடைக்க மாட்டாங்க சார் ”.

சரி….இப்படிபட்ட அந்த மகான் என்னதான் வேல செஞ்சாரு?

“ அவரு வேலைக்கின்னு போனது கிடையாதுங்க………சதாகாலமும் படிப்பு படிப்பு படிப்பு……படிப்புல அப்படி என்னதான் தேடினாரோ தெரியாது. . . . ……கால நேரம் பாக்காமெ எழுதிகிட்டே கெடப்பாரு மனுஷன்……சில நாள்ள சாயங்காலம் கொஞ்சம் பிராந்தி சாப்பிட்டிட்டு உக்காந்தார்னா…..ராத்திரி முழுக்க எழுதி விடிகாலை அஞ்சுமணிக்குத்தான் தூங்கியிருப்பாரு . . .ஒருநாள் நடுராத்திரியில எழுதிகிட்டு இருந்தவரை அக்கா போய் பார்த்தா குலுங்கி குலுங்கி அழுதுகிட்டிருக்காரு . . .அக்கா போய் கேட்டா எதுவுமே பதில் சொல்லல….மறுநாள் சாப்பிடும்போது அக்கா கேட்டுச்சு . . . அவர் எழுதிகிட்டிருந்த கதாபாத்திரத்துக்கு அவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் வந்திடுச்சாம்…அவரால தாங்க முடியாமா அழுதாராம்…”

ஈமக் கிரியைகளுக்கான ஏற்பாடுகளைத் தலையில் போட்டுக் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருந்த அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

” காலமுச்சூடும் எங்கக்காதான் டீச்சர் வேலை செஞ்சு காப்பாத்திச்சு அவரை. …..ஆனா எங்கக்காக்கு அவர ரொம்பப் பிடிக்கும்….அவரோட சமையல்னா அது உசிர விட்டுடும்…அவ்வளோ நல்லா சமைப்பாரு….அக்காவுக்கு பெருமாள் மேல பக்தி அதிகம்……ஆனா அவரு கடவுளாவது மசிராவதுன்னு உதாசீனமா பேசுவாரு…ஆனாலும் அக்காவுக்கு அவர் மேல கோவமே வராதுங்க …. அக்கா ரிடயர்மெண்டு வாங்கினப்பறம்கூட அதோட பென்ஷன்லதான் அவரும் வாழ்ந்தாரு…” அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலக நண்பர்களிடம் தன் மாமனின் மகாத்மியத்தை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மைத்துனனின் அலுவலக நண்பர்களில் ஒருவர் சொன்னார்.“ ஓ எழுத்தாளரா……அதான் மொகத்தில களை தெரியுது.” இதைச் சொன்ன அசடு யாரென்று ஒரு சிலர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

ஒரு எழுத்தாளன் செத்துப் போவது என்பது அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிய விஷயமாக அங்கே யாருக்கும் தெரியவில்லை….. பொறுப்பு இல்லாமல் பொண்டாட்டி சம்பாத்தியத்தில் 81 வயது வரை ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து இருக்கிறான் என்றால் அவன் என்னத்த எழுதி என்ன பிரயோஜனம்? கால் காசு சம்பாதிக்க முடியாதவன்லாம் பூமிக்கு பாரம் …அவ்வளோதான் சொல்ல முடியும். எழுதறதையாவது எதையாவது சுவாரஸ்யமா எழுதித் தொலைச்சாரா? இல்லையே….இல்லாத ஊர் வம்பையெல்லாம் தன்னோட கதைல கொண்டு வந்து கொட்டிக்குவாரு. இப்படித்தான் ஒரு தடவை . . . . ” கல்பனாவின் கனவு”ன்ற ஒரு நாவல் எழுதி வெளியிட்டாரு. எமெர்ஜென்சிய எக்குத் தப்பா திட்டி எழுதிட்டு உள்ளே தூக்கி வெச்சிப்புட்டாங்க……சரி எல்லாரும் செய்யிறா மாதிரி ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வெளியே வருவாரா என்றால் அதுவும் இல்லை….” கிரிமினல்களே மன்னிப்புக் கேட்காத நாட்டில் ஒரு சத்தியத்தை எழுதியதற்காக நான் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் ? “, என்று மறுத்து விட்டார்.

அவரது பேரப்பிள்ளைகள் அவரை மதித்ததில்லை….50 பைசா சம்பாதிக்காத ஒரு கிழவனை மதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இல்லை. சரி அதுதான் போகட்டும்…அவர் ஒரு மகா கலைஞன் என்று சிறுபத்திரிகை உலகிலாவது ஒரு பேச்சு அடிபடுவது உண்டா என்றால் அதுவும் கிடையாது….அவரை திட்டமிட்டு இருட்டடிப்பு செய்கிறார்கள் என்று புலம்புவதற்குக் கூட அவருக்கென்று சீடர்கள் யாரையும் அவர் வைத்துக் கொள்ளவில்லை….தனக்காக சீடர்களைக் கட்டுவதில் அவர் சமர்த்தர் இல்லை.

அது சரி, விருதுகள் ஏதாவது வாங்கியிருக்காறா ? ” விருதா ? …” ஹஹஹஹா என்று அவர் உரக்கச் சிரிக்கும் சத்தம் நாலு வீடு தாண்டியும் கேட்கும். . விருதுக்கு நம்ம புஸ்தகத்தை நம்பளே அனுப்பறத போல மானங்கெட்ட பொழப்பு கெடையாதுன்னு சொல்லுவார் . ஒரு எழுத்தாளனை அவன் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளன்னு கண்டு பிடிக்க ஒரு இலக்கிய அமைப்புக்கு திராணி இல்லைனா அது வெட்கக் கேடு . . . சாதி சண்டைல பத்து பேரைச் சாகடிச்சுட்டு, ஊரான் சொத்தையெல்லாம் மிரட்டி எழுதி வாங்கும் அமைச்சர் கையால அரசாங்க விருது வாங்கற அளவுக்கு எழுத்தாளனுக்கு சொரணை கெட்டுப் போச்சா என்ன ? விருது கொடுக்கிற யோக்யதை இவங்களுக்கு எல்லாம் எங்கேயிருந்து வருது ? ”

அப்ப எந்த கோட்டைய பிடிக்கறதுக்காக இவர் சதா சர்வகாலமும் எழுத்தும் கையுமாக இருந்தார்?

அவர் அடிக்கடி சொல்லுவார்:

” தெருவுல அலையிறானே பைத்தியக்காரன் . . . கண்ட குப்பைய எடுத்து ரத்தினக் குவியலா நெனச்சு, மூட்டை கட்டிக்கிட்டு அலைகிறானே….அவன்கிட்ட போய் கேளுங்கையா ஏண்டா இப்படி செய்றேன்னு….அதே போல்தான் நானும்……என்ன அவன் குப்பைய பொறுக்கறான்…….நான் வார்த்தைய பொறுக்கறேன்.”

முதல்நாள் இரவு 8 மணிக்கு இறந்து போனவரின் உடம்பு தாங்காது என்பதால் இன்று இரண்டு மூணு மணிக்கெல்லாம் இறுதி ஊர்வலத்துக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டார்கள். பாடை கட்டுபவர்கள் வந்து விட்டார்கள். ஈமக்கிரியைகளைச் செய்ய பண்டாரமும் சங்கும் கையுமாக வந்து சேர்ந்தாச்சு. எழுத்தாளரின் மகன் மீசை எடுத்து ஈரத்துணியோடு வந்து நின்றாயிற்று. மைத்துனர் முன்னின்று எல்லா சடங்குகளும் சரியாக நடைபெறுகிறதா என்று மேற்பார்வை பார்த்தபடி நிலை கொள்ளாமல் உள்ளேயும் வெளியேயும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

வாசலில் மரப் பெஞ்சைப் போட்டு விட்டார்கள். அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பெண்களெல்லாம் புலம்ப உடம்பை தூக்க முடியாமல் தூக்கி வந்து கிடத்தியாயிற்று. அவரது மனைவி தலை நிறைய பூவும் பொட்டுமாய் வந்து உட்கார்ந்தார்கள்.

அவருக்கு குடம் குடமாய் நீர் ஊற்றி சுத்தம் செய்தாகி விட்டது..பண்டாரம் நல்ல கணிர் குரலில் பாடத் தொடங்கி விட்டான். நாமத்தை நன்றாகக் குழைத்து அவர் நெற்றியில் சாத்தினான். நாமம் அவரது நெற்றியில் பளீரெனத் துலங்கியது.

தூரத்தில் மரநிழலில் நின்று கொண்டிருந்த பரம வாசகர் ஒருவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். “என்னங்க இது? இந்த அநியாயத்தைக் கேட்க ஆளில்லையா?….தன்னோட கதை முழுக்க கடவுள் இல்லைனும், மதங்களும் கோயிலும் மக்கள ஏமாத்துதுன்னும் சலியாது எழுதி வந்த எழுத்தாளன் செத்துப் போனா நாமம் போட்டுடுவீங்களாயா ? ” சவப்பெட்டி ” என்ற தனது சிறுகதை ஒன்றில் செத்த பிறகு ஒரு மனிதனுக்கு நேரும் அவமானங்களை நெஞ்சிலே ஆணி இறங்குறா மாதிரி எழுதி இருந்த புரட்சிகர எழுத்தாளனுக்கு செத்த பிறகு ஏன்யா நாமம் போடுறீங்கன்னு கேக்க இங்க ஒரு வாசகன்கூடவா இல்லாம போயிட்டான் ?”

எனக்குப் பிடிக்காத மதச் சின்னத்தை ஏண்டா என் நெத்தியில போடறீங்கன்னு கேட்க எழுத்தாளர் பாடையிலிருந்து எழுந்து வர மாட்டார் என்ற ஒரே தைரியம்தான் எல்லோருக்கும்.

லட்சிய வெறியோடு அவரது புத்தகத்தை வெளியிட்டு கைக்காசை இழந்த பதிப்பாளரும் அங்கே வந்திருந்தார். மாநிறமாய் டயபடீசில் அடிபட்டவர்போல இளைத்து பலகீனமாய்க் காணப்பட்டார் அவர். கண்கள் அழுது அழுது சிவந்திருந்தன. தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த 30 ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் மூத்த துணுக்கு எழுத்தாளர் ஒருவரிடம் மனம் விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“ தமிழ் நாட்டோட சல்மான் ருஷ்டீ சார் அவரு…அவரோட நாலு புஸ்தகத்தையும் நாந்தான் வெளியிட்டேன்….ஒவ்வொன்னும் 800 பக்கம்….மகா காவியம் சார் ஒவ்வொன்னும்….தமிழனோட மூட நம்பிக்கையையும், மதம்ன்ற பேர்ல இங்க நடக்கிற முட்டாள்தனத்தையும் கிண்டலடிச்சு சிரிக்கறதுல அவர அடிச்சிக்க முடியாது சார்….. இதெல்லாம் யாருக்கு சார் தெரியும்?…நான் சொல்றேன் பாருங்க….. எழுத்தாளனோட ஆன்மாவைப் புரிஞ்சிக்காத நாட்டில புல் பூண்டு கூட மொளைக்காது சார்.”

அவர் கொடுத்த சாபத்தில் அங்கே இஷ்டத்தும் பச்சைப் பசேலென வளர்ந்திருந்த புற்களெல்லாம் ஏனோ கருகிப் போனது போலத் தெரிந்தது.

——

வேலை இல்லாதவன் பசி ( சிறுகதை ) / தொ.பத்தினாதன்

images (69)

பொதுவாக எல்லோரும் இரவு தூங்கி காலையில் எழுந்து வேலைக்கு செல்வார்கள். ஆனால் நான்… காலை 11 மணிக்கு படுத்து தூங்கி மாலை 4 மணிக்கு எழுந்தேன். குளிக்க அறையில் தண்ணீர் இல்லை என்பதால் பல்லு விளக்கி முகம் கழுவிக் கொண்டு எப்பவும் போல் கறுப்பு பேண்டும, காதிக்கராப் ஜிப்பாவும் சிறிது அழுக்கானாலும் பரவாயில்லை என்று அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டேன் அறையை பூட்டி சாவியை பையில் போட்டுக் கொண்டு நடந்தேன்.

இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டும், பேருந்தில் போகலாம் இரண்டு ரூபாய்தான். ஆனால் அந்த இரண்டு ரூபாயுடன் ஒரு ஐம்பது பைசா சேர்த்தால் டீ சாப்பிடலாம். இரண்டு ரூபாயை பார்த்தால் இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டுமே அப்படி நடக்கும் போது உனது உடம்பில் உள்ள சக்தி விரயமாகி மேலும் பசிக்கும். அப்போத என்ன செய்வாய் ஐம்பது பைசா சேர்த்து அந்த பேருந்து கட்டணம் இரண்டு ரூபாயுடன் ஒரு டீ சாப்பிடுவேன். அதுமட்டுமல்ல வேலையில்லாத நான் சோம்பேறியாகி விடக்கூடாது. அதனால் இரண்டு என்ன ஐந்து கிலோமீட்டர் என்றாலும் நடக்கலாம். தப்பில்லை. அப்போ கூடுதலாக பசிக்குமே இப்படி தர்க்கம் பண்ணிக் கொண்டே ஒரு கிலோ மீட்டருக்கு மேல் நடந்து வந்துட்டேன்.

இப்படி முடிவில்லாத தர்க்கம் செய்து கொண்டே எங்கே நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்? எப்பவும் பணம் எடுக்கும் இயந்திரத்தை (யுவுஆ) நோக்கி நடக்கிறேன். என்ன இது விசித்திரமாக இருக்கிறது? வங்கி கணக்கிருக்கிறது எப்பவும் பணம் எடுக்கும் அட்டையிருக்கிறது. ஆனால் இரண்டு ரூபாய்க்கும் ஐம்பது பைசாவுக்கம் கணக்கு பார்த்துக் கொண்டே இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்?

அது ஒன்றுமில்லை. நான் வேலை செய்த ஓட்டலில் சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில்தான் போடுவார்கள். அதனால் அங்கு வேலை செய்கிற எல்லோருக்கும் வங்கி அட்டை கொடுக்கும் போது எனக்கும் கொடுத்தது. இப்ப வங்கி யுவுஆக்குத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் பணம் இருக்க வேணுமே. தற்போது வேலையை இராஜினாமா செய்துவிட்டேன். ஏன் என்பது தணிக்கதை. வேலையை விட்டு விலகியதால் குறை மாதச்சம்பளம் விடுமுறை நாட்களுக்கான சம்பளம் எல்லாம் சேர்த்து 2961 ரூபாய்க்கு செக்கு கொடுத்தார்கள். கொடுத்தது தான் கொடுத்தார்கள் காசாக கொடுத்திருக்கலாம். அல்லது வங்கி கணக்கு இருக்கும் வங்கி காசோலை கொடுத்திருக்கலாம், இரண்டுமில்லை வேறு வங்கி காசோலை விழுந்தவன் மேல் ஏறி மிதக்கும் பணக்கார உலகம்.

நேற்றுத்தான் காசோலை கொடுத்தார்கள். எனது வங்கி கணக்குக்கு பணம் வர குறைந்தது இன்று வந்திருக்காதா? என்ற நம்பிக்கையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். யுவுஆ கண்ணில் தெரிகிறது. நான் அதை நோக்கி வேகமாக நடக்கிறேன். பசிவேறு வயிற்றை புரட்டி புரட்டி போடுகிறது. ஒருவேளை என் நல்ல நேரத்திற்கு (இருந்தால்தானே) பணம் வந்திருந்தால் முதல் வேலையாக வயிறு முட்ட சாப்பிட வேணும்.

அதன்பின்பு புத்தகக் கடைக்கு போய் புத்தகம் வாங்க வேணும். சரி காசு வரவிலலை என்றால் என்ன செய்வாய்? என்ற செய்வது இரவு நாளை காலை மதியம் வரை சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது. இப்போது பணம் இல்லை என்றால் நாளை மதியத்திற்கு மேல்தான் பணம் வருமாம். அதுவரை என்ன செய்வது ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம். நேராக அறைக்கு போய் படுத்து தூங்கி விட வேண்டியது தான்.

பகல் முழுவதும் நன்றாக தூங்கி விட்டாய் இரவு எப்படி தூக்கம் வரும், இல்லை யுவுஆல் காசு வந்திருக்கம் இப்படியே நடந்து கொண்டிருந்த நான் யுவுஆமை நெருங்கிவிட்டேன். கூட்டமா இருந்தது. வரிசையின் கடைசியில் நிக்கிறேன். காசு வந்திருக்கும். இல்லை நேற்றுத்தான் காசோலை போடப்பட்டது, நாளைதான் வரும் இன்று வராது, இல்லை இன்று வந்திருக்கும் எப்படி இன்று வரும் சரி சரி எதற்கு வீண் பிரச்சனை, சண்டை இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் தெரிந்துவிடும். அதற்குள் ஏன் விவாதம் அவசரம் எனக்கு முன்னாடி ஒருத்தர்தானிருந்தார்.

அவரும் யுவுஆக்குள் சென்று விட்டார். அவர் வெளியே வந்ததும் நான் உள்ளே போக வேணும். மனது இருப்பு கொள்ளவில்லை. அங்கலாய்க்கிறது. உள்ளே சென்றவர் சற்று தாமதம் ஆகவே கோவம் கோவமாக வருகிறது. அவர் உள்ளே சென்று இரண்டு நிமிடம் ஆகியிருக்காது, ஆனால் எனக்கோ அவர் உள்ளே சென்று ஒருமணிநேரம் ஆனதுபோல் தோன்றுகிறது. எல்லாம் இந்த பசி செய்கிற வேலை கடவுள் மனிதனை பசியில்லாமல் படைத்திருக்கலாம்.

அவர் மனிதனை படைக்கும் போது என்னிடம் யோசனை கேட்டிருக்கலாம். மனிதனுக்கு ஏன் பசிக்க வேண்டும். எதற்காக உணவு உண்ண வேணும், பசியில்லாமலிருந்தால் இந்த உலகம் எப்படியிருக்கும். சே ஏன் என் மனது இப்படி எல்லாம் யோசிக்கிறது. அடிவயிறு குடைகிறது. மேல் வயிறு கணக்கிறது. வயிற்றில் கையை வைத்து நானாக சொல்லிக் கொண்டேன். இன்னும் சற்றுநேரம் பொறுத்துக் கொள். காசு வந்ததும் முதலில் சாப்பாடு அப்புறம் தான் மற்றதெல்லாம். ஒருவேளை காசு வரவில்லை என்றால் இது என்ன கொடுமை என்மனது என் உடம்பு ஒருவேளை உணவில்லாமல் இருக்க முடியாமல் தவிக்கிறது.

பையிலிருந்து யுவுஆ அட்டையை கையில் தயாராக வைத்திருக்கிறேன். உள்ளே சென்றவர் வெளியே வந்தார். அவர் முழுவதுமாக வாசல் வழியாக வெளியே வருவதற்குள் அவரை இடித்துக் கொண்டு வேகமாக உள்ளே செல்கிறேன். அவர் ஒருவேளை திரும்பி என்னை முறைத்து விட்டுக்கூட சென்றிருக்கலாம். அது எனக்கு அவசியமில்லை. இப்படி எல்லாம் அநாகரீகமாக நடந்து கொள்கிறேன். நான் என்ன செய்வது எந்தளவுதான் என்னை நான் கட்டுப்படுத்துவது என் கட்டுப்பாட்டை நானே மீறும்போது வெறுமனே வேடிக்கை மட்டும்தான் என்னால் பார்க்க முடிகிறது.

images (68)

உள்ளே சென்ற நான் வேகமாக அட்டையை செருகினேன். மொழியை தெரிவு செய்கிறேன். ரசகிய என்ணை வேகமாக அழுத்துகிறேன். மீண்டும் ஏதோ பட்டனை அழுத்தினேன். இடி விழுந்தமாதிரியிருந்தது. இன்னும் காசு வரவில்லை. மீதியிருப்பது ஐம்பது ரூபாய் என்று காட்டுகிறது. அதனை எடுக்கமுடியாது. அதனால் தான் அது இருக்கிறது.

சோகத்துடன் ஏமாற்றத்துடன் மெதுவாக யுவுஆமை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஒருவன் என்னை இடித்துக் கொண்டு உள்ளே வேகமாக சென்றார். எனக்கு சிரிப்புத் தான் வந்தது. பாவம் அவர் நிலைமை என்னை போல்தானா? அல்லது அவர் சுபாவமே அப்படிதானா? தெரியவில்லை.

இனி என்ன செய்வது? மதியம் சாப்பாடு இல்லை. இரவு காலை மதியம் வரை சாப்பாட்டுக்கு வளியில்லை என்ன செய்யப்போகிறாய் என்ற பெரிய கேள்வி. தெரு ஓரமாக அறையை நோக்கி நடக்கிறேன். மெதுவாக நடக்கிறேன். ஒருவேளை சாப்பாடு இல்லாததாலே நடை மெதுவாகிவிட்டது. ஆழ்ந்த சிந்தனை பணம் வராததால் ஏமாற்றம் பசிவேறு பாடாய் படுத்துகிறது.

ஒரு அண்ணா சுவிஸ்ல, ஒரு அக்கா லண்டன்ல, ஒரு அண்ணன் மதுரையில, என் கூடப் பிறந்தவர்கள் பன்னிரண்டு பேர். எல்லோரும் எனக்கு மூத்தவர்கள், ஆனால் இப்ப எனது அகோர பசிக்கு சாப்பாடு இல்லை, பசி, பசி, பசி அவர்கள் என்ன செய்வார்கள். உன் திமிர் கொழுப்பு அடங்காமை அதனால் அனுபவிக்கிறாய். அதற்காக அடுத்தவரையா குற்றம் சாட்டுவது. டேய் டேய் ஒரு வேளை சாப்பாட்டுக்கா சின்னப்பிள்ளை மாதிரி புலம்புகிறாய்.

உன் உடம்பில் தெம்பில்லையா, தேவையில்லாமல் புலம்புவது உனக்கே அசிங்கமாக இல்லை. எங்கே போனது உனது திமிரும், வெட்டி வீராப்பும். இப்படி என்னை நானே கேட்கிறேன். சமாதானம் ஆக முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் பசிக்கு இது புரியவில்லையே அது என் சொல்லை கேட்காமல் தான்தோன்றித்தனமாக போராட்டம் போடுகிறதே.

இப்படி தன்னிச்சையான ஒரு சிந்தனையுடன் நடந்த நான் பிரதான சாலை ஓரமாக நிக்கிறேன். அடுத்த என்ன செய்வது? கண்முன்னால் எந்த வழியும் தெரியவில்லை. பிரதான சாலையிலிருந்து வலதுபக்கம் சந்து வழியாகப் போனால் எனது அறை வரும். ஆனால் அங்கு போத விருப்பமில்லை. காலையிருந்து அறைக்குள்தான் அடைந்து கிடந்தேன். தூக்கம் படிப்பு மறுபடியும்அறைக்கா? வேறு எங்கு செல்வது என்ன செய்வது எதுவும் புரியவில்லை. அறைக்கும் போகவில்லை அப்படியே செயலற்று தெருவோரத்தில் நிக்கறேன்.

தெரு ஓர சுவரில் ஒட்டப்பட்ட சினிமா போஸ்டர் கண்ணில் பட்டது. ஆனால் அது என்ன படம் எந்த நடிகன் எதுவும் மனசுக்கு அறிவுக்குள் செல்லவில்லை. ஒருவேளை அந்த படம் வறுமையின் நிறம் கறுப்பு என்றுகூட இருந்திருக்கலாம். ஏன் அப்படி அணில ஏறவிட்ட நாய் மாதிரி சினிமா போஸ்டரையே பார்த்துக் கொண்டு நிக்கிறாய். உனக்கு வேற வேலையில்லை? இல்லை அதனால் தான் இப்படி நிக்கறேன். யாராவது உன்னை இப்படியே பார்த்தால் சரியான சினிமா பைத்தியம் என்று நினைக்க மாட்டார்களா? நினைக்கட்டுமே எப்படி வேண்டுமானாலம் நினைக்கட்டும். அப்படி நினைக்கிறவன் என் வயித்து பசிக்கு சோறு போடுவானா?

கொஞ்சம் அழுக்காகயிருந்தாலும் நல்ல சட்டை பேண்டு போட்டிருக்கிறாய். கையில் செல்போன் வேறு வைத்திருக்கிறாய். ஆமாம் ரிக்சாக்காரன் கூடத்தான் வைத்திருக்கிறான். (செல்போன் நண்பர் ராஜா உபயம்). அதுக்கு என்ன செய்ய? உன் கை கால் நல்லாயிருக்கு ஒருவேளை சாப்பாடு இல்லாததால் முகம், கொஞ்சம் வாடியிருக்கு மற்றபடி நன்றாகத் கிறாய்.

அப்புறம் எவன் உனக்கு இலவசமாக சாப்பாடு தருவான். அடுத்தவன் இலவச சாப்பாட்டை சாப்பிட உனக்கு வெட்கமாகயில்லை. உன் தன்மானம் எங்கே உன் தனித்தன்மை எங்கே, மானம் கெட்டவனே, கேவலமானவனே சாதாரண பசிக்காக உன் கொள்கைகள் எல்லாம் கொல்லைப்புறம் வழியாக ஓடிவிட்டதோ? வெட்கமாகத்தானிருக்pகறது. ஆனால் பசிக்கிறதே, நான் என்ன செய்ய? அதுக்காக பிச்சை எடுப்பியா?

பாக்கெட்டில் பணம் தானில்லை. எழுதிக் கொண்டிருந்த போனாவில் மையும் காலியாகிவிட்டது. ஆமாம் துன்பத்திற்கு துன்பத்தில் மேல்தான் இன்பம்.

அறைக்கு போகவில்லை. மறுபடியும் நடக்கிறேன். ஆழ்ந்த யோசனை இந்த மூளைக்கு மட்டும் எப்படித்தான் இவ்வளவுவு சிந்தனை வருகிறதோ? எங்கிருந்து எப்படித்தான் வருகிறதோ? ஒரு மேம்பாலம் வருகிறது. இதில் ஏறுவதற்கும் உடம்பில் உள்ள சக்தி வீணாகிவிட்டால் பசி அதிகமாகி விடுமே, என்றெல்லாம் அறிவு கெட்ட அறிவு யோசிக்கிறது. பாலம் ஏறி இறங்கும்போது நாலு ரோடு பிரிகிறது. இதில் எந்தப்பக்கம் போவது எந்தப்பக்கம் போனால் என்ன? என்று யோசிக்கும் முன்பே சிக்னல் விழுந்து வாகனங்கள் நேராக போகிறது. நானும் நேராக போகிறேன். எங்கு போகிறேன் என்பதை நான் தீர்மானிக்கவில்லை. அதுவாகப் போகிறது. நடக்கிறேன். நடக்கிறேன். நேரம் போக வேண்டுமே, அதனால் நடக்கிறேன். போகும் வழியில் மறுபடியும் அதே வங்கியின் யுவுஆம் கண்ணில் படுகிறது.

இதிலும் ஒரு தடைவ பணம் வந்துவிட்டதா என்று முயற்சி செய்து பார்க்கலாமே என்ற எண்ணம் தோன்றவே இப்பதான் அங்கு பார்த்தாய் வரவில்லை. அதற்குள் எப்படி இங்கு வரும்? ஒருவேளை வந்திருந்தால் வந்திருக்கும் சும்மா ஒருதடவை முயற்சி செய்து பார்க்கலாமே வந்திருக்காது. வந்திருக்கும் இப்படியே யுவுஆ கிட்ட போனேன். கொஞ்சம் கூட்டம் அதிகமாகயிருந்தது. இவர்கள் வங்கி கணக்கில் தேவைக்கு அதிகமாக காட்ட பணமிருக்கலாம். அந்த தேவைக்கு அதிகமான பணம் கட்ட தேவை என்று சேமித்து வைத்திருக்கலாம். அதில் என்னைப் போல் சிலரும் இருக்கலாம். அது இருக்கட்டும், இல்லாமல் போகட்டும். உன் வயித்துப் பசிக்கு இப்ப என்ன முடிவு முதலில் அதை தோடு எப்பவும் போல் வரிசையில் கடைசியில் நிக்கறேன்.

ஏன் கூட்டம் அதிகமாகயிருக்கிறது என்ற எனது கேள்விக்கு எனக்கு முன் நின்றவஐடய பதில் யுவுமு இயந்திரத்தில் காசு தீர்ந்து விட்டதாம். காசு நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரைமணிநேரம் ஆகுமாம். பதிதாக போரும் காசில் என்னுடைய எனக்கான காசும் வந்திருக்குமா? இப்பதானே பார்த்தேன் வரவில்லை. இங்கேயும் வந்திருக்காது பேசாமல் போய்விடலாமா? ஆனால் பசிக்கிறதே எங்கே போய் வெட்டி முறிக்கப் போகிறாய் பேசாமல் நில்லு பார்க்கலாம்.

இயந்திரம் தயாராகி விட்டது. ஒவ்வொருத்தராக உள்ளே வெளியே கடைசியில் என் நேரம் உள்ளே சென்றேன். எவ்வளவு வேகமாக உள்ளே சென்றேனோ அவ்ளவு வேகமாக வெளியே வந்தேன். காசு வரல அட வெண்ண அது எப்படி வரும் நான்தான் முன்னாடியே சொன்னேனே கேட்டியா? தோல்வியை அடுத்தவன் தலையில் சுமத்திவிட்டுத்தானே நமக்கு பழக்கம். அது நமது இரத்தத்தில் கலந்திருக்கிறது.

அரைமணிநேரம் வீணாகி விட்டதே , நேரத்தை கறைப்பது தானே வாழ்க்கi. ஆமாம் பெரிய மயிர் தத்துவம், பசியில தான் அப்படி எல்லாம் பினாத்துகிறாய். இனி யுவுஆயை நம்பி பிரயோஜனமில்லை. வங்கியில் வேலை செய்பவர்கள் எல்லாம் வீட்டுக்கு போயிருப்பார்கள். அதனால் இன்று காசு வராது. அடுத்து என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? நட நட நட மறுபடியும் தெருவோரம் சினிமா போஸ்டர் உனக்கு பைத்தியமா மறுபடியும் சினிமா போஸ்டரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். உன் உடல் இரத்தம் என் சுண்டிப்போய் விட்டதா? அப்ப ஏன் அவ்வளவு சிந்தனை உலகத்தில் எவ்வளவு பேர் தினமும் ஒருவேளை உணவில்லாமல் இருக்கிறார்கள். எவ்வளவு பேர் பட்டினியால் சாகிறார்கள். உனக்கு என்ன கோதாரி நல்லாத்தானேயிருக்கிறாய். ‘உலகத்தில் கோடிக்கணக்கானவர்கள் உணவின்றி வாழ்கிறார்கள்’ உணவை வீணாக்காதீர்கள்’ நான் வேலை செய்த ஓட்டலில் எங்களுக்கான கேண்டீனில் பெரிய கொட்டை எழுத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்.

images (70)

தேவைக்கு அதிகமான உணவுகளையும் மீதமிருக்கும் சமைத்த உணவுகளையம் மேலாளருக்கு தெரியாமல் எவ்வளவு குப்பையில் கொட்டி மறைத்திருப்பேன். அதற்கு தண்டனையாயிது.

உன்னிடம்தான் இருபது ரூபாய் இருக்கிறதே. அதற்கு ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு போய் அறையில் படுத்துகொள். நாளை பார்க்கலாம். இல்லை இப்படியே போனால் நான் பைத்தியமாகி விடுவேன். அதனால் நான் பத்து ரூபாய் டிக்கெட்டில் சினிமா படத்திற்கு போகப்போறேன். அப்ப பசிக்குமே சினிமாவுக்கு போனால் பசி மறந்து போய்விடும். இல்லை எனக்கு சினிமா பைத்தியம். அதனால் இப்படி ஒரு காரணம் சொல்லி நீ சினிமா பார்க்கப் போகிறாய்., இல்லை இதை என்னால் ஏற்க முடியாது. அதிகமாக யோசித்தால் உடம்பு சூடாகி இரத்தம் சுண்டி மூளை பழுதாகிவிடும். அதற்கு மாற்றுவழி சினிமா? நீ எவன் சொல்லை எப்ப கேட்டிருக்கிறாய்.

உன் உடம்பு நன்றாகத்தானிருக்கிறது. அதற்கு தற்போது பசி தவிர வேறு குறையில்லை. ஆனால் உன் மூளை குழம்பிவிடப் போகிறது. அதனால் தாமதிக்காமல் சினிமாவுக்கு போ நேரம் ஆகிறது. ஆமாம் அப்படியே ஒரு படத்திற்கு போனேன். அது இந்திப்படம் ஒரு மண்ணும் புரியவில்லை. இருந்த பத்து ரூபாயும் வீணானது தான் மிச்சம். அவசரக் காரனகு;கு புத்தி சரியாக வேலை செய்வதில்லை.

படம் முடிந்தது. வயித்து பசியும் என்னுடன் போராடி களைத்து சோர்ந்து போய்விட்டது. வயிறு ஒட்டிப் போயிருந்தது. வயித்தில் கை வைத்துப் பார்த்தே சூடாகியிருந்தது. அதற்கும் கோவம் வந்து சற்று அடங்கியிருந்தது போல தொங்கப்பட்ட தலையுடன் அறைக்கு வந்தேன். மீதம் பத்து ரூபாயை செலவு செய்யவில்லை. நாளையப் பொழுதுக்கு பத்து ரூபாய் வேணுமே, குடத்துத் தண்ணீர் வயிற்று சூட்டை தற்காலிகமாக தணித்தது. எனது சூட்டை பீடிப்புகை தணித்தது. படுத்தால் தூக்கம் வரும்? எப்படி வரும்.

5.07.2006 காலை அரைத்தூக்கமாகயிருந்தது. வேகமாக தலையை சாய்த்து சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தில் நேரம் பார்த்தேன். மணி எட்டுதானாகியிருந்தது. எழுத்திருக்க மனமில்லை. எழுந்தால் பசிக்குமே மறுபடியும் தூங்க முயற்சி செய்தேன். என் முயற்சி எல்லாம் தோல்வியில் முடிவதுபோல் இந்த தூக்க முயற்சியும் தோல்வியில் முடிந்தது. ஒன்பது மணிக்கு எழுந்து மீதயிருந்த பத்து ரூபாயுடன் தேனீர் கடையில் போய் உட்கார்ந்தேன். எப்பவும் போல் சூடான அருமையான தேனீர் அறைக்கு வரும் வழியில் மூன்று ரூபாய்க்கு ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட் இன்றைய பொழுதுக்கு இதுதான். எப்படி எனது சென்னை அறையை புரட்டிப்போட்டு தேடினாலும் நான்கு ரூபாய் ஐம்பது பைசா தவிர வேறு காசு எதுவுமில்லை. பழைய பேப்பரை விற்றால் பத்து ரூபாய் தேறலாம். கடைசிநேர பசியிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும் தெய்வம் அதுவாகத்தானிருந்தது. அப்ப அப்ப அந்தப் பேப்பரை விற்கு சாப்பிடலாம் என்பதிலேயே மனசு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம் என்று தோன்றவே சமூக விஞ்ஞானம் என்ற ரஸ்யப் புத்தகம் ஒன்றை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு படிக்கிறேன். மூலையில் கிடந்த பழைய பேப்பர் ஞாபகத்துக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. அவ்வாறு எனது வயித்துப்பசி எனது கவனத்தை திசை திருப்பிக் கொண்டிருந்தது. மறுபடியும் புத்தகத்தில் கவனம் செலுத்த முயற்சி செய்தேன். அந்தப் புத்தகத்தை தூக்கி மூலையில் வீசி எறிந்தேன். இதற்கு காரணம் பசியில்லை. அந்த புத்தகத்தின் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு.

வீசி எறிந்த புத்தகத்தையே பார்க்கிறேன். அது இலங்கை ராணுவத்தால் கற்பழிக்கப்பட்ட ஈழத்து தாய்மாதிரி அலங்கோலமாக கிடக்கிறது. பரிதாபமாக பார்த்து என்னை கேட்கிறது. என்னால் முடியவில்லை. என்னை சற்று தூக்கி விடு என்பது போல் எனக்கு தோன்றவே எழுந்து சென்று அதைத்தூக்கி முடிந்தவரை சரி செய்து ஏற்கனவே வரிசையில் அடுக்கியிருக்கும் புத்தகத்திற்கு நடுவில் வைத்தேன். அதற்கான பாதுகாப்பு கிடைத்து விட்ட மகிழ்ச்சி அதற்கு ஆனால் எனது வயித்து பசிக்கு தான் இன்னும் வழி தெரியவில்லை.

படிக்க வேண்டாம், ஏதாவது எழுதலாம் என்று நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருப்பதை பாதி எழுதினேன். மணி மதியம் பன்னிரண்டை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. மறுபடியும் பசி என்ற சுனாமி என்னை சுருட்டி வாரி அள்ளிப்போக தயாராவது போல் தோன்றியது. காசு இல்லை என்றால் அதிகம் பசிக்குமாம். எப்போதோ படித்ததோ, கேட்டதோ, ஞாபகமில்லை. ஆனால் அதுவே இப்போது அனுபவமாக கண்முன்னே நிக்கிறது.

அறையின் அமைதியை கொடுத்துக் கொண்டு கைபேசி அலறியது. ஒரு கணம் தொலைபேசியில் சாப்பாடு அனுப்ப முடியுமா? விஞ்ஞானத்திடம் கேட்க வேண்டும் என்ற சிறிய சிந்தனையுடன் கைபேசியை எடுத்து வணக்கம் நான்… பேசுகிறேன் என்றேன். மறுமுனையில் நண்பர் பாபு எங்கிருக்கிறீர்கள் பாபு நான் அறையிலிருக்கிறேன். சரி நானும் அறைக்கு வருகிறென். சாப்பிட்டீங்களா? இல்லை பாபு இனிமேல்தான் சரி நான் சீக்கிரம் வந்தால் நாமிருவரும் சாப்பிடலாம் நான் தாமதமானால் நீங்கள் சாப்பிடுங்கள் என்றார் சரி என்றேன்.

எனக்கு கடவுளிடம் மண்டியிட்டு பழக்கமில்லை யாராவது எனக்காக கடவுளிடம் பரிந்துரை செய்யுங்கள் பாபு சீக்கிரம் வர வேண்டும் என்று இப்படியும்தான் எனக்கு தோன்றியது.

முதலில் எழுதியதை மூடி வைத்து விட்டேன். மறுபடியும் வேறு ஏதாவது எழுதலாமே என்ன எழுதுறது ஏதாவது சரி சினிமாவுக்கு கதை எழுதலாமே எனக்கே என்னை நினைத்து சிரிப்பாக வந்தது. வரும் சிரிப்பை அதுவும் எப்பவாவது வரும் சிரிப்பை ஏன் தடை செய்ய வேணும். ஒருதடவை என்னை நினைத்து நானே சிரித்துக் கொண்டேன். என்ன சிரிப்பு வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் சினிமாவுக்கு நான் கதை எழுதக் கூடாது. எழுதலாம். அது இப்ப சாப்பாடு போடுமா? இல்லை. பாபு தவிர வேறு எதனாலும் எனக்கு இப்ப சாப்பாடு போட முடியாது. எனக்கு பொழுது போக வேணும். ஏதாவது செய்யணும் இப்படி எதுவும் எழுதாமல் மணியைப் பார்த்தேன். மணி மதியம் 2.30 தாண்டிக் கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் நண்பர் பாபு சிலநேரங்களில் சரியான நேரத்தில் வந்து நிப்பார் இந்த பாபு. சாப்பிட்டாச்சா என்றார் சாப்பிட்டேன் என்று பொய் சொல்ல எனது வயித்துப்பசி என்னுடன் ஒத்துழைக்கவில்லை. உண்மையை சொன்னேன். சாப்பிடவில்லை. நல்ல சாப்பாட வாங்கி கொடுத்தார். அவர் ஏற்கனவே சாப்பிட்டிருந்தார். சாப்பிடுவதற்கு முன்பாக பாபுவிடம் கேட்டேன். காசு இருக்குது தானெ என்றேன். நான் காசு கொண்டு வரவில்லை. அதனால் கேட்டேன் என்றேன். ஏற்கனவே நான் அவரிடம் வாங்கிய ரூ.500ஃ- இன்னும் நான் திருப்பி கொடுக்கவில்லை. பின்பு அறைக்கு வந்தோம். பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

நான்கு மணிக்கு அவர் புறப்படும் முன்பு காசு வேணுமா என்றார். நான் வேண்டாம் என்றேன். வேணும் என்றால் கோளுங்கள் என்று கூறிவிட்டு புறப்பட்டார். தற்காலிகமாக வயித்துப் பசி போனது. காசு வருவதற்கான ஒரே வழி நண்பர் பாhபு அவரிடம் வேண்டாம் என்று முட்டாள்தனமாக மறுத்து விட்டேன். யுவுஆல் இன்று காசு வரவில்லை என்றால் இரவு நாளை மறுபடியும் பழைய கதையாகிப் போய்விடுமே.

பாபு சென்றதும் அதே பேண்டு அதே ஜிப்பா அதே நடை. அதே யுவுஆ சிறுமாறுதல், யுவுஆ இயந்திரம் பழுதாகிவிட்டது. சரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பரவாயில்லை. இப்பவென்றாலும் எனக்கு பணம் வரவேண்டும். கடவுளிடம் ஒருதடவை கேட்டுப் பார்க்கலாமா வேண்டாம். எதற்கும் கேட்காத நான் இதற்கு கேட்கலாமா? பணம் வரவில்லை என்றால் நேற்றைய நிலை தானே நாளையும். நினைத்தாலும் பயமாகயிருக்கிறதே, அகோர பசிக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லையே, கடன் காரணை விட படுமோசமாக, இருக்கிறதே இந்தப்பசி.

மறுபடியும் உள்ளே வெளியே பணம் வரவில்லை. அட என்ன சார் கொடுமை என்று சினிமா வசனம் பேசினாலும் பணம் வரவில்லை. அருகில் வங்கியில் சென்று கேட்டேன். இன்று நாள் முடிவதற்குள் வந்திரும் என்றாள் அந்த பெண்மணி. தாயே நீதான் என்னை துன்பத்திலிருந்து காப்பாத்தணும் என்று சொல்லநினைத்தேன். ஆனால் நாகரீகம் தடுத்துவிட்டத. பாபுவின் உபயம் இல்லை என்றால் அதையும் சொல்லியிருப்பேன். ஆனாலும் ஒரு அப்பாவியாக ஒரு ஏக்கத்துடனே அந்தப் பெண்மணியை பார்த்தேன். அதற்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லை. நம்பிக்கையோடு போங்க சார் கண்டிப்பா இன்று பணம் உங்களுக்கு கிடைக்கும்.

வாழ்க்கை என்பது நம்பிக்கைதான் ஆனால் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. நம்பிக்கைதானே. எல்லாம் போச்சு இனி எப்படி நம்புறது. அகோர பசியில் அகப்பட்டுப் போனேன். ஆனாலும் வேறு வழி.

இப்ப மணி இரவு ஒன்பதாகிறது. இன்னும் எனக்கு என் கைக்கு பணம் வரவில்லை. இதை எழுதி முடித்த பின்புதான் யுவுஆ போய் பணம் வந்திருக்கா என்று பார்க்க வேண்டும்.

உயர்தர சைவ உணவகம்

சூடான இட்லி – 10.00

சாதா தோசை – 17.50

விற்பனை வரி 2மூ – 0.55

கூடுதல் சேர்க்கை – 0.05

மொத்தம் 28.00

வுஐPளு 12.00

40.00

எனக்கு உணவு பரிமாறிய மனிதர் நன்றியடன் செயற்கை தனமில்லாமல் என்னைப் பார்க்கிறார். பெருமிதத்துடன் நன்றி என்றேன். ஒரு ஓட்டல் தொழிலாளியான அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் என்னைப் போல் ஒரு சூழ்நிலை வரக்கூடாது என்று நான் ஆண்டவனை வேண்டிக் கொள்கிறேன். எனக்கும் இனிமேல் இதுபோல் ஒரு சூழ்நிலை வரக்கூடாது என்று நீங்க கடவுள்கிட்ட வேண்டிக்கோங்க. கடைசியாக ஒரே ஒரு உண்மையை சொல்கிறேன். நானும் அவனும் ஈழத்து அகதி ;.

••••

நீர்மை குன்றும் நெடுங்கடல் ( சிறுகதை ) / சித்ரன்

images (31)

விஜயன்

மின் விளக்குகள் நீரில் தீட்டிய மஞ்சள் ஒளிப்பாலங்களை சலனப்படுத்தியவாறு விடியலைத் தேடி பிரவாகமெடுத்த மௌன நதியின் படித்துறையில் அவன் அமர்ந்திருந்தான். கூடு நீங்கிய ஆன்மாக்களை வசப்படுத்த எத்தனிக்கும் பார்ப்பனர்களின் வேதமந்திரங்கள் இயந்திரங்களின் சுருதியில் அவ்விடந்தோறும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. காலங்கள் உறைந்த நெடும்பாறைக் குன்று நதியின் தொலைவில் மிதப்பதாய் அவனுக்கோர் அதீத பிரமை. நீர்ச்சுழலையும், புதைமணலையும் எச்சரிக்கும் அறிவிப்பு பலகை ஏற்கனவே புதையுண்டிருந்த அவனது வாழ்வின் மீதான எள்ளலாய் அங்கு காட்சியளித்தது. அதனடியில் நாவிதர்கள் மழித்த தலை முடிச்சுருள்கள் குவியலாய் கிடக்க அம்மாவின் வற்புறுத்தலால் நாவிதனிடம் மீசையை மட்டும் மழித்துக் கொண்டான். வாசனாதி பொருட்கள் செந்தழலில் கருகும் வாசமும் ஈரத்தின் நசநசப்பும் அவ்விடம் தோறும் நிறைந்திருக்க சுன்னக்கட்டியால் தீட்டப்பட்டிருந்த சதுரக்கட்டத்திற்குள் அமர்ந்திருந்த கிழட்டு புரோகிதனின் முன் அம்மா அவனை அமரச் சொன்னாள்.

மாதவி

தனது இரு கரங்களையும் இருவர் அழுத்திப் பற்றியிருப்பதை உணர முடிந்த அவளுக்கு தனது உடல் மீது மற்றவர் கொள்ளும் உரிமை மட்டும் புரிபடாமலே இருந்தது. ஒரு வாகனத்தில் தான் பயணிப்பதை உணர்ந்திராதவள் இன்மையிலிருந்து தனக்குள் சதா ஒலிக்கும் குரலாகவே அவ்வாகன ஓசையை அறிந்தாள். அதன் சீரான உறுமல் மீண்டும் மீண்டும் கொடுங்கனவுகளின் சுழலுக்குள் அவளை இட்டுச் சென்றது. இருளிலிருந்து பாயும் உடல்களும் நிணநீரொழுகும் மாமிசப் பிண்டமான தனது நிதம்பத்திற்குள் அவற்றின் தேடலும் அவளை பீதியுறச் செய்தன.

முன் கதை

ஆடிக்காற்று சாலையில் செல்பவர்கள் மீது புழுதி வாரியிரைத்த ஒரு நண்பகல் பொழுதில் தங்களது வாழ்வை மாயச் சிலந்தியின் வலைபின்னலுக்குள் சிக்கவைத்த நூற்பாலைகளின் நகரமான திருப்பூரை அவர்கள் சென்றடைந்தனர். விஜயன் சுசீலாவோடும் மாதவி தான் நேசித்த ஒரு பேருந்து நடத்துனனோடும்.

1

விஜயனின் மனைவி ஒரு பெண் மகவை பிரசவித்து இறந்து ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது. மறு திருமணத்திற்காக நச்சரித்த அம்மாவின் புலம்பல் தம்பியின் திருமண நிகழ்வுகளால் சற்று அடங்கியிருந்த தருணத்தில் சுசீலாவைச் சந்தித்தான். புதுக்கோட்டை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வெளிவந்தவள் அவளுடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் தனதிருப்பை அறிவிக்கும் துள்ளலான நடையில் அவனது ஆட்டோவில் ஏறினாள். அப்பயணம் வெள்ளாற்றுத் தாழம்புதர் காட்டினுள் அவர்கள் இரு பாம்புகளாய் பிணைந்து மோகித்தது வரைச் சென்றது எதேச்சையானதா? அல்லது மனிதர்களின் விதி பகடைக் காய்களாக உருட்டப்படுதலின் நிகழ்தகவா? எனத் தெரியவில்லை.

திருப்பூரில் இருந்த அவன் நண்பன் தாஸ் அவர்களை தென்னம்பாளையத்தில் தீப்பெட்டிகளை அடுக்கினாற் போன்ற குடியிருப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றான். வீட்டு முதலாளியம்மாளிடம் அவர்களுக்குத் திருமணமாகி பல வருடங்களாகியும் குழந்தை இல்லையென்றும் ஊரில் விவசாயம் பொய்த்துப் போனதால் இங்கு பனியன் கம்பெனியில் வேலை பார்க்க வந்திருப்பதாகவும் சொன்னான். இத்தகவல்களிலெல்லாம் அக்கறை கொள்ளாதவளாய் பருத்த பெண்மணியான முதலாளியம்மாள் வீட்டுச் சாவியை கையில் எடுத்துக் கொண்டு தானாகவே இசைத்துக் கொள்ளும் மத்தளங்களையொத்த தனது புட்டத்தை குலுக்கியபடி நடந்து சென்றாள். தனது தேவை வாடகைப் பணம் மட்டுமே என்பதை அவளது அங்க அசைவுகள் உணர்த்தியவாறிருந்தது. இடப்புறம் சிறிய திண்ணையோடிருந்த அக்குடியிருப்புகளிலிருந்து சளியொழுகும் மூக்குடனும், பரட்டைத் தலையோடும் குழந்தைகள் புதியவர்களான அவர்களை ஆச்சரியமாய் பார்த்தவாறிருந்தன. அவர்கள் குடிபுகவிருந்த வீடு பத்துக்கு பத்தடி நீள அகலமும் திண்ணைக்கு நிகரான அதன் வலதுபுறப் பகுதி சமையலுக்கான பகுதியாக உள்ளடங்கியதாகவும் அதனுள்ளே பாத்திரங்கள் கழுவ ஒரு குழிவான பகுதியும் இருந்தது. பணம் வசூலிக்கச் சாத்தியமான அனைத்து தகவல்களையும் சுசீலாவிடம் அளித்து விட்டு முன்பணத்தோடு முதலாளியம்மா வெளியேறினாள். வீட்டுத் தேவைக்கான பொருட்களை வாங்கி வந்த பின் தான் வேலை செய்யும் பனியன் கம்பெனி முதலாளியிடம் கூறியிருப்பதாகவும் அடுத்த மாத முதல் தேதியிலிருந்து வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளலாமென தாஸ் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

இயற்கைச் சூழலில் ஏதேனும் கண்கள் கவனித்துவிடக் கூடும் என்ற பதைபதைப்போடு அதுவரை இணை சேர்ந்திருந்தவர்கள் முதன் முறையாக ஒரு அறையில் தனித்துவிடப்பட்ட அன்றிரவோடு உலகம் அழியப்போவதாய் புணர்ந்தனர். இருவரின் மூர்க்கமும் தணிந்து உறக்கம் கவியத் துவங்கிய வேளையில் லேசாக விசும்பிய சுசீலா தனது இரு குழந்தைகளையும், கணவனையும் பற்றி அரற்ற ஆரம்பித்தாள். விஜயன் அவளது இதழ்களில் முத்தமிட மீண்டும் அவள் இச்சையுற்றவளாய் அவனோடு பிணைந்தாள். புணர்ச்சியினூடாக அவளது கணவன் கட்டியிருந்த தாலிச் சங்கிலியை அவிழ்த்து மீண்டும் அவளது கழுத்தில் மாட்டியவன் இரு உடல்கள் முயங்க சாத்தியமான எல்லா வழிமுறைகளையும் அவளோடு முயற்சித்தான்.

பனியன் கம்பெனி வேலைக்குச் சேரும் யோசனை சுசீலாவிற்கு உவப்பானதாயில்லை. மாலையில் ஒரு இட்லி கடை நடத்தலாமென்றாள். ஆட்டோவை விற்று வைத்திருந்த பணம் ஒரு இட்லிக் கடைக்குத் தேவையான பாத்திரங்கள், தள்ளுவண்டி போன்றவற்றை வாங்கியது போக அதிகப்படியாகவே இருந்தது. முதல் மூன்று மாதங்கள் நட்டப்பட்டாலும் பிரச்சினையில்லை என்றவாறு அவர்களது வீட்டின் அடுத்த தெருவில் ஒரு தெருக்கம்ப சோடிய விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கடையை ஆரம்பித்தனர். அவனது அச்சத்திற்கு மாறாக முதல் நாளிலிருந்தே வியாபாரம் நன்றாக இருந்தது.

பனியன் கம்பெனியில் வேலை முடிந்து தாமதமாக வீடு திரும்புபவர்கள், பெரிய கட்டிடங்களில் தங்கி வேலை செய்யும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், சுமைவண்டி இழுப்பவர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் போக கார்களில் வந்து கூட பார்சல் வாங்கிச் செல்லும் வாடிக்கையாளர்கள் பெருகத் தொடங்கினர். வியாபாரத்தை முடித்து பின்னிரவு நேரங்களிலே வீடு திரும்புவர். களைப்பு கண்ணிமைகளுக்கு சுருக்கிட்டதைப் போல உறக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். விடியலில் விழிப்பேற்படுகையில் அவள் மீது கைகளை படரவிடுவான். அவளும் அதற்காகவே காத்திருந்தவளாய் தனது உடலை தளர்த்தித் தருவாள். ஒரு குயவனைப் போல் அவளுடலை தனக்கானதாக வார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சில சமயம் அவன் உறங்கினாலும் மார்முடிகளுக்குள் அவளது விரல்களை நுழைத்து காம்புகளை வருடி அவன் காமத்தை விழித்தெழச் செய்வாள். இருவருக்குமிடையேயான ஈர்ப்பு சற்றும் குறையாமல் பல பெரும்பொழுதுகள் கழிந்தன.

தாஸிற்கு சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குச் செல்ல விசா கிடைத்தது. முகவர்களிடம் கொடுப்பதற்காக அவன் கேட்ட தொகையை சுசீலா மகிழ்ச்சியோடு கொடுத்தனுப்பினாள். இடைவெளியற்று காய்த்துக் கனிந்திருக்கும் அத்திப் பழங்களை பழந்தின்னி வௌவால்கள் ஒரே இரவில் சூறையாடிச் செல்வதைப் போல வாழ்வு தலைகீழாக மாறப்போவதை அறியாமல் அந்நாட்களை விஜயன் கழித்திருந்தான். சண்முகம் மதுரை பக்கத்தைச் சேர்ந்தவன். வெளிர் தேகத்தில் அடர் கரு நிறத்தில் முறுக்கிய மீசையும் தாடியும் தோள்பட்டை வரை நீண்ட முடியும் கூத்துக் கலைஞனைப் போன்ற உடல் மொழியையும் உடையவன். தனது நண்பர்களுடன் அறையில் தங்கி பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்து வந்தான். இரவு உணவை முடித்துச் செல்லும் அச்சிறு கூட்டத்தில் தனது உற்சாகமான உரையாடும் இயல்பால் தன்னைச் சுற்றியொரு கவர்ச்சி மையத்தை உருவாக்கியிருந்தான்.

சண்முகம் சுசீலாவை மதினி என்றழைப்பதும் இவன் அவளை தம்பி என்றழைப்பதுமாக இருவரின் உறவு தொடங்கியது. சண்முகத்தின் வரவு சுசீலாவிற்குள் ஒரு அதீத உற்சாகத்தை உருவாக்கியது. உணவு உண்ணும் போது சண்முகத்தின் தேவைகளை தன்முனைப்போடு அவள் நிறைவேற்றுவதைப் பார்த்து மற்றவர்களும் “மதினி எங்ககிட்டேயும் தட்டிருக்கு என்பார்கள்”. அவன் வரத் தாமதமானாலோ வராது போனாலோ விஜயனின் மீது ஏதேனும் குறை கண்டறிந்து எரிந்து விழத் தொடங்கினாள்.

images (32)

அவன் வாங்கும் காய்கறிகளின் தரம் மீது அவளுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படத் தொடங்கியது. அவன் வாங்கி வந்த இரண்டு கிலோ வெண்டைக்காயில் ஒரே ஒரு சொத்தை வெண்டைக் காயை தேடிக் கையிலெடுத்து அரை மணிநேரம் சண்டையிட்டாள். அன்றிலிருந்து அவளே மார்க்கெட்டுக்கு செல்லத் தொடங்கினாள். ஒரு முறை சண்முகமும் சுசீலாவும் மார்க்கெட்டில் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தான். அவனைக் கண்டதும் முகத்தில் எந்த அதிர்ச்சியையும் காட்டிக் கொள்ளாது “வாங்கண்ணே ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வராம தனித்தனியா வரீங்களே” என்ற சண்முகத்தைப் பார்த்து “எதுக்கு அவரு சொத்த காய்கறி வாங்கவா?” எனச் சிரித்தாள்.

ஒரு நாள் வியாபாரத்தை முடித்து இரவு பதினோரு மணி வாக்கில் வீடு திரும்பினர். மறுநாள் தேவைக்காக அரிசியையும், உளுந்தையும் அவள் பாத்திரத்தில் கொட்டி ஊற வைத்தாள். கை கால் முகத்தை கழுவிய விஜயன் அசதியில் பாயை விரித்து படுத்தான். சற்று நேரத்தில் விளக்கணைத்து அவனருகில் படுத்தவள் அவனை முத்தமிட ஆரம்பித்தாள். அவளை வாரியணைத்து தன் மீது அமர வைத்தான். மேலும் தீவிரமாய் அவள் தந்த முத்தங்களில் லயித்திருக்கையில் அவனது மீசையை விரல்களால் நீவினாள். பிறகு நாவை அவனது உதடுகளுக்குள் நுழைத்து துழாவி நிமிர்ந்தவள் மீசையை நன்றாக முறுக்கி அதை ஒரு கணம் ரசித்தவளாய் மீண்டும் முத்தமிட்டாள். அவள் மீசையை முறுக்கிய விதம் அவனுள் உறுத்தலை கிளப்ப அவளது பித்தேறிய கண்களை ஆழமாக நோக்கினான். அவளது பார்வைப் புலன் தன்னை பிறிதொரு நபராய் நுகர்வதை உணர்ந்த வேளையில் அவளது கருவிழிகளின் இருண்மைகள் பிரதிபலிக்காத பிம்பம் சண்முகம் என்பதை அறிந்தான். அவனது பார்வையில் திகைப்படைந்தவள் அவன் மீதிருந்து இறங்கி அருகில் படுத்து விட்டாள். வெகு நேரம் இருவரும் உறக்கமில்லாமல் பாயில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர்.

மறுநாள் காலை சலூனுக்குச் சென்றவன் மீசையையும் தாடியையும் மழித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். சுசீலா அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கண்ணாடியைக் கையிலெடுத்து ஆராய்ந்தவனுக்கு மீசையற்ற தனது முகத்தில் மேலுதடு தடிப்பாகவும் மூக்கு சற்று நீளமாகவும் இருப்பதாகத் தோன்றியது. மொத்தத்தில் அவன் முகம் விகாரமாக காட்சியளித்தாலும் அவனுள் ஏதோ குரூர மகிழ்ச்சி மட்டும் தங்கியது. அன்றிரவு சாப்பிட வந்த சண்முகத்தை அவன் கண்டுகொள்ளவில்லை. “என்ன அண்ணே மீசையை வழிச்சுட்ட” என்றவனை நிமிர்ந்து அவனது முறுக்கிய மீசையையும் கண்களையும் அவன் பார்த்த பார்வையில் ஏதோ திகைப்படந்தவனாய் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். அதன் பிறகு சுசீலா அவனிடம் தேவையில்லாமல் சண்டையிடுவதில்லை.

2

அவர்கள் வசித்த தெருவிலிருந்து இரண்டு தெருக்கள் தள்ளியிருந்த ஒரு பெண்கள் விடுதியில் மாதவி தங்கியிருந்தாள். கணவனை விட்டு பிரிந்த பெண்கள், கடன் தொல்லையால் வாழ்வை அடகு வைத்த குடும்ப பெண்கள் என துர்விதிகளால் சூழப்பட்டவர்கள் அவ்விடுதியில் தங்கி பனியன் கம்பெனிகளில் வேலை பார்த்து வந்தனர். பலரிடம் கடன் பெற்று கடைகளில் விற்கும் விசில்களை வாங்கி தீயிட்டுக் கொழுத்தும் விநோத பழக்கமுடையவளாய் மாதவியைப் பற்றி ஏற்கனவே அவள் அறிந்திருந்தாள். இருவருக்குமிடையே நட்பு முகிழ்த்த பின் ஒரு தருணத்தில் இதைக் குறித்து அவளிடம் கேட்டதற்கு செவிகளில் எந்நேரமும் ஒலிக்கும் விசில் சத்தத்தை வேறு எப்படி நிறுத்துவது என்று எதிர் வினா தொடுத்தாள். சில வேளைகளில் தனது கைகளில் இருக்கும் ஊசி துளைத்த வடுக்களிலிருந்து சிற்றெறும்புகள் வெளியேறுவதாக அவளிடம் காட்டுவாள். அவ்வடுக்கள் அப்பேருந்து நடத்துனனால் ஏற்படுத்தப்பட்டவை. அவளை சுயநினைவிழக்கச் செய்து எத்தனை பேர் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள் என்ற கணக்கு ஒவ்வொருவரிடமும் வேறு மாதிரியாய் இருந்தது.

ஒரு முறை காய்கறி வாங்கச் சென்றவள் மாதவியை அழைத்து வந்தாள். கையில் பையோடு நின்றிருந்த மாதவியைக் கண்டு விஜயன் புரியாமல் விழித்திருக்க சுசீலா அவனை ஏக்கத்துடன் பார்த்து கெஞ்சும் குரலில் “இனிமே இவள் இங்கேயே தங்கட்டும்” என்றாள். அவன் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்த மாதவியை உள்ளே அமர வைத்துவிட்டு அவனை திண்ணைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். விடுதி முதலாளியை மாதவி அடித்து விட்டதால் அவரது மனைவி இரவு அவளை வெளியே தள்ளி மறுபடியும் விடுதிக்குள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று கூறிவிட்டதாகச் சொன்னாள். இரவு முழுதும் மாதவி விடுதியின் வெளியே சாலையோரத்தில் அமர்ந்துவிட்டு பகலில் பையுடன் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறாள். காய்கறி வாங்கி வரும் வழியில் அவளைக் கண்டதாகவும் பரிதாபமாக இருந்ததால் நமக்கு ஒத்தாசையாக இருக்கட்டுமென்று அழைத்து வந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அரைமனதுடன் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். மாதவி பையை தலைக்கு வைத்தவளாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏதோ தனது சொந்த வீட்டில் உறங்குவதைப் போல் ஆசுவாசமாக உறக்கத்திலிருந்தவளை விரட்ட மனமில்லாது அவளது குடும்பத்தைப் பற்றிக் கேட்டான். பெரம்பலூரைச் சேர்ந்தவள். ஒரு தனியார் பேருந்து நடத்துனனை விரும்பி அவனோடு வந்திருக்கிறாள். திருப்பூரில் ஒரு அறையில் போதை ஊசியேற்றி அவனும் உடன் நால்வரும் மூன்று நாட்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். பிறகு அவளது நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு அவன் கிளம்பிவிட்டான். பைத்தியம் போல் அழுதவாறு திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தவளை விடுதி முதலாளியின் மனைவி இரக்கப்பட்டு விடுதியில் தங்க வைத்திருக்கிறாள். விடுதி வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே தங்கியிருந்தவளை முதலாளி ஆசையுடன் முயற்சிக்க இவள் தனியாய் அழைத்துச் சென்று அவன் தந்த முத்தங்களை ஏற்றுக் கொண்டு பிறகு அவனது விதைப் பையிலே முழுபலத்துடன் மிதித்திருக்கிறாள்.

காந்தத்தின் எதிர் துருவங்களாய் இருந்த அவர்களது உடல்களுக்கிடையே ஒரு விலக்கு விசையாய் மாதவியின் வருகை அமைந்தது. அவர்களது சிறிய அந்த அறையில் அவன் இடது ஓரத்திலும் நடுவில் சுசீலாவும் வலது ஓரத்தில் மாதவியும் படுத்தனர். உறவற்ற நாட்கள் அவனை ஏக்கத்தின் கொதிநிலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. நாட்கள் வாரங்களாய் கடந்தன. பிறிதொரு நாள் பகல் முழுதும் இரவிற்காக ஏங்கியிருந்தான். படுக்கைக்கு சென்ற பின் சற்று நேரமானதும் மெதுவாக தலையைத் தூக்கி மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனப் பார்த்தான். தலைவிரி கோலமாய் நிலை குத்திய கண்களுடன் ஓட்டுக் கூரையை வெறித்தபடி அவள் அமர்ந்திருந்தாள். உறக்கம் வராமல் அமர்ந்திருக்கிறாளோ என்றெண்ணியவன் மேலும் அரை மணி நேரம் காத்திருந்தான். மறுபடியும் அவள் என்ன செய்கிறாள் எனப் பார்த்தான். முதலில் என்ன நிலையில் இருந்தாளோ அந்நிலையிலே சிலையானவளைப் போல் அமர்ந்திருந்தாள். அவனை நோக்கி திரும்பி படுத்திருந்த சுசீலா உறங்கியிருக்கப் போகிறாள் என அவளது கீழுதட்டை விரல்களால் இழுத்தான். லேசாக முகம் மலர்ந்து கண்களை திறந்து பார்த்தாள். அவளது சேலையை ஒதுக்கி கொங்கைகளைச் சீண்டினான். அவனது கையைத் தட்டிவிட்டவள் மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனத் திரும்பிப் பார்த்தாள். குருதித் தாகமெடுத்த பிடாரியாய் ஓட்டிலிருந்து இறங்கி வரப் போகும் யாருக்காகவோ அவள் காத்திருந்தாள். வெகு நேரம் அவள் உறங்குவதற்காக காத்திருந்த இருவரும் உறங்கிவிட்டனர். விடியலுக்கு முன் விழிப்பேற்பட்டு மாதவியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் அஞ்சியதைப் போல் இல்லாமல் உறங்கியிருந்தாள். சுசீலாவின் அருகே தவழ்ந்து சென்று அவளை சேர்த்தணைத்தான்.

உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவள் அவனை மார்போடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்டாள். பிறகு இருவரும் முத்தமிட்டவாறு காய்ந்த சருகுகளின் மீது ஓசையெழும்பாமல் நடக்க முயற்சிப்பவர்களாய் மிகப் பொறுமையாய் ஆடைகளைக் களைந்தனர். மாதவி விழிக்கக் கூடுமென்ற பதைபதைப்பு காமத்தில் மேலும் கிளர்ச்சியைக் கூட்டியது. எவ்வளவு தழுவியும் திகட்டாத உடல்கள் உச்சத்தை நோக்கி அவர்களை இழுத்துச் செல்ல சுசீலாவிற்குள் நுழைந்து நுழைந்து மீண்டான். பிரக்ஞையின் சிறு விழிப்பில் எதேச்சையாய் அவர்களிருவரும் பார்வையைத் திருப்ப கண்களை அகலத் திறந்தவாறு மாதவி அவர்களை வெறித்திருந்தாள். பிடரியில் அறைந்தாற் போன்ற அதிர்ச்சியோடு வெட்கமும் சேர சுசீலாவின் மீதிருந்து தாவி அவனது பாயில் விழுந்தான். தான் நிர்வாணமாய் இருப்பது உறைக்க கைகளால் துழாவி சுருட்டி வீசப்பட்டிருந்த கைலியை எடுத்து இடுப்பின் மீது போர்த்திக் கொண்டான்.

images (33)

விடிந்தபின் அன்றைய வேலைகளில் அவர்கள் மூழ்கியிருக்க மாதவி ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். காலை உணவிற்கான தயாரிப்பில் இருந்த சுசீலாவிடம் நேற்றைய இரவின் இயலாமையை அவன் முறையிட அவள் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். மாதவி அங்கு தங்கியிருப்பதை அவன் சகித்துக் கொள்ள எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. முதலில் அவர்களுக்குள் தன்னிச்சையாக எழும் இச்சைகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவள் எப்போதும் சவக்கலை கூடிய முகத்தோடு அலைந்தாள். எவ்வித உணர்ச்சிகளையும் வெளிக்காட்டாதவளாய் அவள் இயல்பு மாறியிருக்க அந்த முகத்தசைகளும் தனது இயல்பை மறந்து இறுகி எலும்போடு உறைந்திருந்தன. அவர்கள் சொல்லும் வேலைகளை எவ்வித சலனமும் இல்லாமல் செய்வாள். ஆனால் அவை அவர்களால் சமாளிக்கக் கூடிய வேலைகள் தான். நள்ளிரவில் வீடு திரும்பி அவர்கள் உறங்க அவள் உறக்கமில்லாமல் வெறுமனே உட்கார்ந்திருப்பாள். சில சமயம் படுத்தவாறு கண்களைத் திறந்திருப்பாள். சூரியன் முதல் கிரணங்களை வெளிவிடும் தருணத்தில் மெல்ல உறக்கத்திற்குள் நழுவும் அவள் மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு கண்விழிப்பாள்.

மாதவி அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விஜயனும் சுசீலாவும் உறவு கொள்ளாமல் நாட்களை கழித்தனர். அவன் குறைபட்டுக் கொண்ட அளவு சுசீலா பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. அவர்களுடைய வேலையின் ஒவ்வொரு பகுதிகளையும் அவள் மாதவிக்கு நேர்த்தியாக சொல்லித் தர அனைத்தையும் அவள் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டாள். சுசீலாவின் கேள்விகளுக்கு அவள் செவியைத் தாண்டாத ஓசையளவில் பதில் தருவாள். மற்றபடி அவள் நடவடிக்கைகளில் எவ்வித மாற்றமும் இல்லை.

கடையில் விஜயனது வேலை சாப்பிடுபவர்களின் இட்லி தோசைகளை கணக்கு வைத்துக் கொள்வதும், சாப்பிட்டதற்கு காசு வாங்கி கல்லாவில் போடுவதுமாக சுருங்கியது. சுசீலா சமையலைச் செய்ய மாதவி சாப்பிடுபவர்களின் தேவைக்கேற்ப பரிமாறினாள். அவளை சிரிக்க வைக்க சண்முகம் செய்த முயற்சிகளை சற்றும் கவனத்தில் கொள்ளாது தனது வேலையில் மட்டும் அவள் குறியாயிருந்தாள். சண்முகம் அவனது வீண்சேட்டைகளால் தற்போது வெறுப்பேற்படுத்தும் கோமாளியாகத் தோன்றினான். இதை சுசீலாவிடம் குறிப்பிட்டு உற்சாகமாய் அவன் பேச அவள் காதில் வாங்காதவளாய் சென்றாள்.

சில நாட்களாக சண்முகத்தின் நடவடிக்கைகள் ஏதோ அர்த்தம் பொதிந்ததாகத் தோன்றின. அவன் அறிய முடியாத சமிக்ஞைகளை சுசீலாவிற்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தான். காய்கறி வாங்கி திரும்பி வரும் வழியில் தொலைவில் இவளோடு பேசிவந்தவன் அடுத்த தெருவில் மறைவதை தேநீர் கடையிலிருந்து பார்த்தான். சுசீலா தினமும் காலையில் மார்க்கெட் செல்லும் முன் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்வதில் சற்று அதிக நேரத்தை செலவழித்தாள். எரிச்சல் எல்லை மீறிய ஒரு நாள் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தவளை நோக்கி “நீ எதுக்கு இப்படி சிங்காரிக்கிறன்னு தெரியுது” என்றான். முகத்தில் எவ்வித மாறுதலையும் காட்டாமல் சிரித்தவாறே அவனையும் உறக்கத்திலிருந்த மாதவியையும் பார்த்தாள். மெதுவாக அவனருகில் வந்தவள் அவனைச் சுவரோடு சேர்த்துத் தள்ளி தனது புட்டத்தை அவன் தொடையிடுக்கில் பொருத்தி உரச ஆரம்பித்தாள். சிலிர்த்துக் கிளம்பிய குறியை சற்று நேரம் வெறித்தவள் பாயேதும் விரிக்காமல் அவனை படுக்க வைத்து ஒரு கையில் அவனது சட்டை பொத்தான்களை கழட்டியவாறு மறு கையால் தனது ஆடைகளை களைய ஆரம்பித்தாள். அவன் திகைப்புடன் மாதவியை திரும்பி பார்த்தான். அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். சற்று நேரத்தில் அவர்களைச் சுற்றி ஆடைகள் இரைந்து கிடக்க இருவரும் நிர்வாணமடைந்தனர். அவளது உதடுகளை அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து தொடை வழியாக கீழிறக்கி மீண்டும் அடிவயிறென வட்டமாக படரவிட்டாள். கதிரறுவாளைக் கொண்டு அறுக்கப் போவதைப் போல் அவனது புடைத்த குறியை இடது கையால் பிடித்தவள் ஆட்டுக் கல்லில் குளவியைப் போல் சுழற்றினாள். பிறகு அனைத்தும் ஒழுங்காய் இருப்பதைப் போல் தலையை ஆட்டியவள் தனது யோனியின் வாயிலில் அவன் குறியை மேலும் கீழுமாக தேய்த்தாள். அவன் முனக ஆரம்பித்தான். அதையே மீண்டும் மீண்டும் செய்தவள் ஆள்காட்டி விரலை அவன் உதட்டின் மீது வைத்து முனகலை நிறுத்தினாள். பிறகு அவனது குறியின் நுனி லிங்கத்தை மட்டும் உள்ளே அனுமதித்து இடுப்பை சுழற்றி ஒரு முழுவட்டமடித்தாள். பிறகு ஒவ்வொரு அங்குலமாக பக்குவமாக உள்ளே அனுமதித்தவள் மெல்ல மெல்ல வேகமெடுத்தாள். அவனது உடலின் அனைத்து மயிர்க்கால்களும் காமத்தில் சிலிர்த்தன. அறையின் ஒவ்வொரு பொருட்களும் பார்வையிலிருந்து மறைய ஆளரவமற்ற ஒரு வெண்பனிப் பிரதேசத்தில் பிரவேசித்தவன் பின் நிகழ்ந்ததையேதும் அறியாது உடல் வலியோடு உறங்கிப் போனான்.

கண்விழிக்கையில் இடுப்பில் பெரும் சுமையேற்றியதைப் போன்ற வலியை உணர்ந்தான். சமையலறையில் ஆவி மேலெழும்பிய சோற்றுச் சட்டியை கரித்துணியால் பற்றிக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்த மாதவி அவன் முனகல் ஒலியைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் பார்வையைத் தவிர்த்து வலது புறம் திரும்ப அவனது கைலியும் சட்டையும் தரையில் சுருண்டு கிடந்தன. தலையை தூக்கி இடுப்பிற்கு கீழே பார்த்தவனின் விந்துக் கறை படிந்த குறி ஒரு மிளகாயளவு சுருங்கிக் கிடந்தது. பதறியெழுந்து கைலியை கட்டிக் கொண்டான்.

ஒரு செம்பில் தண்ணீரை எடுத்துச் சென்று சுசீலா எங்கு சென்றிருப்பாளென யோசித்தவாறு முகத்தைக் கழுவினான். துண்டால் முகத்தை துடைக்கையில் அவனது தட்டில் சோறும் சாம்பாரும் காத்திருந்தன. மாதவி அவளது தட்டிலும் சாப்பாட்டை போட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். சோற்றில் கைவைக்க தீக்குள் விரலை விட்டது போன்ற சூட்டினால் திடுக்கிட்டவனை மாதவி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு சாப்பாட்டைத் தொடர்ந்தாள். மின்விசிறியின் வேகத்தை அதிகரிக்கச் செய்து சோறு ஆறக் காத்தருந்தான். ஆவியடங்கிய சோற்றைப் பிசைந்து ஒரு கவளத்தை வாயிலிட மாதவியின் சாம்பார் புளிக்குழம்பை விட கூடுதல் புளிப்பாய் இருந்தது. அவளிடம் சுசீலா எங்கே எனக் கேட்க சோற்றை மென்றவாறு தலையை குறுக்காக ஒரு முறை ஆட்டினாள். நிமிடங்கள் பெருஞ்சுமையாய் அவன் மீது இறங்க சுசீலா இல்லாத மாலை நேரம் குழப்பத்தின் புகைமூட்டத்திற்குள் அவனை இழுத்துச் சென்றது.

அன்று அந்த நகரத்தில் கவிந்த இரவு அவன் வாழ்வில் படிந்த இருண்மையாய் இறுதி வரை தங்கிவிட்டது. நான்காவது நாளாக வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடந்தான். சுசீலா அவனை நீங்கிய நாளில் அரைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த புளித்த மாவின் வாடை அந்த அறை முழுதும் நிரம்பி மது அருந்தியவனாய் அவனை நினைவிழக்கச் செய்தது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை மட்டும் மாதவி சோற்றை ஆக்கி உண்டாள். தட்டில் அவள் வைத்த சோற்றை இரண்டு கவளங்களுக்கும் மேல் உண்ண முடியாமல் குன்மம் வந்தவனைப் போல் விஜயன் சுருண்டு கிடந்தான். மாதவியிடம் சாம்பல் நிறப்பூஞ்சை படர்ந்த அப்புளித்த மாவை குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டச் சொன்னான்.

பத்து நாட்கள் கழிந்த பின் அவனது உணவுக்குழாய் சற்று கூடுதலான உணவை அனுமதித்தது. இரண்டு வாரங்கள் கடந்ததும் கொஞ்சம் உடலும் மனமும் தேறி ஏதோ ஒரு வேகம் எழ மாதவியிடம் மீண்டும் கடையை ஆரம்பிப்போம் என்றான். மாதவியின் சமையல் திறன் மீது தீவிர ஐயம் தன்னுள் இருந்தாலும் வேறு வழியும் தெரியவில்லை. உணவு உட்கொண்ட பின் முகத்தில் வெறுப்புடன் சுசீலாவை விசாரித்தவர்களுக்கு உடல் நலமில்லாமல் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்ற பதில் கிடைத்தது. அதைக் கேட்டவர்களின் முகபாவம் ஒருவித கேலித் தனத்தைக் காட்டிச் சென்றதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மாதவி ஏன் சாம்பாரில் அவ்வளவு புளியைச் சேர்த்தாள் என அவனால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் வாட்ச்மேனாக வேலை செய்யும் அவனது ஊர்க்கார கிழவர் ஒருவர் “தம்பி இந்த சாம்பார இப்படியே சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தேனா என் வாயும் புளிச்சு சூத்தும் புளிச்சுப் போயிரும்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

ஒரு மாதம் மீண்டும் கடையை நடத்தியிருப்பர். ஊருக்குப் புதிதாய் வந்த யாரோ இருவர் மட்டும் வெறுப்போடு உணவருந்திச் சென்ற அன்றிரவோடு கடை மூடப்பட்டது. சுசீலா அவர்களது சேமிப்பிலிருந்து ஒரு ரூபாயைக் கூட எடுத்துச் சென்றிருக்கவில்லை. எந்த வேலைக்கும் செல்லாமல் ஒரு மாதம் திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தான். பிறகு இரண்டு மாதங்கள் ஒரு டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் ஒரு நாளைக்கு பத்து மணிநேரம் பனியனை மடித்து வைக்கும் வேலை. சுறுசுறுப்பற்ற அவனது வேலையால் எரிச்சலடைந்த கண்காணிப்பாளர் அவனை விட ஒரு கிழவி அதிக எண்ணிக்கையில் பனியனை மடித்து வைப்பாள் என்று திட்டிய அன்றோடு அந்த வேலையும் நிறைவுற்றது.

மாதவியும் அவனும் தனியாய் ஐந்து மாதங்கள் அவ்வீட்டில் வசித்திருப்பர். ஒரு பெண்ணோடு தனித்திருக்கும் போது எழ வேண்டிய எந்த இச்சையும் அவனுக்குள் ஏற்படவில்லை. சோற்றைத் தட்டில் கொட்டி அவன் முன் நீட்டுவதற்கும் மேலாக அவனுடன் உறவிற்கான எந்த முனைப்பும் அவளிடம் இல்லை. சில நாட்களாகவே ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவனுள் தீவிரமாக எழத் தொடங்கியது. மாதவியை என்ன செய்வதென்ற குழப்பம் எழ அவளையும் அழைத்துச் செல்லலாமென முடிவெடுத்தான்.

3

தனது தம்பி மகன் பாபுவின் மூன்றாவது பிறந்த நாளன்று மாதவியோடு புதுக்கோட்டை அருகில் உள்ள தன் சொந்த ஊரான வம்பனுக்குத் திரும்பினான். வாசலில் அவர்களைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா ஏதும் பேசாமல் அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றாள். என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் வீட்டுத் திண்ணையில் அவன் அமர மாதவியும் அவனருகில் அமர்ந்தாள். வீட்டிலிருந்து வெளிவந்த அவன் தம்பி “வாங்கண்ணே” என்று அழைக்க தம்பி மனைவி இருவரையும் அழைத்தவாறு செம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். உள்ளே அவன் மகளும் தம்பி மகனும் விளையாடும் ஓசைகள் கேட்டன. அரை மணி நேரம் கழிந்த பின் வீடு திரும்பிய அம்மா அவனது அப்பாவும் மனைவியும் புகைப்படங்களாய் மாட்டப்பட்டிருந்த சாமியறைக்கு அழைத்துச் சென்று திருநீறு பூசிவிட்டாள். தம்பியின் பிறந்த நாளிற்காக வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளியாய் இருக்குமென மகள் அவர்களை வேடிக்கை பார்த்திருக்க விஜயனின் அம்மா அவளிடம் அவனை அப்பா என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். அவள் மருட்சியான விழிகளால் அவனையும் சித்தப்பாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள்.

வீடும் சொந்த ஊரின் முகங்களும் முதலில் அவனுக்கு ஆசுவாசத்தையே அளித்தன. முதல் நாளில் உணர்ந்த சங்கடமான அந்நியத் தன்மை மெல்ல மெல்ல மறைய தோட்ட வேலைகளுக்குள் தன்னை கரைத்துக் கொண்டான். பாபுவிடம் அவனை பெரியப்பா என்று அழைக்குமாறு தம்பி சொல்லித்தர அவனுடைய மகளும் அவனை பெரியப்பா என்றே அழைத்தாள். எப்போதும் உறைந்திருக்கும் மாதவியின் முகத்தசைகள் குழந்தைகளுடன் இருக்கையில் தளர்வுறத் தொடங்கியது. அவளது கழுத்தில் தாலி இல்லாததைப் பற்றி அம்மா அவனிடம் வினவ சொல்வதற்கு பதிலற்றவனாய் விழித்தான். அன்று முகூர்த்த நாளாயிருந்ததால் ஒரு மஞ்சள் கயிறை அவன் கையில் தந்து மாதவியின் கழுத்தில் கட்டச் சொன்னாள். கோவில் பூசாரியிடம் திருநீறு பூசிக்கொள்ள நெற்றியைக் காட்டுவது போல் மாதவி அவனிடம் தலையை நீட்டினாள். வீட்டில் புது மணப்பெண்ணுக்கான மரியாதையோடு அவள் நடத்தப்பட்டாள். வீட்டு வேலைகளை அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பார்த்துக் கொள்ள அவள் குழந்தைகளுடனே பொழுதைக் கழித்தாள். சில தருணங்களில் புன்னகைக்கான தடயங்கள் முகத்தில் தெரிய முன்னிரவில் உறங்கி விடியலில் கண் விழிக்கும் சராசரி வாழ்க்கைக்குள் அவள் நுழைந்தாள்.

வாழ்வு சிக்கலற்றுச் செல்வதாய் தான் தோன்றியது தம்பி மனைவி அவன் மீது காரணமற்ற வெறுப்பை உமிழும் வரை. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு சிங்கப்பூரிலிருந்து விடுமுறைக்கு வந்த தாஸின் மூலம் ஏற்கனவே வீட்டில் முழுவிவரமும் அறிந்திருந்தனர். ஒரு பெண்ணுடன் ஊர் நீங்கி வேறொரு பெண்ணுடன் வீடு திரும்பியதைப் பற்றி தம்பியிடம் அவன் மனைவி ஏளனமாய் பேசியது எதேச்சையாக அவன் காதில் விழுந்தது. அவள் மூலம் தான் ஊர் முழுதும் அச்செய்தி பரவியிருந்தது. தேநீர்க் கடையில் தேநீர் அருந்தும் போது நாற்பது வயதாகியும் திருமணமாகாத வழுக்கைத் தலையனான மாரிமுத்தை மற்றவர்கள் ஏளனம் செய்ய “அதுக்கெல்லாம் மாப்ள மாதிரி திறமை வேணும்யா ஒன்னு போனோன லபக்குன்னு இன்னொன்னோட ஊரு வந்து சேந்தாப்பலேலே” என்று பதிலளித்தான். சில நாட்களுக்குள் ஊரார் நாவுகளுக்கு சுவாரசியமான கேலிப் பொருளாய் அவன் மாறிப் போனான்.

ஆமை தன் ஓட்டிற்குள் தலையை இழுத்துக் கொள்வதைப் போல் அவன் வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடக்க அவனுக்குத் தோதாய் பருவ மழையும் பெய்யத் தொடங்கியது. சண்முகத்தின் நினைவுகள் அவனை ஆக்கிரமிக்க இடைவெளியில்லாமல் பெய்த மழையினூடே சுசீலாவோடு அவன் முயங்கும் பிம்பங்கள் அவனை அலைக்கழிக்கத் தொடங்கின. தனது ஆண்மை அவனிடம் தோற்றுவிட்டதாய் எழுந்த எண்ணங்களுக்குள் உழன்றவனிடம் வெறுப்பு ஒரு புதர்ச் செடியாய் மண்டியது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு மழை நின்ற வானில் சூரியன் இதமான ஒளியை பரப்பிய அக்காலையில் வீட்டின் கொல்லைப் புறம் அமர்ந்திருந்தான். வேலியில் காட்டாமணக்குச் செடிகள் அரக்கு நிறக் கொழுந்திலைகளை துளிர்த்திருக்க தரை முழுதும் குப்பை மேனியும் கீழாநெல்லியும் பச்சைப் போர்வையாய் படர்ந்திருந்தன. கிணற்றுக்குள்ளிருந்து இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் ஆகாயத்தை நோக்கிச் சிறகடித்தன. அவன் மகள் பாபுவிடம் ரயில் பூச்சியென கருப்பு அட்டைகளை காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஆயிரத்திற்கும் மேலான உடல்கள் அம்மணமாய் பிணையும் ஒரு நரகமாய் கருப்பு அட்டைகள் அவ்விடந்தோறும் புணர்ந்து திரிந்தன. ஒன்றின் மீதேறி சவாரி செய்வதைப் போன்ற அதன் புணர்ச்சி சுசீலாவையும் சண்முகத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுறுத்தியது.

அன்றிரவு கதவின்றி திரைச்சீலை மட்டும் மறைப்பாயிருந்த அவர்களது அறையில் மாதவி உறங்கியதும் திரைச் சீலைக்குப் பின் நிழல்களாய் தெரியும் ஆட்களின் நடமாட்டம் ஓய காத்திருந்தான். விளக்கணைக்கப்பட்டதும் இரையை நெருங்கும் இரவாடியின் லாவகத்தோடு மாதவியின் அருகில் சென்றவனை ஏளனம் செய்யும் புன்னகை சண்முகத்திடம். மெதுவாக மாதவியின் அருகே சம்மணமிட்டவன் அவளது புடவையை உருவ அவள் திடுக்கிட்டு விழித்தாள். அக்கண்களையோ முகபாவத்தையோ கவனிக்க விரும்பாதவனாய் அவளது மேற்சட்டையின் கொக்கியை அவிழ்த்தான். விட்டத்தை நோக்கி படுத்திருந்த அவளது முலைகள் பக்கவாட்டில் சரிந்து கிடந்தன. பிறகு பாவாடை நாடாவை தளர்த்தி அதை இடுப்பின் மேலாக சுருட்டினான். சண்முகத்தின் ஆலிங்கனத்தில் கிறங்கிய சுசீலாவின் முனகல் அவன் செவிகளுக்குள் ஒலித்தது. மாதவியின் உடலை தனக்குத் தோதாய் வளைக்க அவள் மரக்கட்டையைப் போல் கிடந்தாள். கலவியின் உச்சத்தில் சுசீலாவின் முனகல் அலறலாய் உருமாற இன்னும் உச்சத்தை எட்டாத சண்முகத்தின் இயக்கம் அவளுள். விஜயனது உடலின் ஒவ்வொரு சிறுநாளங்களிலும் வெறுப்பில் தோய்ந்த காமம். தன்னுள் பீறிட்டெழும் விரசத்தின் இறுதித் துளியையும் இறக்கி விடும் வெறி கொண்டவனாய் அவன் மாதவிக்குள் . அவளது உணர்நிலைகள் தனது நினைவுச் சேகரத்தின் மின்னதிர்வுகளை நரம்புகளுக்கு கடத்த கைகால்கள் அசைவுறா மயக்க நிலையை மீண்டும் மாதவி அடைந்தாள். ஆனால் தாளவியலாத வலியை இம்முறை உணர்ந்தாலும் தனது இச்சைக்கு கட்டுப்படாத உடலுறுப்புகள் தன்னிலிருந்து முளைத்த தாவரங்களாயிருக்கக் கூடுமோவென்ற அச்சம் அவளுக்குள். கீறல் விழுந்த மரப்பட்டைகளிலிருந்து வழியும் பிசினைப் போல் அவளது நிதம்பத்திலிருந்து நிணநீரையொத்த திரவம் வழியத் துவங்கியது. அதிலிருந்து கிளம்பிய பூஞ்சை படர்ந்த புளித்த மாவின் வாடை அவ்வறை முழுதும் சூழ்ந்தது. அந்த துர்மணம் விஜயனை கிறுகிறுக்க வைத்தாலும் சண்முகத்தையும் சுசீலாவையும் பழிதீர்க்கப் போவதான எண்ணத்தோடு உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியலில் பாதி திறந்த கண்களுடன் அவன் விழித்திருக்க அறைக்குள் நுழைந்த அம்மா திடுக்கிட்டவளாய் வெளியேறினாள். அவன் திரும்பி மாதவியைப் பார்த்தான். ஆடை களைந்த நிலையிலே உறங்கியவளின் கூபக மயிர் அடர்ந்த தொடையிடுக்கு அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க அவளது ஆடையை சரிசெய்து விட்டான். மாதவியின் முகத்தசை மீண்டும் எலும்போடு உறைய அவளின் கண்கள் எதிரில் நிற்பவரின் தசைகளை ஊடுருவி சூன்யத்தில் நிலை கொண்டன. அவளது மாற்றத்தை முதலில் உணர்ந்த குழந்தைகள் அவளிடம் நெருங்கத் தயங்கினர். இரவு மாதவி உறங்கிய பின் அறைக்குள் சென்று படுத்தவன் அவளைத் தீண்டக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடோடு உறங்கினான். உறக்கம் கனவிற்குள் அழைத்துச் செல்ல விடுதியின் அரை இருளான ஒரு தாழ்வாரத்தில் நின்றான். அவன் மட்டும் தனித்து நின்ற அத்தாழ்வாரத்தின் இடப்புறத்தில் ஒரு பெருஞ்சுவரும் வலப்புறத்தில் வரிசையாய் மூன்றிலக்க எண்களைக் கொண்ட அறைகளும் இருந்தன. மூடியிருந்த ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துச் சென்றவன் ஒளி கசிந்து வந்த லேசாக கதவு திறக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையின் முன் நின்றான். உள்ளிருந்து கலவியின் முனகல் அவன் காதில் விழ பூனையைப் போன்று மெதுவாய் கதவைத் திறந்து தலையை மட்டும் உள்ளே நுழைத்து எட்டிப் பார்த்தான். வட்ட வடிவக் கட்டிலில் இடுப்பிற்கு வாட்டமாய் ஒரு தலையணையை வைத்தவாறு சுசீலாவினுள் சண்முகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். எண்கோண வடிவிலிருந்த அவ்வறையின் சுவர் முழுதும் கண்ணாடிகள் பதிக்கப்பட்டிருந்ததால் பிம்பங்களின் முடிவிலா ஆழத்திற்குள் அவர்கள் புணர்ந்தவாறிருந்தனர். விழிகளை மூடி இயங்கிக் கொண்டிருந்த சண்முகத்தை சுசீலா இமைகளை திறக்கச் செய்து கதவிடுக்கின் வழி தலையை மட்டும் நுழைத்தவாறிருந்த அவனை நோக்கி ஆள்காட்டி விரலை நீட்டினாள். இருவரின் பார்வையாலும் திகைப்புற்றவனை நோக்கி கண்ணாடிகள் நொறுங்கச் செய்யும் ஒரு அகோரச் சிரிப்பைச் சிந்தி கலவியில் வேகமெடுத்தனர். திடுக்கிட்டு அவன் விழிக்க மாதவியின் மெலிதான மூச்சொலி அறை முழுதும் நிரம்பியிருந்தது. படபடப்பு அடங்கிய மறுநிமிடமே மாதவியின் மரக்கட்டை போன்ற உடலோடு உன்மத்தம் பிடித்தவனாய் இணைசேர்ந்தான். அவளது நிதம்பத்திலிருந்து பரவிய துர்மணம் மேலும் அடர்த்தி மிகுந்ததாய் அவ்வறையைச் சூழ உச்சத்தை அடைந்த பின் ஆடைகளால் அவளது அங்கங்களை மூடியபடி மீண்டும் உறங்கிப் போனான்.

அவனது கனவுகளில் சுசீலாவும் சண்முகமும் முயங்கித் திரிய கனவுகளை வெல்லும் வழி தெரியாது வெறிப்பிடித்தவனாய் அவன் மாதவியப் புணர முதலில் அவர்கள் அறையில் பரவிய அந்த துர்மணம் வீடு முழுதும் பரவி எல்லோர் கண்களிலும் நோய்மையின் அறிகுறிகளைக் காட்டியது. மாதவி தனது எஜமானனால் வதையுறும் வளர்ப்பு மிருகமானாள். அவளது செவிகளில் மீண்டும் விசில் சத்தம் ஒலிக்கத் துவங்கியது. சிற்றெறும்புகள் ஊரும் தனது சருமத்தை நகங்களால் பிராண்டும் ஓசை எந்நேரமும் அவளிடமிருந்து ஒலிக்கத் தொடங்கியது. பகல் பொழுதுகளில் தனியாய் அமர்ந்து ஒரு நோட்டில் ஏதோ எழுதத் துவங்கினாள். அவள் கடவுளின் நாமத்தை நோட்டு முழுதும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாய் அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பேசிக் கொண்டனர். குழந்தைகளுடனான உறவையும் முறித்தவளாய் யாரும் அண்டமுடியா தன் மனதின் தனித்தீவின் இருட்குகைக்குள் தஞ்சமடைந்தாள். அவளிடம் நிகழும் மாற்றங்களை குழந்தைகள் உள்ளுணர்வாலே உணர்ந்திருந்தன. நான்கு பெரிய அளவு நோட்டைத் தீர்த்த பின் ஐந்தாவது நோட்டில் நாளும் பொழுதுமாய் எழுதியவள் அவற்றைத் தனது பெட்டியிலேயே பத்திரப்படுத்தினாள்.

நவம்பர் மாதத்தில் அந்த ஆண்டிற்கான தீபாவளி வந்தது. அவன் தம்பி அனைவருக்கும் புத்தாடைகளை எடுத்து வந்திருந்தான். நெருப்பு பூக்களாய் மலர்ந்து ஒளி வீசிய மத்தாப்புகளை குழந்தைகள் இரவு ஆசையாய் கொழுத்திக் கொண்டிருந்தனர். மாதவி பாபுவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மத்தாப்புக் கம்பிகள் காலை பொசுக்கிவிடக் கூடுமென அம்மா நீர் நிறைந்த வாளியொன்றை அருகில் வைத்தாள். குழந்தைகள் மத்தாப்பின் தீப்பொறிகள் மலர்ந்து முடிந்ததும் தண்ணீருக்குள் கம்பியை அமிழ்த்தி பிறகு அதை வீசியெறிந்தனர். தீப்பொறிகள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளித்ததோ அதே அளவு மகிழ்ச்சி சூடான கம்பியை நீரில் அமிழ்த்தும் போதும் குழந்தைகளுக்கு உண்டாகியது. ஒரே நேரத்தில் இரு விளையாட்டுகளை விளையாடும் உற்சாகத்தோடு அதை செய்து கொண்டிருந்தனர். மத்தாப்புக் கம்பிகளை நீரில் அமிழ்த்தும் போது எழுந்த சீறும் சர்ப்பத்தின் ஒலியை மாதவி ஏதோ பேரதிசயத்தைப் போல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் அம்மா இரைந்து கிடந்த மத்தாப்புக் கம்பிகளை சேகரிக்க பாபு ஓடி வந்து “எதுக்கு அப்பாயி”? என்றான். “இதை எடைக்குப் போட்டால் காசு தருவார்கள்” என்று சொன்ன அம்மா கொல்லைப் புறத்தில் பொருட்கள் பாதுகாப்பாய் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய அறையில் அவற்றை வைத்தாள். இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் அமர்ந்த பிறகு கிணற்றுக்குள் பறந்தன. பறவைகள் அனைத்தையும் காக்கா என்ற பொதுப் பெயரால் மட்டும் அறிந்திருந்த பாபு “கெணத்துக்குள்ள காக்கா போயிருச்சு” என்று கத்தினான். சிறிது நேரம் கழித்து படபடப்பான சிறகசைப்புகளோடு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்றுக்குள்ளிருந்து வெளியே பறந்து சென்றன. செங்கற்களால் பாவப்பட்டிருந்த கிணற்றின் உட்புறத்திலிருந்த சிறு பொந்தில் அவை வசிப்பதை விஜயன் பாபுவிடம் விளக்கினான். அதைப் பார்த்துவிட ஆசைப்பட்டவனை அவன் வேண்டாமென அழைத்து வர சிறிது நேரங்கழித்து கிணற்றை ஒட்டியிருந்த ஒரு கருங்கல்லின் மீது செங்கற்களை அடுக்கி கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்க்க முயன்றான். அம்மா அவனைத் திட்டியவாறு தூக்கி வந்தாள். அன்றிரவு படுக்கையில் மாதவிக்காக வெகுநேரம் காத்திருந்த விஜயன் அவளைத் தேடி கொல்லைப்புறம் சென்றான். கிணற்றுக்குள் எதையோ வெறித்திருந்த மாதவியை அவனது அழைப்புகள் எவ்விதத்திலும் சலனப்படுத்தவில்லை. விரக்தியுற்று மீண்டும் படுக்கைக்கு சென்று ஆழ் உறக்கத்திலிருந்தவனை எழுப்பிய மாதவி கிணறு வேறோர் உலகத்திற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை என்றாள். அது அவனது கனவில் சொல்லப்பட்டதை போன்றதொரு குழப்பத்தில் மீண்டும் விஜயன் உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியல் வழக்கமானதொன்றாய் இல்லை. பாயில் பாபுவைக் காணாமல் அனைவரும் தேட விஜயன் கொல்லைப் புறத்திற்குச் சென்றான். சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் துள்ளியபடி வட்டமடித்தன. உள்ளே பறக்க முயல்வதும் மீண்டும் கிணற்று மேடையில் அமர்வதுமான அதன் விநோத செய்கைகளால் கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான். நீரின் ஆழத்திற்குள் எதையோ தேடுபவனைப் போல் பாபு தலைகுப்புற மிதந்து கொண்டிருந்தான். அடித்தொண்டையிலிருந்து அலறியபடி அவன் பின்புறமாக சரிந்து விழ அம்மாவும் தம்பியும் ஓடி வந்து கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தனர்.

பாயில் கிடத்தப் பட்டிருந்த பாபுவின் உடலைக் காட்டியபடி தம்பி மனைவி மாதவியைக் கட்டிக் கொண்டு அழ மாதவியோ பிரமை பிடித்தவளாய் விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் இறப்பால் மாதவியின் சித்தம் கலங்கி விட்டதாக துஷ்டிக்கு வந்தவர்கள் பேசிக் கொண்டனர். ஆனால் அவளது கண்கள் அவ்வப்போது கூர் உளியாய் விஜயனுக்குள் இறங்குவதை யாரும் கவனித்திருக்கவில்லை. பாபுவை அடக்கம் செய்து பத்து நாட்கள் கடந்துவிட்டன. முன்பைவிட அதிவேகமாக நோட்டுகளில் எழுதிக் குவித்த மாதவி தானாகப் பேசியபடி கொல்லைப் புறத்தைச் சுற்றி வந்தாள். அவளது நடவடிக்கைகளால் கலக்கமடைந்த அவன் மகள் அப்பாயியின் சேலைக்குள் பறவைக் குஞ்சாய் ஒடுங்கிக் கிடந்தாள். மாதவியுடனான வன்புணர்வை அவன் நிறுத்தியிருந்தாலும் அவளது நிதம்பத்தின் துர்மணம் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. எங்கிருந்து இந்த துர்மணம் வருகிறதென அவன் தம்பி எதேச்சையாய் கேட்க இங்கிருந்து தான் என தனது பாவாடையை உயர்த்திக் காட்டியிருக்கிறாள். அவளது நோட்டை எதேச்சையாய் அம்மா படித்த அன்று மாதவியின் செய்கைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாத படி போனது. அந்நோட்டு முழுவதையும் வசைச் சொற்களாய் பயன்படுத்தும் பாலுறுப்புகளால் நிறைத்திருந்தாள். அவள் இதுவரை எழுதிக் குவித்த அனைத்து நோட்டுகளிலும் அவையே இருந்தன. அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா அவற்றை விஜயனிடம் காட்ட மாதவி அதில் எழுதியிருக்கும் அனைத்து வார்த்தைகளையும் உச்சஸ்தாதியில் அவனை நோக்கி பிரயோகித்தாள்.

4

மனப்பிறழ்வடைந்த மாதவியை இரண்டு மாதங்கள் வீட்டில் வைத்திருந்தனர். திடீரென ஆடைகளைக் களைந்தவாறு கூச்சலிடுவதும் எச்சிலை உமிழ்வதும் சரமாரியாக வசைச் சொற்களை பொழிவதுமாய் இருந்தவளை கயிற்றால் கட்ட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. அவன் மகளும் மாதவி பேசிய வசைச் சொற்களை தனிமையில் அமர்ந்து முனுமுனுத்தது அவனை மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளாக்கியது.

பௌர்ணமி நிலவு வீட்டில் வெறியாட்டம் ஆடிய மறுநாள் வாடகைக்கு ஒரு வண்டியை அமர்த்திக் கொண்டு ஏர்வாடியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். மாதவி தனது விரித்த கூந்தலால் முகத்தை மூடியவாறு சாதுவாக அவர்களோடு பயணித்தாள். முதல் நாள் அவள் ஆடிய பேயாட்டத்தினால் விளைந்த உடற்சோர்வா அல்லது காலையில் அவள் அருந்திய தேநீரில் தம்பி கலந்த மாத்திரையின் விளைவா எனத் தெரியவில்லை.

தர்காவின் முன் நின்ற வண்டியிலிருந்து இறங்க வெயில் சுளீரென அவர்கள் முகத்தில் அறைந்தது. தர்காவைச் சுற்றிலும் இளம்பச்சையாய் தழைத்திருந்த வேப்ப மரங்கள் நேசப் புன்னகையுடன் அவர்களை அழைக்க அருகே கடையிலிருந்து ஒருவன் மாதவியைக் கண்டதும் வேகமாய் அருகில் வந்தான். ஒரு மனநலக் காப்பகத்தின் பெருமைகளைப் பற்றிக் கூறியவனிடம் ஒப்புதலாக தலையசைத்து தர்காவிற்குள் நுழையும் முன்பாக அம்மாவிடம் வேறொரு ஆள் ஓடி வந்து பேச்சுக் கொடுத்தான். “யோவ் அதெல்லாம் நான் பேசியாச்சு நீ கெளம்பு” என்று முதல் நபர் குரல் கொடுக்க அவர்கள் காலணிகளை கழட்டி விட்டு உள் நுழைந்தனர்.

வெயிலில் சூடேறியிருந்த மணற்பரப்பு கால்களை பொசுக்கியது. தர்காவிற்கு அருகில் ஒரு முதியவள் வாளியிலிருந்து நீரைத் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆங்காங்கே கூரையின் கீழ் வறியவர்கள் ஏராளமானோர் விட்டேந்தியாய் எதையோ வெறித்திருந்தனர். மனிதர்களின் துயரங்கள் அவர்கள் கண் முன்னால் அந்தரத்தில் மிதந்தவாறு அவர்களை அலைக்கழிப்பதாய் தோன்றியது. ஒரு மாந்திரீகமான முனுமுனுப்பு எங்கும் நிறைந்திருந்தது. பல நிறத் தாயத்துகளை தரையில் பரப்பியிருந்தவரிடம் சாம்பிராணி, பேரிச்சை முதலியவற்றை வாங்கிய பின் அம்மாவும் தம்பியும் மாதவியை மந்திரிப்பதற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அவன் தர்காவிற்குள் நுழைந்தான். தொழுகையின் அடையாளங்களை நெற்றியில் சுமந்தவர்கள் குர் ஆனை ஓதியவாறிருந்தனர். பர்தா அணிந்த இளம் பெண்களும் முதியவர்களும் அரபு மொழியின் ஓசை நயத்திற்கேற்ப அசைந்தாடுவதாகத் தோன்ற சிலர் மனப்பாடமாய் ஆகாயத்தை நோக்கி ஒப்புவித்தனர். வேம்புகளிலிருந்து வீசிய காற்று அங்கே ஓதப்பட்ட குர் ஆனின் வாசங்களை வெளி உலகிற்கு சுமந்து சென்றது. வெகு நாட்கள் கொந்தளிப்பாய் இருந்த அவன் மனம் சற்று அமைதியடைந்தது.

கல்லறைகளை வேடிக்கை பார்த்தவாறு சுற்றி வந்தான். இரு கண்களும் வேறு வேறு திசைகளை நோக்கியிருந்த ஒரு சிறுவனை அவனது பாட்டி சங்கிலியால் பிணைத்தவாறு அழைத்து வந்தாள். அவன் திடீரென ஒரு கல்லறையைச் சுற்றியிருந்த சுவரில் “அண்ணா அண்ணா” என கூச்சலிட்டவாறு தலையை மோதிக் கொண்டான். கிழவி குச்சியால் அவனை விளாச சற்று நேரம் அமைதியடைந்து மீண்டும் கூச்சலிட்டான். கிழவி மீண்டும் விளாசினாள். அவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. வேறு யாரும் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. வேம்பின் நிழலில் இளைப்பாறிய ஒரு முதியவரின் அருகில் அமர்ந்தான். அவர் அவனை திரும்பிப் பார்க்காமலே “அது தான் பெரிய பாவா அடங்குன இடம்” என்றார். அவரது முகச் சுருக்கங்களையே கவனித்திருந்தவனை சற்று நேரம் வெறித்தவர் மையக் கட்டிடத்தைச் சுட்டிக் காட்டி “அது தான் மூலஸ்தானம்” என்றார். அவன் தலையசைக்க மற்ற கல்லறைகளைச் சுட்டிக் காட்டி “இதெல்லாம் அப்புறமா வந்தது” என்றவாறு மீண்டும் அவரது எண்ணங்களுக்குள் ஆழ்ந்து விட்டார்.

அவர்கள் தர்காவை விட்டு வெளியே வர அவர்களுக்காக காத்திருந்த மன நலக் காப்பகத் தரகன் காட்டு தர்காவிற்குச் செல்லும் வழி என்ற அறிவிப்புப் பலகைச் சுட்டிய வழியில் அழைத்துச் சென்றான். மிகவும் சோர்ந்திருந்த மாதவியை கைத்தாங்கலாக இழுத்துச் சென்றனர். அப்பகுதி மனநலக் காப்பகங்களால் நிறைந்திருந்தது. தெருவில் கேட்பாரற்று சில பைத்தியங்கள் அலைந்து திரிய அங்கு எழும்பிய மனிதர்களின் விநோதக் கூச்சல்கள் அவன் அடிவயிற்றைப் பிசைந்தது.

மாதவியை சேர்ப்பதற்கான விண்ணப்பங்களில் கையெழுத்திட்டதும் காப்பக உரிமையாளர் மனநோயாளிகளை பராமரிப்பதற்கு ஆகும் செலவுகளையும் ஒவ்வொரு மாதமும் நோயாளியை குடும்ப நபர்கள் வந்து பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தையும் கூறினார். நேரில் வர இயலவில்லையெனில் வங்கி வரைவோலையாவது அனுப்பி விட வேண்டுமென்றார். அவர் கூறியவற்றிற்கெல்லாம் தலையசைத்த பின் மாதவியை ஒப்படைத்து விட்டு ஊர் திரும்பினர்.

மூன்று மாதங்கள் கழிந்த பின் அவனும் அம்மாவும் பேருந்தில் மாதவியைப் பார்க்கச் சென்றனர். நான்கு நாட்களுக்கு முன் மழிக்கப்ப்பட்ட அவளது தலையிலிருந்து லேசாக மயிர் அரும்பியிருந்தது. திறந்தவாறே இருந்த அவளது வாயின் ஓரங்கள் வெடித்துக் கிடந்தன. குடிசைக்குள் ஒரு தூணில் இணைக்கப்பட்ட சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு தூணிலும் மூன்று நபர்களாவது சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர். சங்கிலிகள் உடலில் உராய்ந்து ஏற்படுத்திய புண்களில் ஈக்கள் மொய்த்தவாறிருந்தன. இருபதுக்கும் மேலான பெண்கள் இருந்த அக்குடிசையின் அடுத்த குடிசையில் ஆண்களைச் சங்கிலியால் பிணைத்திருந்தனர். அம்மா வாங்கி வந்த வாழைப் பழங்களை ஒவ்வொன்றாய் அப்பைத்தியங்களுக்குத் தந்தாள். மலசலங்களின் துர்நாற்றத்தால் நிறைந்திருந்த அக்குடிசை அவனுக்கு குமட்டலை ஏற்படுத்தியது. அவர்களின் ஆடைகள் உண்மையில் என்ன நிறத்தில் இருந்திருக்கும் என்பதை எவ்வளவு முயற்சித்தும் அவனால் யூகிக்க முடியவில்லை. உடல் அழுக்குகள் அவர்களது சருமங்களில் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட திட்டுகளாக படர்ந்திருந்தன. அம்மா கிளம்பாலாமென்று வெளியேற மாதவி அவனையே வெறித்துப் பார்த்தவாறு ஏதோ முனகினாள். அவளருகே மெதுவாய் தலையைக் கொண்டு போனான். “பாபுவுக்கு நீச்சல் தெரியல” என்றவள் பலங்கொண்ட மட்டும் அவன் முகத்தில் எச்சிலைக் காறி உமிழ்ந்தாள். வறண்டு போன அவளது உமிழ்நீர் சுரப்பிகள் சில துளிகளை மட்டும் அனுமதித்தன. அவ்விடத்தை விட்டு அவர்கள் வெளியேற காப்பக ஊழியன் பக்கத்துக் குடிசையில் ஒரு பைத்தியத்தைப் பிரம்பால் விளாசிக் கொண்டிருந்தான். அப்பைத்தியத்தின் குலை நடுங்கச் செய்யும் ஓலம் அநாதவராய் ஏர்வாடியின் வெயிலில் கரைந்தது.

அவன் நினைவிலிருந்து மாதவி மறையத் தொடங்கியிருந்தாள். தம்பியுடன் தோட்ட வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். மாதங்கள் ரயில் பெட்டிகளாய் கடந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள் காலை தேநீர் கடைக்குச் சென்று வீடு திரும்பியவனின் காலைக் கட்டிக் கொண்டு அம்மா கதற பதறியவனாய் மகளைத் தேடினான். அவன் மகள் மூலையில் அச்சத்துடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தம்பியும் தம்பி மனைவியும் அருகிலேயே கலங்கிய கண்களுடன் நின்றிருக்க எதற்கு அழுகிறாள் எனப் புரியாதவனாய் தொலைக்காட்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். கரிக் கட்டையாய் உடல்கள் அலங்கோலமாய் சிதறிக் கிடக்க புகை மண்டிக் கிடந்த இடத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். ‘ஏர்வாடி மனநலக் காப்பகத்தில் தீ; சங்கிலியால் கட்டப் பட்டிருந்த இருபதுக்கும் மேற்பட்ட மனநோயாளிகள் தப்பிக்க முடியாதவாறு உடல் கருகி பரிதாபமாய் உயிரிழந்தனர்’ என்ற செய்தி கீழே ஒளிபரப்பாகியது.

உயிரோடு பொசுங்கி கரியாய் அடுக்கப் பட்டிருந்த இருபத்தெட்டு உடல்களில் மாதவியுடையது எதுவெனத் தெரியாமல் அழுதாவாறே அம்மா ஊர் திரும்பினாள். ஒரு சுமை தாங்கிக் கல்லில் தன் தலைச்சுமையை இறக்கி வைத்த உணர்வே அவனுள் நிறைந்திருந்தது.

5

மாதவியின் நினைவாய் கருகிய உடல்கள் புகைப்படத்தோடு தலைப்புச் செய்தியாய் இடம்பெற்றிருந்த நாளிதழ் ஒன்றை தன் பெட்டிக்குள் பத்திரப்படுத்தினான். காகிதங்களை உண்ணும் அந்துப் பூச்சிகளுக்கு அந்நாளிதழ் இரையாகாதிருக்க சில அந்துருண்டைகளை போட்டு வைத்தான். அவனது விடுதலை உணர்வு வெகு நாட்கள் நீடித்திருக்கவில்லை.

முழுநிலவும் தன்னை இருள் போர்வைக்குள் ஒளித்துக் கொண்ட ஒரு இரவு. குளிர் ஆயிரம் ஊசிமுனைகளாய் கம்பளிக்குள் ஊடுருவி சருமத்தை துளைத்த அந்த இரவில் முதன் முதலாய் ஊழித்தீ அவனுடலை பொசுக்கத் தொடங்கியது. கம்பளியின் கதகதப்பை மீறியதொரு வெப்பம் அவனுடலில் பரவ வியர்வையில் முழுதாய் நனைந்து கண்விழித்தான். கைகளை நீட்டி தொட்டுவிடும் தூரத்தில் செம்மண் நிறத்தீ மனித உருவில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. நெருப்பாய் எரியும் அருவம் மாதவி என்பதை உணர்ந்த வேளையில் அவன் ரத்தநாளங்களுக்குள் திகுதிகுவென தீ பரவத் தொடங்கியது. வெறுமை செந்தழலாய் மனித உருக்கொண்டு அவனை அச்சுறுத்த முடக்குவாதம் வந்தவனாய் கைகால்களை அசைக்க முடியாது தவித்தான். அனலின் கடுமை உடல் தாங்கும் அளவை மீற உயிர்சக்தியை உறுப்புகளுக்கு பாய்ச்ச கண்களை முடினான். தீயில் கருகும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் துல்லியமாய் செவிகளில் ஒலிக்க இடிதாக்கிய ஆலயமணியின் கீழ் நின்றவனாய் அதிர்ந்து போனான்.

அருவமாய் கொழுந்து விட்டெரிந்த அனல் தனது நாவுகளை சுருட்டிக் கொள்வதைப் போல் அணைய சிறிதுசிறிதாக மாதவியின் உருவம் புலனாகத் தொடங்கியது. அவனுடன் வீடு தங்கியிருந்த உருவிலிருந்து சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட உருவிற்கு மாறினாள். அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலி தரையில் உராயும் ஒலி தண்டுவடத்தை சிலிர்க்கச் செய்தது. மயிர் நுண்ணியதாய் முளைத்த தலையோடிருந்தவள் ஓரங்கள் வெடித்துப் புண்ணாகிய வாணியொழுகும் வாயுடன் அவனை விழுங்கக் காத்திருந்தாள். கட்டளைக்கு அடிபணிய மறுத்த உடலிலிருந்த முழுபலத்தோடு அலற அவன் முயற்சிக்க குரல்வளையை யாரோ கைகளால் நெறிப்பது போன்ற உணர்வு எழத் தொடங்கியது. பெருங்குரலெடுக்க முயற்சிப்பதும் குரல்வளையை நெறிக்கும் அருவக் கைகளின் இறுக்கமும் ஒத்திசைவாக நிகழ வெளியாட்களை அழைக்கும் தனது முயற்சி பயனற்றது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். இதை அவன் மட்டுமே அனுபவித்தாக வேண்டும். தனியாகவே கடக்க வேண்டும்.

சடுதியில் மாதவின் உடலெங்கும் தீ பரவத் தொடங்கியது. அவள் அலறவில்லை. ஆனால் அவளது கண்கள் வெந்து தணிந்த எல்லா பைத்தியங்களின் ஓலங்களையும் எதிரொலித்தது. அவளுடலில் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீ அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலியிலும் பரவியது. சங்கிலி தரையில் உராயும் ஓசையும் நெருப்பின் அனலும் கண்களை மூடினால் கேட்கும் மரண ஓலங்களும் அவனை மீளமுடியாத சித்ரவதைக்குள்ளாக்கியது. தீயடங்கி முழுதாய் கரிந்து கிடந்த மாதவியின் உடலிலிருந்து கசியத் தொடங்கிய புகையின் நெடி அவன் நாசிக்குள் நுழைந்தது. தீயணைக்கப்பட்ட அடுப்பிலிருந்து வெளியில் எடுத்த விறகுக் கட்டையாய் மாதவி கிடந்தாள். தற்போது தனது உடலை அசைக்கக் கூடும் என்ற உணர்வு எழ விரல்களை மட்டும் முதலில் முயற்சித்தான். குளத்திலிருந்து கரைக்கு வீசிய மீன்குஞ்சுகளாய் விரல்கள் துடித்தன. உடலுறுப்புகள் அவனது இச்சைக்கு அடிபணியத் துவங்கின. அந்த அறையை விட்டு எழுந்து ஓட நினைத்த தருணத்தில் பொசுங்கிய முடிகளோடு விழியை மூடியிருந்த இமைகள் திறந்து கொள்ள குருதிச் சிவப்பேறிய கண்களால் அவனை வெறித்தாள். அப்பார்வையின் உக்கிரத்தில் மூர்ச்சையானவன் விழித்தபோது கீழ்வானில் சூரியன் உச்சியை அடைந்திருந்தது.

அன்றைய பகல் முழுதும் மந்தமாய் அவன் செய்யும் வேலைகளை கவனித்த அம்மா அவனுக்குள் ஏதோ நிகழத் துவங்கியிருப்பதை அறிந்திருந்தாள். அதன் பிறகான ஒவ்வொரு இரவும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் அவனை சிதைக்கத் தொடங்கின. எதையோ சதா சிந்திப்பவனாய் அவன் அலைந்து திரிய அவனது தினசரி வேலைகளையே யாரேனும் நினைவுறுத்த வேண்டியதாயிருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் மீளமீள கொழுந்து விட்டெரிந்து அணைந்த பின் புகை கிளம்பும் வெந்த உடலாக மாதவி அவனது அறைக்கு வந்து போனாள். அவன் மீள முடியாத மனதின் சிடுக்குகளுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தான்.

அரைகிறுக்கனுக்கான மரியாதையோடு ஊர் அவனை நடத்தத் துவங்கியிருக்க ஒரு காலை வேளையில் கொல்லைப் புறத்தில் முருங்கைப் பூவிதழ்களை கொறித்துக் கொண்டிருந்த அணிற்பிள்ளைகளை பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான். அம்மா கிணற்றடியில் துணிகளை அலசி தம்பி மனைவியிடம் தர அவள் துணிகளைப் பிழிந்து கொடியில் உலர வைத்தாள். முருங்கையின் அடிமரத்தை முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருந்த கம்பளிப் புழுக்களைப் பற்றி அம்மா பேசத் தொடங்க அப்போது தான் அவற்றை கவனித்தான். தினவேற்படுத்தும் மெல்லிய சுனைகள் ஒளிர அடிமரம் முழுதும் அவை படர்ந்திருந்தன. துணிகளை உலர்த்திய பின் வீட்டிற்குள் சென்ற அம்மா கிழிந்த துணியை சவுக்கு கட்டையின் நுனியில் சுற்றினாள். தம்பி மனைவி மண்ணெண்ணையை அதன் மீது ஊற்றி நெருப்பை பற்ற வைக்க தீப்பந்தம் தயாரானது. அத்தீப்பந்தத்தை முருங்கையின் அருகில் கொண்டு சென்ற அம்மா தீயை அடிமரத்தின் மீது காட்ட அனலின் வெம்மையில் புழுக்கள் துடிதுடித்தவாறு கீழேவிழத் தொடங்கின. புழுக்கள் படபடவென்று எரியும் ஓசையும் கருகும் நெடியும் சிறிது நேரத்திலெல்லாம் பைத்தியங்களின் மரண ஓலங்களை அவன் செவிகளுக்குள் ஒலிக்கச் செய்தது. தீயிலிருந்து தப்ப முடியாத புழுக்கள் ஒன்றின் மீது ஒன்றேறி நெருப்பை உதற அம்மா வெகு சுவாரசியமாய் மரத்தைச் சுற்றி சுற்றி வந்தாள். மரண ஓலங்களால் கபாலம் சுக்கு நூறாய் வெடிக்கவிருந்த தருணத்தில் ஓடிச் சென்று தீப்பந்தத்தைப் பறித்தான். திடுக்கிட்ட அம்மா என்னவென்று புரியாது விழிக்க கிணற்றுக்குள் தீப்பந்தத்தை வீசியெறிந்தான். ஒரு தாமரை இலையாய் தலை குப்புற மிதந்திருந்த பாபுவின் முதுகில் தீப்பற்றி எரிய அவனது பேரைச் சொல்லிக் கூச்சலிட்டவாறு கிணற்றுக்குள் குதித்தான். சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த கரிய உடல்கள் நீரின் ஆழத்திற்குள் அவனது கால்களைப் பிடித்திழுத்தன. அம்மா மாரில் அடித்துக் கொண்டு கதறினாள். உள்ளீடற்ற உருளையான கிணற்றுச் சுவர்கள் எதிரொலித்த அம்மாவின் அலறல் ஓசை தண்டுவடத்திற்குள் ஆணிகளைச் சொருகி சுத்தியால் அடிப்பது போல் அவனுள் இறங்கியது. பதைபதைப்போடு எட்டிப் பார்த்த தலைகள் உருவாக்கியிருந்த வட்டத்தின் நடுவே தெரிந்த துண்டு நீலவானம் மீட்சிக்கான நம்பிக்கையாய் அவனுள் மிஞ்சியிருந்தது. ஆனால் கால்களைச் சுற்றிய சங்கிலிகள் அவனை ஆழத்திற்குள் இழுத்தன. பனிக்குடத்தில் கரணமிடும் சிசுவைப் போல வட்டமிட்டவன் உந்து விசையெது ஈர்ப்பு விசையெது எனப் புரியாது குழம்பிப் போனான். வேறோர் உலகிற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை திறந்து கொண்டதை உணர்ந்தவனாய் கருந்துளையின் ஆழத்தை நோக்கி நீந்தினான். செவிப்பறைகளை கிழியச் செய்யும் உயரழுத்தத்தால் உணர்விழந்தவனை ஊர்க்காரர்கள் ஒன்று கூடி கயிற்றால் மீட்டனர். யாரோ வைத்த செய்வினை தங்கள் குடும்பத்தை ஆட்டுவிப்பதாக குளிரில் நடுங்கிய அவனது உடலை கட்டிக் கொண்டு அம்மா அழுதாள்.

6

வருடங்கள் சர்க்கரை வியாதிக்காரனின் மூத்திரப்பையைப் போல் விரைவாய் கழிந்தன. இரவுகளில் மாதவி அவனருகில் அமர்ந்துவிட்டுச் செல்வாள். அவளது அருகாமைக்கு தன்னைப் பழக்கப் படுத்திக் கொண்டான். மறு திருமணம் குறித்து சற்றும் அக்கறை கொள்ளாதவனாய் அவனிருக்க விதியின் பகடைக் காய்கள் அவனை அடுத்த நகர்வை நோக்கிச் செலுத்தியது.

தனலெட்சுமி புதுக்கோட்டையில் அவன் மகள் படிக்கும் பள்ளியில் ஆசிரியை. ஒரே ஊர்க்காரி. ஐந்து பெண் குழந்தைகளில் கடைசியாகப் பிறந்தவள். முதல் நால்வருக்கும் திருமணமாகி முடிய அவளுக்கு முப்பத்தி ஆறு வயதாகியிருந்தது. மாலை பள்ளி முடிந்ததும் ஒரு தனியார் பயிற்சி வகுப்பு நிறுவனத்தில் வகுப்பெடுத்துவிட்டு அவனது ஆட்டோவில் ஊர் திரும்புவாள். அவன் மீது அவளுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட அவள் முதிர்கன்னியாய் இருப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் காரணம் இருந்திருக்கவில்லை. இருவீட்டாரும் சம்மதம் தெரிவித்து நிச்சயத்திற்கு நாட்கள் குறிக்கத் தயாராகினர்.

மறுநாள் நிச்சயத் தேதியை அம்மா அவனிடம் சொல்ல மாதவியின் பெயரைச் சொல்லி அழ ஆரம்பித்தான். அம்மாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இருப்பினும் மாதவிக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்கை செய்து விடுவோம் என்றாள்.

சதுரக் கட்டத்திற்குள் அமர்ந்தவாறு மந்திரங்களை ஓதிய புரோகிதன் அவன் முன் ஒரு தட்டில் சோற்றுப் பிண்டங்களை அடுக்கியிருந்தான். சடங்குப் பொருட்களை அவன் ஆற்றில் கலக்கச் சொன்னதும் சில்லிட்டிருந்த நதியில் விஜயன் இறங்கினான். கடலை அடைந்த நதி மீண்டும் தனது மூலத்தை நோக்கி வேறு பாதையில் பயணித்ததைப் போல் சுழலுக்குள் சிக்கியிருந்த தனது வாழ்வில் அவன் நதியாய் மீண்டும் கடலுக்காக ஏங்கியிருந்தான்.

மாதவிக்கான கிரியை முடிந்து ஒரு வாரமாகியது. என்ன நேர்ந்தாலும் இமைகளைத் திறப்பதில்லை என்ற முடிவோடு இரவுகளைக் கடந்துவிட்டான். அன்றிரவு தனலெட்சுமியை ஆட்டோவில் அழைத்து வருகையில் காமம் ஒரு தினவாய் உள்ளிருந்து அவனை அரிக்கத் தொடங்கியது. திருவரங்குளத்தை தாண்டி வலது புறம் தைலமரக் காடுகளும் இடதுபுறம் முந்திரி தோப்புகளும் இருந்த பகுதியில் சென்று கொண்டிருந்தனர். இடப்புறம் இத்திமரத்தின் அருகிலிருந்த ஒரு பாதைக்குள் வண்டியை திருப்பினான். கண்ணாடியில் தனலெட்சுமியைப் பார்க்க இதற்காதத் தான் காத்திருந்தவளாய் அவளது பார்வை அவனை உசுப்பேற்றியது. ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியதும் தனலெட்சுமியின் கையைப் பற்றியவாறு முந்திரி தோப்பிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவனைப் பின் தொடர்ந்தது ஒரு நிழலுருவம். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் முழுவட்டமாய் காட்சியளிக்கக் காத்திருந்த நிலவு பிரகாசமான வெண்ணிற ஒளியை அந்நிலப்பரப்பு முழுதும் பொழிந்தது. சிறுசிறு குன்றுகளாய் முந்திரி மரங்கள் தரை முழுதும் படர்ந்திருந்தன. வலதுபுறம் கம்பிவேலியின் அருகே தனித்து நின்ற தைலமரத்தின் உச்சாணிக் கொம்பில் அந்த நிலா இருந்தது. தைலமரத்திலிருந்து இரண்டு பெரிய கிளைகளை ஒடித்தான். பட்டியக் கற்களின் இடையே அமைக்கப் பட்டிருந்த கம்பி வேலியில் ஒரு பறவையின் சிறகசைப்புக் கேட்டது. கம்பிவேலியில் கட்டப்பட்டிருந்த வலையில் ஒரு கவுதாரி அகப்பட்டிருந்தது. கொம்பிலிருந்து தைல இலைகளைப் பறித்து தரையில் பரப்பினான். தனலெட்சுமியும் எதற்கெனப் புரிந்தவளாய் அதையே செய்தாள். சிறிது நேர இடைவெளிகளில் ஒரே இடத்தில் படபடவென அடித்துக் கொண்ட கவுதாரியின் சிறகசைப்புகள் கேட்டன.

உடல்கள் தரையில் உராய்ந்து நோகாதவாறு இலைகளை மெத்தைகளாய் பரப்பிக் கொண்டனர். நிலவில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த தனலெட்சுமியின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். பல வருடங்களாக காத்திருந்த விரகதாபம் அவள் கண்களில் தெரிய அவனது பக்கவாட்டுப் பார்வைப் புலனில் ஒரு கரிய உருவம் நிழலாடியது. தனலெட்சுமியின் மீது தனது கைகள் படாமல் தலையை மட்டும் சாய்த்தவாறு அவளது மேலுதட்டை உதடுகளால் கவ்வி பிறகு விடுவித்தான். திறந்து கொண்ட அவளது உதடுகள் தும்பியின் சிறகுகளாய் துடித்தன. இந்த முழுஇரவும் நமக்காகத்தான் என்பதாய் அவர்கள் சமவெளியில் பாயும் நீரோடையாய் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர். ஆடைகளைக் களைந்தவாறு தைல இலைகளாலான படுக்கையின் மீது அவள் சாய ஒரு திராட்சைக் கொடியாய் அவள் மீது படர்ந்தான். அவள் உடல் முழுதும் அவன் உதடுகளைப் பதிக்க அவளின் முனகல் கள்பானையில் நுழைந்த தேனீயின் ரீங்காரமாய் அவ்விடத்தைச் சூழ்ந்தது. பறக்க முடியாத கவுதாரி இறகுகளின் படபடப்பு ஓசையோடு தனலெட்சுமியை அவன் தழுவிக் கொண்டிருந்தான். தேனீயின் ரீங்காரம் சற்றென நிற்க ஏனென்று புரியாமல் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வலது புறம் திரும்பியிருந்த அவளது முகம் அதிர்ச்சியில் சிலையாகியிருக்க விரகதாபம் வடிந்த கண்கள் அச்சத்தில் உறைந்திருந்தன. அவள் பார்வைத் திசையில் அவன் தலை திருப்ப மாதவி கரிக்கட்டையாய் உதிரக் கண்களுடன் வெறித்திருந்தாள். எல்லாம் பிரமையென மனதில் முனுமுனுத்தவாறு தனலெட்சுமியின் பார்வை தன் மீது விழுமாறு அவளது தலையைத் திருப்பினான். ஆனால் அவளது தலை அனிச்சையாய் மாதவியின் உருவத்தை நோக்கியே திரும்பியது. பறக்க இயலாத கவுதாரி மீண்டும் தன் சிறகுகளை படபடத்தது. இதை எப்படியாவது கடந்து விட வேண்டுமென அவளது வழவழப்பான தொடைகளை வருடியவாறு கூபகத் தசைகள் இளக கால்களை விரித்து யோனிக்குள் தன் ஆள்காட்டி விரலை நுழைத்தான். முழுதாய் உள்நுழைந்து மீளவும் ஆள்காட்டி விரலோடு நடுவிரலையும் சேர்த்தவாறு உள்நுழைத்தான். தனது தடித்த குறியை தற்போது அவளது யோனி உள்வாங்குமென அறிந்து கொண்டவன் மெதுவாய் அவளது நிதம்ப துவாரத்தின் வழி தனது குறியை நுழைத்தான். தீக்கங்குகளால் கனகனத்துக் கொண்டிருந்த அடுப்பிற்குள் குறியை நுழைத்தது போன்ற கொதிப்பு அவன் உயிர்நாடியில் பரவியது. உயிர் உணர சாத்தியமான அதீத வலியை உணர்ந்தவனாய் கண்களை மூட வெடித்துச் சிதறும் வின்மீன்களின் பிம்பங்கள் தோன்றின. அலறியவாறு அவளது நிதம்பத்திலிருந்து வெளியில் இழுத்த அவனது குறியானது தீயில் வெந்து முழுதாய் தோலுரிந்து இரத்தச் சிவப்பாய் இருந்தது. புகை மெல்லிய நூலாய் கசிந்த தனது குறியைப் பார்த்து அவன் கதற தனலெட்சுமியின் யோனிக்குள் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீயின் சுவாலை சர்ப்பத்தின் நாவாய் அவனைத் தீண்ட முயற்சித்து மீண்டும் அவளது நிதம்பத்திற்குள் உள்ளடங்கியது.

***