Category: பதிப்பக அலமாரி

உள்ளங்கை தொழில்நுட்பம் / ஷான் எழுதிய “ஆண்ட்ராய்டின் கதை” / வாசிப்பனுபவம் / பாலகுமார் விஜயராமன்

download (15)

“புதிய விஷயத்தை விளக்க, பழக்கமான சொற்களையே பயன்படுத்துங்கள்” என்பார்கள். எந்தவொரு சிக்கலான தொழில்நுட்பமும் அதனைப் பயன்படுத்தும் சாதாரண மக்களுக்கு எளிமையாக இருக்கும்பட்சத்திலேயே அது வெற்றியடையும். அதே போல ஒரு புதிய தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றிய அறிமுகமும் எளிய வார்த்தைகளால் சொல்லப்படும் பொழுது தான், அதன் மீதான ஆர்வமும், விருப்பமும் அதிகரிக்கும்.

கவிஞராக, ஓட்டப்பந்தய வீரராக, நீச்சல்க்காரராக, சைக்கிள் வீரராக, சமூக செயல்பாட்டாளராக இணையத்தில் அறியப்படும் ஷான் கருப்பசாமி என்கிற ஷான் அவர்களின் இன்னொரு அடையாளமான தொழில்நுட்பத் திறனை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கும் புத்தகம் “ஆண்ட்ராய்டின் கதை”. ஆண்ட்ராய்டு பற்றிய எளிய அறிமுகக் கையேடாக, கைக்கு அடக்கமான சிறிய புத்தகமாக அழகாக வந்திருக்கிறது. மொத்தமே 10 அத்தியாயங்கள், எழுபதே பக்கங்களுக்குள்… யாரும் ஒரே அமர்வில் படித்துவிடக்கூடிய எளிய மொழியில்… இன்றைக்கு உலகளவில் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படும் நவீன தொழில்நுட்பமான “ஆண்ட்ராய்டு” பற்றி சிறப்பானதொரு அறிமுகத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார் ஷான்.

தொழில்நுட்பம் சார்ந்த புத்தகம் என்றவுடன், வறட்சியான மொழியில் எக்கச்சக்க தரவுகள் கொண்ட, வல்லுநர்களுக்கான சமாச்சாரம் என்று மற்றவர்கள் ஒதுங்கி விடவேண்டாம். நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தக் கூடிய ஸ்மார்ட் போன் தோன்றிய வரலாறையும், அதன் தொழில்நுட்பம் அடைந்த பரிணாம வளர்ச்சியையும் கதை போல விவரித்திருக்கிறார் ஷான். வரலாறு, பரிணாம்ம் என்ற காலகட்டம் எல்லாம் இன்றைய தொழில்நுட்ப அசுர வளர்ச்சியில் வெறும் பத்து ஆண்டுக்குள் நடந்த மாற்றங்கள் தான். நோக்கியா 1100 முதல் சியோமி வரையிலான பெரும்பயணத்தின் ஆதி முதல் இன்று வரையான எல்லாவற்றையும் நாம் பயனர்களாக அனுபவித்திருக்கிறோம். இப்புத்தகம் இவ்வளர்ச்சியின் பின்னாலான தொழில்நுட்பத்தையும், வர்த்தகத்தையும் நமக்குப் புரியும் மொழியில் பேசுகிறது, அவ்வளவு தான்.

Howstuffworks மாதிரியான தளங்கள் பிரபலம். ஒரு தொழில்நுட்பம் எவ்வாறு வேலை செய்கிறது என்று எளிய உதாரணங்களுடன் விளக்கப்பட்டிருக்கும். இப்புத்தகமும் அத்தகையதொரு சிறந்த முயற்சி. ஷான் அவர்கள் தொடர்ச்சியாக இது போன்று தொழில்நுட்பங்களின் புத்தக வரிசையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் பார்க்கும் பணி சார்ந்த விஷயங்களையே அலுவலகம் தாண்டி, பொது மக்களுக்கான படைப்பாக வெளியிடக்கூடிய வாய்ப்பு உண்மையில் ஒரு படைப்பாளிக்கு ஆத்மதிருப்தி அளிக்கக்கூடிய விஷயமாகவே இருக்கும். அவ்வகையில் முதல் அடி எடுத்து வைத்திருக்கும் ஷான் அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். ஆரம்பத்தில் இருந்து இதனை எழுத ஷானை ஊக்கப்படுத்தி, அது புத்தகமாக வருவதற்கும் முன்னின்று செயலாற்றிய யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ் ஜீவகரிகாலன் அவர்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

பதின் வயது மற்றும் கல்லூரி மாணவர்களுக்குப் பரிசளிக்க உகந்த நூல். தயங்காமல் உங்கள் பரிசுப்பட்டியலில் இந்த புத்தகத்தை சேர்க்கலாம்.

•••

ஆண்ட்ராய்டின் கதை – கட்டுரைகள்

ஷான்

யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ்

பக்கம் – 75

விலை – ரூ. 70

******

வரப்பெற்றோம்

வரப்பெற்றோம் பகுதிக்கு பதிப்பாள நண்பர்கள் ஒரு பிரதியை மலைகள் முகவரிக்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டுகிறேன்
அந்தப் புத்தகங்களை இந்தப் பகுதியில் ஒவ்வொரு இதழிலும் அறிமுகப்படுத்த திட்டம்.

•••

download (1)

•••

download (2)

••
download-37

••

download-38

••
download (5)

••4_5430

•••

download-13

••
download (12)

•••

download (13)

•••

download (14)

•••

உயிர்கள் நிலங்கள் பிரதிகள் மற்றும் பெண்கள் / பா.வெங்கடேசன்

download-39

download-40

பிரபஞ்சத்தின் மிகப்​பெரிய சாபம்தா​னே நா​மெல்லாம்?
மனிதனில்லாத பிரபஞ்சம் களங்கமற்றதல்லவா?’ – (இழப்பு)

முருகனு​டைய 50 க​தைக​ளைக் கட்ட​மைக்கும் ஒரு
உத்​தேசக்காரணிப் பட்டியல் கீழ்கண்டபடி:
1. புறா, குரங்கு, கிளி, பாம்பு, மான், எலி, பூ​னை, காண்டா மிருகம், புழு, ஆடு, கழு​தை, சிங்கம் மற்றும் சில்லரை யாக ஆங்காங்​கே சிறுசிறு பூச்சிகள், பற​வைகள் இதர. இ​வை இடம்​பெறாத அல்லது இடம்​பெற வாய்ப்பில்லாத க​தைகளில்​ வெள்ளம், புயல், சிறு​தெய்வக் ​கோவில்கள், அல்லது புராதனக் கடிகாரம், ஊஞ்சல், கிணறு ​போன்ற​வை. இ​வை நகரம் கிராமம் என்கிற குறியீட்டுப் பின்புல மெல்லாம் இல்லாமல் இரண்டிலுமே ​பொதுவாக முன்​ வைக்கப்படுகின்றன.

2. ​பெரும்பான்​மைக் க​தைகளில் நகரப் பின்புலம் (தன் ​பெரும்பாலான க​தைகள் கிராமத்​தை அடிப்ப​டையாகக் ​கொண்ட​வை என்று ​கல்குதி​ரை (26) நேர்காணலில் முருகன் ​சொல்கிறார். ஆனால் 50 க​தைகளில் 16 க​தைகள் மட்டுமே நேரடியாகக் கிராமத்தில் நடப்ப​வை. அதாவது கிராமம் சார்ந்த சூழ​லையும் அதற்​கே ​பொருந்தக்கூடிய க​தைக் களத்​தையும் ​கொண்ட​வை).

3. இந்தத் ​தொகுப்பில் மாய யதார்த்தக் க​தைகளும் தொல் க​தைகளும் அற்புதக் க​தைகளும் நீதிக்க​​தைகளும் இடம் ​பெற்றிருக்கின்றன.

4. முருகனின் க​தைப் ​பெண்கள் அதிகப் பாலியல் ​வேட்கை உ​டையவர்களாயும் அதன்​பொருட்டு வ​ரையறுக் கப்பட்ட உறவுக​ளை மீறிய ​தொடர்புகளில் ஈடுபடுகிறவர் களாயும் இருக்கிறார்கள். ஆண்களுக்கும் இந்த ​வேட்கை இருந்தாலும் அவர்கள் அ​தை ​வெளிப்படுத்தும் ​தைரியம் அற்றவர்களாயும் தயங்கி ​வெளி​​யேறி விடுகிறவர்களாயு மிருக்கிறார்கள்.

​மேற்கண்ட இந்த நான்கு காரணிக​ளையும் எந்தச் சிந்தனைச் சரடு இ​ணைத்து முருகனின் சிருஷ்டி பரமாக வெளிப்படுத்துகிறது என்கிற ​தேடல் அவரு​டைய க​​தை களைப் புரிந்து​கொள்ள ஓரளவு உதவி ​செய்யலாம்.

முதலில் முருகனு​டைய க​தைகளில் மனித ​மையப் பிரபஞ் சம் என்பது மனிதனல்லாத பிற உயிர்களின் இருப்பால் ​தொடர்ந்து ​கேள்விக்கு உட்படுத்தப்படுவதாயும் சில
க​தைகளில் (‘கு​ளோப்’, ‘மாயக்கிளிகள்’, ‘நாய்’) கேலி ​செய்யப்படுவதாயும் இருக்கிறது. சூழல் குறித்த அதீத கவனம் அல்லது கவ​லை க​தைகளின் நனவிலியில் அ​வை அ​னைத் தின் ​பொதுத் ​தொனியாக அவற்​றை இணைக்கும் வண்ணம் ஓடிக்​கொண்​டே இருக்கிறது. இவற்​றைத் தற்​செயலான க​தை நிகழ்வு என்​றோ மனித இயல்பின் உருவகங்களாக ப​ழைய நீதிக்க​தைகள் மீதான பார்​வையி​லோ அல்லது கிராமம் து நகரம் என்கிற இரு​மை வடிவத் திலோ அர்த்தப்படுத்திக்கொள்வ​தைக் காட்டிலும் அதிக மானதும் ஆழமானதுமான ​பொருள் கொடலை அ​வை வாசகரிடம் ​வேண்டி நிற்கின்றன. ஏ​னென்றால் இந்த விலங்குகள் யாவும் (‘கு​ளோப்’ மற்றும் ‘புத்தரின் தொப்பி’ தவிர்த்து, ஆனால் அவற்​றையும்கூட முழுதாகத் தவிர்க்க ​வேண்டிய தில்​லை. அவற்றில் அவ்விலங்குகளின் செயல் பாடுகள் அவற்றின் இயற்​கை​யை நியாயப்படுத்து வதாகவேதான் வெளிப்படுகின்றன) தமக்​கே உரிய இயல்பு​கெடாமல் பிரபஞ்சத்தில் தங்கள் இருப்பிற்கான நியாயத்​தை, உரி​மை​யை, நிலத்திலும் இலக்கியப் பிரதி களிலும் மனிதனின் ஆக்கிரமிப்பை முன்னிறுத்திச் சுட்டிக் காட்டுவனவாகவே ​வெளிப்படுகின்றன. இ​வை வாசகருக்கு நீதி ​மொழியாக எ​தையும் சொல்ல​வேண்டிய தில்லை. ஆனால் புறா என்பது மருந்தாயும், குரங்கு என்பது உபத்திரவமாயும், மான் என்பது விருந்தாயும், கிளி திருட்டுத்தனமாயும், பாம்பு ப​கையாயும், கழு​தை சுய இன்பத்திற்கான கருவி யாயும் மனிதனால் சுய அடையாளங்க​ள் அழிக்கப்படுவனவாக முருகனின்
க​தைகளில் முன் ​வைக்கப்படும்​போது வாசக மனம் அனிச்​சையாகவே பதற்றத்திற்குள்ளாகிறது.

ஒரு பிணம் தின்னும் புழுவிற்குக்கூட இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அது பிறந்து வளர்வதற்கான காரணமும் ​தே​வையும் உரி​மை யும் இயற்​கைச் சுழற்சியில் இருக்கிறதுதா​னே. எனில்
இ​வைகளற்ற க​தைகளில் அழி​வைக்​கொண்டு வரும் இயற்​கைச் சீற்றங்க​ளையும் ​கோபக்கார ​தெய்வங்க​ளையும் இயக்கம் நின்று​போன ப​ழைய ​பொருட்க​ளையும் முருகன் ​வைப்ப​தை எ​​தேச்​​சை நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்ள முடிவதில்​லை. இதன் இன்​னொரு பகுதியாக மனிதனால் அழிக்கப்பட்டுவரும் பிற உயிரினங்களின் ​வேறு வழியற்ற அத்துமீற​லை முருகனின் சில க​தைகள் (‘கு​ளோப்’, ‘குரங்குகளின் வருகை’, ‘மாயக்கிளிகள்’, ‘நாய்’, ‘காண்டா மிருகம்’, ‘புழு’, ‘சாம்பல் நிறத் தேவ​தை’ (ஒரு மனிதக் காதலியின் இடத்திற்குள் ஊடுறுவுகிறது), ‘புத்தரின் ​தொப்பி’, ‘கானகம் க​லையத் தொடங்கியது…’) படம் பிடிப்ப​தையும் கணக்கில் எடுத்துக்​கொள்ள​வேண்டும்.

download-37

முருகனின் க​தைகளில் விலங்குகள் ப​ற​வைகளின்
இருப்​பை இப்படிப் புரிந்து​கொள்வது மற்​றொரு காரணி யாகிய நகரச் சூழலின் இடத்​தை அர்த்தப்படுத்திக்​கொள்ள உதவும். ஏ​னென்றால் பிரபஞ்சத்தில் பிற உயிர்களின் இருப்பு மீதான முருகனின் க​தைத்துவ அக்க​றைதான் கிராமங்களின் இருப்புக் குறித்தான பிரக்​ஞையாக அடுத்தக் கட்டத்திற்கு வளர்கிறது. முருகனின் க​தைகள் கிராமத்துச் சூழ​லை யதார்த்தவாதக் க​தைப் பாணியில் ஒரு பு​கைப் படப் பிரதி​யைப்​போலச் சித்தரிக்கும் தன்மை ​கொண்ட​வையல்ல. அதில் தனக்கு விருப்ப​மோ ஈடுபாடோ நம்பிக்​கை​யோ இல்​லை என்று முருகனும் தன் ​நேர் காணலில் சொல்கிறார். அவர் தன் க​தைக் கிராமங்களை ஒரு வி​சேஷமான இடத்தில், நி​​லையில் ​வைக்கிறார். அதாவது அவரு​டைய ​பெரும்பாலான க​தைகளில் இடம் ​பெறும் நகரச் சூழலின் நனவிலிக்குள்​ளோ அல்லது ஞாபகங்களி​லோ அல்லது உணர்வி​லோ அவரு​டைய கிராமங்கள் உள்​பொதிந்து வைக்கப்படுகின்றன.

இதில் முக்கியமாக வாசகர் நி​னைவில் இருத்திக்​கொள்ள ​வேண்டி யது என்ன​வென்றால் இப்படி இன்​மையாக இடம்​பெறும் கிராமங்கள் முருகன் க​தைகளில் ஒருபோதும் நகரத்தின் இருப்புக்கு எதிர்வாக வைக்கப்படுவதில்​லை​யென்பதுதான் (‘இரண்டாவது மரணம்’ மற்றும் ‘வழித்து​ணை’ ஆகியவை அழகான இரு உதாரணங்கள்). அதாவது இந்தக் கிராமங்கள் நகரத்​தின் பா​ழ்த்தன்​மை​யை விமர்சிப்பதற் காக​வோ அல்லது தங்களு​டைய உன்ன தத்​தை விதந்​தோதிக் ​கொள்வதற்காக​வோ க​தைகளில் இடம் ​பெறுவ தில்​லை. ​சொல்லப்​போனால் கிராமம் என்பது ஒரு உன்னதமான நிலவெளி என்கிற பிர​மை​யெல்லாம் முருகனின் க​தைப் பிரக்​ஞையில் இல்லவும் இல்​லை.

அ​வை மனிதன் தவிர்த்த பிற உயிர்கள் க​தை ​வெளியில் தங்கள் இருப்​பை வாசகருக்கு நி​னைவுபடுத்தும், மற்றும் அதன்வழி​யே அதற்கான உரி​மை​யை ​மௌனமாகப் பிரகடனப் படுத்தும் அளவிற்​கே தங்க​ளை ​வெளிப் படுத்திக்கொள்கின்றன. அ​தேசமயத்தில் இ​வை நி​னைவு களிலும் உணர்வுகளிலும் மீளும் தருணங்களில் இதற்கு ஆட்படும் கதாபாத்திரங்கள் பதற்றத்திற்கு ஆளாகிறார்கள் என்கிற வ​கையில் அ​வை மனிதனால் அழிக்கப்படும் அந்தப் பிற உயிர்க​ளைப்​போல​வே ஒருவ​கையான தவிர்க்கவியலாத அத்துமீற​லை நிகழ்த்தும் பண்​பைக் கொண்டு விடுகின்றன. அதாவது ஆக்கிரமிப்பிற்​கெதிரான அத்துமீறல் எனலாம்.

காலனிய ஆதிக்கக் காலத்தில் மனித​னையும் அவனு​டைய விஞ்ஞான அறி​வையும் மட்டு​மே முன்னிறுத்திப் ​பேசிக்​கொண்டிருந்த யதார்த்தவாதக் க​தை ​சொல்லலால் விளிம்பு நி​லைக்குத் தள்ளப்பட்ட கீ​ழைத்​தேயங்களின் மரபான க​தை​ சொல்லல் பாணி​யை இருபதாம் நூற்றாண் டின் இறுதிக்கால் பகுதியில் மீட்​டெடுக்கத் ​தொடங்கிய வரலாறு நமக்குத் ​தெரியாததல்ல. இந்த மாற்றுக்க​தை​ சொல்லல் தன்னியல்பி​லே​யே மனித ​மையப் பிரபஞ்சத்​ தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் திற​னை உள்ளடக்கிய​தென்ப தால் முருகனின் 50 க​தைகளில் 20 க​தைக​ள் யதார்த்தவாதப் ​பாணியிலும் மீதம் 30 க​தைகள் ​மாற்றுக் க​தைப் பாணி யிலும் இருப்பது ஆச்சரியத்​தை ஏற்படுத்துவதாக இருப்ப தில்​லை.

முருகனின் மாய யதார்த்தக் க​தை ​சொல்லல் பாணி என்பது​யோவாகு​மேரிஸ் ​ரோஸாவின் நதியின் மூன்றாம் கரை சிறுகதையால் பாதிக்கப்பட்டதைப்போல ஒரு விதமான க​தைத்துவக் குழப்பத்​தை அடிப்ப​டையாகக் கொண்டு இயங்குவது (‘இரண்டாவது மரணம்’, ‘ஆற்​றோடு ​போனவன்’, ‘சாயல்’, ‘சத்திரம்’). மேலும் இவரின் இந்த வகைக் கதைகள் ஒ​ரே மாதிரியான க​தைப் பின்ன​லையும் ​கொண்ட​வை. பிறபாணிக் க​தைக​ளைப் ​பொறுத்த
வ​ரை அதில் அ​வை எவ்வளவு தூரம் க​தையாக ​வெற்றி ​பெற்றிருக்கின்றன என்பது தனியாக விவாதிக்கப்பட ​வேண்டிய விஷயம். ஆனால் யதார்த்தவாதக் க​தை ​
சொல்லலினூ​​டே இவற்றின் இருப்பும் அவற்றினுள் மரபான க​தை வடிவப் பிரக்​ஞையின் ஊடுறுவலும்தான் ​மே​லே விவரித்த இரண்டு காரணிகளின் நீட்சியாக இந்தக் க​தைகளின் ​செய்தி என்று வாசகர் நிச்சயமாக எடுத்துக்​கொள்ள முடியும்.

கூர்ந்து கவனித்தால் ​நேரடியாகவும் ம​றைந்தும் பாலியல் ​வேட்​கையின் பல பரிணாமங்கள் விரவிக் கிடக்கும் முருகனின் க​தைகளில் அதன் அடிப்ப​டை என்று ​
சொல்லப்பட்டிருக்கிற காதல் என்கிற மனம் சார்ந்த வஸ்து இல்ல​வே இல்​லை என்ப​தை வாசகர்கள் ஆச்சரியத் துடன் கண்டுபிடிக்க முடியும். பாலியல் வேட்​கை​யை இயல்பூக்கம் என்றும் காத​லை மனித இனக்கலாசார வளர்ச்சியின் வி​ளை​பொருள் என்றும் ​வைத்துக்​கொண் டால் முன்ன​தை உடலுக்கும் பின்ன​தை மனதிற்கும் இ​ணை ​வைக்க முடியும். எனில் உட​லை இயற்​கையின் சிருஷ்டி என்றும் மன​தை சமூகத்தின் கண்டுபிடிப்பு என்றும் பொருள்​கொள்ள, முருகனின் க​தைகள் ஏன் இயல்பாக​வே காம வயப்படுமளவிற்குக் காதல் வயப் படுவதில்​லையென்பது விளங்கும். காமம், குறிப்பாகப் ​பெண்களின் காமம், இங்​கே பிரபஞ்சத்தில் மனித​னைத் தவிர்த்த ஏ​னைய உயிர்களின் இருப்பினு​டைய குறியீடா கவே க​தைகளின் ​போக்கில் வளர்ச்சியுறுகிறது. என​வே தான் காமம் மனித விதிகளுக்குள் அடங்காத இயற்​கை வழியில் தன்​னை ​வெளிப்படுத்திக்​கொள்ள வி​ழைகிறது.

முருகன் க​தைகளில் கணவன் ம​னைவிக்கி​டை​யேயான ஒழுங்க​மைக்கப்பட்ட காமம் ஒன்​றைத் தவிர்த்து (அப்படி அபூர்வமாக நிகழும் ஒ​ரே​யொரு இ​ணைவும் விபத்தில் அடிபட்டு அற்பாயுசில் போய்விடுகிறது (‘சாயல்’) மற்றபடி ஒருத​லைக்காமம், பலர்​மேல்காமம், சுயகாமம், கள்ளக் காமம், வி​லைக்காமம், காலம் கடந்த காமம் என மண விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டுச் சாத்தியமுள்ள அத்த​னை வ​கைகளுக்கும் மாதிரிகள் கி​டைக்கின்றன. ஆனால் கூர்ந்த அவதானிப்புள்ள வாசகனுக்கு இ​வை உண்​மையில் குறிப்பது காமத்​தை அல்ல (அல்லது இவற்றின் ​நோக்கம் இன்பம் துய்த்தல் அல்ல) என்பதும் மனம் என்கிற, அதிகாரத்தால் கட்டப்பட்ட அ​மைப்பானது உடல்​ மேல் (இ​தை மனம் என்கிற வஸ்து வளர்ச்சியுறாத, ​வெறும் உடல்களாக​வே அ​லையும் ஆறறிவிற்குக்
கு​றைந்த உயிர் கள் என்று எடுத்துக்கொள்ள ​வேண்டும்) நிகழ்த்தும் ஆக்கிரமிப்பின் மீதான கலகம் என்பதை புரிந்து​கொள்ள முடியும். புழக்க​டைக்காமம் ஏன் முருகன் க​தைகளில் ​பெரும்பாலும் ​பெண்களா​லே​யே நிகழ்த்தப் படுகின்றன என்ப​தையும் நாம் இவ்விதமான அணுகு மு​றையில் விளங்கிக்​கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

மனித ​மையப் பிரபஞ்சத்தினுள் பிற உயிர்களின் இருப்பு, நகரத்திற்குள் கிராமத்தின் இருப்பு, யதார்த்தவாதப் ​பெரும் பிரதிப்பரப் பிற்குள் மரபான க​தை​ சொல்லலின் இருப்பு ஆகியவற்​றைப்​போல​வே ஆண்களின் உலகில் ​பெண்களின் இருப்பும் பௌதீக ரீதியாக விளிம்பு நி​லைக்கும் கருத்தி யல் ரீதியாகக் கற்ப​னை நி​லைக்கும் பிரதி ரீதியாக மாய யதார்த்தத்திற்கும் நகர்வதாக இருக்கிறது. மனிதக் குடியிருப்புகளுக்குள் மிருகங்களின் ஊடுறுவ​லை முருகன் என்னவிதமான மனநி​லையில் ​சொல்கிறா​ரோ அ​தே விதமான மனநி​லையில்தான் ‘இடம்’, ‘கிழத்தி’, உரு மாற்றம், மாயக்கிளிகள் முதலான க​தைகளின் ​பெண் பாத்திரங்க​ளையும் கையாள்கிறார். அ​தே சமயத்தில் இவள் மனித இருப்பின் இரக்கமின்​மையால் காடுகளுக் குள் துரத்தப்படும், ​கொ​லையுணப்படும், மருந்தாக்கப் படும், அனா​தையாக்கப்படும் உயிர்க​ளையும் நிலங்க​ளையும் பிரதிக​ளையும் ​போலன்றி மனதின் இருப்புக்குப் புகலிடம் தரும் அ​தே அறிவின் தந்திரத்​தைப் பயன்
படுத்தித் தன் உடலின் இருப்​பை வஞ்சகமாகத் தக்க ​வைத்துக்​கொள்கிறாள். இதனால்தான் ஊருக்குள் ஊடு றுவும் விலங்குக​ளைத் திரும்பக் காட்டிற்குள் மனிதனால் விரட்ட முடிவ​தைப்​போல, ஆணால் ​பெண்க​ளைத்திரும்ப அவர்களு​டைய ஸ்திதியில் நிறுத்தி​வைக்க முடிவதில்​லை.

அங்கே அவன் ​பெரும் ​தோல்வி​யைச் சந்திக்க ​நேர்கிறது. முருகனின் க​தைகளில் ​பெண்கள் மிருக இச்சை​யோடு அதற்கான மிருகத்தனமும் பிடிபடும் சூழல் வரும்​போது மிருக பலமும் இயல்பூக்கமுள்ள தந்திரமும் மிருக உலகின் தார்மீக நியதியும் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இங்​கே கலாசாரக் கட்ட​மைப்புகளான அன்பு, காதல், விசுவாசம், ​நேர்​மை போன்ற அடி​மை உணர்வுகளுக்கு ஏது இடம். ண

( 2017 சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியில் ஆதி பதிப்பகத்தின் வெளியீடாக வெளிவர இருக்கும் ‘ஜீ.முருகன் சிறுகதைகள்’ தொகுப்பிற்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரை. )

இளங்கவிஞர்க்கு கடிதங்கள் / ரெய்னார் மரியா ரில்கே..

download-38

பாரிஸ்

பிப்ரவரி 17, 1903

சில தினங்களுக்கு முன்னர்தான் உனது கடிதம் வந்தது. என்னிடம் நீ வைத்துள்ள பெரும் நம்பிக்கைக்காக உனக்கு நன்றி பாராட்ட விரும்புகிறேன். அவ்வளவுதான் நான் செய்யக்கூடியது. உன் கவிதை களை என்னால் விவாதிக்கலாகாது; எத்தகையதொரு விமர்சன நடவடிக்கையும் எனக்கு அந்நியமானதாக இருக்கும். விமர்சன வார்த்தைகள் போன்று கலையை அவ்வளவு சொற்பமாக ஸ்பரிசிப்பது எதுவுமில்லை; அவை எப்போதும் ஏறக்குறைய அதிருஷ்டவசமான தவறான புரிந்துகொள்ளலாகிவிடும். நம்மை நம்பவைக்கும் வகை யில், அவற்றை அவ்வளவு நிச்சயமானதாகவும் வெளிப்படுத்த முடிவதாகவும் காட்டுகின்றனர். ஆனால் விஷயம் அப்படியில்லை; பெரும்பாலான அனுபவங்கள் வெளிப்படுத்த முடியாதவை, எந்த வார்த்தையும் இதுவரையிலும் நுழைந்திராத ஒரு வெளியில் அவை நிகழ்கின்றன, பிற கலைகளை விடவும் அவை இன்னும் வெளிப் படுத்தமுடியாதவை, அற்பமாயும் தோன்றிமறைவதாயும் நம் வாழ்வு இருக்க, நீடித்து நிற்பதான அவை மர்மம் பொதிந்த இருப்புகளாய் உள்ளன.

இக்குறிப்பினை முன்னுரையாக வைத்துவிட்டு, உன் கவிதைகள் தமக்கான பாணியைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்று மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். ஒருவித அந்தரங்கம் சார்ந்த நிசப்தமானதும் மறைவானதுமான தொடக்கங்களை அவை பெற்றிருப்பினும், Mதூ குணிதடூ எனப்படும் இறுதிக்கவிதையில் இதனை மிகத் தெளிவாக உணர்ந்து கொள்கிறேன். இதிலே உனக்குரிய ஒன்று வார்த்தையாகவும் இன்னோசைச் சந்தமாகவும் மாற முயலுகின்றது. ‘கூணி ஃஞுணிணீச்ணூஞீடி’ என்னும் இனிய கவிதையில் அம்மாபெரும் தனித்த உருவத்துடனான ஒருவித நெருக்கம் தோன்றவே செய்கிறது. இருப்பினும் இக் கவிதை கள் இன்னும் தன்னிச்சையானவையாக இல்லாது, தம்மளவில் ஏதுமற்றவையாகவே உள்ளன – ஃஞுணிணீச்ணூஞீடி – யைப் பற்றியதும் கடைசிக் கவிதையும்கூட இப்படியே. உனது கவிதைகளைப் படிக்கும்போது என்னால் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாதுள்ள பல்வேறு குறைபாடு களை, உனது கவிதைகளுடன் சேர்ந்து இணைக்கப்பட்டுள்ள அன்பான கடிதம், எனக்குத் தெளிவுபடுத்தின.

உனது கவிதைகள் நன்றாக உள்ளனவா என்று கேட்கிறாய். நீ கேட் கிறாய். இதற்கு முன் மற்றவர்களிடம் கேட்டிருக்கிறாய். இவற்றைப் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்புகிறாய். பிறரது கவிதைகளுடன் அவற்றை ஒப்பிடுகிறாய். சில பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் உன் கவிதைகளை நிராகரிக்கும்போது விரக்தியடைகிறாய். இவ்வாறு செய்வதை நீ நிறுத்தவேண்டுமென்று மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன் (என் ஆலோசனையை நீ விரும்புவதாகச் சொல்லியிருப்பதால்). நீ வெளிப் புறமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய், இப்போதும் பெரிதும் தவிர்க்க வேண்டியது அதுதான். யாரும் உனக்கு ஆலோசனையோ உதவியோ செய்யமுடியாது-யாரும்.

நீ செய்யவேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். உனக்குள் நீ போக வேண்டும். உன்னை எழுதக் கட்டளையிடும் காரணத்தைக் கண்டறிய வேண்டும்; உன் இருதயத்தின் ஆழங்களுக்குள் அது தன் வேர்களைப் படர விட்டிருக்கின்றதா என்று காண வேண்டும்; நீ எழுதுவதற்குத் தடைவிதிக்கப்பட்டால், நீ மடிந்துபோக வேண்டியிருக்குமா என்று உனக்கு நீயே அறிக்கையிட்டுக்கொள். எல்லாவற்றையும் விட இது முக்கியமானது: இரவில் மிகவும் நிசப்தமான தருணங்களில் உன்னை நீயே கேட்டுக்கொள் – நான் எழுதி ஆகவேண்டுமா? ஆழமான பதிலுக்காக உனக்குள் தோண்டிப்பார். இதற்கான பதில் இசைவாக இருப்பின், “நான் எழுதியாக வேண்டும்” என்னும் எளிய, வலுவான பதில் கிடைத்தால், இத்தேவைக்கேற்ப உன் வாழ்வைக் கட்டமைத்துக் கொள்; தனது அடக்கமானதும் மிக அலட்சியமானதும் ஆகிய வேளை யிலும் கூட உன் வாழ்வு இத்தூண்டுதலுக்கான அடையாளமாகவும் சாட்சிய மாகவும் ஆகிவிடும். அப்புறம் இயற்கையுடன் நெருங்கிவர வேண்டும். பின்னர் இதற்குமுன் யாரும் முயற்சி செய்திராதபடி, நீ பார்த்தவற்றையும் உணர்ந்தவற்றையும், நீ நேசித்தவற்றையும் இழந்த வற்றையும் சொல்ல முயற்சி செய். காதல் கவிதைகள் எழுதாதே; மிகவும் தட்டையானதும் சாதாரணமானதுமான வடிவங்களைத் தவிர்த்துவிடு. இவற்றில் ஈடுபடுவது மிகவும் சிரமமானது, தனித்து வமான ஒன்றை உருவாக்கிட முற்றிலும் முதிர்ந்த ஆற்றல் அவசிய மாகும். இம்மாபெரும் மையக் கருத்துக்களிலிருந்து உன்னை விடு வித்துக்கொண்டு, அன்றாட வாழ்க்கை உனக்குத் தரக்கூடியதைப் பற்றி எழுது; உனது கவலைகளையும் ஆசைகளையும், உன் மனதில் கடந்து போகும் எண்ணங்களையும், ஒருவித அழகில் உள்ள உன் நம்பிக்கை யினையும் விவரி – நெஞ்சார்ந்த, நிசப்தமான, பணிவான நேர்மையு டன் இவற்றையெல்லாம் விவரி; மற்றும் உன்னை வெளிப்படுத்தும் போது, உன்னைச் சுற்றியிருக்கும் பொருட்களையும், உன் கனவுகளி லுள்ள படிமங்களையும், நீ நினைவில் வைத்துள்ள பொருட்களையும் பயன்படுத்து. உனது அன்றாட வாழ்க்கை வறியதாயிருப்பின், அதனைக் குற்றம்சாட்டாதே; உன்னைக் குற்றஞ்சாட்டு; அதன் வளங்களை எடுத்துரைக்கும் அளவுக்கு நீ கவிஞனாக இல்லையென்பதை உனக்கு நீயே ஏற்றுக்கொள்; படைப்பாளியைப் பொறுத்தவரை வறுமை என்பதும் ஏழை என்பவரும் ஒதுக்கவேண்டிய இடம் என்பதும் இல்லை.

உலகின் எந்தவொரு சப்தத்தையும் நுழையவிடாத சிறை ஒன்றுக்குள் நீ இருப்பினும் கூட, விலை மதிக்க முடியாத மாணிக்கமும் நினைவு களின் பெட்டகமும் ஆன குழந்தைப் பருவம், இன்னமும் உன்னிடம் இருக்கவில்லையா? அதன்பால் உன் கவனத்தைத் திருப்பு. இப்பாரிய கடந்த காலத்தின் ஒடுங்கிய உணர்வோட்டங்களை எழுப்பிட முயன்றால், உன் ஆளுமை வலுவாக வளரும், உன் தனிமை விரிவு கொள்ளும், மேலும் தொலைதூரத்திலே மற்றவர்களின் அமளிகள் கடந்து செல்கின்றதும், மங்கிய பொழுதுகளில் நீ வாழ்ந்திடக் கூடியதுமான இடமாக மாறும்.

மேலும் உனக்குள்ளான இம்மாறுதலிலிருந்து, உனக்கேயான உலகத் திற்குள் நீ இப்படி ஆழ்ந்ததன் காரணமாக, கவிதைகள் வரும், அப்போது நீ அவை நன்றாக இருக்கிறதா-இல்லையா என்று யாரைக் கேட்கலாம் என்று எண்ண மாட்டாய். இப்படைப்புகளில் பத்திரிகை களின் கவனத்தைத் திருப்பவும் முற்பட மாட்டாய். ஏனெனில் இவற்றை உனக்குப் பிரியமான இயற்கை உடைமையாக, உன் வாழ்வின் ஓர் அங்கமாக, அதனின்று வரும் ஒரு குரலாக நீ கவனிப்பாய். ஓர் அவசியத்தினின்று எழுந்திருக்குமாயின் ஒரு கலைப் படைப்பு நல்லதே. ஒருவர் மதிப்பீடு செய்வதற்கான வழிமுறை அது ஒன்றுதான்.

ஆகவே, பிரியமான நண்பனே, இது தவிர்த்து வேறெந்த ஆலோசனை களையும் என்னால் வழங்க இயலாது. உனக்குள் சென்று உன் வாழ்க்கை பிரவகிக்கும் இடம் எவ்வளவு ஆழமானது என்று கண்டுகொள்; நீ படைக்க வேண்டுமா என்னும் கேள்விக்கான பதிலை அதன் தோற்று வாயில் கண்டுகொள்வாய். அதனை விளக்குவதற்கு முற்படாது, உனக்கு அளிக்கப்பட்டபடியே, அப்பதிலை ஏற்றுக்கொள்.

அப்புறம், வெளியிலிருந்து என்ன வெகுமதி கிடைக்கும் என்று ஒரு போதும் கேட்காதே. விதியின் பாரத்தையும் பெருமையினையும் தாங்கிக்கொண்டு, அதனை உனதாக்கிக்கொள். ஏனெனில் படைப் பாளி தனக்கான உலகமாயிருக்க வேண்டும் மற்றும் தன்னிடத்திலும் இயற்கையிலும் அனைத்தையும் கண்டுகொள்ள வேண்டும் – அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்வும் அதற்கே அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் உனக்குள்ளும் உனது தனிமைக்குள்ளும் ஆழ்ந்த பின்னர், கவிஞனாக மாறுவதை நீ கைவிடவேண்டிவரும். (ஏற்கனவே நான் சொல்லியுள்ளபடி, எழுதாமலேயே ஒருவர் வாழ முடியும் என்று உணரக்கூடுமாயின், அப்போது ஒருவர் எழுதவே கூடாது). இருப் பினும் அப்போது கூட இந்த அகத்தேடல் ஒன்றுமில்லாதுபோய் விடாது. உனது வாழ்க்கை அதனின்றும் தனக்கான பாதைகளைக் கண்டறியும் அவை நல்லவையாக, வளமானவையாக, பரந்து விரிந்த வையாக இருக்கும் என்பதே உன்னைப் பொறுத்து நான் ஆசைப் படுவது.

நான் வேறென்ன சொல்வது? ஒவ்வொன்றும் அதற்கேயான அழுத்தம் கொண்டுள்ளது என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. கடைசியாக ஒரேயொரு ஆலோசனையை மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். உன் வளர்ச்சியின்போது நிசப்தமாகவும் நேர்மையாகவும் வளர்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அமைதியான வேளையில் உனது உள்ளார்ந்த உணர்வு மட்டுமே பதிலளிக்கக் கூடிய கேள்விக்கு, வெளிப்புறத்தில் பதில்களைத் தேடி, அதனை நீ சஞ்சலப்படுத்தக் கூடாது.

உனது கடிதத்தில் பேராசிரியர் ஹொரசெக்கின் பெயரைப் பார்த்தது எனக்குச் சந்தோஷமளித்தது. அந்த அன்பார்ந்த, கற்றறிந்த மனிதரிடம் நான் மிகுந்த மதிப்பும் ஆயுள் பரியந்தமான நன்றி பாராட்டுதலும் வைத்துள்ளேன். நான் எப்படி உணர்ந்துகொள்கிறேன் என்று அவரிடம் தெரிவிப்பாயா? அவர் இன்னும் என்னை நினைத்திருப்பது அவரது நல்ல தன்மையாகும், அதனை நான் போற்றுகிறேன்.

எனக்கு நீ அனுப்பியிருந்த உன் கவிதைகளை உனக்குத் திருப்பி அனுப்புகிறேன். உனது கேள்விகளுக்கும் நேரிய நம்பிக்கைக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி பாராட்டுகிறேன். என்னால் முடிந்த அளவு நேர்மையாகப் பதிலளித்துள்ளதன் மூலம், நிஜமாகவே ஓர் அந்நிய னான நான், என்னைச் சற்று தகுதியானவனாக ஆக்கிக்கொள்ள முயன்றிருக்கிறேன்.

மிகவும் உண்மையுள்ள உனது,

ரெய்னார் மரியா ரில்கே.

சமகாலத்தின் மீது படரும் வரலாற்றின் அபத்தம் ( தேவிபாரதியின் நட்ராஜ் மகராஜ் ) / அரவிந்தன்

download-6

புதிய கதைக் களங்கள், புதிய கூறல் முறைகள் எனத் தொடர்ந்து தனது தேடலை முன்னெடுத்துச் செல்பவர்களில் ஒருவர் தேவிபாரதி. அவர் அண்மைக் காலத்தில் எழுதியுள்ள சில சிறுகதைகள், ‘நிழலின் தனிமை’ என்னும் நாவல் ஆகியவை இதன் அடையாளங்கள். அந்த வரிசையில் இன்னொரு படைப்பைத் தந்திருக்கிறார் தேவிபாரதி. ‘நட்ராஜ் மகராஜ்’ என்னும் தலைப்பில் அவர் எழுதியுள்ள புதிய நாவல், தமிழ் நாவல் பரப்பைச் சில விதங்களிலேனும் விரிவுபடுத்தக்கூடியது.

‘நட்ராஜ் மகராஜ்’ எத்தகைய நாவல்? ந என்னும் தனிநபரின் அடையாளம் குறித்த கதையா அல்லது வரலாற்றைக் கண்டறிந்து அதைத் தன் விருப்பம்போல மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் அரசியல் செயல்பாடுகளின் கதையா? பல்வேறு தரப்புகளும், பழம்பெருமைகளைத் தத்தமது தேவைகளுக்கேற்ற வடிவில் முன்னிறுத்தித் தனது சாதகங்களைக் கூட்டிக்கொள்ள விழையும் அரசியலைப் பேசும் கதையா? வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் முயற்சிகளின் வினோதங்களைக் காட்டும் அபத்த நாடகமா? வரலாற்றை மீட்டெடுக்கும் அரசியல் நடவடிக்கையில் தனிநபரின் அடையாளம் மட்டுமின்றி அவரது வாழ்க்கையே எப்படி அடியோடு மாறிவிடும் யதார்த்தத்தைச் சொல்லும் கதையாடலா?

இவை அனைத்துமே உள்ளடங்கிய பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாவல் என இதைச் சொல்லலாம். குறிப்பிட்ட மையத்தையோ சீரான கூறல் முறையையோ நேர்கோட்டிலான கதைப் போக்கையோ கொண்டிராத பின் நவீனத்துவ நாவல் என்றும் சொல்லலாம். வரலாற்றை மீட்டெடுக்கும் நடவடிக்கையின் ஊடுபாவுகளுக்கிடையில் வெளிப்படும் சமகால சமூக அரசியல் உளவியல் போக்குகளின் அபத்தங்களையும் தனிநபர் சார்ந்த அடையாளங்கள் அர்த்தமிழந்துபோகும் விதத்தையும் சொல்லும் இந்த நாவல், பல்வேறு சிக்கல்களும் பின்னல்களும் அடுக்குகளும் கொண்ட கதையாடலைத் தேர்ந்துகொண்டது மிகவும் இயல்பானதே.

ந என்பவன் வெறும் ந என்பவனோ ந என்னும் பெயரைக் கொண்ட சத்துணவு அமைப்பாளனோ அல்ல. நாட்டின் முதல் சுதந்திரப் போராட்ட வீரனின் நேரடி வாரிசு என்று தெரிந்த பிறகு அவன் வாழ்க்கை மாறத் தொடங்குகிறது. அந்த மாற்றம் சட்டென்று வந்துவிடவில்லை. தன் அடையாளம் இதுதான் என அவன் நம்புவதற்கே அதிக அவகாசம் தேவைப்படுகிறது. தன்னுடைய பாரம்பரியப் பெருமை தெரிந்த பிறகு அவனுக்கு ஏற்படும் மாற்றங்களைப் போலவே அதற்கு முன்னால் ஏற்படும் மாற்றங்களும் முக்கியம்தான். ஒரு விதத்தில் இந்த நாவலை மாற்றங்களின் கதையாகவும் படிக்கலாம். அந்த மாற்றங்களைச் சாத்தியப்படுத்தும் காரணிகளின் ஊடாட்டத்தையும் முரணியக்கத்தையும் இந்த மாற்றங்களின் பின்புலமாகப் பார்க்கலாம்.

இந்த ஊடாட்டங்களும் முரணியக்கமும் இந்த நாவலில் புதிரான வடிவம் கொண்ட நவீன வகை ஓவியம்போல அமைந்திருப்பது, இவற்றின் பன்முகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது. படைப்பாளியின் பார்வை தன் அனுபவங்களை, தன் அனுபவப் பரப்புக்குள் வரும் உலகின் தன்மையை எப்படிப் பார்க்கிறது என்பதற்கான அடையாளம் இது. எதையும் எளிமைப்படுத்திப் புரிந்துகொள்வதையோ மேற்பரப்பில் புலனாகும் பிம்பங்களின் காட்சிகளில் மயங்கி நிற்பதையோ விரும்பாத கலை மனம் அனுபவ உலகினூடே மேற்கொள்ளும் தீவிரமான யாத்திரையின் வெளிப்பாடு.

***

நாவலில் சித்தரிக்கப்படும் மாற்றங்கள் மிக முக்கியமானவை. அரண்மனை வளாகம் ஒன்றின் காவல் கூண்டில் வசிக்கும் ந என்பவன், சத்துணவு அமைப்பாளன். நேர்மையும் எளிமையும் அவன் இயல்பு. குழந்தைகளுக்குச் சத்துணவு போடும் காரியத்தில் நடக்கும் முறைகேடுகள் அவனுக்கு அதிர்ச்சி அளிக்கின்றன. தன்னால் முடிந்தவரை நேர்மையாக இருக்க முயலும் அவன் விரைவிலேயே சூழலில் ஒட்டாமல் அன்னியமாகிறான். அமைப்பு அவனை எளிதாக ஓரங்கட்டுகிறது. அந்த அமைப்பு இயங்கும் விதத்தை மெல்ல மெல்லப் புரிந்துகொள்ளும் அவன் விரைவிலேயே அதன் விசுவாசமான அங்கமாக மாறுகிறான். பிழைக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

பாதுகாப்பற்ற இந்தக் காவல் கூண்டில் இருப்பதற்குப் பதில் தனக்கென ஒரு சிறிய வீடு வேண்டும் என நினைக்கும் அவன் அதற்கான முயற்சிகளை எடுக்கும்போது அவனது நடத்தையில் அதற்கேற்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

தான் வரலாற்று நாயகர் ஒருவரின் வாரிசு என அறிந்துகொள்ளும்போது அவனிடத்தில் உருவாகும் மாற்றம் மீண்டும் சூழலுடன் அவனை முரண்படவைக்கிறது. இந்தச் சமயத்தில் ஏற்படும் மாற்றத்தில் தார்மீக அம்சத்துடன் அதிகார தொனியும் சேர்ந்துகொள்கிறது. கால மாற்றம் என்னும் அலை இந்தக் கோலத்தையும் அழித்துவிட்டுப் போன பிறகு அவனது மாற்றம் வேறொரு வடிவம் எடுக்கிறது. அவன் வரலாற்று நாயகனின் வாரிசுதான் என்பது பின்னாளில், பல்வேறு வழிகளில் உறுதியான பிறகு அவன் வாழ்க்கை மீண்டும் மாற்றம் அடைகிறது. இந்த மாற்றத்தின் உச்சம் இன்றைய சமூக, அரசியல் இயக்கத்தின் அழுத்தமான வெளிப்பாடாகப் பரிணமிக்கிறது.

ந என்பவனின் வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு கட்டங்களில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றத்தையும் நாம் கவனமாக ஆராயும்போது அந்த மாற்றங்கள் சமகால சமூக அரசியல் யதார்த்தங்களைப் பொதிந்துவைத்திருப்பது தெரியவரும். நேர்மையாளனாக இருந்தபோது அவனுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்களும் நடைமுறைசார் அணுகுமுறையுடன் அவன் தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டு அமைப்புடன் இணக்கமாகும் அனுபவங்களும் இன்றைய சூழலில் அமைப்புகள் இயங்கும் விதத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. அமைப்புக்கும் தனிநபருக்கும் இடையிலான உறவுகளின் சமன்பாட்டுகளைச் சொல்கின்றன. நாவலின் இந்தப் பகுதி துல்லியமான யதார்த்தச் சித்தரிப்புடன் கச்சிதமாக அமைந்துள்ளது.

***

நாவலின் வெவ்வேறு பகுதிகள் வெவ்வேறு தன்மைகளுடன் உருப்பெறுகின்றன. ந என்பவனின் அன்றாட வாழ்க்கை உணர்ச்சிப் பிசுக்கு அற்ற யதார்த்தச் சித்திரமாக வெளிப்படுகிறது. தொகுப்பு வீட்டுக்கான கடனுதவி பெறுவதற்கான முயற்சிகளின் சித்தரிப்புகள் அவலச் சுவையுடன் கூடிய சித்திரமாக விரிகின்றன. வரலாற்று நாயகனின் வாரிசு என்னும் நம்ப முடியாத கிரீடம் அவன் மேல் சுமத்தப்படும்போது கனவினையொத்த அனுபவங்கள் மிகுபுனைவுச் சித்திரங்களாகத் தோற்றம் கொள்கின்றன. கனவு கலைவதுபோல விரைவிலேயே இந்த நிலை மாறினாலும் வேறொரு வடிவில் அது திரும்ப வரும்போது முற்றிலும் வேறொரு விதமான அனுபவங்களைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது.

இந்த முறை தனிநபர்கள் மூலமாக மட்டுமின்றி, ஊடகங்களின் மூலமாகவும் அந்தச் செய்தி வருகிறது. அது மெய்யான வரலாறுதான் என்பதை நிலைநிறுத்தப் பல விதமான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் அரசு அமைப்புகளும் இதில் சேர்ந்துகொள்ள, ஒரு வரலாறு அங்கே முழுமையாக மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்படுகிறது.

நாவலின் இந்தக் கட்டத்தின் பெரும்பகுதி அபத்தச் சித்திரங்களாகத் தோற்றம் கொள்கிறது. வரலாற்றை மகோன்னதமானதாகக் கற்பிதம் செய்துகொள்வதில் சுகம் காணும் அரசு, ஊடகங்கள், பொதுமக்களின் உளவியல் ஆகியவற்றுக்கு அந்தப் பெருமையை நிலைநாட்டுவதில் இருக்கும் ஆவல் அதை அறிவியல்பூர்வமாக ஆராய்வதில் இருப்பதில்லை. இத்தகைய மனம் தான் நம்ப விரும்புவதையே உண்மையானதாகக் கட்டமைக்க முனையும். இந்த முனைப்பு யதார்த்தத்தின் மீது புனைவம்சத்தை ஏற்றிவிடுகிறது. இந்தப் புனைவையே உண்மை என நம்ப விரும்பும் மனம், புனைவை யதார்த்தமாகக் கற்பித்துக்கொள்கிறது. இத்தகைய செயல்பாட்டின் ஆதாரமாக இருக்கும் அபத்தத்தை உணர்த்தும் வகையில் இந்தப் பகுதி அபத்த நாடகமாகவே உருக்கொள்கிறது.

இது அபத்தத்தின் யதார்த்தமா அல்லது யதார்த்தத்தின் அபத்தமா எனக் கண்டறிய இயலாத அளவுக்கு யதார்த்தமும் அபத்தமும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. யாரை முன்னிட்டு இதெல்லாம் நடக்கின்றனவோ அந்த நபர் வெறும் நிமித்தமாக மாறிவிடுகிறார். மகோன்னத வரலாறு குறித்த கற்பிதங்களின் போதையில் கிறங்கும் பொதுப் புத்திக்கு யாருடைய வரலாறு கண்டறியப்படுகிறது, அந்தக் கண்டறிதலால் அவரது வாழ்வில் இப்போது எத்தகைய மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும் என்பதெல்லாம் முக்கியமல்ல. மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டிய வரலாறே முக்கியம். அந்த வரலாறு தங்கள் விருப்பம் சார்ந்து உருப்பெறுகிறதா என்பது முக்கியம்.

ஒரு சமூகம் தன்னுடைய வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்துகொள்ள விழையும்போது அது தனக்கேயான ஒரு வரலாற்றை நேற்றைய யதார்த்தமாகக் கற்பித்துக்கொண்டு அந்த யதார்த்தத்தின் நீட்சியாக இன்றைக் கற்பித்துக்கொள்கிறது. ஒட்டுமொத்த சமூகமும் தனக்குப் பொதுவானது என்று கருதப்படக்கூடிய வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்துகொள்ள முனையும்போது அந்தச் சமூகம் முழுவதும் இத்தகைய கற்பிதங்களைக் கைக்கொள்கிறது. இந்தக் கற்பிதங்களில் தனிநபருக்குப் பெரிய இடம் ஏதும் இல்லை. தான் மாபெரும் சுதந்திரப் போராட்ட வீரனின், மகாராஜாவின் வாரிசு என அறியும் நபருக்கு தன்னை முன்னிட்டு வரலாறு மீட்டுருவாக்கப்படுவதால் எந்தப் பலனும் இல்லை. ஏனென்றால் அதை அவருக்குச் சொல்லும் சமூகத்துக்கு அந்த வரலாறுதான் முக்கியம். அவரல்ல.

யதார்த்தத்தின் இந்த அபத்தத்தைச் சிறந்த அபத்த நாடகமாகச் சித்தரிக்கும் பகுதிகள் நாவலை வேறொரு தளத்துக்குக் கொண்டுசெல்கின்றன. பொதுப்புத்தி சார்ந்த சமூக அரசியல் நாடகத்தில் தனி நபரின் அடையாளம் என்பது அந்தத் தனிநபரின் வாழ்வு தொடர்பானதல்ல. அது வெறும் குறியீடு. அந்தக் குறியீட்டை நிரப்பப் பொது மனத்திற்குத் தேவை ஒரு உருவம். அவர் அல்லது அவரைப் போன்ற ஒரு உருவம். இந்த உளவியல்தான் அந்தத் தனிநபரின் வாழ்க்கைக்கும் அவரை முன்னிட்டு நடக்கும் மாபெரும் நாடகத்துக்கும் இடையிலான உறவின் அபத்தத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. வரலாற்றில் மட்டுமல்ல, வரலாற்றின் மீட்டுருவாக்கத்திலும் தனிநபர்கள் வெறும் பகடைகள், உதிரிகள் என்பதை இந்த நாடகம் தெளிவாகக் காட்டிவிடுகிறது. நாவலின் உச்சமான இந்தப் பகுதி அவலச் சுவை கொண்ட பக்கங்களாக வெளிப்படுகின்றன.

***

நவின் கதையைச் சொல்லப் பல விதமான கதையாடல்களை தேவிபாரதி கைக்கொள்கிறார். கதையாடல் வகைகளைக் கதைச் சூழல்களே தீர்மானிக்கின்றன. ந என்பவன் வெறும் சத்துணவு அமைப்பாளனாக இருக்கும் இடங்களும் காவல் கூண்டுக்குள் உழலும் அவன் வாழ்க்கையும் துல்லியமான யதார்த்தச் சித்திரங்களாக வெளிப்படுகின்றன. வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் இடங்கள் அவற்றின் தன்மைக்கேற்ப அபத்த நாடகமாக உருப்பெறுகின்றன. இடையில் வரும் பகுதிகள் இவை இரண்டுக்கும் இடையில் ஊடாடுகின்றன. ஒரு படைப்பாளி தன் கதைச் சூழல்கள் கோரும் மொழியையும் கதையாடலையும் இயல்பாகக் கண்டடைவதன் அடையாளமாக இந்த நாவலின் கதையாடல்கள் உள்ளன.

யதார்த்தம், மிகுபுனைவு, அபத்த நாடகம், யதார்த்தமும் அபத்தமும் குழம்பிக் கிடக்கும் கயிற்றரவு நிலை ஆகிய எல்லாக் கட்டங்களையும் தனித்தனியாகப் படிக்கும்போது அவை ஒவ்வொன்றும் தன்னளவில் முழுமையான பகுதிகளாக விளங்குகின்றன. ஒட்டுமொத்தமாக இணைத்துப் பார்க்கும்போது வேறு பரிமாணங்களைக் கொள்கின்றன. சில காட்சிகள் அழியாச் சித்திரங்களாக வாசகரின் மனதில் தங்கிவிடக்கூடியவை. உதாரணமாக, காவல் கூண்டு வீட்டுக்குள் பாம்பு வரும் காட்சி. கரப்பான்பூச்சிகள், சுண்டெலிகள் ஆகியவை படையெடுக்கும் காட்சிகள் யதார்த்தத்தை மீறிய மிகுபுனைவுச் சித்திரங்களாகவே உள்ளன. மாபெரும் வரலாற்று நாயகனின் வாரிசாக நம்பப்படும் ந என்பவனின் இன்றைய வாழ்நிலை எத்தகையதாக இருக்கிறது என்பதை இந்த மூன்று காட்சிகளும் உணர்த்துவதாகக் கொள்ளலாம். இவற்றின் குறியீட்டுப் பொருள்கள் காண்பவரைப் பொறுத்து மாறக்கூடும்.

சமகால வாழ்வின் மறைபரிமாணங்களைக் காட்டும் மிகுபுனைவுச் சித்திரங்களும் அபத்த நாடகங்களும் ஒருபுறம் இருக்க, நாவலில் உள்ள யதார்த்தச் சித்தரிப்புகள் சமகால வாழ்வின் தன்மைகளைக் காட்டிவிடுகின்றன. சத்துணவு போடுதல் என்னும் ஏற்பாட்டினுள் வெளிப்படும் போக்குகள், ஏழைகளுக்குத் தொகுப்பு வீடுகள் கட்டிக்கொள்ளக் கடனுதவி தரும் திட்டம் செயல்படுத்தப்படும் விதம், உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் இயங்குமுறை ஆகியவை சமகால யதார்த்தத்தின் கசப்பான பக்கங்களாக விரிகின்றன. ஏழை எளிய மக்களுக்காகவே தீட்டப்படும் திட்டங்களும் செயல்படும் அமைப்புகளும் அந்த மக்களை எவ்வாறு நடத்துகின்றன என்பதை இவை காட்டுகின்றன.

***

ந என்பவனின் வம்ச வரைபடம் குறித்த பதிவு முக்கியமானதொரு உண்மையைக் குறியீட்டுரீதியாக உணர்த்துகிறது. ந என்பவனின் வம்ச பரம்பரை மகோன்னதமானது. அதை நிரூபிக்க அவனிடம் இருக்கும் ஆதாரம் அவனுடைய வம்சத்தைக் காட்டும் வரைபடம். திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துப் புளகாங்கிதம் அடையக்கூடிய அந்த வரைபடம் அவன் வாழ்வில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிடவில்லை. அவன் வசிக்கும் காவல் கூண்டில் படரக்கூடிய நூலாம்படைகளுக்கும் அந்த வரைபடத்துக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. தன் அடையாளத்தை நிலைநிறுத்த அவன் எந்த மெனக்கெடலையும் மேற்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல்போகிறது. அந்த அடையாளம் அவனிடமிருந்து பிடுங்கப்பட்டுப் பொது அடையாளமாக மாறுகிறது. ந என்பவனிடம் இருக்கும் வம்ச வரைபடம் யாருக்கும் தேவையில்லை. அவனுடைய வரலாறுதான் தேவை. சமூகத்தின் சகல தரப்புகளும் சேர்ந்து அந்த வரலாற்றை மீட்டெடுத்துவிட்ட பிறகு வரைபடம், அந்த வரைபடத்தை வைத்திருக்கும் வாரிசு இரண்டுமே தேவையற்றவை. யதார்த்தத்தின் இந்தக் கூரூர முகத்தின் குறியீடாகக் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கிறது ந என்பவனின் வம்ச வரைபடம்.

கதையின் சூழலில் ஒரு பொருளும் குறியீட்டுத் தளத்தில் வேறு பொருளும் தரக்கூடிய அம்சங்களை இந்நாவலில் நிறையவே காண முடிகிறது. பேராசிரியர் புவின் வருகை, பேரழகி ஸ்-ன் நடவடிக்கைகள், அவளைத் தூக்கிச் செல்லும் இளைஞன், கடைசிக் காட்சியில் அவனே நவைச் சுமந்து செல்லுதல் ஆகியவற்றையும் ஆழமாக நோக்கும்போது வெவ்வேறு பொருள்கள் புலப்படக்கூடும்.

***

நட்ராஜ் மகராஜ் நாவலை ஒட்டுமொத்தமாக எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பது ஒரு கேள்வி. நாவலில் யாருக்குமே பெயர் குறிப்பிடப்படாமல் அவரவர் பெயர்களின் முதலெழுத்து மட்டும் குறிப்பிடப்படுவது ஏன் என்பது இன்னொரு கேள்வி. அரண்மனை வளாகத்தினுள் இருக்கும் காவல் கூண்டுக்குள் ஒண்டியபடி வாழும் ஒரு சாமானிய மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள்தான் கதையின் அடித்தளம். பாதுகாப்பான வீடுதான் அவனுடைய ஆகப் பெரிய கனவு. அவனுடைய வாழ்க்கை, வரலாற்றின் முக்கியமானதொரு நிகழ்வுடன் தொடர்புகொண்டிருப்பது தெரியவந்ததும் கற்பனை செய்ய இயலாத அளவுக்கு அவன் வாழ்க்கை மாற்றம் அடைகிறது. ஆனால், அந்த மாற்றம் அவனுடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கப் பயன்படவில்லை. அவனுடைய தீராத ஏக்கமான பாதுகாப்பான வீடு அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவன் அடையாளம் மாறுகிறது. அவனை வைத்து அந்த ஊரின் அடையாளம் மாறுகிறது. அவனை வைத்து அந்தப் பகுதியின் வரலாறு மாறுகிறது. ஆனால் அவன் வாழ்க்கை மாறவே இல்லை. உதிரியாக வாழும் அவனுடைய அடையாளம் மைய நீரோட்டத்தில் முக்கிய இடம் பெற்ற பிறகு அந்த அடையாளத்தைப் பொதுச் சமூகம் சுவீகரித்துக்கொள்கிறது. அவன் எப்போதும்போல அடையாளமற்றவனாக, பாதுகாப்பற்றவனாக விடப்படுகிறான். இந்த அவலத்தை, இதன் பின்னே உள்ள அபத்தத்தை அதற்கான மொழியோடும் குறியீடுகளோடும் நம் முன் நிகழ்த்திக் காட்டும் மாயம்தான் நட்ராஜ் மகராஜ் என்னும் நாவலின் சாதனை.

மனிதர்களின் பெயர்களும் அவை சார்ந்த அடையாளங்களும் அபத்தங்களாகிவிடும் சூழலில் எந்த அடையாளத்தையும் யாருடையதாகவும் முன்னிறுத்த முடியாத நிலையில் தன் பாத்திரங்களின் அடையாளங்களை அழித்துவிடுகிறார் நாவலாசிரியர். எந்தப் பாத்திரத்துக்கும் பெயர் கொடுக்கப்படாமல் இருப்பதை இப்படியும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

***

நாவலில் வரும் அபத்த நாடகங்கள் சில இடங்களில் தேவைக்கதிகமாக நீண்டுகொண்டேபோவதாகத் தோன்றுகிறது. வரலாற்றைச் சுமந்து வரும் தூதுவர்கள் குறித்த சித்திரங்கள் புனைவின் சுதந்திரத்தை மிதமிஞ்சிப் பயன்படுத்திக்கொள்வதாகவும் தோன்றுகிறது. வரலாற்றைச் சொல்லும் தொனி கொண்ட இந்தக் கதையாடலில் பல இடங்கள் கவித்துவமாக வெளிப்படுவதைப் போலவே சில இடங்களில் மொழி தன் படைப்புசார் அழகியலைத் துறந்து தட்டையான விவரிப்பாகவும் மாறுகிறது. சில அனுபவங்கள் செறிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட பிறகும் மேலும் மேலும் தம்மை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளத் துடிப்பதையும் உணர முடிகிறது.

ந என்பவனின் வரலாற்றைச் சொல்ல வெவ்வேறு கட்டங்களில் அந்த ஊருக்கு வரும் புதியவர்கள் குறித்த காட்சிகள் கிட்டத்தட்ட ஒரே தன்மையைக் கொண்டிருப்பது இயல்பானதுதான். ஆனால் அப்படி இருப்பதாலேயே அவை சுருக்கத்தைக் கோருகின்றன. நாவலாசிரியர் அந்தக் குரலுக்குச் செவிசாய்க்காததால் சில இடங்கள் ஏற்கனவே கடந்து வந்த இடங்களின் நகல்களாகத் தோற்றமளிக்கின்றன. ந வுக்கு வரும் அஞ்சலட்டை முதலமைச்சர் அவரைப் பார்க்க விரும்புவதாகச் சொல்கிறது. அவரைச் சந்திக்க விழையும் ந வின் முயற்சி நாவலில் அந்தரங்கத்தில் தொங்க, நாவலாசிரியர் வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதில் மும்முரமான இறங்கிவிட்டார். நாவலின் படைப்பு வெளிப்பாட்டில் உள்ள போதாமைகளாக அடையாளம் காணத் தக்க அம்சங்கள் இவை.

***

ஒரு எழுத்தாளர் புதியதொரு களத்தில் புதியதொரு மொழியில், புத்தம் புதியதான கூறல் முறையில் ஒரு படைப்பை உருவாக்குகையில் அது தான் வெளியாகும் சூழலைப் பல அடிகள் முன்னெடுத்துச் செல்கிறது. தேவிபாரதியின் இந்த நாவல் அத்தகைய தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. வரலாற்றை மீட்டெடுத்தல் என்னும் பொதுச் சமூகத்தின் செயல்பாட்டின் அபத்தங்களைத் தனிநபர் வாழ்வின் பின்னணியில் வைத்துக் காட்டும் இந்த நாவல் சமகால இலக்கியச் சூழலின் பரப்பை விரிவுபடுத்தி முன்னெடுத்துச் செல்லக்கூடிய பிரதியாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

••••••••

அமிர்தம் சூர்யாவின் ஓவிய ஃப்ரேமிலிருந்து வெளியேறும் பறவைகள் …

download-1

அமிர்தம் சூர்யாவின் ஓவிய ஃப்ரேமிலிருந்து வெளியேறும் பறவைகள் ….என்ற தலைப்பில் காதலியக் கவிதைகள் வெளிவரவிருக்கிறது சென்னையில்..வரும் 19 ஆம் தேதி சனிகிழமை…

இந்நூலுக்கு ….

சிலர் ஒரு மரத்தின் இலையாக இருப்பார்கள், அமிர்தம் சூர்யா போன்றவர்கள் தம்மை ஒரு மரமாக உருவாக்கிக் கொள்பவர்கள்..

அமிர்தம் சூர்யா கவிதைகள்..

காதலின் மீதான கரைதலினால் ஆனவை. உள்ளன்பினால் விளைந்த உன்மத்தங்களால் ஆனவை. அன்பின் பதற்றங்களை வெவ்வேறுவிதமாகச் சொல்லிப்பார்க்கும் கவிதைகள்

–என்று மனுஷ்ய புத்திரன் முன்னுரை அளித்துள்ளார்.

அமிர்தம் சூர்யா வின் காதலியக்கவிதைகள் ..அட ஆமாங்க..ஒரு நவீனக் கவிஞனின் காதலியக் கவிதைகள் ..பெரும்பான்மையான கவிதைகள் முகநூலில் எழுதியவை.எல்லாம் காதல் கவிதைகள் தான்.இது ஒரு புது முயற்சி.

முகப்போவியம்..நாவலாசிரியரும் ஓவியருமான சீனிவாசன் நடராஜன்..

வெளியீடு சாருநிவேதிதா

.சிறப்பு விருந்தினர் மனுஷ்யபுத்திரன்..இப்படி களைக்கட்டப்போகுது சென்னையில் விழா..

பக்கங்கள் 104 விலை-100..
மதுரை அருணாசலம் ..நண்பர்களுக்காக மேகா பதிப்ப்கம் ஆரம்பித்து இந்த நூலை கொண்டுவருகிறார்.

•••

இந்த நூலில் இருந்து ஒரு காதலியக் கவிதை

முத்தத்திற்கு ஒப்பனையிடுவது எப்படி?

குளத்தை மூடிக்கவ்விக் கொள்ளும்
வெங்காயத்தாமரையென
முத்த சிந்தனையை இதழ்முழுக்கப் பரவ
திட்டமிடு…..அதற்குமுன்…

அதரரேகையில்இருக்கும்அவளின்
ஆதிகால சிறாய்ப்புகளின்மீது
நிபந்தனையற்ற அன்பிலிருந்து
எடுத்த களிம்பைப் பூசு.

அவள் உதட்டுகரையோரம் ஒதுங்கி
பழையகாதலில் செத்துக் கரையொதுங்கிய
உறுத்தல்சிப்பிகளைக்
கூச்சமின்றி அப்புறப்படுத்து

இறுகிப்போன உன் புத்திவண்ணம் எதுவாயினும்
அதை எச்சிலால் மட்டுமே
கரைத்துக் குழைக்க முடிவெடு

நெருங்கும்போது கண்கள்கூசும் ஆயினும்
இமைகளை மூடாமல்
அவளின் முகபிம்பத்தை
முழுவதும் விழுங்க முயற்சிசெய்

இப்போது
சூரிய கதிர் தரையைத் தழுவுவதுபோல்
சத்தத்தை சாகடித்து சாந்தமாய்
இதழோடு புத்தியைச் சேர்த்து ஒட்டு

தாய்ப்பசு பிறந்தகுட்டியை அசூயையின்றி
நக்குவதுபோல் அவள் உதட்டின்மேல் அப்பியுள்ள
காமத்தை நக்கிப் பளிச்சென்று தெரியும்
காதலை பக்தனைப் போல் தரிசி..

கடைசியில்
நீவேறு முத்தம்வேறு என்று இல்லாமல்
முத்தமாகவே மாறிவிடவேண்டும் -
அதுதான்முக்கியம்..

சரி..நான் சொன்னதையெல்லாம் செய்தாயா
இனி முத்தம் பற்றி விரிவாகப் பேசலாம் வா..

•••

நெடுஞ்சாலை வாழ்க்கை / கா.பாலமுருகன்

download-24

லாரி டிரைவர் ஆகவேண்டும் என்பதுதான் என் லட்சியம். என் குடும்பத்தில் கடைக்குட்டி நான். எந்த அளவுக்கு செல்லம் கொடுக்கப்பட்டதோ, அதே அளவுக்கு கட்டுப்பாடுகளுடன் வளர்க்கப்பட்டவன். விவரம் தெரியாத வயதில் ஒருமுறை தொலைந்துபோய் மீண்டேன். விவரம் அறிந்த வயதில், வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய்த் திரும்பினேன். என் தந்தை, தக்காளி கமிஷன் ஏஜென்டாக இருந்தார். விவசாயிகளிடம் தக்காளிக் கூடைகளைச் சேகரித்து, மதுரை மார்க்கெட்டுக்கு லாரியில் ஏற்றி அனுப்பும் பொறுப்பு அவருடையது.
தேனி அருகே உள்ள என் கிராமமான வடபுதுப்பட்டிக்கு அப்போது ‘வாகனம்’ என்றால், அது பஸ் மட்டுமே. அது தவிர்த்து அவர்கள் அறிந்த வேறு ஒரு வாகனம் என்றால், தக்காளி ஏற்றிச் செல்லும் லாரிதான். வாரம் இரண்டு முறை அந்த லாரி என் வீட்டைக் கடந்து, ஊரின் தென்கோடியில் இருக்கும் இடத்தில் தக்காளிக் கூடைகளை ஏற்றிக்கொண்டு திரும்பும்.

லாரி வரும் மாலை நேரத்தில் சாலையின் அருகிலேயே காத்திருப்பேன். லாரி வருவதைக் கண்டதும் சாலையின் குறுக்கே உற்சாகமாகப் பாய்ந்தது, இப்போதும் ஞாபகம் இருக்கிறது. வீட்டின் அருகே இருந்து என்னை ஏற்றிக்கொண்டு, மீண்டும் அதே இடத்தில் இறக்கிவிடும் அந்த லாரி. நான் டிரைவர் அருகில்தான் உட்காருவேன். அவர் ஸ்டீயரிங்கை வளைப்பதை ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன். என்னை இறக்கிவிடும்போது, டிரைவர் லேசாக எழுந்து நின்று, அவர் உட்கார்ந்திருந்த பிளாஸ்டிக் வயர் பின்னிய பலகையைத் தூக்குவார். அதில் இருக்கும் பெட்டியில் சில்லறைக் காசுகளாக இறைந்துகிடக்கும். அதிலிருந்து ஐந்து பைசாவை எடுத்து எனக்குக் கொடுப்பார். இதுதான் ‘லாரி டிரைவர் ஆக வேண்டும்’ என்ற எனது சிறுவயது லட்சியத்துக்கான காரணம்.

என் தாய்மாமா அழகர்சாமி, முன்னாள் ராணுவ வீரர்; தமிழ்நாடு அரசுப் போக்குவரத்துக் கழக ஓட்டுநர். பெரியம்மாக்களின் மகன்களான மூன்று அண்ணன்களுமே டிரைவர்கள்தான். அதில் ஓர் அண்ணன், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விபத்தில் இறந்துபோனார். ஊரில் வேலையற்று இருந்த நாட்களில், நண்பர்களில் சிலர் நேஷனல் பெர்மிட் லாரி டிரைவர்களாகவும் கிளீனர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களிடம் இருந்து பல திகிலூட்டும் சாகச அனுபவங்களைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை, `நான் கிளீனர் வேலைக்கு வரட்டுமா?’ என்று கேட்டபோது, சொல்லிவைத்ததுபோல எல்லோருமே, ‘வேண்டாம் உனக்கு இந்த வேலை’ என்றார்கள். அது ஏன் என்று இன்று வரை புரியவில்லை. பின்னாட்களில் அதில் ஒருவன் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துபோனான்; இன்னொருவன் வடநாட்டில் நடந்த லாரி விபத்தில் மாண்டான். ஆனாலும், ஒரு வாகனத்தை இயக்கும் ஓட்டுநரின் திறமை அபாரமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை, என்னை மீண்டும் மீண்டும் டிரைவர் என்ற பிம்பத்தை நோக்கி உந்தித் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தது.

உறவினரின் டிராக்டரை ஓட்டிப் பழகலாம் என அதில் கிளீனர் வேலை கேட்டேன். ஏனென்றால், டிராக்டருக்கும் கிளீனர்தான் முதல் படி. அந்தத் தகவல் என் வீட்டுக்குத் தெரிந்து, ‘நமக்கு அந்தத் தொழில் வேண்டவே வேண்டாம்’ என மறுத்துவிட்டார்கள்.

காலம் என்னை தேனியில் உள்ள டிராக்டர் கம்பெனிக்கே வேலைக்குக் கொண்டுபோய் சேர்த்தது. அங்கே முதன்முதலில் டிராக்டர் ஓட்டப் பழகினேன்; பின்புதான் ஜீப், கார் என பலவகை வாகனங்கள் ஓட்டும் வாய்ப்பு அங்கு கிடைத்தது. மேலும், சென்னையில் உள்ள தலைமை நிறுவனத்தின் பயிற்சி மையத்தில், மெக்கானிக் முதல் விற்பனையாளர் வரை பல்வேறு பயிற்சிகள் பெற்றேன். ஆட்டோமொபைல் துறையின் அரிச்சுவடியை இங்கேதான் கற்றுக்கொண்டேன்.

என் வாசிப்பு அனுபவமும், கலை இலக்கிய ஆர்வமும், பத்திரிகைத் துறையை நோக்கித் தள்ளியது. விகடனில் பணியில் சேர்ந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு `மோட்டார் விகடன்’ தொடங்கியபோது, என் ஆட்டோமொபைல் துறை அனுபவம் காரணமாக அதில் இணைந்தேன். லாரியில் பயணம் செய்து, அதை அனுபவக் கட்டுரையாக எழுதலாம் என்ற ஐடியாவைத் தந்து, இந்தப் பயணத்துக்கான வாய்ப்பை எனக்கு வழங்கியவர், என் மதிப்புக்குரிய மோட்டார் விகடன் ஆசிரியர் ரா.கண்ணன் அவர்கள். அதற்காக அவருக்கு என் முதல் நன்றி. என்னுடன் பயணம் செய்ய போட்டோகிராபர் ஒருவர் வேண்டுமே என்றபோது, ‘லாரியிலா…’ எனப் பலரும் தயங்கிய வேளையில், முதன்முதலில் ஆர்வத்தோடு முன்வந்த தி.விஜய், இந்தப் பயணங்களில் என் சக பயணி. எங்கள் முதல் பயணம் கோடைக்காலமாக இருந்தது. ஆந்திர மாநிலத்தின் வெப்பத்தில் உடல்நலம் குன்றி நான் சோர்ந்தபோது, என்னை உற்சாகப்படுத்தி, பயணத்தை நிறைவு செய்யவைத்தவன். அதேபோல், ‘நானும் உங்களுடன் வருவேன்’ என ஆர்வமாக பின்னாட்களில் உடன்வந்த போட்டோகிராபர் ரமேஷ் கந்தசாமி ஆகிய இருவருமே, இந்தப் பயணத்தின் முக்கியத் தூண்கள்.

download-25
‘லாரியில பத்திரிகைக்காரரை கூடக் கூட்டிட்டுப் போகணுமா… அது சிக்கல் ஆச்சே… எங்களுக்குப் பிரச்னை வந்துடும்’ எனப் பலரும் அழைத்துச் செல்லத் தயங்கியபோது, மோட்டார் விகடன் வாசகர் கோவை புவனேசுவரன்தான் முதன்முதலில் கொல்கத்தாவுக்குச் செல்ல ஏற்பாடு செய்துகொடுத்தார். அந்த லாரியின் ஓனர் கம் டிரைவரான முருகன், எங்களுடன் பயணம் செய்த மற்ற இரு லாரிகளின் டிரைவர்கள் சிவக்குமார், ஜலேந்திரன், கதிர்வேல், நடராஜன்; இரண்டாவது பயணத்தில் சேட்டு – சரவணன்; மூன்றாவது பயணத்தில் இணைந்த சேகர் – சிவா; நான்காவது பயணத்தில் பெரியவர் சேதுராமன்; ஐந்தாவது பயணத்தில் காஷ்மீர் வரை சென்ற மணி – பரமேஸ்வரன் ஆகியோரின் அன்புக்கு என் அன்பு வணக்கங்கள்.

தன்னுடைய பால்ய சினேகிதனிடம் பகிர்வதைப்போல, தொழில் முதல் குடும்ப விஷயங்கள் வரை எல்லா கவலைகளையும் என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு, இந்தப் பயணத்தில் அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்தது என் பெரும் பேறு. இருவேளை உணவு என்றாலும் சமைத்துத்தான் பரிமாறினார்கள் அன்போடு. இவர்களுடனான மனம் திறந்த பேச்சுதான் இதை ஒரு புத்தகமாக்க உதவியிருக்கிறது.

முதல் பயணம் முடித்து மோட்டார் விகடனில் எழுத ஆரம்பித்ததும், வாசகர்கள் அளித்த உற்சாக வரவேற்பும், என்னுடன் பணியாற்றும் சக நண்பர்களின் பாராட்டும்தான், என்னைத் தொடர்ந்து பயணங்கள் செல்லத் தூண்டியது. குறிப்பாக, பத்திரிகையாளர் பொன்ஸீ, ‘யாருக்கும் தெரியாத வாழ்க்கை இது. முதன்முறையாக நீங்கள்தான் எழுதுகிறீர்கள். சிறப்பாகச் செய்யுங்கள்’ என்று என் பொறுப்பை உணர்த்தினார். அவருக்கு என் நன்றி. தொடர் கட்டுரைக்கு முதல் வாசகராக இருந்து, ‘இந்த விஷயத்தை இன்னும் விரிவாக எழுதுங்கள்; இதில் மேலும் தகவல்களைச் சேருங்கள்’ என்று மெருகேற்றிய மோட்டார் விகடன் தலைமை நிர்வாக ஆசிரியர் பி.ஆரோக்கியவேல், பொறுப்பாசிரியர் சார்லஸ், ஒவ்வொரு கட்டுரைக்கும் பொருத்தமான படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, சிறப்புற வடிவமைத்த மோட்டார் விகடன் தலைமை வடிவமைப்பாளர் ராஜா, தமிழ்த் தென்றல் ஆகியோருக்கு என் அன்பை சமர்ப்பிக்கிறேன்.

தொழில்முறையாளர்கள் சொல்வதுபோல ஒவ்வொரு முறையும் ‘லாரிக்குச் செல்கிறேன்’ என்று சொல்லிக் கிளம்பும்போது, திரும்புவதற்கு குறைந்தது ஒரு வாரமாவது ஆகும் எனத் தெரியும். ஆனாலும், என் வேலையின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டு வழியனுப்பும் என் மனைவி கல்பனாவின் சம்மதமே பயணத்தின்போது வீட்டின் கவலைகள் இல்லாமல் இருக்க உதவியது.

‘நெடுஞ்சாலை வாழ்க்கை’ தொடர் கட்டுரையை புத்தகமாகக் கொண்டுவர வேண்டும்; அனைத்து பக்கங்களும் வண்ணப் பக்கங்களாக இருந்தால்தான் நன்றாக இருக்கும் என ஒவ்வொரு கட்டுரையையும் சிறப்புக் கவனம் எடுத்து வடிவமைத்து, அழகான அட்டை வடிவமைத்து, சிறப்பான முறையில் அச்சிட்டுக் கொண்டு வந்துள்ள விகடன் பிரசுரத்துக்கு மனமார்ந்த நன்றி.

2013 மே மாதம் முதல் 2015 அக்டோபர் வரை, ஐந்து முறை சுமார் 11,000 கி.மீ தூரம் இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கு லாரியில் பயணம் செய்திருக்கிறேன். இதற்கு முன்பு இந்தியாவில், எந்தப் பத்திரிகையாளரும் ‘லாரியில் பயணம் செய்து, அந்த அனுபவங்களை எழுதியது இல்லை’ என்ற தகவல் எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில் பெரும் பங்கு, நேஷனல் பெர்மிட் லாரிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. கடந்த 60 ஆண்டுகளில் நம்முடன் சேர்ந்தே வளர்ந்து நிற்கிறது இந்தத் தொழில். நிலையற்ற எரிபொருள் விலை; டிரைவர் பற்றாக்குறை; அதிக டோல்கேட் கட்டணம்; குறைவான வாடகை; கொள்ளை, கொலை என சமீபகாலமாக இந்தத் தொழில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நசிந்துகொண்டு வருகிறது.
download-13
லாரி டிரைவர் என்றாலே, சமூகத்தில் தொழில்ரீதியாக, குணாம்ச ரீதியாக கீழாக வைத்துப் பார்க்கப்படும் பார்வை நம் எல்லோருக்கும் உண்டு. எல்லோருமே உழைத்துத்தான் வாழ்கிறோம். ஆனால், உயிருக்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லாமல், மொழி தெரியாமல், வடமாநில நெடுஞ்சாலைகளில் அரை வயிற்றோடு இன்ஜின் மீது அமர்ந்திருக்கும் வெப்ப மனிதர்கள் மீது இருக்கும் வெறுப்பைக் களைவதே இந்தப் புத்தகத்தின் நோக்கம். சிறு துளி அளவுக்காவது அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள இந்த நூல் உதவினால், அதுவே இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி.

நன்றி!

தோழமையுடன்,
கா.பாலமுருகன்

தொடர்புக்கு:
balamv@vikatan.com

*****

குறிப்பு

நண்பர் பாலமுருகன் இந்தத் தொடரை தொடக்கத்தில் என்னை எழுத சொல்லியிருந்தார் . ஆனால் அப்போது தவிர்க்க இயலாத காரணங்களால் இந்த கட்டுரைகளையும் பயணங்களையும் செய்ய இயலாமல் போய்விட்டது. மோட்டார் விகடனில் தொடராக வரும்போது வாசித்துக்கொண்டே வந்தேன். அதை எழுதுகிற வாய்ப்பு தவறிப்போனது குறித்து எனக்கு லேசான வருத்தம் உண்டு. ஆனால் நண்பர் பாலமுருகன் சிறப்பாக எழுதியிருக்கிற இந்தப் புத்தகத்தினை அறிமுகம் செய்வதில் பெரும் உவகை கொள்கிறேன். இயலுபவர்கள் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கி வாசிக்கலாம்

சிபிச்செல்வன்
மலைகள் இணைய இதழின் ஆசிரியர்

மரணத்தில் மிதக்கும் சொற்கள் / பாலகுமார் விஜயராமன்

images-6

“மரணத்தின் கிளர்ச்சி உண்மையை வெளிக்கொணர்ந்து விடும். அதனால் தான் நீங்கள் மரணத்திலிருந்து தப்பிக்க முயன்று கொண்டே இருந்தீர்கள்”

(குர்ஆன் 50:19)
இம்மையில் தான் வாழ்கின்ற வாழ்வானது மறுமைக்கான ஆயத்தம் என்றே ஒவ்வொரு முகமதியனும் நம்புகிறான். அவன் இறக்கும் போது அவனது இந்த வாழ்வுக்கான மொத்த அழுக்குகளும் கழுவப்பட்டு, தூய வெள்ளைத் துணியை உடுத்திக் கொண்டு, புனிதமான து’வாவை கேட்டபடியே, மறுமை வாழ்விற்குச் செல்ல “கபர்” குழியில் அடைக்கலமாகிறான். ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் மரணத்தை ருசிக்கட்டும் என்பது குரானின் செய்தி. அல்லாவிலிருந்து ஒருவன் இந்த பூமிக்கு வருகிறான். தன் பணி முடிந்ததும், மீண்டும் அல்லாவிடமே திரும்பிச் செல்கிறான. மரணத்தின் தேவதை அவனை கனிவோடு தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று இறைவனிடம் சேர்க்கிறது.

எழுத்தாளர் எஸ்.அர்ஷியா அவர்கள் எழுதிய சிறுகதைத் தொகுப்பான ”மரணத்தில் மிதக்கும் சொற்கள்” முழுவதிலுமே ”மரணம்”, சகபயணியாக நம் கூடவே பயணிக்கிறது. கனரக வாகனத்தில் அடிபட்டு மூளை சிதறிய உடலை, பிணவரங்கில் வைத்துப் பார்க்கும் பெரியவருக்கு எதிரில், ”மௌத்” ஆனவர்களின் உடலை கழுவி சுத்தம் செய்வதற்காக காலங்காலமாக பயன்படுத்தப்படும் மரக்கட்டிலின் மீது, “கபர்” குழி வெட்டிவிட்டு, தன் மகளின் பரிட்சைக்குத் தேவையான பணத்திற்காக, நடு ராத்திரி வரை கூலிக்காக காத்திருக்கும் தொழிலாளியின் எரிச்சலில், வாழ்நாள் எல்லாம் உடன்பிறந்தவர்களின் கைப்பாவையாய் இருந்து, கட்டிய மனைவியின் விருப்பங்களை உணரத்தவறிய, ஊருக்கு நல்லவரை போற்றும் துதிகளில் என மரணமும், அதன் நிகழ்வின் நினைவுகளும் இத்தொகுப்பு முழுவதும் வியாபித்திருக்கிறது.

தொகுப்பிலுள்ள முதல் கதை, மௌனச்சுழி. ஏதேனுமொரு மனவருத்தத்தின் பொருட்டு, நமக்குப் பிரியமானவர்களை நம் வாழ்விலிருந்து அழித்துவிட்டதாய் நினைத்து அவர்களை புறக்கணிப்பதற்கும், எதிர்பாராவிதமாக அவர்களது அகால மரணம் பற்றி கேள்விப்பட்டு, அது வரை பிடிவாதமாய் வெளிக்காட்டாமல் பொதிந்து வைத்திருந்த உள்ளன்பை புலம்பலாக கொட்டித் தீர்ப்பதற்குமான இணைப்பைப் பற்றி பேசுகிறது இக்கதை. இழப்பின் வலியை உணர, ஒருவர் மீதான நமது பிரியத்தை வெளிப்படுத்த, அவரின் மரணம் வரை காத்திருக்க வேண்டி இருக்கிறது என்பது தான் துரதிஷ்டவசமான உண்மையாய் இருக்கிறது. சமுதாயத்தில் தனக்கு அவமானம் ஏற்படுத்தும் விதமாய், மாற்று மதத்தை சேர்ந்த இளைஞனுடன் திருமணம் செய்து கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறிச் செல்லும் செல்ல மகள் மீது ஒரு தந்தைக்கு இருக்கும் தார்மீகமான கோபம், அவளது செய்கையை ஒத்துக்கொள்ளவும் முடியாமல், அதே நேரம் அவளை தண்டிக்கவும் மனமின்றி, அவளை இறந்தவளாக அறிவித்து விட்டு அவர் மனதுக்குள் புழுங்கிக் கொண்டிருக்கும் சித்திரம் யதார்த்தமாக விரிகிறது.

ஒரே நேரத்தில் பாம்பாகவும், பிடாரனாகவும் காட்சி தரும் ஹஜ்ரத் பிர்லோடி தாயம்கான் ரஹ்மானி. சர்பங்களின் கட்டுக்குள் திணறும் இரையாகவும், பாம்பாகவும் தன்னை உணரும் முகம்மத் வஜீர் அலிகான். இவர்கள் இருவருக்குள்ளான அன்பின் பரிமாற்றத்தை, ஹஜ்ரத்தின் “பயானை”க் கேட்பது மூலமாக அலிகன் அவர்கள் உள்வாங்கி ஆறுதல் அடைவதாக செல்கிறது கதை. ”பயான்” சொல்லவரும் உலகப்பிரசித்தி பெற்ற ஹஜ்ரத்தைப் பார்க்கும் போது, அந்த தந்தைக்கு தன் மகளின் உருவமே தெரிகிறது. ஹஜ்ரத்தின் நடை, செயல், பேசும்முறை எல்லாம் தன் மகளை நினைவுபடுத்துவதாகவும், தன் மகள் தான் அவர் உருவில் வந்து தனக்கு ஆறுதல் சொல்வதாகவும் உணர்கிறார். எதிர்பாராத ஒரு திடீர் மரணம், மூடி போட்டு தன்னைத் தடுத்து வைத்திருக்கும் கோபம், மனவருத்தம், வீம்பு, வீராப்பு, சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றை உடைத்து விட்டு, தன்னுள் பொதிந்திருக்கும் பரிசுத்தமான அன்பு மட்டும் வெளிப்படுவதை உணர்கிறார்.

ஜரிகைக்காரத் தெரு, காஜிமார்த்தெரு, தேர்மூட்டி, சப்பாணி கோயில் தெரு என்று தென்மதுரையின் அச்சு அசல் சித்திரத்தை அத்தனை இயல்பாக பதிவு செய்திருக்கிறது “தகைத்தல்” சிறுகதை. திருமணங்களை தகைத்து வைக்கும் உஸ்தாத்பீ என்ற பெண்மணியின் வழியாக துவங்கி, சமூக மாற்றங்களுக்கு இளையவர்கள் தயாராக இருந்தாலும், காலத்துக்கு ஒவ்வாத பழக்கவழக்கங்களையும், அசட்டுப் பிடிவாதங்களையும், ஜபர்தஸ்த்தையும் வீட்டிலுள்ள பெரியவர்கள் எப்படி நைச்சியமாக நுழைத்து விடுகிறார்கள் என்பதைப் பேசுகிறது “தகைத்தல்” சிறுகதை. பெண் வீட்டாரிடமிருந்து வரதட்சணை பெறுவதை அவமானமாகக் கருதும் இன்றைய காலத்து இளைஞன் அஸ்கர் அலி. திருமண மேடையிலேயே பெண் வீட்டுக்குத் தரவேண்டிய “மஹர்” பணத்தை கொடுத்து திருமணம் முடிக்க வேண்டுமென விரும்புகிறான். அவனிடம் நேரடியாக எதிர்த்துப் பேச முடியாத அவனது தாய், எப்படி பெண் வீட்டாரிடம், அவர்கள் செய்ய வேண்டியதை மறைமுகமாக வர்ப்புறுத்துகிறாள் என்பது உஸ்தாத்பீ பார்வையில் சொல்லிச் செல்கிறது.

சொத்துப் பிரச்சனையின் காரணமாக நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பூட்டியிருந்த வீடு திறக்கப்படும் நாளில், வீட்டினுள் தூசி மண்டி அடைந்து போயிருக்கும் பழைய பொருட்களனைத்தும் அப்புறப்படுத்தப் படுகிறது. வீட்டு உரிமையாளரனான பால்ய நண்பன், அந்தப் பொருட்களில் தேவைப்படுவதை எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறான். சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்து வைத்து கட்டிய தன் சிறுவீட்டுக்கு நிலைக்கதவாக செய்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணி, அங்கு கிடந்த பழங்காலத்து கட்டில் ஒன்றைக் கேட்டு எடுத்து வருகிறான் உஷேன். அன்றிரவு வீட்டு வாசலில் கட்டிலைப் போட்டு அதன் மீது படுத்து உறங்குகிறான். அந்தப் பகுதியில் இறந்தவர்களின் உடலைக் கழுவுவதற்காக, காலங்காலமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த கட்டில் அது. உஷேன் அன்று உறங்கும் போது, “மௌத்” ஆன ஒவ்வொருவராய் கட்டிலிலிருந்து வந்து தங்கள் கதைகளைச் சொல்வதைப் போல அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் வீட்டுக்குக் கதவு போட வசதியில்லாத அவனுக்கு இலவசமாய் வந்த அந்த கட்டில் பலகையை விடவும் மனது வரவில்லை. அந்த இரவில் உஷேனின் செய்கைகளை இலகுவான மொழியில் அங்கதத்துடன் சொல்லும் கதை “கட்டில் பலகை”

கிணறு வெட்டுவது, வீடுகளுக்கு வெள்ளை அடிப்பது, கூடை முடைவது, பூட்டு ரிப்பேர், எலக்ட்ரிக் வேலை, நிமுந்தாள் வேலை என்று பலதொழில் வித்தகனான, இறந்தவர்களைப் புதைக்க குழி வெட்டும் பாபுகானின் கதை “உப்புக்குழி”. பெண்பித்தின் காரணமாக சொத்துக்களை இழந்த, வாழ்ந்து கெட்ட குடும்ப வாரிசான பாபுகான் இன்று அன்றாடங்காச்சியாக சுற்றித் திரிகிறான். ஜமான் என்ற கிழவர் மூலமாக கபர்க்குழி வெட்ட பழகிக் கொண்டவனுக்கு நாளடையில் அதுவே அடையாளமாகிப் போனது. ஊரில் எங்கேனும் மரணம் சம்பவித்தால் உடனே கபர்ஸ்தானில் குழி வெட்ட பாபுகானை தேட வேண்டியதாகி விட்டது. தொழில் சுத்தமாய் வேலை செய்யும் பாபுகானுக்கு வெட்டுவனாய் ஆனதில் எல்லாம் வருத்தமில்லை. கூலி கொடுக்க மூக்கால் அழும் “ஜமாத்” ஆட்களிடம் தான் கோபம். தனது ஆற்றாமையை, கேலியாக உடனிருக்கும் ரஷீத்திடம் அவ்வப்பொழுது சொல்லி நக்கலடித்துக் கொள்வான். மதம் மாறி திருமணம் செய்து கொண்ட பெண் இறந்துவிட, தன் மகளுக்குத் திருமணம் செய்து தான் அழகு பார்க்கவில்லை, இறுதி சடங்கையாவது தங்கள் முறைப்படி செய்ய அனுமதிக்க வேண்டுமென்று, கணவன் வீட்டாரிடம் கேட்கிறார் தாவூத்சாயுபு. இறந்து போன அவரது மகளுக்காக “கபர்க்குழி” வெட்டுகிறான் பாபுகான். இறுதியில் அது உப்புக்குழியாக மூடப்படுவதை காட்சிப்படுத்துகிறது இக்கதை.

தினமும் ஒவ்வொரு வீடாக முறை சோறு வாங்கி உண்ணும் நிலையிலிருக்கும் விளிம்பு நிலை குடும்பத்தின் கதை “தள்ளுபடியான ஆவணங்கள்”. சிறுவயது முதலே மதிய நேரத்தில் தூக்குச் சட்டியை தூக்கிக் கொண்டு போய் முறை சோறு வாங்குவதில் அசனுக்கு எந்த தாழ்வுணர்வும் இல்லை. ஆனால் அவன் படித்து முடித்து கடை வேலைக்குச் செல்லும் நாளில் அந்தத் தூக்கு வாளி அவனது தம்பியான உசேன் கைகளுக்கு மாறுகிறது. பல ஆண்டுகளாக தங்கள் ஆதார உணவிற்கான கொள்கலனாக, தங்கள் பசியைப் போக்கிய தூதுவனாக இருந்த அந்த அலுமியத் தூக்கு வாளிக்கு பதிலாக, புதிய அடுக்கு டிபன் கேரியரை வாங்கி வருவதாக முடிகிறது கதை.

தன்னை பெண்ணாக உணரும் பதின்பருவத்து சிறுவனின் மன அவஸ்தைகள், அவனுக்கு இயல்பாகத் தோன்றும் ஆனால் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளாத பழக்கவழக்கங்கள், அதனால் அவன் பெற்றோரிடமும், மற்றவர்களிடமும் அடையும் அவமானம், அவனது வலி ஆகியவற்றை சொல்லும் கதை “வனம்புகுதல்”. மிக நுட்பமாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் கதைக்குப் பொருத்தமான தலைப்பு.

ஆண் பெண் தாம்பத்ய உறவின் துவக்க சிக்கல்களை, ஒருவருக்கு மற்றவர் மேல் இருக்கும் ஆசை, எதிர்பார்ப்பு, உரிமை ஆகியவற்றை ஆண் கூற்றாகவும், பெண் கூற்றாகவும் உரைக்கும் கதை “வேட்கை”. திருமணமான முதல் இரவு மிகுந்த அன்போடு மனைவியை நெருங்கும் கணவன், அவளது வேட்கைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் சரிகிறான். அது குறித்து அவனுக்கு குற்ற உணர்ச்சியில்லை. கணவன் மனைவி உறவு இயல்பாய் மலரும் பூ, காலங்காலத்துக்கு வளர்பிறையாய் வளரும் என்று நம்புபவனுக்கான முதல் அடி, மறுநாள் காலை “இவன் ஆம்பிளையே இல்லை” என்று புதுப்பெண் பலபேர் முன் பொதுவில் சொல்லும் வார்த்தை. இடி விழுந்தவனைப் போன்று உணர்ந்தவன், பின் சுதாரித்துக் கொண்டு நிகழ்வை ஆராய முனைகிறான். மறுபுறம் சிறுவயதில் இருந்து பல்வேறு பாலியல் சுரண்டல்களில் இருந்து தன்னைக் காத்து வந்தவள், நேர்மையான வழியில் தனக்கு உரிமையானவனிடம் உரிய முறையில் தன்னை முழுமையாக கொடுக்க வருபவளுக்கு ஏற்படும் அதிருப்தி விஷம் தோயந்த வார்த்தைகளாக கொட்டி விடுகிறது. பல சமாதானங்களுக்குப் பிறகு மறுநாள் இரவு அவர்கள் சேர ஆயத்தமாவதுடன் முடிகிறது கதை.

தேவைக்குத் திருடும் சில்லரைத் திருடனான சேதுராமன், அரசு அதிகாரிகள், சிப்பந்திகள், டீக்கடைப் பட்டறையில் டீ ஆற்றுபவர், டீக்கடையில் அமர்ந்து கதையடிக்கும் இளைஞர்கள், ட்ரை கைக்கிள்க்காரர்கள், மத்திய, கீழ்மத்திய வர்க்கத்து ஆண்கள், பெண்கள் என சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளில் இருக்கும் அனைவரும் செய்யும் சில்லரைத் தனங்களைக் கண்டு மனம் வெதும்புகிறான். ஒருவேளை வயிற்றுப் பாட்டுக்காக, ரோட்டில் வித்தை செய்யும் ஒரு கழைக்கூத்தாடி குடும்பத்தையும், அதிலுள்ள பெண்களை பார்வையாளர்கள் பார்த்து, சீண்டி, வேடிக்கை பொருளாய் பாவிப்பதை எண்ணி வருந்துகிறான். முந்தைய இரவு தான் திருடிய பணத்திலிருந்து ஒரு ஐநூறு ருபாயை அவர்களுக்குத் தரவிரும்பி அவர்கள் இருக்கும் இடத்தைத் தேடி அலைகிறான். இறுதியில் கழைக்கூத்தாடி இவன் கொடுக்கும் பெரிய பணத்தின் பின் இருக்கும் தொல்லைகளை எண்ணி வாங்க மறுக்கும் போது, அவன் கைகளின் பணத்தை திணித்து விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் செல்கிறான். ”வெயிலின் நிழல்” கதையின் தலைப்பு. ஒரு திருடனுக்குள் இருக்கும் மனிதாபிமானத்தை இயல்பாய் சொல்லும் கதை.

தன் வாழ்க்கை முழுவதையும், அண்ணன், அண்ணி, தங்கை அவர்கள் குடும்பம் என்று அற்பணித்து விட்டு, ஊருக்கு நல்லவராய் வாழ்ந்த முகன்னத் ஜலீல் அஹ்மத் ரப்பானி “மௌத்” ஆகிப் போன நாளில் கேட்கும் ஒப்பாரி சத்தத்தில் அவரின் அருமை பெருமைகள் எல்லாம் பறைசாற்றப்படுகின்றன. ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் எவ்வாறு முக்கியமாய் இருந்தார் என்ற முழக்கங்களில், தன்னை ஒரு பொருட்டாக மதித்து, தன் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்றும், ஊருக்கெல்லாம் நல்லவராக இருந்தவர் தனக்கு என்னவாக இருந்தார் என்று அடிவயிறு நடுநடுங்க கத்திக் கதறிய அவரின் மனைவியின் குரல் மற்ற குரல்களுக்கிடையே அப்போதும் அமுங்கித் தான் போய் விடுகிறது. அவளின் உணர்வுகளை சொல்லாத வார்த்தைகள் மூலமாக உணர வைக்கும் கதை “மய்யம்”

மதுரை நகரின் வாழ்வியலையும், விளிம்பு நிலை மணிதர்களின் அன்றாடங்களையும், குறிப்பாக முஸ்லிம் சமூக பழக்கவழக்கங்களை அச்சு அசலான உயிரோட்டமுள்ள சித்திரமாகத் தீட்டிக் காட்டும் வலிமை அர்ஷியா அவர்களின் எழுத்துக்கு இருக்கிறது. அயற்சியூட்டாத, இயல்பான மொழிநடையில் எளிய மக்களின் அன்றாடங்களை இலக்கியமாக்கும் சவாலை அழகாகவும் நேர்த்தியுடனும் நிறைவேற்றியிருக்கிறார். அவரது இலக்கியப்பயணம் மென்மேலும் தொடர மனம் நிறைந்த வாழ்த்துக்கள் !

—–

மரணத்தில் மிதக்கும் சொற்கள் (சிறுகதைத் தொகுப்பு)

எஸ்.அர்ஷியா

புலம் வெளியீடு – டிசம்பர் 2014

பக்கங்கள்: 160, விலை: ரூ.130

‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’ : அ.பாண்டியன் – யோகி ( மலேசியா )

download-13

புத்தகத் தலைப்பு : ‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’

ஆசிரியர்: அ.பாண்டியன்

முதற்பதிப்பு ஆண்டு : 2015

பதிப்பகம் : சந்தியா பதிப்பகம், இந்தியா

புத்த பிரிவு : கட்டுரை

ஒரு மொழியின் இலக்கியத்தை வாசிப்பதின் வழியும் அறிந்துக்கொள்வதின் வழியும் அந்த மொழிக்கு சொந்தமான இனத்தின் கலாச்சாரம் – பண்பாடு உள்ளிட்ட விவரங்களை ஓரளவு புரிந்துக்கொள்ள வகைசெய்கிறது என நினைக்கிறேன்.

மலேசியாவைப் பொறுத்தவரை பல இன மக்கள் இருந்தாலும் குறிப்பாகத் தொன்மை மொழி என்றும் செம்மொழி அந்தஸ்து கொண்ட மொழியின் இனத்துக்காரர்கள் என்றும் தமிழர்கள் மற்றும் சீனர்கள் இருந்தாலும் நாட்டின் தேசிய மொழி மலாய்தான். அதோடு அது ஆட்சி மொழியாகவும் இருக்கிறது. பல இன மக்கள் வாழும் மலேசிய நாட்டின் பாரம்பரியத்தைத் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் நிச்சயமாக மலாய் இலக்கியம் அதற்கு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

ஆனால், மலாய் இலக்கியத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் அறிய பணியினைச் செய்பவர்கள் நாட்டில் மிகக்குறைவாக இருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது சில நவீன மலாய் கவிதைகளைத் தமிழுக்கு மொழி பெயர்க்கும்போது, அந்தச் கவிதையிருக்கும் சில விஷயங்கள் நம்மைப் பிரமிக்கக்வைப்பதுண்டு. மலாய் இலக்கிய உலகில் முக்கியமான கவிஞர்களாக எ.சமாட் சையிட், நோர் எஸ்.எம், கெமலா, சல்மியா இஸ்மாயில், ஷாஃபி அப்துல் பாகர் உள்ளிட்ட மேலும் சிலரையும் குறிப்பிடலாம்.

அதே போல, மலாய் வாழ்வியல், அறிவுத்தளம், பண்பாடு முன்னிருத்திய கதைகளும் நாவல்களும் மலாய் மொழியில் எழுதிய எழுத்தாளர்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கும் வகையில் சிலக்கட்டுரைகளை அ.பாண்டியன் எழுதியிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் காணலாம். மலேசிய இணைய தளமான வல்லினத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகள் அவை.

இந்தக் கட்டுரை தொகுப்பில் மொத்தம் 10 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. எல்லாமே மலாய் இலக்கியத்தைப் பேசக்கூடிய கட்டுரைகள் இல்லை என்றாலும் சில கட்டுரைகள் மலாய் இலக்கிய அறிமுகத்தையும், மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் அவர்களின் முக்கியப் படைப்புகளோடு மிக எளிமையாக அறிமுகப்படுத்திவைக்கிறது. குறிப்பாக ‘மனதுக்குள் ஒரு மிருகம்’ (பக்கம் 17) என்ற கட்டுரையில் மலாய் இலக்கியத்தில் முக்கியப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான ஷஹனூன் அமாட் குறித்த அறிமுகம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. அவர் எழுதிய ‘Gelungnya Terpokah’ அதாவது ‘வறண்ட வயல்’ என்ற கதை மலாய் நெற் விவசாயிகள் இருவரின் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கொண்ட கதையாகும். ஒரு கால்நடையும், ஒரு பெண்ணும், விவசாயத்தின் முக்கியமும் மலாய் சமுதாயத்தில் எவ்வாறான எதிர்வினையை உண்டு பண்ணும் என்பதில் இந்தக் கதை ஓர் உதாரணம். அதை மிக அழகாகத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்திருக்கிறார் அ.பாண்டியன்.

மலேசியாவில் தமிழ் சிறுகதை வரலாறு 1930-களில் தொடங்குகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், மலாய் சிறுகதை வரலாறு 1920-களில் இருந்து பேசப்படுகிறது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னர் உலகமெங்கும் ஏற்பட்ட பல்வேறு சிந்தனை அலைகளும் சுதந்திர வேட்கையும் மலாய் சமூகத்தையும் தாக்கி, அவற்றை இலக்கியத்தில் வெளிபடுத்தின. சில மலாய் இலக்கியவான்களின் படைப்புகள் மலேசிய மலாய்க்காரர்களிடையே சுதந்திரச் சிந்தனையை வளர்ப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றின என்ற கூற்றுகளில் மாற்று கருத்து இருக்க முடியாது.

இந்தப் புத்தகம் முக்கியத் துவம் பெறுவதற்கான மற்றுமொரு காரணம் மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் மட்டும் அ.பாண்டியன் நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கவில்லை. மலாய் மொழியில் இலக்கியப் படைத்த இந்தியர்களையும் அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார். குறிப்பாகத் திரு.நாகலிங்கம் மலாய் மொழியில் கதைகள் எழுதி பிரசித்திப் பெற்ற தமிழ் படைப்பாளிகளின் முன்னோடியாவார். மேலும், ஜோசப் செல்வம், என்.எஸ்.மணியம், ஆ.நாகப்பன், ஜி.சூசை, பி.பழனியப்பன் ஆகியோர் மலாய் இலக்கியத்தில் தனி முத்திரை பதித்தவர்கள். இந்தியர்களின் வாழ்கையை மலாய் மொழியில் பதிவு செய்திருக்கும் இந்த எழுத்தாளர்களைக் குறித்து மலேசிய தமிழர்களே பெரும்பாலும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பது வருத்தமான விஷயமாகும்.

மலாய் இலக்கியம், மலாய் எழுத்தாளகள் மட்டுமல்லாமல் மலேசிய அரசியல் பார்வை, தேசியம் எனத் தனது தனது பேனாவிருந்து கொஞ்சம் மைகளைச் சிந்த விட்டிருக்கிறார் அ. பாண்டியன்.

“புறாக்காரர் வீடு” ( பாலகுமார் ) சிறுகதைத் தொகுப்பு – பாவண்ணன் ( பெங்களூர் )

download

ஒரு நல்ல சிறுகதை என்பது அதில் சொல்லப்பட்டதைவிட சொல்லாதவற்றை நினைத்துக்கொள்ளவும் அந்த நினைவுகளில் தோய்ந்திருக்கவும் ஒரு வாசகனைத் தூண்டும் தன்மையுடையதாக இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். நவீனத்துவத்தின் பார்வை படிந்த சிறுகதை, நவீனத்துவத்துக்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த சிறுகதை, குறியீடுகளாலான சிறுகதை, பின்நவீனத்துவத்தின் பார்வையை முன்வைக்கும் சிறுகதை என எந்தக் காலத்தைச் சேர்ந்த கதையாக இருந்தாலும், அவை சிறந்த படைப்பாக இருப்பதற்கு இந்தத் தன்மைதான் முக்கியமான காரணம். படிப்பதற்கு மிகமிக எளிமையானவையாக காட்சியளிக்கக்கூடிய அசோகமித்திரன் கதைகளில் சொன்னதைவிட சொல்லாத பல கூறுகள் அதன் உள்ளடுக்குகளில் நிறைந்திருப்பதை ஒரு தேர்ந்த வாசகன் உணரமுடியும்.

இன்று புதிதாக எழுதவரும் ஒரு படைப்பாளியின் முன் உள்ள மாபெரும் சவால் இதுதான். இதில் வெற்றியடைவதற்கான ஒற்றை வழிமுறை என எதையும் சுட்டிக்காட்டிவிட முடியாது. இயற்கையாகக் கைகூடி வரும் அளவுக்கு மனமும் உணர்வும் மொழியும் படைப்பூக்கத்துடன் ஒன்றிணைந்திருக்க வேண்டும். வீணைநரம்புகளை மீட்டமீட்ட அதிலிருந்து வெளிப்படும் இசைக்கும் மனவுணர்வுக்கும் உருவாகும் இணைப்பைப்போல ஒரு படைப்பிலும் ஒரு நல்லிசைவு உருவாகவேண்டும். அப்படிப்பட்ட படைப்பே காலத்தை விஞ்சி நிற்கும் வலிமையைக் கொண்டிருக்கும்.
download (24)
சமீப காலமாக சிறுகதைத்துறையில் ஆர்வத்துடன் இயங்கிவரும் பாலகுமார் விஜயராமன் ஒரு தொகுப்பைப் பிரசுரிக்கும் அளவுக்கு பல சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறார். அவர் தன்னுடைய சிறுகதைகளில் எந்த அளவுக்கு சிறுகதை வடிவத்துக்குரிய சவாலை எதிர்கொண்டிருக்கிறார் என்னும் கேள்விக்குரிய விடை மிகவும் முக்கியமானது. சம்பிரதாயமாக பாலகுமாரை வாழ்த்தி நான்கு வரிகள் எழுதிவிட்டுச் செல்வது மிகவும் எளிது. ஆனால் அப்படிப்பட்ட வரிகளால் பாலகுமாருக்கு எவ்விதமான பயனுமில்லை. நான் அதைச் செய்ய விழையவில்லை. ஒருபோதும் என்னை நாடிவரும் இளைஞர்களுக்கு அதைச் செய்வதும் இல்லை.

பாலகுமார் எழுதியிருக்கும் பதினான்கு சிறுகதைகள் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. அனைத்தையும் படித்துமுடித்த கணத்தில் அவர் கையாண்டிருக்கும் மொழி எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அந்த மொழியின் வசீகரம் பாலகுமாரின் மிகப்பெரிய பலம். மன எழுச்சியை ஊட்டக்கூடிய படைப்புகளுக்கு, அந்த மொழி கூடுதல் வசீகரத்தை அளிக்கிறது. அதே சமயத்தில் பலவீனமான படைப்புகளில், அந்த வசீகரம் நிறம்குன்றி மங்கிவிடுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. மொழியின் துணையோடு உச்சத்தை எட்டக்கூடிய வலிமை பொருந்திய கதைகளை முன்வைத்து, சிறுகதையாக்கத்துக்குரிய சவாலை பாலகுமார் எளிதாகக் கடந்துசெல்லும் விதத்தைச் சுட்டிக்காட்ட நினைக்கிறேன்.

புறாக்காரர் வீடு இத்தொகுப்பின் முக்கியமான ஒரு சிறுகதை. பிள்ளைகளைப்போல புறாக்களை பாசத்துடன் வளர்க்கும் அப்பா. புறாக்காரர் வீடு என்று அவர் வாழும் வீட்டை ஊரார்கள் அடையாளப்படுத்தும் அளவுக்கு அவருடைய பாசம் பேர்போனது. வீட்டின் மாடிப்பகுதியில் ஒரு பக்கம் புறாக்கள் அடையும் கூடுகள். இன்னொரு பக்கம் அப்பாவின் அறை. புறாக்கள் மெல்லமெல்ல வளர்கின்றன. வானவெளியில் பறந்து திரிகின்றன. பொழுதெல்லாம் அலைந்து திரிந்துவிட்டு மாலையில் கூடடைகின்றன. புறாக்கள் முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரிக்கின்றன. குஞ்சுகளை அக்கறையோடு பார்த்துக்கொள்கின்றன. இரையெடுக்கவும் பறக்கவும் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. சுதந்திரமாகப் பறந்து திரிவதைப் பார்த்து ஒதுங்கி நின்று மகிழ்கின்றன. அப்பா வளர்க்கும் புறாக்கள் வளர்ந்து பெரிதாவதுபோல பிள்ளைகளும் வளர்ந்து பெரியவர்களாகிறார்கள். பெரிய அக்கா வளர்ந்து மணம் முடித்துக்கொண்டு, ஒரு திசையில் சென்றுவிடுகிறாள். சின்ன அக்காவும் தனக்கு விருப்பமான மாப்பிள்ளையையே திருமணம் செய்துவைக்கவேண்டும் என பிடிவாதம் பிடித்து, மணம் முடித்துக்கொண்டு இன்னொரு திசையில் சென்றுவிடுகிறாள். தம்பி சென்றடையவும் கல்விக்கான தேடல் என ஒரு திசை கிடைத்துவிடுகிறது. அண்ணனுக்குத் திருமணம் நடக்கிறது. ஆனால் திசைதேடிச் செல்ல விரும்பாத அவன் வீட்டிலேயே இருந்து, கொஞ்சம் கூட குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளாகமல் மெல்ல மெல்ல அப்பாவின் இடத்தைக் கைப்பற்றி விடுகிறான்.

தனிமை வேண்டும் என்பதால் அப்பாவின் அறையை முதலில் எடுத்துக்கொள்கிறான் அவன். கவனிப்பாரில்லாத புறாக்கள் ஒன்றையடுத்து ஒன்றாக இறந்துபோகின்றன. புறாக்கள் அந்த வீட்டில் இருந்தன, அவற்றை அவர் வளர்த்தார் என்பதெல்லாம் இப்போது ஒரு பழங்காலத்து அடையாளம் மட்டுமே. அப்பாவின் ஏக்கத்தையும் பெருமூச்சையும் மதிக்காத ஒரு புதிய காலம் எழுச்சி பெறுகிறது. கதைப்போக்குக்கு ஈடுகொடுத்து நிற்கிறது பாலகுமாரின் மொழி.

பாலகுமார் சொன்ன கதையிலிருந்து, சொல்லாத கதையை என் மனத்தால் உய்த்தறிய முடிகிறது. அப்பாவின் இறுதிக்காலம் வருத்தமளிப்பது உண்மை. புறாக்களையும் பிள்ளைகளையும் பாசத்துடன் வளர்க்கும் அப்பா, கடைசிக்கணம் வரைக்கும் அப்பா என்னும் மனிதராகவே இருக்க நினைக்கிறார். ஒரு கணமும் அப்பா புறாவாக அவர் மாறவே இல்லை. புறாக்களோடேயே வாழ்நாளைக் கழித்திருந்தும்கூட புறாக்களிடமுள்ள குணத்தை – குஞ்சுகளை விலக்கிவைக்கும் குணம் அல்லது குஞ்சுகளிடமிருந்து விலகிச் செல்லும் குணம்- அவர் அறிந்துகொள்ளவே இல்லை. ஒருவேளை, அறிந்தவராக இருந்தாலும் அதைத் தனக்குரிய குணமாக மாற்றிக்கொள்ளும் விழைவு அவரிடம் உதிக்கவே இல்லை. ஏன் உதிக்கவில்லை? அவர் புறா இல்லை, எளிய மனிதர் என்பதே இதன் விடை. மனிதனாக இருப்பதாலேயே இந்தத் துயர். துயரற்று இருப்பதற்கான ஒரு வழிமுறை மிகத்தெளிவாக தனக்கு முன்னால் இருந்தும்கூட, அந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க மனிதன் தயங்குவது ஒரு பெரிய புதிர். ஆதி காலத்திலிருந்து இன்றைய காலம்வரைக்கும் மனிதனை ஆட்டிப்படைக்கும் எல்லாத் துயரங்களுக்கும் காரணமான மாபெரும் புதிர்.

10593140_761730153886320_4838223368419278007_n (1)
மணமுறிவு நாள் சிறுகதையும் துயரம் படிந்த வரிகளால் ஆனது. கணவன் பெருநகரத்தைச் சேர்ந்தவன். மனைவி ஒரு சிறுநகரத்தைச் சேர்ந்தவள். இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள். ஆனால் மனைவிக்கு பெருநகரம் பிடிக்கவில்லை. பெருநகரத்தின் மீதான ஒவ்வாமை கணவன்மீதான ஒவ்வாமையாகவும் வளர்ந்துவிடுகிறது. கருவுற்றிருக்கும் மனைவி மனம் கசந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக அவளுடைய தாய்வீட்டிலேயே கொண்டு சென்று, ஓய்வுநாட்களில் சென்று பார்த்துவிட்டுத் திரும்புவதை வழக்கமாகக் கொள்கிறான். குழந்தை பிறந்த பிறகும் அவள் தன் மனத்தை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. அவளுக்குச் சாதகமாக அவள் வீட்டின் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவன் மீது குற்றம் சுமத்துகிறார்கள். மணவிலக்கு கோரி அவள் அனுப்பும் விண்ணப்பத்தில் கையெழுத்திடுவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை அவனுக்கு. அவள் வாழும் சிறுநகரத்திலேயே வழக்கு நடைபெறுகிறது. நீதிமன்றத்திலிருந்து அழைப்பு வரும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் சென்று கலந்துகொள்கிறான். மணமுறிவுக்கான ஆணை வழங்கப்படும் நாள்தான் கதையின் களன். அந்த ஆணை அறிவிக்கப்பட்ட கணத்தில் ஒரு மாபெரும் விடுதலை உணர்வை அவன் மனம் உணர்கிறது. இனி இந்தப் பயணம், இந்த ஊர், இதன் நினைவு அனைத்தின் பாரத்திலிருந்தும் விடுபட்டதுபோல இருக்கிறது. புறப்படுவதற்கு முன்பாக ஒரு தேநீர் அருந்துவதற்காக கடைக்குச் சென்று அமர்ந்த கணத்தில் ஏதோ ஒரு குழந்தை தன் அப்பாவைப் பார்த்து அப்பா என அழைக்கும் குரலைக் கேட்டு ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு உறைந்துபோகிறான். லேசான மனத்தில் பாரங்கள் மீண்டும் ஏறி அழுத்தத் தொடங்குகின்றன. அவள் நினைவை வேண்டுமானால் அகற்றலாம். அந்தக் குழந்தையின் நினைவை எப்படி அகற்றமுடியும். இனி வாழ்நாள் முழுதும் தொடர்ந்து வரப்போகும் அந்தத் துயரை, காலமெல்லாம் காற்றில் கலந்து வரப்போகும் அந்த அழைப்போசையை எப்படி அகற்றமுடியும்? அவனுக்குக் கிடைத்தது விடுதலையா அல்லது தண்டனையா? விடுதலையையும் தண்டனையையும் ஒரே தட்டில் வைத்து வழங்கும் இந்த வாழ்க்கையின் புதிர் அவிழும் நாள் வருமா?

இவ்விரண்டு சிறுகதைகளைப் போல உருவாகவில்லை என்றாலும், இவற்றின் அருகில் வைத்து வாசிக்கத்தக்க கதைகளாக நினைவுப்பறவை, முதல் தாயம் ஆகியவற்றைச் சொல்லலாம். மற்ற கதைகள் முயற்சிகள் என்னும் அளவில் மட்டுமே நிற்பதாகச் சொல்லமுடியும். ஒருசில கதைகள் (உருவெளித்தோற்றம், சமிக்ஞை) சோதனை வடிவத்திலும் தன்னால் எழுத முடியும் என்று நிலைநிறுத்துவதற்கு எழுதியவைபோல உள்ளன. அதனாலேயே அவை உயிரற்ற சட்டைகளாக எஞ்சிவிட்டன. தொடக்க நிலையிலேயே தன் பலவீனங்களைக் களைந்துகொள்ளும் வழிமுறைகளில் பாலகுமார் தேர்ச்சி பெறுவது அவசியம். சுய வாசிப்புக்கும் சுய விமர்சனத்துக்கும் அவர் மனம் இடம் தருமெனில், அவரால் எந்தத் தடையையும் எளிதில் அகற்றிக்கொண்டு மேலெழமுடியும். அது நிகழவேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். அவருக்கு என் வாழ்த்துகள்.

அன்புடன்

பாவண்ணன்

19.10.2015