Category: மொழிபெயர்ப்பு

வில்லியம் பிளேக் கவிதைகள் / தமிழாக்கம்: ஆகி

download

காதல்தேவனொரு சிறுவனாய் ஏனிருந்தான்

ஏன் காதல்தேவனொரு சிறுவனாயிருந்தான்,

ஒரு சிறுவனாய் அவன் ஏனிருந்தான்?

நானறிந்த வரையில் அவனொரு

சிறுமியாயிருந்திருக்க வேண்டும்.

ஏனெனில் தன் வில்லால் அவன் எய்கையில்

அவள் தனது கண்களினால் எய்து,

அவர்களிருவரும் அகமகிழ்ந்து களிகூர்ந்து

கலகலக்கின்றனர், நாம் கண் கலங்குகையில்.

காதல்தேவனையொரு சிறுவனாக்கியது

காதல்தெய்வச் சிறுமியின் விகடத் திட்டம்;

ஏனெனில் சிறுவனொருவனால் அவ்விடயத்தை

உய்த்தறியவியலாது தான் மனிதனாகும் வரை.

பிறகவன் அக்கறைகளால் ஊடுருவப்பட்டு

கூரியக் குத்தல்களால் ஊறுபட்டு,

அவனின் வாழ்நாளெலாம் அம்புகளின்

நுனிகளைக் களைவதெனக் கழியும்.

கிரேக்கர்களின் போர் மீதானக் காதல்

காதலையொரு சிறுவனாய்,

பெண்ணையொரு கற்சிலையாய்

உருமாற்றியதால் அப்பால் சென்றது இன்பமெலாம்.

……………………………………………..

காதற்தோட்டம்

காதற்தோட்டத்தினுள் நான் செல்கையில்,

இம்மட்டும் கண்டிராதவொன்றைக் கண்டேன்;

வழக்கமாக நான் களித்துத் திரியும் பசுமையினூடாக

தேவாலயமொன்று எழுப்பப் பட்டிருந்தது.

இத்தேவாலயத்தின் வாயிற்கதவுகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன,

கதவின் மீது ”நீயதைச் செய்யாதே” என்ற நீதிப்பேராணையுடன்;

ஆதலால் எண்ணிறந்த இனிய மலர்களைத் தாங்கிநின்ற

காதற்தோட்டத்திற்கு நான் திரும்பி வந்தேன்.

அங்கே அது கல்லறைகளால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டேன்,

மலர்கள் மலர்ந்திருக்குமிடமெங்கும் நடுகற்களாய்;

கருப்பு அங்கியணிந்த பாதிரிகள் கண்காணித்தவண்ணம் சென்றனர்,

எனதின்பங்களையும் இச்சைகளையும் முட்புதர்களால் கட்டியெடுத்து.

……………………………………………..

Why was Cupid a Boy மற்றும் The Garden of Love என்ற கவிதைகளின் தமிழாக்கம்

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும் / இந்தியில் – தாரோ சிந்திக் / தமிழாக்கம் – நாணற்காடன்

download

தாரோ சிந்திக் – அருணாச்சல பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த முதல் இந்தி கவிஞர். சாகித்ய அகாதமியின் 2017 க்கான யுவபுரஸ்கார் விருது பெற்ற இந்தி கவிஞர். 13 ஆகஸ்ட் 1986 ல் பிறந்தவர். அருணாச்சல பிரதேசத்தின் மேற்கு சியாங் மாவட்டத்தில் டோன்யி போலோ அரசுக் கல்லூரியில் இந்தித் துறைத் தலைவராகப் பணியாற்றுகிறார்

••••

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

சொற்களுக்கு முன் குருடியாகிவிடுகிறாள்

ஆனால் அந்தக் கறுப்பு எழுத்துகளுக்கு நடுவில்

ஒளிந்திருக்கும் வெளிச்சமான நாளைய தினம்

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

விதவைகளுக்கான அந்த வரிசைகளில் ஒருத்தியாக இருக்கிறாள்

அவர்களுக்கு மொத்த உலகமும்

கதவில்லாச் சிறைச்சாலையாய் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது

ஆனால் இந்தப் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்ல

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

குழந்தைகளுக்கு சிறு அடி விழுந்தாலும் காயமாகிவிடுகிறாள்

ஆனால் மரபின் ஒவ்வொரு போர்க்களத்திலும்

ஆயுதங்களைப் பயிரிட்டு வளர்க்க

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

பூவாக இருந்தவள் இப்போது கல்லாக இருக்கிறாள்

மென்மையை அவளது வயது கைது செய்து தண்டனை தந்திருக்கிறது

ஆனால் பூவுக்கும் கல்லுக்குமிடையில் கழிந்துபோன வரலாற்றை

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

அந்த நூலறுந்த பட்டம் போன்றவள்

ஆனால் அம்மாவிலிருந்து அப்பா ஆக

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

என் அம்மா

பண்பாட்டின் உச்ச யுகத்தில் இருந்தும் கூட

புத்தகங்களின் உலகில் புதியவளாக இருக்கிறாள்

ஆனால் வாழ்வை எப்படி படிக்கவேண்டுமென்பது

என் அம்மாவுக்குத் தெரியும்

——————

குளிர்ந்த நெருப்பு

நீ எரிந்துகொண்டிருக்கும் நெருப்பில்

வெப்பமும், புகையும் இல்லை

இல்லை, இதில் ஆச்சரியமாக சிந்திப்பதற்கு

எந்த விசயமுமில்லை

இப்படி கூட இருக்கலாம் –

தேகத்திற்கு பதில் புத்தி எரியும்போது

ஆசைகளின் ஒளி ஊடுருவும் விரிப்பில்

கண்கள் எப்போதும் மூடியிருக்கும்போது

உணர்வுத் தூக்கத்தின் பெயரற்ற வீதிகளில்

வாரிசற்ற இலைகளாகி பறக்கும்போது

கோழைத்தனத்தின் வலுவற்ற கை விலங்குகளால்

கைகள் கட்டப்படும்போது

மேலும்

அழுத்தி வைக்கப்பட்ட பாதங்களின் சங்கிலிகள் ஆகும்போது

அந்த நேரத்தில்

புகையற்ற நெருப்பில் நீ சந்தோசமாக எரிகிறாய்

அந்த குளிர்ந்த நெருப்பின் எண்ணையில் கீழ்மைப்படுகிறாய்

என்பதைக்கூட நீ உணரவில்லை

அந்த நேரத்தில்

உன் தினசரி வேலைகள் ஒரு வளர்ப்பு விலங்கு போலாகின்றன

ஏனெனில் மண்ணால் பிசையப்பட்ட உன் உடல்

அப்போது பலமிழந்துவிடுகிறது

உன் வலுவற்ற எலும்புகள் அப்போது கொழுப்பை அதிகமாக்குகிறது

……………………….

இறந்த காலத்தின் கூக்குரல்

காடு, மலை, ஆறு, அருவி

மற்றும் வியாபித்திருக்கும் இந்தக் காற்றில்

இலையுதிர் கால காய்ந்த இலைகள் போல்

சட சடவென உதிரும்

காலத்தின் தடையில்லாச் சக்கரத்தில்

கடந்த காலத்தின் கூக்குரலை

மௌனப் புலம்பலை, அழுகுரலை

கேட்டுக்கொள் .

இன்று உனது இறுமாப்பு

வெவ்வேறு வடிவங்களில் ஊடுருவி

தங்கக் கூண்டுகளை

பலமாக உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது

துண்டுத் துண்டாகப் பிரித்து

சாபமும், தண்டனையும் போல

மறக்கப்பட்ட நம் முன்னோர்களின் மீதியை

மிஞ்சியிருந்த பெருமையை

செல்வத்தை, பொருளை

பெற்று வீணடித்து

அதன் முக்கியத்துவத்தை

மண்ணோடு மண்ணாக்கிவிட்டது

இறுமாப்பின் வழியாக

பண்பாட்டின் வழியாக

மிஞ்சியவற்றை மீண்டும் தொகுத்தளி

காட்டருவின் சக்தியை உருவாக்கு

புதிதாய்ப் படைக்க கதவு திற

கனவின் மூடநம்பிக்கையை உடைத்துப்போடு

சத்தியத்தின் கண்ணாடியைக் காட்டு

ஏனெனில் –

காலனி ஆதிக்கம் இன்று

உனது புத்தியைப் பூட்டிவைத்திருக்கிறது

மேற்கு மீண்டும்

கிழக்கின் பக்கம் ஆதிக்கம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டது

ஆடம்பரங்களும், ஊழல்களும் செல்வாக்கு பெற்றுவிட்டன

மதம் நமது பண்பாடுகளின் மேல் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது

( 2017 யுவபுரஸ்கார் விருதுபெற்ற இந்தி கவிதை நூல் “ அக்‌ஷரோ கீ வினதி “ நூலிலிருந்து…. )

•••

எழுத்து என்பது சுயதேடல்தான் — டைலன் தாமஸ் – தி.இரா.மீனா

download

டைலன் தாமஸ் ( Dylan Marlais Thomas 1914—1953 )
Welsh கவிஞர் என்று போற்றப்படும் டைலன் தாமஸ் “எழுத்து என்பது சுய தேடல்தான்” என்ற நம்பிக்கையுடையவர். தன் ’இருப்பையும், கண்டுபிடிப் பையுமே தன் கவிதைகளின் கருவாக்கியவர்.உருவகம்,புலனறிவு சார்ந்த கற்பனை. உளவியல் பாணியிலான விளக்கம் என்ற கோட்பாட்டின் அடிப் படையில்தான் அவர் கவிதைகள அமைந்தன. சுயம் சார்ந்ததாகக் கவிதைக ளிருப்பினும் உலகளாவிய சிக்கல்களான பிறப்பு, இறப்பு,காதல்,மதம் என்ப வைகளின் மீது ஆழ்கவனம் செலுத்தியவர்.

James Joyce , Arthur Rimbaud D.H. Lawrence மற்றும்William York Tindill ஆகியோரின் படைப்புகளின் தாக்கம் பெற்ற வர். 18 Poems அவருடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பாகும். Early Prose Writing Collected Prose , Note books ஆகியவை அவருடைய உரைநடை நூல்களில் சிலவாகும். Under Milk Wood அவருடைய சிறந்த நாடகப் படைப்பாக மதிப்பி டப்பட்டுள்ளது. Light breaks where no sun shines” என்பது அவரது முதல் கவிதைப் படைப்பாகும். ஆபாசம் என்று அது விமர்சிக்கப்பட்ட அதே அளவிற்கு வரவேற்பும் பெற்றது. Stephen Spender, TS Eliot உள்ளிட்டோர் அதனை வரவேற் றனர். “மலைப்புத் தருகிற புதுமையெனினும் ,புறக்கணிக்கப்பட்ட, மறந்து போன நம் தொன்மையையும் காட்டுகிற கவிதைகள் அவருடைய தென்றும், அவரைப் போல சொற்களை யாரும் குண்டூசிகளாய் நமக்குள் செலுத்த முடிந்ததில்லை என்றும்Philip Larkin விமர்சிக்கிறார்.

தன் கவிதைகளுக்கான பின்புலத்தையும், கவிதையார்வத் தையும் “சொற்களின் மீது எனக்கிருந்த காதலே தொடக்கத்தில் என்னை எழுதத் தூண்டியது.முதலில் எனக்கு அறி முகமான கவிதை என்பது நர்சரிப் பாடல்கள்தான்..அவற்றை நானாகப் படிக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்னாலேயே நான் சொற்களை விரும்பத் தொடங்கிவிட்டேன்.சொற்கள் மட்டும்தான்.அவை எதைக் குறிக்க வந்தவை என்பது இரண்டாம் பட்சம்தான்…எனக்கு நினைவில் வருவது நான் சொற் களைக் காதலிக்கத் தொடங்கியதுதான்.

இப்போது ஓரளவிற்கு அவற்றின் செயல்பாடு தெரிந்தாலும் இன்னமும் சொற்களின் கருணையினால்தான் வாழ்கிறேன்.இப்போது அவற்றை ஓரளவு என் வசப்படுத்தி மாற்ற முடியு மென்று நினைக்கிறேன்.நர்சரிப் பாடல்கள், பின்பு மற்ற கவிதைகள், கதைப் பாடல்கள் என்று தொடர்ந்து படித்த பிறகு அவைதான் எனக்கு எல்லாமும் என்று புரிந்தது”என்று தன் கவிதைத் தளம் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நிலவில் கோமாளி

மாய ரோஜாஇதழ்களின்

நகர்வுபோல என் கண்ணீர்;

மறக்கப்பட்ட வானத்திலிருந்தும் பனியிலிருந்தும்

என் எல்லா சோகமும் பிளவாய் வழிகிறது.

நான் பூமியைத் தொட்டால்

அது நொறுங்கிப் போகுமென நினைக்கிறேன்.;

தடுமாற்றமுடைய கனவு போல

அது சோகமானதும் அழகானதுமாகும்.

மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை
மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை
காற்றாக இருப்பினும் மேற்கிலிருப்பினும்
இறந்த பிறகு மனிதர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதான்;
அவர்களின் முழங்கையிலும் காலிலும் நட்சத்திரங்கள் இருக்க
அவர்களின் எலும்புகள் பரிசுத்தமாய் மாறிப் போயின,
அவர்கள் பித்துப்பிடித்தவர்களெனினும் அவர்கள் மனநலமுடையவர்கள்.
அவர்கள் கடலிடையே மூழ்கினாலும் அவர்கள் மீண்டெழுவார்கள்.
காதலர்கள் தம்மைத் தொலைத்தபோதும் காதல் தொலையாது
மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை.

மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை.
கடலின் சுழலுக்கடியில்
அவர்கள் நீண்ட பொழுது இருந்தபோதும் சுழலால் இறக்கமாட்டார்கள்.
விலா எலும்புகள் முறுக்கினாலும்
சக்கரத்தில் சிக்கிக் கொண்டாலும் அவர்கள் நொறுங்க மாட்டார்கள்.
கூரான கொம்புகள் அவர்களை ஊடுருவினாலும்
அவர்களின் நம்பிக்கை இரண்டாக ஒடிந்தாலும்
எல்லா நிலையிலும் பிளவுகள் வரினும் அவர்கள் சிதைவதில்லை
மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை

மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை
அவர்களின் காதுகளில் கடற்பறவையின் இரைச்சல்
அல்லது கரைகளில் மோதும் அலைகளின் இரைச்சல் இல்லாமல் போகும்;
மழையின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளும் மலரைக்
காணமுடியாமல் போகலாம்;
அவைகள் நகங்கள் போல பித்துப்பிடித்து இறந்தும் போகலாம்
பண்புகள் டெய்சிகளாய் நிலைக்கும்
சூரியன் உடையும் வரை உடையாமலிருக்கும்
மரணம் என்பது இராச்சியமில்லை.

அந்த நல்ல இரவிற்குள் அமைதியாகப் போகவேண்டாம்
அந்த நல்ல இரவிற்குள் அமைதியாகப் போகவேண்டாம்
நாளின் இறுதியில் முதுமை எரிக்கப்பட வேண்டும்;
சீற்றம், இருளுக்கு எதிரான சீற்றம்.

ஞானிகளுக்கு அவர்கள் பக்கத்திலான முடிவு தெரியுமெனிலும்
அவர்களின் சொற்கள் இன்னமும் ஒளியை உருவாக்கவில்லை
அந்த நல்ல இரவிற்குள் அமைதியாகப் போகவேண்டாம்

நல்லமனிதர்கள்,மோதும் அலையாய் அவர்களின்
செய்த சிறிய செயல்கள் சாதனையாய் நடனமாடும்.
சீற்றம்,இருளுக்கு எதிரான சீற்றம்.

மூர்க்கமான மனிதர்கள் சூரியனில் பறப்பதான வெளிப்பாடு
தாமதமாக உணர்ந்து இறுதியில் அவர்கள் அதற்கு வருந்திக் குறையுடன்
அந்த நல்ல இரவிற்குள் அமைதியாகப் போகவேண்டாம்.

சாவை நெருங்கும் மனிதர்கள் பார்வையற்றுப்
போனாலும் கண்கள் எரிநட்சத்திரமாய் ஒளிவிட
சீற்றம்,இருளுக்கு எதிரான சீற்றம்.

நீங்கள் என் தந்தை ,இது சோகத்தின் உச்சம்
எனக்கு சாபம், வாழ்த்து எதுவெனினும் சரி,கிடைக்கட்டும் சீற்றக் கண்ணீர்
அந்த நல்ல இரவிற்குள் அமைதியாகப் போகவேண்டாம்.
சீற்றம்,இருளுக்கு எதிரான சீற்றம்.

——–

கோ யுன் : புகழ் பெற்ற கொரியக் கவிஞர். கொரிய மொழியிலிருந்து ஆங்கிலம்: கிளேர் யு & ரிச்சர்ட் ஸில்பெர்ஹ் ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழ் : சமயவேல்.

download

( இன்று ஆகஸ்ட் 1 கோ யுன் கவியின் பிறந்த நாள். அதைக் கொண்டாடும் வகையில் சிறப்பு வெளியிடாக இன்று இக்கவிதைகளை மலைகள் வெளியிடுவதில் பெருமைகொள்கிறது )

மூன்று வழி சத்திரம்: கோ யுன் கவிதைகள்

குயில்

அதிகாலையில், ஒரே வரிசையில் அமர்ந்திருக்கின்றன குயில்கள்

அமைதியாக, இந்த உலகம் பற்றிய மகிழ்ச்சியுடன்

மற்றும் அதைப் பற்றிய மகிழ்ச்சியுடன்,

நேற்றின் குயில்கள் சென்றுவிட்டன,

மிக சீக்கிரமாகவே இன்றைப் பாடுவதற்கு.

உங்கள் நல்ல காலம்!


வழி

நிர்வாணத்திற்கு இந்த வழி.

மடத்தனம்.

என் வழியில் நான் போவேன்

பாறைகளின் மேல், தண்ணீர்கள் ஊடாக,

அது என் குருநாதரின் மரண வழி.

காற்றுகள்

காற்றுகளிடம் இரக்கம் காட்டுமாறு கெஞ்ச வேண்டாம்,

நெடுங்-கால் லில்லிகளே,

வாழை லில்லிகளே,

புலி லில்லிகளே.

உங்கள் எல்லாத் தண்டுகளும் உடைந்த பிறகு

புதிய குருத்துகளை முளைவிடுங்கள்.

அது மிகத் தாமதமாக இருக்காது.

௦௦௦௦௦௦

மூன்று வழி சத்திரம்

எழுந்திரு,

புரிந்து கொள்தல் ஓர் ஆனந்தம்.

அங்கே துயரமே இருக்க முடியாது

மழையில் நனையும் சாலை கூறியது

மூன்று முறை குடித்த பின் நான் வெளியே பார்த்தபோது

மூன்று வழி சத்திரத்தில்.

கொசு

ஒரு கொசுவால் கடிக்கப்பட்டேன்.

நன்றிகள்.

வோவ், நான் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறேன்,

சொரிந்து, சொரிந்து.

மலை இறங்கி வருதல்

நான் சுற்றித் திரும்பினேன்.

எங்கே போனது அது?

சற்று முன் நான் இறங்கி வந்த மலை?

எங்கிருக்கிறேன் நான்?

இலையுதிர்காலக் காற்றில் சரசரக்கிறது பழைய பாம்புச் சட்டை.

ஆந்தை

மதியத்தில் ஆந்தை

ஒன்றையும் பார்க்க முடியாது

விரிந்து திறந்த கண்களுடன்.

பொறு,

உனது இரவு நிச்சயமாக வரும்!

௦௦௦௦௦௦

அதர்க்கம்

ஒரு குறிப்பிட்ட புலப்படாத கதிர்

அல்லது புறஊதா ஒளி

அதன் வழியாக

நான் பார்க்கிறேன், உங்கள் பிரம்மாண்டமான அதர்க்கம் ஒளிர்வதை

ஒரு பூத்தலாக ஆகிக்கொண்டிருக்கும் அது அழைக்கிறது ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியை.

அதர்க்கம்! என்ன ஒரு ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட வயிறு.

சொந்தவூர்

வீடு என்பது ஒரு வெகு தொலைவில் உள்ள இடம்.

அங்கிருந்தது நீங்கள் தூங்கிய வயிறு,

நீங்கள் எங்கு பிறந்தீர்களோ அந்தக் கிராமம்,

நீங்கள் குதித்தும் விளையாடியும் இருந்த பக்கத்து இடங்கள்

அவைகளல்ல வீடு

நீங்கள் ஒரு மனிதனாவதற்கு முன்பு நீங்கள் திரும்பிச் சென்றால்

அங்கே இருக்கிறது உங்கள் வீடு.

இல்லை, அங்கே கூட அல்ல, இன்னும் பின்னால் நீங்கள் போகவேண்டும்.

ஒரு மிருகத்தின் எளிய குரலில்

மிகுந்த ஆசையின்றி பெருங்கூச்சலிட சற்று முயலுங்கள்

மிருகம் எதற்குத் திரும்புகிறது,

தூய நிலம், அதுதான் வீடு.

மனிதர்கள் இனி எதுவும் செய்யப் போவதில்லை.

மிருகங்கள், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக தீங்கிழைக்கப்பட்டவை

பேராசையையும் மடத்தனத்தையும் கடந்தபடி

அந்தியின் பொன்னிற ஒளியில் அம்மணமாக எழுந்து நிற்கின்றன.

எனவே பூமியில் எங்குமே இல்லாதது, அதுதான் வீடு.

௦௦௦௦௦௦

நேற்றைய இரவின் கனவில் உள்ள கவிதை

பறவையைப் பாருங்கள்

அதன் கூட்டின் விளிம்பில்.

அதன் கூட்டின் விளிம்பில் கிளையிலிருக்கும் பறவையைப் பாருங்கள்

மற்றும் அது வெளியே பறப்பதையும்.

பறவை பறந்துவிட்ட பிறகு

வெறுங் கூட்டைப் பாருங்கள்.

தூய வெறுமை

இப்பொழுது சாம்பல் வானத்தைப் பாருங்கள்.

வெட்டப்பட்ட பைன் மரங்களை அடுக்கிய பிறகு

ஒரு ஆண்டுக்குப் பிறகு

பைன் மரம் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட பிறகு

இன்னும் அது செத்திருக்கவில்லை.

ஒரு காலத்தில் நான் பூமியில் இருந்தேன் என அது கூறுமா?

நான் கடலைப் பார்க்க நேர்ந்த போதும்

அதையேதான் நான் கேட்டேன்.

அபரிதமாகப் பெருகும் அலைகளில்

அலைகளின் மீது கொத்தும் கடல் நாரைகளின் உரத்த கத்தலில்

அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிப்பது மடத்தனம்.

காடுகளில்

காடுகளின் அந்திக் கருக்கலில்

என்னுடன் இருக்கும் குழந்தை

எனது கையை இறுக்கிப் பிடித்தது.

நாங்கள் இருவரும் ஒருவராக,

வார்த்தைகளற்று,

காட்டின் ஆழத்திற்குள் நடந்தோம்.

அங்கே அது இருந்தது,

நான் விட்டுப் போயிருந்தது போலவே எனது பால்யம்,

ஒரு தனித்த ஆண் மான் பாய்ந்தோடியது வெளியே.

—–

SIBICHELVAN’S 5 POEMS ( தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு ) Rendered in English / Latha Ramakrishnan

19510138_1136749829764159_3552676345973368693_n

LAUGHING THERAPY

It was in the seashore that I had seen that scene yesterday.

Today also, when I was having my walking exercise in the Corporation park

I had observed;

Standing as a group

they were all laughing

aloud ,in unison.

They were laughing out from the very depth of their bellies;

giving out laughter of all sorts, all kinds,

each laughing differently, n their own peculiar way.

Halting for a second and eyeing them curiously,

musing ‘oh, these madcaps’ they walk on with a sarcastic smile.

Observing them the Laughing Therapy laughs mockingly.

லாபிங் தெரபி

கடற்கரையில்தான் முதன் முதலாக நேற்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தேன்

இன்ற காலையில் அந்த மாநகர பூங்காவில் நடைபயிற்சி

மேற்கொண்ட போதும் கவனித்தேன்

ஒரு கூட்டமாக

ஒரு குழுவாக இணைந்து

மொத்தமாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

சிரிப்பை அவர்கள் அடிவயிற்றிலிருந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

விதவிதமாக வகைவகையாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

விநோதமாக ஒரு கணம் நின்று பார்த்துவிட்டு

பைத்தியங்கள் என நினைத்தபடி குறுநகையோடு போகிறார்கள்

இவர்களைப் பார்த்து ஏளனமாக சிரித்துக்கொள்கிறது

லாபிங் தெரபி

2.BLACK AND WHITE

When I saw it for the first time I was taken aback for sure.

That it could happen so young none expected – neither they nor I.

Just one tiny strand of hair peeped out in white hue.

Growing all too apprehensive on its account

I was seeking suggestions and advices from all and sundry.

Applied the hair-dye recommended by them for the first ever time

to my hair and turned it Black.

After a few days more strands of hair have come to appear White.

Frenzied I dyed them also in black and hid the White.

With the passing of a few years

White became widespread all over my head.

My struggle to hide them with black dye

and they turning pathetically white in a few days

from thence

continue unendingly.

Usually we are lured by white, isn’t it – they say.

But the time left is spent in

applying black dye and turning White into Black.

In the cash-box of the trader who wished to turn

Black into White

There swells daily

Black-money.

Observing him striving day-in and day-out

to turn them White.

and me striving to turn my hair black

The hair that laughed falls a little;

Showing White for some length and some Black at the edge.

it laughs.

The moments when the hairs of those

who, eyeing it and hearing about it laugh to their hearts’ content

begin to turn White,

draw the history of Black as a painting

upon their heads.

2.கருப்பு வெள்ளை

முதன்முதலாக அதைப் பார்த்து கொஞ்சம் மிரண்டுதான் போனேன்

அவ்வளவு இளமையான நாட்களிலேயே அது நடக்கும் என

நானோ மற்றவர்களே எதிர்பார்ததிருக்கவில்லை

ஒரே ஒரு முடிதான் வெள்ளையாக எட்டிப் பார்த்தது

அதற்காக கவலைகொண்டு தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்கள் என்று

எல்லோரிடமும் ஆலோசனைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்

அவர்கள் பரிந்துரைத்த ஹேர்டையை முதன்முதலாக தலைமுடிக்கு

தடவி கருப்பு சாயத்தை ஏற்றினேன்

சில நாட்கள் கடந்த நிலையில் இன்னும் கூடுதலாக முடிகள்

வெள்ளையாக தெரியதொடங்கியிருந்தன

அவற்றையும் வெறிகொண்டு சாயத்தை பூசி மறைக்க தொடங்கினேன்

மேலும் சில வருடங்கள் கழித்து

மொத்தமாக தலைமுழுக்க வெள்ளைமுடி பரவ தொடங்கியிருந்தன

நான் அவற்றை மறைப்பதற்கு கருப்பு சாயத்தை அடிப்பதும்

அது சில நாட்களில் வெளுத்து வெள்ளைவெளேரென

இளிப்பதும் முடிவற்றுப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன

வெள்ளைமீதுதானே வழக்கமாக ஆர்வமிருக்கும் என சொல்கிறார்கள்

ஆனால் கருப்பு சாயத்தை பூசி வெள்ளையை கருப்பாக்குவதில்

கழிகிறது மீதிமிருக்கிற காலங்கள்

வெள்ளையை பணமாக்க நினைத்த வியாபாரியின் கல்லாவில்

தினசரி நிறைகிறது

கறுப்பு பணம்

அதை வெள்ளையாக்க அவனும்

முடியை கருப்பாக்க நானும்

தினசரி போராடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து

சிரித்த முடி கொஞ்சம் உதிர்கிறது

அதன் அடியில் கொஞ்சம் நீளத்திற்கு வெள்ளையும்

நுனியில் கொஞ்சம் கருப்பும் காட்டி சிரிக்கிறது

அதைப் பார்த்தும் கேட்டும் சிரிப்பவர்களின்

தலைமுடிகளும் வெள்ளையாகத் தொடங்கிய நொடிகள்

கருப்பின் வரலாற்றை ஒரு ஓவியமாக தீட்டுகிறது

அவர்கள் தலையில்

••••

download (77)

3.EVERYTHING REMAINS IN THAT MOMENT

Yes of course, everything remains in that moment, they say

Have you seen that moment? They ask.

Those who have seen spin tales aplenty about that moment;

Those who haven’t are always speaking about it and nothing else.

It goes to show that none has forgotten that moment.

Thus that moment lives in each and every moment.

Therefore that moment is being blessed with eternity,

observes the philosopher.

The existentialist mocks at it.

Thus when that moment was being spent

Another moment is being born anew.

So,

there comes into being another moment

exactly as the earlier one.

Of these not knowing which is real

and which is superficial

the moment is struggling momentarily.

Thus

everything remains in that moment.

3.எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருக்கிறது

ஆம் எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருப்பதாக சொல்கிறார்கள்

நீங்கள் அந்த நொடியைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

எனக் கேட்கிறார்கள்

பார்த்தவர்கள் அந்த நொடியைப் பற்றி

பலவிதமாக புனைவுகளைக் கட்டவிழ்க்கிறார்கள்

பார்க்காதவர்கள் எந்நேரமும் அந்நொடியைப்

பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

யாரும் அந்த நொடியை மறக்கவில்லை என்பதையே

அது காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

இப்படியாக அந்த நொடி எந்த நொடியிலும்

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

ஆக

அந்த நொடி ஒரு சாகவரம் பெற்ற

நொடியாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்கிறான் தத்துவஞானி

அதைக் கேலிசெய்கிறான் இருப்பியல்வாதி

இப்படியாக அந்த நொடி கழிந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில்

இன்னொரு அந்த நொடி

புத்தம்புதிதாக தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது

ஆக

அந்த நொடியைப் போலவே இன்னொரு

நொடி தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது

இதில் உண்மையான நொடியெது

பொய்யான நொடியெது என அறியாமல்

நொடிப்பொழுது திணறிக்கொண்டிருக்கிறது

அந்த நொடி

இப்படியாக

எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருக்கிறது

4.CLEAVING THE AFTERNOON

At dawn I left

heading towards the town with the waterfalls

Soon as I alighted the bus

the town’s afternoon welcomed me.

‘It would be wonderful to bathe in the waterfalls

Your heart would be eased of all pressures’, said the Noon.

The oil-massaging expert came after us, chasing.

Said oil-massage would cool the body;

Further it is also good for health _

So he went on, pursuing.

Asking him to give oil-massaging to noontime

I made it sit on a rock.

Pouring oil onto the top of afternoon and massaging

it with hands He screamed.

That 990 was the heat of that afternoon

the oil-massager gave a weather report.

A sachet of shampoo and also a sandal soap

I bought and gave and took along the afternoon also

to bathe in the waterfalls with me.

The waterfalls which till that time was jumping topsy-turvy

hearing the afternoon yelling joyously “Oh waterfalls! Oh waterfalls!”

suddenly turned and leapt backwards.

I was bathing in it , happiness-personified

மத்தியானத்தைப் பிளத்தல்

அந்த அருவியிருக்கிற ஊருக்கு ஒரு அதிகாலையில் புறப்பட்டேன்

பேருந்துவிட்டு இறங்கியதும் என்னை வரவேற்றது அந்த ஊரின் மதியம்

அருவியில் குளித்தால் நன்றாக இருக்கும்

மன அழுத்தங்கள் நீங்கும் என்றது மதியம்

எங்களோடு எண்ணெய் தேய்த்துவிடும் நிபுணன்

பின்னாலேயே துரத்திக்கொண்டு வந்தான்

எண்ணெய் தேய்ப்பது உடல் சூட்டைக் குறைக்கும் என்றான்

மேலும் அது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது என

உரைத்துக்கொண்டே வந்தான்

முதலில் மதியத்திற்கு எண்ணெய் தேய்க்க சொல்லி

ஒரு பாறையின் மீது அமர வைத்தேன்

மதியத்தின் உச்சியில் எண்ணெயை விட்டு

கைவைத்து தேய்த்தவன் அலறினான்

99 டிகிரி உஷ்ணம் அப்போதைய மதிய உடல் சூடென

வானிலை அறிக்கை வாசித்தான் எண்ணெய் தேய்ப்பவன்

ஒரு பாக்கெட் ஷாம்பு மற்றும் ஒரு சந்தன சோப் வாங்கிக் கொடுத்து

என்னோடு அருவியில் குளிப்பதற்கு மத்தியானத்தையும்

அழைத்துப் போனேன்

அப்போதுவரை தலைகீழாக குதித்துக்கொண்டிருந்த அருவி

நீர் வீழ்ச்சி நீர் வீழ்ச்சியென மதியம் உற்சாகத்தில் கூச்சலிட்டதைப் பார்த்து

வீழ்ச்சியடைந்துகொண்டிருந்த அருவி

சட்டென திரும்பி பின்னோக்கி பாய்ந்தது

அதில் நான் பெரும் உற்சாகத்தோடு குளித்துக்கொண்டிருந்தேன்

ஷாம்புவின் நுரை வெள்ளையாக நுரைத்துகொண்டு ஹோவென

பொங்கிப் பிரவாகித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது அருவி

அதை ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கிநின்று வேடிக்கை

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது மதியம்.

With the shampoo’s foam swelling so white

the waterfalls was swelling, flowing overflowing

thunderously.

Standing in one corner the afternoon is watching it

relishing it to its heart’s content.

5

It was flowing with its exclusive musical sound

“Oh lass, oh lady” I called aloud.

As if not hearing she moved on swiftly.

“What is her name?”

“What is her name?”

I asked.

He who stood nearby said “Kaveri”.

“Kaveri, Oh Kaveri”, cried I and ran after her.

Even then she was running as if not hearing my call,

being cross with me.

Thinking that she couldn’t hear me because of the roaring cataract

I asked it to keep quiet for a little while,

and, calling aloud “Kaveri, Oh Kaveri” again and again

pursued her.

Thinking that she couldn’t understand my call

I called out in Telugu.

Even then she moved on without looking back

He who was near me observed that

I would better call out in Kannada.

I called out in Kannada “Kaveri, Oh Kaveri”

But, before Kaveri could turn and look

The sea had arrived..

5.

சலசலவென ஓடிக்கொண்டிருந்தது

ஏ பெண்ணே ஏ பெண்ணே என நான் அழைத்தேன்

அவள் காதில் விழாததைப் போலவே வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அவள் பெயர் என்ன

அவள் பெயர் என்ன என கேட்டேன்

அருகிலிருந்தவர் சொன்னார்

காவேரியென.

காவேரி காவேரி என அழைத்துக்கொண்டே பின்னாலேயே ஓடினேன்

அப்போதும் அவள் காது கேட்காதவள் போலவே

கோபித்துக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அருவியின் சத்தத்தில்தான் அவளுக்கு காது கேட்கவில்லை போலும்

என நினைத்து

சற்றுநேரம் சப்தமிடாமல் இருக்க சொல்லி அருவிக்கு சொன்னேன்

காவேரி காவேரி என மறுபடி மறுடி அழைத்துக்கொண்டே

பின்னாலேயே போனேன்

நான் அழைப்பது அவளுக்கு புரியவில்லை போலும் என

நினைத்து தெலுங்கில் அழைத்தேன்

அப்போதும் அவள் திரும்பி பார்க்காமல் போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அருகிலிருந்தவர் சொன்னார் கன்னடத்தில் அழைத்தால்

சரியாக இருக்கும் என்றார்

கன்னடத்தில் காவேரி காவேரி என்றேன்

என்னவென காவேரி திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள்

கடல் வந்துவிட்டது

நான் எப்போது பிறந்தேன்? / ( மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் 3 ) (பூச்சுங். டி. சோனம் ) திபேத்திய கவிஞர் / தமிழில் : லதா ராமகிருஷ்ணன்

download (85)

1.நாடுகடத்தப்பட்டவன்

வீட்டிலிருந்து வெகுதொலைவில்

என்னுடைய முப்பத்தியாறாவது வாடகையறையில் வசித்துவருகிறேன்

பொறியில் சிக்கிய ஒரு தேனீ மற்றும் ஒரு மூன்று-கால் சிலந்தியுடன்

சிலந்தி ஊர்கிறது சுவரில்

நான் தரையில்

தேனீ மோதியறைகிறது ஜன்னலின் மீது

நான் மேஜையின் மீது

அடிக்கடி நாங்கள் ஒருவரையொருவர்

வெறித்துப் பார்த்துக்கொள்கிறோம்

எங்கள் தனிமைத் திரளைப் பகிர்ந்தவாறு

அவை சுவருக்குச் சாயம்தீட்டுகின்றன

எச்சங்களாலும் வலைப்பின்னல்களாலும்

நான் அவற்றுக்குத் தருகிறேன் கோர்வையற்றுக் கிடக்கும்

சொற்கள் வலை, தாறுமாறாய் சிக்குண்டு கிடக்கும் இறக்கைகள், ரீங்கரிப்பு, சிறகடிப்பு

வீட்டிலிருந்து வெகுதொலைவில்

என் நிமிடங்கள், நாழிகைகளாய்

சிலந்தி பயணமாகிறது ஜன்னலிலிருந்து உத்தரத்திற்கு.

தேனீ பறக்கிறது ஜன்னலிலிருந்து

குப்பைத்தொட்டிக்கு

நான் ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப்பார்க்கிறேன்

எங்களில் யாரும் ஒருவர் மொழியை மற்றவர் பேசுவதில்லை.

என் மௌனத்தின் முன்

நீங்கள் செவித்திறன் அற்றுப்போவீர்கள் என்று

விழைகிறேன் நான்.

Banishment

Away from home

I live in my thirty-sixth rented room

With a trapped bee

and a three-legged spider

Spider crawls on the wall

and I on the floor

Bee bangs at the window

and I on the table

Often we stare at each other

Sharing our pool of loneliness

They paint the wall

with droppings and webs

I give them isolated

words net, maze, tangle

wings, buzz, flutter

Away from home

My minutes are hours

Spider travels from the window to the ceiling

Bee flies from the window to the bin

I stare out of the window

Neither speaks each other’s tongue

I wish

You would go deaf

Before my silence

2.நான் எப்போது பிறந்தேன்?

அம்மா, நான் எப்போது பிறந்தேன்?

ஆறு வற்றிப்போன வருடத்தில்

அது எப்போது?

விளைச்சல் பொய்த்துப் பல நாட்கள் நாங்கள் பட்டினியாய்க் கிடந்தபோது, நீ உயிர்பிழைக்க வழியேயில்லை என்று நாங்கள் பயந்தபோது

அந்த வருடம்தான் நாம் வேறொரு வீட்டிற்குச் சென்றோமா?

அந்த வருடம்தான் அவர்கள் நம்முடைய வீட்டைப் பறிமுதல் செய்து அதை நாட்டுப்பற்று மிகுந்த கட்சி உறுப்பினர்களுக்குப் பகிர்ந்தளித்துக்கொண்டார்கள் நாம் மாட்டுக்கொட்டகைக்கு விரட்டப்பட்டோம் அங்குதான் நீ பிறந்தாய்

அது எந்த வருடம்?

அந்த வருடம்தான் அவர்கள் மடாலயத்தை இடித்து எல்லாவிதமான வெண்கலத் திருச்சிலைகளையும் உருக்கி தோட்டாக்களைத் தயாரித்தார்கள் வானம் புழுதியால் நிறைந்த அந்த நேரத்தில் நீ பிறந்தாய்

அந்த வருடத்தில்தான் தாத்தா போய்விட்டாரா?

அந்தவருடம்தான் அவர்கள் உன் தாத்தாவை சிறைக்கு அனுப்பினார்கள். அங்கே அவர் மலங் கழுவி சுத்தப்படுத்தினார், வயல்வெளிகளில் இருந்த பூச்சிகளைக் கொன்றுகுவித்தார்

நம் வீட்டில் ஆளரவமற்றிருந்த சமயத்தில் நீ பிறந்தாய்

சுவர்கள் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட வருடம்தான் நான் பிறந்தேனா?அந்த வருடம்தான் அவர்கள் பிரார்த்தனைக் கூடத்தை நொறுக்கிச் சிதைத்தார்கள் மரப்பாளங்கள் அடித்துநொறுக்கப்பட்டன

சுவரோவியங்கள் அழுக்கடைந்தன.

கிழக்கிலிருந்து காற்று விசித்திரமாய் வீசிய நேரத்தில் நீ பிறந்தாய்

எந்த வருடம் அது?

அந்த வருடம்தான் அவர்கள் ஊர்ச் சதுக்கத்தில் மறைநூல்களை தீக்கிரையாக்கினர்

பின் கட்சியைப் போற்றி புரட்சிகரப் பாடல்களைப் பாடினர்

புல்நுனிகள் வளர மறுத்த சமயத்தில்தான் நீ பிறந்தாய்

நீ பாடுவதை நிறுத்திக்கொண்ட வருடமா அது?

அந்த வருடம்தான் அவர்கள் நம் அண்டைவீட்டுப்பெண்

ஒரு கால்வாயை வெட்டிக்கொண்டிருந்த வேளை நம் வழிவழியான பாடலொன்றைப் பாடியதற்காய்

அவளை கொடுமையான வதைமுகாமுக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள்

ஒருவர் பின் ஒருவராய் மனிதர்கள் காணாமல்போய்க்கொண்டிருந்த நேரத்தில்தான் நீ பிறந்தாய்

அது எப்போது?

அந்த வருடம்தான் அவர்கள் ‘துருத்திக்கொண்டிருக்கும் தலைகள் அடித்து நொறுக்கப்படும்’ என்ற பெரிய சிவப்பு முழக்கத்தை சுவர்களில் எழுதினார்கள்.

சூரியன் நம்முடைய வானத்தில் உதிக்கத் தயங்கி அப்பாலேகிய நேரத்தில்தான் நீ பிறந்தாய்.

அது எப்போது?

அந்த வருடம்தான் உன் அப்பா… உன் அப்பா….

When was I Born?

Moher, when was I born?

In the year the river dried

When was that?

That was the year when crops failed And we went hungry for many days We

feared that you would never survive

Was that the year we moved to a new house?

That was the year when they confiscated our house And divided it among the

patriotic Party members We were banished to the cowshed where you were born

What year was that?

That was the year when they destroyed the monastery Melted all the bronze

images to make bullets You were born when dust filled the sky

Was that the year grandpa went away?

That was the year when they sent your grandfather to prison Where he cleaned

shit and butchered insects in the fields You were born when there were

no men in

our house

Was I born in the year the walls were pulled down?

That was the year when they ripped apart the prayer hall Wooden beams were

hammered to splinters and frescoes soiled You were born when a crazy wind blew

from the east

What year was that?

That was the year they burnt scriptures in the village square And sang

revolutionary songs in praise of the Party

You were born when blades of grass refused to grow

Was it the year you stopped singing?

It was the year they took our neighbour to the hard labour camp When she sang a

traditional song while digging a canal You were born when people disappeared

one after another

When was that?

That was the year they wrote the big red slogan on the walls ‘Heads

that stick out

will be hammered down’ You were born when the sun shied away from our sky

When was that?

That was the year when your father… your father

download (98)

3.ஒரு பாடல்

என்னுடைய நொடிகளெல்லாம் உனக்குச் சொந்தமானவை

நான் இன்னமும் தனிமையில்,

ஒரு மரத்தின் கீழான சின்ன ‘டாண்டேலியன்’ மலர்ச்செடிபோல்

உன் நிழலின் புகையால் போர்த்தப்பட்டு

என்னுடைய தலை உன் நினைவுகளால் நிரம்புகிறது

என் மனமோ இன்னமும் காலியாகவே,

பெண்குதிரைத் திரளோடு செல்லமாட்டாமல் பின்தங்கிவிட்ட

ஒரு குளம்பற்ற கழுதையாய்.

அப்பழுக்கற்ற தொலைதூர நிலா நீ

நான் உன்னுடைய ஒளியில் நனைந்தபடி

அடுத்த அலைக்காய்க் காத்திருக்கும்

கடற்கரையொன்றிலான கூழாங்கல்

உதிர்ந்த இலையே நான்,

ஜூனிபர் மரத்தின் மீது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் சிறகிழை

ஆனால்

நட்சத்திரங்கள் நிலவைக் காட்டிலும் அதிக ஒளிசிந்தும் காலம்வரை

நான் உன்னுடைய கோள்வட்டப்பாதையைச்

சுற்றிவந்தபடியே.

உன் இதமான இளஞ்சூடு தேடி

நான் பருந்தொன்று பறக்கும் பாதையைப் பின்தொடர்கிறேன்.

என் சிட்டுக்குருவி இறக்கைகள் என்னை அழைத்துச்செல்கின்றன

என் அறையின் பாழ்மூலைக்கு.

இங்கு நான் என்னுடைய புழுதிபடர்ந்த மடிக்கணினித் திரைக்குள்

வெறித்துப்பார்க்கிறேன்.

உன்னுடைய நறுமணத்தைக் கொண்டுவருகின்ற தென்றலைப்பற்றி

ஒரு பாடல் எழுதும் எதிர்பார்ப்போடு

3.A Song

All my moments belong to you

And I am lonely still, enveloped

In the smoke of your shadow

Like a dandelion under a tree

My head swells with your thoughts

And my heart is empty still, left

Behind by your pack of mares

Like a hoofless donkey

You are a spotless distant moon

I’m a pebble on a shore

Waiting for the next wave

Bathed in your light

I am no more than a fallen leaf

A feather stuck on a juniper tree

But I circle your orb until

Stars outshine the moon

In search of your warmth

I follow the path of a vulture’s flight

And my sparrow’s wings take me

To the desolate corner of my room

Here I stare into

The dusty screen of my laptop

Hoping to write a song about

The breeze that brings your fragrance

••••

எனது அம்மா ( சிறுகதை ) ஜமைக்கா கின்கெய்ட் / தமிழில்: சமயவேல்

download (23)

எனது அம்மா இறப்பதை நான் விரும்பிய உடனே, அது அவளுக்குக் கொடுத்திருந்த வலியைப் பார்த்தபடி, நான் வருந்தினேன் மற்றும் அழுதேன், ஏராளமான கண்ணீர், என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லா பூமியும் நனைந்தது. எனது அம்மாவின் முன்னாள் நின்றபடி, நான் அவளது மன்னிப்பைக் கோரிக் கெஞ்சினேன், நான் மிக மனப்பூர்வமாகக் கெஞ்சினேன் அதனால் அவள் என் மேல் இரக்கம் கொண்டாள், என் முகத்தை முத்தமிட்டபடி என் தலையை அவளது மார்பகத்தில் சாய்த்தாள். அவளது கைகளால் என்னை சுற்றி வளைத்து. எனது தலையை அவளது மார்பகத்துக்கு நெருக்கமாக மிக நெருக்கமாக, நான் மூச்சுத் திணறும் வரை அவள் இழுத்தாள். நான் அவளது மார்பகத்தில் கிடந்தேன், மூச்சில்லாமல், எவ்வளவு காலம் எனத் தெரியாத அளவுக்கு, ஒரு தினம் வரை, அவள் அவளுக்குள் வைத்திருந்த ஒரு காரணத்திற்காக, அவள் என்னை வெளியே உதறினாள், ஒரு மரத்துக்கடியில் என்னை நிற்க வைத்தாள், நான் மீண்டும் மூச்சுவிட ஆரம்பித்தேன்.

நான் ஒரு கூர்மையான பார்வையை அவள் மேல் எறிந்தேன், “ஆகையால்.” உடனடியாக நான் எனது சொந்த மார்பகங்களை வளர்த்தேன், சிறு மேடுகள் முதலில், அவைகளுக்கு நடுவில் ஒரு சிறிய மென்மையான இடத்தை விட்டு, அங்கே, எப்பொழுதாவது தேவைப்பட்டால், எனது சொந்தத் தலையையே சாய்த்துக் கொள்ள முடியும். இப்பொழுது எனது அம்மாவுக்கும் எனக்கும் நடுவில் நான் அழுத கண்ணீர்கள் இருந்தன, நான் சில கற்களைப் பொறுக்கி, அவை ஒரு சிறிய குளம் உண்டாக்குமாறு அடுக்கினேன்.

குளத்தில் இருந்த தண்ணீர், பெயர்களற்ற முதுகெலும்பில்லாத பிராணிகள் மட்டுமே வாழ முடிகிறபடி, அடர்த்தியாகவும் கருப்பாகவும் விஷமுடையதாகவும் இருந்தது. காதல் மற்றும் அன்பின் சொற்களாலும் செயல்களாலும் அடுத்தவர் நனைவதை எப்பொழுதும் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு இப்பொழுது நானும் எனது அம்மாவும் ஒருவரையொருவர் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.

oooooo

என்னை நன்கு பார்க்க முயற்சித்தவாறு நான் அம்மாவின் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். இது ஒரு பெரிய படுக்கை, ஒரு பெரிய, முழுக்க இருண்ட அறையின் மத்தியில் இது இருக்கிறது. அறை முழுக்க இருட்டாக இருந்தது ஏனெனில் எல்லா ஜன்னல்களும் உயரே ஏற்றப்பட்டு, எல்லா சந்துகளும் கறுப்புத் துணியால் திணித்து அடைக்கப்பட்டு இருந்தன. என் அம்மா சில மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றியதும் திடீரென அறை, ஒரு பிங்க்-போன்ற, மஞ்சள்-போன்ற ஜொலிப்பால் நிரம்பியது. எங்களுக்கு மேல் பயமுறுத்தியபடி, எங்களைவிடவும் மிகப் பெரியதாக அசைந்தன எங்கள் நிழல்கள்.

நாங்கள் மனோவசியப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்தோம் ஏனெனில் எங்கள் நிழல்கள் தங்களுக்கு நடுவில் ஒரு இடத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன, யாரோ ஒருவருக்காக அவைகள் அறையை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போல. அவைகளுக்கு நடுவில் இருந்த வெளியை எதுவுமே நிரப்பவில்லை, மற்றும் எனது அம்மாவின் நிழல் பெருமூச்சு விட்டது. எனது அம்மாவின் நிழல் அறைக்குள் சுற்றிலும் நடனமாடியது எனது சொந்த நிழல் பாடிய இசைக்கு, பிறகு அவை நின்றுவிட்டன. தொடக்கத்திலிருந்து, எங்கள் நிழல்கள், பகலின் ஒளியால் கட்டுப்படுத்தப் பட்டன போல, அடர்த்தியாகவும் ஒல்லியாகவும் வளர்ந்தன, நீளமாகவும் குட்டையாகவும், அவை ஒவ்வொரு கோணத்திலும் வீழ்ந்தன, திடீரென என் அம்மா எழுந்து மெழுகுவர்த்திகளை ஊதி அணைத்தாள் அதனால் எங்கள் நிழல்கள் மறைந்தன. என்னையே நான் நன்கு பார்க்க முயற்சித்தபடி நான் தொடர்ந்து படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

என் அம்மா அவளது உடைகளைக் களைந்துவிட்டு அவளது தோல் முழுவதையும் ஒரு அடர்ந்த தங்க-நிற எண்ணையால், அது சமீபத்தில் தொங்கு தோற்பைத் தொண்டைகளுடன் கூடிய ஊர்ந்து செல்லும் ஜந்துகளின் ஈரல்களில் இருந்து ஒரு சூடான வாணலியில் செய்யப்பட்டது. அவள் அவளது முதுகின் மேல் உலோக-நிற செதிள்களின் தகடுகளையும், ஒளியையும் வளர்த்தாள், இந்த மேற்பரப்பின் மீது மோதும் போது, சிதறி சின்னஞ்சிறு புள்ளிகளாக உடைந்து போகும். அவள் அவளது தலையிலிருந்து முடியை அவிழ்த்து விட்டாள் பிறகு அவளது முடியை மொத்தமாகக் கூட்டி நீக்கினாள்.

அவளது அகன்ற உள்ளங்கைகளில் அவளது தலையை வைத்து, அவளது கண்கள், அவை இப்பொழுது பிரகாசமாய் எரிந்து கொண்டிருந்தன, இரு சுழலும் பந்துகள் போல அவை தலையின் உயரே வந்து உட்காருமாறு அவள் அதைத் தட்டையாக்கினாள், பிறகு, ஒவ்வொரு பாதத்திலும் உள்ள குதிங்கால்களால் இரண்டு கோடுகளை இழுத்து, அவளது பாதங்களை சந்திப்புகளாக வகுத்தாள். மௌனமாக, அவளைப் பின்பற்றுமாறு எனக்கும் உத்தரவிட்டாள். இப்பொழுது நானும் கூட எனது வெள்ளை அடிவயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு, வெப்பக் காற்றில் எனது நாக்கை துருத்தி சுழற்றியவாறு பயணித்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

நானும் எனது அம்மாவும் கடற்கரையில் ஒட்டி ஒட்டி நிற்கிறோம், எனது கைகள் அவளது இடையை தளர்வாக சுற்றியிருந்தன, எனக்கு ஆதாரம் தேவைப்பட்டதாக, எனது தலை அவளது தோளில் பத்திரமாக சாய்ந்திருந்தது. எனது பலவீனத்தை அவள் கண்டிப்பாக நம்ப வேண்டும் என்பதற்காக நான் அவ்வப்பொழுது பெருமூச்சுவிட்டேன்—மிருதுவான நீண்ட பெருமூச்சுகள், வெகுகாலத்திற்கு முன்பு அவள் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்திருந்த இரக்கத்தை வரவழைக்கக் கூடிய வகையிலான பெருமூச்சுகள். உண்மையில், நான் எவ்வாறு நிஜமாகவே உணர்ந்தேன் என்பது தேற்ற முடியாதது. இனிமேலும் நான் குழந்தை இல்லை, ஆனால் நான் இன்னும் ஒரு பெண்ணாகவும் ஆகவில்லை. எனது தோல் கறுத்தும் வெடிப்புற்றும் உதிர்ந்து கொண்டும் இருந்தது.

எனது குறை சொல்ல முடியாத ஆமை ஓட்டுக் கவசம் முழுப்பொறுப்பு எடுத்திருந்தது. எனது மூக்கு சப்பளிந்துவிட்டது; எனது கேசம் தலையிலிருந்து நேர்குத்தி சுருள்சுருளாக நின்றது, எனது பலவரிசைப் பற்கள் அவைகளின் மாற்றியமைக்க முடியாத பெட்டிக்குள் அதனதன் இடத்தில் இருந்தன. நானும் எனது அம்மாவும் சொற்கள் இன்றி ஒரு ஒப்பந்தம் செய்திருந்தோம்—எனது அழகான பெருமூச்சுகளை வெளியே அனுப்பினேன், அவள் அவைகளைப் பெற்றுக் கொண்டாள். எப்பொழுதும் இல்லாதவாறு நான் அவள் மேல் மிகப் பாரமாக சாய்ந்திருந்தேன். அவள் அவளது தோள்பட்டையைக் கொடுத்தாள், அது விரைவாக ஒரு கனத்த பலகை அளவுக்கு வளர்ந்திருந்தது. ஒரு கனகாலம் கடந்திருந்தது, அதன் இறுதியில் எனது அம்மா நிரந்தரமாக கடற்கரை மணற்படுகையில் பூசப்பட்டு விடுவாள் என நம்பினேன்.

ஒரு சமாதானப்படுத்தும் சைகையாக ஒரு கையால் எனது தலையைத் தடவிக்கொடுப்பதற்காக அவள் என்னை நெருங்கினாள். ஆனால் நான் விலகி ஒதுங்கி நின்று மிக வேகமாகச் சிரித்தேன். நான் கொடூரமாகக் கூச்சலிட்டேன். பிறகு ஒரு சுய பச்சாதாப ஓலம். நான் பெரிதாக வளர்ந்துவிட்டேன், ஆனால் அம்மா அதைவிடப் பெரிதாக இருந்தாள் மற்றும் அது எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தது. நாங்கள் பழங்களின் தோட்டத்திற்குள் நடந்தோம், அங்கு எங்கள் இதயங்கள் திருப்தி அடையும்வரை சாப்பிட்டோம். வழக்கம் போல நாங்கள் தென்மேற்கு வாசல் வழியே எங்கள் வழித்தடத்தில் புழுக்களின் சிறிய கூட்டங்களை விட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

௦௦௦௦௦௦
10387318_692355457468193_1627100695237812223_n

விருப்பமே இல்லாமல் நான் அம்மாவோடு பள்ளத்தாக்கைக் கடந்தேன். ஒரு ஆட்டுக்குட்டி மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை நாங்கள் பார்த்தோம், எங்களது காலடிச் சப்தங்களை கேட்டதும் அது மேய்வதை நிறுத்தி தலையைத் தூக்கி எங்களைப் பார்த்தது. ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்க்க பாவமாகவும் பரிதாபமாகவும் இருந்தது. நான் எனது அம்மாவிடம் கூறினேன், “ஆட்டுக்குட்டி பாவமாக பரிதாபமாக இருக்கிறது. எனது இயல்புக்குப் பொருந்தாத சூழலில் வசிக்க வேண்டி இருந்ததால், நானும் கூட அதே மாதிரி தான்.” இப்பொழுது நானும் அம்மாவும் குகைக்குள் நுழைந்தோம். அது இருண்ட குளிரும் குகையாக இருந்தது. எனது கால்களுக்கடியில் எதோ வளர்வது போல நான் உணர்ந்தேன். அதைத் தின்பதற்காக நான் கீழே குனிந்தேன். எனது கால்களுக்கடியில் வளரும் எதைக் கண்டாலும் கீழே குனிந்து தின்றவாறு நான் ஆண்டுக்கணக்கில் இருந்து வருகிறேன்.

இறுதியாக, இருட்டான இருட்டிலும் என்னைப் பார்க்க அனுமதிக்கிற ஒரு சிறப்பு லென்ஸை நான் வளர்க்கிறேன். இறுதியாக, குளிரான குளிரிலும் என்னை வெதுவெதுப்பாக வைத்திருக்கும் ஒரு கோட்டையும் நான் வளர்க்கிறேன். ஒருநாள் எனது அம்மா ஒரு பாறை மேல் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அவள் கூறினாள், “மிகப் பாவமாக, மிகப் பரிதாபமாக, நீ உன் இயல்புக்குப் பொருந்தாத ஒரு சூழலில் வசித்தவளைப் போல, என்ன ஒரு விசித்திரமான பாவனையை நீ உன் முகத்தில் கொண்டிருக்கிறாய்.” சிரித்தபடியே, அவள் மறைந்து போனாள். நான் ஆழ ஆழத்திற்கு ஒரு குழியைத் தோண்டினேன். ஆழ ஆழக் குழியின் மீது நான் கட்டினேன் ஒரு அழகிய வீடு, ஒரு தளம் இல்லாத வீடு. எனது அம்மாவுக்குப் பிடித்தமான கிராதி வைத்த ஜன்னல்களை வைத்தேன், வெளியில் செல்லும் மக்களை பார்ப்பதற்கு, அவள் அவர்களைப் பார்க்கிறாள் என்பதை அவர்கள் தெரிந்துகொள்ள முடியாத முற்றிலும் பொருத்தமான ஜன்னல்கள் அவை. நான் வீட்டையே மஞ்சள் பெயிண்டால் பூசினேன், ஜன்னல்களுக்குப் பச்சை.

இவை அம்மாவை மகிழ்ச்சியூட்டும் வண்ணங்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். கதவுக்கு வெளியே நின்றபடி, வீட்டைப் பார்வையிடுமாறு அவளை வேண்டினேன். நான் பார்க்க முடியாதவாறு ஒரு கடவாய்ச் சிரிப்போடு அவள் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தாள். நான் கதவுக்குச் சற்று வெளியே நின்று கொண்டு, ஆழ ஆழக் குழியின் அடியில் அவள் தொப்பென்று விழும் சப்தத்தைக் கேட்கும் நம்பிக்கையில் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பதிலாக, அவள் மேலும் கீழும் எல்லாத் திசைகளிலும் நடந்தாள், அவளது குதிங்கால்களால் காற்றின் மேல் உதைக்கக்கூட செய்தாள். என்னை வாழ்த்துவதற்காக வெளியே வந்து அவள் கூறினாள், “இது ஒரு அற்புதமான வீடு, இதில் வசிப்பதற்கு நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.” பிறகு மறைந்துவிட்டாள். நான் அந்தக் குழியை மூடி அது தரைமட்டமாகும்வரை தீயிட்டுக் கொளுத்தினேன்.

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மா ஒரு மிகப்பெரிய உயரத்திற்கு வளர்ந்தாள். நானும் மிக உயரமாக வளர்ந்து வந்தேன். ஆனால் எனது அம்மாவின் உயரம் என்னுடையதைவிட மூன்று மடங்கு பெரியது. சில சமயங்களில் அவளை அவளது மார்புக்கு மேலே பார்க்கவே முடியாது அந்த அளவுக்கு அவள் காற்று மண்டலத்துக்குள் காணாமல் போயிருப்பாள். ஒருநாள் அவள் கடற்கரையில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன், அவளது கை வெகு ஆழத்திற்கு நீண்டு கொண்டிருந்தது, ஒரு வரிவரியான மீனின் அடிவயிற்றைத் தடவிக் கொடுப்பதற்காக ஏனெனில் அது இரண்டு கடல்கள் சந்திக்கும் ஒரு இடத்திற்குள் நீந்தியதால், நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன். கொஞ்ச காலம், எட்டு பௌர்ணமிகள் வரை, ஒரு தீவில் தனியே வசித்தேன். ஒவ்வொரு நிலவின் முகத்தையும், அம்மா முகத்தில் நான் பார்த்திருக்கிற வெவ்வேறு தோற்றங்களைக் கொண்டு அலங்கரித்தேன்.

எல்லாமே எனக்குப் பிடித்த முகங்கள். இப்படியாக வாழ்வது அலுத்துப்போய் என் அம்மாவின் பக்கமே திரும்பி வந்தேன். தொடர்ந்து நான் கோபத்தில் செந்தணலாய் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருந்தேன், எனது அம்மாவும் நானும் சாவுக்குளத்தின் எதிரெதிர் கரைகளில் வீடுகளைக் கட்டினோம். சாவுக்குளம் எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் கிடந்தது; அதில் விஷ முட்களைக் கொண்ட முதுகெலும்பற்ற பிராணிகள் மட்டுமே வசித்தன.

எனது அம்மா, நாங்கள் வெகுகாலமாக வளர்த்திய உறவினர்களோடு அதே அறையில் தான் இருப்பதைத் திடீரெனக் கண்டுபிடித்ததைப் போல, அவைகளிடம் அவள் நடந்துகொண்டாள். அவைகளின் இருப்பை நான் வாஞ்சையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு அவைகளுக்குப் பெயர் வைத்தேன். இருப்பினும் எனது அம்மாவின் அன்யோன்யமான உறவுக்காக அவளை நான் தேடினேன், அவளுக்காக நான் விடாமல் அழுதேன், ஆனால் ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும், அவளது வீட்டுக்கு அவள் திரும்புவதைப் பார்த்தபோது அவளது வழித்தடத்தில் நம்பவே முடியாத மாபெரும் செயல்கள், அவைகளில் ஒவ்வொன்றும் அவளைப் புகழ்ந்து உரக்கப் பாடின, நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன் மற்றும் மீண்டும் ஒளிர்ந்தேன். இறுதியில் நான் களைத்துப்போய், ஒரு ஆழமான, மிக ஆழமான தூக்கத்தில் மூழ்கினேன், நான் ஒருபோதும் அடையாத கனவுகளற்ற ஒரேயொரு தூக்கம்.

௦௦௦௦௦௦

ஒருநாள் எனது அம்மா எனது பொருட்களை ஒரே பிடியில் அள்ளி மூட்டை கட்டினாள், எனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு படகுத்துறைக்கு என்னைக் கூட்டிப் போனாள், ஒரு படகில் என்னை ஏற்றி அதன் கேப்டனின் பொறுப்பில் என்னை ஒப்படைத்தாள், அம்மா எனது கன்னங்களையும் தாடையையும் தடவிக் கொடுத்தவாறு சில அன்பான சொற்களைக் கூறினாள், ஏனெனில் இதற்கு முன்பு நாங்கள் ஒருபோதும் பிரிந்ததில்லை. எனது நெற்றியின் மேல் அவள் முத்தமிட்டாள், திரும்பினாள், நடந்து வெளியேறினாள். மிக அதிகமாக நான் அழுதேன், எனது நெஞ்சு மேலும் கீழும் இறங்கியது, அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்பியதைப் பார்த்ததும் எனது முழு உடம்பும் நடுங்கியது, இதற்கு முன்னால் அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்புவதை ஒருபோதும் நான் பார்த்ததில்லை என்பது போல. படகிலிருந்து இறங்கிவிட திட்டங்களைத் தீட்டத் தொடங்கினேன், ஆனால் படகு ஒரு அடுப்பங்கரை அலமாரியை அலங்கரிக்கப் போவதைப் போல, ஒரு பெரிய பச்சை பாட்டிலுக்குள் அடைக்கப்பட்டு இருந்ததால், அது சேரும் இடத்தை அடையும்வரை நான் தூக்கத்தில் விழுந்தேன், அது ஒரு புதிய தீவு. படகு நின்றதும் நான் கீழே இறங்கினேன், என்னுடையதைப் போன்ற–குறிப்பாக உட்பாத வளைவு–கால்களுடன் கூடிய ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன்.

முகம் எனக்குப் பழக்கமானதைவிட முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருந்த போதும் இந்தப் பெண்ணை எனது அம்மாவாக அடையாளமிட்டேன். முதலில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் பண்புடனும் முகமன் கூறிக் கொண்டோம், ஆனால் நாங்கள் நடக்கத் தொடங்கிய போது, எங்களது காலடிகள் ஒன்றாக மாறின. மற்றும் நாங்கள் பேசியபோது எங்கள் குரல்கள் ஒரே குரலாய் மாறியது. இதர பிற எல்லா வழிகளிலும் நாங்கள் முழுமையாக இணைந்திருந்தோம். எங்கே அவள் மறைந்து போனாள், நான் தொடங்கினேன் அல்லது எங்கே நான் மறைந்து போனேன், அவள் தொடங்கினாள் என்பதை நான் பார்க்க முடியாமல் போனதற்காக, பிறகு வந்தது என்ன ஒரு அமைதி எனக்குள்!

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மாவும் நானும் அவளது வீட்டின் அறைகளுக்குள் இருக்கிறோம். தரையில் உள்ள ஒவ்வொரு வெடிப்பும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வை வைத்திருக்கிறது. இங்கே, ஒரு தெளிவான ஆரோக்யமுள்ள இளைஞன் திடீரென செத்து விழுந்தான்; ஒரு இளம்பெண் அவளது அப்பாவை எதிர்த்து, தடுக்கப்பட்ட காதலனைச் சந்திக்கும் இடத்துக்கு சைக்கிள் ஓட்டிப் போகும் போது, ஒரு செங்குத்துப் பாறையிலிருந்து கீழே விழுந்தாள், எஞ்சிய ஒரு நீண்ட வாழ்க்கை முழுவதையும் ஒரு முடமாகவே இந்த இடத்தில் கழித்தாள். எனது அம்மாவும் நானும் இதை ஒரு அழகிய வீடாகக் கண்டோம். அறைகள் விசாலமாகவும் காலியாகவும், ஒன்று மற்றதற்கு வழியுடையதாக, தங்களை நிரப்பிக் கொள்ள ஆட்களுக்காகவும் பொருட்களுக்காகவும் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

எங்கள் வெள்ளை மஸ்லின் ஸ்கர்ட்கள் எங்கள் கணுக்கால்களைச் சுற்றி அலை புரண்டன, எங்களது கைகள் நேராக எங்கள் பக்கவாட்டில் தொங்குவதைப் போல எங்கள் கூந்தல் எங்கள் முதுகின் கீழே நேராகத் தொங்கின. எனது அம்மாவின் வயிற்றுக் குழிவுக்குள்ளும், அவளது முதுகின் வளைவுக்குள்ளும், அவளது கைகளின் வளைவுக்குள்ளும் நான் கச்சிதமாகப் பொருந்தினேன். நாங்கள் ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டோம்; ஒரே கப்பில் குடித்தோம்; நாங்கள் தூங்கும்பொழுது ஒரே தலையணையில் எங்கள் தலைகளைச் சாய்த்தோம். அறைகளுக்குள் நடக்கையில் நாங்கள் கலந்து பிரிந்தோம், பிரிந்து கலந்தோம்; எங்களது பரிணாம வளர்ச்சியின் இறுதிக் கட்டத்திற்குள் நாங்கள் விரைவில் நுழைந்துவிடுவோம்.

௦௦௦௦௦௦

மீனவர்கள் கடலிலிருந்து வருகிறார்கள்; எனது அம்மா அதைப் பார்த்தவாறு இருக்கிறாள். அலைகள் ஒன்றுக்கொன்று ப்ளாப் ப்ளாப் சொல்வதால் கடல் அமைதியாக இருக்கிறது என மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள். அம்மா மீனவர்களை எனக்குக் காட்டினாள். அவர்களது மனநிறைவு எனது மனநிறைவுக்கு மூலாதாரமாக இருந்தது. எனது அம்மாவின் ஆகப்பெரிய மடியில் நான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எனக்காக அவளது தலைமுடியினால் அவள் செய்த பாயின் மேல் சில சமயங்களில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எலுமிச்சை மரங்கள், எலுமிச்சம் பழங்களால் கனத்துக் கீழே வளைகின்றன—நான் ஏற்கனவே அவைகளின் பூக்களைக் கொண்டு என்னை மணமூட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு பாடும்பறவை எனது வயிற்றில் கூடுகட்டியிருக்கிறது, எனது உயிர்ச்செழுமையின் ஒரு குறியீடு. எனது அம்மாவும் நானும் வாடாத இதழ்களைக் கொண்ட பூக்களால் செய்த ஒரு பசுங்கொடிப்பந்தல் வீட்டில் குடியிருக்கிறோம். கூரிய ஈட்டிகளாக குறுக்கும்மறுக்குமாக அலையும் ஒளியுடன் கடலின் பளபளப்பான நீலம் அங்கே இருக்கிறது. அங்கே ஆமணக்குப் புதர்க் கூட்டங்களின் மேல் வெதுவெதுப்பான மழை விழுந்து கொண்டிருக்கிறது, அங்கே புல்வெளியின் குறுக்கே துள்ளிக் குதிக்கும் சின்னஞ் சிறிய ஆட்டுக்குட்டி இருக்கிறது, எனது ரோஜாப் பாதங்களை வரவேற்க மிருதுவான பூமி இருக்கிறது. இப்பொழுது ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு நானும் எனது அம்மாவும் இந்த மாதிரிதான் வாழ்ந்து வருகிறோம்.

௦௦௦௦௦௦

செஸ்லா மிலோஸ் கவிதைகள் / தமிழில் : வே.நி.சூர்யா

download (87)

1.சந்திப்பு

நாம் உறைந்த நிலவெளிகளுனூடாக பாரவண்டியில் வைகறையில் சவாரி செய்தோம்

இருளில் சிவப்பு இறகொன்று மேலெழும்பியது

திடீரென ஒரு முயல் சாலையின் குறுக்கே ஓடியது

நம்மில் ஒருவர் நம் கைகளால் அதை சுட்டிக் காட்டினோம்

இவை சிலகாலங்களுக்கு முன்பு. இன்று நம்மில் யாரும் உயிரோடில்லை

அந்த முயலும் இல்லை,சமிக்ஞை காட்டிய மனிதருமில்லை

ஓ, என் காதலி, எங்கே அவர்கள், எங்கே போனார்கள் அவர்கள், எங்கே கையின் தசை, மின்னுகிற அசைவுகள், கூழாங்கற்களின் சலசலப்பு.

நான் இதை துயரத்தின் பொருட்டு கேட்கவில்லை

ஆனால் வியப்பில் கேட்கிறேன்

•••

2.அச்சம்

“தந்தையே, எங்கிருக்குறீர்கள்? இந்த வனம் கொடூரமானது,

இங்கே மிருகங்கள் இருக்கின்றன, புதர்கள் ஆட்சி செய்கின்றன. பழத்தோட்டங்கள் விஷமுள்ள நெருப்பால் எரிக்கப்படுகின்றன,

ஏமாற்றுகிற ஆழமான பள்ளங்கள் எங்கள் பாதங்களுக்கு அடியில் பதுங்குகிறது.

“தந்தையே எங்கிருக்குறீர்கள்? இந்த இரவு முடிவற்றது.

இப்போதிருந்து இருள் நிரந்தரமானதாகிறது.

பயணிகள் வீடற்று இருக்கிறார்கள், அவர்கள் பசியில் மரிக்கிறார்கள்,

எங்கள் ரொட்டி கசப்பானது மேலும் கற்களை போல கடினமானது.

“கோரமான மிருகத்தின் அனல் மூச்சு எங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருங்குகிறது, அது தன் துர்நாற்றத்தை வெளியே தள்ளுகிறது.

எங்கே போயிருந்தீர்கள் தந்தையே ? நீங்கள் ஏன் அனுதாபப்படவில்லை உங்கள் குழந்தை அந்தகாரமான வனத்தில் தொலைந்தபோது ?

•••

மேற்கண்ட கவிதைகள் Czeslaw Milosz: New and Collected Poems 1931-2001 நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

நிகானோர் பார்ரா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

peluca4

•••••

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகானோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

•••••

.
அகேசியா மலர்கள்

பல வருடங்கள் முன்பு
அகேசியா மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கிய
ஒரு தெரு வழியே உலவி வரும்பொழுது
அனைத்து விஷயங்களையும்
அறிந்து வைத்திருக்கும்
ஒரு நண்பனிடமிருந்து தெரிந்துக்கொண்டேன்
உனக்கு அப்போதுதான்
திருமணம் ஆகி முடிந்திருந்த விஷயத்தை.
அவனிடம் சொன்னேன்
எனக்கு அது சம்பந்தம் இல்லாத விஷயமென்று.
நான் உன்னை எப்போதும்
காதலித்தது இல்லை.
என்னை விட நன்றாக உனக்கு அதுத் தெரியும்.
இருப்பினும் நம்புவாயா?
ஒவ்வொரு முறை அகேசியாக்கள்
பூத்து மலரும்போதும் ,
வேறொருவரை நீ மணந்துக்கொண்டாய் என்ற
இதயம் பிளக்கும் செய்தியைக் கொண்டு
மிக அருகாமையிலிருந்து
அகேசியாக்கள் என்னைத் தாக்கியபோது
அடைந்த அதே உணர்வை.

(English translation by: David Unger)
*******

_________

என்னுடையப் பிணமும் நானும்
ஒருவரை ஒருவர் மிக நன்றாகப்
புரிந்துக்கொள்கிறோம்
என்னுடையப் பிணம் என்னைக் கேட்கிறது:
” நீ கடவுளை நம்புகிறாயா ?”
உளமகிழ்வுடன் நான் சொல்கிறேன், “இல்லை “.
என்னுடையப் பிணம் கேட்கிறது:
“அரசாங்கத்தை நீ நம்புகிறாயா ?”
சுத்தியலையும் அரிவாளையும் பதிலாகத் தருகிறேன்.
என்னுடையப் பிணம் கேட்கிறது:
” காவல்துறையை நீ நம்புகிறாயா ? ”
அதன் முகத்தில் ஒரு குத்து விடுகிறேன்
என்னுடைய பதிலாக.
தன்னுடைய சவப்பெட்டியிலிருந்து
அது எழுந்துக்கொள்கிறது
கையோடு கை கோர்த்தவாறு
நாங்கள் செல்கிறோம்
திருக்கோயில் பலிப்பீடத்திற்கு.

(English translation by: Liz Werner)
*****

_______

நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்.
கடைசி விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கும்
வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.
பெருந்தன்மைக் கொண்ட வாசகரே,
இந்தப் புத்தகத்தை எரித்துவிடுங்கள்.
நான் சொல்ல விரும்பியது எல்லாம்
அது மட்டும் அல்ல.
அது உதிரத்தால் எழுதப்பட்டது என்றபோதும்
நான் சொல்ல விரும்பியது அது அல்ல.
என்னைவிட அதிக சோகம் கொண்டவர்
யாருமிருக்க இயலாது.
என்னுடைய நிழலாலேயே
நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்.
என்னுடைய வார்த்தைகள் என்னைப்
பழிக்குப் பழி வாங்கின.
மன்னித்து விடுங்கள் வாசகரே,நல்வாசகரே ,
வெதுவெதுப்பான ஒரு அரவணைப்புடன்
உங்களை விட்டு செல்ல முடியாதெனில்,
வலிந்து வரவழைக்கப்பட்ட
ஒரு சோகப் புன்னகையுடன்
உங்களை விட்டு நீங்குகிறேன்.
ஒரு வேளை நான் அவ்வளவுதான் போலும்
ஆனால் என் கடைசி வார்த்தையைக் கேளுங்கள்
நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்
உலகிலேயே மிக அதிகக் கசப்புடன்
நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்

(English translation by: Miller Williams)

********

________

உங்கள் மூளைகளைக்
கசக்கிக்கொள்ளாதீர்கள்
இந்தக்காலத்தில் கவிதைகளை
யாரும் படிப்பதில்லை.
அவை நன்றாக இருக்கின்றனவா
இல்லையா என்பது
ஒரு பொருட்டே இல்லை.

(English translation by: Liz Werner)

*******

______

பார்ரா * சிரிக்கிறான்
நரகத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவன் போல.
ஆனால், கவிஞர்கள் எப்போது
சிரிக்காமல் இருந்திருக்கிறார்கள் ?
தான் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்தை
அவன் வெளிப்பட அறிவிக்கவாவது
செய்கிறானே.

அவர்கள் வருடங்களைக் கடத்துகிறார்கள்
வருடங்களைக் கடத்துகிறார்கள்
அவர்கள் கடத்துவதுப்
போலத் தோன்றவாவது செய்கிறார்கள்.
அனுமானம் எதுவும் இல்லை:
அவர்கள் கடத்துவதுப் போலவே
அனைத்தும் கடந்து செல்கின்றன.

அவன் இப்போது அழ ஆரம்பிக்கிறான்
தான் ஒரு எதிர்க்கவிஞன் என்பதை மறந்து.:
(* பார்ரா – நிகானோர் பார்ரா)
(English translation: Liz Werner)

*******

விடுமுறைப் பயிற்சிப்பாடம்

ஒரு செய்யுள் இயற்றுக :
கீழ்வரும் ஐந்து சீர்களைக் கொண்ட வரியுடன் தொடங்கி,
” உனக்கு முன்னரே இறந்து விட விரும்புகிறேன் ”
கீழ்வரும் அடியுடன் முடியும்படி :
“முதலாவதாக நீ இறந்துவிட வேண்டுமென்றே விரும்புகிறேன் ”

(English translation by: Liz Werner)

******

parra-2_1

மாதுளை / யசுநாரி கவாபட்டா Yasunari Kawabatta ஆங்கிலம் : எட்வர்டு ஜி. சீய்டன்ஸ்டிக்கர் Edward G. Seidensticker / தமிழில் : ச.ஆறுமுகம்

download (90)

இரவு அடித்த பெருங்காற்றில் மாதுளை மரத்தின் இலைகள் அனைத்தும் ஆடைகளைப் போல் உருவப்பட்டன.

இலைகள் அடிப்பாதத்தைச் சுற்றி வட்டமாகக் கிடந்தன.

கிமிகோ, காலையில் அந்த மரத்தை நிர்வாணமாகப் பார்த்து அதிர்ந்தாள்; வட்டத்தின் குறையற்ற முழுமையைக் கண்டு வியந்தாள். காற்று அந்த வட்டத்தைக் குலைத்திருக்குமென அவள் எதிர்பார்த்திருப்பாளாக இருக்கலாம்.

மிகவும் அழகான மாதுளம்பழம் ஒன்று மரத்திலேயே விடப்பட்டிருந்தது.

“அம்மா, இங்கு வந்து பாரேன்,” அவள் அம்மாவை அழைத்தாள்

“மறந்து விட்டிருக்கிறேன்” அம்மா, மரத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அடுக்களைக்குத் திரும்பினாள்.

அது கிமிகோவை, அவர்களுடைய தனிமை பற்றிச் சிந்திக்கவைத்தது. மாதுளம் பழமும் தாழ்வாரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது தனிமையாகவும் மறக்கப்பட்டுவிட்ட ஒன்றாகவும் தோன்றியது.

ஒரு இரண்டு வாரம் போல இருக்கும், அவளுடைய வீட்டுக்கு வந்திருந்த ஏழு வயது மருமகன், உடனடியாகவே மாதுளம் பழங்களைக் கண்டுவிட்டான், அவ்வளவுதான், மரத்தின் மேலே தொற்றிப்பிடித்து ஏறிவிட்டான். கிமிகோவுக்கு வாழ்க்கையின் முன்னால், உயிர்ப்புடன் நிற்பது போலிருந்தது.

“மேலே ஒன்று, பெரிதாகக் கிடக்கு, பாரு,” அவள் தாழ்வாரத்திலிருந்து கூவினாள்.

“அது சரி. ஆனால், அதைப் பறித்துவிட்டு, நான் கீழே இறங்க முடியாதே.“

அது உண்மை. இரண்டு கைகளிலும் மாதுளைகளை வைத்துக்கொண்டு, இறங்குவதென்பது எளிதில்லைதான். கிமிகோ புன்னகைத்தாள். அவன் மனதுக்கு நெருக்கமானவன்.

வீட்டுக்கு, அவன் வருகிறவரையில், அவர்கள் மாதுளையை மறந்துதான் விட்டிருந்தார்கள்; மீண்டும் இவ்வளவுநேரம் வரையில் கூட மறந்துதான் இருந்தார்கள்.

அதன் பின்னர் பழம், இலைகளுக்கிடையே மறைந்துபோயிருந்தது. இப்போது, வானத்திற்குச் சவால்விட்டுக்கொண்டு தெள்ளத்தெளிவாகத் தொங்குகிறது.

பழத்திலும் அடிப்பாதத்திலிருந்த இலைவட்டத்திலும் உயிர் இருந்தது. கிமிகோ மூங்கில் கழி ஒன்றை எடுத்துவந்து, பழத்தை அடித்து வீழ்த்தினாள்.

அது நன்கு பழுத்து, உள்ளிருக்கும் விதைகள் தாம் அதனை வெடிக்கச்செய்தது போலத் தோன்றியது. கிமிகோ அதைத் தாழ்வாரத்தில் வைத்தபோது, விதைகள் வெயிலில் மினுமினுத்தன. வெயில், விதைகளுக்குள் ஊடுருவிச்செல்ல முயற்சிப்பதாகத் தோன்றியது.

ஏதோ ஒருவகையில் அவள் தவறுசெய்துவிட்டதாக, அவளுக்குள் தோன்றியது.

பத்து மணி வாக்கில், அவள் மாடியில் தையல் வேலையிலிருந்தபோது , கெய்கிச்சியின் குரலை, அவள் கேட்டாள். கதவு தாழிடப்படாமலிருந்தாலும், அவன் தோட்டத்துக்குச் சுற்றுவழியில் வந்ததாகத் தோன்றியது. அவன் குரலில் அவசரம் தெரிந்தது.

”கிமிகோ, கிமிகோ!” அம்மா கூப்பிட்டாள். “கெய்கிச்சி வந்திருக்கிறான்.”

கிமிகோ நூலிலிருந்தும் ஊசியை உருவினாள். அதனை ஊசிமெத்தையில் குத்தி நிறுத்தினாள்.

“ நீ போவதற்கு முன்பு உன்னை ஒருமுறை எப்படியாவது பார்த்துவிட வேண்டுமென்று கிமிகோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். “கெய்கிச்சி, போருக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய். இருந்தாலும், யாரும் கூப்பிடாமல் நாங்களாக வந்து உன்னைப் பார்க்கவும் முடியாது. நீயும் வரவில்லை. இன்று நீயாகவே வந்துவிட்டாய். உனக்கு நல்ல மனசு.”

மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகுமாறு அம்மா எவ்வளவோ சொன்னாள்; ஆனால், அவன் அவசரப்பட்டான்.

“நல்லது, ஒரு மாதுளம் பழமாவது சாப்பிடு. நம்ம வீட்டிலேயே விளைந்தது.” அவள் கிமிகோவை மீண்டும் அழைத்தாள்.

அவள் இறங்கிவரும் வரையில் காத்திருப்பதற்கு, அது எவ்வளவோ மேலென்பதைப் போல, அவன் அவளைக் கண்களாலேயே வரவேற்றான். அவள் படிக்கட்டிலேயே நின்றுகொண்டாள்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறைவது போலத் தோன்றியது. அப்படியே, அவன் கைதவறி, மாதுளை கீழே விழுந்தது.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து முறுவலித்தார்கள்.

தான் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவள் உணர்ந்தபோது, வெட்கத்தில் சிவந்தாள். கெய்கிச்சி தாழ்வாரத்திலிருந்தும் எழுந்தான்.

“ உடம்பைப் பார்த்துக்கொள், கிமிகோ.”

‘நீயும் தான், நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்.”

அவன் அதற்குள்ளாகவே எழுந்து, அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பி, அவளிடம் கையசைத்து விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் சென்ற பிறகு, கிமிகோ தோட்டத்துக் கதவினை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

”அவனுக்கு அவ்வளவு அவசரம் போல,” என்றாள், அம்மா. “ ம், எவ்வளவு அழகான ஒரு மாதுளம்பழம்.”

அவன், அதைத் தாழ்வாரத்திலேயே வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தான்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறையும் போதே, பழத்தை இரண்டாகப் பிளக்கத் தொடங்கிய நிலையிலேயே, அவன் அதைத் தவறவிட்டிருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. அவன் அதனை முற்றாக, இரண்டாகப் பிளந்துவிடவில்லை. விதைகள் மேலே தெரிய அது, தாழ்வாரத்தில் கிடந்தது.

அம்மா, அதனை அடுக்களைக்கு எடுத்துச் சென்று கழுவித் துடைத்து, கிமிகோவிடம் கொடுத்தாள்.

கிமிகோ முகம் சுழித்து ஒரு அடி பின்வாங்கிப் பின், மீண்டுமொரு முறை முகம் சிவந்து, சிறிது குழப்பத்துடனேயே அதைக் கையிலெடுத்தாள்.

கெய்கிச்சி அதிலிருந்து ஒன்றிரண்டு விதைகளை எடுத்திருப்பான் போலென அவளுக்குத் தோன்றியது.

அம்மா முன்பாக, அதைச் சாப்பிட மறுப்பது கிமிகோவுக்கு என்னவோ போலத் தோன்றியிருக்கவேண்டும். அவள் விருப்பமற்று, அதனுள் சிறிது கடித்தாள். புளிப்பு அவள் வாய்க்குள் பரவியது. அது, அவளுக்குள் அடிவரைக்கும் துளைத்து இறங்குவதாக அவள் ஒரு வருத்தமான மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தாள்.

அம்மா, அங்கு ஆர்வமில்லாமல், வெறுமனேதான் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அம்மா கண்ணாடி முன் சென்று அமர்ந்தாள். “ என் தலையைத் தான் பாரேன், கிமிகோ, இந்தப் பரட்டைத்துடைப்பத் தலையோடுதான் நான் கெய்கிச்சியை வழியனுப்பியிருக்கிறேன்.”

தலை வாரும் ஒலி கிமிகோவின் காதில் விழுந்தது.

”உன் அப்பா இறந்தபோது,” அம்மா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள், “என் தலையை வாருவதற்குப் பயந்தேன். தலை வாரத் தொடங்கும்போது, நான் என்னசெய்துகொண்டிருக்கிறேனென்பதையே மறந்துவிடுவேன். தன்னுணர்வுக்கு வரும்போது, நான் தலைவாரி முடிக்கட்டுமென்று உன் அப்பா காத்திருந்தது போலத் தோன்றும்.”
images (66)
அப்பா, சாப்பிட்டுவிட்டுத் தட்டில் மீதி வைத்திருப்பதை அம்மா வழக்கமாக உண்பதை கிமிகோ பார்த்திருக்கிறாள்.

அவளை ஏதோ ஒன்று உள்ளிழுப்பதாக, அவளுக்கு அழவேண்டும்போல் தோன்றச்செய்கிற ஒரு மகிழ்ச்சியினை உணர்ந்தாள்.

மாதுளையைத் தூர எறிவதற்கு மனமில்லாமல், அம்மா அவளிடம் அதனைக் கொடுத்திருக்கலாம். பொருட்களை வீணாகத் தூக்கியெறியாமலிருப்பது ஒரு பழக்கமாகவே ஆகிவிட்டது. அதனாலேயே அவள் அதை அவளுக்குக் கொடுத்திருப்பாள்.

கிமிகோ, அவளுடைய தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியினாலேயே, அம்மாவின் முன்பாக, வெட்கமாக உணர்ந்தாள்.

கெய்கிச்சி அறிந்திருந்த வழியனுப்புகைகளுக்கெல்லாம் மேலானதாக, இது அமைந்துவிட்டதாகவும், அவன் திரும்பிவருவதற்கு எவ்வளவு நீண்ட காலமானாலும் அவளால் காத்திருக்கமுடியுமென்றும் அவள் நினைத்தாள்.

அவள் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அம்மா அமர்ந்திருந்த கண்ணாடிக்கு அப்பால் காகிதத் தோரணங்கள் மீது வெயில் வீற்றிருந்தது.

இருந்தாலும், எதனாலோ, அவள் மடியிலிருந்த மாதுளையை எடுத்துக் கடிக்கப் பயந்தாள்.

*****

ஹோவர்ட் ஹிப்பெட் தொகுத்த சமகால ஜப்பானிய இலக்கியம் (நியூயார்க் : A.A.Knopf, 1977) பக்கம் 293 – 295.

http://afe.easia.columbia.edu/special/japan_1950_kawabata.htm