Category: மொழிபெயர்ப்பு

கூட்டுக்குள்ளே ஒரு பறவை / கன்னட மொழி சிறுகதை: மூலம் :வைதேகி ஆங்கிலம்:சுகன்யா கனரல்லி (Sukanya Kanarally) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

images (7)

வைதேகி ( ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி) நவீன கன்னட இலக்கிய பெண்படைப் பாளி. ஏழு சிறுகதைத் தொகுப்புகள்,மூன்று கவிதைத்தொகுப்புகள்,ஒரு நாவல், ஐந்து வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள்,மூன்று கட்டுரைத் தொகுப்புகள், பதினைந்து சிறுவர் நாடகங்கள்,ஐந்து மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் என்று பல பங்களிப்புகள் உடையவர். அனுபமா விருது,மாஸ்தி விருது,எம்.கே .இந்திரா விருது,நிரஞ்சனா விருது,தனசிந்தாமணி விருது, கதாவிருது என்று பல விருதுகள் பெற்றவர். “கிரௌஞ்ச பட்சிகள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்காக சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்றவர். இச்சிறுகதை ’சகுந்தலாவுடன் ஒரு மதியப் பொழுதும் மற்ற சிறுகதைகளும்’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப் பட்டுள்ளது.

அவன் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டான். சிறிதுதூரம் சென்று விட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.மாலதி எல்லாக் கதவுகளையும், ஜன்னல்களையும் அதற் குள் மூடியிருந்தாள்.புறப்படுவதற்கு முன்னால் கதவைப் பூட்டும்படி அவள் சொன்னபோது அவன் சிரித்தான். “நீ ஏன் ஒரு அடையாளச் சீட்டை ஒட்டக் கூடாது? என்னால் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிக்கமுடியும்! அவன் சொன்னான்.

“நான் நகைச்சுவைக்காகச் சொல்லவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன்”, என்றாள் அவள்.

“எதற்காக அப்படி?”

“வெளியிலிருந்து பூட்டி விடவேண்டும். நான் உள்ளே தனியாக இருக்க வேண் டும் என்பது என் விருப்பம் “என்று பதில் சொன்னாள் மாலதி.

“என்ன வினோதமான ஆசை அது? நான்சென்ஸ் !”

“நாம் செய்யும் எல்லாமும் ஏன் அறிவுடையதாக இருக்கவேண்டும்?அறிவற்ற ஆசைகளும் கூட சந்தோஷம் தர முடியுமல்லவா?”

அவன் அவளை உற்றுப்பார்த்தான்.”சரி. நான் உன்னைப் பூட்டிவிட்டுப் போகி றேன்.ஆனால் யாராவது வந்து விட்டால்?”

“யார் கதவைத் தட்டுவார்கள்?பூட்டியிருக்கும் கதவைப் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுவார்கள்.”

“அவர்கள் உன்னை ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்து விட்டால்?”

“ஓ ! நீங்கள் போன உடனே நான் எல்லாஜன்னல்களையும் அடைத்து விடு வேன்”

“ஆனால் ஏன்?ஏன் இப்படிச் செய்ய விரும்புகிறாய்?”

“சும்மாதான். ஒரே மாதிரியாக இருந்து சலித்துவிட்டது”

“சலிப்பா? திடீரென ஒருநாள் ஒரே மாதிரியான மனிதனுடன் இருப்பது சலித் துப் போய்விட்டது என்று கூட நீ சொல்லலாம்.!”அவன் கண்களில் சிரிப்பு வழிய சொன்னான்.

“இருக்கலாம். அதில் ஏதாவது அதிசயமிருக்குமா?”

“என்னைப் போன்ற யாராவது ஒருவர்தான் உன்னுடன் வாழமுடியும்!”கண் ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீவியவாறு குறும்பாகச் சொன்னான்.

“ஓ,உண்மையாகவா?இதற்காக கடைசியில் உங்களுக்கு தங்கமெடல் வழங்கப் படும்.கவலைப் படாதீர்கள்”

“அதற்கு முன்னாலே நீ இந்த உலகத்தை விட்டுப்போய்விட்டால்?”

“நான் போவதற்கு முன்னால் நீங்கள் போய்விட்டால்? ”தலையைத் தூக்காமல் அவன் சட்டைப் பொத்தானைத் தைத்தபடி சொன்னாள்.

“ஓ, கடவுளே!காலம் எப்படி மாறிவிட்டது!ஒரு காலத்தில் தன் கணவனின் வாயிலிருந்து இப்படி அமங்கலமான வார்த்தைகள் வந்தால், அவன் மனைவி தன் விரல்களால் அவன் வாயைப் பொத்தி ,கடவுளுக்கு முன்னால் நெய் விளக்கு ஏற்றிவைப்பாள்”

“காலம் முழுவதுமாக மாறவில்லை.நான் இப்போது கூட நெய்விளக்கு ஏற்றி நீங்கள் சொன்னதைச் செய்யலாம்.”

“அப்படியானால் அதை மறந்துவிடலாம். எதற்கு நெய்க்காகச் செலவுசெய்ய வேண்டும்?எவ்வளவு நாட்கள் நாம் சேர்ந்து வாழமுடியுமோ அவ்வளவு நாட் கள் வாழலாம். சரியா?”

“ஓ!,ஆமாம், நாம் சந்தோஷமாக வாழலாம். ஏன் சாவைப் பற்றி இப்போது பேசவேண்டும்?”

“உம். சமர்த்துப் பெண். நான் புறப்படட்டுமா?” அவள் கன்னத்தை லேசாக நிமிண்டினான்.”

“சரி, ஆனால் கதவைப் பூட்டுவதை மறக்கவேண்டாம்.”

அவன் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

“சரி, நான் பூட்டுகிறேன். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை.நீ உள்ளேயிருக்கிறாய் என்பது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.ஒரு சின்னசப்தம் கூட வரக்கூடாது. மனைவியை உள்ளே வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போகும் கணவன் ரகம் என்று என்னை அக்கம்பக்கத்தவர்கள் நினைத்து விட்டால்?நான் சொல்வது உனக்குப் புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஓ ,ஆமாம்,எனக்குப் புரிகிறது. அதைப்பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் ஆனால் சமூகம் எப்படி உங்களை எச்சரிக்கையாக்குகிறது!”

“சமூகம் மட்டுமில்லை நானும்தான் ! யாரும் என் மீது பழிபோடுவதை நான் பொறுத்துக் கொள்ளமாட்டேன்.” சொல்லிவிட்டு அவன் படியிறங்கினான்.”கவ னமாக இரு மாலதி!”மிக மெல்லிய குரலில் சொல்லியபடி கதவைப் பூட்டி னான்.

“பூட்டு எப்படியும் பத்திரமாக வைத்திருக்கும்” சொல்லியபடி மாலதி சிரித்தாள்.

“உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை”போவதற்கு முன்பு சொன் னான்.

அவன் மாலை வரை திரும்பமாட்டான்.எல்லாக் கதவுகளையும்,ஜன்னல்க ளையும் மூடிவிட்டு அவள் திரைச்சீலைகளையும் இழுத்து விட்டாள் .மழை மூட்டம் போன்ற ஒரு தன்மை அறையைச் சூழ்ந்தது.வலிந்து அறைக்குள் பகல்நேரத்தில் ஏற்படுத்திய இருட்டு மயக்கம் தருவதாக இருந்தது. கடைசி யாக அவள் தனியாக இருக்கிறாள்.யாரும் எட்டிக் கூடப் பார்க்கமுடியாது.

தையல் ஊசியோடு எப்படி தைப்பது என்று கேட்டுக் கொண்டு உரிமையாக அடுப்படிக்குள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ஹரீனாவால் வரமுடியாது.

அந்த மூதாட்டியின் வீட்டிலிருந்து சிறுமி கையில் டம்ளரோடு வந்து “சர்க் கரை வாங்கி வரும்படி சொன்னார்கள்..” என்று வரமுடியாது.

இல்லை.ஒருவரும் உள்ளே வரமுடியாது.அவள் மிகமிகச் சுதந்திரமாக இருக் கிறாள்.அவளுக்கு எப்படியிருக்க வேண்டுமோ அப்படியிருக்கலாம்.யாரும் ஏன் அப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்கமுடியாது.ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் சென்று எட்டிப்பார்த்து வீட்டைச் சுற்றி வந்தாள்.இப்போது அவள் என்னசெய்ய வேண்டும்? எதுவும் செய்யாமலிருக்கலாம், சமையல் கூட. டேப் ரிகார்டரை ஆன் செய்து ஒவ்வொரு பாடலையும் மிக நிதானமாகக் கேட்கலாம்ஆனால் அவள் எப்படிப் பாடல்கள் கேட்கமுடியும்?அவள் அதைச் செய்யக் கூடாது! குளியல்?அதை நான் முதலில் செய்கிறேன்.அவள் குளியலறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.ஆனால் ஏன் கதவை மூடவேண்டும்? யாரிடமி ருந்து மறைக்க?அவள் ஏன் மூடினாள்?பழக்கதோஷம்தான்.ஏன் பாதி திறந்து வைக்கக் கூடாது? கதவு திறந்தது.அவளுடைய தாய் திறந்தவெளியில் அவ ளைக் குளிப்பாட்டியது கண்கள் முன்பு மிதந்தது.திறந்தகதவுகள், ஆடையற்ற நாட்கள் பேரானந்தமானவை!அவை எப்போதாவது மீண்டுவருமா?ஆடைகளின் அடுக்குகள் பெருகியபோது கதவுகளும் தாழிடப்பட்டன.சிறகுகள் போல் மென் மையாக இருந்த மனங்கள் படிப்படியாக குப்பைகளால் நிரம்பி, இனி பறக் கவோ அல்லது மிதக்கவோ முடியாது என்றாகி விட்டன.மனிதர்கள் தங்க ளைத் தாங்களே சிறைப்படுத்திக்கொண்டனர்!குதிரையைப் போல!இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதர்களை விட ஆதாமும்,ஏவாளும் எவ்வளவோ புத்திசா லிகள். எவ்வளவோ தடையற்றவர்கள் .

கொப்பரையில் சுடுதண்ணீர் கொதித்தது.அதைக் காலி செய்தபோது அவளுக்கு முழுபலத்துடன் விசிலடிக்கவேண்டும் போலிருந்தது.ஓ என்று கத்தவேண்டும் போலிருந்தது.

முழுவதும் கட்டுப்பாடின்றி இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதை ஒவ்வொ ருவரும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

கல்லூரி விழாக்களின் போது அவள் எப்படி விசிலடிப்பாள்! அவள் மட்டுமா? எல்லாம் மாணவிகளும் செய்தனர்.அது பெண்கள் கல்லூரி.எந்த இளைஞனும் அங்கில்லாமலிருந்ததே அப்போது பெரிய சுதந்திரம்.ஒரு முறை,அனிதா தொலைவில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு அவளை வரவேற்பதுபோல விரலை வாயில் வைத்து விசிலடித்தாள்.

பின்னாலிருந்த கல்லூரி முதல்வர் திடீரென்று கண்ணில்பட்டார்.அவள் எப்படி அவரைப் பார்க்காமல் போனாள்?

சுகன்யா கனரல்லி

சுகன்யா கனரல்லி

அவர் அவளைத் தன் அலுவலகத்திற்கு வரச்சொன்னார்.பெண்கள் கல்லூரி, ஆண்கள் கல்லூரி,இருபாலார் கல்லூரி என்று அரைமணி நேரத்திற்கு பெரிய சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார்.”நீ ஒரு பெண். அதுவும் இந்தியப் பெண்! என்ற பாட்டையே மீண்டும்மீண்டும் பாடி குமட்டுகிற அளவிற்கு வைத்து விட்டார்.

ஒருவேளை விசிலடிக்க முடியாத அளவிற்கு பெண் பலவீனமாயிருப்பாளோ? அதைச் செய்யக் கூட ஒரு ஆணின் ஆதரவு அவளுக்குத் தேவைப்படுமா?

அவள் மிக மெலிதாக விசிலடிக்கத் தொடங்கினாள்.விரைவில் அது உச்சத்தை அடைந்து விடலாம்.அவளுக்கு திடீரென்று நிகழ்காலம் நினைவிற்கு வந்தது ஒரு மெல்லிய ஒலி கூடக் கேட்கக் கூடாது.அவன் போவதற்கு முன்பு மூன்று முறை எச்சரித்து விட்டுப் போனான்.அவள் காற்றிழந்தவள் போலானாள் தண் ணீர் வேகமாக வந்து விழுந்தது. ஹரீனாவிற்கு பாம்புச் செவி.அவள் பக்கத் துவீட்டு மனிதர்கள் யாரிடமாவது சொல்லி கதவில் சாளரம் வழியாகப் பார்க்கச் சொல்வாள்.ஐயோ!அவன் போவதற்கு முன்னால் ஏன் அவள் குளி யலை முடிக்கவில்லை?

வீடு முழுவதும் நடந்து உடலைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படியான ஓர் ஓய்விலிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? அவளுக்குச் சலிப்பு வரலாம்.ஆனால் எப்போதாவது இப்படி ஒரு முழுநாளைக் கழிக்கமுடிந்தால் எவ்வளவு பரபரப்பாக இருக்கும்?அவள் அறைக்குள் போனாள்.

என்ன அணிவது?ஆனால் ஏன் அணியவேண்டும்? யாரிடமிருந்து மறைக்க அணிய வேண்டும்?

படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.மேஜையின் மீது ஒருசிகரெட்பாக்கெட் இருந்தது. பக்கத்தில் டிரேயும்.

உதட்டில் சிரிப்பு மலர்ந்தது.ஒரு சிகரெட்டை உருவி உதடுகளுக்கிடையில் வைத்துக் கொண்டு புகைப்பது போல நடித்தாள்.வேடிக்கையாக உணர்ந்தாள். செய்து பார்த்தாலென்ன?முதல் உறிஞ்சலிலேயே இருமல் வந்தது. வாயை மூடிக்கொண்டு இருமினாள்.

அவளுக்கு மீண்டும் ஹரீனாவின் ஞாபகம் வந்த்து.

எதிர்வரிசையிலிருந்த கல்லூரிமாணவனின் அறை இவள் வீட்டை பார்த்தி ருந்தது.பூட்டியவீட்டினுள் திருடன்இருப்பதாக அவன் நினைத்து விடுவானோ? அவன் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்துவிட்டால்?

கட்டுப்படுத்த முடியாத இருமல்… படிப்படியாக குறைந்தது.முகம் முழுவதும் வியர்த்தது.கண்களில் நீர் நிறைந்தது.

சிறிதுநேரம் உன்னிப்பாக கவனித்தாள்.ஹரீனாவின் வீட்டு குக்கர் விசில டித்தது.கிரைண்டர் இரைச்சலிட்டது.மணி இப்போது பத்தரை.அந்தப் பையன் கல்லூரிக்குப் போயிருப்பானா? புல்லியும் ,பாட்டியும்வீட்டு வேலைக்குப் போயிருப்பார்களா?அதிர்ஷ்டவசமாக ! அந்தப் பகுதியிலிருந்து எந்தச் சிறிய ஒலியுமில்லை.குளிக்கும் போது முடிந்திருந்த கூந்தலை அவிழ்த்தாள்.அது சிடுக்காகியிருந்தது.

தலையை வாரிக் கொண்டே” இன்று உனக்கு எந்தச் சங்கிலியும் கிடையாது .உனக்குச் சுதந்திரம்.. விடுமுறை!”என்றாள்.

சுதந்திரமாகத் தலைமுடி பறந்தது.

அவளுக்குப் பசித்ததுஅவள் பங்கிற்கான இட்லி அடுப்படியில் இருந்தது.நான்கு இட்லிகளைச் சட்னி மற்றும் வெண்ணையோடு சாப்பிட்டு சர்க்கரையின்றி ஒரு கிளாஸ் பாலகுடித்தாள்.சத்தமின்றித் தட்டையும்,கிளாஸையும் வைத்து விட்டுத் திரும்பினாள். “இனிமாலை வரை எதையும் கேட்கக்கூடாது”என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

வரவேற்பு அறைக்குப் போனாள்.ரேடியோவைப் போட நீண்ட கை தானாகப் பின்வாங்கியது.

பின்னால் நடந்தவாறு , கூண்டுக்குள் அடைபட்ட சிங்கம் போல உணர்ந்தாள். சுவர்கள் கூண்டு போலத் தெரிந்தன.அடைபட்ட சிங்கத்திற்கு தனக்குப் பிடிக் கும் போது கர்ஜிக்கும் உரிமையாவதுண்டு.அவளால் மெல்லியதாகக் கூட குரல் எழுப்பமுடியாது.ஒரு சத்தமும் எழுப்பமுடியாமல் எப்படி வாழ முடி யும்?எவ்வளவு மூச்சுத் திணற வைக்கும் செயல் இது!

நாள் முழுவதையும் இப்படி வெறுமே,உட்கார்ந்து,படித்துக் கடத்துவதென்பது சுவையற்ற ,சலிப்பான இருப்பாக அல்லவா இருக்கும்?அவன் மாலை திரும்பி வந்தபிறகு இதைக் கேட்டு வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிப்பான்!

நான்கு சுவர்களுக்குள் இங்குமங்கும் அலைவதிலும்,சுற்றுவதிலும் ஏதாவது சுதந்திரம் இருக்கிறதா? சுதந்திரமென்பது அவள் கதவைத் திறந்து, தெருவில் நடந்து, உவகையோடு தடையின்றி இருப்பது.ஹரீனா, மூதாட்டி, கல்லூரி மாணவன் ,மற்றவர்கள் என்று எல்லோர் பார்வையிலும் முழுவதுமாகப் படுவது.சுதந்திரம் என்பது தனிமைப்படுத்துதலா?சுதந்திரத்திற்காகவும், மகிழ்ச்சிக்காகவும் விலை கொடுக்கப்படவேண்டிய தேவையுடையவையா இரகசியங்கள்?எவ்வளவு சுய ஏமாற்றமும் ,மாயையும்!

கை தன்னிச்சையாக வரவேற்பு அறையின் லைட்டைப் போட்டது. உடனடி யாக மூளை தந்த ஆணையால் மனம் லைட்டை அணைத்தது.

அவள் எரிச்சலடைந்தாள்.

அறையிலுள்ள அவன் அலமாரியைத் திறந்தாள். அவனுடைய சட்டையை யும், டிரவுசரையும் போட்டுக் கொண்டாள்.அவளை யாரும் இந்த உடையில் பார்த்துவிடக் கூடாதா?

வீட்டின் கதவு வெளிப்புறமாக பூட்டப்பட்டுள்ளது.ஜன்னல் கதவைத் திறந்து ஹரீனாவைக் கூப்பிடலாமா?அவள் பூட்டிய கதவு பற்றிக் கேட்டால் விளக்கம் சொல்லியாகவேண்டும்.பொய் சொல்வது எளிதல்ல.உண்மையைச் சொன்னா லும் இப்படிப்பட்ட “மனநிலைகள் ” அவளுக்குப் புரியாது.

இதழின் வாட்டமாய் ,மனம் வாடியது.

அவள் சட்டையையும், டிரவுசரையும் கழற்றித் தூக்கியெறிந்தாள்.வாழ்க்கை மிகமிக கட்டுப்பாடுகள் உடையது என்று நினைத்தாள்.தனக்காக வாழாமல் தான் யாருக்காகவோ வாழ்வதாக நினைத்தாள்!

பச்சாதாபம் எழ அவள் கண்கள் கருமையாயின.எந்தக் கணமும் அவளுடை தல்ல.ஒவ்வொன்றும்,எல்லாமும் கடனாகப் பெறப்பட்டவை.

துல்லியமாக அதற்கு என்ன விலை? சுய கடனாளியாவது…

இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் மனதில் கனமாக ஏற கண்கள் மூடிக் கொண் டன. தலையணையை அணைத்துக் கொண்டு ,விலகி அவள் தூக்கத் திரை யில் ஆழ்ந்தாள்.

அவள் கண் விழித்தபோது மாலை ஐந்தாகியிருந்த்து.சுதந்திரக் கணங்கள் மேற்கை நோக்கிப் பறந்திருந்தன.கையிலிருப்பது பத்து பதினைந்து நிமிடங் கள் தான்.அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம்.அவன் கதவைத் திறக்கும்போது அவளுடைய தற்போதை நிலையைப் பார்ப்பான். படுக்கை யில் மல்லாக்க கிடந்தபடி. .கதவு திறந்திருக்கிறது. ஓ, பெரிய கண்ணாடி அவளுடைய தற்போதைய நிலையைக் காட்டியது.அது சிரிப்பிற்குரியது. கேலிக்குரியது.அவள் திடுக்கிட்டாள்.படுக்கையில் ஒரு காபரே பெண் போல.

வேகமாக எழுந்து புடவையை அணிந்தாள். தலையைச் சீவிக் கொண்டு அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

கடைசியில்.பரிச்சயமான முகமும், உருவமும் .நிம்மதியாக இருந்தது. கையில் அன்றைய செய்தித்தாளோடு சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். பூட்டு திறக்கும் ஓசைக்காக காத்திருந்தபடி.

ஹரீனா,மூதாட்டி,புல்லி ஆகியவர்களின் அருகாமை இல்லாதபோதும் அவள் தன் சுதந்திர கணங்களைச் வேகமாகச் சுருக்கிக்கொண்டது ஏன் என்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

கழிக்கப்படாத கணங்கள் நழுவிப் போவதை அறியாமல்.

——————-

நன்றி :Katha Bharati Series The Library of Indian Classics, Sahithya Akademy — An

Afternoon With Shakunthala and Other Stories

ரோபெர்தோ போலான்யோ / தமிழில் : ஆகி

ரோபெர்தோ போலான்யோ

ரோபெர்தோ போலான்யோ

பாதாளமொன்று உனக்கான என் அன்பளிப்பாயிருக்கும், என்றாளவள்,

ஆனாலிது மிகவும் நுட்பமானதாயிருக்கு மென்பதால்

வருடங்கள் பல கடந்த பிற்பாடு

மெக்சிகோவையும் என்னையும் நீ விட்டகன்று

தொலைவிலிருக்கும் பொழுதே நீயிதை அறிந்து கொள்வாய்.

உனக்கிது மிகவும் அவசியப்படுகையில் நீயிதை கண்ணுறுவாய்,

ஆனால் அந்நிகழ்வு மகிழ்ச்சிகரமான முடிவாயிருந்திடாமல்

இன்மை மற்றும் இன்பத்தினோர் கணப்பொழுதுதாயிருக்கும்.

ஒருவேளை அப்பொழுது நீ என்னை நினைவுகூர்வாய்,

சற்றைக்கே யெனினும்.

இலக்கியதினூடாகவொரு சிற்றுலா (பத்திகள் 31-46)

31.

பூலோகம் முடிவுற்றதாய் நான் கனவுற்றேன். மற்றும் அம்முடிவை

கருத்தில் கொண்டிருந்த ஒரே மனித இருப்பாய் பிரான்ஸ் காஃப்கா.

பரலோகத்தில் மரணிக்குமட்டும் டைட்டன்கள் போரிட்டனர்.

செண்ட்ரல் பார்க்கின் தேனிரும்பு இருக்கையொன்றிலிருந்து

உலகம் பற்றியெரிவதை காஃப்கா அவதானித்தார்.

32.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று மிகவும் தாமதமாய் நான்

வீடு வந்தடைந்தேன். என் படுக்கையில் மார்ஜு டி ச-கர்னிய்ரு

எனது முதற்காதலுடன் படுத்திருப்பதைக் கண்ணுற்றேன்.

போர்வையை நான் அகற்றியதும் அவர்கள் மரணித்திருப்பதை

அவதானித்து, என் உதடுகளை குருதியொழுகுமட்டும்

கவ்விக்கொண்டு, நான் தெருக்களுக்குத் திரும்பினேன்.

33.

பொட்டல் குன்றொன்றின் முகட்டில் தன் அரண்மனையை

அனக்கிரியான் எழுப்புவதை, பிறகதை அழிப்பதை நான் கனவுற்றேன்.

34.

என்னை மிகவும் வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க

துப்பறிவாளனாய் நான் கனவுற்றேன்.. முகமற்ற ஒருவரின் உயிரைப்

பாதுகாக்க நியூயார்க்கில் வாழ்ந்த என்னை மார்க் ட்வைன்

பணியிலமர்த்தினார். நான் அவரிடம் ”திருவாளர் ட்வைன் அவர்களே,

இதொரு மிகக் கடினமான வழக்காயிருக்கப் போகிறது” என்றேன்.

35.

ஆலிஸ் ஷெல்டனிடம் நான் காதலுறுவதாய் கனவுற்றேன். அவர்

என்னை விரும்பிடவில்லை. ஆதலால் மூன்று கண்டங்களில்

நான் உயிர்துறக்க முயற்சித்தேன். வருடங்கள் கடந்தன. முடிவில்,

எனக்கு மிகவும் வயதானபோது, நியூயார்க் உல்லாசவீதியின்

மறுமுனையில் அவர் தரிசனமளித்து சமிக்ஞைகளால் (விமானிகள்

இறங்க விமானத்தளக்கப்பல்களில் கையாளப்படுமே அவ்வண்ணம்)

அவர் தெரிவித்தார் என்னை அவர் எப்பொழுதும் காதலித்ததாய்.

36.

மிகப்பெரிய எரிமலைப்பாறையினாலான கொடிக்கல்லொன்றின்மீது

நான் அனாய்ஸ் நின்னுடன் 69 நிலையில் துய்ப்பதாய் கனவுற்றேன்.

37.

மங்கலாய் ஒளியூட்டப்பட்ட அறையொன்றில் கார்சன்

மெக்கல்லர்ஸை நான் புணர்வதாய் கனவுற்றேன். மற்றும் நாங்கள்

இருவரும் மகிழ்ச்சியாய் உணர்ந்தோம், காரணமேதுமின்றி.

38.

மீண்டும் என் பழைய உயர்நிலைப்பள்ளியில் நானிருப்பதாய்

அல்ஃபோன்ஸ் டூடேயை எனது ஃப்ரெஞ்ச் ஆசிரியராய் நான்

கனவுற்றேன். புலப்படாத ஏதோவொன்று நாங்கள் கனவுறுவதாய்

எங்களை உணரவைத்தது. ஜன்னலினூடே நோக்கியவண்ணம் டூடே

டார்டாரினது குழாயைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

39.

நான் உறக்கத்திலாழ்ந்திருக்க என் வகுப்பர்கள் தெரெஸின்

வதைமுகாமிலிருந்து ரோபேர் டிஸ்னூஸை விடுவிக்க

முயற்சிப்பதாய் நான் கனவுற்றேன். எனக்கு விழிப்புத்தட்டவும்

குரலொன்று என்னிடம் ஆயத்தமாக சொன்னது. ”விரைவாக,

போலான்யோ, விரயமாக்க நேரமில்லை.” நானங்கு சென்றபோது

கண்டதென்னவோ தாக்குதலால் புகையும் இடிபாடுகளூடே வயதான

துப்பறிவாளனொருவன் பொறுக்கியெடுத்துக் கொண்டிருப்பதையே.

40.

பூலோகம் முடிவுற்று மூன்று பில்லியன் வருடங்கள் கடந்த

பிற்பாடு பூத எண்களின் புயலொன்றே மனித இருப்புகளின்

எச்சமாயிருப்பதாய் நான் கனவுற்றேன்.

41.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று அக்கனவுச் சுரங்கங்களில் ரோக்கி

டால்டோனின் கனவை நான் கண்ணுற்றேன்: பாழாய் போனவொரு

மாயைக்காய் தங்கள் உயிர்களை ஈந்த வீரர்களின் கனவு.

42.

என்னை 18 வயதினனாய் நான் கனவுற்று, வால்ட் விட்மனுடன்

கலவி செய்தபடியிருந்த, எனது அச்சமயத்து 18 வயதின

உயிர்த்தோழமையை கண்ணுற்றேன். புயலார்ந்த

சிவிட்டவேக்கிய அந்திப்பொழுதைக் கருத்தில் கொண்டவாறு,

அவர்கள் கை நாற்காலியில் கலவியிலிருந்தனர்.

43.

என்னையொரு கைதியாய் போயிதியஸை என் சிறைத்தோழராய்

நான் கனவுற்றேன். ”போலான்யோ, இதோ பார்,” என்றவர்,

நிழல்களினூடே தனது கையையும் எழுதுகோலையும் நீட்டி: ”அவை நடுங்கவில்லை! அவை நடுங்கவில்லை!” என்றார். (சற்றைக்கு பின்,

அவர் தன் மென்குரலில் தொடர்ந்தார்: ”ஆனால் அவ்வேசிமகன்

தியோடொரிக்கை அவை கண்டுணர்ந்ததும் அவை நடுங்கும்.”)

44.

கோடரி வீச்சுகளால் மார்க்கி து ஸாதை நான் மொழிபெயர்ப்பதாய்

கனவுற்றேன். நான் கானகத்தில் வாழ்ந்து வந்தேன்,

மனப்பிறழ்வுற்றவனாய்.

45.

சிவிட்டவேக்கியா மதுவகமொன்றில் பாஸ்கல் அச்சம் குறித்து

தெள்ளத் தெளிவான வார்த்தைகளில் கதைப்பதாய்

நான் கனவுற்றேன்: அற்புதங்கள் நிலைமாற்றுவதில்லை,

அவை கண்டனம் செய்கின்றன, என்றாரவர்.

46.

என்னை வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க துப்பறிவாளனாய்

நான் கனவுற்றேன் மற்றும் பறக்கும் ஸ்பானியர்களின் இறப்புச்

சான்றிதழ்களைக் கண்டுபிடிக்க புதிரான நிறுவனமொன்று என்னை

பணியிலமர்த்தியது. உலகமெங்கும் நான் பயணித்தபடியிருந்தேன்:

மருத்துவமனைகள், போர்க்களங்கள், பூல்கே மதுவகங்கள்,

கைவிடப்பட்ட பள்ளிக்கூடங்களென்று.

……

ஸ்பானியம் வழி ஆங்கிலத்தில்: லோரா ஹீலி (Laura Healy)

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து ( சிங்கள மொழி பெண் கவிஞர் ) / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 11 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

உலகிலுள்ள எவருமே தானாகத் தனித்துப் போவதற்கு விரும்புவதில்லை. தனித்து வாழ்பவர்கள் எல்லோருமே தனித்து விடப்பட்டவர்கள். குடும்பம், சூழல், நேசம் போன்ற பல காரணங்களும் அவர்களைத் தனிமையில் தள்ளி விடுகின்றன. அவர்களது ஏகாந்தத்தை வேவு பார்க்கும் பலருக்கும் அந்தத் தனிமை ஒரு கேள்வியாகவும், அவர்களது அந்தரங்கத்தை ஊடுருவத் தூண்டுவதாகவும், சில சமயம் பொறாமையாகவும் மனதைத் தூண்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

பெண் என்பவள் இன்னொருவரை சார்ந்தே வாழ்வதைக் கண்டு பழக்கப்பட்ட நம் சமூகத்தில் தனித்து விடப்பட்டவள் பெண்ணொருத்தியாகும்போது அவளுக்கு ஆதரவு கொடுப்பதாகக் கை கொடுத்து, காரியம் முடிந்த பின்னர் கை கழுவி விட்டுச் செல்லக் காத்திருப்போரே அநேகம். அநாதைகளாக தனிமையில் தள்ளிவிடப்படுபவர்கள், விதவைகள், குடும்பங்களாலும் சமூகத்தாலும் ஒதுக்கி வைக்கப்படுபவர்கள், தாமாகத் தனிமையைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட பெண்கள் எனப் பலரும் தனிமையின் கொடும்பசிக்கு தன்னைத் தின்னக் கொடுத்து வாழ்பவர்கள் என்றே சொல்லலாம்.

தனித்த பெண்களின் மேற்படி நிலைமையானது, தெற்காசிய நாடுகளில் அனைத்து இனங்களைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் பொதுவானது. வறியவர்கள் முதற்கொண்டு செல்வத்திலும், செல்வாக்கிலும் வலியவர்கள்வரை இந்த நிலைமைதான் இன்னும் இருக்கிறது.

ஏனைய விலங்குகளைப் போல பிறந்ததுமே சொந்தக் காலில் எழுந்து நிற்க எந்தவொரு மனிதனும் முயற்சிப்பதேயில்லை. மனிதன் தனது காரியங்களைச் செய்து வாழ, இன்னொருவரைச் சார்ந்திருந்தே பழக்கப்பட்டவன். ஒரு மனிதனுக்கு, இன்னுமொரு மனிதன் சிறகுகள் போன்றவன். அவன், அம் மனிதனை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மனித நடவடிக்கைகளை நிகழ்த்த கட்டம் கட்டமாக உயர்த்திக் கொண்டே வருகிறான்.

காற்றிலும், மழையிலும், குளிரிலும், உஷ்ணத்திலும், இன்னல்களிலும் அம் மனிதனை அச் சிறகுகள் ரட்சிக்கின்றன. மனித நியமங்களுக்குட்பட்ட வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழ்வதென அம் மனிதனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. அச் சிறகுகள் சடுதியாக இல்லாது போனால் மனிதனின் குறிப்பாக ஒரு அழகிய இளம்பெண்ணின் நிலைமை என்னவாகும்?

சிங்கள மொழியில் கவிதைகள் எழுதி வரும் பெண் கவிஞர் தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்துவின் கீழுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

இதயமே மிக விசால ஆகாயம்

சுதந்திரமாகச் சிறகடிக்க

ஆகாயமற்ற நிலவுக்கு

சிறகுகள் எதற்கென

தனது கரங்களாலேயே

சிதைத்துக் கொண்ட சிறகுகள்

தீப்பற்றியெரியும் சிரசில்

அனலடிக்கும் எண்ணங்கள்

ஓசையெழுப்பும் தெருவொன்றில்

தனித்தே நடக்கிறேன்

மெதுமெதுவாக

நேசத்தின் சுடர்களை மறைத்து வைத்து

காதலின் வெப்பத்தையே உணர்த்தியவாறு

தேனீக்கள், வண்டுகள்,

வண்ணத்துப் பூச்சிகள், பறவைகள் எனப் பலதும்

சிறகுடைந்த பறவையிதென

மிகுந்த அனுதாபத்தோடு

சிறகுகளைச் சூடி விட

வரிசையில் நிற்கின்றன

கடனுக்கு வாங்கிச் சூடும் சிறகுகள்

எனக்கெதற்கு

இதயமே மிக விசால ஆகாயம்

தனிமையே தியானியின் ஆறுதல்

************

எதிர்கொள்ள நேரிடும் தனிமையை சாதகமாக்கிக் கொண்டு தன்னை அண்ட நாடும் வண்டுகளுக்கான பதிலாகவே இக் கவிதையைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் இக் கவிதை எதிரொலிக்கும் தன்னம்பிக்கை அளப்பறியது. கவிதையும், கடைசி இரு வரிகளும் தனித்து விடப்படும் எந்தவொரு அநாதரவான பெண்ணுக்கும் பெரும் ஆறுதலையும், எதையும் எதிர்த்து வாழும் துணிச்சலையும், ஏகாந்தத்தின் இனிமையையும் போதிக்க வல்லன.

•••

mrishanshareef@gmail.com

இணை ( சிறுகதை ) கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணகட்டே – தமிழில் : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

தென்னந் தோப்பின் இருட்டை கண்கொட்டாமல் வீரத்தேவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் பெற்றவளின் பிணத்தைப் பார்த்தபோது தான் தன் மனதின் ஆழத்திலிருந்து அழவில்லை என்று தோன்றியது. அவள் தனக்கு என்னதான் செய்திருந்தாலும் சடலத்திற்கு தான் மரியாதை செலுத்தவில்லை என்றால் மக்கள் என்னவென்று நினைப்பார்கள்? சொத்தைப் அபகரித்துக்கொண்டு பெற்றவர்களைத் துரத்திவிட்டான் என்று முதுகிற்குப் பின்னால் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்யாத பாவத்தை நான் ஏன் சுமக்கவேண்டும்? என்னை எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தினாள் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த போது…?! எல்லாவற்றையும் மகளுக்கு மட்டுமே செய்வேன் என்றால் நான் எங்கு போவது? என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு நியாயம், அந்தக் குருடி பிள்ளைகளுக்கு மற்றொரு நியாயம். அம்மா மகள் இருவரும் சேர்ந்துகொண்டு என்னையும் என் மனைவி, பிள்ளைகளையும் எப்படி எல்லாம் இம்சைப் படுத்தினார்கள்….அதற்குத்தான் இருவரும் கண்களை இழந்தார்கள்.

அவள்…என் தங்கை, திருமணமான பத்தே வருடத்தில் கணவனைப் பலி வாங்கிவிட்டாள்…. அப்பப்பா, இருவரும் என்ன ஆட்டம் ஆடினார்கள்! அவள் கணவன் பொள்ளாச்சித் தாலூக்காவிற்கே பணக்காரனாம்…என்னை எத்தனை முறை அவளும் அவள் கணவனும் அவமானப்படுத்தி இருகிக்கிறார்கள்…இவள்…என்னைப் பெற்றவள், மகளுக்கொரு நீதி, எனக்கொரு நீதி. சிறிய வயதிலிருந்தே அவளுக்கு நெய்ச் சோறு…அப்போதெல்லாம் எனக்குத் புரிந்திருக்கவில்லை. தங்கச்சி என்றால் எனக்கும் அவ்வளவு பிரியம்…திருமணமாகி பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகல்லவா, எல்லாம் புரிந்தது…. என் பிள்ளைகள் தின்பதற்கு நொறுக்குத் தீனி கேட்டால், மிரட்டி ஒட்டிவிடுவாள். ஆனால் அந்தச் சிறுக்கி பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வருவதுதான் தாமதம், வித விதமான பலகாரங்கள் வந்து சேரும்…பிறகு பண்டிகை, சாவு, கல்யாணம் என்று அவள் வீட்டிற்குச் செய்தது ஒன்றா இரண்டா..?! அப்படியே விட்டிருந்தால் கிழவன் கிழவி இருவரும் சொத்தை விற்று மகளுக்கு சீதனமாகக் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் துணிச்சல்காரனாக இருந்தததால் பரவாயில்லை, இந்த என் பிள்ளைகள் போல கூமட்டைகளாக வளர்ந்திருந்தால் பிச்சைதான் எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சடலத்திற்கு செய்யவேண்டிய முதல் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்தது. உயிர் தந்தவள்

என் மனதை எறித்ததுபோல இருந்தது. நெஞ்சம் பாரமானது. ‘வீரா…’ என்று அவள் அழைக்கும் குரல் இதயத்தில் தோன்றி தேகம் நொறுங்கி வீழ்வதுபோலானது. தான் இறந்தாலும் உன் வீட்டிற்குள் கால் வைக்கமாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் இருந்தவள்; தன் கூடப் பிறந்தவளுடன் தூரத்துப் பொள்ளாச்சியிலேயே வாழ்ந்து கடைசிவரை அவள் பிடிவாதத்தால் என் வீட்டில் ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் கூட போய்விட்டாள். முறைப்படி அவள் இறுதிச் சடங்கு நடக்கவேண்டி இருந்தது என் வீட்டில்தான். ஆனால் அவள் பிறந்த வீட்டார்கள் பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர என்னுடன் தகராறு செய்வது உறுதியாக இருந்தது. அதற்காகவே என் பிள்ளைகளை அனுப்பினேன். ஆரம்பத்தில் அந்தப் பயல்கள் ரெண்டுக்குல தேவர்களுக்கு பயந்திருந்தார்கள்! குலத்து பெரியவர்கள் முன் பாஞ்சாயத்து செய்து எப்படியோ கிழவியின் பிணத்தை எடுத்து வந்தார்கள்….இதனால் என் பிள்ளைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

அடிக்கடி தகராறு செய்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் சண்டைகள் இருந்தாலும் ஒருவர் சிரமங்களை மற்றொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. எனக்கு எதிராக அந்த சௌந்தரத் தேவன் வீராப்புடன் நின்ற போது என் ஐந்து பிள்ளைகளும் எப்படி ரௌத்திராவதாரம் எடுத்து அவனை அடித்து வீழ்த்தினார்கள். மூன்றாமாவன் என் பேச்சிற்கு எள்ளளவும் மரியாதை தரமாட்டான். நான் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசுவான். அப்படிப்பட்டவன் அன்று சௌந்தரத்தேவனை அடித்து நொறுக்கினான்.

யார் முன்னிலையிலும் தலை குனியாதா என் குணம் அநேகமாக மற்றவர்களை விட இவனிடம் அதிகமாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது. அந்தக் கிழவியை தூக்கிக்கொண்டு வர தானே போவதாக பிடிவாதம் பிடித்தான். ஏதாவது அவனை அனுப்பி இருந்தால் பெரிய போர் நடத்தி பிணத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்திருப்பான். ரெண்டுகுலத் தேவர்களின் முன் என் மரியாதையை பொடிக்காசுக்கும் மிச்சம் வைத்திருக்கமாட்டான். எனக்கே கத்தியைக் காண்பித்தவன் அல்லவா, அவன்!?

இரண்டாவது மகள் கூவி அழுது ஓடி வருவது கேட்டது. இந்தக் கிழவி தன் பிள்ளைகளில் விரும்பியது இவளைத்தான்….தனக்கும் அவள்தானே அதிகம் பிடிக்கும். எட்டுப் பிள்ளைகளில் என் படியாக்கம் என்றால் இவள்தான்! என் வார்த்தையை என்றும் தூக்கி எறிந்தவளல்ல. ஆணுக்கு நிகராக வயலில் வேலை செய்வாள். அவள் சத்தத்திற்கு ஆம்பிளைப் பிள்ளைகள் பயந்துகொண்டு அடுப்படியில் நுழைந்து கொள்வார்கள். அவள் ஆண்களைப்போல என் முன்னால் நின்று பேசுவாள். என்னையே மிரட்டுவாள்.

என் ஆண்பிள்ளைகளை விட பொட்டப் பிள்ளைகளுக்கே தைரியம் அதிகம். என் மூன்று பெண்கள் மூன்று புலிகள்…. இந்த ஆம்பளப்பசங்க எதற்கு கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாமல் நாய்களைப்போல அடித்துக் கொள்வார்கள். அந்த மூன்றாவது பையன் எனக்கே கத்தியைக் காண்பிக்கிறான்… இவள் குறுக்கே வராவிட்டால் அன்றே அவன் கதையை முடித்திருப்பேன். அன்று அவனைக் கொல்ல மனசு துடித்தது. தப்பித்துக் கொண்டான்….

“அப்பா….தாயே, தவிச்சிட்டு நிக்கரேங்களேப்பா” என்று தேவர் மார்பில் தலைவைத்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள், இரண்டாம் மகள் காமாட்சி. மகளை சமாதானப் படுத்தும் போது தேவருக்கு ஏனோ அம்மாவின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது; நெஞ்சுக்குள் ஈரமானது போல இருந்தது. அழுவதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சி “உள்ளே போம்மா” என்று மகளை அனுப்பினார். அவள் உள்ளே போனதும் அழுகையின் ராகம் உச்சத்திற்கு ஏறியது. வீடே அழுகையின் அலைமீது மிதக்கும் படகைப் போலானது.

அவள் அழுதுகொண்டே “கடைசிவரை எங்கப்பன் வீட்லே ஒரு வாய் சோறு திங்காம செத்துப் போயிட்டயே, அப்பத்தா …” என்ற போது தேவர் கதறி விக்கி தன் வாழ்நாளின் வலியையெல்லாம் ஒரேடியாக வெளியே எறிந்ததைப் போல அழத்தொடங்கினான் . தேவரின் இந்த அழுகைக்கு காத்திருந்தைப் போல அங்கிருந்த பலர் துன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டு அமைதியானார்கள். ஆனால் தேவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. எல்லாரையும் போல தானும் சாவிற்கு முன் அழுமூஞ்சி ஆனேனா? சே! அசிங்கமாக இருக்கிறது.

இருள் அடர்ந்து படர்ந்துகொண்டிருந்தது. தூக்கம் எல்லோருடைய கண்களையும் தழுவியது. தேவர் இருட்டில் தென்னந் தோப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இருட்டின் புரியாத இரகசியங்களைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல இருட்டைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குளிர் காற்றிற்கு தென்னங் கீற்றுக்கள் சலசலவென்று ஓசை எழுப்பியது. இருட்டின் அறிவே இல்லாத வௌவாலைப் போல தேவரின் மனது தென்னந் தோப்பிற்குள் நுழைந்தது. எதையோ ஆவேசத்துடன் தேடுவைதைப்போல இருந்தது.

சம்பந்தமற்ற கனவையா? சிந்தனைக்கும் கிடைக்காத நினைவையா? கண்ணுக்கு எட்டாத காட்சியையா? அவருக்கு அறிவு வந்ததிலிருந்து வாழ்க்கையை கண் முன்னே பரப்பிக்கொண்டு சரி –தவறு, இன்பம் – துன்பங்களை கணக்குப் போட முயற்சி செய்கிறாரா? மனது நிலை இழந்து விலங்காக மாறியது. கம்மென்று வீசத் தொடங்கிய மண்ணின் கடும் மணம் கோபத்தை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. அவர் மனது இடிக்கு ஆளாகிய தென்னை மரத்தைப் போல தகதகவென்று பற்றிக்கொண்டது. பந்தலைத் தாண்டி வெளியே வந்தார்.

தலையைத் தூக்கி மேலே பார்த்தார். நட்சத்திரங்கள் இல்லாத ஆகாயம் இருண்டிருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாத இந்தப் பாழாய்ப் போன மழை நாளை வந்தால் என்ன கதி? இந்தக் கிழவியின் இறுதிச் சடங்கு எப்படி நடக்கும்? எந்தத் தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்தால் போதும். வாழும் போது இம்சைப்படுத்தியவள் சாகும் போதும் நிம்மதியாக இருக்கவிடாமாட்டாளோ, இந்தக் கிழவி.

அய்யோ! என்ன இது! இங்கே வந்திருக்கிறேன்? இருட்டுக்கு கால் இருப்பது உண்மைதானோ! வீட்டைத் தாண்டி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டேன்! யாராவது என்னை தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?

நல்லதம்பி

நல்லதம்பி

கொட்டு ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காலையில் வரச்சொல்லுங்கள் என்றேன். இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டார்களா? என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார்கள்….தாயோளிகள். இன்னைக்கு ஒரு வழி பண்ணனும் இந்த தரித்திரம் பிடித்த நாய்களை…… எவ்வளவு தூரம் சொல்லியிருந்தேன் சாவு வீட்டுக்கு கோணங்கிகளை கூப்பிடாதீங்கடான்னு… எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கோணங்கி வேடிக்கை காட்டி சிரிக்க வைப்பான். உளறுவான். இறந்தவர்களைப் புகழ்ந்து தலையில் தூக்கி வைச்சு ஆடுவான்.

இந்த உலகில் இறந்தவர்கள்தான் சத்தியவான்கள், நீதிமான்கள் என்பதைப் போல. பீசனஹள்ளி டேம் பக்கம் யாரோ ஒரு கோணங்கி தமிழ் நாட்டில இருந்து நம்மைப் போல இங்க வந்து வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கானாம். அவனைத் தேடிக் கண்டு பிடுச்சுருக்காங்களே இந்த முட்டாப்பசங்க. வயல்ல வேலை பண்ணுங்கடான்னா ஆகாது; கோட்டைக்கும் – மைசூருக்கும் சினிமாப் பார்க்க ஓடுவானுங்க. எப்படிப் பட்ட வீட்டை நாசமாக்கிட்டாணுங்க. மாதாபுரத்து வயல விக்கணும், லட்சக்கணக்கா கடன் தலை மேல இருக்கு. ஆறு பிள்ளைங்க கல்யாணத்தைப் போலவே கடைசி ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தையும் ஜோராச் செய்யணும்.

பிள்ளைங்களைப் பெத்து வளத்தறது எவ்வளவு சிரமமுன்னு இந்தப் பசங்களுக்கு குடும்ப நடத்தறப்பத் தெரியும். என்னைப் போல எட்டுப் பிள்ளைங்களை வளக்கறது எந்தக் கொம்பனாலையும் முடியாது. அதுவும் இந்த ஒழுக்கங் கெட்ட ஆம்பளப் பசங்களை……. இவனுங்க கைக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்த என்னயை வீதிக்கு கொண்டு வந்துருவானுங்க. கூத்தும் கும்மாளமும் அடிக்க லட்சக்கணக்கில கடன வாங்கி, ஒருநாள் சொத்த வித்து குடிச்சே அழிஞ்சுபோவானுங்க. என்ன நடந்தாலும் சரி, இப்பவே சொத்தை அவனுங்க பொறுப்பில விடமாட்டேன். சொத்தைக் கையில கொடுத்த என்னை போட்ட துணியோட துரத்தி விட்டாலும் விடுவானுங்க…

வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தார், தேவர். தான் விரைவாக நடக்கிறேனா அல்லது அப்படி நினைக்கிறேனா? என்ன ஆனது எனக்கு? தலை சுற்றுவதைப்போல ஆனது.

அங்க யாரு?! யார்ரா அது? டேய்? நில்றா….

யாரது? தன் இரண்டாவது மகனா? இருக்கலாம்…வேலி மறைவில் கருப்பு மனிதனின் உருவமல்லவா அது? அவன் முகம் தெரியவே இல்லை. அவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறது…….பார்த்தே ஆகவேண்டும், “டேய், யார்ரா நீ? வெளிய வாடா!”

தலைக்கு மேல் இருந்த கரிய வானம் முழங்கியது, அது ஒரு பெரிய இடி. ஊரே நடுங்குவது போலான இடி… சில நொடிகள் நின்று மறுபடியும் ஆரம்பமான கொட்டுச் சத்தம் தேவரின் தேகத்தை முழுவதும் நடுங்கச் செய்தது. வீட்டுப் பக்கம் புறப்பட்டார்.

கொட்டுச் சத்தம் உறுமிச் சத்தமாகக் அவருக்குக் கேட்டது. தமிழ் நாட்டில் தான் விற்ற தன் பூர்வீக தோட்டத்துக்குள் இருக்கும் கருப்புச் சாமி உற்சவத்தில் அடிக்கும் உறுமிச் சத்தம் காதை அரைந்தது. இடி நிற்காமல் மூன்று நான்கு முறை நடுங்க வைத்தது.

வேலிக்குப் பின்னால் யாரும் இல்லைதானே! அதோ அங்கே, அதோ இங்கே! அது குதிரையா?! அந்த ஆள் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கிறானா? ஆம்! என்னை நோக்கித்தான் வருகிறான். அப்படித்தான் தெரிகிறது…கையில் வீச்சறுவா! தலையின் வலது பக்கம் அழகான கொண்டை! பட்டு அங்கவஸ்திரம், வாட்ட சாட்டாமான உடம்பு, கருப்பந்தான் அவன்! சந்தேகமே இல்லை…இந்த நேரத்தில் வேட்டைக்குப் போகும் கருப்பன் இங்கே எதற்கு வருகிறான்? ஆம்! எதற்கு இத்தனை ஆவேசம்? அவன் கண்கள் சுடும் நெருப்புக் கனல்களைப் போல இருக்கிறதே! குதிரை கணைக்கிறதே! வருகிறான், வருகிறான்…..

“டேய், வாடா…” அவன் சிங்கப்பல் தனியாகத் தெரிகிறது.

“என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறாய், எங்களைக் காக்கும் தெய்வமே?”

“வாடா…டேய் ..வாடா, பாக்கலாம்.”

“நான் என்ன தப்புச் செய்தேன், என் மீது இப்படி வெறுப்புக் காட்ட? ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் உனக்கும் உன் தங்கை பேச்சிக்கும் தவறாம பூசை செய்யறேன். அன்னைக்கு ஒரு பொழுது சாப்பிடாம உன் நினைவாவே இருக்கிறேன். வருசத்துக்கு ஒரு கெடா வெட்டறேன். தவறாம சாராயம், சுருட்டு எல்லாம் படையல் போடறேன்.

நீ சொல்றதைப் போல என்னைக்கும் தைரியம் இழக்கலே. என் மனசுக்கு சரின்னு தோனறதை செஞ்சுட்டு வறேன். சிரமமுன்னு வந்தவங்களுக்கு துணையா இருக்கேன். தினம் பத்துப் பாவப்பட்டவங்க என் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டுப் போறானுங்க. யாருக்கும் பயந்து எதற்கும் பின் வாங்கியதில்லை…. சொல்லு உன் கோபத்துக்கு ஆளாக நான் என்ன தப்புச் செஞ்சேன்? உன் வெள்ளைக் குதிரையும் சிவப்பாத் தெரியுதே? “.

“வாடா…டேய், வாடா..என் வீச்சறுவாவா நீயா ஒரு கை பாக்கலாம்!” கருப்பன் கத்தினான்.

“நீலி மலைச் சாத்தானே, ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி என்னயப் பலி வாங்க வந்தாயா? நான் அதென்ன தப்புச் செஞ்சேன், சொல்லு…சொல்லிட்டு…என் தலையைச் சீவு….

டேய், நீ யார்ரா என் தலையைச் சீவ? என்ன காப்பாத்தரேங்கறதுக்காக என்னை கொன்னு போடுவயா? எப்பவும் போல உடம்பு பூராம் சந்தனம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கற. மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நிக்கற….அதோ அங்க எங்க அம்மா செத்துக் கிடக்கறா. நீயும் சாகனுமா? ஓ! அதான் விஷயமா! நிஜந்தானே…என் அம்மாவையும் என் தங்கச்சியையும் அனாதைகளாக விட்டு வந்தேனல்லவா…அதுக்குத்தான உன் கோபம்..? ஆனால் அவங்க என்னென்ன செஞ்சாங்கன்னு தெரியும்தானே? அவங்க செய்ததை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டு நான் உன்னைப்போல வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமா?…உன் உயிரைவிட கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா உனக்கு முக்கியம் …என் அப்பன், தாத்தா, அவன் பாட்டன் எல்லோரும் அப்படித்தானே நடந்துகொண்டார்கள். நான் மட்டும் ஏன் வழி தவறினேன்? அதற்காக என் பசங்ககிட்ட எனக்கு பாடம் கற்பிக்கிறாயா?

கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை இந்த வீரச்சாமி தேவன் அந்தப் பொடிப்பசங்க முன்னாடி தோக்கமாட்டான். என் பெண் பிள்ளைகளை அனாதைகளாக்கிவிடுவார்கள் – சொத்தை அவங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்ய? அவர்களை புருசன்கள் துரத்திவிட்டால் நான் எப்படி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது? அப்படி நடக்க இந்த வீராச்சாமி விட்டுருவானா? ஒரு வேளை நான் தோற்றுவிட்டால்? தோற்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை….சாவுதான் என் தோல்வி….” உதட்டின் கீழிருந்து நடுக் கன்னம் வரைக்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த கிருதா மீசையை தன் வலது கையின் நான்கு விரல்களை மடக்கி அவர் அழுத்தி தடவிக்கொண்டார். “டேய், வாடா” என்பது இப்போது வீரத்தேவரின் வாய்ப்பானது.

“டுர்ரம் ட்ரும், டுர்ரம் டுர்ரம் ட்ரும்” என்ற உறுமிச் சத்தம் “டம் டமார்” என்ற இடியின் சத்தங்களின் ஆர்பாட்டம் குறைந்து குளிர்ந்த மழைத் துளிகள் வானத்தின் கருப்பு மேகங்களிருந்து உதிரத் தொடங்கின. தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பந்தலுக்குக் கீழே கூடினார்கள். தேவர் சுற்றியும் பார்த்தார். வலது பக்கம் குலத்தின் பெரியவரும் அவர் பங்காளியுமான இரத்தின சாமித் தேவர், இடது பக்கம் மற்றொரு பங்காளி, அங்கும் இங்கும் சுற்றியும் பங்காளிகள் அவர்கள் பிள்ளைகள்…பிறகு மற்ற உறவினர்கள், சம்பந்திகள்; உள்ளே பெண்களின் அழுகை நின்றிருந்தது. இடை இடையில் குழைந்தைகள் விளையாட்டு – மழை மெல்ல அதிகமானது. இடி மறுபடியும் இடித்தது. தேவர் காதுகளில் உறுமிச் சத்தம் நெஞ்சைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தது. குதிரையின் குளம்புச் சத்தம் கூவி அழைப்பதைப் போல தோன்றி உட்காரவே முடியவில்லை…நெஞ்சம் படபடத்தது.

எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் போனார், பங்காளியும் அவர் நண்பனும் ஆனா காளாச்சாமி பின்னால் வந்ததைப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டார். வேட்டியத் தூக்கி சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தார். மழை தூரிக்கொண்டிருந்தது. பளீர் என்று கண்களை அதிரவைக்கும் மின்னல் அவரை இருண்ட கறுப்பு உலகிற்கு தள்ளியதைப் போல உணர்ந்து நடுங்கினார். ஆனால் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் பாம்போ எதுவோ தெரிந்தது; கண்களை சிறிதாக்கி கூர்ந்து அந்தப் பக்கம் பார்த்தார்.

இருட்டில் மங்களாகத் தெரிந்தது பெரிய தவளை. நிக்கர் பாக்கெட்டிலிருந்து பீடி, வத்திப் பெட்டியை எடுத்து மழைத் துளி விழாதவாறு பற்ற வைத்துக் கொண்டார். வத்திக் குச்சி வெளிச்சத்தில் அந்தத் தவளையைப் பார்த்தார். அது வேகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் வயிறு புஸ்புஸ் என்று உள்ளும் வெளியும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகின் மேல் வெள்ளைப் புள்ளிகள் வெண்குஷ்டம் போலக் கண்டது, தன் மூன்றாவது மகனின் தேகம் இப்படித்தானே இருக்கிறது? யாருடன் படுத்திருந்தானோ! ஐந்து பேரும் பாழடித்து விட்டார்கள், இனி என்ன மிச்சம் இருக்கிறது? உடம்பை வளைத்து உழைக்கமாட்டார்கள். கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கற இந்த நாயிங்ககிட்ட சொத்தைக் கொடுத்தா கடைசிக் காலத்தில எனக்கு கஞ்சியும் கிடைக்காது; பாழாப்போன கிழவி, என்னையைச் சபிச்சு சபிச்சே கடைசியா என்ன ஜெயிச்சுட்டாளே! அவதான் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கணும்.

அந்தச் சக்களத்தி ரங்காத்தா பிள்ளைங்க மூலமா. ரங்காத்தாளுக்கும் அவ புருசனுக்கும் எங்க குடும்பத்து மேலே மொதல்ல இருந்தே வயித்தெறிச்சல். அவ பிள்ளைங்க தானே இந்த தரித்திரப் பசங்களுக்கு கூட்டாளிங்க…கள்ளு சாராயம், சண்டை- இரத்தம் இதெல்லாம் இவங்கள பாதிக்கக் கூடாதூன்னுதானே நான் பொள்ளாச்சியை விட்டு மைசூருக்கு வந்தது.

“அண்ணா, கொஞ்சம் போடறீங்களா, கொண்டாருட்டா? அந்தப்பக்கம் போ..வர்றேன்,” காளச்சாமி சொல்லி இருட்டில் கரைந்தான்.

***

இவ்வளவு ஆடம்பரமான தேர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளைகளின் பிடிவாதத்திற்குத் தோற்று தேவர் தூரத்தில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். தம்பட்டைச் சத்தத்திற்கும், அவ்வப்போது விழும் இடிச் சத்தத்திற்கும் அதிர்ந்து கண் மூடுவதும் திறப்பதுவுமாக இருந்தார்.

அடை மழை பூமி முழுவதையும் மிதக்கவைப்பது போல தோன்றியது. மனிதர்களை விட மிருகங்களும் பறவைகளும்தான் இந்த கன மழைக்கு நடுங்கும் என்று யோசித்து புளியமரத்தின் கீழே சிறகுகளை போர்த்தி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குருவிகளைப் பார்த்தார். அதில் ஒன்று நிற்கமுடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. எதற்காக இருக்கலாம் என்று கண்களைக் குறுக்கி அதன் வயிற்றை ஒருமுறை, கால்களை ஒருமுறை கவனித்தார். கூட்டை அடையமுடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் குருவி அநேகமாக சமீபத்தில்தான் குஞ்சுகளுக்கு காவு கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்றவாறே அவர் தம் கோழிகள் எங்கே போனது என்று தேடினார். போன பௌர்ணமிக்கு குஞ்சு பொறித்த கருப்பனக் கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காலுக்கு கீழே நிற்கவைத்துக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து மழைத் துளிகளிலிருந்து குஞ்சுகளைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தாலும், எங்கிருந்தோ ‘ஃபீ’ என்று கேட்ட கழுகின் இரைச்சல் தேவரின் காதுகளை ஈட்டிபோல குத்தியது. வானிலிருந்து மழை பொழியும் தருணம் கழுகு வேட்டைக்கு வருமா என்று அதிர்ச்சியுற்று வானை நோக்கினார். நின்ற படி விடாமல் மேகங்கள் வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தேவரை பயமுறுத்தி டமார் என்று ஓலமிட்டது. பார்க்கக் கழுகைப் போலத் தெரியும் அந்த மேகத்தை ஒரே அடியில் சிதறடிக்கட்டுமா, என்று நினைத்தபோது தன் துப்பாக்கியில் தோட்டா காலியாகியிருப்பது நினைவிற்கு வந்து அதிர்ந்து போனார்.

பல வருடங்களாக கழுகை விரும்பிய தேவர் அதை இப்போது கொல்லவேண்டும் என்று தீர்மானித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கழுகிற்கும் தேவருக்கும் இடையிலான கதை சுவாரசியமானது; ஒரு நாள் ஆகாயத்திலிருந்து சட்டென்று கீழே இறங்கி பேச்சி ஆத்தாளுக்கென்று வேண்டி விட்ட கோழியின் அழகான மூன்று குஞ்சுகளை பட்டென்று தூக்கிக்கொண்டு பரந்த கழுகின் பின்னால் தேவர் கைக்குக் கிடைத்ததை எரிந்துகொண்டே கரண்ட் ரூம்வரை ஓடியிருந்தார். மரங்களில் தாவி, கிணரை மூடி சிறகை அடித்துக் கொண்டே வெட்ட வெளியில் மறைந்த அது அவரை மிகவும் வருத்தியது. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்வை ஆகாயத்தின் மேலே இருந்தது. கோழிகள் குஞ்சு பொறித்த போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த குஞ்சுகளின் பின்னாலேயே திரிவார்.

தேவர் என்னும் ஆஜானுபாகுவான மனிதன் தன் உணவிற்குப் பின்னால் திரிவதைக் கண்டு பயந்தோ என்னமோ கழுகின் வருகை வரவர மாயமானது. தேவர் சலித்துப் போய் குஞ்சுகளின் பின்னால் திரிவதை நிறுத்தினார். ஆனால் பல நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தாக்கிய கழுகின் மேல் தேவருக்கு ஒரு கண். கழுகு எந்த நாள், எந்த நேரத்தில் குஞ்சுகளின் ருசி பார்க்கும் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். வர வர கழுகின் அதிக சக்திக்கு தோற்றுவிட்டார்.

அதன் பலமான றெக்கைகள், கத்தியைப்போல் கூர்மையான அலகு, மண்ணைத் தோண்டுவது போலான அதன் பேட்டரிக் கண்கள், கற்பாறையையும் கவ்விக்கொண்டு போகும் அதன் கால் விரல்கள்! அவர் கண்பார்வைக்கு சமீபமாக வரும் அந்த கழுகின் முகம் ஒவ்வொரு முறை அவர் தாத்தாவின் முகத்தை ஒத்திருப்பது போலத் தெரிவது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவ்வப்போது கழுகு அவர் வளாகத்தில் இறங்கி சில குஞ்சுகளை தழுவிக்கொண்டு கண் சிமிட்டுவதற்குள் நீல வானில் கலந்துவிடுவதைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவார்.

கழுகின் ஒவ்வொரு அசைவின் பொருள் அவருக்குத் தெரியும். றெக்கையை மெல்ல அடித்து காற்றில் மிதந்து பூமியைத் தொட இறங்கும் அதன் நோக்கத்தை அறிந்ததைப் போலவே கண்ணுக்கு எட்டாத வானத்தின் நெற்றியில் லீலாஜாலமாக பெருமையுடன் பறக்கும் சிறகின் நுனியும் அவருக்குத் தெரியும். மனிதர்களின் ஆழ்மனதின் வாசனையை நுகர்வதுபோலவே விலங்கு பறவைகளின் கூவல், நடையின் சுளிவை அறிந்துகொள்ளும் திறமைசாலியாக இருந்தார். எந்த இருட்டில் வேட்டைக்குப் போகவேண்டும், எந்த நேரத்தில் போகவேண்டும், நட்சத்திரங்கள் மின்னும் நேரத்தில் கிடைக்கும் விலங்குகள் எது போன்ற விவரங்களையும் கூட வரும் அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பார்.

வேட்டைக்குப் போகாத இரவுகளில் தூக்கம் வராத நேரங்களில் வெளியே கேட்கும் ஒவ்வொரு கூவல் சத்தத்திற்கும் உயிர் துடிக்க அவர் தாத்தாவின் கட்டிலில் புரளுவார். வீட்டாரின் குறட்டைச் சத்தத்தைக் அவ்வப்போது கேட்டு அவர்கள் தூக்கத்தின் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை கணிப்பார். தன் காம விளையாட்டை முடித்து அந்த உயிர்ப்பான இருட்டிற்கு சவால் விடுவதைப்போல அவரும் கண் திறந்து கூரையைப் பார்த்து தாத்தாவை நினைத்துக் கொள்ளும்போது அவருடைய பிரியமான கருப்பு நிறப் பூனை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நெல் மூட்டைகளின் மீது வழுக்கி சத்தமில்லாமல் நிலத்தில் காலைப் பதித்து வீட்டின் குறட்டைச் சத்தங்களில் நனைந்து பஞ்சுபோன்ற நடையில் காலடிகளை எண்ணிக்கொண்டு பிணங்களாக விழுந்திருக்கும் மூச்சுவிடும் மனிதர்களை முறைத்துப் பார்த்தபடி புற்றில் வழுக்கும் பாம்பைப் போல சமையலறைக்குள் நுழைந்து பாத்திரங்களில் இருக்கும் உணவை நக்கும் பாணியை படுத்துக்கொண்டே பார்த்து உதடு விரிய சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்.

மாட்டுக் கொட்டைகையில் காளைகளின் வாயசைவை கவனித்து இனி இரண்டாம் ஜாமம் ராக்கோழி பறவை கூவும், மேற்கு திசையில் நிலா பெரிதாகிக்கொண்டே கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்று சோர்வடைந்தது போலாகி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொள்வார். இருட்டின் ஒவ்வொரு கனத்தையும் அறிந்தவரான தேவர் இன்று மழைக்கு முன் மொட்டையாக நிற்கிறார். நெஞ்சில் வைத்திருந்த கழுகு இப்போது வானத்து மேலே ஏறி அவர் கண்களை குத்தியது.

பெரும் மௌனத்தைப் பிளந்த இரண்டாம் மகனின் பீறிட்ட ஒலி கேட்டு தேவர் அந்தப் பக்கம் போனார். தடுக்க வந்தவர்களை தூரமாகத் தள்ளி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அங்கே போனார்; பல் ஒன்று ஓவென்று உயிர் போவதுபோல கத்தி, அவருக்கு இருக்கும் பல்வலியை நினைவூட்டியது சுதாரித்துக் கொண்டு கால்களின் மேல் தன் உடம்பின் பாரத்தைப் போட்டு முன்னால் நடந்தார்.

ஆற்றின் மேல் நடப்பதுபோல தோன்றியது. மழைத் துளி அவரின் மொட்டைத் தலையின் மேல் பட்டென்று விழுந்தபோது அவருக்கு பெரும் கோபம் வந்தது. நெஞ்சுக்குள் உறுமி முழக்கமிட்டது. மகன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்: “எவ்வளவு சொன்னோம், வெள்ளிச் சொம்பைத்தான் தேருக்கு கட்டவேண்டும் என்று. எவர்சில்வர் சொம்பைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறீர்கள்….ஸ்டீல் சொம்பையாவது கட்டியிருக்கலாமே…ஏய், எழுந்திரிடா, வண்ணாப்பயலே, உனக்கு யாருடா இதக் கொடுத்தது? எங்க பாட்டி எப்படி எல்லாம் வாழந்தானு உனக்கென்னடா தெரியும்?! எங்க பாட்டன்-பாட்டி வெள்ளித் தட்டுல சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? அப்படிப்பட்டவ பொணத்த எப்படி எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும்னு தெரியாத கூறுகெட்ட மனுசங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க. போட, நான் சொன்னேன்னு வெள்ளிச் சொம்ப வாங்கிட்டுவந்து கட்டு. இல்லேன்னா ஸ்டீல் சொம்பையாவது வாங்கிட்டு வா போ…”

“டேய், உன் வேலைய நீ பாரு”, மகனை நோக்கி “ டேய், என்னடா ஆச்சு உனக்கு, யாருடா உன் தலையைக் கெடுத்தது” தேவர் செருமினார். மழை நிற்காமல் பொழிந்துகொண்டே இருந்தது. காற்று வீசத் தொடங்கியது. புளியமரம் காற்றுக்கு அசைந்தது. அதன் கீழே நின்றிருந்த மக்கள் தேவர் வந்ததும் தூரம் சரிந்தார்கள்.

அந்த தருணத்திருக்கு காத்திருந்ததைப் போல புளியமரம் வேகமாக நடுங்கியது. மழை இன்னும் அதிகமானது. எல்லோரும் பந்தலுக்குள் ஓடினார்கள். தேவரும் மற்றும் அவர் இரண்டாவது மகனும் மட்டும்தான் மழையில் நின்றார்கள். தம்பட்டை நின்று பெருமூச்சு விட்டது.

“பெத்த தாயிக்கு ஒருவேளை ஒழுங்கா சோறுபோடாமே துரத்திட்டு இப்ப சுடுகாட்டுக்குப் போற வேளையிலும் சரியா அனுப்பிவைக்காம இப்படி பிடிவாதாம இருக்கீங்களே…நீங்கள்ளாம் மனுசனா?”

“என்னடா பேசற நீ?” என்று பைத்தியம் பிடித்தவரைப் போல கைக்குக் கிடைத்ததைத் தூக்கி அவர் தன் மகனை அடிக்க தொடங்கினார். அவன் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புளியமரத்திலிருந்து திடீரெனக் கீழே குதித்த தேவரின் மூன்றாவது மகன் அவரின் தோல் மீது படார் என்று மரக் கட்டையால் அடித்தான். தேவர் மல்லாக்காக விழுந்தார். மழை தோ என்று பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. சிலர் அலறினார்கள். இரண்டாமாவன் தன் தம்பியை அடித்து கீழே தள்ளி “அப்பாவை ஏண்டா அடித்தாய்?” என்று கத்தினான்.

தேவர் சுத்தியும் பார்த்தார். தூரத்தில் அவர் தங்கை அவளுடைய மகளுடன் மூத்திரம் கழித்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இருவருக்கும் கண் தெரியாதலால் தங்கச்சியின் பேத்தி அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது. பெண்களுக்கு கண் தெரியாவிட்டால் எவ்வளவு சிரமம் என்று நினைத்தார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாவதை எப்படிச் சமாளிக்கிறார்களோ, இருவரும்!? தோள்பட்டை அதிகமாக வலித்தது. எழும் பலம் காலுக்கு இருந்தாலும் ஏனோ அவர் ஆகாயத்தை பார்த்தார்.

இரு பிள்ளைகளும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் இந்தப் பக்கம் வரவில்லை. தனக்கு ஒருமுறை கத்தியைக் காண்பித்த மூன்றாவது மகன் இன்று தன்னை கொலை செய்வது உறுதி என்று நினைத்தார். யாரோ தன் மூத்தவனையும், நான்காமாவனையும், சின்னவனையும் கூப்பிடுவது தேவர் காதில் விழுந்தது. கடைசிப் பையன் நாசவனுடன் எதையோ வாங்கிவர சிங்கமாரன ஹள்ளிக்கு போயிருகிக்கிறான்.

நாலாவது பையனை கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போய்க் கொண்டிருந்த மழைத் தண்ணீருக்கு வரப்பை திறந்துவிட அவர்தான் அனுப்பி இருக்கிறார். பெரியவன் உள்ளே இறுதிச் சடங்குகளிற்கான ஏற்பாடுகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லாப் பக்கமும் கண்களை சுழற்றினார். மருமகன்கள் சுவரின் மறைவில் நின்று திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது தெரிந்தது. தேவர் அந்தப் பக்கம் பார்த்தார். அவர் தங்கச்சி “டேய், ஜெயபிரகாசா, போடா, உங்கப்பன உன் தம்பிங்க அடிக்கராணுங்களாமா” என்று “அம்மா, உன் மகன என்ன கதிக்கு ஆளாக்கிட்டே என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவருக்காக நெஞ்சு அடித்துக் கொள்வது அவர் தங்கச்சி மட்டும்தான் என்று தோன்றி அவளைப் பற்றி பெருமையாக இருந்தது. திடீரென்று தண்ணீர் சுளியில் சிக்கிக்கொண்டாதைப்போல, யாரோ பூமியிலிருந்து இழுப்பதைப் போல தோன்றியது.

சட்டென்று எழ முயன்று முடியாமல் மல்லாக்காகப் படுத்தார். இப்போது பல் பயங்கரமான வலியைக் கொடுத்தது. மூளையை நெருடும் அந்தப் பல் தேவருக்கு புகழ் வாய்ந்த தமிழ் பழமொழி ஒன்றை நினைவூட்டியது. “கள்ளர் மறவர் கணத்தால் அகமுடையார் மெல்ல மெல்ல வெள்ளாரானார்” என்னும் பழமொழி அவர் கண்முன் வந்து ஒரு விநாடி அவரை ஆட்டிவைத்தது. அப்படி ஆட்டிவைத்தது அந்தப் பழமொழி அல்ல, அதன் ‘மெல்ல’ என்ற ஒரு வார்த்தை. அந்த வார்த்தைக்கான ‘மெல்ல, படிப்படியா, மெதுவாக’ என்னும் பொருள்களுக்கு மாறாக மற்றொரு அர்த்தத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. கடவாய்ப்பல் வலியால் சீறியது. “கடி, மெல், அரை’ என்ற மற்றொரு பொருளும் இருக்கும். அந்த மெல்ல’ என்ற வார்த்தை தேவரை உண்மையாலும் குலுக்கியது. பழமொழியே வேறுமாதிரி புரிந்தது.

வீரமான காட்டு இனம் ஒன்று நாகரீக சமுதாயத்தில் இணைந்து பணிவான விவசாய சமுதாயமாக உருவெடுத்தது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் கரு என்று நினைத்திருந்தவர் இப்போது அவர் கடவாய்ப்பல் வலியால் தோன்றிய மற்றொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார். வெளி சமுதாயத்தின் நீதி களுக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுக்கே உறிய கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கள் கூட்டத்தை இந்த சமுதாயம் சோற்றுப் பருக்கைகளை மெல்வது போல ‘மென்று’ வெள்ளாளனக ஆக்கியாதோ? என்ற புதிய கேள்வி அவருக்குத் தோன்றியது.

வெள்ளாளராகா ஆனதால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டோமா? இந்த சமுதாயத்தின் நீதிப்படி தங்களின் வாழக்கையை அமைத்துக் கொண்டதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணமா? தாய், தங்கையை கவனிக்க மறுக்கும் பிடிவாதமான மனது தனக்கு எப்படி வந்தது? தன் பாட்டன், முப்பாட்டன் வழியில் நடந்திருந்தால் வாழ்க்கை சரியாக அமைந்திருக்குமோ? விடைகள் கிடைக்காத கேள்விகள் பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த மழையில் தேவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் புலியைப்போல பாயும் தன் மனது இப்போது மழைக்கு பயந்த பூனையைப்போல சோர்ந்துவிட்டதா?

கிர்ரென்று தலைக்கு ஏறும் ரோசம் இப்போது ஏன் பொங்கி எழவில்லை என்பது தேவருக்குப் புரியவில்லை. மனதைப் போலவே தேகமும் நீரின் ஆழத்தில் இறங்கி எழமுடியாமல் பாரமானது. தன்னில் இருப்பதை எல்லாம் ஆகாயம் பூமியின் மேல் பொழிவதைப் போல, தன் நெஞ்சுக் கூட்டில் மழைத் தண்ணீர் நுழைவது போலத் தோன்றி தேவர் மூச்சை வேகமாக இழுத்தார். அவர் இரண்டாவது மகனைப் பார்த்தபடி “மருமகனே, வந்து காப்பாற்றுங்கள், என்னை இவர்கள் கொன்றுவிடுவார்கள்”, என்று அவர் பலத்தை எல்லாம் கூட்டிக் கதறினார். கந்தவேலனின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தன் தம்பியுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டாம் மகன் கந்தவேலன் சட்டென்று திரும்பினான்.

மூன்றாமாவன் சொன்னான்: “பாத்தயா, இவனுக்கு வக்காலத்து வாங்காதேன்னு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சொன்னது சரிதானே?”

“வாடா, இன்னைக்கு நடக்கறது நடக்கட்டும்…நான் கால பிடிச்சுக்கறேன், நீ செய்யணுமுன்னு நினைச்சத செய்” என்றவன் தேவரின் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இறுகப் பிடிதுக்கொண்டான். தேவர் எழ எவ்வளவு முயன்றாலும் முடியவில்லை. கால்களை இறுகப் பிடித்திருக்கிறான் இரண்டாமாவன், கைகளுக்கு பலம் போதவில்லை. மூன்றாமாவன் “ஏய்..” என்றுகொண்டே தேவரின் கைகளை தனது கால்களால் மிதித்துக்கொண்டே அவர் நெஞ்சின் மீது ஏறி உட்கார்ந்தான். தன் வெள்ளைச் சட்டையை தூக்கி பெல்டில் சொறுகியிருந்த கத்தியை சர்ரென்று எடுத்து தேவர் கழுத்தை ரப்பென்று அறுத்தான்.

இரத்தம் பீய்ச்சி அடித்தது. தேவரின் முதல் மகன் ஓடிவந்து மூன்றாமாவனை எட்டி உதைத்தான். கூட்டம் ஓ என்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தது. தேவர் மனைவி, பெண் பிள்ளைகள் இரண்டாமாவனை அடித்து நொறுக்கினார்கள். நான்காமாவன் ஓடிவந்து இரண்டாமாவனை கருவேலா மரத்தின் கூர்மையான கட்டையால் ரப்பென்று சாத்தினான். இரண்டாமாவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் புஸ்ஸென்று வெளியே பாய்ந்தது.

மூன்றாமாவன் முதலாமவனின் வயிற்றைக் கிழித்து ஜொம்பனஹள்ளிப் பக்கம் ஓடினான். நான்காமாவன் அவனை துரத்திக் கொண்டு போனான். அவன் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அது சம நிலம். முன்பு அது பெரிய புல் புதராக இருந்தது. அங்கேதான் மகாராஜாவின் குதிரைகள் வந்து மேயுமாம். மைசூர் பகுதியிலேயே அதிகம் புல் வளரும் இடம் அதுவாகத்தான் இருந்ததாம். அப்படிப் பட்ட வரலாறு உடைய நிலத்தை மிதித்துக் கொண்டு அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். தான் மிதித்துக் கொண்டிருப்பது மழைத் தண்ணீரையா இல்லை ஓடும் இரத்த வெள்ளத்தையா? என்று கலவரமடைந்து அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

தன் அப்பா இந்நேரம் இறந்திருப்பார், உயிருடன் இருந்தாலும் இருக்கலாம்! தலையைத் வெட்டியிருந்தாலும் எழுந்து அதை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாலும் நிற்பவன்! ஏ, முடியாது. இன்று அவன் கண்களில் தைரியம் தெரியவில்லை, தோற்று சோர்ந்ததுபோல இருந்தது.. உயிர் பிழைக்க சாத்தியமில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்கு யாராவது தூக்கிக்கொண்டு போனாலும் பிழைக்கமாட்டான்.

ஏனென்றால் ஆஸ்பத்திரி இருப்பது இங்கிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்..அப்பாடி…ஜெயித்தேன், ஜெயித்தேன், என்னை மிதித்தவனை, துன்புறுத்தியவனை கழுத்தை அறுத்து எதற்கும் அஞ்சாதவன் நான் என்று இந்த உலகிற்கு காட்டிவிட்டேன்….எவ்வளவு முயற்சிகளின் தோல்வி இன்று வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது….பள்ளி, மருத்துவமனைகள் இல்லாத இந்தக் காட்டான் ஊரில் எங்களைக் கொண்டுவந்து போட்டு எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்தான்…சூரியன் உதிப்பதிலிருந்து மூழ்கும்வரை கழுதையைப் போல உழைக்கவேண்டும்…செலவிற்கு கொடுப்பதோ நூறோ இருநூறோ…ஆனால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு!? உழைத்தது எல்லாம் அவர்களுக்கு…கேட்கக் கூடாது.

ஒரு வார்த்தை எதிர்த்துப் பேச முடியாது….எவ்வளவு நாள்தான் இதைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது…எதிர்த்துப் பேசினால் அடி, உதை. வாரங்கள் கடந்தாலும் எழமுடியாதபடி வலி! இதற்கெல்லாம் பதிலாக அன்று குத்தியது என் அவசர முயற்சி…ஆனால் இன்று…எனக்குத் தெரியும், அவன் இன்று எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்று ..ஹ..ஹ..ஹ…..

ஆகாயத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தான் .

மழை ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தொலைவில் ஓநாய், யானை, நரிகள் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. காலம் நத்தையைப் போல ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து முதுகின் மேல் மழைக் குன்றை தூக்கிக்கொண்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

நீல ஆகாயத்தின் கழுகு மேகங்களுக்குள் அந்த மனிதனின் உருவம் கலந்துகொண்டிருந்தது.

வீராச் சாமி தேவர் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டுக்கொட்டிருந்தார். தொண்டையைக் கீறிக்கொண்டு பல்வலி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.

***

நிகனார் பார்ரா கவிதைகள் (Nicanor Parra) / ஆங்கிலம் : மில்லர் வில்லியம்ஸ் (Miller Williams) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நிகனார் பர்ரா

நிகனார் பர்ரா

இறுதித் தெரிவிப்பு

.நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும்,

நமக்கு மூன்று விருப்பேற்பு மட்டுமே;

நேற்று ,இன்று மற்றும் நாளை.

மூன்று கூட இல்லை

தத்துவாதி சொல்வது போல

நேற்று என்பது நேற்றுதான்

அது நினைவில் மட்டுமே நமக்குச் சொந்தமானது:

ரோஜா ஏற்கெனவே பறிக்கப்பட்டுவிட்டதால்

எந்த இதழ்களும் உருவாகமுடியாது.

விளையாடக் கூடிய சீட்டுக்கள்

இரண்டு மட்டும்தான்

நிகழ்காலமும் எதிர்காலமும்.

இரண்டு கூட இல்லை

கடந்தகாலத்தின் விளிம்பு நிகழ்காலம்

என்பது தவிர அது இருப்பில்லில்லை

இளமையைப் போல அது நுகரப்பட்டு விட்டது.

இறுதியில் நாம் நாளையோடுதான் விடப்பட்டிருக்கிறோம்

நான் என் கோப்பையை உயர்த்துகிறேன்.

வராமலே போகும் அந்த நாளுக்காக

ஆனால் அது மட்டும்தான் நீக்கத்திற்குரியதாக நம்மிடம் .

இளம்கவிஞர்கள்

உங்களால் எப்படி முடியுமோ

என்ன நடை விருப்பமோ அப்படி எழுதுங்கள்.

அந்த ஒரே ஒரு பாதைதான் சரி

என்று நம்பிக் கொண்டேயிருப்பதால்

பாலத்திற்கடியில் அதிக குருதியோடிக் கொண்டிருக்கிறது

கவிதையில் எல்லாவற்றிற்கும் அனுமதியுண்டு

என்றாலும் இந்த ஒரு கட்டுப்பாடு மட்டும்

நீங்கள் வெற்றுத்தாளை மேம்படுத்த வேண்டும்.

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்

நான் போவதற்கு முன்பாக

எனக்கென்று கடைசி ஆசை ஒன்றிருக்க வேண்டும்

பெருந்தன்மையான வாசகர்

இந்தப் புத்தகத்தை எரித்துவிட்டார்.

இது நான் சொல்லவிரும்பியதேயல்ல.

அது இரத்தத்தில் எழுதப்பட்டபோதிலும்

அது நான் சொல்லவிரும்பியதல்ல.

வேறெவரும் என்னைவிட சோகமாக முடியாது

என் நிழலாலேயே நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்;

என் வார்த்தைகள் என்னைப் பழிகொண்டன.

வாசகனே என்னை மன்னித்துவிடு, வாசகனே

நான் அன்பான தழுவலோடு உன்னைப் பிரிய முடியாவிட்டால்

வலுக்கட்டாயமான சோகப் புன்னகையோடு உன்னைப் பிரிகிறேன்

அதுதான் நான் போலும்.

ஆனால் என் கடைசி வார்த்தையைக் கேள்.

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப்பெறுகிறேன்

உலகின் மீதான மிகப்பெரிய கசப்புணர்வோடு

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்.

—-

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 10 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இந் நவீன உலகில் அனைத்துமே இலகுவானதாக இருக்கிறது. தொலைவிலிருப்பவர்களுடனான தொடர்பாடலும் அவ்வாறுதான். சமுத்திரங்கள் கடந்து வெகு தொலைவில் வசித்துவரும் ஒருவருடன் ஏன் விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவருடன் கூட கணப் பொழுதில் தொடர்பினை ஏற்படுத்தி உரையாடிவிட முடிகிறது.

இந்த அதிவேகமான சூழலுக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போனதாகவே நவீன தலைமுறை உருவாகி வருகிறது.

ஆனாலும், இந்த வேகத்தை எட்டும் முன்பாக, தகவல் தொடர்பாடலில் நாம் கடந்து வந்திருக்கும் பயணத்தை எவராலுமே மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாது. அத் தகவல்களை எம்மிடம், எமது மூதாதையர்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்ததைப் போல, நாம் அவற்றை நமக்குப் பிறகான நவீன தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது எமது கடமையாகிறது.

ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறது. தொலைவில் இருக்கும் ஒருவருடன் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள கடிதப் போக்குவரத்து பரவலாக இருந்த காலம் அது. தபாலக ஊழியர் கடிதங்களோடு, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்து அழைக்கக் காத்திருந்த காலம், தமது அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து கடிதங்களை எடுத்து வந்து தரும் அவர் ஒரு தேவதூதனாகவே மக்களுக்குத் தோன்றினார். அவரது வரவுக்காகப் பலரும் வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அக் காலத்தில் அனைத்து விடயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டு அனுப்பப்படும் கடிதங்களே பேருதவியாக இருந்திருக்கின்றன. அக் கையெழுத்துக்கள் அன்பையும், பிரிவின் வேதனையையும், வாழ்த்துக்களையும், கோபங்களையும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன. இக் கால மின்னஞ்சல்களிலோ, குறுந்தகவல்களிலோ அவற்றைக் காண முடியாது என்பது கவலை தரத் தக்க உண்மை.

வெவ்வேறு நாடுகளுக்கிடையேயும், பிரதேசங்களுக்கிடையேயும் கடிதங்கள் மூலம் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவென்றே அன்று பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு பிரிவினர் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவற்ற நேசத்தோடு, தமது நிலத்தின் அற்புதத் தகவல்களையும், தமது நாட்டு முத்திரைகளையும், புகைப்படங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதத்திற்கொரு தடவையாவது உறவினருக்குக் கடிதமனுப்பி எல்லோரையும் நலம் விசாரித்துக் கொள்ளுமொரு வழமை இருந்திருக்கிறது. தொலைதூரநாடுகளுக்கு உழைத்து வரச் சென்றிருந்தவர்கள் கடிதங்களிலேயே தம் உறவுகளைக் கண்டார்கள். நேரத்தை அவர்களுக்கென ஒதுக்கி, கையெழுத்தில் எழுதப்படும் அக் கடிதங்கள் உறவின் வலிமையைக் கூட்டின. ஆனால் சகல வசதிகளும் நம் காலடியிலேயே வந்திருக்கும் இன்று?

இந்த ஆதங்கத்தையே ஒரு கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ. மின்னஞ்சல்களும், தொலைபேசிக் குறுந்தகவல்களும் நிறைந்து வழியும் இக் காலத்தில், தனது இளம்பராயத்தில் வழமையிலிருந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களை மீண்டும் காணும் ஆசையில் அவர் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

அனைத்து உறவினர் நண்பர்களுக்கும்

உறவினர்களே, மனம் கவர்ந்தவர்களே

எனதன்பின் நண்பர்களே…..

புரட்டிப் பாருங்கள் உங்களது

கடந்தகால நாட்குறிப்பொன்றில் அல்லது

எங்காவது எழுதப்பட்டதொன்றிருக்கும்

என்பதில் சந்தேகமில்லை

உங்களுக்கென்றொரு பாசத்துக்குரிய நேச மடல்.

இப்பொழுதினி…..

கொப்பித் தாளொன்றைக் கிழித்து

எழுதுங்கள்,

அன்பான வாக்கியங்கள் ஓரிரண்டு.

அல்லது திட்டுக்கள் ஓரிரண்டு.

எழுதி முடித்து உறையிலிட்டு முகவரியெழுதி…

தபாலிலனுப்புங்கள் எனது பெயருக்கு.

அவையெதுவும் இயலாதிருப்பின்,

இன்னுமிருக்கின்றன தபாலட்டைகள்….

தபாலகங்களில்.

மன்னிக்கவும் அன்பர்களே இவையெல்லாவற்றுக்கும்,

எதற்காக இவையெனில்….

துண்டுத் தாளொன்றில் எழுதப்படும்,

எழுத்துக்களிணைந்து உருவாகும் சொற்களை,

சொற்களிணைந்து உருவாகும் வாக்கியங்களை,

நானின்னும் நேசிக்கிறேன்.

மனதோடு நெருக்கமான…..

அவ்வெழுத்துக்களுக்கும், சொற்களுக்கும்

உயிரிருக்கிறதென எண்ணுகிறேன் நான்.

***

பிரத்தியேகமாக நமக்கென மாத்திரமே கையெழுத்தில் எழுதி அனுப்பப்படும் கடிதங்களை வாசிக்கும் ஆவல் உள்ளுக்குள் நம் அனைவருக்குமே இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வழமைதான் நாளுக்கு நாள் அருகிக் கொண்டே வருகிறது. டீ.திலக பியதாஸவின் கவிதையில் புலப்படும் ஆதங்கம், நம் அனைவருக்குமானதுதான்.

mrishanshareef@gmail.com

செஸ்லா மிலாஷ் கவிதைகள் ( போலந்து மொழி கவிதைகள் ) : Czeslaw Milosz ஆங்கிலம் : ராபர்ட் ஹாஸ் ,ராபர்ட் பின்ஸ்கி Robert Hass and Robert Pinsky. / தமிழ் : தி.இரா.மீனா

Czeslaw Milosz

Czeslaw Milosz

செஸ்லா மிலாஷ் [ Czeslaw Milosz 1911–2004 ] 1980 ல் போலந்து மொழி யில் இலக்கியத்திற்கான் நோபெல் பரிசு பெற்றவர்.கவிதை, நாவல்கள், கட்டுரைகள்,மொழிபெயர்ப்பு என்று பலதுறை பங்களிப்பாளர்.

எதிர்பார்ப்பு

நீ நம்பும் பொழுதில் நம்பிக்கை உன்னிடமிருக்கிறது

பூமி என்பது ஒரு கனவில்லை ஆனால் வாழும் சதை

அந்தக் காட்சி , தொடுவுணர்வு, பொய்யின்மை

அங்கு நீ பார்த்த எல்லாமும்

கதவிலிருந்து பார்க்கும் தோட்டம் போன்றது.

நீ நுழையமுடியாது.ஆனாலது அங்கிருக்கிறதென்று உனக்குத் தெரியும்

மிகத் தெளிவாகவும் தீட்சண்யமாகவும் பார்க்கமுடியும்

ஒரு புதிய வித்தியாசமான மலரையும் பெயரில்லாத நட்சத்திரத்தையும்

அந்தத் தோட்டத்தில் நாம் கண்டுபிடிக்கலாம்.

நம் கண்களை நாம் நம்பக் கூடாதென்று சிலர் சொல்வார்கள்,

அங்கு ஒன்றுமில்லை,இருப்பதாகத் தெரிகிறது,.

அவர்கள்தான் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாதவர்கள்.

நாம் திரும்பும் கணத்தில் நம் பின்னாலிருக்கிற

உலகத்தை திருடர்கள் பறித்துக் கொண்டது போல அவர்கள் நினைக்கின்றனர்

நம்பிக்கை

உனக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கை என்பது

நீ பனித்துளியை அல்லது மிதக்கும் இலையைப் பார்ப்பதானது.

அவை அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதால் அப்படியிருக்கின்றன.

நீ கண்களை மூடிக் கொண்டு கனவு கண்டாலும்

உலகம் எப்போதும் தானிருப்பது போலவேயிருக்கும்

இலை ஆற்றுநீரால் சுமந்து செல்லப்படும்.

உன்காலைக் கூரானகல்லால் நீ காயப்படுத்திக் கொள்ளும்போதும்

கல்லிருப்பது நம்பாதங்களைக் காயப்படுத்தத்தான் என்பது உனக்குத் தெரியும்.

மரத்தால் உருவான நீண்ட நிழலைப் பார்

நாமும் மரங்களும் பூமியில் நிழலை வீசுகிறோம்

எதற்கு நிழலில்லையோ அதற்கு வாழ்வதற்கான வலிமையில்லை.

எதிர்கொள்ளல்

வைகறையில் பனியுறைந்த வயல்களினூடே

வண்டியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு சிவப்பு இறக்கை இருளிலிருந்து எழுந்த்து.

திடீரென ஒரு முயல் சாலையின் குறுக்கில் ஓடியது

எங்களில் ஒருவர் தன் கையால் சைகை காட்டினார்.

அது பல காலத்திற்கு முன்பு. இன்று இருவரும் உயிருடனில்லை

முயலுமில்லை, சைகை காட்டியவருமில்லை.

அன்பே, அவர்கள் எங்கே, அவர்கள் எங்கே போகின்றனர்

கையின் சைகை அசைவின் கீற்று, கூழாங்கல்லின் சலசலப்பு

நான் துக்கத்தால் கேட்கவில்லை ஆச்சர்யத்தில் கேட்கிறேன்.

மேலும் ஒரு முரண்பாடு

ஆறுகள் பாய்ந்தகொண்டிருக்கிற ,புற்கள் தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்க்கிற

வெள்ளை மேகங்களின் கீழேயுள்ள ஒரு வீட்டின் விருந்தாளி நான்.

இங்கே பூமியில் நான் செய்ய வேண்டியதை நிறைவேற்றினேனா?

எனக்குத் தெரியாமலேயே நான் அழைக்கப்பட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்

அடுத்த முறை விரைவிலேயே நான் ஞானத்தைத் தேடுவேன்

நான் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று நடிக்கமாட்டேன்

அதிலிருந்து கேடும் துயரமும்தான் வரும்.

துறக்கும்போது கீழ்ப்படிதலின் விதியை நான் தேர்ந்தெடுப்பேன்

என் பொறாமைக்கண்ணையும் கெட்டநாவையும் ஒடுக்குவேன்

கீழே மின்னும் நகரங்களை அல்லது ஓடை ,

ஒரு பாலம் மற்றும் பழைய தேவதாருக்களைக் காணும் நோக்கத்தோடு

துறவுக் கன்னியர்மாடத்தின் ஒருகுடியிருப்பாளர் வானில் பறக்கிறார்

என்னால் ஒரு பணியில்தான் செயல்பட முடியும்.

எனினும் அதுவும் நிறைவேற்ற முடியாதது.

மறந்துவிடு

மற்றவர்களுக்கு நீ தந்த

துன்பங்களை மறந்துவிடு.

மற்றவர்கள் உனக்குச் செய்த

துன்பங்களை மறந்து விடு.

தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும்,

வசந்தம் பிரகாசித்து முடியும்

நீ மறந்த பூமியிலேயே நடந்து கொண்டிருப்பாய்.

சில சமயங்களில் தொலைவில் நீ ஒரு பல்லவியைக் கேட்கலாம்

யார் பாடுகிறார்கள் அதன் பொருளென்ன என்று நீ கேட்கலாம்

குழந்தை போலான சூரியனின் இளம்சூடு வளர்கிறது.

பேரனும் கொள்ளுப் பேரனும் பிறக்கின்றனர்

கரங்களால் நீ மீண்டும் வழிநடத்தப்படுகிறாய்.

ஆறுகளின் பெயர்கள் உன் நினைவில் தங்கியிருக்கும்

எத்தனை முடிவற்றவையாய் அந்த ஆறுகள் தெரிகின்றன!

உன் நிலங்கள் தரிசாகக் கிடக்கின்றன.

நகரத்தின் கோபுரம் முன்னிருந்ததைப் போலில்லை

நீ தொடக்க நிலையில் ஊமையாக நிற்கிறாய்.

என்னுடையதல்ல

அவர்களின் உலகம் என்னுடையது என்று நான் வாழ்க்கை முழுவதும்

நடித்தால் அந்த நடிப்பு அவமானகரமானது

ஆனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்?ஒரு வேளை நான் திடீரென அலறி

குறிசொல்லத் தொடங்கி விட்டால்.யாரும் என்னைக் கேட்க மாட்டார்கள்.

அவர்களின் திரைகளும் மைக்ரோபோன்களும் அதற்கானவையல்ல.

என்னைப் போன்ற மற்றவர்கள் வீதிகளில் அலைந்து

தனக்குள்ளாகவே பேசுவார்கள்.பூங்காக்களின் பெஞ்சுகளில்.

அல்லது சந்துகளின் நடைபாதைமேல் தூங்குவார்கள்.

எல்லா ஏழைகளையும் அடைப்பதற்கு

போதுமான சிறைகளில்லை.நான் சிரித்து அமைதியாகிறேன்.

அவர்களால் என்னைப் பிடிக்க முடியாது

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோடு விருந்து—நான் அதை நன்றாகச் செய்கிறேன்.

பொருள்

நான் இறக்கும்போது, உலகின் உள்பூச்சைப் பார்ப்பேன்.

மற்றொரு புறத்தில் பறவைகள்,மலைகள்,சூரியாஸ்தமனத்திற்கப்பால்

உண்மையான பொருள் குறிவிலக்கிற்காகத் தயாராக இருக்கும்

எது சேர்க்க முடியாமலிருந்ததோ அது சேர்க்கப்படும்

எது புரிந்து கொள்ளமுடியாத்தாக இருந்ததோ அது புரியும்

-இந்த உலகிற்கு உள்பூச்சே இல்லையெனில்?

மரத்தின் கிளையிலிருக்கும் பறவை அடையாளமில்லையெனில்,

ஆனால் கிளையின் மேல் பறவையெனில்?இரவும் பகலும்

ஒன்றையொன்று தொடர்வதில் பொருளில்லையோ?பொருளில்லையெனில்?

இந்த பூமியின் மேல் பூமியைத் தவிர எதுவுமில்லையெனில்?

-அப்படி இருந்தாலும் அது தொடரும்

உதடுகளிலிருந்து பிறந்த வார்த்தை அழியும்

விண்மீன்களினூடே சுழலும் அண்டங்களுக்கிடையே

சலிப்பின்றி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் தூதுவர்

அழைத்தும், எதிர்த்தும் ,கதறியும்.

மிகச் சிறிய அளவில்

நான் மிகச் சிறிய அளவு சொன்னேன்

நாட்கள் குறுகின

குறுகிய நாட்கள்

குறுகிய இரவுகள்

குறுகிய ஆண்டுகள்.

நான் மிகச் சிறியஅளவு சொன்னேன்

நான் அவற்றைப் பின்பற்ற முடியவில்லை.

மகிழ்ச்சியில்

கசப்பில்

ஆசையின் தீவிரத்தில்

நம்பிக்கையில்

என் இதயம் களைப்புற்றது.

திமிங்கலத்தின் தாடைகள்

என்னைக் நெருக்குகின்றன.

பாலைவனத் தீவுகளின் கரையில்

நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடக்கிறேன்.

உலகின் வெள்ளை திமிங்கிலம்

என்னைத் தன் குழிக்குள் இழுக்கிறது.

எனக்கு இப்போது தெரியவில்லை

அதற்குள் இருந்த எல்லாமும் உண்மையென்று.

———————————

மச்சம் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / .ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

“சௌத்ரி… ஓ சௌத்ரி… கொஞ்சம் நான் சொல்றதைக் கேளேன்”

சௌத்ரி அமைதியாக இருந்தார்.

“உஷ்… உஷ்”…

“எதுக்கு இப்படி சில்வண்டு மாதிரி தொந்தரவு பண்ணிக்கிட்டே இருக்கே?”

“எனக்கு ரொம்ப களைப்பா இருக்கு”

“மரியாதையா சும்மா உட்காரு. இல்லேன்னா…”

“இனிமேலும் என்னால உட்கார முடியாது. இங்கே பாரு. உக்காந்து உக்காந்து முதுகெல்லாம் பலகை மாதிரி ஆகிப்போச்சு. ஹே ராம்”¬¬

“ச்சு… ச்சு…

“எனக்கு அப்படியே வலியில் உடம்பெல்லாம் நடுங்குது ”

சௌத்ரி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அவருக்கு அவளுடைய செய்கைகள் கோபத்தை வரவழைத்தன

“இங்கே… தோ… இங்கேதான் பாரு . இங்கே பின்பக்கமா எறும்பு வேற கடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு”

“இதோ பாரு ராணி. வரைய ஆரம்பிச்சு பத்து நிமிஷம் கூட இன்னும் ஆகலை. அதுக்குள்ளே இப்படி நீ நெளிய ஆரம்பிச்சா எப்படி?

” “ஐயே… என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செய்திருக்காங்க?”

ராணி தன்னுடைய தடித்த உதடுகளைப் பிதுக்கியவாறு வெண்பளிங்கு முக்காலியில் இருந்து கீழே நழுவினாள்.

“சனியனே, அசையாமல் உட்காரு. சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்ல. தேவடியா”.

சௌத்ரி வண்ணக் கலவைப் பலகையை ஸ்டூலின் மீது எறிந்து விட்டு, கோபத்துடன் அவளுடைய தோளைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினார்.

அவள் சௌத்ரியின் கோபத்தை புரிந்து கொண்டு , உடனே தன் முகபாவனையை மாற்றிக் கொண்டு காதலுடன் அவரை நோக்கியவாறு

“அது சரி. ஒண்ணு பண்ணலாம். கொஞ்சம் பக்கத்துலே வா”… என்றவாறு தரையில் மல்லாக்கப் படுத்தாள்.

அவள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு ,அவளையே எரித்து விடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் சௌத்ரி . அவருக்கு கோபம் மூளைக்குள் ஏறி , கண்கள் சிவந்து உதடுகள் துடித்தன. அவளுடைய கன்னத்தில் பளார் பளாரென நான்கு அறைகள் விட்டால் என்ன என்றும் நினைத்தார்அவருக்கு அவளது குணம் மிக நன்றாக தெரியும் .

இவர் கோபத்தில் அவளை அறைந்து விட்டால் அதுதான் சாக்கு என்று . அவள் வேண்டுமென்றே கூப்பாடு போட்டு ஊரைக் கூட்டி விடுவாள். பின் இத்தனை பிரயாசைப்பட்டு வரைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஓவியம் அறைகுறையாக நின்றுவிடும்.. ஆத்திரத்தில் நிதானம் தவறி தன் வேலையை கெடுத்துக் கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை

அவர் தன்னை நிதானப் படுத்திக் கொண்டு , அவளிடம் அமைதியாக பேசத் துவங்கினார்
“இதோ பாரு. கொஞ்சநேரம் இப்படி அசையாமல் உட்கார்ந்துக்கோ. எல்லாம் பிறகு பார்த்துக்கலாம்” என்று சமாதானப்படுத்தும் தொனியில் சொன்னார்.
“ரொம்பக் களைப்பா இருக்கு” என்று அவள் தரையில் உருண்டாள்.

வேண்டுமென்றே அவள் செய்யும் செய்கை மீண்டும் அவரை உசுப்பேற்றியது

“களைப்பா இருக்கா? தெருத்தெருவா நாள் முழுக்க ஊரெல்லாம் அலைஞ்சு சாணி பொறுக்கிக்கிட்டு இருந்தியே. அப்போ உனக்குக் களைப்பா இல்லையா? நாயே..”

சௌத்ரி தன்னை அடக்க இயலாமல் அவளிடம் கத்தினார்.

“யாரு சாணி பொறுக்கினா? சரியான அல்பம்யா நீ. என்னமோ சண்டைக்கோழி மாதிரியும் வேண்டாத மாமியார் மாதிரியும் என்னோட சண்டைக்கு நிக்கிறே”

என்று அவள் சிடுசிடுத்தாள். சௌத்ரிக்குப் புரிந்து விட்டது. அவள் வேண்டும் என்றே தன்னுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறாள் . இன்றும் எதுவும் வரைய இயலாமல் நாள் வீணாகத்தான் கழியப்போகிறது.
“சரி. இந்த கடிகாரத்தைப் பாரு. அரைமணி நேரம் அமைதியா இரு”

“அதெல்லாம் முடியாது. வெறும் ஆறே நிமிஷம்தான். அவள் மீண்டும் முக்காலியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டே முனகினாள். விஷயம் என்னவென்றால் அவளுக்கு ஆறு அல்லது ஏழுக்கு மேல் எண்ணிக்கை தெரியாது. வெறும் ஆறு நிமிஷம்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாள்.

அவள் உட்கார்ந்து விட்டால் அவளுக்கு கணக்கு தெரியாது பேசியபடியே அரைமணிநேரத்தை ஒட்டி ஓவியத்தை முடித்து விடலாம் என்று சௌத்திரிக்கும் தெரியும். ராணி இடுப்பை நேராக வைத்துக் கொண்டு கனமாக இருந்த பெரிய பூஜாடியை இடுப்பில் ஏந்தியபடி விரைப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டாள். எத்தனை நேரம் அப்படி உட்கார்ந்திருந்தாள் என்று அவளுக்கும் தெரியாது.

“இப்போ சரியா?

“ம்”, சௌத்ரி தான் வரைந்து கொண்டிருந்த கேன்வாஸ் பக்கம் திரும்பினார்.

“என்னைப் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“என்னைக் கொஞ்சம் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“அவருடைய தூரிகை சிறிது நேரம் சத்தமின்றி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. வண்ணக்கலவைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று துரிதமாக இழைந்தும் குழைந்தும் ஓவியச்சீலையில் வர்ணஜாலம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இப்படி ஒரு நிமிடம் கூடக் கடந்திருக்கவில்லை. அவள் பொறுமையற்று சத்தமாகப் பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாள்.

“அவ்வளவுதான் சௌத்ரி. உன்னோட ஆறு நிமிஷம் தீர்ந்தது”

“ஹூம்.. ஹூம்… ஓவியச்சீலையில் அறைகுறையாகத் தீட்டியிருந்த வர்ணங்களையும் அவளையும் பதட்டத்துடன் மாறி மாறிப் பார்த்தார் சௌத்ரி.

“ரொம்பக் குளிரா இருக்கு. சௌத்ரி, அந்தப் போர்வையை போர்த்திக்கட்டுமா?”

“ஊஊஊ… ஆஆஆஆ… என்னமா குளிருது”

என்று நாயைப் போல ஊளைச் சத்தம் எழுப்பினாள்.
“வாயை மூடு” என்று உறுமினார் சௌத்ரி.

“இடுப்பு… ஐயோ, என்னோட இடுப்பு… இப்படி பிடிச்சிக்கிச்சே… சௌத்ரிஜி” – அன்று அவள் தேவையின்றி அழிச்சாட்டியங்கள் செய்தாள்.

“சால்வை… என்னோட சால்வை எங்கே போச்சு?”
“வாயை மூடு” என்று மீண்டும் உறுமினார் சௌத்ரி
.
“ஹூம்…நான் ரொம்ப களைப்பா இருக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ கேட்க மாட்டேங்கறியே. இந்தப் பூஜாடி சனியனைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுவேன்”

சௌத்ரி சரேலென அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இந்த ஓவியம் வரைவதற்காக மியூஸியத்தில் இருந்து அந்த ஜாடியை இரவல் வாங்கி வந்திருந்தார். அதை அவள் போட்டு உடைத்தாள் என்றால் அவளுடைய மண்டையை சௌத்ரி பிளந்து விடுவார்.

“நான் என்ன வேணும்னா பண்றேன். எனக்குக் களைப்பா இருக்கு. நான் என்ன பண்ணட்டும்? என் தலை முழுக்க பேன் ஊர்ந்துக்கிட்டு இருக்கு நமைச்சல் எடுக்குது” பூஜாடியைக் கீழே இறக்கி வைத்து விட்டு தலையைப் பரபரவென்று இருகைகளாலும் சொறிந்து கொண்டாள்.

சௌத்ரி, கால்களை அகட்டி வைத்துக் கொண்டு கண்களை உருட்டி அவளைக் கொடூரமாக முறைத்துப் பார்த்தார். அவருடைய பொறுமை எல்லையைக் கடந்து கொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்தில் அவருடைய முகத்தின் நரம்புகள் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. நரைத்து நீண்டு தொங்கிய வெண்தாடி புயற்காற்றில் சிக்குண்ட படகின் காற்றாடியை போலக் காற்றில் அலைந்து கொண்டிருந்தது. உச்சி மண்டை வழுக்கையில் வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாகத் துளிர்க்கத் துவங்கின.

“இடுப்புக்குக் கீழே வலி உயிர் போகுது” என்று ஆரம்பித்தவள் சௌத்ரியின் முகத்தில் தெறித்த ரௌத்ரத்தைப் பார்த்து அடங்கிப் போனாள். அமைதியாகத் தன்னுடைய இடத்தில் முன்பு போலவே உட்கார்ந்தாள். பிறகு கண்களில் குபீரெனக் கண்ணீர் மல்க வாய்விட்டு அழத்துவங்கினாள்.

“ஐயோ… கடவுளே… நான் செத்தாலும் இங்கே யாரும் கேட்பாரில்லை… கடவுளே….” என்று பெருங்குரல் எடுத்து அழுதாள்.

சௌத்ரி அவளையே கோபத்துடன் உற்றுப் பார்த்தார். இப்படி அவள் அழும்போதெல்லாம் அவருக்கு தாடைகள் இறுகிக் கொள்ளும். இறுக்கமடைந்த முகத்துடன் அவளை மூர்க்கத்துடன் தாக்கத் தயாராக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொள்வார்.

ஆனாலும் அவர் தன் வேலையை நிறுத்தாமல் செய்து கொண்டே இருந்தார் அவருடைய கையில் அசையும் தூரிகை ஏதோ வாணவேடிக்கையைப் போல ஓவியச்சீலையின் மீது சீற்றம் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அலைந்தது.

வர்ணக் கலவைத் தட்டின் குழிகளில் படிந்திருந்த வர்ணங்கள் கலவையாகக் குழைந்து இருந்தன. இந்த ஓவியத்தை முடிக்காமல் , அவரால் நிதானமடைய முடியாது . இந்த ஓவியத்தை ரசித்து முடிக்க நினைத்தார் .

அது ராணியின் செய்கைகளால் முடியாமல் போனது . ஆனாலும் , தான் நினைக்கும் ஓவியத்தை படைக்கா விட்டால் , அவர் மூளைக்குள் ஏதோ குடையும். அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஓவியம் முடிந்தால் தான் அவர் மூளையில் குத்தி நிற்கும் முள்ளை பிடிங்கி எறிய முடியும் . அது நடக்கும் வரை அவருடைய, இந்த வேதனைக்கு ஒரு முடிவு இருக்காது என்று நினைத்தார். எதிரில் அமர்ந்து இருக்கும் ராணியின் தேவையற்ற பிடிவாதமும் அவளுடைய உடல்மொழியும் அவருடைய ஆன்மாவைத் துளைக்கும் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது.

சௌத்ரியின் எல்லா பாவனைகளும் சற்று மிகையானவை. அவற்றின் தாக்குதலில் இருந்து யாரும் அதிகம் தப்பியது கிடையாது. ராணியும் இதற்கு விலக்கல்ல.வயிற்றை எக்கி பீறிட்டெழும் துக்கத்தில் உதட்டைத் துருத்தி அழுதுகொண்டே முக்காலியின் மீது தயக்கத்துடன் அமர்ந்தாள்.
சில கணங்களுக்கு அமைதியாக பூமிப்பந்து மீண்டும் வழக்கப்படி சுமுகமாக சுழலத் துவங்கியது. சௌத்ரியின் தூரிகை கேன்வாஸ் மீது துரிதமாக இயங்கியது. வண்ணக் கலவைத் தட்டு பல்வகை வண்ணங்களால் குழைக்கப்பட்டு அசிங்கமாகக் காட்சியளித்தது.

“சௌத்ரீ” என்று மென்மையான குரலில் குழைவுடன் செல்லம் கொஞ்சத் துவங்கினாள் ராணி. சௌத்ரியின் அக்குளில் குப்பென்று வியர்த்தது. அவர் காலடியில் பூமி லேசாக ஊசலாடிக் குலுங்கிற்று.
“சௌத்ரி, இதைப் பார்த்தாயா?”

சௌத்ரியின் தோள் சற்று அதிர்ந்தது. அவருடைய மிருதுவான உச்சித் தலை வழுக்கையில் வியர்வைத்துளிகள் அதிகமாகப் பரவின. ராணி மீண்டும் பேசினாள்.

“இதைப்பாரு. இதோ, இங்கே… என் கழுத்துக்குக் கீழே இந்த மச்சத்தைப் பாரேன். இங்கே… கொஞ்சம் கீழே… இங்கே பாரு… கையில் இருந்த பூச்சாடியை தரையில் வைத்து விட்டு , தன் மார்பகங்களின் பிளவில் கண்களை சரித்தபடி சௌத்ரியை நோக்கிப் புன்னகைத்தாள்.

“பார்த்தியா இதை? நீயும் அதைத்தான் உற்று பார்த்துக் கிட்டு இருக்கியா ?

சௌத்ரி… சீ…நீ ரொம்ப மோசம் ”ஐயோ, எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு…”” என்று வெட்கப்படுகிறவள் போல பாவனை செய்தாள் ராணி

“சும்மா அசையாமல் உட்காரு” சௌத்ரி உறுமினார்.

“அடேயப்பா, என்ன ஒரு அதிகாரம்? இப்படி ஒரு பொண்ணோட மச்சத்தை வச்ச கண் வாங்காமல் பார்க்கிறது நல்ல ஆம்பிளைக்கு அழகா? அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை இப்படியா ஒருத்தரு பார்க்கறது? என்று வெட்கப்படுவது போல அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்தாள்.

“நான் எந்த மச்சத்தையும் பார்க்கலை. எனக்குப் பார்க்கவும் வேண்டாம்” சௌத்ரிக்கு எரிச்சல் கலந்த கோபம் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

“ஹூம்… சும்மா கதை விடாதே. ஓரக்கண்ணாலே அந்த இடத்தையே நீ திருட்டுத் தனமா பார்க்கலே? குறுஞ்சிரிப்புடன் வம்புக்கு இழுத்தாள்.

“ராணி”

ராணி மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு மையலுடன் அவரை நோக்கித் திரும்பினாள். இவளிடம் கோபப் பட்டும் பயன் இல்லை . என்ன செய்வது என்று புரியாமல் சௌத்ரி, தோல்வியுற்றவராக ஓவியப் படுதாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டியின் மீது சரிந்து விழுந்தார்.

“எனக்கு என்ன வயசு ஆச்சுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”

“ஹேராம்… எத்தனைவயசு? ஆர்வத்துடன் பூச்சாடியை கீழே வைத்து விட்டு அவரை நோக்கி லேசாகச் சாய்ந்தாள் ராணி.

“உன்னோட அப்பன் வயசு எனக்கு. இல்லை. தாத்தா வயசு. உனக்கு எத்தனை வயசு?
இன்னைக்கு இருந்தா பதினஞ்சு இருக்குமா? வயசை மீறி நீ ஆபாசமாப் பேசறே”.

உண்மையில் சௌத்ரிக்கு ஒன்றும் அவளுடைய தகப்பன் வயதெல்லாம் கிடையாது. தாத்தா வயதும் கிடையாது. அப்படிச் சொன்னாலாவது அவள் வாயடைக்குமே என்பதற்காக அப்படிச் சொன்னார்.

“ஹூம்… நீதான் ஆபாசமாப் பேசறே. என்னோட மச்சத்தை அப்படி உத்து உத்துப் பார்க்கறே.
அதுவும் அந்த மாதிரி மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை நீதான் அப்படி உத்து உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தே” தன்னுடைய கரங்களால் அந்த இடத்தை மூடிக் கொள்வது போன்ற பாவனையில் தடவிக் கொண்டாள்.

“எத்தனை சின்னப் பொண்ணு நீ, இப்படி பேசலாமா?”.

“சின்னப் பொண்ணா? நான் சின்னப்பொண்ணுன்னு யார் சொன்னா? அப்படி நான் இருந்திருந்தேன்னா அப்புறம்….”

அப்புறம்? அப்புறம் என்ன?

“அந்த ரத்னா என்ன சொன்னான் தெரியுமா?
யாருக்கு அந்த இடத்துலே
மச்சம் இருக்கோ…”

“ரத்னாவா? அவனுக்கு எப்படித் தெரியும் உனக்கு அங்கே மச்சம் இருக்குன்னு?”

“நான் அவனுக்கு இதைக் காண்பிச்சேன்” என்று அவள் அந்த மச்சத்தின் மீது தட்டிக் காண்பித்தாள்.

“காட்டுனியா? நீ… நீ இதை அந்த ரத்னா பயலுக்குக் காட்டுனியா,

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் ரத்தம் கொதிக்கத் துவங்கியது. அக்குளில் ஒருமாதிரி வெடுக்கென்று வெட்டியது. கன்னச்சதைகள் நடுக்கத்தில் குலுங்கின. அவள் பேசியதை அவரால் ரசிக்க இயலவில்லை . ரத்னா விடம் அவள் தன் மார்பைத் திறந்து காட்டியதாக சொன்னதை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை . அதை நாம் ஏன் விமர்சிக்க வேண்டும் என்று கோபத்துடன் தன் வேலையை மீண்டும் தொடர்ந்தார் சௌத்ரி அவருடைய தூரிகை பரபரவென்று துரிதமாக இயங்கத் துவங்கியது. மீண்டும் வர்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று குழைந்து கலங்கின.

“ஆஹா… அது சரி. அவன் அந்த மச்சத்தைப் பார்த்தால் நான் என்ன செய்யட்டும்?”

“எப்படி? எப்படி அவனால் அதைப் பார்க்க முடிந்தது… நீ….” கீல்கள் தளர்ந்த கதவினைப் போல சௌத்ரியின் தாடைகள் நடுங்கின.

“நான் குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அவன்…” என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பூச்சாடியை இடது கையில் ஏந்தி மீண்டும் முக்காலியின் மீது உட்கார்ந்தாள்.

“நீ குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அங்கே வந்தானா? பாஸ்டர்ட்…”

“ஆமாம். நான் குளத்துலே குளிக்கப் போனேன். எனக்குத் தனியாப் போக பயமா இருந்தது. அவனை துணைக்கு அழைச்சிக்கிட்டுப் போனேன். தீடீர்னு அங்கே வர்ரறவங்களை அவன் தடுக்கலாம் இல்லையா? ஆமாம். குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் என்னோட ரவிக்கையைக் கூடத் துவைத்துக் குடுத்தான்”.

“யாராவது குளிக்கறப்போ வந்துடுவாங்கன்ற பயத்துலே நீ அவனை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனே இல்லையா?

“ஆமாம்” வெகுளியாகச் சொன்னாள்.

“ராணி”, சற்று முன்னே நகர்ந்தார் சௌத்ரி.

“மூஞ்சியை அந்தப் பக்கமா திருப்பிக்கோன்னு அவன் கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா…”

“ஆனா?”

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

“அவன் தூரத்துலே உட்கார்ந்திருந்தான். அப்புறம் நான்தான் சொன்னேன், ரத்னா, எனக்கு மோசமான இடத்துலே ஒரு மச்சம் இருக்கு. அவன் எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டலே. சரி. எனக்கு என்ன? உனக்குப் பார்க்க வேண்டாம்னா நீ அங்கே பார்க்க வேண்டாம்னு சொன்னேன். என்ன சரிதானே சௌத்ரி?”

“அப்புறம் அவன் பார்த்தான்னு எப்படிச் சொல்றே?”

“ஆமா , பார்த்தான். உண்மைதான். நான் தண்ணியிலே முழுகறதுக்கு இருந்தேன்.தண்ணி இத்தனை ஆழமா இருந்திச்சு. அவன்தான் ஓடி வந்து காப்பாற்றினான் .”.

அவள் மச்சத்துக்குக் கீழே சற்று இறக்கித் தன் கைகளை வைத்துக் காண்பித்தாள்.

“தேவடியா முண்டை”- சௌத்ரி தூரிகையை தூர எறிந்து விட்டு தரையில் கிடந்த குச்சியைக் கையில் எடுத்தார்.

“ஹேராம்… ஒரு நிமிஷம்… கேளு சௌத்ரி… நீ என்ன.. நான் முழுகி செத்திருக்கணும்னு சொல்ல வர்றியா?”

“நாயே.. உனக்கு நீச்சல் தெரியாது?
பிறந்ததுலே இருந்து அந்தக் குளத்துலேதான் குளிச்சிருக்கே. அப்புறம் முழுகி செத்துத் தொலைய வேண்டியதுதானே?”

“ஹா .. ஹா உண்மையில் நான் குளிக்கப் போகலை. நிஜமா… நிஜமாகவே அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காமிக்கத்தான் அப்படி அவன் கிட்டே பொய் சொல்லி கூட்டிகிட்டு போனேன் .. ” அவள் உற்சாகமாக சிரித்தாள்…

“அப்போ அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காண்பிக்கத்தான் எல்லா நாடகத்தையும் ஆடியிருக்கே இல்லையா? சௌத்ரி அந்தக் குச்சியைத் தூக்கிக் காற்றில் எறிந்தார். மெலிதாகப் புன்னகைக்கத் துவங்கினார்.

“ஹேராம்… இந்தத் துண்டையாவது சுத்திக்கிறேன் சௌத்ரிஜி”. அவள் குரங்கு போலத் தாவிக் குதித்து படிக்கட்டு அருகில் சென்று நின்றாள்.

“இப்போ என்னை அடிச்சா, நான் இப்படியே வெளியே போயிடுவேன். அப்புறம் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு சொல்லிடுவேன்”…

சௌத்ரி அப்படியே சிலைபோல ஸ்தம்பித்து நின்றார். “அவங்க கிட்டே என்ன சொல்லுவே?”
“சௌத்ரி சொல்றாரு – என்னோட மச்சம்… ஹ்ம்… ஹ்ம்…

“தேவடியா” சௌத்ரி ஏதோ வெறி பிடித்த நரி போலத் துள்ளி எழுந்தார். அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. தான் எய்த அம்பு குறி தவறாமல் பாய்ந்து விட்டது என்று.

“சௌத்ரி, நான் கண்டிப்பா எல்லார் கிட்டேயும் சொல்வேன். தெரிஞ்சிக்கோ. அடிப்பியா? தைரியம் இருந்தா அடிச்சிப் பாரு. வாயேன்… தைரியம் இருந்தா அடிச்சுப் பாரேன். ஏன் என்னையே அப்படி முறைச்சுப் பார்க்கறே? நான் வயசுப் பொண்ணு. சின்னப்பொண்ணு. நீ? மஹா குறும்புக்காரன்” கதவை நோக்கி சிறிது சிறிதாக நகர்ந்து சென்றாள்.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போய் நின்றிருந்தார். ஒரு கணம், அந்த ஓவியத்தைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டு, அவளைக் கூழாக நசுக்கிக் கொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால் வரப்போகும் ஓவியக் கண்காட்சியையும் அதில் அவருடைய ஓவியம் முதல் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் பெறுவதற்காக அவர் சில நாட்களாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பதும் அவருடைய நினைவுக்கு வந்தது.
ஒரு கணம் தலைசுற்றியது.

அவருடைய வாழ்நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஓவியங்களை அவர் வரைந்திருக்கிறார். மொட்டவிழ்ந்து மலரும் ரோஜாப்பூக்கள், பசுமையான இலைகள், தழைகள், செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், தாவிச்செல்லும் புள்ளினங்கள் என இயற்கையின் பரிசுகள் அனைத்தையும் வரைந்திருக்கிறார். இவை மட்டுமல்ல, பெருமூச்சுக்களையும் வாசங்களையும் கூடத் தன் தூரிகையில் சிறைப்பிடித்திருக்கிறார்.

இவரைப் போன்ற ஓவியருக்கு போஸ் கொடுக்கும் பெருமை ஒன்றுக்கே, உலகின் பல பாகங்களில் உள்ள பெண்மணிகள் நிர்வாணமாகவும் ஆடைகள் அணிந்தும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு மாடல்களாக ஒத்துழைக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எங்கோ, சாக்கடையில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்து வந்த இந்தப் பெண் சமாளிக்க முடியாத வகையில் அவருக்கு இம்சை கொடுக்கிறாள்.

அவரை மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், என்னதான் வண்ணக் கலவைகளைப் பல்வேறுவகைகளில் மாற்றிப் பார்த்தாலும் அவளுடைய சருமத்தின் வண்ணத்தை அச்சு அசலாக அப்படியே தீட்டுவதற்கு என்ன செய்தும் அவரால் முடியவில்லை. சந்தன நிறத்தைக் கறுமையுடன் கலந்து சிறிதளவு நீலவர்ணத்தை சேர்த்துப் பார்த்தார். ஆனால் பளிங்குக்கல், சந்தனம், நீலம் மற்றும் லேசான காவி நிறம் சேர்ந்த கலவையாக இருந்தது அவளுடைய சருமத்தின் நிறம். அது மட்டுமல்ல.

அவளுடைய நிறமானது ஒருநாள் சிப்பியின் நிறமாகத் தோற்றம் அளித்தால் மறுநாள் விடிகாலையில் வானத்தில் தோன்றும் சிகப்பில் இருந்து வெடித்துதோன்றும் வண்ணம் போல் காட்சியளிக்கும். வைகறையில் இளஞ்சிகப்பு மேகத்தின் வர்ணஜாலத்தில் மினுக்கும் அவளின் நிறம் மற்ற நேரங்களில் சர்ப்பத்தின் விஷத்தைப் போல நீலமாகப் படர்ந்திருக்கும்.

அவளுடைய கண்களின் நிறமும் அவ்வப்போது தொடர்ச்சியாக மாற்றம் கொண்டிருக்கும். முதல் நாள் அவர் கண்களின் நிறத்துக்காக தார்க்கறுப்பு நிறத்தைக் குழைத்துத் தயாராக வைத்திருப்பார். ஆனால் திடீரென்று அவளுடைய கருவிழிப் படலத்தில் செவ்வண்ணமாக வரிகள் படர்ந்து இருக்கும்.

அதனைச் சூழ்ந்திருக்கும் இமைப்படலங்கள் நீலமேகங்களால் சூழப்பட்டது போலக் காட்சியளிக்கும். அவர் சுத்தமாகப் பொறுமை இழந்தார். இதுவரை நிறைய பெயிண்டு கலவைகள் வீணடிக்கப்பட்டிருந்தன. சில கணங்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய கண்ணின் மணிகள் பச்சை நிறத்தில் மாறிச் சுழன்று இரு மரகத மணிகளாக நடனமிடத் துவங்கியபோது அவருடைய பொறுமையின்மை எல்லையைக் கடந்தது. கண்ணின் மணியைச் சுற்றியுள்ள வெண்பரப்பில் லேசாகப் படர்ந்திருந்த செவ்வரிகள் அடர்த்தி மிகுந்து ரத்தச் சிவப்பாக மாறியது. “நாசமாப் போச்சு” என்று விரக்தியின் உச்சியில் பதற்றத்துடன் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டார் சௌத்ரி. தொல்லை அத்துடன் முடியவில்லை.

“பயங்கரமா கொசு கடிக்குது” என்று குழந்தையைப் போலச் சிணுங்கினாள் ராணி. என்னதான் இவள் எரிச்சல் மூட்டினாலும் இன்று முழுநாளும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார் சௌத்ரி.

“பாரேன். இந்தக் கொசு என்னைப் பிச்சுப் பிடுங்குது” என்று மீண்டும் கொஞ்சினாள். சௌத்ரி ஒன்றும் பேசாது அமைதியாக இருந்தார்.
சௌத்ரி கால்களை அகலமாக விரித்து நின்றார். ராணி திடீரென்று மிகவும் ஆபாசமான வசைச் சொல் ஒன்றை அவரை நோக்கி உதிர்த்தாள்.

சௌத்ரி ஒருகணம் அதிர்ந்துபோய் நின்றார். ஒரு பெண்ணால் எப்படி இதுபோன்ற வார்த்தையை எப்படி இப்படி லஜ்ஜையின்றிப் பேசமுடிகிறது? அவருக்கு இதுபோன்ற வசைகள் எல்லாம் அவ்வளவாகப் பரிச்சயம் கிடையாது. அவருக்குத் தெரிந்திருந்த சில வசவுகள் மிகவும் மென்மையானவை.

அவர் இதையெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வாயில் கூட இதுபோன்ற அசிங்கமான வசைகள் எல்லாம் வராது. அதிகபட்சம் தன்னுடைய உத்தியோக நிர்ப்பந்தத்துக்காக சில வார்த்தைகளை அந்தப் போலீஸ்காரன் எப்போதாவது ஒரு படிமமாக உபயோகிக்கலாம்.

“நீ எங்கிருந்து இந்த மாதிரி கேவலமான வார்த்தைகளை எல்லாம் பேசக்கத்துக்கிட்டே?”
“எது? இதைச் சொல்றியா?” என்று முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக் கொண்டு அதே வசவை மீண்டும் கேள்வி போல உச்சரித்தாள்.

“ராணி” என்று இரைந்தார் சௌத்ரி.

“இதை ஒருமுறை சுன்னன் பேசக் கேட்டுஇருக்கேன். கொசுக்களை விரட்டும்போது அவன் அப்படித் தான் திட்டுவான். அவனோட குடிசையில் படைபடையா கொசு இருக்கும்” என்று அவள் விஷயத்தை சமாளிக்க முயன்றான்.

“என்ன? சுன்னனோட குடிசையிலேயா? அப்போ நீ அவனோட குடிசைக்குப் போயிருக்கே இல்லையா?”

“ஆமாம். அவன் எனக்கு வெல்லச் சேவு குடுக்கறேன்னு சொல்லி என்னை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனான்”

“அப்போ அங்கே வெல்லச் சேவு சாப்பிட்டே…”

“ஐயோ… அப்படி இல்லை… அவன் கூப்பிட்டப்போ வெல்லச்சேவு எதுவும் அங்கே இல்லை.. அவன் சும்மா பொய் சொல்லி இருக்கான். இப்போ எல்லாம் ஒழுங்காக வாங்கிக்கிட்டு வந்துடறான்”.

“ஓஹோ… இப்போ எல்லாம் சுன்னன் உனக்கு வெல்லச் சேவு வாங்கிட்டு வர்றான் இல்லையா?”

“ஆமாம். வெல்லப்பாகுலே ஊற வச்ச பொரியும் வாங்கிட்டு வர்றான்”. பூச்சாடியின் மீது பதித்த கண்ணாடிக் கற்களைத் தடவிக் கொண்டே அவள் சொன்னாள்.

“ஓஹோ… பொரி கூட… சரிதான்”. ஏதோ தான் தேவையின்றி அதிர்ச்சியானது போல உணர்ந்தார் சௌத்ரி. ராணிக்கு வெல்லச்சேவு என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அதற்காக சுன்னன் குடிசையில் இருந்து ஏன், ஏதாவது சாக்கடையில் புரளும் நாயின் வாயில் வெல்லச்சேவு இருந்தால் அதைக்கூடப் பிடுங்கி இவள் சாப்பிடுவாள் என்று நினைத்தார்.

“நான் உனக்கு தேவைக்கான பணம் குடுத்திருக்கேன். அப்பவும் நீ சுன்னன் குடிசைக்குப் போய் வெல்லச்சேவு எல்லாம் சாப்பிட்டு வர்றே…”

“ஹூம். நான் ஒண்ணும் கெஞ்சிக்கேட்டு வாங்கி சாப்பிடறது இல்லை. அவன் எனக்காக ஆசையா வாங்கிக்கிட்டு வருவான். தன் குடிசைக்கு வந்துட்டுப் போன்னு என்னைக் கூப்பிடுவான். அவனை எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது.

மீசையை எத்தனை பெரிசா வளர்த்து வச்சிருக்கான். எனக்குத் தும்மலா வந்துக்கிட்டு இருக்கும். அக்ஷ்.. அக்ஷ் என்று வேண்டுமென்றே யாரோ அவள் நாசிக்குள் குச்சியை செருகியது போலத் தும்மிக் காண்பித்தாள்.

“சௌத்ரி, என்னோட முதுகிலே கொஞ்சம் சொறிஞ்சிக்கட்டுமா?”

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிவது போலத் தோன்றியது. அவனுடைய மண்டைக்குள் நுழைந்து யாரோ கைதட்டும் ஓசையை எழுப்புவது போல இருந்தது. தாடைகள் இறுகின.

அனைத்து வர்ணங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து தன் மண்டையோட்டைத் துளைத்து மாயக்காளான்களாக முளைத்து வெளிக்கிளம்புவது போல உணர்ந்தார்.

அப்போது அவருக்கு எதிரில் இருந்த முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், இந்த ஓவியத்தை வரைவதை மேலும் தொடர்வதா அல்லது பாம்பு போலப் பின்னித் தன்னை வதைக்கும் வேடிக்கைக்கு ஆளாவதா என்று குழம்பி நின்றார்.

இது தொடர்ந்தால் தான் சட்டையைக் கிழித்துக் கொண்டு சேற்றில் புரண்டு அலைய வேண்டியிருக்கும் அல்லது தீயாகக் கொழுந்து விட்டெரியும் தலையை எங்காவது குட்டையில் கொண்டு போய் புதைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தார். வரைவதை நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினார்
குளம் நோக்கி அவருடைய கால்கள் தானாக நடந்தன. வீட்டில் இருந்து குளம் அத்தனை தூரம் இல்லை. இது அவருக்குள் அடிக்கடி நடக்கும் விஷயம்தான்.

குளத்தின் கரையில் உட்கார்ந்து நீருக்குள் குலுங்கிக் குலுங்கி மினுங்கும் சூரியனின் நிழலையே வெறித்துக் கொண்டிருப்பார். அவர் இயற்கையிலேயே ஒரு கவிஞர். இந்த உலகில் வாழ்ந்து கொண்டே எல்லாவற்றில் இருந்தும் ஒருவகையான எல்லையை நிர்ணயித்துக் கொண்டு இடைவெளிகளுக்குள் பயணம் செய்து வாழ்கிறவர். அத்தனை வயதானவர் இல்லை. ஆனால் இளைஞர் என்றும் சொல்ல முடியாது. நடுத்தர வயதில் இருப்பவர் .

ஆனால் தன் உருவத்தின் மீது பெரிய அக்கறை இல்லாதவர். தன்னுடைய தாடியை ஓழுங்காக வெட்டிக் கொள்ளக்கூட சிரத்தை காட்டாது புதராக மண்டிப் போன தாடியுடன் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய அக்குள் இடுக்கில் மீண்டும் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ராணியின் பேச்சுக் குரல் தவளை ஒன்றின் கத்தலுடன் சேர்ந்து ஒலித்தது போலத் தோன்றியது. தவளையா அது? ஆனால் இன்னும் மழைக்காலம் துவங்கவில்லையே. அதனால் தவளையாக இருக்க வாய்ப்புக் குறைவுதான். ஒருவேளை பூனையின் கத்தலாக இருக்குமோ?இருக்காது. பூனையாக இல்லாமல் இருந்தால் வேறு ஏதாவது ஒன்றாக இருக்கலாம். குளத்தின் அருகே கேட்ட அந்த வினோதமான ஒலி அவர் மூளைக்குள் சென்று கிறுகிறுக்க வைத்தது. என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள குளத்தின் கரையோரமாக நடந்து சென்றார்

சௌத்ரி எதையும் சட்டென்று நம்பி விட மாட்டார் . குளத்தின் வழியே அவர் போகும் போது ராணியும் ரத்னாவும் குளத்தில் முரட்டுத்தனமாக ஏதோ ஒரு விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டபோது,கூட அது ஒருவகையான காட்சிப்பிழையாக இருக்கலாம் என்று தான் முதலில் நினைத்தார். ராணியின் இது போன்ற செய்கைகள் அவரை சொல்லொணா வேதனையில் ஆழ்த்தி வதைத்தது. இன்று எல்லாமே எல்லை மீறிக்கொண்டு போகின்றன என்று நினைத்தார்.

அவர்கள் இருவரையும் அவர் நெருங்கிய போது அவர்களுடைய ஒழுங்கீனமான சிரிப்பொலி அடங்கி, இருவரும் பளிங்குச் சிலைகளாக மாறிப் போனார்கள். அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் வெறித்துத் தெறித்தன. மாயத்தோற்றமாக இருந்தாலும் எத்தனை தெளிவாக இருந்தது? உருண்டு திரண்டதொடைகள், தூக்கி வாரிய சிகையலங்காரம், ஆழமாகத் துளைத்தெடுக்கும் கருவிழிகள்… என ரத்னாவின் ஒவ்வொரு அவயமும் மிகவும் எடுப்பாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது.

ராணியின் கட்டான மேனி, சாம்பல் கலந்த பழுப்பும், இளஞ்சிவப்பும், கற்பூர வெண்மையும் நீல நிறத்திலும் வர்ணக் கலவையாகத் தெறித்தது. எடுப்பாகப் புடைத்திருந்த அந்தக் கருமச்சம், சௌத்ரியின் மீது துப்பாக்கிக் குண்டுபோலப் பாய்ந்தது.

அவர் தன் கண்ணை நம்பாமல் மீண்டும் அந்தக் காட்சியை விழித்து பார்த்தார் . அவரைக் கண்டதும் ரத்னா தன் வேட்டியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் மெல்ல நழுவினான். ஆனால் ராணி மட்டும் எவ்வித எதிர்வினையும் இன்றி தன்னுடைய இருகரங்களாலும் நீரை வாரி இறைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் நழுவிப் போவதைக் கண்டதும் தான் இக்காட்சி தன் பிரமையல்ல , உண்மை என்றே உணர்ந்தார் . யாரோ ஒரு ஊஞ்சலில் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக உட்கார வைத்து வேகமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் ஆட்டி, ஆட்டி மிகவும் உயரே தன்னைத் தூக்கி எறிந்தது போல இருந்தது சௌத்ரிக்கு.

ராணியின் கொஞ்சலான குரலில் மீண்டும் அக்காட்சியில் இருந்து மீண்டு சுயநினைவுக்கு வந்தார் சௌத்ரி . அவர் அவர்களை பார்த்து விட்டார் என்றாலும் அதற்காக ஒருவிதத்திலும் பாதிப்படையாமல் எதுவுமே நடக்காதது போல் அவரிடம் பேசினாள் ராணி

“என்னோட மச்சத்தைத்தான் உற்றுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கே இல்லையா? குறும்பைப் பாரேன்”

சௌத்ரியை சமாதானப்படுத்துவதற்காக பசப்புத் தனமாகச் சிரித்தாள் ராணி.

“எங்கிருந்து நீ இத்தனை ஆபாசமான வார்த்தைகளைக் கத்துக்கிட்டே?”

கடினமாக இறுகிய மன நிலையில் இருந்து சௌத்ரியால் வெளிவரமுடியவில்லை.

“தண்ணீரை விட்டு வெளியே வா…” என்றார்.
“ஓஹோ… என்னை அடிப்பியா?” என்று தண்ணீருக்குள்ளிருந்து தலையை வெளியே நீட்டியபடி ராணி கூச்சலிட்டாள்.

“இன்னிக்கு உன்னை உயிராடு தோலை உரிக்கப் போறேன்”. சாக்கடையில் பெரிய தவளையாக வளர்ந்திருந்த அதே பெண்தான் இவள் என்று தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார் சௌத்ரி.

“அம்மணமாக நிக்கிற ஒரு பெண்ணை அடிக்கக் கையை ஓங்குறியே வெக்கமா இல்லையா உனக்கு?” என்று ராணி கேட்டாள்.

சௌத்ரி பெரிதும் சீற்றம் கொண்டார்.
“அம்மணமாக இருக்கிற பெண்களை எல்லாம் அடிப்பாயா? என்ன காரியம் இது?” தண்ணீரில் இருந்து அவள் உருவம் இடுப்புக்கு மேல் உயர்ந்தது.

அவள் மிகவும் பயந்திருந்தாள். எனவே அவளுடைய குரலை சண்டைக்கோழி மாதிரி வைத்துக் கொண்டு நிலைமையை சமாளிக்க முயன்றாள்.

“சீ போ…” என்று கூச்சத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

சௌத்ரியின் கைகளில் ஆடிக் கொண்டிருந்த குச்சி கையில் இருந்து நழுவியது. சௌத்ரியின் உயரம் ஒரு சில அங்குலத்துக்கு அதிகரித்தது. அவருடைய கைகள் வீங்கிப் போயின. மண்டைக்குள் ஏதோ எறும்புகள் ஊர்ந்து செல்வது போல இருந்தது. சில்லென்ற மூடுபனியைப் போல் மேல்கிளம்பிய கருங்காற்று அனைத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு சென்றது போல இருந்தது. முழுவேகத்துடன் தீப்பொறிகள் தெறித்து, தீச்சுவாலைகள் உயரக் கிளர்ந்து எழுந்தன. புடைத்திருந்த அவளுடைய மச்சத்தின் மீது அவருடைய பசியேறிய கண்கள் ஆழப்பதிந்தன.

அந்த மச்சம் திடீரெனக் கருங்கல்லாக மாறி அவருடைய நெற்றியைத் துளைத்தது. சண்டையில் தோல்வியைக் கண்ட நாயைப் போல மிகவும் வேகமாக அங்கிருந்து அகன்று தன் அறைக்குள் சென்று படுக்கையில் வீழ்ந்தார்.

அன்றைக்கே ரத்னாவை வெளிய துரத்தினார் சௌத்ரி. ரத்னா, தான் தன்னுடைய கோவணத்தை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டிருந்ததாக பிடிவாதத்துடன் மன்றாடிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஆவேசம் வந்தது போல சௌத்ரி உக்கிரமாக இருந்தார். இரவு முழுதும் அவர் அரக்கர்களின் படை ஒன்று தன்வசம் இருப்பது போன்ற பாவனையில் சமர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய உடலின் வழியாக யாரோ துளையிடும் இயந்திரத்தை வைத்துத் துளைப்பது போலவும் இடையில் ஏதோ கருங்கல் ஒன்று தடுப்பதால் அந்த இயந்திரம் துளைக்க முடியாமல் தடைபட்டு நிற்பது போலவும் தோன்றியது.
அன்று பலவகையான வர்ணங்களும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. மஞ்சள் காவி நிறத்துடன் லேசாக நீலத்தைக் கலந்தார். அது கடலின் ஆழத்தில் கிடைக்கும் அடர்த்தியான நீலவர்ணத்தில் குழைந்து மிளிர்ந்தது.

கண்களுக்கான வர்ணத்துக்காக இளம்பச்சை மற்றும் கருப்பை – இல்லை, விழியோரத்தில் சாம்பல் நிறச் சாயலில் இளஞ்சிவப்பைச் சேர்த்தார். ஒருகணம் தன்னைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தார். நீண்ட நேரமாக இதனை அவர் செய்யாமல் இருந்தார். ஒரு ஓவியர் தன்னுடைய முகத்தைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டுமா? கண்ணாடி அந்த ஓவியனுக்கு எதைக் காட்டும்? அவர் வரைந்த எண்ணற்ற ஓவியங்கள் அவருடைய முகத்தை மட்டுமல்லாது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இண்டு இடுக்குகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் கண்ணாடியாக இருந்தன.

வண்ணக் கலவைகளால் உருவாக்கப்பட்ட அவருடைய இதயமும் எண்ணங்களும் அவர் பார்வையில் படும் வகையில் எதிரும் புதிருமாக நின்று கொண்டிந்தன. இருப்பினும் தன் முகத்தின் பிம்பத்தைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். காலியாகிப் போன தகர டின்களில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்து அதனை அடிப்புறமாகத் திருப்பிப் பார்த்தார். இரண்டு பாச்சைகள் அவருடைய மூக்கை உரசியபடி பறந்து போயின. புறக்கையால் டப்பாவில் படிந்திருந்த ஒட்டடையைத் துடைத்துவிட்டு டப்பாவின் பளபளப்பான மேற்பரப்பில் தன் முகத்தைப் பார்த்தார்.

முதலில் அத்தனை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. என்னதான் நுணுக்கமாகக் கூர்ந்து பார்த்தாலும் அடர்த்தியான குச்சங்களாகப் படர்ந்திருக்கும் கடலின் ஆழத்தைப் பார்ப்பது போலத்தான் அவரால் உணரமுடிந்தது. அல்லது இமைகளில் ஏதேனும் பிரச்னையோ? காணும் அனைத்தும் கலங்கியும் நுரைத்தும் காணப்படுவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

வேடிக்கையாகத் தொங்கும் அவருடைய தாடியும் பசித்த கண்களும் அனலாக தகிப்பதைக் கண்டார். அவரா அது? டப்பாவை மீண்டும் தலைகீழாகத் திருப்பி மீண்டும் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய தாடி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு பார்த்தபோது கறைபடிந்த அவருடைய மூக்கின் நுனியும் செம்பட்டையாகிப் போன ஒழுங்கற்ற மீசையும் தெரிந்தது. ஒரு கத்திரி இருந்திருந்தால் அந்த மீசையை ஒழுங்காகத் திருத்திக் கொண்டிருக்கலாம். பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் மதிப்பாக இருந்திருக்கும்.
சுன்னனின் மீசை தனக்குக் குத்தியதாக ராணி சொன்னாள். மீசை குத்தியதால் தும்மல் வந்ததாகவும் சொன்னாளே.

தன்னுடைய மூக்கால் தும்முவது போன்ற ஓசையை எழுப்பினார். ரத்னா கோமணம் அணிந்திருப்பான் என்று அவருக்குத் தெரியும். இப்போது ஒருவேளை அவன் வேட்டியைக் கட்டி இருக்கலாம். அல்லது தன் பார்வைக்கு வரும்போது மட்டும் அவன் வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அவனுடைய அந்த வெல்லச்சேவு?

சௌத்ரிக்கு விநோதமான எண்ணம் ஒன்று தோன்றியது. தன் வீட்டின் சுவர்கள் அனைத்தும் வெல்லச்சேவினால் கட்டப்பட்டது போலவும் அச்சுவர்கள் தன்னை வலுவாக நெருக்கி நசுக்குவதாகவும் தோன்றியது. அரைகுறையாகத் தாக்கப்பட்டு படபடக்கும் சிறகுகளுடன் தவிக்கும் ஈயைப்போல அந்த வெல்லச்சேவுக் குவியலின் உச்சியில் அவர் சிக்கியிருந்தார்.

மேலும் கீழுமாக பரபரப்புடன் நடந்ததில் அவர் மிகவும் களைப்புற்று ஸ்டூலின் மீது உட்கார்ந்து கொண்டார். அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டிருந்த ஓவியத்தின் மேலிருந்து திரையை விலக்கினார். சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அந்த ஓவியத்தில் இருந்த புள்ளிகளும் பூச்சுக்களும் அவரைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து பறந்து ஓரிடத்தில் உறைந்து நின்றன. தோள்கள் மெருகேற்றப்பட்ட தோலைப்போல மினுமினுத்தன.

கண்கள் நீலம், கருமை மற்றும் பச்சை நிற விளக்குகளைப் போல மிளிர்ந்தன. மச்சம்? அந்த மச்சம் இங்கே எப்படி வந்தது? பாம்பைப் போலப் புடைத்துச் சுருண்டிருந்தது. ஓ… மச்சம். டிக்… டிக்… டிக்… அவருடைய இதயம் கடிகாரத்தைப் போன்று துடித்தது.

அவர் ஒரு கணம் எழுந்து கொண்டார். தன்னை அறியாமலே கால்கள் ராணியின் குடிசைக்கு அவரை இழுத்துச் சென்றன. அக்குடிசை மிகவும் குறுகலாக, அசிங்கமாக, மூச்சைத் திணற வைப்பதாக இருந்தது. அதன் கூரையை நாளை சற்று உயர்த்திக் கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தார். அது வேண்டாம்.

காலி டப்பாக்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் தன்னுடைய வீட்டின் அறை ஒன்று இந்தக் காரியத்துக்குப் போதும் என்று நினைத்தார். அவர் இருளில் சற்று முன்னேறினார். அவருடைய இதயம் இன்னும் கடிகாரத்தைப் போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதனுள் இருந்த இருட்டு ஈரமான அடுப்புக்கரியைப் போல அவருக்குள் அப்பிக் கொண்டது. கயிற்றுக் கட்டிலின் நாடாக்களில் அவருடைய கை மாட்டிக் கொண்டது.

அவர் இருளில் மூர்க்கமாகத் ராணியின் உடலைத் தேடி தடவிக் கொண்டே சென்றார். ஆனால் ராணி அங்கு இல்லை. கொசுக்கள் அவருடைய உடலெங்கும் அட்டைபோலப் பரவி குருதியைக் குடித்தன. முரட்டுத்தனமாக ரீங்கரித்தன கொசுக்கள். வெல்லச்சேவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவர் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தன.
மறுநாள் காலை, ராணியின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தி,

”தேவடியா, ராத்திரி எல்லாம் எங்கே போயிருந்தே?” என்றுகேட்க வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. ஆனால், தன்னுடைய குடிசையில் அவருக்கு என்ன வேலை என்றும் தன்னுடைய கட்டிலில் இவர் ஏன் புரண்டு கொண்டிருந்தார் என்றும் அவள் கண்டிப்பாக திருப்பி கேட்பாள். எனவே சௌத்ரி மவுனம் காத்தார்

அன்று அமைதியாக அவர் தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். ராணியும் அன்று அமைதியாக இருந்தாள். அவள் ஏதாவது பேசவேண்டும் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் எங்கே போயிருந்தாள் என்கிற விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் எதுவுமே கேட்கமுடியாதபடி அவள் முகத்தைக் கடுப்புடன் உம்மென்று தூக்கி வைத்துக் கொண்டும் சிணுங்கிக் கொண்டும் இருந்தாள்.
பூச்சாடியை தரையில் வைப்பதைக் கவனித்த அவர்,

‘என்ன களைப்பா இருக்கா?” என்று மிகவும் கரிசனத்துடன் கேட்டார். அவளுடன் அன்று எந்தத் தகராறும் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்தார்.

“பின்னே? என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செஞ்சிருக்கு?” என்று அவரிடம் பேசிக் கொண்டே தன் இருகைகளாலும் இடுப்பை லேசாகப் பிடித்து மஸாஜ் செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவளை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தார் சௌத்ரி. ஆனால் திடீரென தொனியை மாற்றிக் கொள்ளக் கூச்சமாக இருந்தது அவருக்கு.

“சரி. வா. வேண்டிய ஓய்வு எடுத்தாச்சு”.

தன்னோடு அவள் சண்டையிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்தார். அவள் தானாக ஏதாவது பேசுவாள் , அப்பொழுது தான் எல்லாவற்றையும் பேசி விட வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார் .

ஆனால் அவளோ ஜாடியை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு அமைதியாக போஸ் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.
அன்று வர்ணங்கள் அவருடன் தீராத தர்க்கம் புரிந்து கொண்டிருந்தன. அவை அவரை ஏளனம் செய்து கொண்டிருந்தன. அந்த மச்சத்தை அன்று வரையவேண்டும் என்று யோசித்திருந்தார்.

வர்ணங்கள் தங்களுக்குள் மச்சங்களைக் கொண்டிருக்காதோ? ஆனால் வர்ணங்கள் கலகத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டதும் அதுபோன்ற யோசனையை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தார்.

ராணி அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காக முக்காலியை விட்டு எழுந்தபோது அவள் சுற்றிக் கொண்டிருந்த துப்பட்டாவில் இருந்து வெல்லச்சேவுத் துண்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. அவள் அதை கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சௌத்ரிக்கு ஏதோ கூரையே தன் மீது சரிந்து விழுந்ததைப் போன்று இருந்தது.

“இந்த… இந்த வெல்லச்சேவு…” கோபத்தில் அவருடைய வாயில் நுரை தள்ளியது. அந்த வெல்லச்சேவுத் துண்டை குனிந்து எடுக்க அவள் முயற்சித்தாள். ஆனால் சௌத்ரியின் கோபத்தைப் பார்த்ததும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள்.

“நீ வேணும்னா அதை எடுத்துக்கோ” என்று தோளைக் குலுக்கித் துடுக்காகச் சொல்லி விட்டு அவள் அகன்று சென்று விட்டாள்
மரணத்துக்கு ஈடான விரைப்பு சௌத்ரியின் உடல் எங்கும் பரவியது.

ராணியின் உருவம் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ற அவர், தன் காலடியில் விழுந்திருந்த அந்த வெல்லச் சேவுத் துண்டை வெறியோடு பொடிப் பொடியாக நசுக்கினார்.
மறுநாள் ராணி எவ்விதச் சுவடும் இன்றி மறைந்து போனாள். தன்னுடன் எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் வந்தது போலவே திரும்பிப் போனாள். மீண்டும் சேற்றிலும் சகதியிலும் புரளும் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினாள்.

சௌத்ரியின் ஓவியம் அரைகுறையாக நின்றுபோனது. ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் அவருடைய மூளைக்குள் ஒரு கரும்புள்ளியாக உறைந்து போனது. மச்சத்தை நினைவில் கொண்டுவரும் கரும்புள்ளி. அவருடைய நெஞ்சில் குத்திய கரும்புள்ளி.

இதற்குப் பிறகு சௌத்ரி ஒரு வகையான மனக்கொதிப்புடன் வாழத் தொடங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போனதைப் அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொன்னால் இவர் மீதே அவர்கள் சந்தேகப்படுவார்கள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. தொடர்ந்து ஓவியங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் யாரும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு காலணா கூடக் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. அதற்கான காரணம் என்னவென்றால் அவர் வரையும் பூக்களின் மீது கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிற வர்ணத்தைப் பூசியதால் அவை விகாரமாகக் காட்சியளித்தன. அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.

அவர் வீட்டில் இருந்த வர்ணங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகக் குழைந்து போய் கலங்கிய சேறாகக் காட்சியளித்தன. அவரால் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் ஓவியத்தில் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை
மேலும் சில வேதனையான சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் அவரிடம் ராணியைப் பற்றிக் கேட்கத் துவக்கினார்கள் அவள் எங்கே போனாள் என்று தனக்குத் தெரியாது என்று எல்லோரிடமும் இவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் இதுபோன்ற நேரடியான பதில் அவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவில்லை.

“ராணியை யாருக்கோ விற்றுவிட்டார் இந்த சௌத்ரி”
“ஏதோ ஒரு வியாபாரிக்கு பல ஆயிரங்களுக்கு விற்று விட்டார்”

“அவளோடு இந்த ஆளுக்குக் கள்ளத் தொடர்பு இருந்தது. எப்படியோ அவளைக் கழித்துக் கட்டி விட்டார்”

இப்படி ஆதாரமற்ற வம்புகள் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்தன. சௌத்ரியின் வாழ்க்கை ஒரு இருட்டறையில் முடங்கிப் போனது. ஜனங்கள் ஏதோ அவரை வறுத்து விழுங்கத் துடித்துக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.
அது மட்டுமல்ல திடீரென ஒருநாள்.

ராணி திரும்பி வந்து சாலையின் முனையில் ரத்தம் தோய்ந்த சிறிய மூட்டை ஒன்றை விட்டுச் செல்ல முயன்றபோது அங்கு பெரும் ரகளை ஏற்பட்டது. அந்த மூட்டைக்குள் பிறந்த குழந்தையின் சடலம் இருந்தது. உடனடியாக அந்தக் கிராமத்தில் ரெய்டுகள் நடந்தன. சௌத்ரி மிச்சமிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நிதானத்தையும் இழக்கத் துவங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போன புதிரும் மிக எளிதாக விடுபட்டது.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போனார். மக்கள் அவர்தான் ராணிக்கு அநீதி இழைத்தவர் என்று பேசத் துவங்கினார்கள் என்ன அநீதி இது? இதுபோன்ற ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டினால் ,வாழ்நாள் முழுதும் அவர் சேமித்து வைத்திருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் நாசமாகப் போய்விட்டது. சமூகத்தின் முன்னால் ஒரு குற்றவாளியாக அவர் தலைகுனிந்து நின்றார்

ஆனால் கடவுளுக்குத் உண்மை தெரியும். குற்றமற்ற தன்னை கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று உறுதியுடன் நம்பினார். இந்த சமூகத்தின் முன்னால் தான் நிரபராதி என்று கடவுள் நிரூபிப்பார் என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் காத்து இருந்தார் சத்தியம் எப்போதும் வெல்லும். ஆனால்… இவர் குற்றவாளி என்று அவர்கள் எப்படித் தீர்மானித்தார்கள்? இந்த உலகில் பிறந்ததே தான் செய்த பெரும் குற்றம்தான் என்று வருத்தப்பட்டார்.

தவறே செய்யாமல் அந்த குற்றத்தை தான் சுமப்பதற்கு பதில் அந்த தவறை செய்திருக்கலாமே என்று ஆதங்கப் பட்டார்

அப்படி நடந்து இருந்தால் , சிறைத்தண்டனை, வலி, பாதிப்பு, கடுந்துயரம், சபையில் அவப்பெயர் போன்ற அனைத்தையும் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார். கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார். அங்கு மச்சம் இருந்தது உண்மைதான். சரி.

ஆனால் மனிதனுக்கு உள்ள பலவீனங்களைப் பற்றி கடவுளுக்குத் தெரியாதா என்ன? ஒருவேளை ராணியிடம் போலீசார் விசாரிக்கும்போது அல்லது வழக்கறிஞர்கள் தன்னைக் குறுக்கு விசாரணை செய்யும்போது தான் வகையாக சிக்கிக் கொள்வோம். அப்போது ராணி தன்னுடைய வாக்குமூலத்தினால் தன்னை விடுவித்தாலும் அதன் வழியாக அவள் தன்னை முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்கிற விஷயம் சௌத்ரிக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

“அது சௌத்ரிக்கு சொந்தமானது அல்ல” என்று பெருந்திரளாகக் கூடியிருந்த நீதிமன்றத்தில் ராணி வாக்குமூலம் அளித்தாள்.

“சௌத்ரி ஆண்மையற்றவர்” என்று அலட்சியத்துடன் உளறினாள். சுன்னனையோ ரத்னாவையோ கேட்டுப் பாருங்கள்.

அது யாருடையது என்று நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஹூம்.. என்று விரைப்புடன் கத்தினாள்.

சௌத்ரியின் தலைமீது பிரம்மாமாண்டமான கறுப்பு மலை ஒன்று வெடித்துச் சிதறியது. பேரிடியும் மின்னலும் இணைந்து கொண்டது. தூரத்தில், வெகுதூரத்தில் ஆழமான வட்டமான கரும்புள்ளி ஒன்று கிளர்ந்து உச்சியில் நின்றது.

சௌத்ரி இன்றும் கூட, சாலையில் உட்கார்ந்து ஒரு கரிக்கட்டியால் பெரும் வட்டங்களை, பெரும்புள்ளிகளாக, கருமையான மச்சக் குறியைப் போல எப்போதும் வரைந்து கொண்டிருக்கிறார்.

•••••

வேர்கள் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / – ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

அன்றைய தினம் . வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர் . சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது . வலிகள் தெரியா குழந்தைகள் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது .

பள்ளிகளுக்கு கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று . குழந்தைகள் , ஓடுவதும் , தாவிக் குதிப்பதும் ,ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டு பட்டது . இந்த குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது . ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை கூறு போட்டதும் , இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தை கொடுத்து விட்டு வெளியேறி யதையும் இந்த குட்டி பிசாசுகள் அறியாது . முனை மழுங்கிய கத்திகள் குரல் வளைகளை அறுக்க திராணியற்று , இந்தியாவை சிதைத்து போட்டன குருதிகளுக்கான ஊற்றை தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்த சேற்றினை வாரி இறைத்தது .

வெட்டு பட்ட காயங்களை தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை
சாதாரண நாட்களாக இருந்தால் , விடுமுறை நாட்களில் இந்தக் குட்டி பிசாசுகளை சமாளிக்க இயலாமல் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம் . ஆனால் , சில நாட்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கி கொண்டது போல கலவர பூமியாக இருந்தது . முஸ்லீம்கள அச்சுறுத்தப் பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப் பட்டனர் . வீட்டிற்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு , காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்தனர் . கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் உலகம் இவை எதையும் அறியாமல் , தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டிற்குள் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தன.

குழந்தைகள் , வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள் மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறி விடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப் பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாக புலம் பெயர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இப்பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் ,கூட்டம் கூட்டமாக பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அசச்சுறுத்தலாகி , அங்கேயே வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லீம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப் படுமோ என்ற கவலை யில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது .ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு ,அலங்கோலமாக கிடந்தது .

எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள் . இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தது , மேவார் மாகாணத்தை பொறுத்தவரை இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டை கொண்டு இருக்க வில்லை அவர்களின் உருவங்களோ , ஆடைகளோ , பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் வேறு இடங்களில் இருந்து இங்கு இடம் பெயரும் முஸ்லீம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப் பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப் போல வதந்தியாக , ஆகஸ்ட் 15 பற்றிய செய்தி பரவி இருந்தது .

யூகங்களால் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர் ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையை பாதுகாப்பாக கடந்து சென்று விட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தர்களால் நடை முறை சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள் . இந்தியா , பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக் கொண்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை அதனால் அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை . விசயத்தை ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தவர்கள் , தங்களையும் , தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் , முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர் .

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள் , பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும் , பெரிய ரொட்டிகள் வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது என்ற புரளியை உணமை என்று நம்பினார்கள் . அவர்கள் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்கு புலம் பெயரத் துவங்கினர்.. மீதமுள்ள அறிவாளிகள் , காலணாவும் , ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலை தக்க வைத்து கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக் கொள்வது என சமூக போருக்கும் தயாரான மன நிலையில் காத்து இருந்தனர்.

இருத்தலை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் கலந்த தவிப்பில் இருந்த மக்கள் ,சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப் படுத்துவதில் வெறியுடன் நின்றனர். இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை . இதனால் அங்கு சிக்கலான பிரச்சனைகள் உருவாகி பதட்ட மன நிலையை எல்லோரு மனதிலும் விதைத்து இருந்தது . அந்த ஊரில் பரம்பரையாக பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள் , தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிக தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள் . அவர்கள் நாட்டை துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள் .

” இங்கே இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்து வருகிறோம் . அவர்களை தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல . அதை சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால் , அரசுக்கு வீண் செலவு . , இங்கு புதிய மக்களை குடியேற்ற தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கி தர அரசுக்கு பணம் தேவை . அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம் . இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள் , இவர்கள் காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல ,ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்

ஒவ்வொரு நாளும், வலம் வரும் புதிய வதந்திகளால் , அச்சுறுத்தப் பட்டு மக்கள் தெளிவு இல்லாமல் , அங்குமிங்குமாக இடம் பெயர அலைந்து கொண்டு இருந்தார்கள் . அவற்றில் அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தனர் ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை . அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும் சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இதே இடத்தில வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய் , கிளம்பி விட வேண்டும் என்று அதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர் பார்த்து காத்து இருந்தனர். . அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று .

அஜ்மீர் சென்று இருந்த பர்ரே பாய் , அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார் .ஆனாலும் அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருடபடுத்த வில்லை . தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்க வில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்த திடடத்தை கைவிடும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டார் பர்ரே பாய் . அந்த சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால் , பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான் பள்ளிக்கூடச் சுவரில் ” பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ” என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து எழுத துவங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவற்றில் ” “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என எழுதினர் . இருசாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து , அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலை மிரட்டல்களுமாக கிளர்ந்தெழுந்தது .நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்பு மீறிப் போக துவங்கியதும் போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இந்த சிறுவர்கள் , வீடு சேர்ந்ததும் , எப்பொழுதும் அவர்களை சபிக்கும் அவர்களின் தாய்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் தாண்டிய நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது . முன்பு இதுபோல் நடந்து இருந்தால் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பி இருப்பாள்.

ரூப் சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட .. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும் , எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருங்கிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுகிடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாய் இருந்தனர். குழ்நதைகளும் அபபடியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இது போல் எங்கள் நாட்டிற்குள் பிரிவினை வரும் , அது எங்கள் ஒற்றுமையை ,நட்பை கூறு போடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்த்தது இல்லை .

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லா கட்சியை சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்று கூடும் சமயம் , கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெறும் .அப்பா காங்கிரஸ் காரராக தன் பக்கத்து நியாங்களை எடுத்துரைப்பார்.. டாகடர் சாஹிப்பும் , பர்ரே பாயும் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளர்கள் .

கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார் . குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர் வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் . குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்து விட்டு , ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள்.எப்பொழுதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால் தான் ஆரம்பித்து வைக்கப் படும் .காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் விவாதங்கள் , சூடேறி , கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதும் , சோஷலிஸ்டுகள் மீதும் , குற்றசாட்டுக்கள் வசைகளாக முடியும் . தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல் ரீதியாக பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ் காரர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


உடனே மகாசபையம் , முஸ்லீம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரசை தாக்கும் . சில ஆண்டுகளாக முஸ்லீம் லீக், மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரசின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது .இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும் தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்து விட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில் , கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் துவங்கியது.. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துக்களில், கொள்கைகளில் வேறு பட்டு இருந்தாலும் , நட்பிலும் , பாசத்திலும் எவ்வித பாகுபாடுமின்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

“என் லல்லு , முன்னியை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறானாம் “ என்று மஹாசபா கியான்சந்த் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளரான முன்னியின் தந்தையிடம் கூற , அவரோ “அப்பா உடனே உன் மருமகளுக்கு தங்க கொலுசு வாங்கி வா போ ” என்று கேலி செய்வார். இதற்கு பர்ரே பாய் ,” அந்தக் கொலுசு சுத்த தங்கமாக இருக்கும்ல ?” என்று கியான்சந்த்தின் தொழிலைக் கேலி செய்வார் .

சுவர்களில் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று நேஷனல் குவார்டுகள்,எழுதினால் சேவக் சங் ஆட்கள் அதை அழித்து விட்டு, “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என்று எழுதிவிடுவார்கள் . முஸ்லீம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்ற தனித் தேசம் உருவாகப் போகிறது என்ற புரளிகள் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்த பொது , இப்படி எல்லாம் இன்னொரு புறம் கூத்து நடந்து கொண்டு இருந்தது . இந்து முஸ்லீம் பிரிவினைக்கான உணர்வினை மக்கள் அறியாமலே , அவர்கள் சிந்தனையில் விதைக்கப் பட்டு கொண்டு இருந்தன.
ஒருங்கிணைந்த ஆசியாவைப் பற்றிய திட்டங்கள் குறித்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் அப்பாவும் ரூப்சந்திஜியும் இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு லேசாகப் புன்னகைப்பார்கள்.

புற விஷயங்கள் குறித்த அக்கறை எதுவும் இல்லாமல் , அம்மாவும் சாச்சியும் கொத்துமல்லி விதை பற்றியும் மஞ்சள் கிழங்கு பற்றியும் மகள்களின் சீர்வரிசைகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

மருமகள்களோ , ஆடை அலங்கரங்கள் பற்றி , தீவிரமாக கருத்து சொல்லிக் கொண்டு , விவாதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் . டாக்டர் சாஹிப் வீட்டில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சமையல் பொருட்களும் மருந்துகளும் வந்து கொண்டிருந்தன. வீட்டில் யாருக்காவது தும்மல் வந்து விட்டால் கூட அடுத்த கணம் அவர் டாகடர் சாஹிப் வீட்டில் மருந்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பார்
அம்மா சப்பாத்தி , கெட்டி பருப்பு , தயிர் வடை செய்தால் , டாகடர் சாஹிப்பிற்கு அழைப்பு போகும் .
அவர் தன்னுடைய பேரப்பிள்ளைகளைத் தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போவார்.” அடிக்கடி அவங்க வீட்ல பொய் சாப்பிட றீங்களே ? என்று டாகடர் சாஹிப் மனைவி கேட்டால்
“அப்புறம் எப்படி மருந்துக்கு காசு வசூல் செய்யறது .?” என்று திருப்பி கேட்டு விட்டு , “லாலாவையும் சன்னியையும் கூட சாப்பாட்டுக்கு அங்கே அனுப்பி வை” என்று சொல்வார்.

“ஹே ராம். அநியாயத்துக்கு வெட்கம் கெட்ட ஜென்மங்களாக இருக்கே” என்று அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்வாள்.
அம்மா தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் , ஐயோ இந்த கோமாளி டாகடர் வேண்டாம் நான் நகரத்துக்கு போய் நல்ல டாகடர் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று புலம்புவாள் . ஆனால் பக்கத்து ஊர் வரை சென்று சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்வது நடைமுறையில் சாத்தியம் இல்லை விளைவு டாக்டர் சாஹிப் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்துவிடுவார்.

” புலால் ஜர்தாவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட்டாயா ? அதுதான் என்று அவர் அம்மாவை கிண்டல் செய்வர் . அம்மா பர்தாவின் உள்ளே இருந்து கொண்டு முறைப்பாள் .

“ என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னால் நான் வரமாட்டேனா ? அதுக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லைன்னு பொய் சொல்றே ? உனக்கு ஒன்னும் இல்லே நலலா இருக்கியேன்னு அம்மாவை டாகடர் சாஹேப் கிண்டல் அடிப்பார் .

அம்மா வாய்க்குள்ளேயே அவரைத் திட்டி மூணு முணுப்பாள் அப்பா இவர்கள் சண்டையை ரசித்து சிரிப்பார்
டாகடர் சாஹிப் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாலே , வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதாவது வியாதியை சொல்லிக் கொண்டு அவரை பரிசோதிக்க சொல்வார்கள்
” ஆஹா , நான் என்ன மிருக வைத்தியரா என்று ” கேட்டுக் கொண்டே அனைவரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பரிசோதிப்பார்

எங்கள் வீட்டில் யாருக்காவது குழ்நதை பிறக்க போகிறது என்றால் , இலவச மருத்துவர் ஒருத்தர் இருக்காருன்னு வரிசையா பெற்று தள்ளுகிறீர்களா ? என்று கேட்பார். பிரசவ வலி துவங்கியதும் அவருக்கு பதற்றம் அதிகமாகி , எங்கள் வீட்டுக்கும் அவர் வீட்டுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டே இருப்பார் .

பிரசவ வலியில் கத்து பவர்களைக் காட்டிலும் , இவர் அதிகமாக கத்தி , புலம்பி அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களை எல்லாம் கலவரப் படுத்தி விடுவார்.. தந்தையாகப் போறவனை இழுத்து வைத்து அறை வார் உன்னால் தானே இந்த பெண் இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாள் என்பார் .
ஆனால் குழந்தை பிறந்து அழுகுரல் கேட்டதுதான் தாமதம் , தன் வயதை மறந்து வராந்தாவில் இருந்து தாவிக் குதித்து , பிரசவ அறைக்கு ஓடுவார். அவருடைய பதட்டத்தில் எங்கள் அப்பாவையும் இழுக்க கொண்டு அறைக்குள் நுழைய , அங்குள்ள பெண்கள் கூச்சப்படுவார்கள் . அவசரமாக பிரசவித்த பெண்மணியை பர்தாவுக்குள் நுழைப்பார்கள் .

பிரசவித்த தாயின் நாடியை பிடித்து பார்த்து விட்டு , குழந்தையின் தொப்புள் கொடியை அறுத்து விட்டு குழநதையை அவரே குளிப்பாட்ட முயற்சிப்பார் . அம்மா அப்பாவையும் டாகடர் சாஹிப்பையும் ” ஆண்களுக்கு பிரசவ அறையில் என்ன வேலை” என்று திட்டி துரத்துவாள் .

இருவரும் பதில் சொல்லாமல் சிறுவர்களைப் போல் உற்சாகத்துடன் ஓடி வருவார்கள்
அப்பாவுக்கு பக்கவாதம் தாக்கி படுத்த படுக்கையானதும் , அப்பாவுக்கு வேறு மருத்துவர்கள் வந்து தான் சிகிச்சை செய்தார்கள் .ஆனால் டாகடர் சாஹேப் அந்த மருத்துவர்களையும் , செவிலியர்களையும் இது ஏன் செய்கிறீர்கள் ? மருந்து கொடுத்தீர்களா என்று கூடவே நின்று அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்து கொண்டார். ஆனால் சிகிச்சை பலன் இல்லாமல் அப்பா இறந்ததும் , அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார் ..
குழந்தைகளின் பள்ளிகளுக்கு சென்று அவர்கள் படிப்பை பற்றி விசாரித்து அவர்களின் பள்ளி கட்டணத்தில் விலக்கு வாங்கி வருவது . வீட்டுத் திருமணத்திற்கு தேவையான நகைகளை கியான் சந்திடம் பேசி விலை குறைத்து வாங்கி வருவது என எங்கள் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாகவே பாவித்து பொறுப்புகளை தானாகவே எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தார்.

வீட்டில் இடப்பற்றாக்குறை அதனால் வீட்டின் மேற்கு புறத்தில் இரு அறைகள் கட்டலாம் என வீட்டில் அனைவரும் முடிவு செய்த போது டாகடர் சாஹேப் அது தேவையில்லை என்று சொன்னதால் அந்த திட்டமே கைவிடப் பட்டது .“இதற்கு பதிலாக வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஏன் அறைகள் கட்டக் கூடாது என்று டாகடர் சாஹேப் கூறியதும் , மறு பேச்சு இல்லாமல் மாடியில் அறை கட்டினார்கள் .

விஞ்ஞானப் பாடம் எடுத்து படிக்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தான் ஃபஜ்ஜனை , டாக்டர் சாஹிப் தன்னுடைய ஷூவினால் விளாசி, அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்தார் .

ஃபரீதா கணவனுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பிறந்தகம் வந்தபோது டாகடர் சாஹேப் தலையிட்டு அவர்களை சமாதானம் செய்து வைத்தார். டாக்டரின் இளைய மருமகள் ஷீலாவால் எங்கள் வீட்டு பிரசவத்திற்கு வெளியில் செவிலியரைத் தேடும் சுமை குறைந்தது . பிரச வலி என்று தகவல் கிடைத்தவுடன் அவள் தன் மருத்துவ மனையில் இருந்து விரைந்து வந்து பிரசவம் பார்த்து விட்டு குழந்தைக்கு ஆறாம் நாள் குல்லாவும் , குர்த்தாவும் பரிசளிப்பாள்
ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது . சப்பா சண்டை போட்டு வீட்டு வந்தவுடன் அவனை ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரனைப்போல் நடத்தினர். எல்லோரும் ஆவலுடன் அவன் சண்டையை விவரிக்க சொல்லி அதை மிகப்பெரிய சாகச செயலாக கொண்டாடினர். ஆனால் அம்மா மட்டும் இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள் .அவள் ஆகஸ்ட் பதினைந்து கொண்டாட்டங்களை பார்த்து விட்டு மனம் வேதனையுடன் வந்து இருக்கிறாள் .

அன்று டாகடர் சாஹேப் வீட்டில் மூவர்ணக் கொடியும் , எங்கள் வீட்டில் முஸ்லீம் லீக் கொடியும் ஏற்றப் பட்டது .இந்த இருகோடிகளும் ஆக்ரோஷமாக பல மனங்களை உடைத்து இடைவெளி உருவாக்கி பல மைல் நீளத்திற்கு தெறித்து பிளந்து அகண்டு முடிவில்லாது விரிந்து கொண்டே சென்றன. அதன் முடிவற்ற பிளவுகளின் எல்லையில் நின்று , கண்ணீர் மல்க நடுங்கிக் கொண்டு நின்றாள் அம்மா .

எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று யோசிக்கும் முன்பே கூட்டம் கூட்டமாக அகதிகள் வந்து நிறையத் துவங்கியது நகரம் . மூத்த மருமகளின் உறவினர்கள் பவல்பூரில் தங்கள் உடமைகளை இழந்து உயிர் பிழைத்து ஓடி வந்த போது , இந்த விரிசல்கள் ஆழமாகவும் , அகலமாகவும் விரிந்தது . அதன் பிறகு நிர்மலாவின் உறவினர்கள் இரத்தம் கொப்புளிக்க , வெட்டுக்காயங்களுடன் வந்து சேர்ந்த பொது அந்த இடைவெளிகள் இனி ஒருபோதும் இணைய முடியாத படி நச்சுப் பாம்புகளால் நிரப்ப பட்டன .

எங்கள் இளைய அண்ணி தன் மகனின் வயிற்று வலி அதிகரித்து துடித்த பொது , டாகடர் சாஹிப்பின் மருமகள் ஷீலா வர மறுத்து , தகவல் சொன்ன எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பையனை திட்டி துரத்தி விட்டாள் . இரு குடும்பமும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோச கணங்கள் , துயர் மிகு நாட்கள் எல்லாவற்றிக்கும் அர்த்தமில்லாமல் , போய் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வதும் நின்று போனது .

பர்ரே பாபி தன்னுடைய ஹிஸ்டீரியா வலிப்புக்களையும் மறந்து கிளம்புதற்கு ஆயத்தமானாள் .அம்மா தன் மவுனத்தைக் கலைத்து ,” நான் உங்களுடன் வரவில்லை , என் டிரங்கு பெட்டியை ஒருவரும் தொட வேண்டாம் . என்னால் அங்கே அந்த சிந்தி ஆட்களோடு போராட முடியாது . அவர்கள் புர்காவையும் , பைஜாமாவையும் தூக்கியெறிந்து அருவெறுப்பாக அலைகிறார்கள்” என்றாள் அனைவரும் அம்மாவின் மவுனம் இவ்வளவு சீற்றமாக கலையும் என்று எதிர்பார்க்காமல் வாயடைத்து போனார்கள் .
“அப்ப , டாக்காவில் இருக்கிற சின்ன மகனோடும் இவங்க போக மறுக்கிறார்களே ”

“ஐயோ , அங்க தலையை வெட்டி தின்னும் பெங்காலிகள் வெறும் கைகளால் சாதத்தை பிசைந்து விழுங்குவார்கள் இவங்க ஏன் அங்க போகணும் ?” ஸஞ்ஜ்லே பையாவின் மாமியார் முமானி பீபி குரோதம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள் .

“அப்படின்னா ராவல்பிண்டிக்குப் போய் ஃபரீதாவோட தங்கலாமே?” என்றாள் காலா.

“அய்யயோ அங்க இருக்கிற பஞ்சாபிகள் நரகத்தில் வசிக்கிற பேய்கள் . அவர்களிடம் இருந்து நம்மை அல்லா தான் காப்பாற்ற வேண்டும் .”

அம்மாவின் மவுனம் உடைந்து வார்த்தைகள் வெள்ளமாய் பொங்கி வந்தது . அவள் அளவுக்கு மீறி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .

“ஐயோ , அத்தை நாம் என்னவோ ஜனங்களே இல்லாத பாலைவனப் பிரதசத்திற்கு குடி போவது போலவே பேசுகிறாயே ! யாரும் மகாராஜா உன்னை சேனைகளை அனுப்பி பல்லக்குல ஊர்வலமா கூட்டிப் போகப் போறாரா என்ன ? ”
என்றதும் , அனைவரும் சூழலை மறந்து சிரிக்க அம்மா முகம் வாடிப் போனாள் அதைக் கவனிக்காமல் அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

” சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொளகிறீர்கள் நிறுத்துங்கள் ” என்று நேஷனல் கார்ட்ஸின் தலைவன் சர்தார் அலி கத்தி எல்லோரையும் அடக்கினான் . .

“நீதான் மடத்தனமா பேசுறே. இங்கேயே தங்கி எங்களையும் யாராவது கொல்லணுமா ?”
“நீங்க எல்லோரும் போங்க. இந்த வயசுலே நான் எங்கேயம் வரல !’ என்றாள் அம்மா தீர்மானமாக
“கடைசியிலே இந்தக் காஃபிர்கள் கையாலேதான் நாங்க சாகணும்னு எழுதியிருக்கு போல !

தங்கம் வெள்ளி மட்டுமல்லாது , சந்தனம் , வெந்தியம் , ஆட்டுகால் எலும்பு தூள்கள் , முல்தானி மட்டி கட்டிகள் ,என்று பல பொருட்களையும் மூட்டைகளாக கட்டி தன் உடைமைகளை எண்ணி கொண்டு இருந்தாள் காலா பீ பீ .

பர்ரே பாய்க்கு கோபம் வந்து அந்த பொருட்களைத் தூர எறிய , பாகிஸ்தானில் தன் வாழ்வாதாரமே அந்தப் பொருட்கள் தான் என்பது போல பதறி கூச்சலிட்டு மீண்டும் அவற்றை தன் பொருட்களுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டாள் காலா பீ பீ .
குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்து பிய்ந்து போன பழைய மெத்தைகளின் பருத்து பஞ்சுகளையும் கூட மூட்டையாக கட்டி எடுத்துக் கொண்டனர். கோணிகளில் பாத்திரங்கள் கட்டப் பட்டன .கட்டில்கள் பிரிக்கப்பட்டு கட்டைகளாக ஒன்று சேர்த்து கட்டினார்கள் . எங்கள் கண் முன்னே எங்கள் வீட்டை அழகாக நிறைத்து இருந்த அத்தனை பொருட்களும் , மூட்டைகளாகவும் ,பெட்டிகளாகவும் , வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. வீடு என்பது வெறுமையாகி விட்டிருந்தது . அங்கு கட்டி வைக்கப்பட்ட அத்தனை பொருட்களும் அந்தந்த உடமையாளர்களின் எண்ணங்களைப் போல கால் முளைத்து தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் டிரங்கு பேட்டி மட்டும் அவளைப் போலவே இறுக்கமாக அமைதியாக அசைவில்லாமல் இருந்தது .

“இங்கேதான் சாகணும்னு நீ தீர்மானித்து இருந்தா, அதை யாரும் தடுக்க முடியாது” என்று பாய் சாஹிப் முடிவாகச் சொன்னார்.

என்னுடைய வெகுளியான அம்மா தன் அலைபாயும் கண்களால் வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து, , “என்னை யாரால் கொல்ல முடியும்? எப்போது அது நடக்கும்?” என்றாள்.
“அம்மாவுக்கு மூளை பிசகிவிட்டது போல , . ” என்று பாய் சாஹிப் கிசுகிசுத்தார்.
“அந்த காஃபிர்கள் அப்பாவிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்தார்கள் என்று இவளுக்கு என்ன தெரியும்?
நம் மக்கள் இருக்கும் நமக்கான சொந்த இடத்துக்கு நாம் போய் விட்டால் , அதுதான் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லையா ? அங்கு தான நாமும் நம் உடைமைகளும் பத்திரமாக இருக்க முடியும் !

அத்தனை அதிகமாகப் பேசாத அம்மாவிற்கு கூர்மையான நாவு இல்லாது போனது துரதிர்ஷ்டமே !அவளுக்கு பேச மட்டும் தெரிந்து இருந்தால் அவர்களைத் திருப்பி இப்படி கேட்டு இருப்பாள் .

“நம் சொந்த இடம் என்று சொல்லும் அந்த விசித்திர உலகின் பெயர் என்ன ? அது எங்கே இருக்கிறது ? இங்கு தானே நாம் பிறந்தோம் . உயிரும் உடலுமாக வளர்ந்தோம் .

நாம் பிறந்த நம் மண் இன்று அந்நிய பூமியாக போய்விட்டதா ? இதோ இன்று நீ வேறு இடத்திற்கு அடைக்கலம் போகிறாய் .. அங்கும் யாரவது வந்து உன்னை நாளை விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் ? அங்கு யாரவது வந்து இங்கா நீ பிறந்தாய் ஓடு என்று விரட்டினால் என்ன செய்வீர்கள் ? பலமான காற்று வீசினால் அணைந்து போகும் விளக்கு போல பலகீனமாக இருக்கிறேன் நான் . எந்த நிமிடமும் எல்லாம் முடிந்து போகும் . அதன் பிறகு எனக்கான சொந்த இடத்தை தேடும் உங்கள் சிக்கலும் தீர்ந்து போகும் .ஒருத்தரின் சொந்த பூமி திடிரென அவர்களுக்கு அந்நியமாவதும் , சம்பந்தமே இலலாத ஏதோ ஒரு இடம் நமக்கு சொந்தமாவதும் அத்தனை ரசிக்க கூடிய விளையாட்டு அல்ல . ஒரு காலத்தில் முகலாயர்கள் காலுக்கு உதவாத செருப்பை கழட்டி எறிவது போல் , தங்கள் சோந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய தேசத்தை சொந்த பூமி என சொல்ல விழைந்தார்கள் என்னவானார்கள் ?

அம்மா அமைதியானாள் . அவள் முகம் அவள் வாழ்ந்து முடித்த காலங்களின் நினைவுகளை சுமந்து தாங்க இயலாமல் , களைத்து இருண்டு போய் இருந்தது . பல நூற்றாண்டுகளாக தனக்கான பூமியைத் தேடும் முயற்சியில் அலைந்து கலைத்தவள் போல காணப் பட்டாள்
நேரம் தன் வழியில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது . எத்தனை சூறாவளியையும் தாண்டி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலமரம் போல் அம்மாதன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள் .

அவளுடைய மகன்கள், மகள்கள், மாப்பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் உடைமைகளுடன் வாசலில் போலீஸ் காவலுடன் இருக்கும் லாரியில் ஏறலானார்கள் . அதுவரை அசைவில்லாது இருந்த அவள் மனம் பட படத்தது . விரிந்த வெளியில் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளின் பார்வை எதையோ தேடி அலைந்தது . பக்கத்து வீடு காற்றில் கலைந்து , மேகங்களுடன் கரைந்து காணாமல் போகத் துவங்கி இருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜியின் வீட்டு வராந்தா வெறுமையாக இருந்தது . ஓரிரு முறை ஏதோ ஆவலுடன் வெளியில் வந்த குழந்தைகளை வலிமையான கரங்கள் அவசரமாக உள்ளே இழுத்துக் கொண்டன அம்மா கண்ணில் இருந்து அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது .கண்ணீருக்கு இடையில் மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் , திரைகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கலக்கத்துடன் எட்டிப் பார்க்கும் குழந்தைங்களின் கண்ணீரை அவளால் உணர முடிந்தது

அம்மா மிகவும் கலவரமடைந்து இருந்தாள் . அந்த விசாலமான பெரிய முற்றத்தில் தனியாளாக , தான் நேசித்தவர்களையும் , தனக்காக ஆண்டவன் கொடுத்த அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களையும் , இறைவனின் கருணையின் பாதங்களில் ஒப்படைத்து விட்டு , அனாதையாக , அவள் ஆட்சி செய்த வீட்டில் நின்றிருந்தாள் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது . தனிமை .. அவளை அசச்சுறுத்தியது . அந்த சூழலின் ஏகாந்தம் , பல அமானுஷ்யங்கள் அவளை சூழ்ந்து தாக்க வருவதான உணர்வில் அவள் மிரண்டு போனாள் . எண்ணங்கள் வலையாக பின்னி அவள் மூளைக்குள் மொய்த்தது . அவளுக்கு தலை சுற்றி மயக்கம் வருவது போல இருந்தது .அருகில் இருந்த தூணில் சாய்ந்து , நிற்க இயலாமல் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்

மெல்ல எழுந்து ஆளில்லாத அந்த வீட்டை , இன்றுதான் புதிதாக பார்ப்பது போல் சுற்றி வந்தாள் . அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவள் வாழ்வை அவளுக்கு திருப்பி சொன்னது . வீட்டின் முன்னறைக்கு வந்ததும் , நெஞ்சு வெடித்து விடும் போன்றதொரு அழுத்தம் பிறந்து , துக்கம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது . இந்த அறையில் தான் அவளின் இல்லறம் துவங்கியது . இந்த அறைக்குள் முதன் முறையாக எந்த தவிப்புடன் , உள் நுழைந்தாளோ , அதே தவிப்புடன் இன்று அந்த காட்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் .

அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களில் இணைபிரியாது பங்கு கொள்வேன் என்று கூறிய அவளது கணவன் ,இந்த அறையில் போடப்பட்ட கட்டிலில் அமர வைத்து தான் அவள் முக்காட்டை விலக்கி , நிலவு போன்ற அழகிய முகத்தை தன் கரங்களில் தாக்கி ரசித்து பார்த்தான் . அவனை முழுவதுமாக நம்பி தன்னை அவனிடம் முழுமையாக அவள் ஒப்படைத்த அறை இதுதான்
இதோ இந்த அறைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் தான் அவளது தலைப்பிரசவம் நடந்தது . அதோ அந்த மூலையில்தான் அந்த மூத்த மகளின் தொப்புள் கொடி புதைக்கப் பட்டது .முதன் முதலாக தாய்மையை உணரச் செய்த மகளை கையில் ஏந்தி உச்சி முகர்ந்து இந்த அறையில்தான் . ஏறக்குறைய அவளது எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த அறையில் தான் பிரசவித்தாள் அவளது எல்லா குழந்தைகளின் தொப்புள் கொடியும் இந்த அறையின் மூலைகளில் தான் புதைக்க பட்டு இருக்கின்றன . தன் அந்திம காலத்தில் ஆதரவாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த அறையில் தான் பத்து குழந்தைகளை , பத்து மனித உயிர்களை இந்த அறையில்தான் பெற்று எடுத்தாள் .

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டுமே சொந்தமாக , யாரும் இல்லாத தனிமரமாக பெற்றெடுத்த அந்த புனித கருப்பையின் வெறுமையுடன் நிற்கிறாள்
பாம்பு தன் தோலை எளிதாக உரித்து விட்டு , அகன்று சென்று விடுவதைப் போல இவளது குழந்தைகள் இவளை விட்டு , அமைதியும் , நிம்மதியுமான வாழ்வைத் தேடி சென்று விட்டார்கள்
அந்த வீட்டின் திசையெங்கும் குழந்தைகளின் குரல்கள் ஒலிப்பது போன்ற பிரமையை , உண்மை என நினைத்து அங்குமிங்கும் ,திரும்பி அலைபாய்கிறாள். புதிதாக திருமணம் ஆகி வரும் பெண்கள் எல்லோரும் அம்மாவின் மடியை வணங்கி, பத்து பிள்ளைகள் பெற்ற தங்க மடி இது , எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் என்று ஆசி வாங்கி செல்வதுண்டு .அம்மாவின் மடி அதிர்ஷ்டம் பொங்கி வரும் மடி என்றும் , அதனை வணங்குவதால் நல்ல படியாக பிள்ளை பேறு நடைபெறும் என்றும் பெண்கள் நம்பினார்கள் இன்று அவள் பிள்ளை பெற்று மகிழ்ந்த அறையைப் போலவே அவளது கருப்பையும் வெறுமையால் நிறைந்து இருந்தது .
மனம் கனத்து வேதனை சுமை கூடியதால் , நடக்க இயலாமல் கால் தடுமாற அடுத்த அறைக்குள் நுழைகிறாள். இந்த அறை அன்று தந்த வேதனையை இன்றும் அவளால் உணர முடிந்தது . ஐம்பது ஆண்டு காலம் அவள் வாழ்வில் நிறைவாக பெங்கெடுத்த அவளின் வாழ்க்கைத் துணை தன் இறுதி மூச்சை விட்டது இந்த அறையில் தான் . இதோ இப்பொழுதும் அவளால் பார்க்க முடிகிறது . இதோ அந்த அறையின் ,கதவுக்கு பக்கத்தில் தான் , அவரின் சவத்தை கொடித்துணி போர்த்தி மூடி வைத்து கிடத்தி இருந்தார்கள் . அத்தனை சொந்தமும் , பிள்ளைகளும் , உற்றார் உறவினரும் அவரைச் சுற்றி அழுது கொண்டு இருந்தார்கள் . அழுவதற்கு மனிதர்களை சுற்றி இருக்கும் போதே இறப்பது கொடுப்பினைதான்

அவர் என்னமோ மிக அதிர்ஷ்ட சாலிதான் . என்னைப் போல் இல்லை . நான் இன்று உயிரோடு இருக்கும் போதே பிணமாக , யாரும் அருகில் இல்லாமல் அலைகிறேனே , இந்த அவல வாழ்வு அனுபவிக்காமல் அவர் விரைந்து சென்றது நல்லது தான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது .. அவள் கால்கள் நடக்க இயலாமல் துவண்டன . கணவரை இறுதியாக படுக்க வைத்து இருந்த இடத்தில் தலைப்பகுதியில் சென்று சரிந்து விழுந்தாள் . கணவர் இறந்த தினத்தில் இருந்து கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவரின் நினைவாக தினமும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இடம் அது . வீட்டின் அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்து சென்றவர்கள் தேவையில்லை என்று விட்டுப் போயிருந்த பொருள் அது .விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து போய் , திரி எரிந்து கருகி வீட்டிருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜி பித்து பிடித்தவர் போல அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நிலை கொள்ளாது நடந்து கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு உலக நினைத்தாலே வெறுப்பாக இருந்தது . இந்த அரசாங்கம் , அரசியல் , அவளது மனைவி , குடும்பத்தினர் , அவர் வசிக்கும் தெரு , சாலைகள் ,கத்திகள் , என எல்லாவற்றையும் சபித்து திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.
அவரின் சாபம் பலித்து விடும் என இந்த உலகு பயந்து அவர் முன் மண்டியிட்டு , மன்னிப்பு கோருவதாக கற்பனை செய்து கொண்டார் . இத்தனை ஆண்டுகாலமும் ஒன்றாக கூடி வாழ்ந்த பக்கத்து வீட்டின் வெறுமை அவரை மிகவும் கலங்கடித்தது .

தானே பார்த்து ரசித்து கட்டிய வீட்டை , தானே சுக்கு நூறாக சம்மட்டி எடுத்து உடைத்து போன்றதொரு வேதனையில் துடித்தார். அந்த வீடு இருக்கும் திசையை பார்க்கவே அஞ்சினார். அந்தக் குடும்பத்துக்கும் தனக்குமான பந்தம் நிலத்தின் ஆழம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற வேர்களைபோல , நினைவுகளாய் பின்னி பிணைந்து உயிர்வரை இணைந்திருப்பதை எப்படி வேரறுப்பது ? அந்த நிணவுகளை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலே , தன்னைத்தானே , வெட்டிக்கொண்டு , ரத்த நாளங்களை சிதைத்து கொண்டு , வீழ்வதைப் போல ஒரு வேதனை அவரைத் துடிக்கச் செய்தது .

அவரால் பக்கத்து வீட்டின் , கனத்த மவுனத்தை தங்க முடியாது இருந்தது . மனம் என்னவோ , போல பித்தனைபோல் உளறச் செய்தது . சட்டென்று அமைதியானார் என்னவோ யோசித்தார் . தனது காரில் ஏறி சென்று விட்டார்.
ஊர் மொத்தமும் இரவின் இருண்மைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டு மவுனமான பின் , பக்கத்து வீட்டின் பின் கதவின் வழியாக , தன இரு கைகளிலும் உணவை ஏந்திக் கொண்டு ரூப்சந்த்ஜியின் மனைவி வீட்டினுள் பிரவேசித்தாள் . எதுவும் பேசாமல் அம்மாவின் எதிரில் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள் .இரு கிழவிகளும் , நீண்ட நேரம் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தனர்.

ஆனால் இருவரின் மனமும் ஓராயிரம் விசயங்களை உள்ளுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருந்தன. அவர்கள் பார்வையில் மொழி பரிமாற்றம் மவுனமாக நடந்தது . இந்த இருவரும் முன்பு பேசிக் கொள்ளும் பொது , அந்த சூழல் கிடு கிடுக்கும் . இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு வாயடைத்து போய் இருவரும் அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களுக்குள் இருந்த பந்தத்தின் நெகிழ்வு அவர்கள் வாய்க்கு பூட்டு போட்டு மனதை திறந்து விட்டிருந்தது .
அத்தனை பெரிய வீடு . முழுவதும் மனிதர்களால் நிறைந்து இருந்த வீடு , இன்று மவுனமாக சப்தமின்றி இருந்தது . அனைவரும் அவளை விட்டு போய் விட்டாலும் , குழைந்தைகளுடன் செல்லும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் , அவர்கள் விரும்பிய இடம் சென்று சேரவேண்டுமே என்று கவலைப் பட்டாள் .

நாடு இருக்கும் பதட்டமான சூழலில் , எல்லா இடங்களிலும் ஆட்களை கொன்று குவித்து , ஊரே ரத்த களறியாக இருக்கிறதே , ரயில் வண்டிகளில் மனிதர்களாக பயணத்திற்கு ஏறியவர்கள் பிணங்களாக குவித்து இறக்கப் படுகிறார்கள் என்று செய்திகள் வருகிறதே என்றெல்லாம் பல சிந்தனைகள் , கவலைகள் அவளை அலைக்கழித்தன . அவளால் இரவு முழுவதும் தூங்க இயலாமல் , இருட்டில் , விழித்தபடி இருளுக்குள் தன்னை ஒளித்து கொண்டு படுத்து இருந்தாள் .
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக , அவள் அக்கறையுடன் தன் உயிரை விட்டு இரத்தத்தால் வளர்த்த பயிர்கள் இன்று , வேறு நிலத்தில் தான் செழிப்பாக வளர இயலும் என்று சென்று விட்டன. சொந்த நிலத்தை மறுத்து புதிய நிலம் சென்ற பயிர்களின் குருத்து , கருகி விடாமல் , செழித்து வளருமா என்ற கவலை அவளுக்கு ள் உழன்று கொண்டே இருந்தது .

பாவம் இளைய மருமகள் , நிறைமாத கர்ப்பிணி . அவளை அல்லாஹ் ரட்சிக்கட்டும் . அவளுக்கு எந்த நேரமும் குழந்தை பிறக்கலாம் . அவர்கள் செல்லும் வழியில் எந்த பால்வெளியில் , அந்தக் குழந்தை பிறக்க போகிறதோ யாருக்குத் தெரியும் .? இது என் தேசம் அல்ல என்று , அந்நிய தேசத்தை நம்பி சென்று இருக்கிறார்கள் . ஏற்கெனவே அந்த மண்ணில் வசித்துக் கொண்டு இருக்கும் , நயவஞ்சக கழுகுகள் இவர்களை நிம்மதியாக வாழ விட்டு விடுமா ? இல்லை , மீண்டும் இவர்கள் சொந்த மண்ணை தேடி வந்து விடுவார்களா ?

அப்படி ஒருவேளை திரும்பி வந்தால் … இங்கிருந்து பிய்த்து கொண்டு சென்ற வேர்கள் , மீண்டும் இம்மண்ணில் தழைக்குமா ?அப்படி ஒரு வேளை அவர்களுக்கு மகிழ்வான தருணங்கள் மீண்டும் இம்மண்ணில் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் எனில் , அன்று என் மக்கிப் போன எலும்புகள் சாட்சியாக நிற்குமா ?அவள் தனக்குள்ளேயே எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டு , அந்த வீட்டின் , சுவர்கள் , கதவுகள் , ஜன்னல்கள் எல்லாவற்றையும் , ஒரு தாயின் வாஞ்சையுடன் , தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் வீட்டை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். .

அவளது மனக்கலவரத்தில் , இளைய மருமகளையும் , மக்களையும் கலகக்காரர்கள் நிர்வாணமாக்கி ரோட்டில் ஓடவிட்டு வெட்டுவது போலவும் , குழந்தைகளை கதற கதற துண்டு துண்டாக வெட்டி எறிவதை போலவும் காட்சிகள் வந்து அவளின் தனிமையை மேலும் கொடூரமாக சிதைத்தது .

களைப்பில் அவள் மயங்கி கண்ணசர நேர்ந்தால் , தெருவில் கேட்கும் , கூச்சல்களும் , அலறல்களும் , அவளை குலுக்கி எழுப்பி மேலும் அச்சுறுத்தின .அவளைப் பற்றிய கவலைகள் அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட இல்லை , ஆனால் கொடும் ராட்சசர்களாக வெறிபிடித்தலையும் மனிதர்கள் கையால் வரும் மரணத்தை விட , இயற்கையான சாவு சிறிது மென்மையாகத்தான் இருக்கும் போலும் .அணையும் விளக்கு படபடத்து அணைவதை போல அவள் பட படத்து கொண்டு இருந்தாள் .
நாட்டில் கலவரக்காரர்கள் கிழவிகள் என்று கூட பாராமல் , அவர்களது தோல் தேய்ந்து , இரத்தமும் சதையுமாக எலும்புகள் துருத்தி தொங்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும் , இரக்கமின்றி தெருவில் இழுத்து செல்வதாக யாரோ கூறினார்கள் . நரகத்தை விட பல மடங்கு கொடுமைகள் இன்று நாட்டில் எல்லா பகுதியிலும் நடந்து கொண்டு இருப்பாதாக பேசிக் கொள்கிறார்கள்

வீட்டு வாயிலில் யாரோ நின்று கொண்டு முரட்டுத் தனமாக கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது . தூரத்தில் இருந்து யாரோ குரல் கொடுத்து அழைப்பது கனவில் கேட்பது போல் தெளிவில்லாமல் கேட்கிறது . ஒருவேளை மூத்தமகன் திரும்பி வந்து விட்டானோ ? இல்லையே .. இது இளைய மகனின் குரல் போல இருக்கிறதே .. அச்சத்தில் அவளுக்கு மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டது போல் சிந்தனைகள் தறிகெட்டு அலைகின்றன. மரணத்தின் தூதுவன் அவளை சந்திக்க ஆவேசமாக வருகிறான் போலும் . அவன் மிகவும் அவசரத்தில் இருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றுகிறது .தெளிவில்லாத காட்சிகள் மாறுகின்றன. இதோ .. எல்லோரும் புதிய இடத்தில் நின்று கொண்டு அவளை திரும்பி பார்க்கிறார்களே ….இளைய மகன் தன் மனைவி குழைந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டு இருக்கும் காட்சி தெளிவாக தெரிகிறதே … கலங்கிய மனதில் சிறிது நிம்மதி உருவாகிறது . திடீரென்று வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்து , மீண்டும் எல்லோரும் அவள் அருகில் வந்து நிற்கிறார்கள் . குழந்தைகள் அவளை கூடி நின்று அவளைக் கட்டிக்கொள்கின்றன. களை இழந்து வெறுமையில் நிறைந்திருந்த வீடு மீண்டும் களை கட்டியது . கலகலப்பாக குழந்தைகளும் மகன்களும் மருமகள்களும் அந்த வீட்டை நிறைத்து இருந்தனர் .

அவளது அச்சம் மறைந்து மனதில் நிம்மதி பிறந்தது . இனி கவலையில்லை என்று மனம் சொன்னது . அவள் நிம்மதியாக கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள் . அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கரம் ஒன்று அவள் நாடியை பரிசோதித்துக் கொண்டு இருந்தது “மன்னிக்கணும் பாபி . உனக்கு என்னை பார்க்கணும்னு தோணினா கூப்பிட்டால் நான் வருவேன்ல . அதற்காக ஏன் மயங்கி விழுவது போல் நடிக்கிறாய் ? “என்று ரூப்சந்த்ஜி கலகலவென்று சிரித்தபடி அவளிடம் பேசினார்.

” இந்த முறை நீ பீஸ் எனக்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும் . உன் உதவாக்கரை பிள்ளைகளை லோனி ஜங்க்சனில் இருந்து , மிரட்டி திரும்ப அழைத்து வந்து இருக்கிறேன் . முட்டாள்கள் . இவங்களுக்கு போலீஸ் சூப்பிரண்டு மேல் கூட நம்பிக்கை இல்லை .

அந்த பெண்மணியின் கிழட்டு முகத்தில் மகிழ்ச்சி , பரவியது . பரவசத்தில் , உணர்ச்சி மேலீட்டில் கண்கள் கசிந்தன. ரூப்சந்த்ஜி அவளை அன்பாக பார்த்து மெல்ல சிரித்தார்.அவளால் பேச இயலாமல் , அவர் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள் . அவர் கிழட்டு கரங்களில் சூடான அவள் கண்ணீர் துளிகள் சிதறின
.

•••••••••

.

. .

காஞ்சனா அம்லானி / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 09 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

காஞ்சனா அம்லானி

காஞ்சனா அம்லானி

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

காதலும் அன்பும் நேசமும் அனைத்து உயிர்களுக்குமே பொதுவானது. அந்த உணர்வுதான் ஒவ்வொன்றையுமே இவ்வுலகில் ஜீவிக்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மீது பேராவல் கொள்ளச் செய்கிறது. தினமும் வாழ நேரும் புதுப்புது மாற்றங்களுடனான வாழ்வில், சக உயிரிடமிருந்து மாறாத அன்பைப் பெறுவது ஒரு பாக்கியமன்றி வேறென்ன?

சகல வசதிகளும் காலடியில் கிட்டக்கூடிய இக் காலத்தைப் போலவன்றி, அக் காலத்தில் தொலைதூரம் சென்ற தம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு கடிதம் எழுதியனுப்பி விட்டு, அதற்கு பதில் கிடைக்க மாதக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அந்த அன்பைக் குறித்து சிலாகித்துப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறோம். அவர்களை அவ்வாறு காத்திருக்கச் செய்ததுவும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான அன்புதான் இல்லையா?

தாய் – சேய் மற்றும் ஏனைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான அன்பு போலவே யார், எவரென்றே அறியாது ஏதோவொரு சந்திப்பின் போது அல்லது சடுதியாகக் கிடைத்த தொடர்பொன்றின் மூலம் இருவருக்கிடையில் தோன்றக்கூடிய உறுதியான அன்பும் கூட போற்றத்தக்கதுதான். சமகாலத்தில் உண்மையான அன்புக்கெல்லாம் சாத்தியமில்லை என நேசத்தில் தோற்றவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். உண்மையான அன்பு எங்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதைப் பாதுகாக்கத் தேவையான விட்டுக் கொடுப்பும், புரிந்துணர்வும், பூரண நம்பிக்கையும்தான் அரிதாகிக் கொண்டு வருகிறது.

காதலையும், நேசத்தையும், அன்பையும் தடுப்பது நியாயமற்றது. அது ஒரு காட்டாறு. அதன் போக்கிலேயே பாய விடுவதன் மூலமே அது செல்லும் பாதையெல்லாம் வாடிய பயிர்களைத் துளிர்க்கச் செய்யும். கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமோ, நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலமோ அதனை அடக்கிவிட முடியாது. எல்லாவற்றையும் மீறி அது பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

எனது இதயத்தின் எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்?

நீ எடுத்துச் சென்ற உன்னுடையவற்றிலிருந்து

தவறுதலாக விடுபட்ட ஏதோவொன்று

என்னிடத்தில்

தென்படாத வர்ணக் கறையைப் போல

மிகப் பெரிதாகவும்

கருங்கல்லைப் போலப் பாரமானதாகவும்

இதயத்துக்குள் ஆழ ஊடுருவிய

நானறியாத ஏதோவொன்று

என்னிடம்

இந்தளவு தனிமை

எங்கிருந்துதான் உதித்ததோ

எனக்குள்ளே மூழ்கிப் போயிருந்த ஒன்று

எப்படி உனக்குரியதாயிற்றோ

எனது இதயத்தின்

எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்

இந்தளவு துயர் தந்து போக?

***

உறவைப் பிரிந்து விலகிச் செல்பவர், தனக்குரியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சென்ற போதிலும், அவர் ஏதோவொன்றைத் தவறுதலாக விட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அது நேசித்த மனதை மிகவும் பாரமாக அழுத்துகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவிற்குத் துரத்துகிறது. இவ்வளவு துயரத்தையும், தனிமையையும் மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போகும் அளவிற்கு, இத்தனை காலமாக எனது இதயத்தின் எந்த இடத்தில் நீ ஒளித்துக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்கச் செய்கிறது அன்பு.

இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்கும் கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானி இலங்கையில் பத்திரிகைத் துறையில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றி வருபவர். சிங்கள மொழியில் சிறுகதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதி வருகிறார். சிறுகதை மற்றும் கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது புதிய கவிதைத் தொகுப்பான ‘உனதிரு விழிகளும் பூமராங்குகள்’ இம் மாதம் ஏழாம் திகதி சிறப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

இரு ஜீவிதங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காதல், திருமணம் ஆகிய உறவுகளில் அன்பின் நெருக்கம், அப் பந்தங்களை இன்னுமின்னும் நெருங்கச் செய்கிறது. அப் பிணைப்புக்களில் ஏற்படும் பிரிவும், விலகலும் அந்த உள்ளங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்கிறது. கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானியின் இக் கவிதையும் கூட, இதயத்தில் ஆழமான வலியை மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போன காதலொன்றைக் குறித்தே அமைந்திருக்கிறது. காதலும், நேசமும், அன்பும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. அதன் பிரிவு தரும் வலியும் அவ்வாறுதான்.

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com