Category: மொழிபெயர்ப்பு

இளம்பெண் ( சிறுகதை ) : ஜமைக்கா கின்கெய்டு / தமிழில் / சமயவேல்

download (23)

எழுத்தாளர் குறிப்பு

ஜமைக்கா கின்கெய்ட் 1949ல் மேற்கிந்தியத் தீவுகளில் ஒன்றான அன்டிஹுவா நாட்டில் பிறந்தவர். கரீபிய-அமெரிக்க எழுத்தாளரான இவர் தற்பொழுது அமெரிக்காவில் உள்ள வடக்கு பென்னிங்க்டனில் வசிக்கிறார். ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த இவர் குடும்பத்தால் புறக்கனிக்கப்பட்டு, 17 வயதில், அமெரிக்காவுக்கு வீட்டு வேலைக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார். ஆனால் இதைப் பொறுக்க முடியாமல் குடும்பத்துடனான தொடர்பை துண்டித்து விடுகிறார். 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே அன்டிஹுவா திரும்புகிறார். இடையில் படித்து, எழுதத் தொடங்கி 1979ல் ஒரு இசையமைப்பாளரைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். ‘தி நியூ யார்க்கர்’ இதழில் பணிபுரிகிறார். இவரது கதைகள் ‘பாரிஸ் ரெவ்யூ’ மற்றும் ‘தி நியூ யார்க்கர்’ இதழ்களில் வெளியாகின்றன. ‘லூஸி’ என்ற இவரது நாவல் ‘தி நியூ யார்க்கர்’ இதழில் தொடராக வந்தது.

‘அன்னி ஜான்’ ‘லூஸி’ ‘எனது அம்மாவின் சுயசரிதை’ ‘திருவாளர் போட்டர்’ ‘பார் இப்பொழுது பிறகு’ ஆகியவை இவரது நாவல்கள். ‘நதியின் அடியாழத்தில்’ இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பு. ‘ஒரு சின்ன இடம்’ ‘எனது சகோதரன்’ ‘சொல் கதைகள்’ ‘எனது தோட்டப் புத்தகம்’ ‘மலர்கள் நடுவே: இமயமலையில் ஒரு நடை’ ஆகியவை இவரது உரைநடை நூல்கள். தொகுக்கப்படாத கதைகளும் கட்டுரைகளும் நிறைய இருக்கின்றன.

அம்மாவுக்கும் மகளுக்குமான ஆழமான, சக்திமிக்க உறவைப் பதிவு செய்த இவரது எழுத்துக்களை பெண்ணிய எழுத்துக்கள் என்பதோடு கறுப்பின எழுத்து என்பதையும் இணைத்தே பார்க்க வேண்டும் என்கிறார் இவர். காலனியம், காலனியப் பாரம்பர்யம், பின்காலனியம், நவ-காலனியம், பால் மற்றும் பாலியல், பிரிட்டீஷ் மற்றும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம், காலனியக் கல்வி, இனம், வர்க்கம், அதிகாரம் என்று பல பகுதிகளில் பயணம் செய்கிறது இவரது எழுத்து. அண்மையில் இவர் எழுதியிருக்கும் ‘பார் பிறகு இப்பொழுது’ என்னும் நாவல் காலத்தை ஆய்வு செய்கிறது.

••••••••••

திங்கள் கிழமை வெள்ளைத் துணிகளைத் துவைத்து கற்குவியலின் மேல் காயப் போட வேண்டும்; செவ்வாய்க்கிழமை கலர் துணிகளைத் துவைத்து கொடிக்கம்பியில் உலரப் போட வேண்டும்; கொளுத்தும் வெயிலில் வெறுந் தலையுடன் நடக்கக் கூடாது; பூசணிக் கழிவுகளை சூடான இனிப்பு எண்ணெய்களில் சமைக்க வேண்டும்; உனது சிறிய துணிகளைக் கழற்றி எடுத்த உடனே நீரில் ஊற வைத்துவிடு; ஒரு அருமையான ப்ளவ்ஸ் தைப்பதற்காக பருத்தித் துணியை நீ வாங்குகிற போது, அதில் பசை இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள், ஏனெனில் ஒரு துவைப்புக்குப் பிறகு அதனால் தாங்க முடியாது; கருவாட்டை நீ சமைப்பதற்கு முந்திய இரவே ஊற வைத்துவிடு; ஞாயிறுப் பள்ளியில் நீ பென்னா பாடுவது உண்மையா?; எப்பொழுதுமே நீ உன் உணவை அது யாரோ ஒருவருடைய வயிறாக மாறிவிடாத வகையில் சாப்பிடு; ஞாயிறுகளில் ஒரு பெண்மணியைப் போல நடக்க முயற்சி செய், நீ மிக உருப்படாமல் ஆகிக் கொண்டிருக்கும் வேசியைப் போல அல்ல; ஞாயிறு பள்ளியில் பென்னா1 பாட வேண்டாம்; துறைமுக-எலிப் பையன்களிடம் நீ பேசக் கூடாது, திசைகள் கூட காட்டக் கூடாது; தெருவில் பழங்களைச் சாப்பிடாதே—ஈக்கள் உன்னைத் துரத்தும்; ஆனால் நான் ஞாயிறுகளில் பென்னா பாடுவதே கிடையாது மற்றும் ஞாயிறு பள்ளியில் ஒருபோதும் இல்லை; இவ்வாறு தான் ஒரு பித்தானைத் தைக்க வேண்டும்; நீ சற்று முன்பு தைத்த பித்தானுக்கு இவ்வாறு தான் பட்டன்துளை செய்ய வேண்டும்; ஒரு உடைக்கு, அதன் கரை கீழே இறங்குவதைப் பார்க்கும் பொழுது, இவ்வாறு தான் கரை அடிக்க வேண்டும், ஒரு வேசி போல தெரிவதை நீயே தடுப்பதற்காக, நீ அப்படி ஆவதற்குத்தான் உருப்படாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்; உனது அப்பாவின் காக்கி சட்டையை ஒரு சுருக்கமும் இல்லாதவாறு இப்படித்தான் அயன் பண்ண வேண்டும்; உனது அப்பாவின் காக்கி கால்சராய்களை ஒரு சுருக்கமும் இல்லாதவாறு இப்படித்தான் அயன் பண்ண வேண்டும்; இவ்வாறுதான் நீ ஒக்ராவை2 வளர்—வீட்டிலிருந்து தூரத்தில் , ஏனெனில் ஒக்ரா மரத்தில் சிவப்பு எறும்புகள் குடியிருக்கும்; நீ டஷீனை3 வளர்க்கும்போது, அதற்கு நிறைய தண்ணீர் கிடைக்குமாறு உறுதிசெய்; இல்லாவிட்டால் நீ அதை சாப்பிடும் பொது உனது தொண்டை அரிக்கும்; ஒரு மூலையை இவ்வாறுதான் நீ பெருக்க வேண்டும்; ஒரு முழு வீட்டை இவ்வாறுதான் நீ பெருக்க வேண்டும்; ஒரு முற்றத்தை இவ்வாறுதான் நீ பெருக்க வேண்டும்; உனக்கு மிக அதிகமாகப் பிடிக்கும் ஒருவரிடம் இவ்வாறுதான் நீ புன்னகைக்க வேண்டும்; உனக்கு பிடிக்கவே செய்யாத ஒருவரிடம் இவ்வாறுதான் நீ புன்னகைக்க வேண்டும்; நீ முழுவதுமாக விரும்புகிற ஒருவரிடம் இவ்வாறுதான் நீ புன்னகைக்க வேண்டும்; தேநீருக்காக நீ ஒரு மேஜையை இவ்வாறுதான் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும்; டின்னருக்காக நீ ஒரு மேஜையை இவ்வாறுதான் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும்; முக்கிய விருந்தினருடன் டின்னருக்காக நீ ஒரு மேஜையை இவ்வாறுதான் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும்; லஞ்சுக்காக நீ ஒரு மேஜையை இவ்வாறுதான் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும்; காலை உணவுக்காக நீ ஒரு மேஜையை இவ்வாறுதான் ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும்; உன்னை அவ்வளவாகத் தெரியாத ஆண்கள் இருக்கும்போது நீ இவ்வாறுதான் நடந்துகொள்ள வேண்டும், இவ்வகையில் நீ ஆகுவதற்கு எதிராக உன்னை எச்சரிக்கை செய்து வந்த வேசியை, அவர்கள் உடனடியாக அறிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் உன்னைக் கழுவிக் கொள், உனது சொந்த எச்சிலைக் கொண்டாவது; பளிங்குக் குண்டுகள் விளையாட கீழே சம்மணம்போட்டு உட்கார்ந்துவிடாதே—நீ ஒன்றும் பையனில்லை, உனக்குத் தெரியும்; ஜனங்களது பூக்களைப் பறிக்காதே- உன்னை ஏதேனும் பிடித்துவிடலாம்; கரும்பறவைகளின் மேல் கற்களை எறியாதே, ஏனெனெனில் அது ஒரு கரும்பறவையாகவே இல்லாமல் இருக்கலாம்; ரொட்டிப் புட்டை4 இவ்வாறுதான் தயாரிக்க வேண்டும்; டவ்கொனாவை5 இவ்வாறுதான் தயாரிக்க வேண்டும்; மிளகுப் பானையை இவ்வாறுதான் தயாரிக்க வேண்டும்; ஜலதோஷத்திற்காக ஒரு நல்ல மருந்தை இவ்வாறுதான் தயாரிக்க வேண்டும்; ஒரு குழந்தையை அது குழந்தையாவதற்கு முன்பே வெளியே எறிய ஒரு நல்ல மருந்தை இவ்வாறுதான் தயாரிக்க வேண்டும்; ஒரு மீனை இவ்வாறுதான் பிடிக்க வேண்டும்; உனக்குப் பிடிக்காத ஒரு மீனை, அந்த வகையில் உனக்குக் கெட்டது எதுவும் நேராதபடி இவ்வாறுதான் நீ திரும்ப எறிய வேண்டும்; ஒரு ஆணை இவ்வாறுதான் அடாவடியாக அச்சுறுத்த வேண்டும்; இவ்வாறுதான் ஒரு ஆண் உன்னை அச்சுறுத்துவான்; இவ்வாறுதான் ஒரு ஆணை நீ காதலி, இது வேலை செய்யாவிட்டால் வேறு வழிகள் இருக்கின்றன, அவைகளும் வேலை செய்யாவிட்டால் விட்டுத் தள்ளுவது பற்றி மோசமாக உணராதே; இவ்வாறுதான் நீ காற்றில் மேலே துப்பு, அதை நீ விரும்பினால், மற்றும் அது உன் மேல் விழுந்துவிடாதபடி இவ்வாறுதான் விரைவாக நகர்ந்துவிட வேண்டும்; இவ்வாறுதான் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டும்; எப்பொழுதுமே ரொட்டியை அமுக்கிப் பார்க்க வேண்டும் அது புதியதாக இருக்கிறதா என உறுதிப்படுத்த; ஆனால் ரொட்டிக்காரர் ரொட்டியைத் தொட என்னை அனுமதிக்கா விட்டால்?: நீ சொல்வதின் பொருள், ரொட்டிக்காரர் ரொட்டியின் அருகில் அனுமதிக்க விடாத பெண்ணாக அல்லவா நீ உண்மையில் இருக்கப் போகிறாய்?

—-

download (24)

Jamaica Kincaidன் “At the Bottom of the River” என்னும் சிறுகதைத் தொகுப்பில் உள்ள முதல் கதை. ஆங்கிலத்தில் Girl என்று இருக்கிறது.பெண் குழந்தை என்றுதான் கூற வேண்டும். ஆனால் கதையில் வரும் பெண் பதின்ம வயதுப் பெண்ணாக இருக்கிறார்.

1. Benna என்பது ஒருவகை நாட்டுப்புறப் பாடல். கேள்வி பதில் வடிவில் கிறிஸ்துவத்தை பகடி செய்யும் பாடல்கள்.

2. Okra: இது உண்மையில் வெண்டைச் செடி. ஆனால் கதையில் மரம் என்று வருகிறது. வெள்ளை நைல் நதிக் கரைகளில் மரம் அளவுக்கு வளர்வதாகவும் இணையத்தில் வாசித்தேன்.

3. Dasheen: நமது சேப்பங்கிழங்கு. அரிப்புத் தன்மையுடையது.

4. Pudding: இது புட்டு என மொழிபெயர்ப்பதில் தவறில்லை.

5. doukona: இதுவும் ஒரு வகைப் புட்டுதான். ஆனால் மீனிலிருந்து செய்யப்படுகிறது. கேரளத்தில் இதே போன்று ஒரு மீன் புட்டு இருக்கிறது.

—-

( மலைகள் ஆசிரியர் குறிப்பு
இந்தக் கதை ஒரே பாராவாகதான் இருக்கிறது )

பாதுகாப்பானது எனக் குறிக்கப்பட்டது (BRIYANA NASEER) பாகிஸ்தானிய பெண் கவிஞர் / தமிழில் / பத்மஜா நாராயணன்

images (13)

எனக்கு பத்து வயதாய் இருக்கும்போது
காரில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த
எங்களில் பெரியவளான
மாமன் மகள் கூறுவாள்
‘ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களை நான் வெறுக்கிறேன்
அவர்கள் அனைவரும்
இறந்து போகவேண்டுமென
நான் விரும்புகிறேன்’ என
அதை பெரியவர்களில் ஒருவர் கூட
மறுக்கவில்லை.

இஸ்லாத்தைப் பற்றி எனக்கு
கொஞ்சம் தான் தெரியும்
ஆனால் அது எனக்கு
வெறுப்பைக் கற்றுத்தரவில்லை.

எனக்கு பதிமூன்று வயதாய் இருக்கும் போது
என் நெருங்கிய தோழியும்
நானும் தரையில் படுத்திருந்தோம்
என் பள்ளித் தோழர்களைப் பற்றி
அவளிடம் அளந்து கொண்டிருந்தேன்
அதில் ஒருத்தி இருபாலின சேர்க்கை
உடையவள் என்று குறிப்பிடட போது
தோல் வியாதி இருப்பவள் போல்
என்னை வெறுப்புடன் நோக்கி
நான் யாருடன் பழகுகிறேன்
என்பதில் கவனமாய் இருக்க வேண்டும்
என்றெச்சரிக்கிறாள்

கடவுள் நம் அனைவர் மேலும்
அன்புள்ளவர் தானே?
அவர் கருணையுள்ளவர் அல்லவா?

எனக்கு பதினாறு வயதாகும் போது
என் முதல் முத்தத்தை
பெற்று விட்டேனா
என்றவள் கேட்கிறாள்.
ஒரு பொய்யை நான் பொய்யுரைக்கிறேன்
அது இரு பக்கங்களிலும்
வேதனையளிக்கிறது.
ஏனெனில்
ஒரு பெண்ணை முத்தமிட்டதை
அவளிடம் கூறவே விரும்புகிறேன்
ஆனால் அதற்காக
அவள் என்னை வெறுப்பதை
விரும்பவில்லை .

அன்பு எவ்விதமாய்
இருப்பினும்
கடவுளதை தீயதென்று
காணமாட்டார் என
எனக்குள் கூறிக்கொள்கிறேன் .

எனக்கு பதினெட்டு வயதாகும் போது
சொந்த ஊரான ஃ ப்ளோரிடா மாலில்
கைகோர்த்து நடந்து கொண்டே
உள்ளாடை அணிந்து நிற்கும்
பொம்மைகளைக் கண்டு சிரிக்கும் போது ,
அவள் எனக்காக
திருமணத்திற்கு முன்பான
ஒரு கன்னிவிருந்தை
அளிக்கப்போவதாய் உறுதியளிக்கிறாள்
நான் வெளியே புன்னகைத்தாலும்
அது இரண்டு கன்னிகளாய்
இருக்கும் பட்சத்தில்
தரமுடியாதே என்று
நினைப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

என்னைப் போலுள்ளவரெல்லாம்
எங்கிருக்கின்றனரோ
என்று வியக்கிறேன்.
என்னை போலவே அனைவரும்
அமைதியாய் உள்ளனரோ?

எனக்கு இருபத்தி ஒன்று வயதாகும் போது
ஓரின பாலர் மணம்
ஐம்பது மாநிலங்களில்
சட்டத்தால் செல்லுபடியாகிறது.
அப்பா ஓரின பாலர் அனைவரும்
பெண் உடலில் சிறைப்பட்டிருக்கும்
ஆண்கள் என்றும்
அதைப் போலவே
ஓரின சேர்க்கை விரும்பும் பெண்களும்
என்றுரைக்கிறார்
இவ்வாறானவர்கள்
திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு பதில்
செத்து தொலைக்கலாம் என்கிறார்

என் அறையில் நான் ஒளிந்து கொள்கிறேன்
என்னை ஒரு பந்து போல் சுருட்டிக் கொள்கிறேன்
ஏனெனில் என்னால் விலக முடியாது.

என் இருபத்தி ஓறாவது வயதில்
திரும்பிய இடமெல்லாம்
‘பிரைட் கொடிகள்’** பறந்து கொண்டிருக்கும்
சிக்காகோவிற்கு ஓடிப் போகிறேன்
இங்குஎன்னைப் போலவே
பலரைக் காண்கிறேன்
எனக்கு நானே பொய் பேசிக்கொள்ளவில்லை
என்பதை இறுதியாக உணர்கிறேன்.

எனக்கு இருபத்தி இரண்டு வயதாகும் போது
நான் பிறந்த வீட்டின் அருகே
இருந்த ஓரினச் சேர்க்கை கிளப் ஒன்றில்
ஐம்பது பேரை
ஒரு முஸ்லீம் கொல்கிறான் .

என் இதயம் பலமிழக்கிறது
என் மூளை
இது ரமலான் மாதமாயிற்றே
என்பதிலேயே நிலைத்து நிற்கிறது.

அது இறப்பை மாற்றியா விடும்?
அல்லது
அமைதியாக இருக்கும் படி
நினைவுறுத்தப்பட்ட
எங்களைப் போன்றோரைக்
காப்பாற்றியா விடும்?

என் கர்வம்
என் பயத்தை விட அடர்த்தியானது
என எங்காவது
என்னால் வாழ இயலுமென்றால்
அவ்வாழ்விடம் எங்கிருக்கிறதென்பது தான்
எனக்கு தெரியவே இல்லை.!!

•••

குறிப்பு.
பிரைட் கொடிகள்.—-வானவில் நிறத்திலான ஓரினச் சேர்க்கைக்கான கொடி

•••
ப்ரியானா நஸீர் அமெரிக்க பாகிஸ்தானியக் கவிஞர்
உளவியல் பட்ட மேற்படிப்பு .மேற்கொண்டுள்ளவர் .

அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 01 ( தொடர் ) தக்‌ஷிலா ஸ்வர்ணமாலி / தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (19)

இலங்கையில் தினந்தோறும் அவர்களைக் காண்கிறோம். பேரூந்துகளில், அலுவலகங்களில், வியாபார ஸ்தலங்களில், சந்தைத் தெருக்களில் எல்லா இடங்களிலும், அவர்களும், அவர்களது மொழியும் வியாபித்திருப்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இலங்கையின் மூன்று தசாப்த காலப் போரின் வடுக்களாக, அவர்களையும், அவர்களது மொழியையும் கொடூர எதிரிகளாக சித்தரித்துக் காட்டியுள்ளன சர்வதேச ஊடகங்கள். அதன் பலனாக, இன்றும் கூட தமிழ் வாசகர்களிடத்தில் பரிச்சயமாக உள்ள ரஷ்ய இலக்கியங்கள், ஆங்கில மற்றும் பிற மொழி இலக்கியங்களுக்கு மத்தியில், புறக்கணிக்கப்பட்டு, தொலைவாகிப் போயுள்ள மொழியாக சிங்கள மொழி மாறி விட்டிருக்கிறது.

சிங்கள மொழி, உலகில் இலங்கை எனும் நாட்டில் மாத்திரமே பாவனையிலுள்ள ஒரு பிரத்தியேகமான மொழி என்பதில் நாம் அனைவருமே பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம். அவ்வாறே சிங்கள மொழி இலக்கியங்களும், நம் வாழ்வியலோடு மிகவும் நெருக்கமானதாகவே இருக்கின்றன. நம் மூதாதையர்கள் கூறி மகிழ்ந்த எத்தனையோ நாட்டுப்புறக் கதைகளை இன்னும் பொக்கிஷமாக நினைவில் வைத்திருக்கிறோம் இல்லையா?

இந்தப் பத்தித் தொடர் மூலமாக, நம் பழங்கால வாழ்வியலை, நிகழ்கால ஜீவிதத்தை சிங்களக் கவிதைகளினூடாக உணரத் தலைப்படும் அதே வேளை, தமிழ் வாசகர்கள் பெரிதும் அறிந்திராத சிங்கள மொழிக் கவிஞர்களை அறியச் செய்யும் முயற்சியாகவும் அமைகிறது.

எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, கல்வி கற்று, பல்கலைக்கழகம் சென்று பட்டதாரியாகி, தற்போது ஆசிரியையாகக் கடமையாற்றி வரும் கவிஞரும், எழுத்தாளருமான தக்‌ஷிலா ஸ்வர்ணமாலி, நவீன தலைமுறை சிங்களக் கவிஞர்களில், படைப்புக்கள் மூலம் குறிப்பிடத்தகுந்த ஒருவராகத் திகழ்கிறார். ஆசிரியையாக இருப்பதால், சமகால சிறுவர்கள், மாணவர்களின் உளப்பாங்கை, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை இவரது கவிதைகள் யதார்த்தமாக வெளிப்படுத்தி, வளர்ந்தவர்களுக்கு அறிவுறுத்துகின்றன.

சமூகம் சார்ந்த விடயங்களை மிகுந்த அவதானிப்புடன் எழுதிவரும் இவர், இதுவரையில் 3 கவிதைத் தொகுப்புகள், 2 சிறுகதைத் தொகுப்புகள், 2 சிறுவர் இலக்கியப் பிரதிகள், 3 சமூகவியல் கட்டுரைத் தொகுப்புகள், ஒரு நாவல் என பல தொகுப்புக்களை வெளியிட்டுள்ளார். இவரது கவிதையொன்றைக் கீழே தருகிறேன்.

உதிக்காதே சூரியனே

வேண்டாம் சூரியனே நீ உதிக்க
எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது
இப்படியே சுருண்டு படுத்திருக்க
உதிக்கவே இல்லையாயின் சூரியன்
உலகம் எவ்வளவு அழகானதாயிருக்கும்

சூரியன் உதித்ததுமே
ஓடத் தொடங்குவாள் எனது தாய்
என்னையும் இழுத்தபடி.

கழிவறைக்குப் போனாலும் அம்மா கத்துவாள்
‘சீக்கிரம் வா… தாமதமாகுது’
வழிநெடுக காலையுணவைப் பாதி தின்றவாறு
சீருடையைச் சரி செய்தபடி ஓடிப் போய் நின்றால்
தடியை நீட்டியவாறு அதிபர் கேட்கிறார்
‘விரைவாக வரத் தெரியாதா… தாமதிக்கிறாய்’

தாமதமானவர்களின் வரிசையில் காத்திருந்து
வகுப்பறைக்குப் போனால்
ஆசிரியை உத்தரவிடுகிறாள்
‘வீட்டுப் பாடம் செய்யவில்லைதானே
முழங்காலில் நில் வெளியே போய்’

பள்ளிக்கூடம் விட்டு
பிரத்தியேக வகுப்புக்கும் சென்றுவிட்டு
வீட்டுக்கு வந்தால்
அப்பாவின் கட்டளை
‘விளையாடப் போகக் கூடாது,
தொலைக்காட்சி பார்க்கக் கூடாது,
புத்தகத்தைக் கையிலெடு’

உதிக்காதே சூரியனே
எனக்கு சுருண்டு படுத்திருக்க
இரவு எவ்வளவு அழகானது
***

ஒரு சிறுபராயத்துப் பிள்ளையின் மனப்பாங்கில் எழுதப்பட்டுள்ள இக் கவிதை, தற்கால சமூகத்தில், அனைத்து மொழி பேசுபவர்களுக்கும் மிகவும் பொருந்துகிறது அல்லவா? குழந்தைகளுக்கான எல்லாச் சட்டங்களும் பெற்றவர்களாலேயே இயற்றப்படுகின்றன. குழந்தைகளை, குழந்தைகளாக வாழ விடுவதிலேயே அவர்களது எதிர்காலத்தின் வெற்றி அமைந்திருக்கிறது என்பதை மறந்து விடுபவர்களுக்கு, இவ்வாறான கவிதைகளே அதை நினைவுபடுத்துகின்றன.

••••

images (14)

mrishanshareef@gmail.com

கோமலி இந்தி மூலம் – யாத்வேந்திர சர்மா “சந்த்ர” / தமிழில் – நாணற்காடன்

images (15)

கோமலி

மதிய நேரம். சுட்டெரிக்கும் வெயில். வீசாமல் காற்று. திணறலும், வெக்கையும், வெறுமையும், வாதையும்.

இப்படியான மனசுக்கு ஒவ்வாத நேரத்தில் கோமலி கிணற்றின் இடது வாசற்படி வழியாக மேலே வந்தாள். அவளது தலைமேலிருந்த இரும்புக் குடம் பூவேலைப்பாடுகளோடு இருந்தது.

கிணறு சிதிலமடைந்திருந்தது. இடதுபக்கமும், வலதுபக்கமும் வாசற்படிகள் இருந்தன. சுற்றுச் சுவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் இடிந்து விழலாம்.

ஆளரவமற்ற ஒற்றையடிப்பாதை வெயிலின் காரணமாக மேலும் வெறுமை பூசிக்கிடந்தது. கிணற்றுக்கு அக்கம்பக்கத்தில் குடியிருப்புகள் எதுவுமில்லை. கொஞ்ச தூரத்தில் கீழ்சாதிக்காரர்களின் குடியிறுப்புகள், தோட்டக்காரர்கள், துதிபாடிகள், கொல்லர்கள் பகுதி அது.

கோமலி கொல்லர் சாதியைச் சேர்ந்தவள்.

அந்தத் தெருவிலேயே மிகவும் மோசமான, ஒழுக்கங்கெட்ட பெண் அவள். அவள் தன் கணவன் உயிரோடு இருக்கும்போதே ஒரு குதிரைக்காரனை காதலித்துவிட்டாள். காதல் மட்டுமா… அவனோடு குடித்தனமே தொடங்கிவிட்டாள். குதிரைக்காரன் ஒரு போக்கிரி என்பதால் தான் தெருவிலிருக்கும் உயர்சாதிக்காரர்கள் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு இருந்தனர். அவன் மட்டும் கொஞ்சம் வலிமையற்றவனாக இருந்திருந்தால் தெருக்காரர்கள் இவர்களை அங்கே குடியிருக்கவிட்டிருப்பார்களா என்ன? இந்நேரம் தெருவை காலி செய்துவிட்டு ஓட வைத்திருப்பார்கள். கோமலியை தூரத்திலிருந்தபடி திட்டவும் செய்தனர். அதுபற்றி தெரிந்திருந்தால் இந்நேரம் குதிரைக்காரன் தாந்து யாரையாவது அடித்து ரத்தம் பார்த்திருப்பான். கோமலி அவனிடம் எதுவும் சொன்னாளா இல்லையா என்ற சந்தேகம் எழுந்தது தெருக்காரர்களுக்கு. அதனால் அவர்கள் மனசுக்கு பிடிக்காவிட்டாலும் கூட வேறு வழியின்றி கோமலிக்கு மரியாதை கொடுத்தனர். கோமலியும் தெருக்காரர்கள் யாருக்கு எதுவென்றலும் ஓடி ஓடிப் போய் உதவி செய்து வந்தாள்.

தாந்து ஏற்கனவே மனைவியை இழந்தவன். அவன் மனைவி வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இரண்டு படிகளைக் கடப்பதற்குள் ஒரேயடியாக உடைந்து போய்விட்டாள். திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாள் லேசான காய்ச்சல் வந்தது. இரவு தாந்து அவளுக்குப் பால் குடிக்கவைத்து உறங்க வைத்தான். அதுவே அவளது கடைசி உறக்கமாக ஆகிப்போனது. தாந்து விற்கு அவள் மேல் பச்சாதாபம் இருந்தது. ஆனால், அவன் கண்களில் கண்ணீர் வரவே இல்லை. அவனுக்கு அவள் மேல் விருப்பம் இருந்ததில்லை. அவனது மனத்தில் கங்கலா வின் இளம் மனைவி கோமலியின் உருவமே நிறைந்திருந்தது. அவன் மோகத்தின் மாடியில் உட்கார்ந்திருந்தான். அங்கே கோமலி உட்கார்ந்துகொண்டு தனது கூந்தலை உலர்த்திக்கொண்டிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தக் கூந்தல் மாடியிலிருந்து கீழ்த்தளம் வரை நீண்டிருந்தது. ஒரு ராஜகுமாரி ஒவ்வொரு நாளும் இரவில் ஜன்னலருகே அமர்ந்து தனது கூந்தலைத் தொங்கவிட்டிருப்பாள். அவளின் காதலன் அந்தக் கூந்தலைப் பிடித்துக்கொண்டு மேலேறி அவளது அறைக்குச் செல்வானாம்.. என்றெல்லாம் கேட்ட கதைகளை தாந்து இப்போது நம்பத் தொடங்கிவிட்டான். அவ்வப்போது காற்றிலலைகிற கூந்தலின் வாசனை அவனுக்கு போதையூட்டியது. அப்போதெல்லாம் அவன் ஒரு சிலையைப்போல கிடப்பான்.

கங்கலா எலும்பும் தோலுமாக இருப்பான். பாவச்செயல்கள் செய்பவன். எந்த வேலையும் செய்யாமல் வாழ்க்கையை வாழ்பவன். கெட்ட சகவாசத்தால் அபின் சாப்பிடுபவன். அபின் சாப்பிடுவதால் அவன் பார்ப்பதற்கு பலவீனமாக இருப்பான். அதனால், கோமலியின் படுக்கைப் பூக்கள் தீண்டப்படாமலே காய்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனாலும், கோமலி தன் கணவன் கங்கலாவை எதுவும் சொன்னதில்லை. சேணம் பூட்டப்பட்ட செக்கு மாடு போல வேலை செய்தபடியே இருந்தாள். காலையில் எழுந்து கிணற்றிற்குப் போய் பானையில் தண்ணீர் கொண்டுவருவது, கடைவீதிக்குப்போய் பொருள்கள் வாங்கிவருவது, மாவு அரைப்பது, சாணி தட்டுவது. நு}ல் நு}ற்கப் போவது என வேலைகளுக்கு குறைவில்லை. முகத்தில் போட்டிருக்கும் முக்காட்டை மட்டும் எடுக்கவே மாட்டாள். பெண்கள் அவளை கூச்ச சுபாவமுள்ளவள் என்பார்கள். பஞ்சாலையின் முதலாளி மனோகர் கோமலியைத் தவறhன பார்வையிலேயே பார்ப்பான். ஆனால், கோமலி மனோகரை கண்டுகொண்டதில்லை. தனது வேலையில் மட்டுமே கவனமாக இருப்பாள். உழைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் அவளுக்கு. தாந்து வை நினைத்தால் தான் பயமாக இருக்கும் கோமலிக்கு. தாந்து அவளை கையசைத்து கூப்பிடுவான். வழியை மறித்து நின்று காதலைச் சொல்லுவான். அப்போதெல்லாம் பயம் கொண்ட மானைப் போல ஓடிவிடுவாள். அவனுக்கு எந்த பதிலும் சொன்னதில்லை. தாந்து வுக்கு கோமலியின் மௌனம் மிகவும் துன்புறுத்தியது,

மனைவி இறந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் தாந்து வெறி பிடித்த மிருகத்தைப்போல் ஆகிவிட்டான். பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என நினைத்தான். கோமலி இல்லாவிட்டால் தலை வெடித்துவிடும் என்று தோன்றியது. அலைகளில் மிதக்கும் முழுநிலாவைப் போல் அவளது முகம் எங்கும் அலைந்துகொண்டிருந்தது. கடைசியில் ஒருநாள் அவன் கோமலியின் கைகளைப் பிடித்துவிட்டான்.

இன்று போலவே ஒரு பகல் வேளையில் வானமும், பூமியும் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்த நாளில் ஆடு மாடு பறவைகள் எதுவும் தென்படவில்லை. சிவப்பு பர்தாவில் தனது அழகை ஒளி வீசச்செய்தபடி கடைவீதிக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தாள். தாந்து அவளைப் பிடித்து தனது வீட்டுக்கு இழுத்துப் போனான். அவளை எதுவும் பேசவிடாமல் வாயைப் பொத்திக்கொண்டான். அவனது இந்த போக்கிரித்தனத்தால் நிலைகுலைந்து போனாள் கோமலி.

முதல்முறையாக அவள் தனது மௌனத்தை உடைத்தாள். ஒரு மூலையில் ஒண்டிக்கொண்டாள், அவளது பொன்நிற நெற்றியில் வியர்வைத்துளிகள் ஒளிர்ந்தன. ஏரியைப் போல் ஆழ்ந்த அன்பு கொண்ட அவளது கண்களில் இனம்புரியாத துக்கம் படர்ந்தது. நடுங்கிய குரலில் “ இன்னொருவன் மனைவியை இப்படி பலவந்தப்படுத்துவது தர்மமில்லை “ என்றாள்.

தாந்து தனது கைகளை உதறிக்கொண்டு “ நான் உன்னை விரும்புகிறேன். நீ இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது. இரவும், பகலும் உனது முகம்தான் தெரிகிறது கோமலி…” என்றபடி அவனது கைகள் கோமலியின் பட்டுடலைத் தழுவத் தொடங்கியது. கோமலி தீனக் குரலில் “ அடுத்தவரின் மரியாதையை இப்படி மண்ணாக்கவோ, நல்ல மனிதர்களின் தலைப்பாகையை உருவிவீசவோ கடவுள் உனக்கு இந்த வலிமையைத் தரவில்லை. இது அநியாயம் தாந்து, காதலை அன்பால் வெல்ல வேண்டும். அடக்குமுறையால் அல்ல. இதற்கு மேல் என்னை பலாத்காரத்தால் அடைய முற்பட்டால் எனது உடம்பை தீயில் எரித்துவிடுவேன்,” என்றாள். அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன. விம்மி விம்மி அழுதாள். விம்மியபடி தாந்துவைப் பார்த்தாள். உலகத்தின் எல்லாத் துயரங்களும் கோமலியின் கண்களில் தேங்கியிருப்பதாக தாந்து விற்குத் தோன்றியது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் தளர்ந்துபோனான். அவனது ஆத்மா அவனை இகழத் தொடங்கியது. ஆசைத் தீக்குச்சிகள் அணைந்து போயின. காற்றைப் போல் அவன் அவளை விட்டு விலகிப்போனான்.

“ என் மனைவி போகும் வரும்போது அவளை வழி மறித்து துன்புறுத்தாதே “ என்று தாந்துவை எச்சரித்து வைக்குமாறு கோமலி தன் கணவன் கங்கலா விடம் சொன்னாள். கங்கலாவும் தாந்துவிடம் போய் அவனை எதுவும் எச்சரிக்காமல் இரண்டு ரூபாய் காசு வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அந்த இரண்டு ரூபாய்க்கு நன்கு சாராயம் குடித்தான். போதையில் அவன் தாந்துவை “ அவன் ஒரு நல்ல மனிதன். இன்று என்னை திருப்தியாகக் குடிக்க வைத்தான்” என்று பாராட்டி பேசினான். கங்கலாவின் முகம் சொரணையற்று இருந்தது.

தன் கணவன் மேல் மிகுந்த வெறுப்பு மூண்டது கோமலிக்கு. என்ன கணவன் இவன்? கோழை, ஆண்மையற்றவன், கொஞசம் கூட பொறுப்பு இல்லாதவன்.

நாளாக நாளாக கங்கலா விடம் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. இப்போதெல்லாம் அவனிடம் நிறைய பணம் புழங்கியது. கோமலி கேட்டபோது “ நான் மனோகர் முதலாளியிடம் வேலைக்கு சேர்ந்துவிட்டேன்” என்று பதிலளித்தான். கோமலி வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டாள். கணவன் சம்பாதிக்கத் தொடங்கிய பிறகு வேலைக்கு ஏன் போக வேண்டும்?

மறுபக்கம் தாந்து வின் வாழ்க்கையும் மாறிப்போனது. அதிகாலையிலேயே எழுந்து வண்டியெடுத்துக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிறான். யாரிடமும் சண்டையிடுவதில்லை. அப்படி ஒரு நினைப்பே வருவதில்லை. அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் கோமலியின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய உணர்வு உதயமாகியிருந்தது. தாந்து வின் மாற்றங்களும், அவன் விலகியிருப்பதும் கோமலிக்கு பிடித்திருந்தது. “ இப்போதெல்லாம் தாந்து கிணற்றுப்பக்கம் ஏன் வருவதில்லை. என்னை ஏன் பார்ப்பதில்லை? “ என்கிற கேள்விகள் அவள் மனத்தில் எழுந்தன. வெகு நேரம் வரை கிணற்றடியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஆனால் தாந்து வருவதில்லை. இவளைத் திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. அதனால், கோமலியின் மனத்தில் பெரும் துக்க அலைகள் வீசத்தொடங்கின. கோபமும், கழிவிரக்கமும் கொண்டாள். தாந்துவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு “ ஏன் என்னைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கிறாய்?” என கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு

அடுத்த நாள் அவளே ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தாள். குளித்துவிட்டு படியேறி மேலேறி வந்தாள். தாந்து அங்கே விளக்குமாறு பின்னிக்கொண்டிருந்தான். கோமலி முன்பு போல தயக்கம் கொள்ளவில்லை. விளக்குமாறு பின்னிக்கொண்டிருந்த தாந்துவை சில கணங்கள் வெறித்துப் பார்த்தாள். பார்க்கப் பார்க்க அவள் மனத்தில் அவன் மேல் கருணை சுரக்கத் தொடங்கியது. உணர்வுகள் கிளம்பி எழுந்தன. தொண்டையைக் கனைத்து பலமாக சத்தம் எழுப்பினாள். தாந்து அவளை நோக்கி ஒரு பார்வையைப் பறக்க விட்டுவிட்டு மீண்டும் தனது வேலையில் மூழ்கிப்போனான்.

கோமலிக்கு எரிச்சலாகவும், கோபமாகவும் இருந்தது. ஆயினும், உள்ளுக்குள் அவன் மேல் கருணை பொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவள் சேலையைக் காய வைத்துவிட்டு போனாள்.

மதியம்

இன்று தாந்து சீக்கிரமே வந்துவிட்டான். வண்டியிலிருந்து குதிரையை அவிழ்த்துவிட்டு குளிப்பாட்டத் தொடங்கினான்.

தெரு வெறிச்சோடி கிடந்தது. குதிரையைக் குளிப்பாட்டி நீர் அருந்த குதிரையை கிணற்றருகே ஓட்டி வந்தான். கோமலி தலையில் தண்ணீர் பானையைச் சுமந்து கொண்டு வருவதைப் பார்த்தான். தனது பார்வையை ஆகாயத்தின் பக்கமாக வீசினான். கோமலி வந்தாள். கிணற்றிலிருந்து பானையில் நீர் நிரப்பிக்கொண்டாள். தாந்துவின் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது. அகத்திய முனிவர் போல பார்வையால் கோமலியின் முழு அழகின் கடலையும் குடித்து விட முடியாதா? ஆனால், தன் மனத்தில் எழுந்த புயலை தடுத்து நிறுத்தினான். எல்லாவற்றையும் தொலைத்துவிட்ட சூதாடியைப் போல சென்றான்.

இரண்டடி எடுத்து வைத்ததுமே கோமலி கூப்பிட்டாள் “ ரொம்ப தான் திமிர் வந்துவிட்டது.. கண்ணால பார்க்கக் கூட மாட்டேன்ற,,, “

தாந்துவின் கால்கள் நின்றுவிட்டன.

“ கொஞ்சம் பானைய தூக்கிவிடு “

தாந்து அவளருகில் வந்தான். பானையைத் தூக்கிவிட்டான். கணநேரம் அவனது பார்வை நிலா போன்ற அவளது முகத்தில் நிலைத்து நின்றது. கோமலியின் உதட்டில் பிசாசின் மயக்கும் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொண்டது.

“என் மேல் கோபமா?”

“ இல்லை “

“அப்புறம் ஏன் இப்போதெல்லாம் நீ இவ்வளவு மாறிவிட்டாய்”

“ உன்னோடு வாழ்வதற்காக “ சொல்லிவிட்டு தாந்து வேகமாக கிணற்றில் இறங்கினான்

கோமலி கொள்ளை கொடுத்தவள் போல நின்றாள். தாந்துவின் அன்பை அவள் ஏற்றுக் கொண்டதைப் போலவே அங்கிருந்து அவள் மெல்ல மெல்ல சென்றாள்.

இரவு மலைப்பாம்பு போல சின்னச் சின்ன வீடுகளை விழுங்கிவிட்டிருந்தது. தாந்து இரவுக்காட்சி சினிமா பார்த்துவிட்டு வந்தான். குதிரையின் உடம்பைத் தடவிக்கொடுத்தான். வீட்டிற்குள் போய் மண் விளக்கேற்றினான்.

அப்போது தான் அவனுக்கு காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

“யார் ?”

“நான் தான் “

“கோமலி?”

“ஆமாம் “

“இந்த ராத்திரியில ஏன்?”

“மனம் தாங்க முடியல தாந்து. நீ என்னை அன்பால் வென்றுவிட்டாய். நான் தோற்றுவிட்டேன். நான் தோற்றுவிட்டேன்” அவள் அழுதவாறு அவன் காலடியில் விழுந்தாள். அவள் முகத்திலிருந்த அன்பு, முடிவு, தெளிவு யாவும் மண் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“ கோமலி,,, நீ கல்யாணம் ஆனவள் “

“அன்புக்கு நடுவில் கல்யாணம் எனபது சுவராக இருக்க முடியாது “

“ நீ என்னை ரொம்பவும் விரும்புகிறாயா?”

“விரும்பாமல் தான் உன் காலடியில் கிடக்கிறேனா?”

“ஆனால்,,,, “

“என்னை மறுபடி அதிகமா துன்புறுத்தாத,, நான் உண்மையிலேயே தோற்றுவிட்டேன்”

“ உன் கணவனை விட்டுவிட்டு நிரந்தரமாக வந்துவிட்டாய். அப்படித்தானே…” தாந்து சுவர்ப்பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு கேட்டான்.

கோமலியின் ஆசைகள் ஒரேயடியாகத் தொலைந்து போயின. அவள் சட்டென்று எழுந்து “ ஏன் ?” என்று கேட்டாள்

“நீ எப்போதும் என்னுடனே இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன்”

“இல்லை இல்லை,,, “ கத்தினாள்

“பக்கத்தில் வீடுகள் இருக்கின்றன” என்று கோமலியை எச்சரித்தான்

“ நீ,,, ரொம்ப மோசமான ரௌடி, பாறைக் கல் உன்னோட மனசு “ சொல்லிவிட்டு கோமலி சென்றுவிட்டாள்

தாந்து அதே மௌனத்தோடும், அதே மாறாத மனத்தோடும் இருந்தான். எப்போதும் போல வேலை செய்து வந்தான். ஆனால், கோமலி தன் இதயத்தின் சத்தத்திற்கு எதிராக கலகம் செய்தாள். அவளும் அதே போல நடந்து கொண்டாள். அவளும் தாந்துவிடம் பேசவில்லை. அவனோ ஒரு போக்கிரி. எந்த மாற்றமும் அவனிடத்தில் ஏற்படவில்லை. அவன் ஒரு கெட்ட பெயரை ஊருக்குள் உண்டாக்க விரும்புகிறான். அவளோ அதை விரும்பவில்லை

ஆனால், ஒரு விசயம் நடந்தது.

தாந்து ஒரு ஊர்வலத்திற்காக வெளியே போயிருந்தான். கங்கலா அபின் குடித்திருந்தான். ஆனாலும் து{}ங்காமல் விழித்திருந்தான். இரவு பன்னிரண்டு மணிவாக்கில் யாரோ கதவு தட்டினார்கள். கங்கலா எழுந்துபோய் கதவு திறந்தான்

“மனோகர் முதலாளி,,, வந்துட்டீங்களா?”

“ஆமா “

“நான் சொம்பு எடுத்துக்கிட்டு காட்டுப்பக்கமா ஓடிப் போறேன். நீங்க? “

“நான் எங்க,,,,, “ என்று இழுத்தான் மனோகர்

“கவலப்படாதீங்க, அவ எதுவும் சொல்லமாட்டா,,, நான் எல்லா ஏற்பாடும் செஞசி வெச்சிட்டேன் “

“நான் உன்னோட எல்லாக் கடனையும் தீர்த்துத்தரேன் “

“ஒரு அம்பது ரூவா கேட்டனே,,, “

“அதுவும் தரேன் “

கங்கலா போய்விட்டான்.

நிலவொளியின் வெளிச்சத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த கோமலியின் முகம் தெளிவாக இருந்தது. மனோகர் அவளருகே அமர்ந்தான். கோமலி கண்விழித்தாள். அவனைப் பார்த்ததும் சட்டென்று எழுந்து நின்றாள்.

“யார் நீ? “

“ஏய்,,, என்னைத் தெரியலயா? நான் இன்னிக்கி வருவேன்னு கங்கலா சொல்லலயா? “

கோமலி கங்கலாவை எட்டிப் பார்த்தாள்

“அவரு வெளிய போயிட்டாரு் என்றாள். மனோகர் சிரித்தபடி “ நாளைக்கே உன்ன ஊருக்கு வெளிய மாளிகைல கொண்டு போய் வெக்கறேன். இங்க தாந்து வால பிரச்சினை வரும் “ என்றபடி கோமலியின் கையைப் பிடித்தான்

கோமலியின் உடம்பெல்லாம் சூடானது. கையை உதறிவிட்டு “ மரியாதையா இப்பயே திரும்பிப் போயிடு “ என்றாள்

“அப்ப என் பணம்ட?”

“ மரியாதையா போயிடு, இல்லைனா சத்தம் போட்டு ஊர கூட்டி உன் மரியாதைய கெடுத்துடுவேன்”

“உன் வூட்டுக்காரன் வரச் சொன்னான், நீ வேண்டாம்கற,, கோமலி,,, நான் முதலாளி, தாந்துவோட இருந்தா உனக்கு கடத்த தவிர வேற எதுவும் கிடைக்காது, எங்கூட இரு, சந்தோசமா இருக்கலாம், கங்கலாவும் அத தான் விரும்பறான் “

“ போயிடு இங்கயிருந்து “ என்றபடி திரும்பிக்கொண்டாள்

மனோகர் கெட்ட பெயர் ஏற்பட்டுவிடுமென்ற பயத்தில் சென்றுவிட்டான். அவன் போனதும் கோமலி உடைந்து போய் அழுதாள். கங்கலா எதுவும் தெரியாதவன் போல் வந்து தூங்கிவிட்டான். அழுது அழுது அவளது கண்கள் வீங்கிவிட்டன. காலை கங்கலா கொஞ்சமும் வெட்கமில்லாமல் கோமலியிடம் டீ கொடு என்று கேட்டான்.

கோமலி அவனை எரித்துவிடும்படி பார்த்துவிட்டு டீ வைக்கப் போனாள்

தாந்து திரும்பி வந்தான். கோமலியைச் சந்திக்க பலமுறை முயற்சி செய்தும் அவளை அவனால் சந்திக்க முடியவில்லை. என்ன ஆச்சு? அவன் துடித்துப்போனான். ஊர்வலத்திற்குப் போனபோது அவனுக்குக் கிடைத்த வெள்ளித்தட்டை அவளுக்குக் கொடுக்க விரும்பினான். அந்தத் தட்டு மிகவும் அழகாக இருந்தது.

இரவு வெகுநேரமாகிவிட்டது. விடியும் போல ஆகிவிட்டது. அவனால் தன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கங்கலா காட்டுப்பக்கம் போனதும் அவன் கோமலியைத் தேடி வந்தான், “ கங்கலா,, கங்கலா “ என்று கூப்பிட்டபடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். காய்ந்த மலர் போல கோமலி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவனைப் பார்த்ததும் செயலற்று திகைத்துப் போனாள் அவள்.

“உடம்பு சரியில்லையா? “ என கனிந்த பார்வையோடு கேட்டான்.

அவள் அமைதியாக இருந்தாள். பார்வையைச் சுவர் பக்கமாக ஓடவிட்டாள். கால் மெட்டியால் தரையைக் கீறினாள்.

“ஏன் எதுவும் பேச மாட்டேங்கற, நான் உன் காதலன், ம்,,, பேசு “

கோமலி உடைந்து அழுதாள். அவள் விம்மியழுதது இதயத்தைக் கரைப்பதாக இருந்தது. தாந்து அவளைத் தன் மார்பில் புதைத்துக்கொண்டான்.

“என்னாச்சு கோமலி?”

அழுதபடியே எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். தாந்துவின் மனம் கோபத்தால் நிறைந்தது. வெள்ளித்தட்டை தரையில் வீசியெறிந்து ” அவன் உயிர எடுக்காம விட மாட்டேன், அவன துண்டுத்துண்டா வீசிடறேன் “ என்று கத்தினான்

கோமலி நடுங்கிவிட்டாள்

“ நான் அவன் கண்ண பிடுங்கிப்போடறேன். கவல படாத, “ சொல்லிவிட்டு அவன் வெளியே போனான்

கோமலி அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களிலிருந்து தாந்து மறைந்த பிறகு தான் அவளுக்கு சுய நினைவே வந்தது. வெளியே ஓடிவந்தாள். ஆனால், தாந்து போய்விட்டிருந்தான். அவள என்ன தான் செய்ய முடியும்? அவனை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது? சுழலில் சிக்கிய படகு போல சுற்றினாள். கடைசியில் மனோகரின் பஞ்சாலையை நோக்கி ஓடினாள்.

அவள் போனபோது அங்கே பெருங்கூட்டம் கூடியிருந்தது. தாந்துவை பலர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். மனோகரின் தலையிலிருந்து இரத்தம் வழிந்துகொண்டிருந்தது. தாந்துவின் காதுக்குப் பக்கமிருந்தும் இரத்தம் வழிந்தோடியது. “ மறுபடி அந்தப் பக்கம் உன்ன பார்த்தேன்,,, உசுரோட விட மாட்டேன். கோமலிய தப்பா புரிஞ்சிகிட்ட நீ, கொன்னுடுவேன் உன்ன “ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான் தாந்து. பிற ஒரு சிங்கத்தைப் போல அங்கிருந்து திரும்பினான். கோமலியும் அங்கிருந்து மறைந்து போனாள்,

வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அங்கே கோமலி உட்கார்ந்திருந்தாள். இரத்தம் சொட்டி சொட்டி அவனது பனியனை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது இன்னும். கோமலியின் இதயம் அன்பால் நிறைந்திருந்தது. கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தது. தாந்துவை கட்டிப்பிடித்து “ இனி எப்போதும் உங்கூட தான் இருப்பேன். சொந்த பந்தம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறேன். நான் இனி உனக்கானவள். உனக்கு மட்டுமே உரியவள். உனக்கு மனைவியாக இருக்கும் தகுதியோடு வந்திருக்கிறேன். இந்த மனசையும். உடம்பையும் உன்னால் மட்டும்தான் காக்க முடியும்,” என்றாள்

அப்போதிருந்து இருவரும் ஒன்றாகிவிட்டனர். கங்கலா வேறு தெருவுக்குப் போய்விட்டான். கிணறு மூடப்பட்டுவிட்டது.

•••

“தலித் பெண்ணியக் கதைகள்” தொகுப்பிலிருந்து

யாத்வேந்திர சர்மா “சந்த்ர”

ராஜஸ்தான் மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர். சாகித்ய அகாதமி உள்பட பல விருதுகள் பெற்ற எழுத்தாளர். பதினைந்து சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் அறுபது நாவல்களும், ஏழு நாடக நு}ல்களும் எழுதியுள்ளார். ராஜஸ்தானின் முதல் வண்ணத் திரைப்படத்தை எடுத்தவர். மூன்று தொலைக்காட்சிப் படங்கள் இயக்கியுள்ளார்,

ஆக்டவியோ பாஸ் கவிதைகள் ( Octavio Paz 1914 – 1998 ) ஸ்பானியக் கவிதைகள் ( மூலம் ) : ஆங்கிலம் : எலியட் வெயின்பெர்கர்( Eliot Weinberger) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (18)

மெக்சிகோ நாட்டைச் சேர்ந்த ஆக்டவியோ பாஸ் ஸ்பானியமொழிக் கவிஞர் களான Gerardo Diego , Juan Ramón Jiménez, மற்றும் Antonio Machado ஆகியோரின் தாக்கத்தாலும்,பாப்லோ நெருடாவின் தூண்டுதலாலும் இருபதுவயதில்கவிதை யுலகில் நுழைந்தவர். Luna silvestre (1933).என்பது அவரது முதல் கவிதைப் புத்தகமாகும்.நவீனத்துவம் சர்ரியலிசம் இயக்கங்களின் தாக்கம் பெற்றவர். Eagle or Sun? என்ற தொடர்வரிசை உரைநடைக் கவிதை மெக்சிகோ நாட்டின் இறந்த,நிகழ்,எதிர்காலத்தின் தொலைநோக்கு வரைபடமாக மதிப்பிடப்படுகிறது. The Labyrinth of Solitude ,அவரை இலக்கிய உலகின் சிறந்த படைப்பாளியாக அடையாளம் காட்டியது.படைப்புகள் அனைத்தும் அவர் அறிவின் ஆழத்தை இனம் காட்டுவதாக விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர் தத்துவம்,மதம், கலை, அரசியல்,தனிமனிதனின் பங்கு என்று எல்லாவற்றையும் ஆழமாகக் காணும் பார்வை அவருடைய படைப்புகளுக்கிருந்தது. ”வாழ்க்கையை கவிதையாக்கு வதை விட,கவிதையாக வாழ்க்கையை மாற்றுவது உன்னதமானதல்லவா?” என்ற கேள்வியை தன் காலத்துப் படைப்பாளிகளிடம் கேட்டவர்.நவீனத்துவம் என்பது இறந்த காலமின்றி உருவாக முடியாதது. நவீனத்துவத்தின் தேடல் என்பது வம்சாவளியின் தொடக்கம்தான்.”என் தொடக்கத்தையும்,தொன்மத்தை யும் நோக்கி என்னை இயக்கவைத்தது நவீனத்துவம்” என்று In Search of the Present ல் குறிப்பிடுகிறார்.மனதின் வாழ்க்கை என்பது உடலின் வாழ்க்கை என்பதிலிருந்து மிக வேறுபட்டதல்ல.அறிவு,அரசியல்,உடல் என்று எல்லாம் ஒன்றே என்பதும் அவர் சிந்தனையாகும். மொழியியல், பண்பாடு, இலக்கியக் கொள்கைகள்,வரலாறு ,அரசியல் என்று பலதுறைகளிலும் கட்டுரைத் தொகுப் புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன.கிடைத்த பல விருதுகளில் Cervantes award , Neustadt International Prize for Literature மற்றும் 1990 ல் பெற்ற நோபெல் பரிசு ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை..

•••••

போவதற்கும் இருப்பதற்கும் இடையில்

போவதற்கும் இருப்பதற்கும் இடையில்

தனக்கான தன்மையில்

நாள் நிலையின்றித் தள்ளாடுகிறது.

மதியத்தின் சுற்றறிக்கைபடி இப்போது

கல்லாய் உலகம் அசைவற்றிருக்கிறது.

எல்லாம் புலனாகிறது, பிடிபடாமலிருக்கிறது

எல்லாம் அருகிலிருக்கிறது தொடமுடியாதிருக்கிறது.

தாள் ,புத்தகம், பென்சில் ,கண்ணாடி

இன்னபிற தனக்கான பெயர்நிழலில் இருக்கின்றன

அதே மாறாத குருதியோட்டத்தை

காலம் என் நெற்றியில் மீள்செயலாக்குகிறது.

பாரபட்சமற்ற சுவற்றை

ஒளி பேயரங்காக மாற்றுகிறது. .

ஒரு கண்ணின் மையத்தில் என்னைக் கண்டுபிடிக்கிறேன்.

அதன் வெறித்தநோக்கில் என்னைப் பார்க்கிறேன்

அந்தக் கணம் சிதறுகிறது.அசைவற்றிருக்கிறது.

நான் இருக்கிறேன் போகிறேன் ; நான் ஓர் இடைநிறுத்தம்.

கடைசி வைகறை

உன் கூந்தல் காட்டில் தொலைந்துபோனது,
உன் கால் என்னைத் தொடுகிறது.
நீ இரவைவிடப் பெரியவள்,
ஆனால் உன் கனவுகள் இந்த அறைக்குள் அடக்கம்.
சிறியவர்களாக இருப்பினும் நாம் எவ்வளவு பெரியவர்கள் !

ஆவிகளைச் சுமையாகக் கொண்டு
வெளியே ஒரு கார் கடக்கிறது.
ஓடும் ஆறு
எப்போதும் மீண்டோடிக் கொண்டிருக்கிறது.
நாளை இன்னொரு நாளாக இருக்குமா?

பாலம்

இப்போதுக்கும் இப்போதுக்கும் இடையில்,
எனக்கும் உனக்கும் இடையில்,
சொல்தான் பாலம்.

அதற்குள் நுழைந்த பிறகு
நீ உனக்குள் நுழைகிறாய் :
உலகம் இணைகிறது
வட்டம் போல நெருங்குகிறது.

ஒரு கரையிலிருந்து மற்றொரு கரைக்கு
எப்போதும் ஒரு திரள் நீட்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது:
ஒரு வானவில்.
நான் அதன் வளைவுகளின் கீழ் உறங்குகிறேன்.

இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை

அழகான முகம்
சூரியனுக்கு தன் இதழ் விரிக்கும் அல்லிபோல
நீயும்.
நான் பக்கத்தைப் புரட்டும்போது எனக்கு உன்முகம் காட்டுகிறாய்
மயக்கும் புன்னகை
எந்த மனிதனும் உன்னிடம் வசியப்படுவான்
ஓ, பத்திரிகையின் அழகு.
எவ்வளவு கவிதைகள் உனக்கு எழுதப் பட்டிருக்கின்றன?
தாந்தே உனக்கு எத்தனை கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறான் பியட்ரைஸ்?
உன்னுடைய ஆட்டிப் படைக்கிற மாயைக்கு
நீ உருவாக்கும் கற்பனைக்கு.

ஆனால் இன்று இன்னுமொரு
பழைய கவிதையை உனக்கு எழுதமாட்டேன்.
இல்லை. இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை.
தங்கள் அறிவுக் கூர்மையில்
தங்கள் குணத்தில்
அழகை வெளிப்படுத்தும் பெண்களுக்கு
இந்தக் கவிதை அர்ப்பணம்
ஜோடிக்கப்பட்ட தோற்றங்களுக்கல்ல.

இந்தக் கவிதை உங்களுக்கு பெண்களே
ஒவ்வொரு காலையிலும் சொல்வதற்கு
புதிய கதையோடு எழும் ஷஹ்ரஆசாத் போல
மாற்றத்திற்காகப் பாடப்படும் கதையாய்
போராட்டங்களுக்கான நம்பிக்கையாய் ;
ஒன்றிணைந்த உறவுகளின் காதல் போராட்டங்கள்
புதிய நாளுக்கான உணர்வெழுப்பும் போராட்டங்கள்
புறக்கணிக்கப்பட்ட உரிமைகளுக்கான போராட்டம்
அல்லது இன்னொரு இரவுமட்டும் பிழைத்திருப்பதற்கான போராட்டங்கள்.

ஆமாம். உலகில் இருக்கும் பெண்களே உங்களுக்காக
மின்னும் நட்சத்திரமாக பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் உங்களுக்காக ஆயிரத்தோரு போராட்டங்களில் போராளியினியான உங்களுக்காக
என்நெஞ்சம் கவர்ந்த சினேகிதிக்காக.

இந்தக் கணத்திலிருந்து என்தலை புத்தகத்தில் கவிழாது
மாறாய் அது இரவைப் பற்றியும்
மின்னும் நட்சத்திரங்கள் பற்றியும் சிந்திக்கும்
அதனால் இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை.

அந்த வீதி

இங்கே ஒரு பெரிய அமைதியான வீதி
நான் இருட்டில் நடந்து தடுமாறி விழுகிறேன்
எழுந்து குருட்டுத்தனமாக நடக்கிறேன்,என் பாதம்
அமைதியான கற்களையும் காய்ந்த இலைகளையும் நசுக்குகிறது.
என் பின்னால் வரும் யாரோ ஒருவரும் நசுக்குகிறார்
இலைகளையும், கற்களையும்.
நான் மெதுவாக நடந்தால் அவரும் மெதுவாக நடக்கிறார்.
நான் ஓடினால் அவரும்.நான் திரும்புகிறேன்;ஒருவருமில்லை
எல்லாம் கருமையாகவும் எல்லையின்றியும்,
என் காலடிகளுக்கு மட்டும் என்னைத் தெரியும்,
தெருவிற்குப் போகும்
மூலைகளினிடையே திரும்பித் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
யாரும் காத்திருக்கவில்லை,யாரும் என்னைப் பின்தொடரவுமில்லை,
நசுக்கியும் எழுந்தும் என்னைத் துரத்தியும் பார்த்தும் : ஒருவருமில்லை.
சகோதரத்துவம்

நான் ஒரு மனிதன்; செய்யமுடிவது சிறிதுதான்

இரவு பேரளவானது;

ஆனால் மேலே பார்க்கிறேன்;

நட்சத்திரங்கள் எழுதுகின்றன.

அறியாது புரிந்துகொள்கிறேன்;

நானும் எழுதியிருக்கிறேன்.

இந்தக் கணத்தில்

யாராவது என்னை நினைக்கலாம்.

—————————–

நிலவின் மகள்கள் THE DAUGHTERS OF THE MOON இத்தாலிய மொழி : இடாலோ கால்வினோ Italo Calvino ஆங்கிலம் : மார்ட்டின் மெக்லாஃப்லின் Martin McLaughlin. / தமிழில் / ச.ஆறுமுகம்

images (10)

பாதுகாப்புக் கவசமாக வெற்றுக் காற்று மட்டுமே அளிக்கப்பட்டுள்ளதில், தனக்கு நீதி மறுக்கப்பட்டுவிட்டதான உணர்வில் கவன்றுகொண்டிருந்த நிலவுக்கு, விண்கற்களின் தொடர்ச்சியான வீழ்பொழிவுத் தாக்குதலுக்கும் சூரியக் கதிர்களின் எரித்தரிக்கும் கொடுமைக்கும் தொடக்க காலத்திலிருந்தே எப்போதும் ஆட்படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. கோர்னெல் பல்கலைக்கழகத்தின் தாமஸ் கோல்டு கூறுவதன்படி, விண்கல் துகள்கள் தொடர்ச்சியாகப் படிந்துராய்வதில் நிலவின் மேற்பரப்பிலுள்ள பாறைகள் பொடிப்பொடியாகி மாவாகிவிட்டன. சிக்காகோ பல்கலைக்கழக ஜெரார்டு குய்ப்பரின் ஆய்வுப்படி, நிலவின் கற்குழம்பிலிருந்து வெளியான வாயுக்களே, அந்தத் துணைக்கோளுக்கு படிகக்கல்லில் வெளிப்படுவது போன்றதொரு நுண்துளைகளுடன் கூடிய ஒரு பிசுபிசுப்பினை, ஒரு ஒளியினை அளித்திருக்கலாம்.

நிலவு, கிழடு தட்டிக் குண்டும் குழியுமாகப் பொள்ளல் விழுந்து முற்றிலும் தளர்ந்துள்ளதை ஆஃப்வஃப்க் ஒப்புக்கொள்கிறார். அது, வானம் முழுக்க நிர்வாணமாக உருண்டு, உருண்டு, தசை முழுவதும் கரம்பப்பட்டுவிட்ட ஒரு எலும்புத்துண்டாக இற்றுப்போயுள்ளது. இப்படியான நிகழ்வு இப்போது தான் முதன்முதலாக நடக்கிறதென்பதில்லை. இதைவிடவும் வயதாகி, உருக்குலைந்த பல நிலவுகள் என் நினைவுக்கு வருகின்றன. `டன்` கணக்கில் நிலவுகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; அவை பிறந்துகொண்டிருப்பதையும் வானத்தில் குறுக்கு மறுக்காக ஓடித்திரிந்து மரித்துப் போவதையும், எரிநட்சத்திரங்களின் வேகப்பொழிவில் துளைகளாகிப்போன ஒரு நிலவையும், இன்னொன்று, அதனுடைய சொந்த எரிவாயுக்களாலேயே வெடித்துச் சிதறியதையும், இன்னுமொன்றில் கோமேதக நிற வியர்வைத் துளிகள் உருவாகிச் சொட்ட, அவை உடனடியாக ஆவியாவதையும், பின்னர் அந்த நிலவு பச்சை நிற மேகங்களால் சூழப்பட்டு முழுவதுமாக மறைக்கப்பட்டுக் காய்ந்து போன கடற்பஞ்சாகச் சுருங்குவதையும் கண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு நிலவு மரணிக்கும் போது பூமிக்கோளில் நிகழும் மாற்றங்களை விவரிப்பது எளிதானதல்ல; என் நினைவுக்கெட்டிய வகையில் கடைசியாகப் பார்த்த ஒரு நிகழ்வினைக் கொண்டு நான் உங்களுக்கு விளக்க முயல்கிறேன். மிக நீண்ட பரிணாம வளர்ச்சிக் காலத்தின் தொடர்ச்சியாக பூமிக்கோள் இப்போது நாமிருக்கிற இந்த நிலைக்குக் கூடவோ குறையவோ வந்திருந்தது; அதையே, காலணிகள் தேய்ந்து உயிர்விடுவதைவிடவும் அதிவேகமாகக் கார்கள் தேய்ந்து போகும் ஒரு காலத்துக்கு பூமி வந்துசேர்ந்திருந்ததென்றும் கூறலாம். மனித உழைப்பில் உற்பத்தியாகிற, வாங்கவும் விற்கவுமான பண்டங்கள் மற்றும் ஒளிமிக்க வண்ணங்களால் கண்டங்களை மறைத்துநிற்கும் நகரங்களைப் போன்ற ஒரு நிலையேதான் அப்போதுமிருந்தது. கண்டங்களின் வடிவங்கள் பல்வேறாக, எந்த அளவிலிருந்தபோதும் அந்த நகரங்கள், அநேகமாக தற்போது நமது நகரங்கள் இருக்கின்ற அதே இடங்களில் தான் உருவாகி வளர்ந்திருந்தன. அங்கே ஒரு புதிய நியூயார்க், உங்கள் எல்லோருக்கும் நன்றாகத் தெரிந்த நியூயார்க்கை ஒருவிதத்தில் ஒத்திருந்த, ஆனால் மிகவும் புதிதாக அல்லது, புத்தம் புதிய தயாரிப்புகள், புதிய பல் துலக்கிகளால் ஏற்பட்ட ஒரு கூடுதல் பளபளப்புடன் அந்தப் புதிய நியூயார்க், புத்தம் புது வரவான புதிய பல் துலக்கியின் நைலான் குறுமுடிகள் போன்று மினுங்கிக்கொண்டிருந்த வான்தொடும் கட்டிடக் காடுகள் அடர்ந்து தனித்துத் தெரியும். அதன் எப்போதுமான மன்ஹாட்டனுடனான ஒரு புதிய நியூயார்க்காக இருந்தது.

எந்தவொரு பொருளும் மிக இலேசான ஒரு கீறல் அல்லது நாட்பட்டது போல் தோன்றும் முதல் கணம், முதல் வடு அல்லது முதல் கறை கண்ணில்பட்ட உடனேயே தூக்கியெறிந்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகப் புத்தம் புதியதும் முழுநிறைப் பொருத்தமானதுமான மாற்றுப்பொருள் ஒன்றினைக் கொணர்ந்துவிடுகிற இந்த உலகில், தவறான ஒற்றை இராகமாக, நிழல்படிவு ஒன்று இருந்ததென்றால் அது நிலவு மட்டுமே. அடிபட்டுத் தேய்ந்து, நரைத்து வெளிறி, அதன் கீழிருக்கும் பூமிக்கு மேலும் மேலும் அந்நியமாகி, நாட்பட்டுக் காலாவதியான ஒரு நிலையில், நீடிக்கும் ஒரு தலைவலியாக அது வானம் முழுக்க நிர்வாணமாக அலைந்து திரிந்தது.

`முழு நிலவு`, `அரைநிலவு`, `பிறைநிலவு`, `நிலவுக்கீற்று` போன்ற புராதனத் தொடர்களெல்லாம் உண்மையில் வெறும் அலங்காரப் பேச்சின் அணிகளாகத் தொடர்கின்றனவே தவிர வேறொன்றுமில்லை. முழுவதுமாகவே வெடிப்புகளும் குண்டு குழிகளுமாகவும் எந்நேரமும் இடிந்து இடிபாடுகளாக நம் தலையில் கொட்டப் போவதாகத் தோன்றும் ஒன்றினை எப்படி `முழுமை` யானதென நாம் அழைக்க இயலும்? அதுவே மரணித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நிலவாக இருப்பதானால் சொல்லவேண்டிய அவசியம் எழவேயில்லை! அது மேற்புறம் கொறிக்கப்பட்ட பாலாடைக்கட்டியாக உருமாறியிருந்ததோடு, நாம் எதிர்பார்க்காத ஒரு தருணத்திலேயே, எப்போதும் மறைந்துவிடுவதாக இருந்தது. ஒவ்வொரு அமாவாசையின் போதும், அது எப்போதுதான் மீண்டும் தோன்றுமோவென ஆர்வத்தோடு வியந்தேயிருந்திருக்கிறோம் (பிறகென்ன, அது திடுதிப்பென மறைந்துவிடுமென்றா நம்பினோம்?) என்பதோடு அது மீண்டும் தோன்றியபோது, பற்களை இழந்த சீப்பிற்கும் கேவலமாக, படுகேவலமாகத் தெரியவே, அதிர்ச்சியில் நாம் கண்களை வேறுபக்கம் திருப்பினோம்.

அது ஒரு சோர்வூட்டும் காட்சி. இரவும் பகலுமாக எந்நேரமும் திறந்திருக்கும் பெரிய, பெரிய பல்பொருள் அங்காடிகளுக்கு உள்ளும் வெளியிலுமாக எடை மிகுந்த பொதிகளைச் சுமக்கும் கைகளுடன், நாம் மக்கள் திரள்களினூடாகச் செல்கையில், வான்தொடும் கட்டிடங்களுக்கும் மேலாக, உயரத்தில், இன்னும் உயரத்தில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கின்ற நியான் விளம்பரங்களில், புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ள புத்தம் புதிய வரவுகளை, நமக்கென்றே நிரந்தரமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டவற்றை, நாம் ஊடுருவித் துருவித் துருவிக் கூராய்ந்துகொண்டிருக்கும்போதே, அந்தக் கண்ணைப் பறிக்கும் விளக்கொளிகளின் மத்தியிலேயே திடீரென அது வெளிறி, மெதுமெதுவாக நோய்ப்பட்டுத் தேய்வதை நம் கண்ணாலேயே காண்பதோடு, நம் தலைக்குள் திணிக்கப்பட்ட அந்த ஒவ்வொரு புதிய பொருளையும் தலையைவிட்டும் வெளிக்கொணர இயலாதிருப்பதோடு, அப்போதுதான் நாம் வாங்கியிருந்த ஒவ்வொரு பொருளும் அப்படிக்கப்படியே பழையனவாகி, பயனற்றதாகி வெளிறிப் போக, ஓடித்திரிந்து தேடித்தேடிப் பொருட்களை வாங்கிய, ஒருவித ஆசைவெறிகொண்டு பணியாற்றிய ஆர்வத்தை இழந்துநிற்போம் – அது, தொழில்துறைக்கோ, வர்த்தகத்துறைக்கோ எந்தப் பாதிப்பினையும் ஏற்படுத்தாத ஒரு இழப்பு.

இதை வைத்துக்கொண்டு `என்னடா` செய்வதென நாம் திகைக்கத் தொடங்குகிறோமே அதுபோன்ற ஒரு பிரச்னையாகத்தான் அந்த எதிர்மறைப்பயன் விளைக்கின்ற துணைக்கோளும் இருந்தது. அதனால் எந்தப் பயனுமில்லை; பயனற்றுப் பாழாகிப்போன ஒன்றாகத்தான் அது இருந்தது. அதன் எடை குறையவே, அதன் சுற்றுவட்டம் பூமியை நோக்கிச் சாயத் தொடங்க, மற்றெல்லாவற்றையும் விட மோசமான ஒரு அபாயமாகியது. அப்படியே, பூமியின் பக்கம் வரவர, அது, தன் வேகத்தைக் குறைத்தது; அதன் போக்கினை எங்களால் கணிக்கமுடியாமலிருந்தது. மாதங்களின் ஒழுங்குவரிசை காட்டும் நாட்காட்டி கூட வெறும் மரபாகிப் போனது; நிலவு, இடிந்து விழுந்துவிடுவது போன்று நடுக்கத்திற்காளாகியது,

ஒளிகுன்றிய இந்த நிலவுநாட்களின் இரவுகளில், சிறிது மேலதிகமான, உறுதிகுலைந்த மனப்போக்குடையவர்கள் விசித்திரமாகச் செயல்படத் தொடங்கினர். தூக்கத்தில் நடக்கும் நோயர் ஒருவர் நிலவை நோக்கி நீட்டிய கரங்களுடன் வான்தொடும் கட்டிட விளிம்பின் சுற்றுச்சுவர் முனைவரைக்கும் வந்துவிடுவது, அல்லது, பரபரப்பான டைம் சதுக்கத்தின் மத்தியில் கிழஓநாய் ஊளையிடத் தொடங்குவது, அல்லது நெருப்புப்பித்தர் ஒருவர் துறைமுகக் கிடங்குகளுக்குத் தீவைத்துவிட்டது போன்ற நிகழ்வுகள் எப்போதுமிருந்தன. ஒரு கட்டத்தில் இவையெல்லாம் மிகமிகச் சாதாரணமாகி, வழக்கமாக அமானுடச் செய்திகளுக்காக அலையும் கூட்டத்தை ஈர்க்கவியலாமற் போயிருந்தனதாம். ஆனாலும், மத்திய பூங்காவிலுள்ள இருக்கைப் பலகை ஒன்றின் மீது முழுக்க முழுக்க நிர்வாணமாக, ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்தபோது, நான் நின்றேயாக வேண்டியிருந்தது.

அவளைப் பார்ப்பதற்கு முன்பாகவேகூட, புரியாத, மிகப் புதிரான ஏதோ ஒன்று நிகழவிருப்பதுபோன்ற ஒரு உணர்வு எனக்குள் இருக்கத்தான் செய்தது. என் வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளக்கூடிய வட்டினைக் கைக்கொண்டு, நான் மத்திய பூங்காவுக்குள் ஓட்டி வந்தபோது, ஒளிர்வாயுவிளக்கு ஒன்று முழுவதுமாக ஒளிரத் தொடங்கும் முன் விட்டுவிட்டுத் தொடர்ச்சியாக மின்னி வெளியிடும் ஒளிச்சிதறல் போன்ற ஒரு சிமிட்டொளியில் குளிப்பதுபோல் நான் உணர்ந்தேன். என்னைச் சுற்றிலுமிருந்த காட்சித்தோற்றம் நிலவுப்பள்ளத்துக்குள் மூழ்கிப்போன ஒரு தோட்டக் காட்சியினைப் போன்றிருந்தது. நிலவுக் கீற்று ஒன்றைப் பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்த நீர்க்குட்டை ஒன்றின் அருகே அந்த நிர்வாணப் பெண் அமர்ந்திருந்தாள். நான் தடைக்கட்டையை மிதித்தேன். ஒரு கணம் நான் அவளைத் தெரிந்துகொண்டதாகவே நினைத்தேன். காரை விட்டிறங்கி அவளை நோக்கி ஓடினேன்; ஆனாலும் மறுகணம் உறைந்துபோய் நின்றேன். அவள் யாரென்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அவளுக்கு உடனடியாக, அவசரமாக ஏதாவது செய்தாகவேண்டுமென்று மட்டும் உணர்ந்தேன்.

இருக்கைப்பலகையைச் சுற்றிலும் புற்களின் மீது அனைத்தும் சிதறிக்கிடந்தன; அவளது ஆடைகள், இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக அரணக் காலணி மற்றும் காலுறைகள், அவளுடைய காதணி வளையங்கள், கழுத்தணிமாலை மற்றும் முன்கை அணிவளைகள், கைச்சிறு பணப்பை, பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒரு பரந்த வட்டத்தின் வில்வடிவத்தில் சிதறவிட்டுக் கிடந்த ஒரு மளிகைப்பை, எண்ணிலடங்காத சிறு பொட்டலங்கள் மற்றும் பொருட்கள், அநேகமாக அந்த ஜீவன் ஆர்வமிக்க ஒரு தாராளமான வாங்கிக் குவித்தல் முடித்த கணத்தில் அந்தக்கணத்திலேயே திரும்ப வருமாறு அழைக்கப்பட, இந்தப் பூமியோடு அவளைத் தொடர்புறுத்துகின்ற அனைத்துப் பொருட்களையும் அடையாளங்களையும் உதறித் தொலைத்தேயாகவேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தப் புரிதலில், அனைத்தையும் உதறியெறிந்துவிட்டு, நிலவின் உலகத்துக்குள் நுழைவதற்காகக் காத்திருப்பது போலிருந்தது.

“என்னவாயிற்று” நான் திக்கித் திணறிக்கேட்டேன். ” நான் ஏதேனும் உதவி செய்யலாமா?”

“உதவியா?” மேல்நோக்கி வெறித்த கண்களுடன் அவள் உச்சரித்தாள். “யாராலும் உதவமுடியாது. யாராலும் எதுவும் செய்யமுடியாது.” அவள், அவளைப்பற்றியல்லாமல் நிலவினைப் பற்றியே பேசுவது நன்றாகவே புரிந்தது.

நிலவு எங்கள் தலைக்கு மேலாக, ஒரு குவி வடிவில் பாழடைந்த ஒரு கூரையாக துளைகள் நிறைந்த ஒரு பாலாடைக்கட்டித் துண்டினைப் போல இருந்தது. அந்தக்கணத்தில் உயிர்க்காட்சிப் பூங்காவிலிருந்த உயிரினங்கள் ஊளையிடத்தொடங்கின.

“இதுதான் முடிவுக்காலமா?” இயந்திரத்தனமாகத் தான் கேட்டுவிட்டேன். ஆனால், நான் என்ன சொன்னேனென்று எனக்கே புரியவில்லை.

“இதுதான் ஆரம்பம்,” அல்லது அதுமாதிரியான ஏதோ ஒன்றை அவள் பதிலாகச் சொன்னாள். (அவள் எப்போதுமே அநேகமாக உதடுகளைத் திறக்காமலேதான் பேசினாள்.)

“நீ என்ன சொல்கிறாய்? முடிவின் தொடக்கமா அல்லது வேறு ஏதோ ஒன்றின் தொடக்கமா?”

அவள் எழுந்து புல்லின் மேலாக நடந்தாள். அவளது செம்பு நிறத் தலைமுடி தோள்களுக்கும் கீழாக வழிந்து தொங்கியது. தீமைக்கு எளிதில் ஆட்படும் அபாயத்தில் இருந்த அவளுக்கு ஏதோ ஒரு சிறிய அளவிலாவது பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்து, அவள் கீழே விழுந்துவிடுவதாக இருந்தால் உடன் பிடித்துக்கொள்ளவும், அவளைத் துன்புறுத்துவதாக ஏதேனும் நெருங்கிவந்தால் அதனைத் துரத்துவதாகவும் என் கைகளை அவளைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்புக் கவச வளையம் போல் அசைக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், அவள் மேனியை மறந்தும் தொட்டுவிட அல்லது உரசிவிட என் கைகள் துணியவில்லை என்பதோடு, அவள் மேனியிலிருந்து சில சென்டிமீட்டர்கள் தொலைவிலேயே அவை எப்போதும் இயங்கின. அப்படியே அவளைப் பின்தொடர்ந்த நான் பூந்தோட்டப் பாத்திகளைக் கடந்ததும் தான், அவளுடைய அசைவுகளும் என்னுடையதைப் போலவே, எளிதில் உடைந்துவிடப்போகின்ற ஏதோ ஒன்றை, தரையில் விழுந்து துண்டுதுண்டுகளாகச் சிதறப்போகும் ஒன்றினை, அவள் தொட்டுவிடக்கூடாத அதனைக் கையசைவுகள் மற்றும் அடையாளங்கள் மூலமாக மட்டுமே அது தெம்புடன் அமர்கிற ஒரு இடத்துக்கு நகர்த்திக் கொண்டுசெல்வது அவசியமாக இருந்த அதனைப் பாதுகாக்க முயற்சிப்பதை, நான் உணர்ந்தேன்: அது நிலவுதான்.

நிலவு தொலைந்துபோனதாகத் தோன்றியது. அதன் சுற்றுக்கோள வழியினை விட்டகன்ற அதற்கு எங்கு செல்வதென்று தெரிந்திருக்கவில்லை; காய்ந்த ஒரு சருகினைப் போலத் தன்னை எடுத்துச்செல்ல அது அனுமதித்தது. சிலநேரங்களில் அது பூமியை நோக்கி அசைந்துவருவதாகத் தோன்றியது, வேறுசில நேரங்களில் திருகுச் சுருள் வடிவ இயக்கத்தில் திருகப்படுவது போலும் இன்னும் வேறான நேரங்களில் வெறுமனே மிதப்பது போலும் தோன்றியது. அதன் இருப்பிட உயரமும் குறைந்துவந்ததென்பது நிச்சயம் தான்: ஒரு கணம் பிளாசா ஹோட்டல் மீது இடிந்துவிழுந்துவிடுவது போல் தோன்றினாலும், அதற்குப் பதிலாக, அது இரண்டு வான்தொடு கட்டிடங்களுக்கிடையிலான ஒரு இடைவெளிப்பகுதிக்குள் நுழைந்து ஹட்சன் வளைகுடாத் திசையில் மறைந்துபோனது. சிறிது நேரத்திலேயே மீண்டும் தோன்றிய அது, நகரத்திற்கு எதிர்ப்புறமாக ஒரு பெரிய மேகத்தின் பின்னாலிருந்து தலைகாட்டி மீண்டும் வெளிப்பட்ட அது வெண்ணிற ஒளியில் ஹார்லேம் மற்றும் கிழக்கு ஆற்றில் மூழ்கிக் குளித்துக்கொண்டே, காற்றின் அலை ஒன்றில் அகப்பட்டுக்கொண்டது போல, அது பிரான்க்ஸ் பகுதி நோக்கி உருண்டது.

“அதோ, அங்கே!” என்று நான் கத்தினேன். ”அங்கேயே – அது அப்படியே நின்றுவிட்டது!”

“அது நிற்கவே முடியாதே!” என அந்தப் பெண் வியந்துகொண்டதோடு, புல்லின் மீது வெற்றுக்கால்களால் நிர்வாணமாக ஓடவும் செய்தாள்.

“ஏய், நீ எங்கே போகிறாய்? இப்படியெல்லாம் நீ ஓடக்கூடாது! நில்! ஏய், உன்னிடம்தான் சொல்கிறேன்! உன் பெயர் என்ன?”

டயானா அல்லது டியானோ போன்ற ஒரு பெயரைக் கத்திச் சொன்னாள்; அதுவும் கூட ஏதாவதொரு வேண்டுதல் வாசகமாகவும் இருக்கலாம். அதோடு அவள் மறைந்துவிட்டாள். அவளைப் பின்தொடர்வதற்காகக் காருக்குள் குதித்த நான் மத்திய பூங்காவின் கார்ச்சாலைகளில் தேடத் தொடங்கினேன்.

எனது முகப்பு விளக்குகளின் ஒளித்தூண்கள் வேலிகள், மலைகள், நான்முனைக் கம்பத் தூபிகளிலெல்லாம் ஒளியேற்றின; ஆனால் அந்தப் பெண் டயானாவை எங்குமே காணவில்லை. அதிலும் அந்த நேரத்தில் நான் வெகுதூரம் கடந்துவிட்டிருந்தேன்: நான் அவளைக் கடந்து வந்திருப்பேனோ; வந்த வழியே திரும்பிச் சென்று பார்க்க அப்படியே வட்டமடித்துத் திரும்பினேன். என் பின்னாலிருந்து வந்த ஒரு குரல் சொன்னது, “இல்லை, இல்லை, அது அங்கே தான் இருக்கிறது, போய்க்கொண்டேயிரு!”

எனது கார் டிக்கியின் மேற்புறமாக, நிலவை நோக்கி நீட்டிய கரங்களுடன் நிர்வாணமாக அவள் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளை அப்படித் தெளிவான காட்சியாக, அவள் அமர்ந்திருந்த அந்த நிலையில் அவளையும் வைத்துக்கொண்டு நகர் முழுதும் நான் காரோட்ட முடியாதென்பதை அவளுக்கு விளக்கிச் சொல்வதற்காக, அவளை கீழே இறங்கச் சொல்லவேண்டுமென நான் விரும்பினாலும் கார்ச்சாலை முடிவில் தோன்றுவதும் மறைவதுமாக இருந்த அந்தத் தண்ணொளி வண்ணத்திலிருந்தும் பார்வையை ஒருபோதும் அகற்றத் தயாரில்லாமலிருந்த அவளைத் திசைதிருப்பும் துணிவு எனக்கு இல்லாமற்போனது. அதுவுமின்றி எந்தவொரு நிலையிலும் – அந்நியனென்றாலும்கூட – வழிப்போக்கன் யாரும் எனது கார் டிக்கியின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் இந்தப் பெண்ணுருவினைக் கவனித்திருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

மன்ஹாட்டனை முக்கிய நிலப்பகுதியுடன் இணைக்கும் பாலங்களில் ஒன்றினை நாங்கள் கடந்தோம். இப்போது நாங்கள் பல்முனை நெடுஞ்சாலையில் இருமருங்கிலும் பலப் பல கார்கள் நெருக்கமாக அணிவகுக்கப் போய்க்கொண்டிருந்தோம்; நாங்கள் இருவரும் இருந்த காட்சி எங்களைச் சுற்றியிருந்த கார்களில் சந்தேகத்திற்கிடமின்றித் தோற்றுவிக்கும் சிரிப்பலைகள் மற்றும் குரூரப் பேச்சுக்கணைகளுக்குப் பயந்து நான் என் கண்களைச் சாலையில் மட்டுமே அப்படி இப்படி அசைக்காமல் நேராகச் செலுத்தியிருந்தேன். ஆனால், பெருடிக்கிக் கார் ஒன்று எங்களை முந்திச்சென்றபோது ஆச்சரியத்தில் நான் சாலையை விட்டுக் கீழேயே இறங்கிச் செல்லவிருந்தேன்: அதன் கூரை மீது காற்றில் பறக்கும் தலைமுடியுடன் அமர்ந்திருந்தது ஒரு நிர்வாணப் பெண். ஒரு கணம், என் காரிலிருந்த பயணிதான் ஓடும் காரிலிருந்து இன்னொரு காருக்குத் தாவிவிட்டாளோவென நினைத்துவிட்டேன்; ஆனால், டயானாவின் கால் மூட்டுகள் என் மூக்குக்கு நேரான சமநிலையில் அசைவின்றியிருந்ததைக் காண்பதற்கு என் தலையை மட்டும் இலேசாகச் சாய்த்துத் திருப்பவேண்டியிருந்தது. அவளது உடல் மட்டுமே என் கண்முன்பாக ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தது என்பதில்லை; அப்போது நான் எங்கெங்கு நோக்கினும் விதம் விதமாக நினைத்துப் பார்க்கவே இயலாத வித்தியாசமான சாய்வு மற்றும் அமர் நிலையில், அவர்களது இளஞ்சிவப்பு அல்லது கருநிற நிர்வாண மேனிப் பளபளப்புக்கு எதிர்நிலையில் பொன்னிற அல்லது இருள் நிறத் தலைமயிர்க் கற்றைகளுடன் பறக்கும் கார்களின் ரேடியேட்டர் மறைப்புகள், கதவுகள், முட்டுத் தாங்கிகள், சக்கர மூடுதளங்களில் பற்றிப்பிடித்துத் தொங்கிய நிர்வாணப் பெண்களைக் கண்டேன். ஒவ்வொரு காரிலும் இப்படியான புதிர் நிறைந்த பெண் பயணிகள் முற்சாய்ந்த நிலையில் அவரவர் காரோட்டிகளை நிலவைப் பின்தொடருமாறு அவசரப்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் அனைவருமே அபாயத்திலிருந்த நிலவால் அழைப்பு அனுப்பப்பட்டவர்கள்தாம்; அதில் நான் உறுதியாகவே இருந்தேன். அப்படி எத்தனை பேர் இருந்தனர்? எந்த இடத்திற்கு மேலாக நிலவு நின்றிருப்பதாகத் தோன்றியதோ அந்த இடத்திற்கு நகரத்தின் அனைத்து மூலைகளிலிருந்தும் வந்து சேருகின்ற கூட்டுச் சாலைகள் மற்றும் , குறுக்குச் சாலைகள் அனைத்திலும் நிலவுப் பெண்களைச் சுமந்திருந்த கார்கள் பெருவாரியாகச் சேர்ந்திருந்தன. நகரத்தின் விளிம்பில், ஓட்டை உடைசல் தானியங்கிக் களத்தின் முன்பாக நாங்கள் வந்து சேர்ந்திருந்ததைக் கண்டோம். சிறுசிறு பள்ளத்தாக்குகள், வரப்பு மேடுகள், குன்றுகள் மற்றும் முகடுகளுடன் விளங்கிய ஒரு பகுதியில் சாலை முடிந்துபோனது; ஆனால், அந்தச் சமநிலையற்ற மேற்பரப்பு நிலத்தின் கூறுபாடாகத் தோன்றியதல்ல; அதற்கு மாறாக, வீசியெறியப்பட்ட பொருட்களின் படிம அடுக்குகள் மற்றும் குவியல்களால் அப்படியாகியிருந்தது. நுகரும் நகரம் பயன்படுத்தி முடித்து, புதிய வரவுகளைக் கையாளும் மகிழ்வினை உடனடியாகக் கொண்டாடுவதற்காகவே வெளித்தள்ளிய ஒவ்வொரு பொருளும், இந்த, முன்னெப்போதும் யாருக்கும் சொந்தமாக இராத ஊரக நிலத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றன.

பற்பல ஆண்டுகளில் சேர்ந்துவிட்ட நொறுக்கியெறியப்பட்ட குளிர்பெட்டிக் குவியல்கள், லைஃப்மேகஸீன் வெளியிட்ட மஞ்சள் பக்கங்கள் மற்றும் எரிந்துபோன மின் குமிழ் விளக்குகள் இந்த மாபெரும் குப்பைக் கிடங்கினைச் சுற்றிலும் இரைந்துகிடந்தன. இந்தக் கூர்க் குவடுகளாகத் துருவேறிக்கிடந்த நிலப்பகுதியின் மீதுதான் நிலவு அப்போது ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்ததோடு, நொறுங்கிய உலோகச் சிதறல்கள் பெரும் அலையொன்றில் அடித்துச் செல்லப்படுவதுபோல் ஊதிப்புடைத்து மேடாகின. சிதைந்த நிலவும், உலோகச் சிதைவுகளின் குவியல்களால் பற்றவைக்கப்பட்டு, பூமியின் முகடாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ள இப்பகுதியும் ஒன்றையொன்று பெரிதும் ஒத்திருந்தன. உலோகக் கழிவுத் துணுக்குகளின் குவியல் மலைகள் ஒரு சங்கிலித் தொடராக வட்ட வடிவில் இணைந்து ஒரு திறந்தவெளி அரங்கம்போல் உருவாகி அது எரிமலைப்பள்ளம் அல்லது நிலவிலுள்ள கடலினை மிகச் சரியாக ஒத்திருக்கின்ற வடிவத்தில் அமைந்திருந்தது. இந்த நிலப்பரப்பிற்கு நேர் மேலாகத்தான் அந்த நிலவு மிதந்துகொண்டிருந்ததோடு, அவை ஒரு கோளும் துணைக்கோளும் ஒன்றையொன்று பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிப் பிம்பங்கள் போல விளங்கித் தோன்றின.

எங்கள் கார் இயந்திரங்கள் அனைத்தும் தாமாகவே நின்றுவிட்டன. அவ்வவற்றின் சொந்தக் கல்லறைகளாகத் தோற்றமளித்த அவற்றை வேறெதுவும் அச்சுறுத்திவிடவில்லை. டயானா காரிலிருந்து இறங்கியதும் மற்ற அனைத்து டயானாக்களும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து இறங்கினார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஆற்றல் முழுவதும் வடிந்துவிட்டது போல் தோன்றியது; அந்த இரும்புத் துணுக்குக் கழிவுக் குவியல்கள் மத்தியில் சென்றதும் திடீரென அவர்கள் தங்கள் சொந்த நிர்வாணம் பற்றிய உணர்வினால் தாக்குண்டது போல, நிச்சயமற்ற மென்காலடிகளெடுத்து நகர்ந்தனர்; அவர்களில் பலரும் குளிரில் நடுங்குவதுபோல் குன்றி, மார்புகளை மறைத்துக்கொள்ளக் கைகளைப் பெருக்கல் குறிகளாக மடித்துக்கொண்டனர். அப்படியே, அங்கு அவர்கள் சிதறிப் பரந்து அந்தப் பயனற்ற உலோகத் துணுக்கு மலைகள் மீது ஏறியிறங்கி, திறந்தவெளி அரங்கத்தினுள் நுழைந்ததும் அதன் நடுவில் அவர்களாகவே ஒரு மிகப் பெரிய வட்டமாக உருவாக்கிக்கொண்டனர். பின்னர் அவர்கள் எல்லோரும் கைகளை உயர்த்தி நின்றனர்.

நிலவு, அவர்களின் தோற்றத்தைக் கண்டு அதிர்ந்தது போல் ஒரு குலுங்குக் குலுங்கி, அங்கிருந்தும் மேலேறிச் செல்வதற்காக, அது தன் ஆற்றல் முழுவதையும் திரட்டிக்கொள்வதுபோல் ஒரு கணம் தோன்றியது. பெண்கள்வட்டம் நீட்டிய கைகளுடன், அவர்களின் முகங்களும் மார்புகளும் நிலவை நோக்கியிருக்குமாறு திரும்பியது. அப்படிச் செய்யுமாறு அந்த நிலவா சொன்னது? வானத்தில் அவர்களின் உதவி நிலவுக்குத் தேவைப்பட்டதா? இந்தக் கேள்விகளுக்குள் நுழைந்து துருவுவதற்கு எனக்குப் போதிய நேரம் இல்லை. அந்தக் கணத்தில் தான் பாரந்தூக்கிக் கிரேன் ஒன்று அங்கே நுழைந்தது.

வானத்தின் அழகினைக் கெடுப்பதோடு ஒரு சுமையாகவும் ஆகிப்போன அதனை அப்புறப்படுத்தித் தூய்மையாக்கியே தீருவதென முடிவெடுத்த அதிகாரிகளால் அந்த கிரேன் வடிவமைத்து உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. புல்டோசர் வகை நிலச்சமன் பொறியான அதிலிருந்து நண்டின் கொடுக்கு மாதிரியான ஒன்று மேலெழுந்தது. கம்பளிப்பூச்சி நடையில் ஊர்ந்து வந்த அது குள்ளமாகப் பெருத்த ஒரு எடைக்கோளமாக, நண்டினைப் போலவே இருந்தது. திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கெனத் தேர்ந்தெடுத்துத் தயார்நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்திற்கு அது வந்து சேர்ந்தபோது இன்னும் அதிகக் குள்ளமாகிவிட்டது போல அதன் மொத்த எடையையும் பூமியில் பரப்பி அமர்ந்தது போலத் தோற்றமளித்தது. இழுவைத் திருகு உருளை வேகமாக இயங்க, கிரேன் அதனுடைய கரத்தை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தியது; அவ்வளவு நீண்ட ஒரு கரம் கொண்ட அவ்வளவு பெரிய ஒரு கிரேனை உருவாக்கிவிடமுடியுமென யாருமே நம்பியதில்லை. நீண்ட கரத்தின் வாய் திறந்து அதன் பற்களெல்லாம் வெளிப்பட, நண்டு ஒன்றின் கொடுக்கினைப் போலத் தோற்றமளித்த அது, இப்போது சுறாவின் வாய் போலத் தோன்றியது. நிலவு அங்கே, அப்படியேதான் இருந்தது; அது தப்பிக்க விரும்பியது போலச் சிறிது அசைந்ததாகத் தெரிந்தது. ஆனால், கிரேனின் கரநுனிவாய் காந்த ஆற்றல் கொண்டதாக இருந்தது. நாங்கள் பார்க்கும்போதே, எங்கள் கண்முன்பாகவே, நிலவு இருந்த இடம் வெற்றிடமாகி, அது கிரேனின் பிளந்த வாய்க்குள் விழ, அது `க்ராக்` என்ற ஒரு வறண்ட ஒலியுடன் மூடிக்கொண்டது. முட்டைக்கேக் போல, நிலவு பொடிப் பொடியாகியிருக்குமென்று ஒரு கணம் தோன்றினாலும், அது வாய்க்குள் பாதி உள்ளேயும் பாதி வெளியேயுமாக அப்படியேதான் இருந்தது. அது செவ்வகவடிவுக்கு அமுங்கிப் போய், கிரேனின் வாயில் கனத்த ஒரு சுருட்டுப் போலத் தோன்றியது. சாம்பல் நிறப் பொழிவு ஒன்று பெருமழை போல் கீழிறங்கியது.

இப்போது கிரேன், நிலவினை அதன் சுற்றுக்கோளத்திலிருந்தும் வெளியே இழுக்க முயற்சித்தது. இழுவை உருளை பின்பக்கமாகச் சுற்றத் தொடங்கியது; அந்தக் கட்டத்தில் இழுவைச்சுற்றுக்கு மேலதிக ஆற்றலும் பெருமுயற்சியும் தேவைப்பட்டது. இத்தனை நடவடிக்கைகளுக்கும் நடுவே டயானாவும் அவளது தோழிகளும் அவர்களது பெருவட்டத்தின் வலிமையினாலேயே எதிரியின் ஊடுருவலை வென்றுவிடமுடியுமென்ற நம்பிக்கையில் தூக்கிய கைகளுடன் அமைதியாக அசைவற்று நின்றிருந்தனர். துகள், துகளாகச் சிதைந்து சிதறிக்கொண்டிருந்த நிலவின் சாம்பல் அவர்களின் முகங்களின் மீதும் மார்புகள் மீதும் மழையாகப் பொழிந்தபின்னர் தான் அவர்கள் அங்கிருந்து கலைந்துசெல்லத் தொடங்கினர். டயானாவிடமிருந்து மிகப் பெரும் அவலத்துடன் அழுகைச் சப்தமொன்று வெடித்தது.

அந்தக் கட்டத்தில், சிறைப்பட்ட நிலவு அதனிடம் எஞ்சியிருந்த மிகக் குறைந்த எடையினையும் இழந்தது; அது கறுப்பான வடிவமற்ற ஒரு பாறையாக உருமாறியது. கிரேனின் கரவாய்ப் பற்கள் மட்டும் அதனை இறுகப் பற்றியிருக்காவிட்டால் அது பூமியில் விழுந்து சிதறியிருக்கும். அதன் நேர் கீழே பூமியில் கிரேன் அதன் எடை முழுவதையும் இறக்கிவைப்பதற்கான பரப்பில் ஒரு பெரிய உலோக வலை ஒன்றினை உருவாக்கிய கைவினைத் தொழிலாளர்கள் தரையில் நீள ஆணிகள் அடித்து அதில் பொருத்தி விரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

தரைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, அம்மைத் தழும்புகள் நிறைந்த மணற் பாறையாக, மங்கலாக, நிறமேயற்று, இதுவா அதன் பளபளக்கும் பிரதிபலிப்பால் வானத்துக்கு ஒளியேற்றிய நிலவெனச் சிறிதும் நினைத்துப்பார்ப்பதற்குக்கூட நம்ப இயலாதபடி இருந்தது. கிரேனின் தாடைகள் திறந்தன; சுமை முழுவதும் திடீரென இறக்கப்பட்டதும் புல்டோசர் அதிர்ந்து அதன் கம்பளிப்பூச்சி நகர்வினை மீண்டுமொரு முறை நிகழ்த்திக்காட்டியது. கைவினைத் தொழிலாளர்கள் வலையுடன் தயார்நிலையில் நின்றிருந்தனர்; நிலவினை வலைக்குள் முழுவதுமாகச் சிறைப்பிடித்துச் சுற்றிக் கட்டினர்.

நிலவு இரும்புவலைக்குள் தத்தளித்தது; பெரும் பனிப்பாறைச் சரிவுகளை ஏற்படுத்துகின்ற பூமி அதிர்ச்சி போன்ற ஒரு நடுக்கத்தில் குப்பை மலைகளிலிருந்து வெற்று டப்பாக்கள் சரிந்து, உருண்டோடின. பின்னர் எல்லாமே அமைதியானது. நிலவில்லாத வானம் பெரியபெரிய விளக்குகளிலிருந்தும் வெடித்துச் சிதறிய ஒளிமழையில் நனைந்தது. ஆனால், இருள் ஏற்கெனவேயே மங்கி, வெளுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்தக் கார்களின் கல்லறை மேற்கொண்டும் ஒரு இடிபாட்டு உடைசலைச் சேர்த்துவைத்திருந்ததை, அந்த விடிகாலை கண்டது. அக்கல்லறை மத்தியில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த நிலவு, அங்கே வீசியெறியப்பட்டிருந்த மற்ற பொருட்களிலிருந்தும் அநேகமாக வேறுபடுத்திக் காணவியலாததாகத்தான் கிடந்தது. அதே நிறம், புதிதான ஒன்றாக எப்போதாவது இருந்திருக்குமென்று கூட நீங்கள் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத அளவுக்கான அதே பாழடைந்த தோற்றம். மெல்லிய முணுமுணுப்பு ஒன்று அந்த புவிக்குப்பைப் பெரும் பள்ளம் முழுவதுமாகக் கேட்டது. உயிரினங்களின் பெருங்கூட்டமொன்று மெல்லக் கண்விழிப்பதை விடிகாலை ஒளி வெளிக்காட்டியது. குடல் உருவப்பட்ட டிரக்குகளின் மிச்சம் மீதி உடல்கள், நெளிந்து உருக்குலைந்த சக்கரங்கள், நொறுங்கிய உலோகத்துணுக்குகள் மத்தியிலிருந்து பரட்டைத்தலை உயிரினங்கள் முன்னேறி வந்துகொண்டிருந்தன.

வீசியெறியப்பட்ட பொருட்கள் நடுவே வீசியெறியப்பட்ட மக்களின் சமுதாயம் ஒன்று வாழ்கிறது – ஆம், ஒதுக்கப்பட்ட மக்கள், அல்லது தாங்களாகவே முழுவிருப்பத்துடன் ஒதுங்கிக்கொண்ட மக்கள், உடனுக்குடனேயே காலாவதியாகிப் போகுமாறு விதிக்கப்பட்டிருந்த புதிய பொருட்களை வாங்கவும் விற்பதற்குமாக நகரம் முழுக்க அலைந்து திரிந்து அலுத்துப்போன மக்கள், வீசியெறியப்பட்ட பொருட்களே உலகின் உண்மையான செல்வமென முடிவெடுத்துவிட்ட மக்கள் சமுதாயம். அந்தத் திறந்த வெளி அரங்கு முழுவதுமாக, இந்த குச்சிகுச்சியாக நீண்டு மெலிந்த உருவங்கள், தாடி மறைத்த முகங்கள் அல்லது பரட்டைத் தலைகளுடன் நிலவைச் சுற்றி வட்டமாக அமர்ந்தும் அல்லது நின்றுமிருந்தனர். அது ஒரு கந்தலாடை அல்லது வினோதமாக உடையணிந்த ஒரு கும்பல் என்பதோடு அதன் மத்தியில் தான் எனது நிர்வாண டயானாவும் இதர அனைத்துப் பெண்களும் அந்த இரவு முழுவதும் இருந்துள்ளனர். அவர்கள் எழுந்துவந்து, இரும்பு வலையின் கம்பிகளை, அவற்றைப் பிணைத்துத் தரையில் அடிக்கப்பட்டிருந்த ஆணிகளிலிருந்தும் தளர்த்தி அவிழ்க்கத் தொடங்கினர்.

உடனேயே, கட்டுகள் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட உளவு விமானம் போல், அந்தப் பெண்களின் தலைக்கு மேலாக, அந்த நாடோடிப் பெருங்கூட்டத்துக்கு மேலாக, டயானாவும் அவளது தோழிகளும் சிலநேரங்களில் இழுத்தும் சிலநேரங்களில் தளர்வாக விட்டும் பின்னலவிழ்த்துக்கொண்டிருந்த இரும்பு வலையோடு உயர்ந்தெழுந்து, பின் அப்படியே மிதந்து நின்ற நிலவு, அந்தப் பெண்கள் கம்பியும் கையுமாக இழுத்துக்கொண்டு ஓடத்தொடங்கியபோது, அதுவும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது.

நிலவு நகர்ந்ததுமே, குப்பைப் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து ஒருவித அலை எழும்பத் தொடங்கியது. அக்கார்டியன் இசைக்கருவிகளைப் போல நசுங்கிக்கிடந்த பழைய கார்களின் பிண உடல்கள் அணிவகுக்கத் தொடங்கி, அவைகளாகவே ஒரு ஊர்வலமாகச் செல்ல கிரீக் சப்தத்துடன் தயாராகிக்கொண்டன; பொளிந்து நசுங்கிய டப்பாக்களின் நீரோடை ஒன்று மேல் ஒன்றாக உருண்டு இடி இடிப்பது போன்ற சப்தத்தை ஏற்படுத்தின; அவை இழுத்துச் சென்றனவா அல்லது வேறு ஏதேனுமொன்றால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனவா என்று மட்டும் யாராலும் சொல்லமுடியவில்லை. அந்தக் குவியல்களில் சேர்ந்திருந்த அத்தனைக் குப்பைகளோடு அப்படி மூலையில் தூக்கி வீசப்பட்டதில் வெறுத்துப் போயிருந்த மனிதர்கள் அனைவருமாக நிலவைத் தொடர்ந்து சாலையில் நகரத்தொடங்கியதோடு நகரத்தின் செல்வமிக்க குடியிருப்புப் பகுதிகளை நோக்கிப் படையெடுத்தனர்.

அந்தக் காலை நேரத்தில், நகரம் `நுகர்வோருக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் நாள்` கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தது. விற்பனை வணிகர்களின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் எவ்விதச் சோர்வுமின்றி நிறைவேற்றிக்கொடுத்த `உற்பத்தி`க் கடவுளுக்கு நன்றியை வெளிப்படுத்தும் விதமாக ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்த விழா விருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் மாதத்தில் வருகிறது. நகரத்தின் மிகப்பெரிய பல்பொருள் விற்பனை அங்காடி ஒன்று ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த நாளில் அணிவகுப்பு ஒன்றினை ஒழுங்கமைத்துவந்தது; இசைக்குழு ஒன்றின் பின் அணிவகுத்துவரும் ஜிகினா உடையணிந்த அழகுப் பெண்கள் கண்ணைப்பறிக்கும் பட்டொளி வண்ணப் பொம்மை ஒன்றின் வடிவத்தில் மாபெரும் பலூன் ஒன்றின் கயிறுகளைப் பிடித்திருக்க, அந்த பலூன் அணிவகுப்பு முக்கியத் தெருக்களின் வழியாகச் செல்வது வழக்கமாக இருந்தது. அந்த நாளில், அந்த ஊர்வலம் ஐந்தாவது நிழற்சாலை வழியாக வந்துகொண்டிருந்தது; இசைக்குழுவின் தலைமைப் பெண் கையிலிருந்த வண்ணக்கோலைத் தலைக்கு மேலாகச் சுழற்றி வர, பெரும் டிரம்கள், முரசுகள் அதிர, படைத்துறைச் சீருடை, தொப்பிகள், இறகுகள், வண்ணக் குஞ்சங்கள் மற்றும் தோள்பட்டை அணிகலங்கள் அணிந்து இருசக்கர ஊர்திகளில் பெருமிதம் தொனிக்க வந்த பெண்களின் கைகளிலிருந்த இழுப்புவார்களுக்கு இசைந்து, இசைந்து, `திருப்தியடைந்த வாடிக்கையாள`ரைக் குறிக்கும் பெரும் பலூன் மனிதர் வான்தொடு கட்டிடங்களுக்கிடைய பணிவுடன் மிதந்து வந்துகொண்டிருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் மற்றொரு அணிவகுப்பு மன்ஹாட்டனைக் கடந்துகொண்டிருந்தது. அடிபட்ட கார்கள் மற்றும் டிரக்குகளின் எலும்புக்கூடுகளும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வரிசையில் பின் தொடர, மெல்ல மெல்லப் பெரிதாகிக்கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டம் ஒன்று அமைதியாக நடந்து வர, நிர்வாணப் பெண்களால் முன்னிழுக்கப்பட்ட வெளிறிய சாம்பல் நிற நிலவும் வான்தொடு கட்டிடங்களிடையே நீந்தி, முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது. நிலவினைப் பின்தொடர்ந்த மக்கள் கூட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், அனைத்து நிற மக்களும் குடும்பத்துடன் அத்தனை வயதுக் குழந்தைகளுடனும் அதுவும் ஹார்லேமின் கறுப்பு நிறத்தவர் மற்றும் போர்ட்டோரீக்கன் பகுதிகளில் ஊர்வலம் அடியெடுத்துவைத்த போது மக்கள் காலையிலிருந்தே, கூட்டம் கூட்டமாக அணிசேர்ந்தனர்.

நிலவு ஊர்வலம் நகரின் மையப் பகுதியில் வளைந்து வளைந்து பின் பிராட்வேயை நோக்கி இறங்கி, ஐந்தாவது நிழற்சாலையில் பெரும் பலூனை இழுத்துவந்துகொண்டிருந்த ஊர்வலத்தோடு அமைதியாக இணைந்து கலந்துவிடுவதற்காகவே விரைந்துவந்தது.

மாடிசான் சதுக்கத்தில் இரு ஊர்வலங்களும் ஒன்றையொன்று சந்தித்தன; அல்லது துல்லியமாகச் சொல்வதானால் அவையிரண்டும் ஒரே ஊர்வலமாகின. திருப்தியடைந்த வாடிக்கையாளர், நிலவின் சொரசொரப்பான மேற்பரப்பில் மோதியதாலேயோ என்னவோ, காற்றிழந்து வெறும் ரப்பர் கந்தையானார். இரு சக்கர ஊர்திகளின் மீது இப்போது டயானாக்கள் அமர்ந்து பல்வண்ண இழுப்பு வார்களால் நிலவை இழுத்துப் பிடித்திருந்தனர். அல்லது, இருசக்கர ஊர்திகளில் வந்த பெண்களும் அவர்களின் வண்ணத் தொப்பி, சீருடைகளைக் களைந்தெறிந்துவிட்டு நிர்வாணமாகியிருக்கவேண்டும்; அப்போது நிர்வாணப் பெண்களின் எண்ணிக்கை இருமடங்காக அதிகரித்திருந்தது; அதனால் அது அப்படித்தான் நிகழ்ந்திருக்கவேண்டும். இருசக்கர ஊர்திகளில் நிகழ்ந்ததைப் போன்ற ஒரு மாற்றம் ஊர்வலத்திலிருந்த கார்களிலும் நிகழ்ந்திருக்கவேண்டும். ஊர்வலத்தில் வந்த கார்களில் எது புதிது, எது பழையதென யாராலும் கூறிவிடமுடியாது. நெளிந்த சக்கரங்கள், துருவேறிய சக்கர மறைப்புகள் எல்லாமே கண்ணாடி போல் பளபளத்து எனாமல் போல் எண்ணெய்வண்ணம் பூசப்பட்ட கார்களும் கலந்திருந்தன.

அத்துடன், ஊர்வலத்தின் தொடர்ச்சியாக, கடைச்சாளரங்களில் சிலந்திவலைகள் படிந்தன; வான்தொடு கட்டிடங்களின் மின்னேற்றிகள் கிரீச்சிட்டு முனகத் தொடங்கின; விளம்பரப் பலகைகள் மஞ்சளாக மாறி வெளுத்தன; குளிர்பெட்டிகளின் முட்டைத்தாங்கிகளில், அவை என்னவோ குஞ்சுபொரிக்கும் இயந்திரங்கள் போல கோழிக்குஞ்சுகள் நிறைந்தன; வானிலை மாற்றத்தில் சூறாவளிப் புயல்கள் சுழன்றடிப்பதாக தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின.

வெற்று டப்பாக்களின் முழக்க முரசொலியில், அந்த ஊர்வலம் புரூக்லின் பாலத்தை வந்தடைந்தது. டயானா அவள் கையிலிருந்த தலைமை வண்ணக்கோலினை உயர்த்தினாள்; அவள் தோழிகள் வண்ண நாடாக்களை வீசி அசைத்தனர். நிலவு அதன் கடைசி மோதலை பாலத்தின் வளைந்த இரும்பு வேலைப்பாட்டு கிராதித் தடுப்பில் நிகழ்த்தி கடல் நோக்கித் திரும்பி, ஒரு செங்கலைப் போல வேகமாக விழுந்து ஆயிரக்கணக்கான நீர்க்குமிழிகளை மேற்பரப்பில் எழுப்பி, தண்ணீருக்குள் மூழ்கியது.

இதற்கிடையில், இழுப்பு வார்களை விட்டுவிடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை இறுகப் பற்றியிருந்த பெண்களை, நிலவு உயரத் தூக்கி, பாலத்தின் கைப்பிடிச் சுவரிலிருந்தும் அவர்களை இழுத்து, பாலத்திற்கப்பால் பறக்கச்செய்தது; அவர்கள் பாய்ச்சல் வீரர்களைப் போல காற்றில் வில்லாக வளைந்து, தண்ணீரில் விழுந்து மறைந்துபோயினர்.

புரூக்லின் பாலத்தின் மீதாகச் சிலரும் அணைக்கரை மடைவாய்களின் மீது சிலருமாக நின்றிருந்த நாங்கள், அவர்களைத் தொடர்ந்து நீரில் குதிக்கத் துடிக்கும் உந்துதல் மற்றும் அவர்கள் மீண்டும் தண்ணீரிலிருந்து முன்போலவே வெளித்தோன்றுவார்களென்ற நிச்சய நம்பிக்கைக்கிடையில் அகப்பட்டு, ஆச்சரியத்தில் அதிர்ந்து அப்படியே வெறித்து நின்றோம்.

நாங்கள் நீண்டநேரம் காத்திருக்குமாறு நேரவில்லை. வட்ட வடிவத்தில் விரிந்த அலைகளுடன் கடல் அதிர்வுறத் தொடங்கியது. அந்த வட்டத்தின் மையத்தில் ஒரு தீவு தோன்றி, அது, ஒரு மலையைப் போல, அரைக்கோளவடிவு போல, தண்ணீரில் மிதக்கும் ஒரு கோளம் போல வளர்ந்தது; அல்லது அப்போதுதான் தலைதூக்கியது போல; இல்லை, வானத்தில் ஒரு நிலவு முகிழ்ப்பது போல. ஒரு சில கணங்களுக்கு முன்பு கடலின் ஆழத்துக்குள் மூழ்கிய அந்த ஒன்றை எந்தவிதத்திலும் ஒத்தில்லாதிருந்தபோதும் அதை நான் ஒரு நிலவு என்கிறேன்; எப்படியிருந்தாலும், இந்தப் புதிய நிலவு வேறுபட்டிருப்பதிலும் ஒரு வேறுபட்ட வகையிலிருந்தது. கடலுக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட அது பச்சைப் பசேலென மினுங்கும் கடற்பாசி வாரி ஒன்றினை வழியவிட்டுக்கொண்டிருந்தது; அதன் மேனியில் ஊற்றெடுத்துப் பாயும் நீர்த் தாரை அதற்கு ஒரு மரகதத் தோற்றத்தை வழங்கியிருந்தது. நீராவி வெளிப்படும் காடு ஒன்று அதன் மீது மூடியிருந்தது; ஆனால், அந்தக் காடு தாவரங்களாலானதல்ல. இந்தப் படிவு மயிற் தோகைப் பீலிகளால் செய்யப்பட்டது போல வட்டக் கண்களும் மின்னும் வண்ணங்களும் கொண்டதாக இருந்தது.

அந்தக் கோளம் வேகமாக வானத்திலேறி மறைவதற்குள் எங்களால் கண்டுகொள்ளமுடிந்த அளவிலான நிலப்பரப்பு இதுதான்; மேற்கொண்டு நுண்விவரங்கள் அனைத்தும் அதன் புத்தம்புதிதான தன்மையும் தாவரச் செழிப்பும் இணைந்த பொதுவான மனப்பதிவிற்குள் கரைந்துவிட்டன. அப்போது அந்திக் கருக்கலாகிவிட்டிருந்தது; வண்ணங்களின் முரண்களெல்லாம் விரைந்து வரும் ஒரு மேகமூட்ட இருளுக்குள் மங்கிக்கொண்டிருந்தன. நிலவுப்புலங்களும் காடுகளும் அந்தப் பளபளக்கும் கோளத்தின் மேனியில் வெறுமனே எல்லாமே ஒன்றான ஒரு பொதுத் தோற்றமாக மட்டுமே தெரிந்தன. ஆனாலும் காற்று தாலாட்டும் கிளைகளில் சில மஞ்சங்கள் தொங்குவதை எங்களால் காணமுடிந்ததோடு எங்களை இங்கே அழைத்துவந்த பெண்கள் அவற்றில் அமர்ந்திருப்பதையும் நான் கண்டேன். நான் டயானாவைக் கண்டுகொண்டேன்; ஒருவழியாகக் கடைசியில், நிம்மதியாக, ஒரு இறகு விசிறியால் தனக்குத் தானே விசிறிக்கொண்டு, ஒரு வேளை, அது, என்னைப் புரிந்துகொண்டதைத் தெரிவிக்கும் அசைவாகவும் இருக்கலாம்.

“அதோ, அவர்கள் அங்கிருக்கிறார்கள்! அதோ, அவள்!’’ நான் கத்தினேன். நாங்கள் எல்லோரும் கத்தினோம்; அவர்களை மீண்டும் பார்க்க முடிந்ததில் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி, அவர்களை முழுவதுமாக என்றென்றைக்கும் இழந்துவிட்டதான வலியில் ஏற்கெனவே மங்கத் தொடங்கிற்று; இருண்ட வானத்தில் எழுந்துகொண்டிருந்த நிலவு சூரியக் கதிர்களின் பிரதிபலிப்பைத் தானே ஏரிகள் மீதும் நிலப்பகுதி மீதும் காட்டிக்கொண்டிருந்தது!

‘’நாங்கள் ஒருவித வெறியால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தோம்: நகரங்கள், சாலைகள் அவை தொடர்பான அனைத்துத் தடயங்களையும் புதைத்துவிட்டு பூமியை மீட்டுத்தந்திருந்த சாவன்னா புல்வெளிகள் மற்றும் காடுகளின் வழியாக, கண்டத்தின் குறுக்காக, நாங்கள் விரைந்தோடத் தொடங்கியிருந்தோம். அத்துடன் வாழ்க்கை இப்போதுதான் தொடங்கியிருப்பதையும் நாம் ஆசைப்படுவதை ஒரு போதும் நாம் பெறப்போவதில்லையென்றும் இளம் மம்மத்துகளாகிய நாங்கள் புரிந்துகொண்டபோது, பெரும் வெறியோடு எங்கள் பெரும் உடல்களின் மீது காடாக அடர்ந்திருந்த மயிர்க்கற்றைகளை உலுக்கிக்கொண்டு, வானத்தை நோக்கி எங்கள் தும்பிக்கைகளையும் நீண்டு மெலிந்த தந்தங்களையும் உயர்த்திப் பிளிறினோம்.”

(Translated, from the Italian, by Martin McLaughlin.)

மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் – ஆல்பிரட் நோயிஸ் / தமிழில்: பெரு.முருகன்

images (1)

அதுவொரு பழைய, நைந்துபோன, சிவப்பு முரட்டுத்துணியால் மேலட்டை இடப்பட்ட புத்தகம். அவன் தனக்கு பனிரெண்டு வயதாக இருக்கும்போது, தன் தந்தையின் நூலகத்து மேல்அலமாரியில், அதைக் கண்டெடுத்தான்;மற்றும், எல்லா விதிகளுக்கும் புறம்பாக, அவன் தன் படுக்கையறைக்கு கொண்டுபோய் மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் படிப்பான், அச்சமயம் அந்த அறையை தவிர்த்து, பழைய எலிசபெத் வீடு முழுக்க இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும்.

இப்படித்தான் இளம் மார்டிமர் நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.அவனது அறை தனித்துவிடப்பட்ட சின்னஞ்சிறு பெட்டியாகும், அதில் திருடப்பட்ட மெழுகுவர்த்திகளின் ஒளியால், சூழும் இருளை கடல்வரை துரத்திவிடுவான், அதேநேரம் மற்றவர்கள் எல்லாரும் உறக்கத்திற்கு அடிமையாகி, வெளிப்புற இருளை உள்ளே வரவிட்டிருப்பர். தன்னுணர்வை நீக்கிய அவன் மூத்தோர்க்கு எதிராக, அப்போது அவன் இளம்மூளையில், ஒவ்வொரு நாடிநரம்பும் உச்சபட்ச உயிருடன் இருக்கும். கீழிருக்கும் கூடத்தில் அவன் தாத்தாவின் கடியாரம் துடிக்கும் ஓசை, தன் இதயம் துடிக்கும் ஓசை, தூரப் பிரதேசத்தின் கடலலைகளின் இடைவிடாத `ஹா’என்ற ஓசை, இவையெல்லாம் அவனையொரு பெரும் மர்மத்தில் ஆழ்த்தும். அவன் நூலை படிக்கும்போது, குருட்டு விட்டில் பூச்சியொன்று, மெழுகுவர்த்திக்கு மேலுள்ள சுவரில், மென்மையுடன் மோதி எழும் ஓசையால், காட்டில் சுள்ளிஉடையும் சப்தத்தை உன்னிப்புடன் கேட்கும் ஜந்துவென திடுக்கிட்டுப் போவான்.

நைந்துப்போன பழைய புத்தகம் அவனுக்கு விநோதமான ஆர்வத்தை தந்தாலும், அந்நூலின் சாரம் மட்டும் பிடிபடவேயில்லை. அது மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்றழைக்கப்பட்டது. அதன் ஐம்பதாவது பக்கத்தில், ஒரு படம் இருந்தது, அதை அவன் பார்க்கவே மாட்டான். ஏனெனில் அது அச்சத்தை தந்தது.
அந்த படத்தின் தாக்கத்தைப் பற்றி இளம்வயது மார்டிமர் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவன் கற்பனைவளம் மிகுந்தவன். ஆனால் பித்துப்பிடித்தவன் அல்லன், அவன் ஆறுவயது சிறுவனாக இருந்தபோது,வளர்ந்தவொரு மனிதனாக தனிமையான சாலையிலோ, இருளான படிக்கட்டு மூலையிலோ சடாலென்று வந்துவிடுபவன்போல், புராதன கடலோடி சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவதைபோல், அந்த ஐம்பதாவது பக்கத்தை கடந்துவிடுவான்.அந்த படத்தில் ஒன்றுமேயில்லை -வெளிப்படையாக -அமானுஷ்யத்தனமாக இல்லை. அதன் பிரதானமான கருத்தானது இருள், அதுமட்டுமே; அதுவொரு சூனியமான இரயில்வே நிலைய நடைபாதையை காட்டியது -இரவில் -அதில் ஒரேவொரு சாரமில்லாத விளக்கு: அது ஏதோவொரு நாட்டின், ஆளில்லா பகுதியில் அமைந்திருந்த, தனிமையான கூட்டுப்பாதையின், சூனியமான இரயில்வே நடைபாதை. அங்கே நடைபாதையில் ஒரேஒரு உருவம் இருந்தது:ஒரு மனிதனின் கருத்த நிழலுருவம், ஏறத்தாழ விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவன், இரயில்வரும் குகைப்பாதையை நோக்கி தன்முகத்தை திருப்பியிருக்க-அதன் விநோதமான காரணத்தினால் -சிறுவனை அதீத பயங்கரத்தில் அப்படம் ஆழ்த்தியிருந்தது .

அந்த மனிதன் எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதை போல் தோன்றியது. அவனுடைய தோரணை குழப்பமாக, பயங்கர நிகழ்வை எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் தோன்றியது. சிறுவன் படித்தவரையில், எழுத்தில் எதுவும் சொல்லப்படாததால், விழித்துக்கொண்டிருக்கும் பயங்கர கனவைப்பற்றி, அவனால் எதையும் புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை .அவனால் புத்தகத்தைப்பற்றிய ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை, அதேநேரம் இரவின் தனிமையில், பீதியில் அப்படத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்க இயலவில்லை.

எனவே அவன் இரண்டு ஊசிகொண்டு அப்பக்கத்தை தைத்துவிட, இனி அவனால் ஏதேச்சயாகக்கூட அப்படத்தை பார்க்க முடியாது. பிறகு அக்கதையை முழுக்க படித்துவிடுவதென அவன் தீர்மானித்துக் கொண்டான். ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கத்தை தொடும்போது அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்; அவன் அதுவரை படித்ததெல்லாம் கனவுபோல் நிழலாடும்; அடுத்த நாள் இரவில் திரும்பவும் தொடங்குவான்; ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கம் வரும்போது திரும்பவும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்.

அவன் வளர்ந்ததும், அந்த புத்தகத்தை, படத்தைப்பற்றி எல்லா விஷயத்தையும் மறந்துவிட்டான். ஆனால் தன்வாழ்வின் பாதிகட்டத்தில், விநோதமான சர்ச்சைக்குரிய நேரத்தில், மார்டிமர் ஒரு அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்து, நேரான பாதையை விட்டுவிட்டு, நள்ளிரவுக்கு சற்றுநேரம் முன்பாக, ஆளில்லா கூட்டுப்பாதையில், தானொரு இரயிலுக்கு காத்திருப்பதைக் கண்டான்; மேலு‌ம், நிலையத்தின் கடியாரம் பனிரெண்டை தொட்டு மணியடித்தபோது பழைய ஞாபகம் வந்தது; நீண்டதொரு கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்ட ஒரு மனிதனின் ஞாபகமென அவன் நினைவுகூர்ந்தான்.

அங்கே, மங்கலான விளக்குக்கு அடியில், நீண்டதொரு, ஒளிமங்கிய நடைபாதையில், அவன் முன்பே அறிந்த, கறுப்பான உருவம் தனிமையில் நின்றிருந்தது. அதன் முகம் ,அவனுக்கு எதிர்புறமாக, குகைப்பாதையின் கறுத்த வாயிலை பார்த்திருந்தது.அது, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பிருந்ததைப்போல, அதன் தோரணை குழப்பமாக, எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைபோல் தோன்றியது.

ஆனால் அவன் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்ததைப்போல் இப்போது அச்சம்கொள்ளவில்லை. அவன் அந்த கறுத்த உருவத்திடம் போவான், அதன் எதிரே நிற்பான், நீண்டகாலமாக மறைந்திருந்த, அவன் பார்க்கவண்ணம் தடுக்கப்பட்டிருந்த, அதன் முகத்தைப் பார்ப்பான். அவன் அமைதியாக நடந்துசென்று, அதனிடம் பேச, ஏதேனும் விஷயத்தை தேர்ந்தெடுப்பான். உதாரணமாக, இரயில் வர இன்னும் நேரமாகுமா என்று . ஒரு வளர்ந்த மனிதனுக்கு இதையெல்லாம் செய்வது மிகச்சுலபம். ஆனால் முதலடி எடுத்துவைக்கும்போதே, அவன் கைகள் கோர்த்துக் கொண்டன.

அதாவது அவனுங்கூட, குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தவனைப்போல், எதையோ எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனைப்போல்; ஆனால் தேய்ந்துபோன பழைய ஞாபகம் அவனை எழுப்பிவிட்டதைப்போல், விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவ்வுருவத்தை நோக்கி அவன் நடந்துசென்று, அதைக் கடந்து, தடாலென்று திரும்பி அதனோடு பேசுவதற்கு முயன்றான்; பிறகுதான் அதைப் பார்த்தான் – ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், பேசவேமுடியாமல்-
அது இவனேதான் – இவனை வெறிக்கப் பார்க்கிறது – கேலிபேசும் நிலைக்கண்ணாடியென, அவன் தன் சொந்தக் கண்கள் அவன் தன் வெண்ணிற முகத்திலிருக்க, அவை இவன் கண்களுக்குள் பார்த்தன, உயிர்கொண்டு-

அவன் இதயத்தின் நாடி நரம்புகள் துடிக்கத் தொடங்கி, ஸ்தம்பிக்கச் செய்வனபோல் தெரிந்தன. பீதியின் அலைகள் அவனுக்குள் அடித்தன. அவன் திரும்பி, மூச்சிரைத்து, தடுக்கியபடி, கண்மண் தெரியாமல், ஆளற்ற எதிரொலி உண்டாக்கும், டிக்கெட் பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தை கடந்து, நிலையத்தின் பின்புற நிலவொளி வீசும் சாலையில் ஓடினான். அந்த பகுதி முழுவதுமே ஆளரவமற்று காணப்பட்டது. நிலவொளி கதிர்கள் தனிமையில் ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தன.
அவன் சற்றுநேரம் நின்று, தன் காலடி சப்தங்களைப் போலவே, பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தின் மரத்தரைக்கு உள்ளே, தடுக்கி விழும் காலடி சப்தத்தைக் கேட்டான். உடனே வெட்கமறியாது பயத்திற்கு தன்னை விட்டுக்கொடுத்த அவன், பயங்கொண்ட மிருகமென வியர்த்து, நீண்டதொரு நேரான கால்வாய் என, முடிவற்ற வெண்ணிற சாலையின் இருபுறமும் அடர்ந்திருந்த பாப்லர் மரங்களுக்கிடையே, ஒருபுறத்து பாப்லர் மரங்கள் பிரதிபலிக்கும் சாலையில் ஓடினான்.

அவன் காலடி சப்தங்கள் தனக்கு பின்னால் எதிரொலித்ததைக் கேட்டான். அது மெல்ல ஆனால் அழுத்தமாக அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. கால்மைல் தூரம் தாண்டி, சாலையின் ஓரத்தில், ஒரு சிறு வெண்ணிற வீட்டைக் கண்டான், அந்த வெண்ணிற வீடு, இரண்டு இருட்டைந்த சாளரங்களையும், ஒரு கதவையும் கொண்டிருந்தது, அவனுக்கு மனிதமுகத்தை நினைவுபடுத்தியது. குறித்த காலத்திற்குள், அந்த வீட்டை மட்டும் அடைந்துவிட்டால், புகலிடமும், பாதுகாப்பும் கிடைத்துவிடும் – தப்பித்தல் – என நினைத்துக் கொண்டான்.

மெலிதான, அமைதிப்படுத்த முடியாத அந்த காலடியோசைகள், அவனுடையதாக எதிரொலித்து, இன்னும் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் முன்புறம் சாய்ந்து, சிறுவாயிலுக்குள் மூச்சிரைத்தான்; கலக்கமாக,தாழ்ப்பாளை பிடித்தாட்டினான், பின் கதவு பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டான். தட்டப்படுவதற்கு சாதனமோ,ஒலிப்பதற்கு மணியோ கிடையாது.அவன் கைமுட்டியால், இரத்தம் வரும்வரை, கதவை பலமாக குத்தினான். உள்ளிருந்து பதிலேதும் வரவில்லை. இறுதியில் வீட்டினுள்ளே, பலத்த காலடியோசைகள் அவன் கேட்டான். கரகரக்கும் படிக்கட்டுக்களில் அவை மெல்லமாக இறங்கின. பின் மெதுவாக கதவுகள் திறந்தன. உயரமான நிழலான உருவம் அவன்முன்னே நின்று,எரிகின்ற மெழுகுவர்த்தியைப் பிடித்திருந்தது; அது நின்றிருந்த தோரணையில் அதன் முகத்தையோ அல்லது உருவத்தையோ பார்க்க இயலவில்லை. ஆனால் அதன் முகத்தை சுற்றி மெழுகிடப்பட்ட துணியால் போர்த்தி,ஒரு அமைதியான பயங்கரத்தை தந்தது.
இருவருக்குமிடையே எந்தவொரு வார்த்தையும் எழவில்லை.உருவம் அவனை உள்ளே வரும்படி சைகை செய்தது;அவன் அதற்கு அடிபணியவே,அது கதவை பூட்டியது.பின் அது திரும்பவும் சைகை செய்து,பின்னொரு வார்த்தையும் இன்றி, உருவம் கோணலாகி படிக்கட்டுகளில் ஏற,பேய்த்தனமான மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியானது, வெண்ணிற சுவர்களிலும், விதானத்திலும்,பெரும் ,அஷ்டகோணலான நிழல்களை காட்டியது.

அவர்கள் மேல்மாடியின் அறையை அடைந்தனர், அங்கே கணப்பு அடுப்பில் பிரகாசமாக தீயெரிந்துக் கொண்டிருந்தது,அதன் இருபக்கங்களிலும் கைப்பிடி நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன,இடையில் சிறு ஓக்மர மேஜை இருந்தது, அதன்மேலே, பழைய நைந்துபோன புத்தகம், ஆழ்ந்த சிவப்புநிறத்துணியால் அட்டையிடப்பட்டிருந்தது.அவன் வருகையை நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்து காத்திருந்ததைபோல்,எல்லாம் தயார்நிலையில் வைத்திருந்தது.

உருவம் ஒரு நாற்காலியை சுட்டிக்காட்டியது,பின் மெழுகுவர்த்தியை புத்தகத்தின் அருகே மேஜையின் மேல் வைத்தது. [அவ்விடத்தில் நெருப்பை தவிர்த்து வேறெந்த விளக்கொளியும் இல்லை] பிறகு மறுவார்த்தை ஏதுமின்றி, அவனுக்குப்பின் கதவை பூட்டிவிட்டுப்போனது.
மார்டிமர் அந்த மெழுகுவர்த்தியை பார்த்தான்.அது முன்னமே பார்த்ததுபோல் தெரிந்தது.சாக்கடையான அந்த மெழுகின் நாற்றம், பழைய எலிசபெத் வீட்டின் சின்னஞ்சிறு அறையை ஞாபகத்திற்கு கொண்டுவந்தது. அவன் நடுங்கும் விரல்களால் அந்த புத்தகத்தை எடுத்தான்.நெடுங்காலத்திற்கு முன்னே அந்தக் கதையை பற்றிய விவரங்களை மறந்திருந்திருந்தாலும்,இப்போது சட்டென உணர்ந்துகொண்டான்.

அவன் புத்தகத்தின் தலைப்பிடப்பட்ட பக்கத்திலிருந்த மைக்கறையை ஞாபகம் செய்துக்கொண்டான்;பின், அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும்விதமாக, குழந்தைப்பருவத்தில் தான் ஊசிகொண்டு தைத்திருந்த ஐம்பதாவது பக்கத்திற்கு வந்தான்.ஊசிகள் இன்னும் அங்கிருந்த. அவற்றை அவன் தொட்டான்-சிறுவனாக இருந்தபோது நடுங்குகின்ற விரல்களால் தொட்ட அதே ஊசிகள்தான் அவை.
அவன் திரும்பவும் தொடக்கத்திற்கு வந்தான்.அவன் புத்தகத்தை படித்து ,அதிலிருப்பதென்னவென்று கண்டுபிடிக்க தீர்மானம் கொண்டான்.அது அச்சினில் இருக்கவேண்டும் எனவும் உணர்ந்தான்;குழந்தையாக இருக்கும்போது புரிந்துக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், இப்பொழுது அதன் ஆழத்தை தொடபோகிறான்.
அந்நூலின் பெயர் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்பதாகும்.அவன் முதல்பத்தியை படித்துமுடித்துபோது, மெல்லமெல்ல, தவிர்க்கமுடியாத பயங்கரத்தோடு ,விளங்கியது.
அதுவொரு மனிதனின் கதையாகும், அவன் நீண்டகாலத்திற்கு முன் சிறுவனாக இருந்தபோது,ஒரு புத்தகத்தை படிக்கவே,அதிலிருந்த ஒருபடம் பயங்கரத்தை ஊட்டியது.பின் அவன் அதை அறவே மறந்துபோனான்.ஒருநாள் இரவு,வெறிச்சோடிய இரயில்நிலைய நடைபாதையில், அவன் அந்த படத்தைப்பற்றி ஞாபகம் செய்து கொண்டான்.அவன் விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த உருவத்தைப் பார்த்தான் :உடனே அதைஉணர்ந்துகொண்டதும் பீதியில் ஓடினான்.வழியில் ஒருவீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தான்: மேல்மாடி அறைக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்டான்,அங்கே அந்த புத்தகம் இருக்க,உடனே எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்து,கடைசியில் முடித்தே விட்டான்-இந்த புத்தகத்தின் பெயரும் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ். அதன் கதையும் ஒரு மனிதனுடையது, அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது-இவ்வாறு அப்புத்தகம் சென்றுகொண்டே இருந்தது, முடிவேயில்லாமல்.தப்பிப்பதற்கு ஒருவழியுமில்லை.

ஆனால் கதையானது சாலையிலுள்ள வீட்டைப்பற்றி வருகையில்,மூன்றாவது முறையாக,ஒரு ஆழ்ந்த ஐயம் அவனுள் மெல்ல, தவிர்க்கவியலாமல்,அச்சமுடன் எழுந்தது-தப்பிப்பதற்கு வழியில்லாமல் இருந்தபோதிலும்,குறைந்தபட்சம் அவன் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்,அச்சம்தரும் சக்கரத்தை,விநோதமான வட்டச்சுழலைப்பற்றியாவது ,தெளிவான பார்வையை பெறலாம்.
விவரங்கள் பற்றி புதிதாக விவரங்கள் ஏதுமில்லை. அவை அங்கேயே இருந்துகொண்டிருக்கும்;ஆனால் அவை என்னசொல்ல வருகின்றன.அவைதான் அவனுக்கு வேண்டும்.ஏறுமாறான படிக்கட்டுக்களில் அவனை வழிநடத்திய விநோதமான பயங்கர ஜந்து -யாரது?அல்லது என்ன அது?

அவனிடமிருந்து விடுபட்டவொன்றை கதையானது சொல்கிறது.அந்த விநோத உபசாரகன், அடைக்கலம் தந்தவன்,ஏறத்தாழ அவன் உயரமிருப்பான். எனில், அதுவே அவனாக இருப்பானோ- அதனால்தான் முகம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ?
இக்கேள்வியை கேட்டுக்கொண்ட அதே கணத்தில், பூட்டப்பட்டிருந்த கதவில் சாவியை நுழைக்கும் ஓசை கேட்டது.

விநோத உபசாரகன் உள்ளே நுழைந்தான் -அவன் பின்புறமிருந்து வந்து கொண்டிருந்தான்-அவலட்சணமான நிழலை வீசினான்,மின்னிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், வெண்ணிற சுவரில் தெரிந்த அது மனிதவுருவை காட்டிலும் பெரிதாக இருந்தது.
அது நெருப்பின் அந்தபுறமாக அவனை பார்த்தவண்ணம் அமர்ந்தது.திடுக்கிடவைக்கும் அமைதியில், ஒரு பெண்ணானவள் ஆடையை விலக்குவதுபோல், அது கைகளை உயர்த்தி தன் முகத்திலிருந்த திரையை விலக்க சென்றது.அந்த முகம் எவருக்கு சொந்தமானது என்பதை அவனறிவான்.ஆனால் அது செத்துப்போனதா? அல்லது உயிருடன் இருக்கிறதா?

அதைஅறிந்து கொள்ள ஒரேஒரு வழி தானுள்ளது. அந்த கொடூரனின் கழுத்தை மார்டிமர் பிடித்து அழுத்தியவிநாடியில், அவனுடைய கழுத்தும் அதேஅழுத்தமான பிடியில் சிக்கிகொண்டது. இருவரின் கூக்குரல்களும் பிரித்துபார்க்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்து ஒலித்தன;குழப்பமான அவ்வொலிகள் ஓய்ந்துபோன அக்கணத்தில், அந்த அறையின் ,எதுவுமே அசையாத நிலைத்ததன்மை, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்குமுன்,வயதுமுதிர்ந்த தாத்தாவின் சுவர்கடியாரத்தின் டிக்டிக் ஓசை, தூரத்தே ,ஹா என்று அலறும் தூரத்து கடலோசை,முதலானவற்றை நீங்கள் கேட்கலாம்.

ஆனால் இறுதியில் மார்டிமர் தப்பித்தேவிட்டான்.ஒருவேளை அவன் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் இரயிலை பிடித்துவிட்டிருக்கலாம்.
அதுவொரு பழைய நைந்துபோன, சிவப்புநிற முரட்டுத்துணியால் அட்டையிடப்பட்ட புத்தகம்.

*

இந்தக் கதை திஸ் வீக் என்ற இதழில் 1935ஆம் ஆண்டு வெளியானது. 1968இல், ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக் தொகுத்த BAR THE DOORS என்ற நூலில் இந்தக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது.

•••••

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா (Wislawa Szymborska 1923-2012 ) மூலம் போலந்து : ஆங்கிலம் : கிளாரே காவென் மற்றும் ஸ்டனிஸ்லா பாரன்செக் [Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak ] தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (1)

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா போலந்து மொழி பெண்கவிஞர். கட்டுரை, மொழி பெயர்ப்பு ஆகிய துறைகளிலும் பங்களிப்புச் செய்தவர். 1996 ல் இலக்கியத் திற்கான நோபல்பரிசு பெற்றவர். The Goethe Prize,The Herder Prize உள்ளிட்ட பல விருதுகளும் பெற்றுள்ளார். People on a Bridge,View with a Grain of Sand: Selected Poems , மற்றும் Monologue of a Dog ஆகியவை ஆங்கிலத்தில் வெளி வந்துள்ள அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் சிலவாகும்..

****


மேகங்கள்

மேகங்களை என்னால்

மிக வேகமாக வர்ணிக்க முடியும்–

வேறுருவாக மாற அவைகளுக்கு

நொடிப்பொழுது போதுமானது.

அவற்றின் முத்திரை :

வடிவம், நிழல்,காட்சியாகும்விதம் அமைப்பு என்றவை

எதையும் இரண்டாம் முறையாக மீட்டுருச் செய்வதில்லை.

எவ்வித நினைவுகளின் சுமையுமின்றி

உண்மைகளின் மேல் அவை மிதந்துசெல்லும்.

பூமியில் அவை எதற்கு சாட்சியாகவேண்டும்?

ஏதாவது நிகழும்போது அவைசிதறுகின்றன.
மேகங்களோடு ஒப்பிடும்போது,

வாழ்க்கை திடமான நிலத்திலிருக்கிறது,

பெரும்பாலும் நிரந்தரமாக, ஏறக்குறைய சாஸ்வதமாக.

மேகங்களுக்கு அருகில்

ஒரு கல்கூட சகோதரனாகத் தெரிகிறது,

நீங்கள் நம்பக்கூடிய

சராசரி இடைவெளி உடைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்கள்

விருப்பமிருப்பின் மனிதர்கள் வாழலாம்

பிறகு ஒருவர் பின் ஒருவராக இறக்கலாம்.

கீழ் என்ன என்பது பற்றி

மேகங்களுக்குக் கவலையில்லை

அதனால் அவை கர்வம் கொண்ட படைகளாய்

பூர்த்தியடையாத நம் முழுவாழ்க்கையின் மீது பயணிக்கலாம்,

நாம் போனபிறகு அவைகளுக்கு மறைய வேண்டிய கட்டாயமில்லை

பயணிக்கையில் அவைகள் பார்க்கப்பட வேண்டுமென்பதில்லை.

—-

எதுவும் இருமுறையில்லை

எதுவும் இரண்டாம் முறையாக நிகழமுடியாது
உண்மை எதுவெனில்
மேம்படுத்திக் கொள்ளவரும் நாம்
பயிற்சிக்கு வாய்ப்பளிக்கப்படாமல் வெளியேறுகிறோம்

மூடராக யாரும் இல்லையெனினும்
கோளின் மிகப் பெரிய முட்டாளெனினும்
கோடையில் மீண்டும் வகுப்புக்குச் செல்லமுடியாது.
இந்தப் பாடத்திட்டம் மட்டும் வழங்கப்படுவது ஒருமுறைதான்.

எந்த நாளும் முன்தினம் போலிருப்பதில்லை
எந்த இரண்டுஇரவுகளும் எது ஆனந்தம் என்பதைச் சொல்வதில்லை
துல்லியமாக அதேவழியில்,
துல்லியமாக அதேமுத்தங்களுடன்

ஒருநாள், யாரோ அர்த்தமின்றி
யதேச்சையாய் உன் பெயரைக் குறிப்பிடலாம்;
மணமும் நிறமுமாய் ஒரு ரோஜா
அறைக்குள் வீசப்பட்டது போலுணர்வேன்.

அடுத்த நாள் நீ என்னுடன் இருந்த போதும்,
கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது;
ஒரு ரோஜா? ஒரு ரோஜா?அது எதுவாக இருக்கமுடியும்?
அது புஷ்பமா? அல்லது பாறையா?

விரைந்தோடும் நாளை நாம் ஏன்
தேவையற்ற அச்சத்தோடும் துக்கத்தோடும் கடத்துகிறோம்?
அதன் இயற்கை என்பது தங்காமலிருப்பதுதான்
இன்று என்பது எப்போதும் நாளையாகிவிட்டதுதான்.

நாம் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தாலும்( ஒத்துப் போகிறோம்)
புன்முறுவலோடும் முத்தங்களோடும்,
நட்சத்திரங்களின் கீழே இசைவானவர்களாகிறோம்
இருதுளி தண்ணீர் போல.

****

மூன்று வினோதமான சொற்கள்

எதிர்காலம் என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
முதல் அசை இறந்த காலத்திற்குச் சொந்தமாகிறது.
அமைதி என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
நான் அதை அழித்துவிடுகிறேன்.
ஒன்றுமில்லை என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
எதுவுமற்ற நிலை இருக்கமுடியாததைச் சொல்கிறேன்.
வெறுமையான குடியிருப்பில் ஒரு பூனை
சாவு — ஒரு பூனைக்கு அதைச் செய்யக்கூடாது.

***

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

சுவற்றில் ஏறுமா?

மரச்சாமான்களின் மீது உரசுமா?

எதுவும் இங்கே வித்தியாசமாகயில்லை,

ஆனால் எதுவும் வழக்காமாயுமில்லை

எதுவும் அசைக்கப்படவில்லை

ஆனால் நிறைய இடமிருக்கிறது.

இரவில் விளக்குகளெதுவும் ஏற்றப்படவில்லை.

மாடிப்படிகளில் அடிச்சுவடுகள்

ஆனால் அவை புதியவை.

கோப்பையில் மீனைவைக்கும்

கையும் மாறிவிட்டது.

வழக்கமான நேரத்தில்

ஏதோ ஒன்று தொடங்கவில்லை

நடக்க வேண்டிய ஏதோ

ஒன்று நடக்கவில்லை.யாரோ எப்போதும் இங்கேயிருந்தார்கள்..

திடீரென மறைந்தார்கள்

பிடிவாதமாக மறைந்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு மறைவறையும் சோதிக்கப்பட்டுவிட்டது

ஒவ்வொரு அலமாரியும் ஆய்வுக்குள்ளாகி விட்டது

கம்பளத்தின் அடி அகழாய்வும் எதையும் சொல்லவில்லை

கட்டளையும் கூட பழுதாகிப் போனது;

தாள்கள் எங்கும் சிதறிக்கிடந்தன.

என்ன செய்ய வேண்டுமெனத் தெரியவில்லை

தூங்கிக் காத்திருக்கலாம்

அவன் திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கலாம்

அவன் தன் முகத்தைக் காட்டட்டும்

ஒரு பூனைக்கு என்ன செய்யக்கூடாது

என்பது பற்றிய பாடத்தை அவன் எப்போதாவது அறிவானா.

குறைந்தபட்சம்

விருப்பமில்லாதது போல

மிக மெதுவாய்

வெளிப்படையாகத் தெரியும் புண்பட்ட கையோடு

தாவுதலோ அல்லது கிறிச்சிடலோ இன்றி

அவனை நோக்கிப் பக்கவாட்டில் போகலாம்.

——

அஷமஞ்சா பாபுவின் நாய் / சத்யஜித் ரே பெங்காலியிலிருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் – சத்யஜித் ரே. / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (21)

ஹஷிமாராவில் உள்ள ஒரு நண்பரின் வீட்டிற்கு செல்லும்போது, அஷமஞ்சா பாபு தன் நெடுநாளைய அவாவினைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. பவானிபூர், மோஹினிமோஹன் சாலையில் உள்ள ஒரு சிறிய ஃப்ளாட்டில்தான் அஷமஞ்சா பாபு குடியிருந்தார். லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலை, அலுவலகத்திற்கு கல்கத்தாவின் நெரிசலான பஸ்ஸிலோ, ட்ரெய்னிலோ சண்டை போடாமல் வீட்டிலிருந்து கால்நடையாகவே ஏழு நிமிடத்தில் போய்விடலாம் என்று அமைந்தது அவர் அதிர்ஷ்டம்தான். எனவே பாபுவின் வாழ்க்கை கவலைகள் இல்லாதது, அவரும் ‘வாழ்க்கை தனக்கு இவ்வாறு அமையாதிருந்தால்’ என்றெல்லாம் யோசித்து அலட்டிக் கொள்கிறவரில்லை. ஆக மொத்தத்தில் இருப்பதில் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்கிறவர். மாதத்திற்கு இரண்டு ஹிந்திப்படம், ஒரு டஜன் சிகரெட் பாக்கெட், வாரம் இரண்டுமுறை மீன் – இது அவரை சந்தோஷப்படுத்தப் போதுமானது. அவரைத் தொந்திரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரே விஷயம், ஒரு துணை இல்லாததுதான். சில நண்பர்கள் மற்றும் சொந்தக்காரர்களோடு வாழ்க்கையைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் பிரம்மச்சாரியான அவருக்கு, ஒரு நாய், தனக்குத் துணையாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. இரண்டுவீடு தள்ளி இருந்த தாலுக்தார் வளர்ப்பதுபோல, அல்சேஷன் போன்ற பெரியவகை நாய்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை. அவர் ஆசையெல்லாம், காலையும் மாலையும் அவர் பின்னால் சுற்றி வந்துகொண்டு, அவர் வேலைமுடிந்து வீட்டுக்கு வருகையில் வாலை ஆட்டியபடி வரவேற்று, அவர் இடும் கட்டளைகளை சிரமேற்கொண்டு செய்யும் ஏதேனும் ஒரு சிறியவகை நாய். பாபுவின் ரகசிய ஆசை என்னவென்றால் அவர் தன் நாயிடம் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசவேண்டும் என்பது. ‘ஸ்டாண்ட் அப்!’, ‘சிட் டௌன்’, ‘ஷேக் ஹேண்ட்ஸ்!’ – அவருடைய இக்கட்டளைகளை அது கேட்டு நடந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! அஷமஞ்சாபாபு, நாய்கள் ஆங்கில இனத்தைச் சேர்ந்தவை என்று நம்ப விரும்பினார். ஆம், ஒரு ஆங்கில நாய், அதற்கு அவர் எஜமானன். அந்த எண்ணமே அவருக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தது.

மழை தூறலாக விழுந்துகொண்டிருந்த ஒருநாளில், ஹஷிமாராவில் உள்ள சந்தைக்கு ஆரஞ்சுப் பழங்கள் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, சந்தையின் மூலையிலுள்ள குட்டையான இலந்தை மரத்தடியில் பூட்டானைச் சேர்ந்த ஒருவன் கையில் சிகரெட்டோடு அமர்ந்திருந்தான். கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டபோது ஒரு புன்னகை செய்தான். பிச்சைக்காரனா? அவன் உடைகள் அவனை அப்படித்தான் நினைக்க வைத்தது. உடைகளில் குறைந்தது ஐந்து தையல்போட்ட இடங்கள் இருந்ததை பாபு கவனித்தார். ஆனால் பிச்சைப்பாத்திரம் எதுவும் அவனிடத்தில் இல்லை. பதிலாக, பக்கத்தில் காலணிகள் வைக்கும் அட்டைப்பெட்டியில் இருந்து நாய்க்குட்டி ஒன்று எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘காலை வணக்கம்’’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான், கண்கள் சிரிக்கும்போது கீறலாக மாறின. பாபுவும் மறுபடி வணக்கம் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

‘பை டாக்? டாக் பை? வெரிகுட் டாக்’, பெட்டியில் இருந்த நாயை எடுத்து தரையில் விட்டான், ‘வெரி சீப், குட் டாக், ஹேப்பி டாக்’.

நாய்க்குட்டி வெளியே வந்ததும் தன் உடலில் இருந்த மழைத்துளிகளை உலுக்கி உதறிவிட்டு பாபுவைப் பார்த்து தன் இரண்டு இஞ்ச் வாலை வேகமாக ஆட்டியது. பாபு அதனருகில் சென்று குனிந்து தன் கைகளை நீட்டியதும் தன் இளஞ்சிவப்பு நாவால் அவர் கைகளை நக்கியது, நட்பான நாய்தான்.

“விலை என்ன? ஹவ் மச்?”

“டென் ருபீஸ்”

சிறிதுநேர விவாதத்திற்குப்பிறகு ஏழு ஐம்பதுக்கு இறங்கிவந்தான். காசைக் கொடுத்ததும் பாபு நாய்க்குட்டியை அதே பெட்டிக்குள் வைத்து, மழைத்துளி படாமலிருக்க மூடி, ஆரஞ்சுப் பழங்களை மறந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

ஹஷிமாரா ஸ்டேட் வங்கியில் வேலைபார்க்கும் பிரேன் பாபுவுக்கு தன் நண்பனுக்கு ஒரு நாய் வாங்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது தெரியாது என்பதால் பெட்டிக்குள் இருந்த நாயைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியமும் கவலையும் உண்டானது. ஆனால், விலையைக் கேட்டதும் ஆறுதலான பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார். மெலிதாய் கடிந்துகொள்ளும் தொனியில், “இந்த நாட்டுநாயை வாங்க ஹஷிமாரா வரை வர வேண்டுமா? பொவானிபூரிலேயே வாங்கியிருக்கலாமே?”

ஆனால் அது உண்மையில்லை என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியும். அவர் அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள நாட்டு நாய்களைப் பார்த்திருக்கிறார். எந்த நாயும் அவரைப்பார்த்து இப்படி நட்போடு வாலை ஆட்டியதோ அல்லது கைவிரல்களை நக்கியதோ கிடையாது. பிரேன் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும். இந்த நாய் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. ஆனால் அது நாட்டுநாய் என்று தெரிந்ததில் அஷமஞ்சா பாபுவுக்குச் சற்று ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது, அதைச் சொல்லவும் செய்தார். ஆனால் பிரேன் பாபு உடனே கிண்டலான குரலில், “உயர்சாதி நாய்களை வளர்ப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியுமா உனக்கு? உன் சம்பளத்தில் பாதியை மிருக வைத்தியருக்கு கொடுத்துவிட வேண்டியிருக்கும். இந்தவகை நாய்களால் உனக்கு அந்தத்தொல்லை இல்லை. இவைகளுக்கென்று தனி உணவுப்பழக்கம் கிடையாது . நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ அதையே இதுவும் சாப்பிடும். ஆனால் மீன் மட்டும் கொடுக்காதே. மீன் பூனைகளுக்குத்தான்; மீனின் எலும்புகள் நாயை சிரமப்படுத்திவிடும்”.

கல்கத்தாவுக்கு வந்ததும், அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு நாய்க்குட்டிக்கு ஒருபெயர் வைக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. அது ஒரு ஆங்கிலப் பெயராக இருக்கவேண்டுமென்று நினைத்தார், ஆனால் டாம் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு எந்தப்பெயரும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. பிறகு, ஒருநாள் அந்தக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென, அது பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பதால் ப்ரௌனி என்பது பொருத்தமான பெயர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் ஒருவரிடம் இருந்த ஆங்கிலேயத் தயாரிப்பான கேமெராவுக்குப் பெயர் ப்ரௌனி, எனவே அந்தப் பெயரும் ஆங்கிலமாகத்தான் இருக்கமுடியும். பெயரை முடிவு செய்த கணமே, அதை நாய்க்குட்டியின் மேல் பரீட்சித்துப் பார்த்தார், உடனே அது பிரம்பு முக்காலியில் இருந்து தவ்வி, அவர் அருகில் வந்து வாலாட்டியது. அஷமஞ்சா பாபு இப்போது, “சிட் டவுன்.” என்றார், உடனே அது பின்னங்காலில் உட்கார்ந்து வாயைத் திறந்து சின்னதாகக் கொட்டாவி விட்டது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, ப்ரௌனி நாய்களுக்கான போட்டி ஒன்றில் புத்திசாலித்தனத்திற்கான முதல் பரிசைத் தட்டிச்செல்வது கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

அவருடைய வேலைக்காரன் பிபினும் நாய்களை விரும்புபவனாக இருந்தது அவரின் அதிர்ஷ்டம். அஷமஞ்சா பாபு வேலைக்குப் போனதும், ப்ரௌனியைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை அவனாகவே ஏற்றுக்கொண்டான். அஷமஞ்சா பாபு, பிபினை எச்சரித்திருந்தார், நாய்க்கு கண்டதையும் கொடுக்கக் கூடாது. ‘அப்புறம் அவன் தெருவுக்குச் சென்றுவிடாமல் பார்த்துக்கொள். இப்போதெல்லாம் கார் ஓட்டுபவர்கள் கண்ணுக்குப் பட்டை மாட்டிக்கொண்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள்.’ எவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு வந்தாலும் வேலைமுடிந்து திரும்பும்போது ப்ரௌனி அவரைப்பார்த்து அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் வேகமாக வாலாட்டும்வரை அவருக்குக் கவலையாகத்தான் இருக்கும்.

000

அந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஹஷிமாராவிலிருந்து வந்த மூன்றாம்மாதம். அதுவொரு சனிக்கிழமை, நவம்பர்மாதம் இருபத்து மூன்றாம் தேதி. அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் வேலையிலிருந்து திரும்பிவந்து, பழைய மரநாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தார். கட்டிலையும் பிரம்பு முக்காலியையும் தவிர அந்த அறையில் இருந்த ஒரே மரச்சாமான் அதுதான்; அது திடீரென அவருக்கடியில் உடைந்து, கைகால்களைப் பரப்பியபடி அவரைத் தரைக்கு அனுப்பியது. உண்மையில் அவருக்குப் பலமான அடி, சொல்லப்போனால் மரக்காலைப்போலத் தன் முழங்கையும் இடம்விட்டு நகர்ந்துவிட்டதோ என்று நினைக்கும்போது அந்த எதிர்பாராத சத்தம் வலியை மறக்கச் செய்துவிட்டது.

அது படுக்கையிலிருந்து வந்தது. ஒரு சிரிப்பொலி அல்லது சரியாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அதுவொரு இளிப்பு, அது தோன்றிய இடம் சந்தேகமே இல்லாமல் ப்ரௌனி, கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த அதன் உதடுகள் இன்னமும் வளைந்திருந்தன.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குப் பொதுஅறிவு சற்று விசாலமாக இருந்திருந்தால், நாய்கள் ஒருபோதும் சிரித்ததில்லை என்று தெரிந்திருக்கும். கொஞ்சமேனும் கற்பனைவளம் இருந்திருந்தால் இச்சம்பவம் அவர் தூக்கத்தைப் பறித்திருக்கும். இரண்டுமே அவரிடம் இல்லை என்பதால் அஷமஞ்சா பாபு, ஃப்ரீ ஸ்கூல் தெருவின் பழைய புத்தகக்கடை ஒன்றில் இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய All About Dogs என்ற புத்தகத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு மணிநேரம் தேடியும் அந்தப்புத்தகத்தில் சிரிக்கும் நாய் பற்றிய தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனாலும் ப்ரௌனி சிரித்தது என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அதுமட்டுமல்ல, சிரிப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருப்பதால் சிரித்தது. இது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, அவரது சிறுவயது நிகழ்ச்சியொன்றை ஞாபகப்படுத்தியது. சந்தர்நகோரிலுள்ள அவரது வீட்டிற்கு ஒரு மருத்துவர் வந்திருந்தார், அப்போது அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி உடைந்து விழுந்தது. அஷமஞ்சா பாபு அடக்கமுடியாமல் வெடித்துச் சிரித்தார் என்பதால் அவரது காதுகளைத் திருகினார் அப்பா.

புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ப்ரௌனியைப் பார்த்தார். அவர்களின் கண்கள் சந்தித்துக்கொண்டதும், ப்ரௌனி தன் முன்னங்காலை எடுத்துத் தலையணையில் வைத்து அவரைப்பார்த்து வாலாட்டியது, மூன்றுமாதத்தில் அதன் வால் ஒன்றரை இஞ்ச் வளர்ந்துவிட்டது. இப்போது அதன் முகத்தில் சிரிப்புக்கான சுவடே இல்லை. ஏன் இருக்கவேண்டும்? காரணமில்லாமல் சிரிப்பது பைத்தியத்தின் அடையாளம். ப்ரௌனி ஒரு பைத்தியம் பிடித்த நாயில்லை என்பதில் அஷமஞ்சா பாபு ஆசுவாசமாய் உணர்ந்தார்.

இது நடந்த ஒரு வாரத்திற்குள் இன்னும் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளில் ப்ரௌனிக்கு சிரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. முதலாவது இரவினில் நடந்தது, ஒன்பதரை மணி வாக்கில். அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் ப்ரௌனி படுப்பதற்காக வெள்ளை விரிப்பொன்றைத் தரையில் விரித்திருந்தார், ஒரு கரப்பான்பூச்சி எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து சுவரில் அமர்ந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தன் செருப்பை எடுத்து அதன்மீது வீசினார். செருப்பு குறிதவறி மாட்டப்பட்டிருந்த கண்ணாடியில் இறங்கி, அதைக் கீழேயனுப்பி நொறுக்கியது. இம்முறை ப்ரௌனி சிரித்த சிரிப்பு, அவருடைய கண்ணாடி உடைந்ததற்கான இழப்பீட்டை விட அதிகமானது.

இரண்டாவது முறை வந்தது பெருஞ்சிரிப்பல்ல, சின்னதாய் ஒரு எக்கலிப்பு. எதுவும் நடக்கவில்லையே என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு ஏன் இந்தச் சிரிப்பு? அவரின் வேலையாள் பிபின் வந்ததும் அதற்கான விடை தெரிந்துவிட்டது. அவரைப் பார்த்ததும் புன்னகையோடு ‘உங்கள் காதுக்குப் பக்கத்தில் ஷேவிங் சோப்பு ஒட்டியிருக்கிறது, அய்யா’ என்றான். கண்ணாடி உடைந்து போனதால் சன்னல் கண்ணாடியில்தான் அவர் சவரம் செய்ய வேண்டியிருந்தது, கைகளை வைத்துப்பார்த்து பிபின் சொன்னது உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டார்.

அற்பமான விஷயங்களுக்குக் கூட ப்ரௌனி சிரிக்கிறது என்பது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு ஆச்சரியமாகப் பட்டது. தபால் அலுவலகத்தில் அவர் மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர் சிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் ப்ரௌனியின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பிலும் அந்த எக்கலிப்பின் ஒலியிலுமே இருந்தது. நாய்களின் சிரிப்பு பற்றி All About Dogs எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கலாம், நாய்களைப் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா போல ஒன்று கிடைத்தால், நிச்சயமாக அதில் இந்த சிரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். பவோனிபூரில் இருந்த நான்கு புத்தகக்கடையிலும் – புது மார்க்கெட்டில் இருந்த அத்தனை கடைகளிலும் – அப்படியொரு என்சைக்ளோபீடியா கிடைக்கவில்லை. அஷமஞ்சா பாபு, திரு. ரஜனி சாட்டர்ஜியைப் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தார். அந்த ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர் அவர் தெருவில், பக்கத்திலேயேதான் வசித்து வந்தார். ரஜனிபாபு எந்தப்பாடத்தைப் போதித்தார் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஒரு பேராசிரியரின் படிப்பறையில் இருப்பது போலவே தடித்தடியான புத்தகங்கள் ஒரு அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார்.

000

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இந்தச் சாகசத்துக்குத் துணையிருக்கும்படி மௌனமாக துர்க்கையை வேண்டிக்கொண்டு, பேராசிரியர் சாட்டர்ஜியின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். நிறையமுறை அவரைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்திருந்தாலும், அவருக்கு இவ்வளவு அடர்த்தியான புருவங்களும், கரகரப்பான நடுங்கவைக்கும் குரலும் இருக்குமென்று தெரியாது. பேராசிரியர் அவரை வாசலோடு துரத்தவில்லை என்பதால் தைரியமாக உள்ளே நுழைந்து சோஃபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டார். பிறகு சின்னதாக ஒருமுறை இருமிவிட்டுக் காத்திருந்தார். பேராசிரியர் தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த செய்தித்தாளை வைத்துவிட்டு வந்திருப்பவரைக் கவனித்தார்.

“உன் முகம் பரிச்சயமானதாகத் தெரிகிறது.”

“நான் இங்கே பக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன்.”

“அப்படியா? என்ன விஷயம், சொல்லு.”

“உங்கள் வீட்டில் ஒரு நாயைப் பார்த்திருக்கிறேன்: அதனால்தான். . .”

“அதனாலென்ன? எங்களிடம் இரண்டு இருக்கிறது ஒன்றல்ல.”

“ஓ. . . என்னிடமும் ஒன்று இருக்கிறது.”

“உனக்கு என்ன ஊரிலுள்ள நாய்களை எண்ணும் வேலையா?”

அஷமஞ்சா பாபு அந்தக்கேள்வியில் இருந்த எள்ளலைக் கவனிக்கவில்லை. “நான் தேடிக்கொண்டிருப்பது உங்களிடம் இருக்குமா என்று பார்க்கவந்தேன்.” என்றார்.

“என்ன அது?”

“உங்களிடம் நாய்கள் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா இருக்கிறதா?”

“இல்லை. என்னிடம் இல்லை. அது உனக்கெதற்கு?”

“அதிலே பாருங்கள். . . என் நாய் சிரிக்கிறது. ஆகவே நாய்கள் இப்படிச் சிரிப்பது இயற்கையானதுதானா என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். உங்களுடைய நாய்கள் சிரிக்கின்றனவா?”

அறையில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம் எட்டு அடித்து ஓயும்வரை பேராசிரியர் நிலைகுத்திய பார்வையில் அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்தார். பிறகு “உன் நாய் இரவில் சிரிப்பதுண்டா?” என்று கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, ஆமாம், இரவிலும்தான்.”

“போதைவஸ்துக்களில் உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? கஞ்சாவினால் மட்டும் இப்படிப்பட்ட விளைவுகளைக் கொடுக்கமுடியாது. ச்சரஸ், ஹஷிஷ் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்வாயோ?”

அஷமஞ்சா பாபு தனக்குள்ள ஒரே கெட்டபழக்கம் புகைபிடிப்பதுதான் என்று அடங்கிய குரலில் சொன்னார் – நாய் வந்ததிலிருந்து அதையும் கூட வாரத்திற்கு மூன்று பாக்கெட்டிலிருந்து இரண்டாக்கி விட்டதைத் தெரிவித்தார்.

“ஆனாலும் உன் நாய் சிரிக்கிறது என்கிறாய்?”

“அது சிரிப்பதை என் கண்களால் பார்த்தும் காதால் கேட்டுமிருக்கிறேன்.”

“கவனி”. பேராசிரியர் சாட்டர்ஜி தன் கண்ணாடியை கழற்றினார், அதைத் தன் கைக்குட்டையால் துடைத்து, மீண்டும் மாட்டிக்கொண்டு அஷமஞ்சா பாபுவை உன்னிப்பாகப் பார்த்தார். பிறகு வகுப்பில் விரிவுரையாற்றும் தொனியில் உணர்ச்சி முழக்கமிட்டார்:

“இயற்கையின் அடிப்படை விதிகள் குறித்து உனக்கிருக்கும் அறியாமையைக் கண்டு வியக்கிறேன். கடவுளால் படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் மனிதனே சிரிக்கத் தெரிந்தவன். இது மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் ஹோமோசேப்பியன்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று. ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்று கேட்காதே, ஏனென்றால் எனக்குத் தெரியாது. கடலில் வாழக்கூடிய டால்பின்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். டால்பின்கள் மட்டும் ஒரேயொரு விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தவிர வேறு இல்லை. மனிதர்கள் ஏன் சிரிக்க வேண்டும் என்பதும் தெளிவாகப் புரியவில்லை. எவ்வளவோ தத்துவவாதிகள் ஏனென்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசித்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் விடை தெரியவில்லை. உனக்குப் புரிகிறதா?”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது; கூடவே அவர் இப்போது அந்த இடத்தைக்காலி செய்ய வேண்டும் என்பதும் புரிந்தது, ஏனென்றால் பேராசிரியர் மீண்டும் செய்திதாளுக்குப் பின்னால் காணாமல் போயிருந்தார்.

டாக்டர் சுகோமோய் பௌமிக் – சிலர் அவரை டாக்டர் பவ்-வவ்-மிக் என்றும் அழைப்பதுண்டு – நகரத்தில் சிறந்த மிருக வைத்தியர். மற்றவர்கள் காதுகொடுத்துக் கேட்காததை நிச்சயம் ஒரு மிருக வைத்தியர் கேட்பார் என்ற நம்பிக்கையில் அஷமஞ்சா பாபு அவரிடம் டெலிபோனில் நேரம் கேட்டுக்கொண்டு கோகலே ரோட்டிலுள்ள அவர் வீட்டுக்கு ப்ரௌனியையும் அழைத்துச் சென்றார். ப்ரௌனி கடந்த நான்கு மாதத்தில் பதினேழுமுறை சிரித்திருக்கிறது. அவர் கவனித்தவரை சிரிக்கும்படியாக ஏதாவது சொன்னால் ப்ரௌனி சிரிப்பதில்லை; கோமாளித்தனமான நிகழ்வுகளுக்கு மட்டுமே சிரிக்கிறது. அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியின் முன்பாக ’கிங் ஆஃப் பம்பார்டியா’ – நான்சென்ஸ் ரைம்ஸ்’சைச் சொல்லிக் காட்டினார், ஆனால் அதனிடத்தில் எந்த விளைவையும் அது ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால் குழம்பிலிருந்த ஒரு உருளைக்கிழங்கு அஷமஞ்சா பாபுவின் கையிலிருந்து நழுவி, தயிர் வைத்திருந்த தட்டில் விழுந்தபோது, கிட்டத்தட்ட மூச்சு நிற்குமளவு சிரித்தது. பேராசிரியர் சேட்டர்ஜி கடவுளின் படைப்பு குறித்து அவருக்கு வகுப்பெடுத்தார், ஆனால் அந்த மெத்தப்படித்தவர் சொன்னது தவறு என்பதற்கு இங்கே உயிருள்ள ஒரு சாட்சி இருக்கிறது.

எனவே அஷமஞ்சா பாபு, ஒருமுறைக்கு இருபது ரூபாய் வாங்கினாலும் பரவாயில்லை என அந்த மிருகவைத்தியரைப் பார்க்கப் போகிறார். ஆனால் நாயின் தனித்தன்மையான குணத்தைச் சொல்லும்முன்பே நாயின் தோற்றத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர் புருவம் உயர்ந்துவிட்டது. “நாட்டுநாய்களை நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இதுபோலப் பார்த்ததில்லை.” என்றார்.

நாயைத் தூக்கி மேசையின்மீது வைத்தார். ப்ரௌனி தன் காலடியில் இருந்த பித்தளை பேப்பர் வெயிட்டை முகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன சாப்பிடக் கொடுப்பீர்கள்?”

“நான் சாப்பிடும் எல்லாமும் சாப்பிடுவான் சார், உயர் ஜாதி நாய் இல்லையே. . .”

டாக்டர் பௌமிக்கின் நெற்றி சுருங்கியது. மிக ஆர்வமாக நாயைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். “நல்ல ஜாதி நாய் ஒன்றைப் பார்த்ததும் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் சிலசமயம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. உதாரணமாக இது. இது நாட்டுநாய் என்று என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. நீங்கள் இதற்கு அரிசியும் பருப்பும் கொடுப்பதை நிறுத்தவேண்டுமென்று சொல்லுவேன். இவனுக்கான உணவுப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறேன்.”

அஷமஞ்சா பாபு தான் அங்குவந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல ஆயத்தமானார். “நான் – வந்து, என் நாயிடம் ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது – அதனால்தான் உங்களிடம் கொண்டுவந்தேன்.”

“முக்கியத்துவமா?”

“இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

“சிரிக்கிறதா–?”

“ஆமாம், சிரிக்கிறது. உங்களையும் என்னையும் போல.”

“நம்பமுடியவில்லை! இப்போது சிரிக்கவைக்க முடியுமா, நான் பார்க்க வேண்டும்?”

இப்போது அஷமஞ்சா பாபு திகைத்துப்போய் நின்றுவிட்டார். இயல்பாக அவர் ஒரு கூச்சசுபாவி, ப்ரௌனியிடம் கோணங்கிச் சேட்டைகள் காண்பித்து அதைச்சிரிக்க வைக்க அவரால் முடியாது, போலவே அந்த இடத்தில் அந்நேரத்தில் சிரிக்கும்படியாக எதுவும் நிகழவும் வாய்ப்பில்லை. எனவே டாக்டரிடம் ப்ரௌனி சிரிக்கச்சொன்னால் சிரிக்காது என்றும் ஏதாவது சிரிக்கும்படியான சம்பவம் நடக்கவேண்டும் என்று விளக்கினார். அதன்பிறகு டாக்டர் பௌமிக்குக்கு, அஷமஞ்சா பாபுவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க நேரமில்லை. “உன் நாய் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு விநோதமாயிருக்கிறது; அது சிரிக்கிறது என்று சொல்லி இன்னும் விநோதமாக்கவேண்டாம். என்னுடைய இருபத்தியிரண்டு வருட அனுபவத்தில் சொல்கிறேன், நாய்கள் அழும், பயப்படும், கோபம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பொறாமையை வெளிப்படுத்தும். நாய்கள் கனவுகூடக் காணும் ஆனால் சிரிக்காது.”

இந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு, அஷமஞ்சா பாபு யாரிடமும் ப்ரௌனியின் சிரிப்புபற்றிப் பேசவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டார். அதை நிரூபிக்க முடியவில்லை எனும்போது சபையில் வைத்து அவமானப்படுவானேன்? யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரியாமல் போனால்தான் என்ன? அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி அவருடைய நாய், அவரின் சொத்து. அவர்களின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் வெளியாட்களை இழுப்பானேன்?

000

ஆனால் விஷயங்கள் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப நடப்பதில்லை. ஒருநாள் ப்ரௌனியின் சிரிப்பு வெளியாள் ஒருவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது.

சிலநாட்களாகவே அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியை மதியநேரங்களில் விக்டோரியா மெமோரியல் அருகே நடைக்கு அழைத்துச்செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளாயிருந்தார். ஒரு ஏப்ரல் நாளில், நடையின் நடுவே, திடீரென்று புயல்காற்று ஆரம்பமானது. அஷமஞ்சா பாபு வானத்தைப் பார்த்து, வீட்டுக்குத் திரும்புவது பாதுகாப்பானதல்ல, எந்தநேரமும் மழை வந்துவிடலாம் என்று கணித்தார். எனவே ப்ரௌனியுடன் பளிங்கு வளைவோடு கூடிய கருப்புநிறக் குதிரைவீரன் சிலையின் கீழ் ஒதுங்குவதற்காக விரைந்தார்.

இதற்கிடையே, மழை பெருந்துளிகளாக விழ ஆரம்பித்ததும் மக்கள் ஒதுங்க இடம் தேடத்தொடங்கினர். வளைவுக்கு இருபதடி தள்ளி, வெள்ளைச்சட்டையும் ட்ரவுசரும் அணிந்த ஒரு குண்டான மனிதர் தன் குடையை விரித்தபோது திடீரென காற்றின் வேகம்கூடி குடையைத் தலைகீழாக்கியது. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அஷமஞ்சா பாபு வெடித்துச் சிரிக்க இருந்தார், ஆனால் ப்ரௌனி அவரை முந்திக்கொண்டு சத்தமாக புயல்காற்றின் சத்தத்தையும் மீறி வெடிவெடித்ததுபோலச் சிரித்தது அந்தப் பரிதாபமான நபருக்கும் கேட்டுவிட்டது. அம்மனிதர் குடையை மடிப்பதை விட்டுவிட்டு வியப்புடன் ப்ரௌனியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ப்ரௌனியால் தனது சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவும் கிறுக்குத்தனமாக ப்ரௌனியின் வாய்க்கு முன்பாகத் தன் கையைத்தட்டி அமைதிப்படுத்தப் பார்த்தார், ஆனால் அது உதவவில்லை. வாயடைத்துப்போன அம்மனிதர் அஷமஞ்சா பாபுவை நோக்கி ஏதோ பேயைப் பார்த்தவரைப்போல நடந்துவந்தார். ப்ரௌனி இப்போது அமைதியடையத் தொடங்கியிருந்தது என்றாலும் அதுவே அம்மனிதரின் விழிபிதுங்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

“சிரிக்கும் நாய்.”

“ஆமாம், சிரிக்கும் நாய்.” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு.

“ஆனால் இது எவ்வளவு விநோதமானது.”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அந்நபர் பெங்காலிக்காரர் அல்ல என்று தெரிந்தது. குஜராத்தி அல்லது பார்சியாக இருக்கவேண்டும். அஷமஞ்சா பாபு தன்னை நோக்கி சரமாரியாக வந்து விழப்போகும் கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதிலளிக்க தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.

தூறல் இப்போது கனமான மழையாகிவிட்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவோடு மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த அக்கனவான், பத்தே நிமிடத்தில் ப்ரௌனியைப் பற்றி என்னவெல்லாம் உண்டோ எல்லாமும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டார். கூடவே, அஷமஞ்சா பாபுவின் முகவரியையும் எழுதி வைத்துக்கொண்டார். தன்னுடைய பெயர் பில்லூ போக்கன்வாலா என்றார், நாய்களைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்த அவர் அவ்வப்போது அவை குறித்து எழுதுவதும் உண்டு, இன்றைய நாளின் அனுபவம் அவர் இதற்குமுன் கண்டதையெல்லாம் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது, அநேகமாக, இனி எதிர்காலத்தில் கூட இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்காது என்றார். தான் எப்பேர்ப்பட்ட அதிசயச் சுரங்கத்தை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்கே தெரியவில்லை, இதற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

மழை நின்ற சிறிது நேரத்தில், திரு. போக்கன்வாலா சௌரிங்கீ ரோட்டின் குறுக்கே கடக்கும்போது ஒரு மினிபஸ் ஒன்றில் அடிபட்டதற்கும் ப்ரௌனிக்கும் தொடர்புண்டு என்றால் அது தவறாகாது – சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சிந்தனைகள் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் வாகனங்களைக் கவனிப்பதை மறக்கடித்துவிட்டது. மருத்துவமனையில் இரண்டரை மாதங்கள் இருந்த பின், உடல் தேறுவதற்காக போக்கன்வாலா நைனிடால் சென்றார். மலைவாசஸ்தலத்தில் ஒருமாதத்தைக் கழித்தபின் கல்கத்தா வந்த அன்று மாலை பெங்கால் க்ளப்பில் உள்ள தன் நண்பர்களுக்கு சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சம்பவத்தை விவரித்தார். திரு.பாலபோரியா மற்றும் திரு.பிஸ்வாஸ். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் க்ளப்பிலுள்ள இருபத்தியேழு உறுப்பினர்கள் மற்றும் மூன்று பேரர்களின் காதுகளுக்கு இந்த விஷயம் போய்ச் சேர்ந்தது. அடுத்தநாள் காலை கல்கத்தாவிலுள்ள குறைந்தபட்சம் ஆயிரம் பேருக்கு இச்சம்பவம் தெரிந்துவிட்டது.

000

இந்த மூன்றரை மாதங்களில் ஒருமுறை கூட ப்ரௌனி சிரிக்கவில்லை. அதற்கு முக்கியக் காரணம் வேடிக்கையான சம்பவம் எதுவும் அதன்முன்னே நிகழவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு இது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை; ப்ரௌனியின் இந்தத் தனித்துவமான கொடையைக் காசாக்கும் எண்ணம் அவருக்கு எப்போதுமே வந்ததில்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையான இடத்தை ப்ரௌனி நிரப்பிவிட்டதில் அவர் மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். சொல்லப்போனால் எந்த மனிதப்பிறவியின் மீதும் அவருக்கு ஈர்ப்பு இருந்ததில்லை.

சிரிக்கும்நாய் பற்றிய சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டவர்களில் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிக்கையின் உயரதிகாரியும் ஒருவர். அஷமஞ்சா பாபுவைப் பேட்டியெடுக்கும்படி நிருபரான ரஜத் சௌத்ரியை அனுப்பினார். அஷமஞ்சா பாபு லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலைபார்க்கும் விஷயத்தை அவருக்குச் சொன்னது போக்கன்வாலா.

ஒரு நிருபர் தன்னைச் சந்திக்க நினைத்ததே அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாய் இருந்தது. ரஜத் சௌத்ரி, போக்கன்வாலாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டதும்தான் அவர் எதற்காக தன்னைச் சந்திக்க வருகிறார் என்று விளங்கிவிட்டது. அஷமஞ்சா பாபு, நிருபரைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அழைத்து வந்தார். அந்த மரநாற்காலி இப்போது சரிசெய்யப்பட்டு புதிய கால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது, அஷமஞ்சா பாபு நிருபரை அதில் அமரும்படி சொல்லிவிட்டுத் தான் படுக்கையில் அமர்ந்துகொண்டார். ப்ரௌனி, சுவரில் ஏறிக்கொண்டிருந்த எறும்புகளின் வரிசையொன்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்தது; இப்போது உடனே படுக்கையில் தவ்வி அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அருகே அமர்ந்து கொண்டது.

ரஜத் சௌத்ரி தனது ரெக்கார்டரின் பொத்தானை அழுத்தப் போகும்போது ஒரு எச்சரிக்கையை முன்பே கொடுத்துவிடுவது நல்லது என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தோன்றியது. எனவே, “அதாவது சார், என்னுடைய நாய் முன்பெல்லாம் அடிக்கடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக சிரிக்கவே இல்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அது சிரிப்பதைப் பார்க்கவேண்டுமென வந்திருந்தால் அது உங்களுக்கு ஏமாற்றமாக அமையலாம்,” என்றார்.

ஒரு நல்ல விஷயம் கிடைத்ததும் சந்தோஷமான புன்னகையை வெளியிடும் துடிப்பான நிருபர்களைப் போல ரஜத் சௌத்ரி ஒரு புன்னகையைத் தவழவிட்டார். அந்தச் செய்தி அவருக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தாலும் அது வெளியில் தெரியக்கூடாதென கவனமாக இருந்துகொண்டார். “அதனாலென்ன, பரவாயில்லை. நான் உங்களிடமிருந்து சில விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் அவ்வளவே. ஆரம்பிக்கும் முன், இவனது பெயர். நீங்கள் உங்கள் நாயை என்னவென்று கூப்பிடுகிறீர்கள்?”

அஷமஞ்சா பாபு மைக்கின் அருகில் செல்வதற்காக கழுத்தை நீட்டி, “ப்ரௌனி” என்றார். ”ப்ரௌனி…” நிருபரின் கழுகுக்கண்கள் நாய் தன் பெயரைச் சொன்னதும் வாலாட்டுவதைக் கவனித்தன. “இவனுக்கு என்ன வயதாகிறது?”

“பதிமூன்று மாதம்.”

“இந்த நாயை எ-எ-எங்கே கண்டெடுத்தீர்கள்?”

இதற்கு முன்பும் இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது. ரஜத் சௌத்ரியின் இந்தப் பெரிய குறைபாடு பேட்டிகளின்போது இடையே தலைகாட்டி அவரை சங்கடத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டுசெல்லும். இங்கும் அதேதான் நடந்திருக்கும், ஆனால் அப்படித் திக்கியது எதிர்பாராத விதமாக ப்ரௌனியின் அதிசயமான குணத்தை வெளிக்கொண்டு வர உதவியது. அந்தவகையில் போக்கன்வாலாவுக்கு அடுத்து ப்ரௌனியின் மனிதர்களைப் போன்ற சிரிப்பைக் கண்ணால் பார்த்த வெளிநபர் ரஜத் சௌத்ரிதான்.

அடுத்துவந்த ஞாயிறு காலை, க்ராண்ட் ஹோட்டலின் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் அமர்ந்திருந்த அமெரிக்காவின் சின்சினாட்டியைச் சேர்ந்த திரு.வில்லியம்.பி.மூடி, செய்தித்தாளில் சிரிக்கும் நாயைப் பற்றிப் படித்ததும் ஹோட்டல் ஆபரேட்டருக்கு அழைத்து இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த திரு.நேண்டியை உடனடியாக அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். கடந்த இரு தினங்களில் திரு.மூடி, திரு.நேண்டியின் சேவையைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றபோது, நகரத்தின் அனைத்து விஷயங்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருப்பதைக் கண்டார். ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகை சிரிக்கும் நாய்க்கு சொந்தமானவரின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்திருந்தது. திரு.மூடி அந்தக் கதாபாத்திரத்தைச் சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

அஷமஞ்சா பாபு ஸ்டேட்ஸ்மேனைப் படிக்கவில்லை. தவிரவும், ரஜத் சௌத்ரி அந்த நேர்காணல் எப்போது வெளிவரும் என்று சொல்லவில்லை, சொல்லியிருந்தால் ஒரு பிரதி வாங்கியிருப்பார். அவரது அண்டை வீட்டுக்காரரான காளிகிருஷ்ண தத் மீன் மார்க்கெட்டில் வைத்து அதைப்பற்றிச் சொன்னார்.

“நீங்கள் ஒரு நல்ல குணமுள்ள மனிதர்,” என்றார் திரு.தத். “இப்படி ஒரு பொக்கிஷத்தை ஒரு வருஷத்திற்கும் மேலாக வீட்டிலேயே வைத்திருக்கிறீர்கள், அதைப்பற்றி யாரிடமும் மூச்சுக்கூட விடவில்லையே? இன்றைக்கு சாயங்காலம் போல உங்கள் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள் நாய்க்கு ஒரு ஹலோ சொல்லியே ஆகவேண்டும்.” அஷமஞ்சா பாபுவின் இதயம் கலவரமானது. நிச்சயமாக இதுவொரு பிரச்சினையாக ஆகப்போகிறது என்று அவருக்குத் தெரிந்தது. திரு.தத் போலவே அக்கம்பக்கத்தில் நிறையபேர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் வாசிப்பவர்கள்தான், எல்லோரும் அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவரது நாய்க்கு ஹலோ சொல்ல விரும்புவார்கள். இது அவரை சோர்வடையச் செய்யுமொரு நிகழ்வு.

மஞ்சா பாபு உடனடியாக சுதாரித்துக் கொண்டு, அன்றைய நாளை வீட்டிலிருந்து தள்ளி இருந்தபடி கழிப்பது என்று முடிவு செய்தார். எனவே, ப்ரௌனியை தனது கக்கத்தில் இடுக்கியபடி, வாழ்வில் முதன்முறையாக ஒரு டாக்சியில் ஏறி, நேராக பாலிகஞ்ச் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்று அங்கிருந்து போர்ட் கேனிங் செல்லும் ரயிலில் ஏறிக்கொண்டார். பாதிதூரம் சென்றதும் ரயில் பால்சிட் என்ற ஸ்டேஷனில் நின்றது. அந்த இடம் பார்க்கப் பிடித்திருந்ததால் அஷமஞ்சா பாபு அங்கேயே இறங்கிக் கொண்டார். அன்றைய நாள் முழுவதையும் அமைதியான மூங்கில் தோட்டத்திலும் மாந்தோப்பிலும் கழித்தபின் புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தார். ப்ரௌனியும் அந்த இடத்தை நன்றாக ரசிப்பது போலிருந்தது. அதன் இதழ்க்கடையில் தவழ்ந்த மெல்லிய புன்னகை இதற்குமுன் அஷமஞ்சா பாபுவே பார்த்திராதது. அதுவொரு மாசற்ற புன்னகை, அமைதியின், மனநிறைவின் புன்னகை, உள்ளிருக்கும் மகிழ்ச்சியினால் உருவான புன்னகை. நாய்களின் ஒரு வருடம் என்பது மனித வாழ்க்கையில் ஏழு வருடத்திற்குச் சமம் என்று எங்கோ அவர் படித்திருக்கிறார். ஆனாலும் சுற்றியும் மரங்களடர்ந்த இதுபோன்ற இடத்தில் இவ்வளவு அமைதியான நடத்தையை ஏழு வயது மனிதக் குழந்தையிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

000

அஷமஞ்சா பாபு வீட்டிற்குள் நுழையும்போது மணி ஏழைத் தாண்டியிருந்தது. யாரேனும் அழைத்திருந்தார்களா என்று பிபினிடம் கேட்டார். குறைந்தது நாற்பது முறை அவரைத்தேடி வந்தவர்களுக்காகக் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது என்றான். அஷமஞ்சா பாபுவால் தன்னுடைய முன்னெச்சரிக்கைக்காகத் தன்னைத்தானே பாராட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஷூவைக் கழற்றியபடி பிபினிடம் ஒரு டீ கேட்டபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். “அடச் சை!” என்று நொந்து கொண்டார் அஷமஞ்சா பாபு. கதவைத் திறந்ததும் அவர் பார்த்தது ஒரு வெள்ளைக்காரரை. “ராங் நம்பர்.” என்று சொல்ல நினைத்து பின்னால் நின்றிருந்த பெங்காலிக்காரரைப் பார்த்ததும் “யார் வேண்டும்?” என்றார்.

“நீங்கள்தான்,” என்றார் இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த ஷ்யாமோல் நேண்டி, “அதாவது, உங்களுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் நாய் உங்களுடையது என்றால், இன்றைக்குப் பேப்பரில் எப்படிச் சொல்லியிருந்ததோ அப்படியே இருக்கிறது. நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?”

அஷமஞ்சா பாபு அவர்களைத் தனது படுக்கையறைக்குள் வரும்படி பெருந்தன்மையோடு அழைக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார், திரு.நேண்டி பிரம்பு முக்காலியில் அமர்ந்துகொள்ள, அஷமஞ்சா பாபு தன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டார். ப்ரௌனி சற்றே அசௌகரியமாகத் தென்பட்டது, அறையின் வாசற்படிக்கு வெளியிலேயே நின்று கொண்டது; அறைக்குள் இரண்டு அந்நியர்கள் இருப்பதை அது இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை என்பதால் இருக்கலாம்.

“ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி!” வெளிநாட்டுக்காரர் அறைக்குள் அதை வரவைப்பதற்காக அதை நோக்கிக் குனிந்து மீண்டும் மீண்டும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். ப்ரௌனி அந்த அந்நியரை உறுத்துப் பார்த்தபடி நகராமல் நின்றது.

யார் இவர்களெல்லாம்? என்று இயல்பாக அஷமஞ்சா பாபுவுக்குள் எழுந்த கேள்விக்கு திரு.நேண்டி பதிலளித்தார். அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் அமெரிக்காவின் குறிப்பிடத்தகுந்த பணக்காரர், இந்தியாவுக்கு பழைய ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார்களை வாங்குவதற்காக வந்திருக்கிறார்.

அந்த அமெரிக்கர் இப்போது நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தபடி நாய்க்கு முன்னால் விதவிதமான முகச்சேட்டைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

மூன்று நிமிட தோல்விகரமான கோமாளித்தனங்களுக்குப் பின் முயற்சியைக் கைவிட்டு அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்து, “இதற்கு உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றார்.

அஷமஞ்சா பாபு இல்லையெனத் தலையசைத்தார்.

“இவன் உண்மையிலேயே சிரிப்பானா?” என்றார் அமெரிக்கர்.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அமெரிக்கப் பேச்சு புரியுமோ புரியாதோ என திரு.நேண்டி அவருக்காக மொழிபெயர்த்தார்.

“ப்ரௌனி சிரிக்கும்,” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு, “ஆனால் அது வேடிக்கையென்று எதையாவது உணர்ந்தால்தான்.”

அஷமஞ்சா பாபுவின் பதிலை நேண்டி மொழிபெயர்த்துச் சொன்னபோது அமெரிக்கரின் முகத்தில் செம்மை படர்ந்தது. தெளிவாகத் தெரியாத சூழ்நிலையில், அந்த நாய் சிரிக்கக்கூடியது என்ற நிரூபணம் கிடைக்காத வரையில் அவர் அந்த நாய்க்காகப் பணத்தை வீசியடிக்க விரும்பவில்லை. பின்னால் அவரைத் தர்மசங்கடப்படுத்தக் கூடிய எந்தவொரு நிலையையும் அவர் உருவாக்கிக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. மேலும் தனது வீட்டில் சீனத்திலிருந்து பெரு வரை உள்ள அரிதான பொருட்களும், லத்தீன் மொழி மட்டுமே பேசக்கூடிய கிளியும் வைத்திருக்கிறார். “சிரிக்கும் நாயை வாங்குவதற்காக என்னுடைய செக் புத்தகத்தைக் கையோடு எடுத்து வந்திருக்கிறேன், ஆனால் அது உண்மையிலேயே சிரிக்கும் என்ற ஆதாரம் கிடைக்கவேண்டும்.” என்றார்.

பிறகு தான் சொன்னதை நிரூபிக்கும் விதமாக தனது பாக்கெட்டிலிருந்து நீலநிற செக் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிலெடுத்துக் காட்டினார். சிட்டி பேங்க் ஆஃப் நியூயார்க் என்று அதன்மேல் எழுதியிருந்தது.

“அதன்பிறகு நீங்கள் காற்றில் மிதப்பீர்கள்,” தூண்டும் விதமாகக் கூறினார் திரு.நேண்டி. “அந்த நாயைச் சிரிக்க வைக்கும் விதம் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும். இந்தக் கனவான் 20,000 டாலர்கள் தரத் தயாராக இருக்கிறார். அதாவது இரண்டு லட்சம் ரூபாய்கள்.”

கடவுள் ஏழுநாளில் உலகைப் படைத்ததாக பைபிள் கூறுகிறது. ஒரு மனிதன், தன் கற்பனா சக்தியினால் அதே விஷயத்தை ஏழு விநாடியில் செய்துவிட முடியும். திரு.நேண்டியின் வார்த்தைகள் அஷமஞ்சா பாபுவின் மனதில் உருவாக்கிய சித்திரங்கள், அவர் ஒரு விசாலமான குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் இருக்கிறார், சுழலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, கால்கள் மேசைமீது இருக்க, ஹசுநோ-ஹானாவின்* நறுமணம் அறையை நிறைக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நொடி இந்தச் சித்திரம் திடீரென்று எழுந்த ஒரு ஒலியால் ஊசியால் குத்தப்பட்ட பலூன்போல மறைந்தது. ப்ரௌனி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அது இதற்குமுன் சிரித்த எந்தச் சிரிப்பையும் போல் இல்லை. “ஆமாம் இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

திரு.மூடி முழங்காலிட்டு அமர்ந்தபடி, பரவசத்தினால் உண்டான பதட்டத்தோடு அந்த அபூர்வமான காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். செக் புக் மீண்டும் வெளியே வந்தது, அதோடு, அவருடைய தங்க பார்க்கர் பேனாவும் வந்தது.

ப்ரௌனி இன்னமும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அதன் சிரிப்பிற்கான காரணம் புரியவில்லை, யாரும் திக்கவில்லை, யாரும் தடுமாறி விழவில்லை, யாருடைய குடையும் காற்றில் திரும்பவில்லை, சுவரில் உள்ள எந்தக் கண்ணாடியிலும் செருப்பு விழவில்லை. ஆனால் ஏன் ப்ரௌனி சிரிக்கிறது?

“நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி,” என்றார் திரு.நேண்டி. “இந்த வியாபாரத்தில் எனக்கென்று குறிப்பிட்ட சதவீதம் கிடைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன் – நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

திரு.மூடி இப்போது தரையிலிருந்து எழுந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார். “அவர் தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதுகிறார் என்று கேள்.” என்றார்.

திரு.நேண்டி அக்கேள்வியை பெங்காலியில் ஒலிபரப்பிய பின்னரும் அஷமஞ்சா பாபு பதில் கூறவில்லை, காரணம் இப்போதுதான் அவர் ஓர் ஒளியைக் கண்டிருந்தார், அவ்வொளி அவரது இதயத்தை வியப்பினால் நிறைத்திருந்தது. தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதவேண்டும் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, பெங்காலியில், “அந்தக் கனவானிடம் சொல்லுங்கள். உண்மையில் அந்த நாய் ஏன் சிரித்தது என்று தெரிந்தால் அவர் தனது செக் புத்தகத்தைத் திறந்திருக்க மாட்டார்.” என்றார்.

வறண்ட குரலில் கூர்மையாக “ஏனென்று நீங்கள் சொல்லலாமே?” என்றார் திரு.நேண்டி, இந்த விஷயம் போகிற விதம் அவருக்கு நிச்சயமாகப் பிடிக்கவில்லை. இந்தத் திட்டம் தோல்வியடைந்தால் அமெரிக்கரின் கோபம் தன் மேல்தான் இறங்கும் என்ரு அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி ஒருவழியாக சிரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தைத் தூக்கி, தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, அதன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னார், “என்னுடைய நாய் ஏன் சிரிக்கிறதென்றால், இந்தக் கனவான் பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்கமுடியும் என்று நம்புகிறார்.”

“ஓஹோ,” என்ரார் திரு.நேண்டி. “அப்படியென்றால் உன்னுடைய நாய் ஒரு தத்துவவாதி, அப்படித்தானே?”

“ஆமாம், சார்.”

“அதன் அர்த்தம் அந்த நாயை நீ விற்கமாட்டாய் என்பதா?” நேண்டியின் முகம் இறுகியது.

“மாட்டேன் சார்.”

திரு.மூடியிடம் ஷ்யாமோல் நேண்டி நாயின் உரிமையாளருக்கு அதை விற்கும் எண்ணம் இல்லை என்று மட்டும் சொன்னார்.

திரு.மூடி செக் புத்தகத்தை மீண்டும் தனது பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு, முழங்காலில் இருந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு, அறையிலிருந்து வெஇயேறும் வழியில் தலையை அசைத்தபடி கூறினார். “இந்த ஆள் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.”

அமெரிக்கரின் கார் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தபிறகு அஷமஞ்சா பாபு ப்ரௌனியின் கண்களைப் பார்த்தபடி கேட்டார், “நீ ஏன் சிரித்தாய் என்பதற்கு நான் சரியாம முறையில் விளக்கம் கொடுத்தேன் இல்லையா?”

ப்ரௌனி ஆமோதிப்பாக மெல்லச் சிரித்தது.

000

* ஜப்பானிய பெர்ஃப்யூம். தாமரை மற்றும் அல்லி மலர்களிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் புராதனமான வகை வாசனைத் திரவியம்.

••••

அந்தச் சிறு அனாதை / பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி Fyodor Mikhailovich Dostoevsky / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (23)

தத்துவம்,உளவியல்,மதம் உள்ளிட்ட துறைகளை முன்வைத்து ரஷ்யமொழில் நாவல், சிறுகதை உலகில் அற்புதமான படைப்புகளைத் தந்தவர் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி (1821 – 1881) Crime and Punishment The Idiot Demons The Brothers Karamazov ஆகியவை அவருடைய அற்புதமான படைப்புகளில் சிலவாகும். யதார்த்தமே அவரது எழுத்தின் சிறப்பம்சமாகும்.

I
அந்தப் பெரிய நகரில் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையின் முன்பான குளிர் நாளில் நான் அந்த ஆறுவயது குழந்தையைப் பார்த்தேன்.ஆறுவயதை விடக் கூட குறைவாக இருக்கலாம்.தெருவில் பிச்சை எடுக்க அனுப்பமுடியாத அளவுக்கு சிறிய குழந்தை .ஆனால் இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில் கண்டிப்பாக அவன் விதி அப்படித்தானிருக்கும்.
ஒருநாள் காலையில் குழந்தை ஈரமான நடுக்குகிற நிலவறையில் அவன் கண் விழித்தான். அழுக்கான ஆடை அங்கியால் அவன் சுற்றப்பட்டிருந்தான். எனினும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.வெள்ளை ஆவிபோல அவன் மூச்சு வந்து கொண்டிருந்து.;ஒரு பெட்டி மேல் உட்கார்ந்திருந்தான்.நேரத்தைக் கடத் துவதற்காக அவன் வாயிலிருந்து மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.அது வெளி யேறுவதை வேடிக்கை போலப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.ஆனால்அவனுக்கு அதிகமாகப் பசித்தது.காலையிலிருந்து சிலதடவை வைக்கோல் படுக்கையில் சீக்காய்ப் படுத்திருந்த அம்மாவின் அருகே போக முயற்சித்துக் கொண்டிருந் தான்.அம்மாவின் தலை தலையணைக்கு பதிலாக துணிமூட்டையில் கிடந் தது
அவள் அங்கே எப்படி வந்தாள்? வேறு எங்கிருந்தோ அங்கு வந்த அவள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்க வேண்டும்.அந்த மோசமான விடுதியின் முதலாளி இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் கைது செய்யப்பட்டு காவல் நிலையத்தில் இருக்கிறான்.இன்று விடுமுறை நாள்.மற்ற குடியிருப்புக்காரர்கள் வெளியே போயிருக்கின்றனர்.ஒருவர் மட்டும் விடுமுறைக்காகக் காத்திருக்காமல் இருபத்து நான்கு மணி நேரமாக குடிபோதையில் படுக்கையில் கிடக்கிறார்.

இன்னொரு மூலையில் எண்பது வயதான கிழவி மூட்டுவலியால் பாதிக்கப் பட்டு படுத்துக் கிடக்கிறாள்.அவள் எங்கேயோ குழந்தைகளின் செவிலியாக வேலை பார்த்தவள்;அவள் இப்போது தனியாகத் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் .புலம்பியும், முனகியும், உறுமியும் அந்தச் சிறிய குழந்தையை பயமுறுத்து கிறாள்.அவள் தொண்டையிலிருந்து வரும் கடகட ஒலியால் அந்தச் சிறுவன் அவள் அருகே வர பயப்படுகிறான்.நடை வழியில் குடிப்பதற்கு ஏதோ இருப்பதை அவன் கண்டுபிடித்தாலும்,கைநீட்டி அவனால் அதைத் தொட முடியவில்லை பத்தாவது முறையாக அவன் தாயின் அருகே நகர்ந்து அவளை எழுப்பப் பார்க்கிறான்.இருளில் நடுங்கிப் போகிறான்.

இருட்டு வந்து விட்டதெனினும் விளக்கேற்ற யாரும் வரவில்லை.உற்றுப் பார்த்து அம்மாவின் முகத்தை அறிகிறான். அவளிடமிருந்து எந்த அசைவு மில்லை.சுவரைப் போல அவள் குளிர்ந்து கிடந்தாள்.
“மிகவும் குளிராக இருக்கிறது”அவன் நினைத்தான்.
அசையாமல் சிறிதுநேரம் இருந்தான்.சவத்தின் தோள்மீது அவன் கையிருந் தது.தன் கைவிரல்களை உஷ்ணப்படுத்திக் கொள்ள அவன் வாயால் ஊதி னான்.அப்போது படுக்கையில் கிடந்த தன் குல்லாவைப் பார்த்து விட்டான் கதவை பார்த்தான்.விடுதியின் தரைதளத்தில் அவர்களிருந்தனர்.

பக்கத்து வீட்டு கதவருகே இருந்து இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் நாய் குரைத்துக் கொண்டிருக்கும் அதைக் கண்டு பயமில்லாமலிருந்தால் அவன் அங்கு போயிருப்பான்.
ஓ! என்ன நகரம்! இதைப் போல அவன் இதற்கு முன்பு பார்த்த்தில்லை.அவன் இருந்த இடத்தில் கும்மிருட்டாக இருக்கும்.அந்த முழுவீதிக்கும் ஒரு விளக் குத்தான்.;சிறிய தாழ்வான மரவீடுகள்,எப்போதும் ஷட்டர் போட்டு மூடப்பட்டி ருக்கும் ; இந்த நேரத்திலேயே இருட்டத் தொடங்கிவிடும்..யாருமிருக்க மாட் டார்கள்.எல்லோரும் வீட்டிற்குள் முடங்கவிடுவார்கள்;நாய்கள் கூட்டம் மட்டும் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்.,நூறு ,ஆயிரம் என்று அவை இரவு முழுவ தும் ஊளையிட்டுக் கொண்டும்,குரைத்துக் கொண்டுமிருக்கும்.ஆனாலும் அங்கு மிக வெதுவெதுப்பாக இருக்கும்!சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்கும்.இங்கு,.. ஆ! சாப் பிட ஏதாவது கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாகயிருக்கும்!சத்தம் என்றால் இங்கே பரபரப்புத்தான்..என்ன அற்புதமான விளக்கு,மனிதர்கள் கூட்டம்! குதிரைகள்..வண்டிகள்!அதோடு குளிர் .. குளிர்..! களைப்பான குதிரைகளின் உடல்களில் அழுக்கு படிந்திருக்கும். மூக்குகளிலிருந்து உஷ்ணமான காற்று வரும்.அவற்றின் கால்கள் மென்மையான பனியில் படியும். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவரையும் எப்படி தள்ளிக் கொள்கிறார்கள்! “ஓ!இப்போது சாப்பிட ஏதாவது கொஞ்சம் கிடைத்தால் கூட எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்.அதனால் தான் என் விரல்கள் வலிக்கின்றன.”

II

ஒரு போலீஸ்காரன் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கக் கூடாதென அந்த இடத்தைக் கடந்தான்.

:இங்கு இன்னொரு வீதி இருக்கிறது.ஓ!எவ்வளவு அகலமானது!இங்கே நான் நசுங்கிச் செத்து விடுவேன்.எப்படி எல்லோரும் கூப்பாடு போடுகிறார்கள்.ஓடு கிறார்கள்,உருள்கிறார்கள்! விளக்கு..விளக்கு!அது என்ன?ஓ! எவ்வளவு பெரிய கண்ணாடி ஜன்னல்!,ஓர் அறை,அந்த அறையின் கூரையைத் தொடுமளவுக்கு ஒரு மரம்;அது கிறிஸ்துமஸ் மரம்.மரத்தினடியில் எவ்வளவு விளக்குகள்! தங்கக் காகிதங்கள்,ஆப்பிள்கள் !சுற்றிலும் அழகான பொம்மைகள், சிறிய குதிரை வண்டிகள்.. சிரித்தும் ,விளையாடியும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் அழகான உடையணிந்த சுத்தமான குழந்தைகள்.ஒரு சிறிய பெண் குழந்தை ஒரு சிறுவனோடு நடனமாடுகிறாள்.எவ்வளவு அழகாயிருக்கிறாள் அவள்! அங்கிருந்து இசையும் கேட்கிறது. கண்ணாடியின் வழியாக நான் கேட்கிறேன்.
அந்தக் குழந்தை ரசிக்கிறான்..சிரிக்கவும் செய்கிறான்.அவன் இப்போது தன் விரல்களிலோ ,பாதங்களிலோ எந்த வலியையும் உணரவில்லை.கை விரல் கள் சிவப்பாகி விட்டன.அவற்றை அசைப்பது வேதனையாக இருக்கிறது; அவைகளை இனி மடக்க முடியாது.ஒரு நிமிடம் அழுகிறான்.பிறகு நடந்து மற்றொரு அறையில் உள்ள ஜன்னலருகே போகிறான் அவன்.அங்கும் மரங் களைப் பார்க்கிறான் மேஜையின் மேல் கேக்குகள், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் பாதாம் பருப்புகள் போன்றவை இருப்பதைப் பார்க்கிறான்.நான்கு அழகான பெண்கள் அங்கிருக்கின்றனர். யார் வந்தாலுமவர்களுக்கு கேக் கொடுக்கின் றனர்; ஒவ்வொரு நிமிடமும் கதவுதிறக்க மனிதர்கள் வந்தவண்ணமிருக்கின் றனர்.அந்தச் சிறுவன் தவழ்ந்து முன்னேபோய் திடீரெனக் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே போனான்.ஓ! அவன் உள்ளே போன போது அவனைப் பார்த்தவுடன் எத்தனை சப்தம்,,குழப்பம்!உடனடியாக ஒரு பெண் எழுந்து வந்து ஒரு கோபெக்கை {நாணயம்}.அவன் கையில் வைத்தாள். வெளியே வருவ தற்கு வாசல் கதவைத் திறந்து விட்டாள்.அவன் எப்படி பயந்து போனான்!

III

அந்த கோபெக் அவன் கையிலிருந்து தவறி மாடிப்படியில் உருண்டது.அந்த நாணயத்தை கெட்டியாகக் கையில் அவனால் பிடித்துக் கொள்ள முடிய வில்லை.அவன் வெளியே வேக,வேகமாக நடக்கிறான்.அவன் எங்கே போகி றான்? அவனுக்குத் தெரியவில்லை.அவன் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். கைகளை ஊதிக் கொள்கிறான்.அவன் கஷ்டத்திலிருக்கிறான். அவன் தனியாக உணர்கிறான்,பயமாக இருக்கிறது! திடீரென இது என்ன ! கூட்டமாக மக்கள் நின்றுகொண்டு ரசித்தபடியிருந்தனர்.
“ஒரு ஜன்னல்!கண்ணாடியின் பின்னால், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் உடைகளில் உயிருடன் இருப்பது போலவே மூன்று அழகான பொம்மைகள்! உட்கார்ந்தி ருந்தன. வயதான மனிதன் பிடில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான்.வேறு இரண்டு பேர் நின்று கொண்டு இசைக்குத் தகுந்தவாறு தலையாட்டி வயலின் வாசித் தார்கள்.அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு உதடுகளை அசைத் தனர்.அவர்கள் உண்மையில் பேசுகிறார்களா?கண்ணாடி மூலமாக அவர்கள் பேசுவது மட்டும் கேட்கவில்லை.”

IV

அவன் திடீரென யாரோ பறிப்பது போல உணர்கிறான்..ஒரு பெரிய வலிமை யான பையன் அவனருகே நின்று கொண்டு தலையில் ஓர் அடி கொடுத்து அவன் தொப்பியைப் பறித்துக் கொள்கிறான்.
அவன் கீழேவிழுகிறான்..அதே சமயத்தில் ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்கிறது.; அவன் பயத்தால் ஓரிரு கணம் அசையமுடியாமலிருக்கிறான்.பிறகு மெது வாகத் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டெழுந்து ஓடுகிறான்.நீண்ட தூரம் குறுக்கு பாதையில் ஓடி மரங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய முற்றத்தில் ஒளிந்து கொள்கிறான்.மூச்சு விடுவது கூட கஷ்டமாகிறது.
திடீரென அவன் மிக வசதியாக உணர்கிறான்.அவனுடைய சிறிய கைகளி லும்,காலகளிலும் எந்த வலியுமில்லை;ஒரு அடுப்பின் அருகே இருப்பது போல அவன் வெம்மையாக உணர்கிறான்.அவனுடல் நடுங்குகிறது.
“ஓ! நான் தூங்கப் போகிறேன்! தூங்குவது எவ்வளவு அற்புதமானது! சிறிது நேரமிருந்து விட்டு பிறகு மீண்டும் அங்கு போய் அந்தச் சிறிய பொம்மை களைப் பார்ப்பேன்.”அந்தச் சிறுவன் தனக்குள் சொல்லிச்,சின்ன பொம்மை களைப்பற்றி நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டான்.”அவைகள் உயிருடன் இருப்பது போலவே இருக்கின்றன!”

பிறகு அவனுக்கு அம்மா பாடுவது கேட்டது.”அம்மா!நான் தூங்கப் போகி றேன்.இங்கு தூங்குவது எவ்வளவு அருமையானது!”
“கிறிஸ்துமஸ் மரத்தைப் பார்க்க எங்கள் வீட்டிற்கு வா “என்று ஒரு மென் மையான குரல் கேட்டது.
அது தன் அம்மாவாக இருக்கவேண்டுமென்று முதலில் நினைத்தான்;ஆனால் அது அம்மாவல்ல.
அப்படியானால் யார் அவனைக் கூப்பிடுவது?அவனால் பார்க்கமுடியவில்லை ஆனால் யாரோ ஒருவர் இருட்டில் குனிந்து தன்னைத் தழுவித், தோளில் தூக்கிக் கொள்வதாக உணர்கிறான்;அவன் தன் கையை விரிக்கிறான். உடனே.. ஓ..!என்ன வெளிச்சம்!என்ன ஓர் அருமையான கிறிஸ்துமஸ் மரம்!இல்லை, இது கிறிஸ்துமஸ் மரமில்லை;இது போல அவன் பார்த்ததேயில்லை.

அவன் இப்போது எங்கேயிருக்கிறான்?எல்லாம் பிரகாசமாக இருக்கிறது, எல் லாம் வெளிச்சமாக இருக்கிறது, சுற்றி பொம்மைகள் இருக்கின்றன.ஆனால்.. இல்லை, பொம்மைகள் இல்லை. சிறுவர்கள்,சிறுமிகள் ;அவர்கள்தான் மிகப் பிரகாசமாகத் தெரிகிறார்கள்.அவர்கள் அனைவரும் அவனைச் சுற்றி வந்து நிற்கின்றனர்.அவர்கள் பறக்கின்றனர். அவனை அணைத்துக் கொள்கின்றனர்; அவனைத் தூக்கிக் கொள்கின்றனர்.அவனும் பறக்கிறான்.அம்மா தன்னைப் பார்ப்பதையும், மகிழ்ச்சியாகச் சிரிப்பதையும் பார்க்கிறான்.
“அம்மா !அம்மா! இங்கு எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது!”சிறுவன் அவளிடம் சொல்கிறான்.

அவன் குழந்தைகளை அணைத்துக் கொள்கிறான்.கண்ணாடி ஜன்னலுக்குப் பின்னாலிருக்கிற பொம்மைகளைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்ல விரும்பு கிறான். “நீங்களெல்லாம் யார்?” அன்பாகக் கேட்கிறான்.
இது இயேசுவிடமிருக்கிற கிறிஸ்துமஸ் மரம். தங்களுக்கு என்று எதுவுமே இல்லாத குழந்தைகளுக்காக இயேசு எப்போதும் வைத்திருக்கிற மரம் அது.
அங்குள்ள சிறுவர் .சிறுமியர் எல்லோரும் அவனைப் போன்றே இறந்தவர்கள் என்று தெரிந்து கொண்டான்.சிலர் செயின்ட் பீட்டர்பர்க் நகரத்தின் பொது இடங்களில் கூடைகளில் வைத்து கைவிடப்பட்டவர்கள்; சிலர் பசியால் செத்தவர்கள். இங்கிருக்கும் எல்லோரும் சின்ன தேவதைகள்.. கிறிஸ்துவுட னிருப்பவர்கள்,அவரும் அவர்களில் ஒருவராகத்தானிருக்கிறார்.

தன் கைகளை அவர்கள் மேல் விரித்து,அவர்களையும் அவர்களின் பாவப்பட்ட தாய்களையும் ஆசீர்வதித்து..
அந்தக் குழந்தைகளின் தாயரும் அங்கிருக்கின்றனர்.அழுகின்றனர். தங்களு டைய மகன் அல்லது மகளை அடையாளம் கண்டு அவர்களருகே போய் தழுவிக் கொள்கின்றனர்;தாயரின் கண்ணீரைச் சிறுகைகளால் துடைக்கின் றனர்.அழவேண்டாமென்று கெஞ்சுகின்றனர்.

கீழே ,பூமியில் காலையில் அந்த விடிதியின் காவலர் குழந்தையின் சடலத்தை முற்றத்தில் பார்க்கிறார். அது மரக் குவியல்களுக்குப் பின்னால் விறைத்தும், இறுகியும் கிடக்கிறது.

தாயும் அங்கேயே கிடக்கிறாள்.அவள் அவனுக்கு முன்னால் இறந்து விட்டாள்; கடவுளின் சந்நிதானத்தில் அவர்கள் மீண்டும் இணைந்திருக்கின்றனர்.

——-