Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 13 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

திருமணம் எனப்படுவது இரு மனங்கள் ஒன்றாக இணைந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பயணிக்கத் துவங்கும் ஜீவித பந்தம். ஒவ்வொரு இளைஞர் யுவதியுனுள்ளும் தமது திருமண நாள் குறித்த கனவுகள் இருக்கும். அது யதார்த்தமானது. வாழ்நாளில் ஊரும், உறவுகளுமறிய தாம் கதாநாயகனாக, கதாநாயகியாக பரிணமிக்கும், மின்னும் அந் நாளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் திருமண வயதைக் கழிப்பவர்களிடமிருப்பது இயல்பானதுதான்.

அக் கனவுகளை நனவாக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, அத்தியாவசியமான ஒன்றை ஆடம்பரமாகக் காட்சிப்படுத்தி, மணமக்கள் சிக்கனமாகத் தொடங்க வேண்டிய திருமண வாழ்க்கையை, கடனாளிகளாகத் தொடங்கச் செய்யும் வியாபாரங்கள் இக் காலத்தில் மிகைத்துள்ளதையும் பரவலாகக் காண முடிகிறது.

எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு இருந்த போதிலும், திருமண விழாக்கள் குறித்த ஊடக விளம்பரங்களின் மாயைகளில் மனம் தொலைத்து திருமணப் பேச்சுவார்த்தை, தரகர் கூலி, நிச்சயதார்த்தம், நண்பர்களுக்கான விருந்துகள், அழகு நிலையச் செலவுகள், ஒப்பனை, ஆடை அலங்காரங்கள், நகைகள், மண மேடை அலங்காரங்கள், உணவு, பரிசுகள் என வாழ்நாளின் ஒரு நாள் நிகழ்வுக்காக கடன் வாங்கி கணக்கு பார்க்காது செலவளித்துவிட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கடன் செலுத்தியே ஓய்ந்து போகும் மணமக்கள் பலரையும் இக் கால கட்டத்தில் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இந் நிலையில் கணவனுக்கு மனைவியையும், மனைவிக்கு கணவனையும் பார்க்கும்போதெல்லாம் தமது திருமணத்துக்காக தாம் பட்ட கடன்தான் நினைவுக்கு வரும். அன்பாகப் பார்க்கும் பார்வைகள் மறைந்து இவனால் அல்லது இவளால்தான் நானின்று கடனாளியாக நிற்கிறேனென தோன்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். திருமண வாழ்க்கை நரகமாவதும், விவாகரத்துக்கள் அதிகமாகவதும், ஜீவிதம் பிடிப்பின்றி நகர்வதும் இதனால்தான்.

திருமண வாழ்க்கையின் ஊடல், கூடல்களை எடுத்துச் சொல்ல அக் காலத்தைப் போல கூட்டுக் குடும்பங்கள் இன்று இல்லை. அனைத்தும் கையடக்கத்துக்குள் சுருங்கி விட்ட இளந் தலைமுறையினரிடத்தில் உபதேசங்களுக்கும் பலனில்லை.

இவ்வாறு, அழகுநிலையமொன்றில் பணி புரியும் பெண்ணொருத்தி தனது திருமண வயது கடந்து சென்றும் திருமணச் செலவுக்கு வழியற்று கல்யாணக் கனவுகளோடு காலந் தள்ளுவதைக் குறித்த கவிதையொன்றை மிக யதார்த்தமாக எழுதியிருக்கிறார் கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. அந்தக் கவிதை இதுதான்.

மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

கூந்தலின் சுருட்டை சிக்குகளகற்றி
நேராக்கி பளபளக்கச் செய்வாள்
தோல் வரட்சி சுருக்கங்களகற்றி
உதட்டுச் சாயமிட்டு ஒப்பனை செய்வாள்

செல்வந்தப் பெண்ணொருத்தியின் வதனத்தில்
இருண்ட நிழலகற்றி வெண்மை பரப்பி
மெல்லிய புருவமாகச் சீர்படுத்தும் அதிசயம்
வானிலிருந்து இறங்கியது போன்ற
காசுத்தாளின் உரையாடலற்ற வேண்டுகோளை
சுருட்டியெறிய இயலுமா என்ன?

நுனி வெடித்த குட்டைக் கூந்தல்
குத்தினால் வலிக்கும் நுரையீரல்
சாயமிட்டு மறைக்கும் நரை முடிகள்
குத்தாவிட்டாலும் முள்ளெனத் துளைக்கும் நெஞ்சம்
சொப்பனக் கறைகளையும் தழும்புகளையும் நீக்க
ஒப்பனை நீக்கிகள் எவ்வளவு தேவையாகும்?

பரந்து சென்ற வெல்வட் ரோஜாப் பூ இதழ்களை
சேகரித்து கம்பியொன்றில் பூவாகக் கோர்ப்பவள்
விழிநீரால் பனித்துளிகளை இதழ் மீது விசிறுபவள்
கனவிலும் மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

—-

தினந்தோறும் மணப்பெண்களை அலங்கரித்தும், அவர்களுக்கு ஒப்பனையிட்டும் காலம் தள்ளும் யுவதியொருத்தி, அம் மணப் பெண்களின் இடத்தில் நிற்க எவ்வளவு தூரம் ஆசைப்படுவாள், கனவு காணுவாள்? வாழ்வின் யதார்த்தம், ஒரு நாள் ஆடம்பரத்திலல்ல என உலகம் புரிந்திடும் நாளில்தான் அக் கனவு நிஜமாகக் கூடும்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

யெஹுடா அமிச்சாய் கவிதைகள் – தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (33)

1.

கடவுளின் தலைவிதி

இப்பொழுது
கடவுளின் தலைவிதி,
மரங்கள், கற்கள், சூரியன் மற்றும் நிலவு
ஆகியவற்றை வழிபடுவதை அவர்கள் நிறுத்திவிட்டு
கடவுளை வழிபடத் தொடங்கியபொழுது
அவற்றிற்கு நேர்ந்த விதியே.

இருப்பினும் அவர் நம்முடன்
தொடர்ந்து இருக்கும் கட்டாயத்திற்குத்
தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்;
கற்கள், சூரியன், நிலவு மற்றும்
நட்சத்திரங்களைப் போலவே.

2.

பரிதாபமான விஷயம்.

உன்னுடையத் தொடைகளை
என்னுடைய இடையிலிருந்து
அவர்கள் வெட்டி எடுத்தார்கள்.
என்னைப் பொறுத்தவரை
அவர்கள் எல்லோரும்
அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள்.
அவர்கள் அனைவருமே.

அவர்கள்
நம் இருவரையும்
ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரைப்
பிரித்தெடுத்தார்கள்.

என்னைப் பொறுத்தவரை
அவர்கள் அனைவருமே பொறியாளர்கள்.
அவர்கள் அனைவருமே.

பரிதாபப்படத்தக்க விஷயம் தான்.
நாம் அந்த அளவிற்கு அருமையான ,
விரும்பத்தக்க ஒரு அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு.
ஒரு மனிதன் மற்றும் அவன் மனைவியைக் கொண்டு
அமைக்கப்பட்ட ஒரு விமானம்.
இறக்கைகள் மற்றும் அனைத்துடனும்.
பூமியிலிருந்து சற்றே உயரத்தில்
நாம் சுற்றிக்கொண்டிருந்தோம்.

கொஞ்ச தூரம் பறக்கவும் செய்தோம்.

3.

எனது அம்மா ஒரு முறை சொன்னாள்

எனது அம்மா ஒரு முறை சொன்னாள்
அறையில் பூக்களுடன் உறங்க வேண்டாம் என்று.
அப்போதிலிருந்து நான்
பூக்களுடன் உறங்குவதில்லை.
நான் தனியாகவே உறங்குகிறேன், அவை இல்லாமல்.

நிறைய பூக்கள் இருந்தன.
இருப்பினும் போதிய அவகாசம்
என்னிடம் இருந்ததில்லை.
நான் நேசிக்கும் மனிதர்கள்
எனது வாழ்விலிருந்துத் தம்மை வெளியே வெளியே
தள்ளிக்கொண்டே போகிறார்கள் -
படகுகள் கரையிலிருந்து விலகி விலகிச் செல்வது போல.

என்னுடைய அம்மா சொன்னாள்
பூக்களுடன் உறங்க வேண்டாமென்று.
நீ தூங்க மாட்டாய்.
நீ தூங்க மாட்டாய் , என்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தின் தாய்.

பள்ளிக்கு என்னை இழுத்துச் செல்லும்பொழுது
நான் மறுத்து, இறுகப் பற்றிக்கொண்ட
மாடிப் படிக்கட்டின் கைப்பிடிகள்
எப்பொழுதோ எரிக்கப்பட்டு விட்டன.
ஆனாலும், இறுகப் பற்றிக்கொண்ட
எனது கைகள்,
இன்னும் இறுகப் பற்றியவாறே இருக்கின்றன.

***********************

(குறிப்பு: யெஹுடா அமிச்சாய் – Yehuda Amichai- (1924-2000) இஸ்ரேலிய நவீனக் கவிஞர். ஹீப்ரு மொழியில் எழுதுபவர். உலக அளவில் புகழ் பெற்றவர்.

பெர்னாண்டோ பெஸோவா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (16)

ஆடுகளின் பாதுகாவலன்

கடவுளைப் பற்றி சிந்தித்தல் என்பது
அவருக்கு அடிபணியாமல் இருப்பது.
நாம் கடவுளை அறியக்கூடாது
என்பதற்காகவே அவர்
தம்மை நம்மிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

நாம் எளிமையாக அமைதியுடன்
இருப்போமாக.
மரங்களையும், ஓடைகளையும் போல.
அப்போது கடவுள் நம்மை மிகவும் விரும்புவார்.
மரங்கள் மரங்களாய் இருப்பதுபோல்,
ஓடைகள் ஓடைகளாய் இருப்பதுபோல்,
நம்மை நாமாக அவர் மாற்றுவார்.
வசந்த காலத்தில் பசுமையையும்
நம் பயணம் முடியும் பருவத்தில்
சென்று இளைப்பாற ஒரு நதியையும் தருவார்.

அதற்கு மேலதிகமாக
அவர் எதையும் தரமாட்டார்.
ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வது
நம்மை நமது தன்மையிலிருந்து
கீழ் இறக்கிவிடுதலாய் அமைந்துவிடும்.

சூர்யகாந்திப் பார்வை

ஒரு சூர்யகாந்திப் பூவைப் போல் எனது பார்வை
தெளிவானதாக இருக்கிறது.
சாலைகளில் நடக்கையில்
இடமும் வலமும் பார்த்தவாறு செல்வது
என் வழக்கம்.
சில சமயங்களில் பின்புறங்களிலும்
பார்ப்பதுண்டு.
ஒவ்வொரு கணமும் நான் காண்பது
முன் எப்போதும் பார்க்காதது.
எதையும் விட்டுவிடாமல் நுண்ணிப்பாகக்
காணும் திறனும் கைவரப்பெற்றிருக்கிறேன்.

புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு குழந்தை தனதுப்
பிறப்பின் உண்மை அழகை உணரும்போது
கொள்ளும் உவகையையும் பெருமிதத்தையும்
என்னாலும் அடைய இயல்கிறது.
ஒவ்வொருக் கணமும் முழவதும்
புதிதான ஒரு உலகில் பிறந்ததாய் உணர்கிறேன்.

களங்கமில்லா அமைதியழகுடன் ஒளிரும்
டெய்சி மலரைப் போல்
இவ்வுலகை நான் பார்க்கிறேன்.
ஏனெனில் நான் அதைப்பார்க்கிறேனேத் தவிர
அதைப்பற்றி சிந்திப்பதில்லை.
சிந்தித்தல் என்பது புரிந்துக்கொள்ளாதிருப்பது .
நாம் சிந்தித்து உணர்வதற்காக
உருவாக்கப்பட்டதில்லை இவ்வுலகு.
(சிந்தித்தல் என்பது குறையானக் கண்களைப்
பெற்றதற்கு சமானம் ),
சரியான வழி, உலகைக் காண்பதும்
அதனுடன் ஒன்றிப்போய் கரைந்துவிடுதலே .

எனக்குத் தத்துவமென்று ஒன்றுமில்லை;
உணர்வுகள் மட்டுமே உண்டு.
இயற்கையைப் பற்றி பேசுகிறேன் என்றால்
எனக்கு அதைப்பற்றி முழுவதும்
தெரியுமென்றில்லை; நான் அதை
நேசிக்கிறேன் என்பதால் மட்டுமே.
ஏனெனில் உண்மையாய் நேசிப்போர்
எதை நேசிக்கிறோம் என்பதை
எப்போதுமறியார். ஏன் நேசிக்கிறோம் அல்லது
நேசம் என்றால் என்னவென்பதையும்.
நேசிப்பது என்பது நித்தியமான
நிர்மலத்திலுருப்பது .
நிர்மலமாக இருப்பதென்பது
சிந்தனையற்றிருப்பது.


ஆடுகளின் பாதுகாவலன் -2

நான் ஆடுகளின் பாதுகாவலன்.
ஆடுகள் எனது எண்ணங்கள்.
எனது எண்ணங்கள் அனைத்தும்
உணர்வுகள்.
நான் எனது கண்களாலும்
காதுகளாலும் சிந்திக்கிறேன்.
மற்றும் எனது கைகள், பாதங்கள் ,
மூக்கு மற்றும் வாயாலும் கூட.

சிந்திப்பது என்பது அச்சிந்தனையை
காண்பதும் முகர்வதும்.
ஒரு பழத்தை உண்பது அதன்
அர்த்தத்தை சுவைப்பது.

ஆகவேதான் ஒரு வெப்பமான நாளை
மிகவும் அனுபவித்ததன் வலியுடன்
வெதுவெதுப்பானக் கண்களுடன்
புல்வெளியில் என் உடல்
படர்கையில்
அக்கணம் முழுவதும் நீளும்
என் முழு உடலையும் உணர்கிறேன்.
உண்மையை உணர்கிறேன்
அதனால் மகிழ்கிறேன்.

••••

( Fernando Pessoa – பெர்னாண்டோ பெஸோவா (1888-1935), புகழ்பெற்ற போர்ச்சுகீசிய கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர்,தத்துவவியலாளர்)

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 12 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (21)

ஓரிரு தசாப்தங்களுக்கு முன்புவரை புத்தகங்கள் பொக்கிஷமாகக் கருதப்பட்டதை இப்பொழுதும் கூட ஒரு இனிய நினைவாக ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அன்று புத்தகங்கள் பரிசுப் பொருட்களாகக் கொடுக்கப்பட்டன. புத்தகங்களை வாங்குவதற்கென்றே பலராலும் பணம் சேகரிக்கப்பட்டது.

புத்தகக் கண்காட்சிகள் கிராமப் பாடசாலைகளில் கூட பெரும் விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டன. வாசகசாலைகளில் உறுப்பினராக இல்லாத ஆளைக் காண்பது அரிது எனும் நிலை காணப்பட்டது. வாசகசாலை பூஜிக்கப்பட்டது. வீட்டுக்கு வீடு புத்தகங்களும், பத்திரிகைகளும் கை மாற்றப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டன. வீடுகளில் பொருட்களை சுற்றி வரும் பத்திரிகைத் தாளைக் கூட எடுத்து வைத்து வாசித்தார்கள்.

கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும், கட்டுரையாளர்களும், நூலாசிரியர்களும் மிகவும் கௌரவமானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். கற்றறிந்தவர்களாக அவர்களுக்கு சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்தும், செல்வாக்கும் காணப்பட்டது. தவறியேனும் புத்தகமொன்றை மிதித்து விட்டால் தொட்டு முத்தமிட்டு பத்திரமான இடத்தில் வைத்து விடும் பழக்கம் அனைவரிடமும் இருந்தது.

இணையம் பரவலாக அனைவரிடத்திலும் பல வழிகளில் வந்து கொண்டிருக்கும் இன்று, இந் நிலைமை வெகுவாக மாறி விட்டிருக்கிறது என்பது ஒரு துர்ப்பாக்கியமான உண்மை. அண்மைக்கால இளந்தலைமுறையினர் புத்தகங்களை வாங்குவதும், வாசிப்பதும் அநாவசியம் என்ற எண்ணத்திலேயே வளர்ந்து வருவது வேதனை தருவதாகவே உள்ளது.

வீடியோ, கணினி விளையாட்டுக்களுக்காகவும், நவீன ரக கைபேசிகளுக்காகவும் காலத்தையும், பணத்தையும் எவ்வளவும் கூட செலவழிக்கத் தயாராக இருக்கும் இந் நவீன தலைமுறையினர் புத்தகங்களுக்காக சில நூறு ரூபாய்களை செலவிடக் கூட பெரிதும் தயங்குகின்றனர். குடும்பத்தினரோ, பெரியவர்களோ புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்தாலும் கூட அதனை வாசித்துப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கக் கூட அவர்களால் முடிவதில்லை.

தமிழ் பேசும் மக்களிடத்தில் இப் போக்கு வந்து இப்போது எல்லோருக்கும் பழகி விட்டது. நம் அயல் சமூகமான சிங்கள சமூகத்தில் இப் போக்கு இப்பொழுது உருவாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. கவிஞர் பியன்காரகே பந்துல ஜயவீரவின் கீழேயுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

குற்றமிழைத்தவனொருவன்

பேரூந்தில் – ரயிலில்

முட்டிமோதிப் பயணிக்கையில்,

பணப் பையினால்

முச்சக்கர வண்டிக் கூலியை

சுமக்க முடியாமல் போகும் வேளையில்,

‘அந்தோ, எம்மிடமும் இருக்குமெனில்

சைக்கிள் அல்லாத

ஏதாவதொரு வாகனம்’

என்றெண்ணி

பணிவுடன் வேண்டுகோள் எழுப்புவாயோ

என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே

“அப்பா….
காரொன்று
ஏன் எமக்கில்லை?”
மகன் வினவுகையில்…
“காரொன்று ஏனில்லையென்றால் மகனே…
புத்தகக் குவியலொன்று எம்மிடம் இருப்பதால்” என
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஒவ்வொரு மாதச் சம்பளத்தின் போதும்,
வருடந்தோறும் வருகின்ற
புத்தகக் கண்காட்சிகளில் சுற்றியலைந்தும்
நூல்களை வாங்கி
புத்தக அடுக்குகளை நிரப்பி
இரவுகள் முழுதும் உறக்கம் தவிர்த்து
ஒவ்வொரு ஏடாக எடுத்து
ஒவ்வொன்றாக வாசித்து
சுற்றுகிறேன் இச் சிறு தீவு முழுதும்

நூல்களின் துணையுடன் உலகம் முழுதும்
பாதங்களினால் நடந்தோ
அல்லது வாகனமொன்றிலோ
பயணிக்க முடியாத் தொலைவுகளைப்
புத்தகங்களினால் கடக்கிறேன்

ஆனாலும்…
என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே!
இனிய குழந்தைகளே!
நான் அறிவேன்
குற்றமிழைத்தவனொருவன் நானென்பதை !!!

*****

விலைவாசி உயர்வு, நவீன உலகப் போக்கு, நாகரீகங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு புத்தகங்களுக்காக செலவிடுவதை பெரும் குற்றமெனக் கருதும் மனப்பாங்கை எப்படி இந்தச் சமூகம் உருவாக்கி விடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் சிறிய ஆனால் காரமான கவிதைகளில் ஒன்று இது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

ரோபெர்தோ போலான்யோ / தமிழில் : ஆகி

ரோபெர்தோ போலான்யோ

ரோபெர்தோ போலான்யோ

பாதாளமொன்று உனக்கான என் அன்பளிப்பாயிருக்கும், என்றாளவள்,

ஆனாலிது மிகவும் நுட்பமானதாயிருக்கு மென்பதால்

வருடங்கள் பல கடந்த பிற்பாடு

மெக்சிகோவையும் என்னையும் நீ விட்டகன்று

தொலைவிலிருக்கும் பொழுதே நீயிதை அறிந்து கொள்வாய்.

உனக்கிது மிகவும் அவசியப்படுகையில் நீயிதை கண்ணுறுவாய்,

ஆனால் அந்நிகழ்வு மகிழ்ச்சிகரமான முடிவாயிருந்திடாமல்

இன்மை மற்றும் இன்பத்தினோர் கணப்பொழுதுதாயிருக்கும்.

ஒருவேளை அப்பொழுது நீ என்னை நினைவுகூர்வாய்,

சற்றைக்கே யெனினும்.

இலக்கியதினூடாகவொரு சிற்றுலா (பத்திகள் 31-46)

31.

பூலோகம் முடிவுற்றதாய் நான் கனவுற்றேன். மற்றும் அம்முடிவை

கருத்தில் கொண்டிருந்த ஒரே மனித இருப்பாய் பிரான்ஸ் காஃப்கா.

பரலோகத்தில் மரணிக்குமட்டும் டைட்டன்கள் போரிட்டனர்.

செண்ட்ரல் பார்க்கின் தேனிரும்பு இருக்கையொன்றிலிருந்து

உலகம் பற்றியெரிவதை காஃப்கா அவதானித்தார்.

32.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று மிகவும் தாமதமாய் நான்

வீடு வந்தடைந்தேன். என் படுக்கையில் மார்ஜு டி ச-கர்னிய்ரு

எனது முதற்காதலுடன் படுத்திருப்பதைக் கண்ணுற்றேன்.

போர்வையை நான் அகற்றியதும் அவர்கள் மரணித்திருப்பதை

அவதானித்து, என் உதடுகளை குருதியொழுகுமட்டும்

கவ்விக்கொண்டு, நான் தெருக்களுக்குத் திரும்பினேன்.

33.

பொட்டல் குன்றொன்றின் முகட்டில் தன் அரண்மனையை

அனக்கிரியான் எழுப்புவதை, பிறகதை அழிப்பதை நான் கனவுற்றேன்.

34.

என்னை மிகவும் வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க

துப்பறிவாளனாய் நான் கனவுற்றேன்.. முகமற்ற ஒருவரின் உயிரைப்

பாதுகாக்க நியூயார்க்கில் வாழ்ந்த என்னை மார்க் ட்வைன்

பணியிலமர்த்தினார். நான் அவரிடம் ”திருவாளர் ட்வைன் அவர்களே,

இதொரு மிகக் கடினமான வழக்காயிருக்கப் போகிறது” என்றேன்.

35.

ஆலிஸ் ஷெல்டனிடம் நான் காதலுறுவதாய் கனவுற்றேன். அவர்

என்னை விரும்பிடவில்லை. ஆதலால் மூன்று கண்டங்களில்

நான் உயிர்துறக்க முயற்சித்தேன். வருடங்கள் கடந்தன. முடிவில்,

எனக்கு மிகவும் வயதானபோது, நியூயார்க் உல்லாசவீதியின்

மறுமுனையில் அவர் தரிசனமளித்து சமிக்ஞைகளால் (விமானிகள்

இறங்க விமானத்தளக்கப்பல்களில் கையாளப்படுமே அவ்வண்ணம்)

அவர் தெரிவித்தார் என்னை அவர் எப்பொழுதும் காதலித்ததாய்.

36.

மிகப்பெரிய எரிமலைப்பாறையினாலான கொடிக்கல்லொன்றின்மீது

நான் அனாய்ஸ் நின்னுடன் 69 நிலையில் துய்ப்பதாய் கனவுற்றேன்.

37.

மங்கலாய் ஒளியூட்டப்பட்ட அறையொன்றில் கார்சன்

மெக்கல்லர்ஸை நான் புணர்வதாய் கனவுற்றேன். மற்றும் நாங்கள்

இருவரும் மகிழ்ச்சியாய் உணர்ந்தோம், காரணமேதுமின்றி.

38.

மீண்டும் என் பழைய உயர்நிலைப்பள்ளியில் நானிருப்பதாய்

அல்ஃபோன்ஸ் டூடேயை எனது ஃப்ரெஞ்ச் ஆசிரியராய் நான்

கனவுற்றேன். புலப்படாத ஏதோவொன்று நாங்கள் கனவுறுவதாய்

எங்களை உணரவைத்தது. ஜன்னலினூடே நோக்கியவண்ணம் டூடே

டார்டாரினது குழாயைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

39.

நான் உறக்கத்திலாழ்ந்திருக்க என் வகுப்பர்கள் தெரெஸின்

வதைமுகாமிலிருந்து ரோபேர் டிஸ்னூஸை விடுவிக்க

முயற்சிப்பதாய் நான் கனவுற்றேன். எனக்கு விழிப்புத்தட்டவும்

குரலொன்று என்னிடம் ஆயத்தமாக சொன்னது. ”விரைவாக,

போலான்யோ, விரயமாக்க நேரமில்லை.” நானங்கு சென்றபோது

கண்டதென்னவோ தாக்குதலால் புகையும் இடிபாடுகளூடே வயதான

துப்பறிவாளனொருவன் பொறுக்கியெடுத்துக் கொண்டிருப்பதையே.

40.

பூலோகம் முடிவுற்று மூன்று பில்லியன் வருடங்கள் கடந்த

பிற்பாடு பூத எண்களின் புயலொன்றே மனித இருப்புகளின்

எச்சமாயிருப்பதாய் நான் கனவுற்றேன்.

41.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று அக்கனவுச் சுரங்கங்களில் ரோக்கி

டால்டோனின் கனவை நான் கண்ணுற்றேன்: பாழாய் போனவொரு

மாயைக்காய் தங்கள் உயிர்களை ஈந்த வீரர்களின் கனவு.

42.

என்னை 18 வயதினனாய் நான் கனவுற்று, வால்ட் விட்மனுடன்

கலவி செய்தபடியிருந்த, எனது அச்சமயத்து 18 வயதின

உயிர்த்தோழமையை கண்ணுற்றேன். புயலார்ந்த

சிவிட்டவேக்கிய அந்திப்பொழுதைக் கருத்தில் கொண்டவாறு,

அவர்கள் கை நாற்காலியில் கலவியிலிருந்தனர்.

43.

என்னையொரு கைதியாய் போயிதியஸை என் சிறைத்தோழராய்

நான் கனவுற்றேன். ”போலான்யோ, இதோ பார்,” என்றவர்,

நிழல்களினூடே தனது கையையும் எழுதுகோலையும் நீட்டி: ”அவை நடுங்கவில்லை! அவை நடுங்கவில்லை!” என்றார். (சற்றைக்கு பின்,

அவர் தன் மென்குரலில் தொடர்ந்தார்: ”ஆனால் அவ்வேசிமகன்

தியோடொரிக்கை அவை கண்டுணர்ந்ததும் அவை நடுங்கும்.”)

44.

கோடரி வீச்சுகளால் மார்க்கி து ஸாதை நான் மொழிபெயர்ப்பதாய்

கனவுற்றேன். நான் கானகத்தில் வாழ்ந்து வந்தேன்,

மனப்பிறழ்வுற்றவனாய்.

45.

சிவிட்டவேக்கியா மதுவகமொன்றில் பாஸ்கல் அச்சம் குறித்து

தெள்ளத் தெளிவான வார்த்தைகளில் கதைப்பதாய்

நான் கனவுற்றேன்: அற்புதங்கள் நிலைமாற்றுவதில்லை,

அவை கண்டனம் செய்கின்றன, என்றாரவர்.

46.

என்னை வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க துப்பறிவாளனாய்

நான் கனவுற்றேன் மற்றும் பறக்கும் ஸ்பானியர்களின் இறப்புச்

சான்றிதழ்களைக் கண்டுபிடிக்க புதிரான நிறுவனமொன்று என்னை

பணியிலமர்த்தியது. உலகமெங்கும் நான் பயணித்தபடியிருந்தேன்:

மருத்துவமனைகள், போர்க்களங்கள், பூல்கே மதுவகங்கள்,

கைவிடப்பட்ட பள்ளிக்கூடங்களென்று.

……

ஸ்பானியம் வழி ஆங்கிலத்தில்: லோரா ஹீலி (Laura Healy)

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து ( சிங்கள மொழி பெண் கவிஞர் ) / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 11 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து

தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்து

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

உலகிலுள்ள எவருமே தானாகத் தனித்துப் போவதற்கு விரும்புவதில்லை. தனித்து வாழ்பவர்கள் எல்லோருமே தனித்து விடப்பட்டவர்கள். குடும்பம், சூழல், நேசம் போன்ற பல காரணங்களும் அவர்களைத் தனிமையில் தள்ளி விடுகின்றன. அவர்களது ஏகாந்தத்தை வேவு பார்க்கும் பலருக்கும் அந்தத் தனிமை ஒரு கேள்வியாகவும், அவர்களது அந்தரங்கத்தை ஊடுருவத் தூண்டுவதாகவும், சில சமயம் பொறாமையாகவும் மனதைத் தூண்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

பெண் என்பவள் இன்னொருவரை சார்ந்தே வாழ்வதைக் கண்டு பழக்கப்பட்ட நம் சமூகத்தில் தனித்து விடப்பட்டவள் பெண்ணொருத்தியாகும்போது அவளுக்கு ஆதரவு கொடுப்பதாகக் கை கொடுத்து, காரியம் முடிந்த பின்னர் கை கழுவி விட்டுச் செல்லக் காத்திருப்போரே அநேகம். அநாதைகளாக தனிமையில் தள்ளிவிடப்படுபவர்கள், விதவைகள், குடும்பங்களாலும் சமூகத்தாலும் ஒதுக்கி வைக்கப்படுபவர்கள், தாமாகத் தனிமையைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட பெண்கள் எனப் பலரும் தனிமையின் கொடும்பசிக்கு தன்னைத் தின்னக் கொடுத்து வாழ்பவர்கள் என்றே சொல்லலாம்.

தனித்த பெண்களின் மேற்படி நிலைமையானது, தெற்காசிய நாடுகளில் அனைத்து இனங்களைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் பொதுவானது. வறியவர்கள் முதற்கொண்டு செல்வத்திலும், செல்வாக்கிலும் வலியவர்கள்வரை இந்த நிலைமைதான் இன்னும் இருக்கிறது.

ஏனைய விலங்குகளைப் போல பிறந்ததுமே சொந்தக் காலில் எழுந்து நிற்க எந்தவொரு மனிதனும் முயற்சிப்பதேயில்லை. மனிதன் தனது காரியங்களைச் செய்து வாழ, இன்னொருவரைச் சார்ந்திருந்தே பழக்கப்பட்டவன். ஒரு மனிதனுக்கு, இன்னுமொரு மனிதன் சிறகுகள் போன்றவன். அவன், அம் மனிதனை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மனித நடவடிக்கைகளை நிகழ்த்த கட்டம் கட்டமாக உயர்த்திக் கொண்டே வருகிறான்.

காற்றிலும், மழையிலும், குளிரிலும், உஷ்ணத்திலும், இன்னல்களிலும் அம் மனிதனை அச் சிறகுகள் ரட்சிக்கின்றன. மனித நியமங்களுக்குட்பட்ட வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழ்வதென அம் மனிதனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. அச் சிறகுகள் சடுதியாக இல்லாது போனால் மனிதனின் குறிப்பாக ஒரு அழகிய இளம்பெண்ணின் நிலைமை என்னவாகும்?

சிங்கள மொழியில் கவிதைகள் எழுதி வரும் பெண் கவிஞர் தரங்கனீ ரெஸிகா பெர்ணாந்துவின் கீழுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

இதயமே மிக விசால ஆகாயம்

சுதந்திரமாகச் சிறகடிக்க

ஆகாயமற்ற நிலவுக்கு

சிறகுகள் எதற்கென

தனது கரங்களாலேயே

சிதைத்துக் கொண்ட சிறகுகள்

தீப்பற்றியெரியும் சிரசில்

அனலடிக்கும் எண்ணங்கள்

ஓசையெழுப்பும் தெருவொன்றில்

தனித்தே நடக்கிறேன்

மெதுமெதுவாக

நேசத்தின் சுடர்களை மறைத்து வைத்து

காதலின் வெப்பத்தையே உணர்த்தியவாறு

தேனீக்கள், வண்டுகள்,

வண்ணத்துப் பூச்சிகள், பறவைகள் எனப் பலதும்

சிறகுடைந்த பறவையிதென

மிகுந்த அனுதாபத்தோடு

சிறகுகளைச் சூடி விட

வரிசையில் நிற்கின்றன

கடனுக்கு வாங்கிச் சூடும் சிறகுகள்

எனக்கெதற்கு

இதயமே மிக விசால ஆகாயம்

தனிமையே தியானியின் ஆறுதல்

************

எதிர்கொள்ள நேரிடும் தனிமையை சாதகமாக்கிக் கொண்டு தன்னை அண்ட நாடும் வண்டுகளுக்கான பதிலாகவே இக் கவிதையைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் இக் கவிதை எதிரொலிக்கும் தன்னம்பிக்கை அளப்பறியது. கவிதையும், கடைசி இரு வரிகளும் தனித்து விடப்படும் எந்தவொரு அநாதரவான பெண்ணுக்கும் பெரும் ஆறுதலையும், எதையும் எதிர்த்து வாழும் துணிச்சலையும், ஏகாந்தத்தின் இனிமையையும் போதிக்க வல்லன.

•••

mrishanshareef@gmail.com

நிகனார் பார்ரா கவிதைகள் (Nicanor Parra) / ஆங்கிலம் : மில்லர் வில்லியம்ஸ் (Miller Williams) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நிகனார் பர்ரா

நிகனார் பர்ரா

இறுதித் தெரிவிப்பு

.நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும்,

நமக்கு மூன்று விருப்பேற்பு மட்டுமே;

நேற்று ,இன்று மற்றும் நாளை.

மூன்று கூட இல்லை

தத்துவாதி சொல்வது போல

நேற்று என்பது நேற்றுதான்

அது நினைவில் மட்டுமே நமக்குச் சொந்தமானது:

ரோஜா ஏற்கெனவே பறிக்கப்பட்டுவிட்டதால்

எந்த இதழ்களும் உருவாகமுடியாது.

விளையாடக் கூடிய சீட்டுக்கள்

இரண்டு மட்டும்தான்

நிகழ்காலமும் எதிர்காலமும்.

இரண்டு கூட இல்லை

கடந்தகாலத்தின் விளிம்பு நிகழ்காலம்

என்பது தவிர அது இருப்பில்லில்லை

இளமையைப் போல அது நுகரப்பட்டு விட்டது.

இறுதியில் நாம் நாளையோடுதான் விடப்பட்டிருக்கிறோம்

நான் என் கோப்பையை உயர்த்துகிறேன்.

வராமலே போகும் அந்த நாளுக்காக

ஆனால் அது மட்டும்தான் நீக்கத்திற்குரியதாக நம்மிடம் .

இளம்கவிஞர்கள்

உங்களால் எப்படி முடியுமோ

என்ன நடை விருப்பமோ அப்படி எழுதுங்கள்.

அந்த ஒரே ஒரு பாதைதான் சரி

என்று நம்பிக் கொண்டேயிருப்பதால்

பாலத்திற்கடியில் அதிக குருதியோடிக் கொண்டிருக்கிறது

கவிதையில் எல்லாவற்றிற்கும் அனுமதியுண்டு

என்றாலும் இந்த ஒரு கட்டுப்பாடு மட்டும்

நீங்கள் வெற்றுத்தாளை மேம்படுத்த வேண்டும்.

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்

நான் போவதற்கு முன்பாக

எனக்கென்று கடைசி ஆசை ஒன்றிருக்க வேண்டும்

பெருந்தன்மையான வாசகர்

இந்தப் புத்தகத்தை எரித்துவிட்டார்.

இது நான் சொல்லவிரும்பியதேயல்ல.

அது இரத்தத்தில் எழுதப்பட்டபோதிலும்

அது நான் சொல்லவிரும்பியதல்ல.

வேறெவரும் என்னைவிட சோகமாக முடியாது

என் நிழலாலேயே நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்;

என் வார்த்தைகள் என்னைப் பழிகொண்டன.

வாசகனே என்னை மன்னித்துவிடு, வாசகனே

நான் அன்பான தழுவலோடு உன்னைப் பிரிய முடியாவிட்டால்

வலுக்கட்டாயமான சோகப் புன்னகையோடு உன்னைப் பிரிகிறேன்

அதுதான் நான் போலும்.

ஆனால் என் கடைசி வார்த்தையைக் கேள்.

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப்பெறுகிறேன்

உலகின் மீதான மிகப்பெரிய கசப்புணர்வோடு

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்.

—-

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 10 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இந் நவீன உலகில் அனைத்துமே இலகுவானதாக இருக்கிறது. தொலைவிலிருப்பவர்களுடனான தொடர்பாடலும் அவ்வாறுதான். சமுத்திரங்கள் கடந்து வெகு தொலைவில் வசித்துவரும் ஒருவருடன் ஏன் விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவருடன் கூட கணப் பொழுதில் தொடர்பினை ஏற்படுத்தி உரையாடிவிட முடிகிறது.

இந்த அதிவேகமான சூழலுக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போனதாகவே நவீன தலைமுறை உருவாகி வருகிறது.

ஆனாலும், இந்த வேகத்தை எட்டும் முன்பாக, தகவல் தொடர்பாடலில் நாம் கடந்து வந்திருக்கும் பயணத்தை எவராலுமே மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாது. அத் தகவல்களை எம்மிடம், எமது மூதாதையர்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்ததைப் போல, நாம் அவற்றை நமக்குப் பிறகான நவீன தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது எமது கடமையாகிறது.

ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறது. தொலைவில் இருக்கும் ஒருவருடன் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள கடிதப் போக்குவரத்து பரவலாக இருந்த காலம் அது. தபாலக ஊழியர் கடிதங்களோடு, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்து அழைக்கக் காத்திருந்த காலம், தமது அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து கடிதங்களை எடுத்து வந்து தரும் அவர் ஒரு தேவதூதனாகவே மக்களுக்குத் தோன்றினார். அவரது வரவுக்காகப் பலரும் வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அக் காலத்தில் அனைத்து விடயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டு அனுப்பப்படும் கடிதங்களே பேருதவியாக இருந்திருக்கின்றன. அக் கையெழுத்துக்கள் அன்பையும், பிரிவின் வேதனையையும், வாழ்த்துக்களையும், கோபங்களையும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன. இக் கால மின்னஞ்சல்களிலோ, குறுந்தகவல்களிலோ அவற்றைக் காண முடியாது என்பது கவலை தரத் தக்க உண்மை.

வெவ்வேறு நாடுகளுக்கிடையேயும், பிரதேசங்களுக்கிடையேயும் கடிதங்கள் மூலம் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவென்றே அன்று பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு பிரிவினர் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவற்ற நேசத்தோடு, தமது நிலத்தின் அற்புதத் தகவல்களையும், தமது நாட்டு முத்திரைகளையும், புகைப்படங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதத்திற்கொரு தடவையாவது உறவினருக்குக் கடிதமனுப்பி எல்லோரையும் நலம் விசாரித்துக் கொள்ளுமொரு வழமை இருந்திருக்கிறது. தொலைதூரநாடுகளுக்கு உழைத்து வரச் சென்றிருந்தவர்கள் கடிதங்களிலேயே தம் உறவுகளைக் கண்டார்கள். நேரத்தை அவர்களுக்கென ஒதுக்கி, கையெழுத்தில் எழுதப்படும் அக் கடிதங்கள் உறவின் வலிமையைக் கூட்டின. ஆனால் சகல வசதிகளும் நம் காலடியிலேயே வந்திருக்கும் இன்று?

இந்த ஆதங்கத்தையே ஒரு கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ. மின்னஞ்சல்களும், தொலைபேசிக் குறுந்தகவல்களும் நிறைந்து வழியும் இக் காலத்தில், தனது இளம்பராயத்தில் வழமையிலிருந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களை மீண்டும் காணும் ஆசையில் அவர் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

அனைத்து உறவினர் நண்பர்களுக்கும்

உறவினர்களே, மனம் கவர்ந்தவர்களே

எனதன்பின் நண்பர்களே…..

புரட்டிப் பாருங்கள் உங்களது

கடந்தகால நாட்குறிப்பொன்றில் அல்லது

எங்காவது எழுதப்பட்டதொன்றிருக்கும்

என்பதில் சந்தேகமில்லை

உங்களுக்கென்றொரு பாசத்துக்குரிய நேச மடல்.

இப்பொழுதினி…..

கொப்பித் தாளொன்றைக் கிழித்து

எழுதுங்கள்,

அன்பான வாக்கியங்கள் ஓரிரண்டு.

அல்லது திட்டுக்கள் ஓரிரண்டு.

எழுதி முடித்து உறையிலிட்டு முகவரியெழுதி…

தபாலிலனுப்புங்கள் எனது பெயருக்கு.

அவையெதுவும் இயலாதிருப்பின்,

இன்னுமிருக்கின்றன தபாலட்டைகள்….

தபாலகங்களில்.

மன்னிக்கவும் அன்பர்களே இவையெல்லாவற்றுக்கும்,

எதற்காக இவையெனில்….

துண்டுத் தாளொன்றில் எழுதப்படும்,

எழுத்துக்களிணைந்து உருவாகும் சொற்களை,

சொற்களிணைந்து உருவாகும் வாக்கியங்களை,

நானின்னும் நேசிக்கிறேன்.

மனதோடு நெருக்கமான…..

அவ்வெழுத்துக்களுக்கும், சொற்களுக்கும்

உயிரிருக்கிறதென எண்ணுகிறேன் நான்.

***

பிரத்தியேகமாக நமக்கென மாத்திரமே கையெழுத்தில் எழுதி அனுப்பப்படும் கடிதங்களை வாசிக்கும் ஆவல் உள்ளுக்குள் நம் அனைவருக்குமே இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வழமைதான் நாளுக்கு நாள் அருகிக் கொண்டே வருகிறது. டீ.திலக பியதாஸவின் கவிதையில் புலப்படும் ஆதங்கம், நம் அனைவருக்குமானதுதான்.

mrishanshareef@gmail.com

செஸ்லா மிலாஷ் கவிதைகள் ( போலந்து மொழி கவிதைகள் ) : Czeslaw Milosz ஆங்கிலம் : ராபர்ட் ஹாஸ் ,ராபர்ட் பின்ஸ்கி Robert Hass and Robert Pinsky. / தமிழ் : தி.இரா.மீனா

Czeslaw Milosz

Czeslaw Milosz

செஸ்லா மிலாஷ் [ Czeslaw Milosz 1911–2004 ] 1980 ல் போலந்து மொழி யில் இலக்கியத்திற்கான் நோபெல் பரிசு பெற்றவர்.கவிதை, நாவல்கள், கட்டுரைகள்,மொழிபெயர்ப்பு என்று பலதுறை பங்களிப்பாளர்.

எதிர்பார்ப்பு

நீ நம்பும் பொழுதில் நம்பிக்கை உன்னிடமிருக்கிறது

பூமி என்பது ஒரு கனவில்லை ஆனால் வாழும் சதை

அந்தக் காட்சி , தொடுவுணர்வு, பொய்யின்மை

அங்கு நீ பார்த்த எல்லாமும்

கதவிலிருந்து பார்க்கும் தோட்டம் போன்றது.

நீ நுழையமுடியாது.ஆனாலது அங்கிருக்கிறதென்று உனக்குத் தெரியும்

மிகத் தெளிவாகவும் தீட்சண்யமாகவும் பார்க்கமுடியும்

ஒரு புதிய வித்தியாசமான மலரையும் பெயரில்லாத நட்சத்திரத்தையும்

அந்தத் தோட்டத்தில் நாம் கண்டுபிடிக்கலாம்.

நம் கண்களை நாம் நம்பக் கூடாதென்று சிலர் சொல்வார்கள்,

அங்கு ஒன்றுமில்லை,இருப்பதாகத் தெரிகிறது,.

அவர்கள்தான் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாதவர்கள்.

நாம் திரும்பும் கணத்தில் நம் பின்னாலிருக்கிற

உலகத்தை திருடர்கள் பறித்துக் கொண்டது போல அவர்கள் நினைக்கின்றனர்

நம்பிக்கை

உனக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கை என்பது

நீ பனித்துளியை அல்லது மிதக்கும் இலையைப் பார்ப்பதானது.

அவை அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதால் அப்படியிருக்கின்றன.

நீ கண்களை மூடிக் கொண்டு கனவு கண்டாலும்

உலகம் எப்போதும் தானிருப்பது போலவேயிருக்கும்

இலை ஆற்றுநீரால் சுமந்து செல்லப்படும்.

உன்காலைக் கூரானகல்லால் நீ காயப்படுத்திக் கொள்ளும்போதும்

கல்லிருப்பது நம்பாதங்களைக் காயப்படுத்தத்தான் என்பது உனக்குத் தெரியும்.

மரத்தால் உருவான நீண்ட நிழலைப் பார்

நாமும் மரங்களும் பூமியில் நிழலை வீசுகிறோம்

எதற்கு நிழலில்லையோ அதற்கு வாழ்வதற்கான வலிமையில்லை.

எதிர்கொள்ளல்

வைகறையில் பனியுறைந்த வயல்களினூடே

வண்டியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு சிவப்பு இறக்கை இருளிலிருந்து எழுந்த்து.

திடீரென ஒரு முயல் சாலையின் குறுக்கில் ஓடியது

எங்களில் ஒருவர் தன் கையால் சைகை காட்டினார்.

அது பல காலத்திற்கு முன்பு. இன்று இருவரும் உயிருடனில்லை

முயலுமில்லை, சைகை காட்டியவருமில்லை.

அன்பே, அவர்கள் எங்கே, அவர்கள் எங்கே போகின்றனர்

கையின் சைகை அசைவின் கீற்று, கூழாங்கல்லின் சலசலப்பு

நான் துக்கத்தால் கேட்கவில்லை ஆச்சர்யத்தில் கேட்கிறேன்.

மேலும் ஒரு முரண்பாடு

ஆறுகள் பாய்ந்தகொண்டிருக்கிற ,புற்கள் தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்க்கிற

வெள்ளை மேகங்களின் கீழேயுள்ள ஒரு வீட்டின் விருந்தாளி நான்.

இங்கே பூமியில் நான் செய்ய வேண்டியதை நிறைவேற்றினேனா?

எனக்குத் தெரியாமலேயே நான் அழைக்கப்பட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்

அடுத்த முறை விரைவிலேயே நான் ஞானத்தைத் தேடுவேன்

நான் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று நடிக்கமாட்டேன்

அதிலிருந்து கேடும் துயரமும்தான் வரும்.

துறக்கும்போது கீழ்ப்படிதலின் விதியை நான் தேர்ந்தெடுப்பேன்

என் பொறாமைக்கண்ணையும் கெட்டநாவையும் ஒடுக்குவேன்

கீழே மின்னும் நகரங்களை அல்லது ஓடை ,

ஒரு பாலம் மற்றும் பழைய தேவதாருக்களைக் காணும் நோக்கத்தோடு

துறவுக் கன்னியர்மாடத்தின் ஒருகுடியிருப்பாளர் வானில் பறக்கிறார்

என்னால் ஒரு பணியில்தான் செயல்பட முடியும்.

எனினும் அதுவும் நிறைவேற்ற முடியாதது.

மறந்துவிடு

மற்றவர்களுக்கு நீ தந்த

துன்பங்களை மறந்துவிடு.

மற்றவர்கள் உனக்குச் செய்த

துன்பங்களை மறந்து விடு.

தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும்,

வசந்தம் பிரகாசித்து முடியும்

நீ மறந்த பூமியிலேயே நடந்து கொண்டிருப்பாய்.

சில சமயங்களில் தொலைவில் நீ ஒரு பல்லவியைக் கேட்கலாம்

யார் பாடுகிறார்கள் அதன் பொருளென்ன என்று நீ கேட்கலாம்

குழந்தை போலான சூரியனின் இளம்சூடு வளர்கிறது.

பேரனும் கொள்ளுப் பேரனும் பிறக்கின்றனர்

கரங்களால் நீ மீண்டும் வழிநடத்தப்படுகிறாய்.

ஆறுகளின் பெயர்கள் உன் நினைவில் தங்கியிருக்கும்

எத்தனை முடிவற்றவையாய் அந்த ஆறுகள் தெரிகின்றன!

உன் நிலங்கள் தரிசாகக் கிடக்கின்றன.

நகரத்தின் கோபுரம் முன்னிருந்ததைப் போலில்லை

நீ தொடக்க நிலையில் ஊமையாக நிற்கிறாய்.

என்னுடையதல்ல

அவர்களின் உலகம் என்னுடையது என்று நான் வாழ்க்கை முழுவதும்

நடித்தால் அந்த நடிப்பு அவமானகரமானது

ஆனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்?ஒரு வேளை நான் திடீரென அலறி

குறிசொல்லத் தொடங்கி விட்டால்.யாரும் என்னைக் கேட்க மாட்டார்கள்.

அவர்களின் திரைகளும் மைக்ரோபோன்களும் அதற்கானவையல்ல.

என்னைப் போன்ற மற்றவர்கள் வீதிகளில் அலைந்து

தனக்குள்ளாகவே பேசுவார்கள்.பூங்காக்களின் பெஞ்சுகளில்.

அல்லது சந்துகளின் நடைபாதைமேல் தூங்குவார்கள்.

எல்லா ஏழைகளையும் அடைப்பதற்கு

போதுமான சிறைகளில்லை.நான் சிரித்து அமைதியாகிறேன்.

அவர்களால் என்னைப் பிடிக்க முடியாது

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோடு விருந்து—நான் அதை நன்றாகச் செய்கிறேன்.

பொருள்

நான் இறக்கும்போது, உலகின் உள்பூச்சைப் பார்ப்பேன்.

மற்றொரு புறத்தில் பறவைகள்,மலைகள்,சூரியாஸ்தமனத்திற்கப்பால்

உண்மையான பொருள் குறிவிலக்கிற்காகத் தயாராக இருக்கும்

எது சேர்க்க முடியாமலிருந்ததோ அது சேர்க்கப்படும்

எது புரிந்து கொள்ளமுடியாத்தாக இருந்ததோ அது புரியும்

-இந்த உலகிற்கு உள்பூச்சே இல்லையெனில்?

மரத்தின் கிளையிலிருக்கும் பறவை அடையாளமில்லையெனில்,

ஆனால் கிளையின் மேல் பறவையெனில்?இரவும் பகலும்

ஒன்றையொன்று தொடர்வதில் பொருளில்லையோ?பொருளில்லையெனில்?

இந்த பூமியின் மேல் பூமியைத் தவிர எதுவுமில்லையெனில்?

-அப்படி இருந்தாலும் அது தொடரும்

உதடுகளிலிருந்து பிறந்த வார்த்தை அழியும்

விண்மீன்களினூடே சுழலும் அண்டங்களுக்கிடையே

சலிப்பின்றி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் தூதுவர்

அழைத்தும், எதிர்த்தும் ,கதறியும்.

மிகச் சிறிய அளவில்

நான் மிகச் சிறிய அளவு சொன்னேன்

நாட்கள் குறுகின

குறுகிய நாட்கள்

குறுகிய இரவுகள்

குறுகிய ஆண்டுகள்.

நான் மிகச் சிறியஅளவு சொன்னேன்

நான் அவற்றைப் பின்பற்ற முடியவில்லை.

மகிழ்ச்சியில்

கசப்பில்

ஆசையின் தீவிரத்தில்

நம்பிக்கையில்

என் இதயம் களைப்புற்றது.

திமிங்கலத்தின் தாடைகள்

என்னைக் நெருக்குகின்றன.

பாலைவனத் தீவுகளின் கரையில்

நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடக்கிறேன்.

உலகின் வெள்ளை திமிங்கிலம்

என்னைத் தன் குழிக்குள் இழுக்கிறது.

எனக்கு இப்போது தெரியவில்லை

அதற்குள் இருந்த எல்லாமும் உண்மையென்று.

———————————

நிகனோர் பார்ரா கவிதைகள் ( 2 ) – தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

நிகனோர் பார்ரா கவிதைகள்

தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

1.

கட்டு விரியன்

பல வருடங்களுக்கு, வெறுக்கத்தக்க ஒரு பெண்ணை
ஆராதிக்க நான் சபிக்கப்பட்டேன்.

என்னையே அவளுக்குத் தியாகம் செய்தேன் ,

முடிவில்லா அவமானங்களையும் பரிகாசங்களையும்
பொறுத்துக்கொண்டு ;

இரவும் பகலும் உழைத்தேன் அவளுக்கு

உணவும், தேவையான உடைகளையும் அளிக்க,

பல குற்றங்கள் செய்தேன் , தகாத பல

செயல்களையும் செய்தேன்,

நிலவொளியில் சிறு கொள்ளைகளிலும் ஈடுப்பட்டேன்,

ஆவணங்களில் போலிகள் செய்து மோசடி செய்தேன்

அவளின் உள்ளம் கொள்ளை கொள்ளும் கண்களில்
இருந்து

வரக்கூடிய ஒரு இகழ்ச்சியான பார்வைக்குப் பயந்து.

ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துக் கொண்ட சில

அதிசய சிறு தருணங்களில், பூங்காக்களில் நாங்கள் சந்தித்து

ஒன்றாக இயந்திரப் படகை ஓட்டும்

காட்சியைப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வோம்.

அல்லது ஒரு இரவு நேர கேளிக்கை விடுதிக்குச் சென்று

விடியலைத் தாண்டியும் களியாட்டம் போடுவோம்.

பல வருடங்களுக்கு, அந்தப் பெண்ணின் வசியத்தில் இருந்தேன்.

என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு முழு நிர்வாணமாக வருவாள்,

வந்து,கற்பனைகூட செய்ய இயலாத வகையில்

உடலை வளைத்து ஜாலம் காட்டுவாள்,

அவளுடையப் பாதையில் இழுக்க.

எல்லாவற்றிற்கும் மேல் என்னிடம் இருக்கும்

கடைசித் துளிப் பணத்தையும் பிழிந்து எடுத்து செல்ல.

என்னுடைய குடும்பத்துடன் எந்தவிதத் தொடர்பும்

வைத்துக் கொள்வதைத் தடை செய்தாள் .

என்னுடைய நண்பர்களை என்னிடமிருந்து பிரித்துவிட

என்னைப் பற்றி அவதூறுப் புரளிகளைத்

தனக்கு சொந்தமான நாளிதழில் வெளியிட்டாள் .

வெறி மிகுந்த உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன்

ஒரு கணம் கூட இடைவெளிவிடாமல் அவளுடைய வாயில்

முத்தமிட எனக்குக் கட்டளையிட்டாள் .

அவளுடைய அறிவற்ற கேள்விகளுக்கும்

உடனே பதில் அளிக்க சொன்னாள்;

அவளுடைய அந்தக் கேள்விகள், மற்றவற்றுடன் கூடவே,

நித்யத்துவம் பற்றியும், மரணத்திற்குப் பின்னரான வாழ்வு

பற்றியும், அதுபோன்ற என் மன அமைதியைக் கெடுக்கும்படி

இருந்த , காதில் நாராசுரமாக விழுந்த விஷயங்கள்.

அவற்றால் அடிக்கடி குமட்டலும், திடீர் மயக்கங்களும்

ஏற்பட்டன எனக்கு. அதையே, தனக்கே உரியத் தனித்துவமான

பாணியில் காரணமாகக் காட்டி ஒரு கணமும் வீணாக்காமல்

ஆடைகளை அணிந்து, என்னுடைய வீட்டிலிருந்து அவள்

வெளியேறியபொழுது, வீழ்ந்துப் போனேன் நான்.

இதே சூழ்நிலை ஐந்து வருடங்களுக்கும், அதற்கு மேலும்

அவ்வாறே இழுத்துச் சென்றது.

இடையே, சில சிறு காலக் கட்டங்களில்

நாங்கள் ஒரு சிறிய வட்ட அறையில் ஒன்று சேர்ந்து

வாழ்ந்தோம், கல்லறைக்கு அருகில் இருந்த சொகுசு நிறைந்த

ஒரு பகுதியில், வாடகையைப் பகிர்ந்துக் கொண்டு.

(சில இரவுகளில், எங்கள் தேனிலவில் சிலக் குறுக்கீடுகள்

செய்ய வேண்டியிருந்தது, ஜன்னல்கள் வழியே விடாது

உள்நுழைந்த எலிகளை சமாளிக்க).

கட்டுவிரியன், தான் பராமரித்த மிகத் துல்லியமான கனக்குப்

புத்தகத்தில்,நான் அவளிடமிருந்து கடன் வாங்கிய

ஒவ்வொரு பைசாவையும் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள் .

நான் தான் அவளுக்கு வாங்கித் தந்தேன் என்றபொழுதும்

பல் பிரஷை நான் உபயோகப்படுத்தக் கூடாதாம்.

அவளுடைய இளமையை நான் பாழடித்து

விட்டதாகவும் குற்றம் சாட்டினாள்.

கண்களில் அனல் பொங்க பயமுறுத்தினாள்

என்னுடைய கடனின் ஒரு பகுதியை ஒரு

நியாயமான அவகாசத்திற்குள் நான்

செலுத்துவதற்கு,

அவள் மேற்கொண்டு படிக்க அந்தப் பணம் தேவைப்பட்டதால்.

வேறு வழியில்லாமல் தெருவிற்குத் தள்ளப்பட்டேன்
பொது மக்கள் அளித்த நன்கொடைப் பணத்தில் வாழும்படி.

பூங்காக்களின் இருக்கைகளில் உறங்கிய பொழுதுகளில்

காவலர்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் கண்டெடுப்பர்

இலையுதிர் கால முதல் இலை உதிர்வில்
இறக்கும் நிலையில் இருப்பவனாக.

அதிர்ஷ்ட வசமாக,அந்த நிலை நீண்ட நாள் தொடரவில்லை;

மீண்டும் ஒரு பொழுது , பூங்காவில் நான் இருந்த போது

ஒரு புகைப்படைக்கலைஞர் என்னைப்
படமெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது

சுவை மிகுந்த ஒரு ஜோடிப் பெண்மைக் கரங்கள்
என் கண்களை மூடின. நான் மிகவும் நேசித்த ஒரு குரல் கேட்டது

“நான் யார்?” என.

“நீ, என் காதலி” நான் அமைதியாக சொன்னேன்.

என் தேவதையே ! என்றாள் அவள் பதட்டத்துடன் .

உன்னுடைய கால் முட்டிகளின் மேல் மீண்டும் நான் அமர விடு.

அப்போதுதான் நான் உணரமுடிந்தது அவள்

உடலோடு ஒட்டிய குட்டை ஆடையை அணிந்திருந்தாள் என்பதை.

அது, ஒரு நினைவில் நிற்கும் சந்திப்பு,

முரணான பேச்சுகள் நிறைந்திருந்தது எனினும்.

“நான் ஒரு சிறியத் துண்டு நிலம் வாங்கி இருக்கிறேன்

இறைச்சிக் கூடத்திற்கு அருகில் ” என்றாள் அவள்
உரக்கமாக . ” அங்கு ஒரு வகையான பிரமிட் கட்ட விரும்புகிறேன்

நமது எஞ்சிய காலத்தைக் கழிக்க உதவும் வகையில்.

நான் எனது படிப்பை முடித்து விட்டேன்;

வழக்கறிஞராகப் பதிவும் பெற்று விட்டேன்,

கொஞ்சம் நன்றாகவே பணமும் சேர்த்து விட்டேன் ,

அதை நல்ல லாபகரமான வியாபாரத்தில் முதலீடு செய்வோம்,

நாம் இருவரும், என் அன்பே ” என்றவள் சொன்னாள் மேலும்.

“இந்த உலகிலிருந்து தூரத்தில் நாம் நமது கூட்டைக் காட்டுவோம்”.

“போதும் உனது முட்டாள்தனம்; உனது திட்டங்களில்
எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை ” என்று பதிலளித்தேன் நான்.

“மனதில் நன்றாக வைத்திரு,

எனது உண்மையான மனைவி நம் இருவரையும் ,

அஞ்சக் கூடிய வறுமையில் எந்த நேரமும் விட்டுவிடக்கூடும்.

எனது குழந்தைகள் வளர்ந்து விட்டார்கள்;
காலம் கடந்து விட்டது;

முற்றிலும் சோர்வடைந்தவனாக நான் உணர்கிறேன்;

ஒரு நிமிடம் ஓய்வு எடுக்க விரும்புகிறேன்;

பெண்ணே, சிறிது தண்ணீர் எடுத்து வா,

நான் உண்ண எங்கிருந்தேனும் ஏதாவது எடுத்து வா,
நான் பட்டினியில் வாடுகிறேன் ,

உனக்காக நான் இனி மேலும் வேலை செய்ய இயலாது,

நம் இருவரிடையே எல்லாம் முடிந்து விட்டது”.

(ஆங்கில மொழியாக்கம்: W S மெர்வின் )

*********

2.

பியானோவில் தனி வாசிப்பு

மனிதனின் வாழ்க்கை என்பது வேறொன்றுமில்லை

சற்று தொலைவில் நடக்கும் கொஞ்சம் செய்கைகள் என்பதால்;

ஒரு கண்ணாடி கோப்பையின் உள்ளே பளபளக்கும்
கொஞ்சம் நுரை ;

மரங்கள், நடக்கும் மரங்களேயேன்றி

வேறொன்றுமில்லை என்பதால்

தொடர் நகர்வில் இருக்கும் மேஜைகளும்,

நாற்காலிகளும்

அன்றி வேறொன்றில்லை.

ஏனெனில் நாமும் கூட, உயிர்களேத் தவிர
வேறொன்றுமில்லை

(எப்படி கடவுட் தன்மை என்பது , கடவுளே அன்றி வேறொன்றுமில்லையோ );

நாம் பேசுவது, கேட்கப்படுவதற்காக மட்டும் அல்ல

மற்றவர்களும் பேசட்டும் என்பதற்காக

எதிரொலி, தன்னை உருவாக்கிய குரலை முந்தி செல்லுகிறது;

பெரும் குழப்பங்கள் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு ஆறுதல் கூட நமக்கில்லை என்பதால்

காற்றால் நிறைத்து, கொட்டாவி விடும் தோட்டத்தில்;

நமது மரணத்திற்கு முன்பு தீர்க்கவேண்டியப் புதிர்
பின்னர் ஆசுவாசமாக புத்துயிர் கொடுக்கலாம் என்பதால்

நாம் பெண்ணை மிகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றவுடன்;

நரகத்திலும் ஒரு சொர்க்கம் இருப்பதால் ,
ஒரு சில விஷயங்களை முன்மொழிய அனுமதியுங்கள்

நான் என் பாதங்களால் ஓசை எழுப்ப விரும்புகிறேன்

எனது ஆன்மா அதற்குத் தகுந்த உடலை
கண்டடைய வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

(ஆங்கில மொழியாக்கம்: வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் )

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

**********