Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா (Wislawa Szymborska 1923-2012 ) மூலம் போலந்து : ஆங்கிலம் : கிளாரே காவென் மற்றும் ஸ்டனிஸ்லா பாரன்செக் [Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak ] தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (1)

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா போலந்து மொழி பெண்கவிஞர். கட்டுரை, மொழி பெயர்ப்பு ஆகிய துறைகளிலும் பங்களிப்புச் செய்தவர். 1996 ல் இலக்கியத் திற்கான நோபல்பரிசு பெற்றவர். The Goethe Prize,The Herder Prize உள்ளிட்ட பல விருதுகளும் பெற்றுள்ளார். People on a Bridge,View with a Grain of Sand: Selected Poems , மற்றும் Monologue of a Dog ஆகியவை ஆங்கிலத்தில் வெளி வந்துள்ள அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் சிலவாகும்..

****


மேகங்கள்

மேகங்களை என்னால்

மிக வேகமாக வர்ணிக்க முடியும்–

வேறுருவாக மாற அவைகளுக்கு

நொடிப்பொழுது போதுமானது.

அவற்றின் முத்திரை :

வடிவம், நிழல்,காட்சியாகும்விதம் அமைப்பு என்றவை

எதையும் இரண்டாம் முறையாக மீட்டுருச் செய்வதில்லை.

எவ்வித நினைவுகளின் சுமையுமின்றி

உண்மைகளின் மேல் அவை மிதந்துசெல்லும்.

பூமியில் அவை எதற்கு சாட்சியாகவேண்டும்?

ஏதாவது நிகழும்போது அவைசிதறுகின்றன.
மேகங்களோடு ஒப்பிடும்போது,

வாழ்க்கை திடமான நிலத்திலிருக்கிறது,

பெரும்பாலும் நிரந்தரமாக, ஏறக்குறைய சாஸ்வதமாக.

மேகங்களுக்கு அருகில்

ஒரு கல்கூட சகோதரனாகத் தெரிகிறது,

நீங்கள் நம்பக்கூடிய

சராசரி இடைவெளி உடைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்கள்

விருப்பமிருப்பின் மனிதர்கள் வாழலாம்

பிறகு ஒருவர் பின் ஒருவராக இறக்கலாம்.

கீழ் என்ன என்பது பற்றி

மேகங்களுக்குக் கவலையில்லை

அதனால் அவை கர்வம் கொண்ட படைகளாய்

பூர்த்தியடையாத நம் முழுவாழ்க்கையின் மீது பயணிக்கலாம்,

நாம் போனபிறகு அவைகளுக்கு மறைய வேண்டிய கட்டாயமில்லை

பயணிக்கையில் அவைகள் பார்க்கப்பட வேண்டுமென்பதில்லை.

—-

எதுவும் இருமுறையில்லை

எதுவும் இரண்டாம் முறையாக நிகழமுடியாது
உண்மை எதுவெனில்
மேம்படுத்திக் கொள்ளவரும் நாம்
பயிற்சிக்கு வாய்ப்பளிக்கப்படாமல் வெளியேறுகிறோம்

மூடராக யாரும் இல்லையெனினும்
கோளின் மிகப் பெரிய முட்டாளெனினும்
கோடையில் மீண்டும் வகுப்புக்குச் செல்லமுடியாது.
இந்தப் பாடத்திட்டம் மட்டும் வழங்கப்படுவது ஒருமுறைதான்.

எந்த நாளும் முன்தினம் போலிருப்பதில்லை
எந்த இரண்டுஇரவுகளும் எது ஆனந்தம் என்பதைச் சொல்வதில்லை
துல்லியமாக அதேவழியில்,
துல்லியமாக அதேமுத்தங்களுடன்

ஒருநாள், யாரோ அர்த்தமின்றி
யதேச்சையாய் உன் பெயரைக் குறிப்பிடலாம்;
மணமும் நிறமுமாய் ஒரு ரோஜா
அறைக்குள் வீசப்பட்டது போலுணர்வேன்.

அடுத்த நாள் நீ என்னுடன் இருந்த போதும்,
கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது;
ஒரு ரோஜா? ஒரு ரோஜா?அது எதுவாக இருக்கமுடியும்?
அது புஷ்பமா? அல்லது பாறையா?

விரைந்தோடும் நாளை நாம் ஏன்
தேவையற்ற அச்சத்தோடும் துக்கத்தோடும் கடத்துகிறோம்?
அதன் இயற்கை என்பது தங்காமலிருப்பதுதான்
இன்று என்பது எப்போதும் நாளையாகிவிட்டதுதான்.

நாம் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தாலும்( ஒத்துப் போகிறோம்)
புன்முறுவலோடும் முத்தங்களோடும்,
நட்சத்திரங்களின் கீழே இசைவானவர்களாகிறோம்
இருதுளி தண்ணீர் போல.

****

மூன்று வினோதமான சொற்கள்

எதிர்காலம் என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
முதல் அசை இறந்த காலத்திற்குச் சொந்தமாகிறது.
அமைதி என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
நான் அதை அழித்துவிடுகிறேன்.
ஒன்றுமில்லை என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
எதுவுமற்ற நிலை இருக்கமுடியாததைச் சொல்கிறேன்.
வெறுமையான குடியிருப்பில் ஒரு பூனை
சாவு — ஒரு பூனைக்கு அதைச் செய்யக்கூடாது.

***

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

சுவற்றில் ஏறுமா?

மரச்சாமான்களின் மீது உரசுமா?

எதுவும் இங்கே வித்தியாசமாகயில்லை,

ஆனால் எதுவும் வழக்காமாயுமில்லை

எதுவும் அசைக்கப்படவில்லை

ஆனால் நிறைய இடமிருக்கிறது.

இரவில் விளக்குகளெதுவும் ஏற்றப்படவில்லை.

மாடிப்படிகளில் அடிச்சுவடுகள்

ஆனால் அவை புதியவை.

கோப்பையில் மீனைவைக்கும்

கையும் மாறிவிட்டது.

வழக்கமான நேரத்தில்

ஏதோ ஒன்று தொடங்கவில்லை

நடக்க வேண்டிய ஏதோ

ஒன்று நடக்கவில்லை.யாரோ எப்போதும் இங்கேயிருந்தார்கள்..

திடீரென மறைந்தார்கள்

பிடிவாதமாக மறைந்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு மறைவறையும் சோதிக்கப்பட்டுவிட்டது

ஒவ்வொரு அலமாரியும் ஆய்வுக்குள்ளாகி விட்டது

கம்பளத்தின் அடி அகழாய்வும் எதையும் சொல்லவில்லை

கட்டளையும் கூட பழுதாகிப் போனது;

தாள்கள் எங்கும் சிதறிக்கிடந்தன.

என்ன செய்ய வேண்டுமெனத் தெரியவில்லை

தூங்கிக் காத்திருக்கலாம்

அவன் திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கலாம்

அவன் தன் முகத்தைக் காட்டட்டும்

ஒரு பூனைக்கு என்ன செய்யக்கூடாது

என்பது பற்றிய பாடத்தை அவன் எப்போதாவது அறிவானா.

குறைந்தபட்சம்

விருப்பமில்லாதது போல

மிக மெதுவாய்

வெளிப்படையாகத் தெரியும் புண்பட்ட கையோடு

தாவுதலோ அல்லது கிறிச்சிடலோ இன்றி

அவனை நோக்கிப் பக்கவாட்டில் போகலாம்.

——

காதல் பாடல் – ஜோசப் பிராட்ஸ்கி / தமிழில்: வே.நி.சூர்யா

download (38)

ஒருவேளை நீ மூழ்கிக் கொண்டிருந்தால் நான் உன்னை காப்பாற்றி என் போர்வையில் உன் தலையை துடைத்து ஒரு சூடான தேநீரை பருகத் தருவேன்.
ஒருவேளை நான் ஷெரிப் ஆகயிருந்தால் உனை கைது செய்து பூட்டும் சாவியும் உள்ள சிறையில் அடைப்பேன் .

ஒருவேளை நீ பறவையாக இருந்தால் நான் என் இசைத்தட்டை நிறுத்தி இரவெல்லாம் உன்னுயர்ந்த கீச்சுக்குரலை கேட்பேன்.
ஒருவேளை நான் ராணுவ அதிகாரியாக இருந்தால் உன்னை பணியமர்த்தி ஒரு பையனாக உறுதியளிப்பேன் நீ பயிற்சியை விரும்புவாய்.

ஒருவேளை நீ சீனாவை சேர்ந்தவளாக இருந்தால் நான் மொழியை கற்றுக்கொண்டு நறுமண தூபங்களை ஏராளமாய் எரிப்பேன், நகைப்பூட்டும் உடைகளை அணிவேன் .
ஒருவேளை நீ கண்ணாடியாக இருந்தால் மற்ற பெண்களை தாக்குவேன், என் சிவப்பு உதட்டுச்சாயத்தை தருவேன் மற்றும் உனது நாசியின் மீது பூசவும் செய்வேன்.
ஒருவேளை நீ எரிமலைகளை நேசித்தாயெனில் நான் தீக்குழம்பாக இருந்து அயராது என் மறைவிடத்திலிருந்து வெளிவருவேன்.
மேலும் ஒருவேளை நீ என் மனைவியாக இருந்தால் நான் உன் காதலனாக இருப்பேன்
ஏனெனில் தேவாலயம் உறுதியாக விவாகரத்திற்கு எதிரானது

Original:

LOVE SONG – Joseph Brodsky

If you were drowning, I’d come to the rescue,
wrap you in my blanket and pour hot tea.
If I were a sheriff, I’d arrest you
and keep you in the cell under lock and key.

If you were a bird, I ‘d cut a record
and listen all night long to your high-pitched trill.
If I were a sergeant, you’d be my recruit,
and boy i can assure you you’d love the drill.

If you were Chinese, I’d learn the languages,
burn a lot of incense, wear funny clothes.
If you were a mirror, I’d storm the Ladies,
give you my red lipstick and puff your nose.

If you loved volcanoes, I’d be lava
relentlessly erupting from my hidden source.
And if you were my wife, I’d be your lover
because the church is firmly against divorce.

மேற்கண்ட கவிதை So Forth தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது
ஆசிரியர் குறிப்பு:
ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கி ரஷ்யாவில் 1940ல் பிறந்தார். அவர் தன்னுடைய பதின்ம வயதிலேயே கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினார். சுய சார்பற்ற தன்மை, காஸ்மோபாலிட்டன் தன்மை ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளை அவர் மீது சுமத்தி 1972ல் சோவியத் அரசு அவரை சோவியத் ரஷ்யாவை விட்டு வெளியேற அழைப்பு விடுத்தது. பின்பு வியன்னா ,லண்டன் ஆகிய இடங்களில் சிறிது காலம் தங்கி பின் W.H.ஆடன் உதவியுடன் அமெரிக்கா சென்றார். 1977ல் அமெரிக்க பிரஜை ஆகி 1987ல் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசை பெற்றார். ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கியின் கவிதைகள் செவ்வியல் தன்மை மிக்கது.

••••

கோ யுன் கவிதைகள் / மொழிபெயர்ப்பு ஆங்கிலத்தில்: டைஜியின் சகோதரர் அந்தோணி / தமிழில்: சமயவேல். .

download (3)

சமீபத்தில் ‘என்ன? 108 ஜென் கவிதைகள்” என்ற புத்தகம் கண்ணில்பட்டது. கோ யுன் என்னும் கொரியக் கவிஞரின் அத் தொகுப்புக்கு ஆலன் கின்ஸ்பர்க் ஒரு முன்னுரை எழுதியிருக்கிறார் என்ற குறிப்பையும் படித்தவுடன் நூலை வாங்கினேன். ஜப்பானின் காலனியாக கொரியா இருந்த 1933ல் பிறந்தவர் கோ யுன். பள்ளிகளில் கொரிய மொழி கற்பிப்பது தடை செய்யப்பட்டு இருந்ததால் பக்கத்து வீட்டில் இருந்த ஒரு வேலைக்காரரிடம் கொரிய மொழியைப் பயின்றிருக்கிறார். கொரியா விடுதலை அடைந்தபோது அவரது பள்ளி வகுப்பில், கொரிய மொழி படிக்கவும் எழுதவும் தெரிந்த ஒரே மாணவராக கோ யுன் இருந்திருக்கிறார்.

1949ல், கொரியக் கவிஞர் ஹன் ஹா-வுன்னின் கவிதைத் தொகுப்பு தற்செயலாக சாலையோரம் கிடைக்கிறது. அந்தக் கவிதைகளைப் படிப்பதிலும் அழுவதிலும் ஒரு முழு இரவும் கழிகிறது. தொழு நோயாளிக் கவிஞர் ஹன் ஹா-வுன்னால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்ட கோ யுன், ஒரு கவிஞனாவதென முடிவு செய்கிறார். கிடைக்கிற வேலைகளை செய்து கொண்டு அலைகிறார். கொரிய மொழி கற்பிக்கும் வேலை கிடைக்கிறது. ஆனால் 1950-53 யுத்தம் அவரது வழ்வையே மாற்றுகிறது. கொரியப் படை கம்யூனிஸ்டுகளைத் தோற்கடித்தவுடன் கட்டவிழ்க்கப்படும் வன்முறையில் இவரது குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் என பலரும் கொல்லப்படுகிறார்கள். கோ யுன்னுக்கு பிணங்களைத் தூக்கிவரும் வேலை கிடைக்கிறது. முதுகில் பிணங்களை சுமக்கிறார். பித்துப் பிடித்தவராக மலைகளிலும் காடுகளிலும் அலைகிறார். பிறகு ஒரு எழுத்தராக அமெரிக்கக் கடற்படையில் சேர்கிறார். அந்த சமயத்தில் ஹைய்க்கோ என்னும் துறவியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு அவரை சந்திக்கிறார். தனது 19வது வயதில், 1952ல், ஹைய்க்கோவின் வழிகாட்டுதலில் ஒரு முழுத்துறவி ஆகிறார். சங்க்சாங்க் என்னும் புத்தப் பெயரும் பெறுகிறார். ஓராண்டுக்குப் பிறகு குரு ஹைய்க்கோ ஒரு காதலில் விழுந்து சன்னியாசத்தைக் கைவிடுகிறார். சீடர் கோ யுன், பெரும் அதிர்ச்சி அடைந்து தற்கொலைக்கு முயல்கிறார்.

பிறகு ஒரு வருடம் துறவியாக பிச்சையெடுத்து அலைகிறார். ஹையோபோங்க் என்னும் துறவியிடம் ஞானதீட்சை பெற்று அவரது மடத்தில் இணைகிறார். குருவின் “எல்லாவற்றிலும் மூடனாக இரு. ஒன்றுமின்மை தான் உனது மூச்சு, உனது குசு, உனது தந்தை” என்று போதிக்கப்படுகிறார். “ சொற்களிடமிருந்து விடுதலை பெற்று நான் பறக்கத் தொடங்கினேன். மீண்டும் மொழியை சந்தித்த போது எல்லாம் புதிதாக இருந்தது” என எழுதுகிறார்.

கொரியா ஒரு கவிதைகளின் தேசம். கொரிய இளைஞர்கள் கவிஞனாக வேண்டும் என்று கனவு காண்பார்களாம். கொரிய வரலாறு முழுவதும் கவிஞர்களால் ஆனது. கோ யுன் ‘பௌத்த செய்தித்தாளி’ன் ஆசிரியரான போது செய்தித்தாளின் காலியிடங்களை கவிதைகளால் நிரப்புவாராம். ஜப்பானின் ஆதிக்கத்தில் கொரியா இருந்தபோது ஷீனம் அடைந்த புத்த மதத்தை மீட்டெடுக்கப் பாடுபட்டார். 1959ல் ஹயின்சா மடத்தை அடைகிறார். பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் ஆட்சிக் குழப்பங்களால் மடத்தைவிட்டு வெளியேறுகிறார். 1963ல் பொதுவாழ்வுக்குத் திரும்புகிறார். 1970 வரை பித்துப் பிடித்தவராக எங்கெங்கோ அலைகிறார். ஆனால் 1970ல் ஒரு நாளிதழில் ஒரு தொழிலாளி தீக்குளித்த செய்தியை வாசித்து ஏற்பட்ட ஒரு தெளிவுக்குப் பிறகு, ஒரு பத்தாண்டுகளில், 1980க்குள் ஒரு பெரிய அரசியல் போராளியாக மாறுகிறார். பௌத்த அமைப்புகளை விட்டு வெளியேறிய போதும் ஜென் அவருடனேயே இருந்தது. சுமார் 150 புத்தகங்கள் வரை எழுதியிருக்கும் இவர், 1983ல் திருமணம் செய்து கொண்டு அன்சியாங்கில் வசித்து வருகிறார். 2007லிருந்து சியோல் தேசிய பல்கலைகழகத்தில் வருகைதரு இலக்கியப் பேராசிரியராக இருந்து வருகிறார். இவரது ஏராளமான கவிதைகள் இணையத்தில் கிடைக்கின்றன. தொகுப்புகள் ஆங்கிலத்தில் கிடைக்கின்றன.

டக்ளமகான் பாலைவனம்

நான் ஏன் டக்ளமகான் பாலைவனத்திற்குப் போகிறேன்

அங்கிருக்கிறது ஏதுமற்ற வெறுமை

நான் ஏன் டக்ளமகான் பாலைவனத்திற்குப் போகிறேன்

எழுபத்தைந்து வயதில், எல்லா சொற்களையும் விட்டுவிட்டு: கதறல்

அங்கிருக்கும் ஏதுமற்ற வெறுமையின்.

நான் ஏன் டக்ளமகான் பாலைவனத்திற்குப் போகிறேன்

இனிமேலும் என்னால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது

இந்த உலகின் அல்லது என்னின்

பேராசை

அங்கே, டக்ளமகான் பாலைவனத்தில்

ஒரு ஆயிரம் வருட கபாலத்தின் மௌனம்.

••

கதைகள்

அங்கே கதைகள் இருக்கின்றன
அங்கே கதைகள் கூறும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்

மற்றம் அவைகளைக் கேட்கும் மனிதர்களும்.

அறை நிறைந்திருக்கிறது

கதைகளின் சுவாசத்தால்

அது போதும்

மைனஸ் 40ல் குளிர்காலம் எட்டு மாதங்கள்

ஒரு தாய்ப்பால் மறந்த குழந்தை உறைகிறது சாவில்

துக்கிப்பவர்களும் வெகுநாள் இருப்பதில்லை.

விரைவில் அங்கு கதைகள் இருந்தன

பிரார்த்தனைகளுக்கும் கூடுதல் பிரார்த்தனைகளுக்கும் நடுவில்

ஒரு சாப்பாட்டுக்கும் அடுத்ததற்கும் நடுவில்
அங்கே கதைகள் இருந்தன

இந்த வகையான நிலையே பூரணமான நிலை.

••

அடிவானம்

கீழைக் கடலின் மேல் அடிவானத்தைப் பார்த்தபடி நான் நிற்கிறேன்

ஆயிரத்து எழுநூறு கோவன்-விடுகதைகள்

என்ன ஆயின?

அலைகளின் சப்தம்

அலைகளின் சப்தம்

உங்களிடம் விளையாடியபடி அவைகளை வெளியே எறிந்துவிட்டேன்.

•••

கடும் பயிற்சி

ஏன், நீ ஒரு மணலான உணவை சமைக்கிறாய்

யாரதை சாப்பிடப் போகிறார்கள்?

வெளியே வயல்களில் தானியக் கதிர்கள் முதிர்ந்திருக்கின்றன

ஏன், குருவிகளைக் காட்டிலும் நீ குறைந்தவளா !

உஹ்! ஊச்!

தூரத்து விளக்குகள்

இரவில் பயணிக்கையில்

தூரத்து விளக்குகள் என் பலமாய் இருந்தன.

அவைகளால் மட்டுமே

அவைகளால் மட்டுமே

எனது நேற்று இன்று மற்றும் நாளையும் கூட.

வழி கேட்டல்

புத்தம் என்றால் என்ன என்று கேட்கும் மரமண்டைகளே

பதிலாக இப்பொழுது வாழ்கிற ஒவ்வொரு உயிரையும் பற்றி கேளுங்கள்

உயிர்த்திருக்கும் பொருட்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றி கேளுங்கள்

நீங்கள் பசித்திருக்கும் பொது

உணவைப் பற்றிக் கேளுங்கள்.

வழியைப் பற்றி நிலவொளியிடம் கேளுங்கள்.

எலுமிச்சை மரங்கள் பூத்திருக்கும் ஒரு துறைமுகத்தைக் கண்டுபிடியுங்கள்

அங்கே எலுமிச்சை மரங்கள் பூத்திருக்கின்றன

துறைமுகத்தில் குடிப்பதற்கான இடங்கள் பற்றிக் கேளுங்கள்

கேளுங்கள் கேளுங்கள் கேட்பதற்கு எதுவும் மிஞ்சியிருக்காத வரை.

••••

download (4)

அன்னா அக்மதோவா கவிதைகள் / தமிழில் தி.இரா. மீனா ( பெங்களூர் )

download-34

“You live by the sun and I live by the moon
but one love is alive in us”

அன்னா அக்மதோவா [ Anna Akhmatova ]

அன்னா அக்மதோவா (1889 – 1966) மிகச் சிறந்த ரஷ்யக் கவிஞர்.கவிதையைத் தவிர உரைநடை,வாழ்க்கை வரலாற்று விளக்கம், கட்டுரைகள் ஆகியவை அவருடைய படைப்பாக்க வகைகளுக்குச் சான்றுகளாகும். இத்தாலி, ருமே னியம்,கொரியம் ஆகிய மொழிகளில் கவிதைகளை மொழி பெயர்த்தவர். வாழும்காலத்தில் இரண்டு விதமான நிலைகளில் சோவியத் ரஷ்யாவைக் கண்டிருந்தாலும் அவரது படைப்புகள் இருபதாம் நூற்றாண்டைப் பிரதிபலிக் கின்றன. தன் சமகாலத்தவர்களான Osip Emil’evich Mandel’shtam, Boris Leonidovich Pasternak, and Marina Ivanovna Tsvetaeva ஆகியோரின் வழியில் நவீன பாணியில் அவர் கவிதைகள் அமைந்தன.அவர் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தாலும் இருண்ட தன்மையான வாழ்நாளே அதிக அளவில் இருந்தது.

உக்ரைனில் [ Ukraine ] மிக செல்வந்த நிலையிலிருந்த குடும்பத்தில் பிறந் தவர் தந்தை Andrei Antonovich Gorenko கடற்படை அதிகாரி. தாய் Inna Erazmovna. அக்மதோவாவின் இயற்பெயர். Anna Andreevna Gorenko இளம் வயதிலேயே கவிதைகள் எழுதுவதில் அவருக்கு பெரிய ஆர்வமிருந்தது. அவர் கவிதை எழுதுவதை விரும்பாத தந்தை குடும்பப்பெயரை அதற்குப் பயன்படுத்தக் கூடாது எனக் கண்டிப்பாகச் சொல்ல தாய்வழிப் பாட்டியின் பெயரான Akhmatova வைப் புனைபெயராக்கிக் கொண்டார்.கவிஞர் Nikolai Gumilevவைக் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டார். 11 வயதில் கவிதை எழுத ஆரம் பித்தார்.17 வயதில் “’Evening” (1912) என்ற அவருடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்தது.அது காதலின் மகிழ்வற்ற நிலையை மிக வெளிப் படையாகச் சொல்லும் பிரபலமான கவிதைகளை உள்ளடக்கியது. அதை யடுத்து “Rosary ”(1914) என்ற இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பு வெளியானது. இதில் காதலின் மகிழ்வு,சோகம் என்ற இரண்டு நிலைகளும் ஆழ்மனவுணர் வுப் பின்புலத்தில் வெளிப்படுகின்றன.இதுவும் மிகப் பரவலாகப் பேசப்பட்ட தொகுப்பாகும். தொடக்கத்திலிருந்தே எளிதில் மனதைப் பறிகொடுக்கும் தன்மை-உணர்ச்சிகளின் நிலைப்பாடின்மை அவருக்கு ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது. அவர் மூன்று முறை திருமணம் செய்து கொண்டவர்

ஜெர்மனி ரஷ்யாவின் மீதான போரை அறிவித்த சூழல் அவரால் பொறுக்க முடியாததாகும்.இந்த உணர்வு ”காலையில் பொதுவான விஷயங்கள் குறித்த மென்மையான கவிதைகள் படைப்பு..ஆனால் மாலைக்குள் முழு உலகமே தகர்ந்தது “என்பதில் வெளிப்படுகிறது..அதுமுதல் கவிதைகளின் பார்வை அவர் என்றைக்குமே விட்டுச் செல்ல விரும்பாத,மிகவும் பிடித்தமான ரஷ்யாவைப் பற்றியே இருந்தது.பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு James Joyce ’ன் Ulyssesல் சொல் லப்பட்டிருந்த ”உன் தாயை உன்னால் அனாதையாக்கி விட முடியாது” என்ற கருத்தை”உன் தாய்நாட்டை உன்னால் அனாதையாக்கி விடமுடியாது “ என்று தனக்குப் பிடித்தபாணியில் சிறிது மாற்றிச் சொன்னார்.அவரது “Poem without Hero,”(1940-1962 )என்ற படைப்பு மிகச்சிறந்த உலகளாவிய இலக்கியப் படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.22 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டு அவர் எழுதிய படைப்பாகும்.அதன் கதாநாயகன் கவிதைதான்.லெனின்கார்டு, டாஷ்கண்ட் ,மாஸ்கோ என்று பல்வேறு இடங்களில் அது எழுதப்பட்டது. பல வகையான குரல்களின் வெவ்வேறு வகை வெளிப்பாடாக அது அமைந்தது. தன் காலத்தின் சிக்கலான பகுப்பாய்வை தீவிரமான பார்வையில் அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் எனவும் இருபதாம் நுற்றாண்டின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளை அது மிக விரிவாகப் பிரதிபலிப்பதாகவும் விமரிசகர்கள் குறிப்பி டுகின்றனர்.அவருடைய இறப்பிற்குப் பிறகே அது வெளிவந்தது.

My Half Century,” என்ற அவருடைய உரைநடை மற்றும் சுயசரிதை நூலை “ A real achievement” என Robert P. Hughes பாராட்டியுள்ளார்.அதில் கடிதங்கள், புஷ்கின் பற்றிய கட்டுரைகள். தன் காலத்து கவிஞர்களுடனான சந்திப்புகள், ,பெண் படைப் பாளிகளை கவனத்திற்குரியவர்களாக ஏற்காத அன்றைய சூழல் ஆகியவற்றைப் பற்றி மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

தன் மகன் ஸ்டாலின் அரசால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப் பட்டபோது அக்மதோவா ஏறக்குறைய பதினேழு மாதங்கள் நாள்தோறும் சிறை வாசலுக்குச் சென்று காத்திருந்த காலகட்டத்தில் அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்ட ஒரு பெண்மணி அவரது அனுபவங்களை எழுதும்படி வேண்ட அந்த அடிப்படையில் Requiem (1935-1940 ) கவிதைத் தொகுப்பு உருவானது.அது ஐந்து வருட காலகட்டத்தில் உருவான உணர்வுகளை மனனம் செய்து நினைவிலிருத்திப் பின்னாளில் அவரால் எழுதப்பட்டதாகும்.

Pushkin, Racine மற்றும் Evgeny Baratynsky அவருடைய முன்னோடிகளாவார்கள். கவிஞர் என்ற நிலையை மாறுபடுத்தித் தன்னைப் பெண் கவிஞர் [poetess] என்று மற்றவர்கள் குறிப்பிடுவதை அவர் விரும்பவில்லை. அவருடைய கவிதைகளின் உன்னதமும் ,அருமையும் உணர்ந்த அவருடைய சமகாலப் படைப்பாளிகள் அவரை Queen of the Neva” மற்றும் “Soul of the Silver Age” என்றே அழைத்தனர். தன் எழுத்துகள் தடை செய்யப்பட்டிருந்த காலகட்டத்தில் அவர் மொழி பெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுத் தன் வாழ்க்கைத் தேவைகளைச் சமாளித் தார். எண்பதுகளில் அவர் படைப்புகளுக்கான அங்கீகாரம் அரசால் வழங் கப் பட்டது .1964 ல் அவருக்கு Etna Taormina International Prize in Poetry விருது கிடைத்தது. 1965 ல் ஆக்ஸ்போர்டு பலகலைக்கழகம் அவருக்கு கௌரவ டாக்டர் பட்டமளித்தது.இன்று அவர் படைப்புகள் குறித்து பெரிய அளவில் ஆய்வுகள் நிகழ்ந்து வருகின்றன.

சில கவிதைகள்;

பிரிவு

இந்த நிலம் எனதில்லை எனினும்

நான் இந்த உள்கடலை

குளிர்ச்சியான தண்ணீரை.

பழைய எலும்புகள் போன்ற வெள்ளை மணலை

சூரியன் மறையும்போது வித்தியாசமாய்ச் சிவப்பாகும்

பைன்மரங்களை நினைவில் வைத்திருப்பேன்.

நம் காதலோ அல்லது நாளோ

எது முடிகிறது என்று என்னால் சொல்லமுடியாது

அந்த எதிரொலி

கடந்த காலத்திற்கான பாதைகள் என்றோ மூடப்பட்டுவிட்டன
நான் இறந்த காலத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னதான் செய்யமுடியும்?
அதில் என்ன இருக்கிறது?இரத்தத்தால் உரசப்பட்ட கற்கள்
அல்லது சுவறான கதவுச்சிறை
அல்லது எதிரொலி ,அதுதான் என்னை எப்போதும் வருத்துகிறது
அமைதி, உறுதி என்று நான் பிரார்த்தனை செய்தபோதும்
எதிரொலி ஒரு பழங்கதையாகவே இருக்கிறது.

அதையும் என்நெஞ்சில் மட்டுமே சுமக்கிறேன்.

•••

நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்

நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்–
நிமிடங்களை நூற்றாண்டுகளாக முடிவற்றவைகளாக உணர்வேன்
ஒரு முறை உன்னைப் பார்த்திருந்தால்—
மீண்டும் இரக்கமற்ற வகையில் நெஞ்சுக் காயத்தோடு.
நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்-
இருட்டிலும் உறைபனியிலும் காற்றாய்க் கிடப்பேன்
ஒரு முறை உன்னைப் பார்த்து விட்டால்—
ஏதோ ஒன்றால் கருக்கப்பட்டு சுருங்குவேன்

நான் உன்னைப் பார்க்க விரும்பினால்—
தேவதைகளின் கரங்கள் சொர்க்கத்திற்கு என்னை அனுப்பும்
நான் ஒருமுறை உன்னை பார்த்திருந்தால்-
நரகத்தின் கொடுமைகள் தரப்பட்டிருக்கும்
என் அமைதிக்குத்தான் இழப்பு
உன்னுடனோ அல்லது நீயில்லாமலோ—அது சிதைவுதான்
எனக்கு பூமி கிடைக்கவில்லை

நான் சொர்க்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவள்

••

அந்த வார்த்தை

அந்தக் கல் வார்த்தை

என் நெஞ்சில் விழுந்தது.

பரவாயில்லை ,நான் தயார்தான்

சமாளித்துக் கொள்வேன்.

இன்று நான் செய்ய வேண்டியது அதிகமுள்ளது;

ஞாபகங்களைக் ஒரேயடியாகக் கொன்றாக வேண்டும்

என் ஆத்மாவை கல்லாக்க வேண்டும்

மீண்டும் வாழக் கற்கவேண்டும்.

என் ஜன்னலின் வெளியே விழாவாய் கோடையின்

உற்சாகக் சலசலப்பு கேட்கும் வரை..

பல காலமாகவே முன்னுணர்வு,

திறமிக்க நாளும், கைவிடப்பட்ட வீடும்..

••

வெள்ளை இரவு

நான் கதவைப் பூட்டவில்லை

மெழுவர்த்திகளையும் ஏற்றவில்லை,

நீ அறியவும் மாட்டாய் ,கவலையுமில்லை

தூங்கப் போகுமளவுக்கு

எனக்கு பலமில்லை

வயல்வெளிகள் நிறமிழந்தன

சூரியாஸ்தமனம் பைன்மரங்களை இருளாக்கியது

எல்லாம் இழந்த நிலைதான்

இந்த வாழ்க்கை சாபமான நரகம்தான்

கதவருகில் உன்குரல் கேட்டு போதையாகிறேன்.

நீ வருவாயென நிச்சயம் தெரியும்

•••

எளிய வாழ்க்கையும் உலகமும் எங்கோ இருக்கிறது.

வெளிப்படை,இரக்கம்,மகிழ்ச்சி ..

எளிய வாழ்க்கையும் ,உலகமும் எங்கோ இருக்கிறது.

மாலையில் அண்டைவீட்டுக்காரர் பெண்ணோடு பேசுகிறார்;

மிகமென்மையான முணுமுணுப்பு,

வேலிக்கு அப்பாலிருக்கும் தேனீக்களுக்கு மட்டுமே கேட்கும்.

நம் கசப்பான சந்திப்புகளின் சடங்குகளை உற்றுப்பார்த்து,

ஆனால் கஷ்டத்தோடு சம்பிரதாயமாக வாழ்கிறோம்

அப்போதுதான் தொடங்கிய வாக்கியத்தை

இரக்கமற்ற திடீர் காற்று முறித்துவிடும்.

ஜொலிக்கிற பனியுடனான அகன்ற ஆறுகள்,

வெளிச்சமற்ற அடர்ந்த தோட்டங்கள்,

கேட்க முடியாத மெல்லியகலையின் அற்புதக் குரல்..

ஆனால் எதற்காகவும் இந்த அற்புதப்புகழும்

ஆபத்தும் கொண்ட நகரத்தை எங்களால் பரிமாற்றம் செய்யமுடியாது.

•••

எப்படிப் பிரியாவிடை கொடுப்பது என்று நமக்குத் தெரியாது

எப்படிப் பிரியாவிடை கொடுப்பது என்று நமக்குத் தெரியாது

தோளோடு தோள் சேர்த்து அலைவோம்.

சூரியாஸ்தமனம் வந்துவிட்டது.

நீ உற்சாகமிழந்து , நான் உன் நிழலாய்.

தேவாலயத்திற்குள் போய் ஞானஸ்நானங்கள்,

திருமணங்கள், இறப்புக்கூட்டங்கள் பார்ப்போம்

நாம் ஏன் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபடவேண்டும்?

வெளியே வந்து அவரவர் தலை திருப்பி…

அல்லது இடுகாட்டில் உட்கார்வோம்

பனியில் ஒருவரைப் பார்த்தொருவர் பெருமூச்சு விடுவோம்

உன் கைக் குச்சி மாளிகைகளை அடையாளம்காணும்

அதில் எப்போதும் நாம் இணைந்திருப்போம்

••

இரண்டுமுறை சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்

இரண்டுமுறைகள் சொல்லப்பட முடியாத வார்த்தைகளுண்டு

ஒருமுறை அப்படிச் சொன்னவன் புலன்களை இழந்தவன்

இரண்டு விஷயங்கள் மட்டும் முடிவில்லாதவை

நீலமான சொர்க்க படைப்பவனின் அருளும்.

சில மேற்கோள்கள்:

“இடியின் முழக்கம் கேட்கும் போது உங்களுக்கு என் நினைவு வரும்,

அவள் விரும்பியது புயல் என்று தோன்றும்.”

“எதிர்காலம் இறந்த காலத்தால் பக்குவமடைகிறது,

எனவே கடந்தகாலம் எதிர்காலத்தில் கெடுகிறது-

செத்தை இலைகளின் ஒரு கொடுமையான விழா..”

“உண்மை மென்மை என்பது குழப்பமில்லாதது; அது அமைதியானதும் கேட்க

முடியாததுமாகும்.”

———

அடோனிஸ் ஆறு கவிதைகள் / தமிழில் ப்ரசன்னா ராமஸ்வாமி

adonis1

கவிதையிடம்

என்னிடம் வருகையில் உன் கறுத்த உடையை மாற்றிக் கொள்ளக்கூடாதா?

உன்னுடைய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் இருளின் ஒரு துண்டைப் பொதியும்படி
ஏன் என்னை வற்புறுத்துகிறாய்?

எங்கிருந்து அடைந்தாய் இந்த
வெளியைத் துளைக்கும் இரைச்சலின் வன்மையை,
காகிதத்தின் மீது பரவிய வெறும் ஒரு சில எழுத்துக்களாக இருக்கும்போதே…

முதுமையல்ல, குழந்தைப்பருவமே உன் முகத்தை சுருக்கங்களால் நிரப்புகிறது

பகல்பொழுது தன் தலையைக் கதிரவனின் தோள்களில் சாய்வதையும்
உன் உடனிருப்பில் களைத்துப்போய்
நான் இரவின் மடியில் உறக்கத்தில் விழுவதையும் பார்

வண்டி உன்னிடம் வந்து விட்டது, அறிமுகமற்றவர்களின் எழுத்துக்களைத் தாங்கி

காற்றிடம் சொல்லிவிடு,
நீ என்னுடைய ஆடைகளுக்குள்
புகுந்து கொள்வதை எதனாலும் தடுக்கவியலாதென்பதை

ஆனாலும், காற்றிடம் கேட்டுவிடு, “உன் வேலைதான் என்ன, யாரிடம் வேலை செய்கிறாய்”

குழந்தமையே, மகிழ்ச்சியும் துயரமும் உன் நெற்றியில் இரண்டு பனித்துளிகளைப் போல

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா, அந்த யுத்தத்தை நான் பின்பற்றிய விதம்?
ஒரு முறை காலத்தை நோக்கி,
“உனக்கும் கேட்பதற்கு இரண்டு காதுகள் உண்டெனில் நீயும்
இப்ரபஞ்சம் பூராவும் நடந்திருப்பாய், மனம் தளர்ந்து,
தலை கலைந்து,
ஆரம்பமே இல்லாத உன் முடிவை நோக்கி’…

என்னிடம் வருகையில் உன் கறுத்த உடையை மாற்றிக் கொள்ளக்கூடாதா?
இரண்டு கவிஞர்கள்

எதிரொலிக்கும் ஒலிக்கும் இடையில் நிற்கும் இரண்டு கவிஞர்கள்
முதலாமவர் உடைந்த நிலவைப் போலவும்
மற்றவர் எரிமலையின் கைகளில்
தொட்டிலிட்டு இரவுதோறும் உறங்கும் குழந்தை போல அமைதி காக்கிறார்

மேகத்திற்கான ஒரு கண்ணாடி

சிறகுகள்
எனினும் அது ஆனதோ மெழுகினால்
மேலும் விழும் மழையும் மழையல்ல
ஆனால்
அவை எங்கள் கண்ணீர்
மிதக்கும் கப்பல்கள்

கவிஞர்கள்

அவர்களுக்கென்று ஏதும் இடமில்லை
அவர்கள்
பூமியின் உடலுக்கு கதகதப்பூட்டுவதும்
அதன் திறப்புகளுக்கு இடமளிப்பதுமாக இருக்கிறார்கள்
எந்தவொரு பாரம்பரியத்தையும்
உருவாக்குவதில்லை அவர்கள்
தம்முடைய தொன்மங்களுக்கென ஒரு வீட்டையும் கூட….
அவர்கள் அவற்றை எழுதுகிறார்கள்
சூரியன் தனது சரித்திரத்தை
எழுதிச் செல்வது போல..
இடமில்லை அவர்களுக்கு

பரிசோதனை

நல்லது, நான் உறங்கவில்லை
நான் இந்த வீதிகளை கவனித்து
மற்றவர்கள் அறிந்ததை அறிவேன்
நல்லது, இந்தக் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து..
ஓரடி, ஈரடி, மூவடி…
ஓர் இறந்தவர், ஒரு போலீஸ், இறந்தவர், போலீஸ், இறந்தவர்….
மேலும் நீங்கள் எனக்கு எதிரான
சாட்சியமாக மாட்டீர்கள்
இங்கு நான் சொற்களின் கடலில்
காகிதங்கள் மிதந்து பரவ
எனக்குத் தெரிகிறது மற்றவர்கள்
சொன்னதைத்தான் திரும்பவும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்,
மேலும்
தூங்கிவிட்டெனென்றும் தெரிகிறது

நேசம்

வீதியும் வீடும் என்னை நேசிக்கின்றன
இருப்பவர்களும் இறந்தவர்களும் கூட
வீட்டிலுள்ள சிவப்பு மண் ஜாடி
நீரால் நேசிக்கப்பட்டது அதுவும்…
அண்டை வீட்டார் என்னை நேசிக்கிறார்கள்
வயல்காடு, களத்து மேடு, நெருப்பு எல்லாம் கூட.
உலகை மேன்மைப் படுத்தும் உழைக்கும் கரங்கள், அவை
என்னை நேசிக்கின்றன மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன்
அவை எதையும் அடைந்ததில்லை
என் சகோதரனின் எச்சங்கள்
சிதறிக் கிடக்கின்றன, பிளந்த அவனது மார்பிலிருந்து பிய்ந்து போய், கோதுமைக் கதிர்களாலும் பருவத்தாலும்
குருதி கூட வெட்குமபடியான ஒரு கார்னீலியா போல.
நேசத்தின் கடவுளாகவே திகழ்ந்தான் அவன் நான் வாழ்ந்த வரையில். நேசம் என் செய்யும் நானும் போய் விட்டால்?


இரண்டு கவிஞர்கள்

எதிரொலிக்கும் ஒலிக்கும் இடையில் நிற்கும் இரண்டு கவிஞர்கள்
முதலாமவர் உடைந்த நிலவைப் போலவும்
மற்றவர் எரிமலையின் கைகளில்
தொட்டிலிட்டு இரவுதோறும் உறங்கும் குழந்தை போல அமைதி காக்கிறார்

***

மரினா ஸ்வேதயெவ் [ Marina Tsvetaeva 1892 – 1941 ] மொழிபெயர்க்கமுடிவது வார்த்தையை மட்டும் ; அதன் சப்தத்தையல்ல!!!! / தி.இரா.மீனா

download-2

கடந்த நூற்றாண்டின் ரஷ்ய மொழியின் மிகச்சிறந்த கவிஞர்களில் ஒருவராக மதிப்பிடப்படும் மரினா ஸ்வேதெவா [Marina Tsvetaeva ]அறிவுஜீவிகள் என்று பாராட்டப்பட்ட பரம்பரயில் வந்தவர்.தந்தை இவான் ஸ்வேதயெவ் பேராசிரி யர்.மாஸ்கோவிலுள்ள புஷ்கின் கலை அருங்காட்சியகம் இவரால் நிறுவப் பட்டது.தாய் மரியா நெமெய்ன் பியானோ இசைக்கலைஞர்.குடும்பம் பல இடங்களுக்குப் பயணித்ததால் சுவிட்சர்லாந்து,ஜெர்மனி,பாரிஸ் ஆகிய இடங் களில் அவர் பள்ளிக்கல்வி அமைந்தது.மரினா இசைத்துறையில் ஈடுபட வேண்டும் என்று தாயின் விருப்பம் அமைய அவருக்கு இலக்கியத்தின் மீது தனி ஆர்வமிருந்தது.

இளம்வயதிலேயே கவிதைகளை விரும்பிப் படித்ததோடு மட்டுமின்றி எழுதவும் முயற்சிசெய்தார். இதனால் தாயுடன் பெரிய அளவில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. நோய்வாய்ப்பட்ட தாயின் மறைவிற்குப் பிறகு இலக்கியத்துறையை தேர்ந்தெடுத்தார்.1908 ல் பள்ளிப்படிப்பை முடித்தபிறகு பாரிசில் நடைபெற்ற பல இலக்கியவரலாற்றுச் சொற்பொழிவுகளில் கலந்து கொண்டார்.1912 ல் Sergei Efron ஐத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.கணவர் தொடக்கத்தில் வெள்ளையர் ராணுவத்தில் பணிபுரிந்தார்.இரண்டு பெண்குழந் தைகளும் ஒரு மகனும் பிறந்தனர். சிலகாலம் கழிந்தபின்னர் மனைவி அறி யாமல் கணவர் ரஷ்யத்தூதராகவும் மறைமுகமாகப் பணிசெய்தார்.

1917ல் நடந்த ரஷ்யப்புரட்சியின் போது மரினா மாஸ்கோவில் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைவைக்கப்பட்டார்.அந்த வாழ்க்கையின் கொடுமையில் அவர் இளைய மகள் பட்டினியால் இறந்துபோனார்.ரஷ்யப்போர்,முதலாம், இரண்டாம் உலகப் போர் என்று அவர் வாழ்ந்த காலகட்டம் கொந்தளிப்பு நிறைந்த சூழலுடைய தாக இருந்தது.நாடு கடத்தப்படுதல்,தொடர்ந்த புறக்கணிப்பு,காரணமின்றித் துன்புறுத்தப்படுதல் என்று பலகொடுமைகள் அவருக்கு ஏற்பட்டன.

1922 ல் குடும்பத்தோடு பிராகுவே சென்றார். இந்தக் காலகட்டம் அவர் வாழ்வில் மிக முக்கியமானதாகும்.பல படைப்புகள் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அவரால் படைக்கப்பட்டன.1939 ல் குடும்பத்துடன் ரஷ்யா திரும்பினார்.புதிய ஆட்சியா ளர்கள் அவர்களை ஏற்கவில்லை. கணவரைத் தூக்கிலிட்டு மகளைச் சிறைப் பிடித்து கொடுமைகள் தொடர தாங்கமுடியாத ஒரு சூழலில் தற்கொலை செய்துகொண்டார் அவர் இறப்பிற்குப் பிறகு அரசியல் ரீதியான தாக்குதல் அவர் அழிவுக்குக் காரணமாக இருந்தது உணரப்பட்டது. இத்தனை துன்பங்க ளுக்கு இடையிலும் சக்திநிறைந்த ,ஆழமான, மொழிப்புலமை சார்ந்த கவிதை களைப் படைத்தது அவருடைய தனிச்சிறப்பாகும்.

1912ல் அவருடைய 18 வயதில் Evening Album முதல் கவிதைத்தொகுப்பு வெளி யானது.மிக இளையவயதில் எழுதப்பட்ட தொகுப்பென்பதால் அது கடந்து போன இளமைக்கால நினைவுகளையும்,தாயைப்பற்றிய எண்ணங்களின் வெளிப்பாடாகவும்,இழந்த இளமையை எண்ணிப் புலம்புவதான பாவனை யையும் கொண்டிருந்தது.

கலைக்குரிய நுணுக்கத்திறனை பெரிய அளவில் அத்தொகுப்பு கொண்டுள்ளது என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.”கவிதைக்குரிய முக் கிய விதிகள் எல்லாவற்றையும் அனுமானித்து அவர் படைத்துள்ள இத் தொகுப்பு அழகான இளம்பெண்ணின் வெறும்வாக்குமூலம் மட்டுமில்லை;இது மிகச்சிறந்த கவிதைப் புத்தகமுமாகும்“ என்று Nikolai Sergeevich Gumilev குறிப்பிட் டுள்ளார் ” Max Voloshin மற்றும் Valery Bryusov போன்ற விமரிசகர்களும் அத்தொ குப்பைப் பாராட்டியுள்ளனர்.

1911 ல் Magic Lantern என்ற இரண்டாவது தொகுப்பு வெளிவந்தது.1918 லிருந்து 1921 வரை நடந்த ரஷ்யப்போரின்போது மரினாவின் கணவர் ராணுவத்தில் இருந்தார்.இந்தக் காலகட்டத்தில் மரினா கவிதை, கட் டுரை,நாடகம் ஆகியவற்றை எழுதினார்.போர் முடிந்த பிறகு – ஐந்தாண்டுக ளுக்குப் பின்பு மரினா கணவரோடு சேர்ந்தார்.பிராகுவில் வாழ்ந்தகாலத்தில் மகன் Georgy பிறந்தான். தன் படைப்புகளை அதிக அளவில்அவர் வெளியிட்ட காலமும் அதுதான்.

The King-Maiden மற்றும் The Swain ஆகிய இரண்டு படைப்புகளிலும் கதை சொல்லும் பாணியிலான கவிதை முறையைப் பின்பற்றியிருக்கிறார். After Russia வில் வட்டாரமொழி அமைப்போடு காதல் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1930 களில் அவர் உரைநடையில் அதிக கவனம் செலுத்தினார். Captive Spirit மற்றும் My Pushkin இரண்டும் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிக்கோவைகளாகும்.அதில் நண்பர்கள்,மற்றும் கவிஞர்கள் குறித்த தன் அபிப்ராயங்களைப் பதிவு செய்துள் ளார்.

Art in the Light of Conscience’’ ‘‘A Poet on Criticism’’ ஆகிய இரண்டு புத்தகங் களிலும் இலக்கிய உருவாக்கம்,மற்றும் திறனாய்வு நிலைகள் பற்றிய கட்டு ரைகள் இடம் பெற்றுள்ளன எது கவிதை?அரசியல் ஆரவாரச்சூழ்நிலையில் அதன் மதிப்பென்ன? என்ற பின்னணியில் அமைவது A Poet on Criticism என்ற புத்தகம்.“கலை இயற்கையைப் போன்றதுதான்.அதன் விதிகளை மட்டுமே நாம் பார்க்க வேண்டும். கலை இயற்கையிலிருந்து பிரியும் ஒரு கிளையாக இருக்கலாம்.கலைப்படைப்பு என்பது இயற்கையின் படைப்புதான்.அது பிறக் கிறது;உருவாக்கப் படுவதில்லை.இயற்கை மனிதனுக்கு வாழ்வைத் தருவது போல ஒரு கலைஞன் கலைக்கு வாழ்வு தருகிறான்.அது பிறக்கிறது:உரு வாக்கப்படுவதில்லை.”என்ற கருத்துப் பின்புலத்தை ஆழமாக விளக்குகிறது.

ஒரு கவிஞனின் அபூர்வமான உத்வேகம்.உள்ளுணர்வு, கவிதை உத்தி ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்த கலவையாக மரினா இருந்தார். Rainer Maria Rilke , Boris Pasternak ஆகிய கவிஞர்களோடு நட்பு கொண்டிருந்தார்.சமகாலக் கவிஞரான பாஸ்டர் நாக் அவரை “ஒப்பிடமுடியாத கவிஞர்”என்று பாராட்டியுள்ளார்.பின்வந்த தலைமுறைக் கவிஞர்களுக்கு முன்னோடியாக இவர் கவிதைகள் அமைகின் றன.”இருபதாம் நூற்றாண்டில் அவரைப் போல உணர்ச்சி மிகுந்த கவிஞர் யாருமில்லை”என Joseph Brodsky குறிப்பிடுகிறார் Osip Mandelstam, Aleksandr Blok, Rainer Maria Rilke. Blok, Mandelstam, and Akhmatova ஆகியோர் முன்னோடிகளாக இருந்தனர். அவர்களின் சிறப்பைக் காட்டும் வகையில் தனித்தனியாக அவர்களுக்கென கவிதைகளைப் படைத்துள்ளார்.

ஸ்வேதெவாவின் மொழிபெயர்ப்பாளர்களும்,விமரிசகர்களும் அவருடைய கவிதைகளின் மாறுபட்ட சொல்லமைப்பு,துரிதமான சொல்பெயர்வு, நாட்டுப் பாடல்களின் ஆளுமை என்று அனைத்துக் கூறுகளையும் கவிதைகளில் சிறப்பாகக் பயன்படுத்தியுள்ளதைக் குறிப்பிடுகின்றனர். Aleksandr Blok குறிப்பிட் டுள்ளபடி ரஷ்யாவின் பயங்கரமான காலகட்டம் என்று சொல்லப்பட்ட நாட் களில் பெண்களின் நிலைகுறித்த அவரது சித்தரிப்பு எழுத்து மிகப் பிரபலமா னது.

எந்தச் சூழலிலும் பின்வாங்காத உண்மை வெளிப்பாடு,தைரியம் ஆகி யவற்றை அவரது சிறப்பாகப் பெரும்பான்மை விமரிசகர்கள் குறிப்பிடுகின் றனர் Charles de Gaulle ,Vladimir Mayakovsky ,Pablo Neruda,Franklin Delano Roosevelt, Edith Stein ஆகியோர் அவருடைய சமகால இலக்கிய மற்றும் வரலாற்று நிலையாளர்களாவர்கள் .

பதட்டம்,அமைதியின்மை ஆகிய உணர்வுகளை யெல்லாம் நாட்டுப்புறப் பாடல்களின் பின்னணியிலான நடையில் மொழியை நேரடியாகக் கையாண்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது என்கின்றனர் விமரிசகர்கள். கவிதைகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட வினைச்சொற்களின் ஆழமும், வேகமும் சிறப்பானதாக அமைகிறது. கற்பனை அளவைப் பொறுத்தவரை ஆதிவகை [ archetypal ]பழமை சார்ந்த குறியீடு முக்கியமாகிறது.இரவு,காற்று, பறவைகள் வெட்டவெளி ஆகியவை ஆதிவகை பயன்பாட்டிலிருப்பதைச் சான்றாகக் காட்டலாம்.,

வாழும் காலத்திலும், மரினா இறந்த பிறகும்கூட வெளிச்சத்துக்கு வராத படைப்புகள் எண்பதுகளில் வெளிவரத் தொடங்கின.இன்று சர்வதேச அளவில் அவை பேசப்படுகின்றன;பெரிய அளவில் கவிதையின் இயல்புகள் குறித்த ஆய்வுகளும் நடைபெற்று வருகின்றன.தொடக்ககாலக் கவிதையான Craft அதன் சீருக்கான பரிசோதனை ,நாட்டுப்புற வடிவத்தோடு கலந்த முறை ,பழமைக்கூற்றின் பயன்பாடுகள், விவிலிய மரபுச் சொற்கள் ஆகியவற்றிற் காகச் சிறப்பாகப் பேசப்படுகிறது. Simon Karlinsky போன்ற விமரிசகர்கள் After Russia வை அவருடைய பக்குவமடைந்த கவிதை படைப்பு என்கின்றனர்.

ரஷ்யக் கவிதையுலகின் நவீன சிந்தனையாளர்கள்,நவீனக் கவிதையாளர்கள் சில கூறுகளைத் தங்கள் படைப்புகளிலும் முன்னிறுத்துவதாக ஆராய்ச்சி யாளர்கள் கூறுன்றனர்.

படிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொருவிதமான கருத்தை ஏற்படுத்தும் போக்குக்கொண்டவை இவர் கவிதைகள் என்று பலரும் சொல்கின்றனர்.

சில கவிதைகள் சான்றாய்:

எனக்கு உண்மை தெரியும் ! விட்டுவிடுவோம்

“எனக்கு உண்மை தெரியும் மற்றவற்றை விட்டுவிடுவோம்.

யாரும் சண்டையிட வேண்டியதில்லை!

இது மாலைப்பொழுது, இரவும் நெருங்குகிறது.

எதற்குச்சண்டை படைத்தலைவர்களே,கவிஞர்களே காதலர்களே ?

இப்போது காற்று மண்ணினருகில், புல்லின்மீது பனித்துளி,

விரைவில் நட்சத்திரங்கள் பனிப்புயலாகி சொர்க்கத்தில் உறையும்.

விரைவில் நாமெல்லோரும் பூமியினடியில் உறங்கி விடுவோம்

யாரும் மேலே உறங்க முடிவதில்லை.”

குளிர்விக்க இரண்டு சூரியன்கள்

“இரண்டு சூரியன்களும் குளிர்விக்கின்றன கடவுளே

முதலாவது – சொர்க்கத்தில் இரண்டாவது—மனதில்

இந்த இரண்டு சூரியன்களையும் மனசாட்சி மறக்க முடியுமா?

இரண்டு சூரியன்களும் என்னை பித்துப்பிடிக்க வைக்கின்றன!

இரண்டும் இப்போது குளிராக —அவற்றின் கதிர்கள் உன் கண்களைச் சுடாது

எது வெம்மையைக் கொட்டியதோ அதுதான் முதலில் உறைந்துபோகும்”

நெற்றி முத்தம் -துயரம் அழிக்கும்

“நெற்றியில் தரும் முத்தம் -துயரம் துடைக்கும்
நான் உன் நெற்றியில் முத்தமிடுகிறேன்

கண்களில் தரும் முத்தம்-தூக்கமின்மையை அகற்றும்
நான் உன் கண்களில் முத்தமிடுகிறேன்

இதழில் தரும் முத்தம்- தாகம் தணிக்கும்
நான் உன் இதழ்களை முத்தமிடுகிறேன்

நெற்றியில் தரும் முத்தம்-நினைவுகளை அழிக்கும்
நான் உன் நெற்றியில் முத்தமிடுகிறேன்”

காதல்

“ஒரு தீ ஒரு வாள் ,உனக்கு பயம் தருமா?

இல்லை ! இவை உரத்த அற்பமான வார்த்தைகள்!

கண்ணுக்குப் பரிச்சயமான ஒரு வலி —இதழ்களுக்கு

ஒரு உள்ளங்கை — ஒரு குழந்தையின் அருமையான பெயர்!”

கனவுகளின் மூலமாகத் தொடர்பு

“மக்கள் உருவாக்குவது எல்லாம் ஒரு கணத்திற்குத்தான்,
புதிய பொருட்கள் ஒளிமங்கும்
ஆனாலும் மாறுதலின்றி, துக்கம் போல நிலைக்கும்
கனவுகளின் மூலமாகத் தொடர்பு கொள்ளும்.

அமைதியாக..மறக்க ..
கணகளின் மேல் கண்ணிமைகளின் இனிமை
கனவுகள் எதிர்காலத்தின் விதியைத் திறப்பவை,
நூற்றாண்டுகளுக்கு கட்டுப்படுத்துபவை

நான் ரகசியமாக நினைத்தவை எல்லாம்
எனக்கு ஸ்படிகம் போலத் தெளிவாய்த் தெரியும்
காலமும் முடிவுமற்ற புதிராய்
கனவு ஒன்றுபடுவது

கடவுளே! வரும் நாளின் வேதனையை
மறைத்து விடு என்று பிரார்த்திக்க மாட்டேன்
இல்லை,கடவுளே!அவனுக்கு என்னைப் பற்றி
ஒரு கனவு அனுப்பு என்று பிரார்த்திப்பேன்

உன்னைப் பார்க்கும் போது நான் வெளிறிப் போகட்டும்
சந்திப்பது வருத்தம் தருவதுதான்
கனவுகளின் வழியாகச் சந்திப்பது; ஒரு ரகசியம்
அதன் முன்னால் நாம் சக்தி இழந்தவர்கள்.”

அது காதலாக இருந்தால்?

“இரண்டு மரங்கள் –கோடையின் கொடுமையில்

மழையின் தாக்குதலில் பனியின் குளிர்ச்சியில்

அவைகள் குனிகின்றன ஒன்றையொன்று எட்டுகின்றன

அதுதான் சட்டம் ஒன்றையொன்று நோக்கி

ஒரே ஒரு விதி– ஒன்றையொன்று நோக்குதல்”

“எண்ணமில்லை புகாரில்லை உணர்ச்சிகளில்லை

தூக்கமில்லை

சூரியன் சந்திரன் கடல்,அல்லது கப்பல்

என்று எதற்காகவும் ஏக்கமில்லை

நான் குழப்பமான கலைக்கூத்தாடி நடனக்காரி

ஒரு நகைச்சுவையற்ற கோமாளி

ஒரு நிழலின் நிழல் மந்திரித்த குத்தகைதாரர்

இரண்டு கருப்பு நிலவுகளினிடையே”

“மரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று ஏங்குகின்றன

என் வீடு தெருவிற்கு குறுக்கே உள்ளது

மரங்கள் மூப்படைந்து விட்டன.வீடும்தான்

நான் இளமையாயிருக்கிறேன்—இல்லாவிட்டால்

என்னால் அங்கு நிற்கமுடியாது,

மரத்திற்காகப் பரிவு கொள்கிறேன்.”

யார் தூங்குவது?

“இரவில் யார் தூங்குகிறார்கள்?யாரும் தூங்குவதில்லை

தொட்டிலில் குழந்தை வீரிடுகிறது

ஒரு முதியவர் சாவின் அருகாமையில் இருக்கிறார்

இளைஞர்கள் காதலிகளிடம் பேசியபடி

இதழ்களில் மூச்சுவிட்டபடி கண்களுக்குள் பார்த்தபடி”

மனதை அப்படியே வெளிப்படுத்துவதான நேரடியான சிந்தனையை பூச்சின்றி ஓரிரு கவிதைகள் காட்டுகின்றன.

“நீ என்னோடு வெறித்தனமான அன்பிலில்லை என்பது பிடிக்கிறது

எனக்கும் அதுபோல வெறித்தனமில்லை.

வினோதமாகவும் சுதந்திரமாகவும் இருக்கப் பிடிக்கும்

வார்த்தைகளில் கட்டுப்பாடின்றி எதற்கும் கவலையின்றி

என் உடனிருப்பில் நீ மற்றவர்களை

அணைக்கும் நம்பிக்கை பிடிக்கும்.. மேலாய்

உன் உள்வேதனையை முன்னறிவிப்புச் செய்வதில்லை”

சில மேற்கோள்கள்:

“சொல்லின் பொருள் மொழிபெயர்க்கக் கூடியது;சொற்கள் மொழியாக்கம் செய்ய இயலாதவை. சுருங்கச் சொன்னால் ஒரு வார்த்தையை மொழி பெயர்க்க முடியும் ;அதன் சப்தத்தையல்ல.”

“வாழ்க்கை துளைகளுடன் கூடிய கோணிப்பை போன்றது. அதை எப்படியும் சுமந்தாக வேண்டும்.”

“ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கும் போது உடல் முழுவதும் சில்லிட்டுப் போக எந்தத் தீயும் என்னை உஷ்ணப்படுத்தாது.எது அந்த உணர்வு தருகிறதோ அதுதான் கவிதை”

மரினா கடிதங்கள் எழுதுவதில் மிகச் சிறந்தவர்.அவர் ரில்கேவிற்கு எழுதிய கடிதத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி:

“கவிதை எழுதுவது என்பதே மொழிபெயர்ப்புத்தான்.தாய் மொழியிலிருந்து இன்னொரு மொழிக்கு — பிரெஞ்சு,ஜெர்மானியம் எதுவாக இருந்தாலும் வேறுபாடில்லை.எந்த மொழியும் தாய்மொழியல்ல.கவிதை எழுதுவது என்பது எழுதியதை மீண்டும் எழுதுவதுதான்.பிரெஞ்சு ,ரஷ்யக் கவிஞர்கள் என்று கவிஞர்களைப் பிரித்துச் சொல்வதைக் கேட்கும் போது எனக்கு வேடிக்கை யாக இருக்கிறது.பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதுவதால் ஒரு கவிஞன் பிரெஞ்சு கவிஞனாகிவிட முடியாது.கவிஞன் என்பவன் பிரெஞ்சு, ரஷ்யக் கவிஞன் என்ற வகைக்குள் அடங்கிவிடாமல் எல்லாமாகவும் இருக்க விரும்புகிறான்.

ஒவ்வொரு மொழியும் தனக்கென சில இயல்புகளைக் கொண்டிருப்பதால் அவற்றில் பிரிவு …அவ்வளவே!…. ரில்கே,உன் கவிதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் உன்னை எனக்குத் தெரியும். நீ மிகச் சுருக்கமாகச் சொன்னாலும் அதன் சாரம் புரிகிறது” என்பது அக்கடிதத்தின் பகுதியாகும். ஸ்வேதெவா பற்றிக் குறிப்பிடும் போது ரில்கே” இரு கவிஞராக நீ என்னை வெற்றி கொண்டது எந்த அளவு என்பதை உன்னால் உணரமுடியுமா..நான் உன்னைப் போல எழுதுகிறேன்..”என்று மரினாவுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் பாராட்டி யுள்ளார் என்பது அவர் சிறந்த கவிஞர்களால் எவ்வளவு உயர்வாக மதிப்பிடப்பட்டிருக்கிறார் என்பதற்கான சான்றாகும்.

திறமை என்பதில் தார்மீக மேன்மைதான் முக்கியம்”என்பது அவர் கருத் தாகும். துணிவு,திடம், கௌரவம்,பெருந்தன்மை,ஆகியவற்றைப் பெரிய அளவில் பின்பற்றியவர் ”கவிதையைத் தவிர வேறு எதையும் எப்போதுமே பொருட்படுத்தியதில்லை”என்கிறார்.தன் கவிதானுபவத்தை ,கவிதைக்கான அடையாளத்தைச் சொல்லும் போது ”மிக மெதுவாக நகர்கிற கவிதைகளை நான் பொருட்படுத்துவதில்லை. கவிதையென்பது மனதினடியிலிருந்து பிரவாகமாய்ப் பொங்க வேண்டும்”என்று கூறியுள்ளார்.

Selected Poems of Marina Tsvetaeva என்ற கவிதைத் தொகுப்பை ஆங்கிலத்தில் Elaine Feinstein வெளியிட்டுள்ளார்.

—————————

ஆறு ஆப்ரிக்கக் கவிதைகள் / தமிழில் : யமுனா ராஜேந்திரன்

download-14

download-1
1

ஒரு ஆப்ரிக்கச் சோகப்பாடல்
பென் ஒக்ரி

காலத்தின் கசப்புக் கனியைச் சுவைக்கவென
கடவுள் செய்த அதிசயம் நாங்கள்

நாங்கள் அபூர்வமானவர்கள்
எமது துயரங்கள் ஒருநாள்
பூமியின் உன்னதங்களாக மாறும்
என்னுள்ளே கனலும் விஷயங்கள் உண்டு
நான் சந்தோஷமுறுகையில் அது
தங்கமாய் மாறும்

எமது வலியின் மாயத்தை
உம்மால் உணமுடிகிறதா?
நாங்கள் வறுமைக்கு ஆட்பட்டிருந்தோம்
ஆயினும்
இனிய விஷயங்கள் பற்றிப் பாடவும்
கனவு காணவும் எம்மால் முடிந்தது

காற்று வெப்பமாயிருந்துபோதும்
ஒருநாளும் அதை நாங்கள் சபிக்கவில்லை
கனி இனிதாக இருந்தபோதோ
தண்ணீரில் தழும்பும் ஒளியிழைகளையோ
நாங்கள் சபித்ததில்லை

எமது துக்கத்தினிடையிலும்
நாங்கள் அவைகளை ஆசீர்வதித்தோம்
மௌனத்தின் மூலம் அவைகளை வாழ்த்தினோம்
எனவேதான் எம் பாடல்
எமது இசை இனிதாயிருக்கிறது
அவற்றைக் காற்று ஞாபகம் கொள்ளச் செய்கிறது

எமது உழைப்பின் ரகசிய ஆச்சர்யங்களை
காலம்தான் முன்கொண்டுவரும்

நான் இறந்தவர்கள் பாடுவதைக் கேட்கிறேன்
இந்த வாழ்க்கை அழகானதென
அவர்கள் சொல்கிறார்கள்
வாழ்வை அழகாக வாழ வேண்டுமென
நம்பிக்கையுடன் வாழ வேண்டுமென
இங்கே அதிசயங்கள் நிகழும் என
அவர்கள் சொல்கிறார்கள்

ஆச்சர்யங்கள் விளைகிறது
எல்லாவற்றிலும்
கண்ணுக்குத் தெரியாதவை நகர்கின்றன
கடல் நிறையப் பாடல்கள்
வானம் எமது எதிரியில்லை
விதி எமது சிநேகிதன்

2

download-19

நிஜமான சிறைச்சாலை
கென் சரோ விவா

ஒழுகும் கூரையல்ல
ஈரம் கசியும் அசுத்தமான சிறைச்சுவருமல்ல
பாடும் கொசுவின் ரீங்காரமும் அல்ல
சிறைக் கொட்டகையும் அல்ல
உன்னைத் தள்ளிக் கம்பிகளின் பின் அடைக்கும்
காவலாளியின் சாவிச் சத்தமும் அல்ல
மனித ஜீவராசிக்கோ மிருகத்துக்கோ
சகிக்க முடியாத நாற்றமடிக்கும்
ரேசன் சாப்பாடும் அல்ல
இரவின் வெறுமையில் மூழ்கும்
நாளின் சூன்யமும் அல்ல

இதுவல்ல
இதுவல்ல
இதுவல்ல

தலைமுறையாக உனது காதுகளில்
பறையடிக்கப்பட்டு வரும் பொய்தான் அது
ஒரு வேளைச் சோற்றுக்காக
கொலைகாரக் கட்டளைகளாயினும்
சொல்வதைச் செய்யும்
பாதுகாப்பு அதிகாரியின் ஓட்டம்தான் அது
சரியானது அல்ல எனத் தெரிந்திருந்தும்
தீர்ப்பெழுதிக் கொண்டிருக்கும்
நீதிபதியின் புத்தக எழுத்துக்கள்தான அது

அறங்களின் அழிவு
மனசாட்சியை அடகுவைத்தல்
சர்வாதிகாரத்துக்குத் தலையாட்டி
அங்கீகாரம் தருவது
பணிவென்கிற போர்வையில் அயோக்கியத்தனம்
கேவலப்பட்ட ஆன்மாவிலிருந்து ஒளிந்து கொள்வது

அது-
பயத்தினால் நனைந்த கால் சராய்கள்தான்
எமது சிறுநீரைச் சுத்தப்படுத்தக் கூடத்
துணிவற்றிருக்கிறோம்

இதுதான்
இதுதான்
இதுதான்

அன்பான நண்பர்களே, நமது சுதந்திர உலகை
பாழுஞ்சிறைச்சாலை ஆக்குவது இதுதான்

3

download-18

எனது புன்னகையைக் கேட்காதே
அகஸ்டினோ நெட்டோ

எனது
மகோன்னதங்களைப் பற்றியேதும் கேட்காதே
போர்க்களக் காயங்களின் வலியால்
இன்னும் நான் துயருற்றிருக்கிறேன்
எனது
பெருமையைப் பற்றியேதும் கேட்காதே
மனிதகுலத்தின்
அடையாளமற்ற போராளி நான்

வெகுமதிகளும் பெருமைகளும்
தளபதிகளுக்குப் பொருந்தலாம்
எனது வெற்றி
எனது நோக்கத்திற்குக் கிடைத்த வெற்றி
என்னிலிருந்து நான் கொணர்ந்த வெற்றி
எனது புன்முறுவல்கள் அனைத்தும்
எனது கதறல்களில்; இருந்து
நான் அடைந்தது
எந்த வெற்றியின் பின்னும்
புன்னகைகள் இல்லை
உறைந்து இறுகிய முகம் இருக்கிறது
கரடுமுரடான பாறைகளைச் சமப்படுத்தியவன் அவன்தான்
துயரம் தோய்ந்த முகம்
விடாப்பிடியான கடுமையான வேலையின் பின்
அந்தி நோக்கிய உழைப்பின்
பயனற்றுப் போன முயற்சியினால்
வெளிப்படும் துயரம் தோய்ந்த முகம்

எனது சிரசில்
வாகைப்பூக்கள் சூட்டப்படவில்லை
எனது பெயர்
மகத்தான மனிதர்களின் பட்டியலில்
இதுவரை இல்லை
வாழ்க்கையில்
இன்னும் என்னை நான் அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிடவில்லை
அடர்ந்த கானகங்களுக்கிடையில்
நான்
போக வேண்டிய பாதைகளுக்கிடையில்
இன்னும் என்னை நான்
அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிடவில்லை
நான் வீரர்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்
என்ன விலை கொடுத்தேனும்
நானவர்களைத் தொடர வேண்டும்

பிற்பாடு
அந்தப் புதிய பெயர்ப் பட்டியலில்
என் முகம் பார்க்கலாம்
பனையோலைகள் சூடி-
அதன் பின் உங்களுக்குப் புன்னகைப்பேன்
நீங்கள் கேட்டபடி நான்-

4

download-20

நீக்ரோ பாடகன்
லாங்க்ஸ்டன் ஹூக்ஸ்

என் உதடுகள்
விசாலமாயச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதால்
என் மூச்சுக்குழலின் அடியாழம் வரை
இசை நிறைந்திருப்பதால்
நான் படும் வதையை
நெடுங்காலமாய் நான் சுமந்துவரும் வலியை

ஒரு போதும் உன்னால்
நினைத்துப் பார்த்திருக்கவே முடியாது

என் உதடுகள்
விசாலமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதால்
என் அடிமனதின் அழுகையை
ஒரு போதும் உன்னால் கேட்கவே முடியாது

என் பாதங்கள் களி ததும்ப நடனமிடுவதால்
நான் செத்துக் கொண்டிருப்பதை
உன்னால் ஒரு போதும் அறிய முடியாது

5

download-14

மேல்முறையீடு நிராகரிக்கப்பட்டது
பெஞ்ஜமின் ஜாப்னாயா

எனக்கு முன்னால் இருக்கிற உனது அறிக்கையில்
உனது அச்சம் உறைந்த
கண்ணீர்த்துளிகளை என்னால் பார்க்க முடிகிறது
நான் உட்கர்ந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து
நடுங்கியபடி ஆன்மாவைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும்
குதறப்பட்ட உனது கறுத்தமேனியை என்னால் பார்க்க முடிகிறது
இரக்கம் வேண்டியபடி நிற்கும்
உனது காயங்களின்
திறந்த வடுக்களை என்னால் பார்க்க முடிகிறது
உனது ஆவணசாட்சியம் மற்றும் வாய்மொழி சாட்சியத்திற்கும்
அப்பால் மேலதிக சாட்சியமாக
உம்மீதான அடக்குமுறை குறித்த அருஞ்சொற்களஞ்சியம் இருக்கிறது
எனக்கு உமது கொடுங்கோலர்களின் பெயரும் தெரியும்
முகவரிகளும் தெரியும்
உனது துயர் பற்றி அறிய
நான் உனது நடனத்தைப் பார்க்க அவசியமில்லை
நீ அழுகிறாய் என நான் அறிந்து கொள்ள
நீ கதறி அழவும் அவசியமில்லை
உன்னைத் துன்புறுத்துபவர்கள் பற்றி
நான் தினச்செய்திகளில் வாசிக்கிறேன்
தொலைக்காட்சி மூலம் உன் வீடு எரியுண்டதை நான் பார்த்தேன்
உனது அண்டை வீட்டுக்காரனால்
நீ சகித்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்பதில்
எனக்கேதும் சந்தேகமில்லை
சந்தேகமின்றி இதை நாம் எதிர்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும்
நீ அரசியல் மறுத்தோடி அல்ல
நீ பொய்சொல்பவள் கூட அல்ல
சாதகமான சாட்சி என்று கூட நான் உன்னைச் சொல்வேன்
எனினும் நீ துன்புறுத்தப்பட்டது
அதிகாரபூர்வமானது என நம்ப எனக்குக் காரணங்களில்லை
உனது சருமத்தின் நிறம் கறுப்பாயிருப்பதால்
நீ வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்படவில்லை
ஜிப்ஸி மொழி காரணமாக
நீ வன்புணர்வுக்கு ஆளாகவில்லை
நீ ஒரு பெண்ணாயிருந்ததால்
வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டாய்
பெண்ணுக்கு நேர்கிற பல விஷயங்களில் வன்புணர்வும் ஒன்று
எனவே நீ வந்த நாட்டுக்கே திரும்பிப் போய்விட வேண்டும்
மனிதரில் கீழாக நடத்தப்படுவதால் உனக்கு நேர்ந்ததுதான்
இந்த வன்புணர்வு
இனிமேல் நீ காதலில் ஈடுபட முடியாமலும் போகலாம்
அது எவ்வாறாயினும்
நீ வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுள்ளாய்
நான் வாசித்தச் சட்டப் புத்தகங்களில்
வன்புணர்வு சித்திரவதை என்று குறிப்பிடப்படவில்லை
மிகச் சாதாரண அர்த்தத்தில் கூட
அந்தச் சொல்லுக்கான பொருள்
சித்திரவதை எனும் வரையறைக்குள் வருவதில்லை
எனவே நீ வந்த நாட்டுக்கே திரும்பிப் போய்விட வேண்டும்
உனது பிரத்யேகமான காரணங்களையும் உன்னுடன்
நீ திரும்ப எடுத்துக் கொண்டு போய்விட வேண்டும்

6

ben-okri-writer-006

சதுக்கத்தில் உன்னை நான் அணைத்தேன்

பென் ஓக்ரி

சதுக்கத்தில் உன்னை நான் அணைத்தேன்
உனது புன்னகையைச் சுற்றி அந்த மாலைநேரம்
தன்னை மறுபடி
சுதாரித்துக் கொண்டதாக உணர்ந்தேன்
நான் என்றுமே தொட்டிராத கனவுகள்
உனது உடலோ என உணர்கிறேன்

உனது நளினம்
இரவை இன்னும் மென்மையாக்குகிறது

நாம் எங்கோ போகிறோம் என
இன்னும் அறிந்திராவிட்டாலும் கூட
எந்தத் தெருவழி போகப்போகிறோம் என
இன்னும் முடிவு செய்யாவிட்டாலும் கூட
எந்த இருக்கையில் அமர்வது என
இன்னும் தீர்மானிக்காவிட்டாலும் கூட
நமது அம்மண சந்தோஷத்தை தரக்கூடிய
மாளிகை எதுவென
இன்னும் நாம் அறிந்திராவிட்டாலும் கூட

ஒரு பயணத்துக்கான நிம்மதியின்மையை
உன் ஆன்மாவில் நான் உணர்கிறேன்
ஒவ்வொரு சந்தோஷத்தினதும் அழகு
அனுபவம் கொள்கிற
அந்த நிமிஷத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது

சதுக்கத்தில்
உன்னை அணைத்திருக்கும் இந்நேரம்
ஒரு கனவை நான் பூட்டிவைத்திருக்கிறேன்
உனது புன்னகை
ஒரு ரகசிய உடன்படிக்கை எனக்கொண்டு

•••

வரவு (மலையாள மூலம் – மோகன கிருஷ்ணன் காலடி / தமிழில் மொழியாக்கம் – இரா.முருகன்)

download-11

எவிடெநின்னு வருன்னு நீ வீண்டும்
ஜடவரிச்ச மலகளில்நின்னோ
புலி வெடிஞ்ஞ வனங்களில்நின்னோ
சித அடங்காத்தொரு ஆழியில் நின்னோ?

எங்கிருந்து நீ மீண்டும் வருகிறாய்
சடைபிடித்த மலைகளில் இருந்தோ
புலி பதுங்கிய வனங்களில் இருந்தோ
சிதை எரிந்து முடிக்காத கடலில் இருந்தோ?

எவிடெநின்னாகிலும் நின்றெ பாட்டில்
கரியுகயாணு பூக்கள் புழுக்கள்
படருகயாணு ரக்தஜ்வரங்கள்
தகருகயாணு கொடி கழுமரங்கள்

எங்கிருந்தென்றாலும் உன் பாட்டில்
பூக்களும் புழுக்களும் கருகிப் போகின்றன
குருதிக் காய்ச்சல் பரவுகிறது
கொடிகள், கழுமரங்கள் தகர்கின்றன

அதிநிகூடமாம் கந்தத்தில் ஏதோ
தரிகளெ நீ லயிச்செடுத்து
விதரிடுன்னு பலயிடத்தாயி
சிதறிடுன்னு வழிகளாய் ஞங்கள்.

முழுக்கப் புலப்படாத வாடையில் ஏதோ
தறியிழைகளைக் கலந்து நெய்து
விசிறி விடுகிறாய் பல இடங்களிலும்
வழிகளாக நாங்கள் சிதறுகிறோம்.

கடலொரு களிவெள்ளமாகுன்னு
ஒரு குமிள ஆகாசமாகுன்னு
சரடு பொட்டிய பட்டங்கள் ஞங்கள்
அலயும் ஈ நிமிஷங்களாகுன்னு

கடல் களித்தாடும் வெள்ளமாகிறது
ஒரு நீர்க்குமிழி ஆகாயமாகிறது
நூல் அறுந்த பட்டங்கள் நாங்கள்
அலையும் இந்த நிமிடங்களாகின்றன.

ஏதொரு சில்லுமேட உடஞ்ச
தூளி நீ பறத்திக் களிக்குன்னு?
ஏதொரு முடிசார்த்தின்றெ ஆழம்
ஆவியாய் நின்னில் ஆர்த்து உலய்க்குன்னு?

எந்தக் கண்ணாடி மேடை உடைந்து சிதறிய
பொடிச் சில்லுகளை நீ இறைத்து விளையாடுகிறாய்?
எந்த முடிசூடுதலின் ஆழம்
ஆவியாக உனக்குள் பரவி அலைக்கழிக்கிறது?

நின்றெ இச்ச வெயிலோ நிலாவோ
நீளே ஆளிப் படரும் ஈ காற்றோ
நின்றே இச்ச ஒரு மின்னலெங்கில்
நின்னு கத்தட்டெ பூமியும் வானும்
நின்றெ இச்ச ஒரு பெய்யலெங்கில்
நின்னு பெய்யட்டெ நீயும் ஈ ஞானும்

நின் விருப்பம் வெய்யிலோ நிலவோ
நீண்டு சுற்றிச் சூழும் இக்காற்றோ?
உன் விருப்பம் ஒரு மின்னலென்றால்
நின்று எரியட்டும் இந்தப் பூமியும் வானும்
உன் விருப்பம் ஒரு மழை என்றால்
நின்று பெய்யட்டும் நீயும் இந்த நானும்.

(மோகனகிருஷ்ணன் காலடி மலையாள இளைய தலைமுறை கவிக் குரல்களில் முக்கியமானவர். வேதியியல் பேராசிரியராகப் பணி புரிகிறார் இவர்.

இந்தக் கவிதை அண்மையில் – மலையாள மனோரமா ஆண்டு மலர் செப்டம்பர் 2016 இதழில் – பிரசுரமானது)

•••

அருண் கொலாட்கர் கவிதைகள் / தமிழில்: சமயவேல்

download-12

எனது பெயர் அருண் கொலாட்கர்

எனது பெயர் அருண் கொலாட்கர்

என்னிடம் ஒரு சிறிய தீப்பெட்டி இருக்கிறது

நான் அதைத் தொலைத்துவிட்டேன்

பிறகு அதை நான் கண்டுபிடித்தேன்

நான் அதை வைத்திருக்கிறேன்

எனது வலது கை பாக்கெட்டில்

இன்னும் அது அங்கேயே இருக்கிறது.

சுற்றி அலைதல்

பம்பாய் என்னை ஒரு பிச்சைக்காரன் ஆக்கியது.

கல்யாண் எனக்கு ஒரு கட்டி வெல்லம் கொடுத்தது சப்புவதற்கு

ஒரு அருவி இருக்கிற ஒரு சிறிய கிராமத்தில்

ஆனால் பெயர் இல்லை

எனது போர்வை ஒரு வாங்குபவனைக் கண்டுபிடித்தது

வெறும் பச்சைத் தண்ணீரில் நான் விருந்துண்டேன்.

நான் நாசிக்கை வந்தடைந்தேன்

பற்களுக்கிடையில் அரச இலைகளோடு.

அங்கே நான் எனது துக்காராமை விற்றேன்

எனக்குக் கொஞ்சம் ரொட்டியும் கொத்துக் கறியும் வாங்க.

நான் ஆக்ரா சாலையைவிட்டுத் திரும்பியபோது

எனது செருப்புகளில் ஒன்று ஆவியை விட்டது.

நான் ஒரு நல்ல குளியல் போட்டேன்

ஒரு சிறிய ஓடையில்.

நான் வந்து சேர்ந்த முதல் கதவைத் தட்டினேன்,

ஒரு துண்டுப்பிரசுரம் கேட்டேன், மற்றும் கிராமம் விட்டுக்கிளம்பினேன்.

ஒரு மரத்துக்குக் கீழே நான் உட்கார்ந்தேன்,

பசி இல்லை ஆனால் முன்பு எப்போதும் இல்லாத தாகம்.

எனது பெயர் இத்யாதி எல்லாம்

ஒரு மாட்டு வண்டியில் ஒருவரிடம் கூறினேன்

பிச்சைக்காரர்களை அவர் வெறுத்தார் மற்றும் துகாராமை மேற்கோளிட்டார்

ஆனால் அவர், நாங்கள் பின்பு அவரது தோட்டத்தை அடைந்தபோது,

குளிர்ந்த நீரைக் எனக்குக் குடிக்கக் கொடுப்பதற்குத்

தேவையான அன்பு அவரிடம் இருந்தது.

பிறகு வந்தது ரொடிஹாவன்

அங்கு ஒரு விசாரணைக்கு ஆளானேன்

மற்றும் அந்தப் பிணத்தை வெளியே இழுத்துப்போடும்படி ஆனது

இரவு முழுவதும் குரைத்துக் கொண்டே இருந்ததால்

ஒரு நாய் கோவிலில் இறந்தது

அங்கே கொஞ்சம் தூங்க நான் முயற்சி செய்தேன்.

அங்கே சாப்பிட ரொட்டி கிடைத்தது சரிதான்

ஆனால் ஒரு பெண் அதில் ஒன்றுக்கிருந்தாள்

இருட்டில் நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை

மற்றும் அவள் வேகமாக இருந்தாள்.

ரொட்டியா வேண்டும் உனக்கு தாயோx நீ குருட்டுப் புxx நீ, அவள் கூறினாள்,

நான் ஒனக்கு ரொட்டி தர்றேன்.

ஒரு வயலிலிருந்து கொதிக்கும் கரும்புச்சாறு வாசம் வந்தது

நான் தின்பதற்குக் கொஞ்சம் கரும்பு கேட்டேன்

நான் சங்குப்பூச் செடியின்மேல் உட்கார்ந்தேன்

வேம்பு இலைகளைக் கொண்டு எனது பின்புறத்தைத் துடைத்தேன்

சாலையில் ஒரு பீடி கிடப்பதைப் பார்த்தேன்

எடுத்து என் பைக்குள் போட்டேன்.

அது நடை நடை நடை மற்றும் வழி முழுதும் நடை .

அது ஒரு பஞ்ச ஆண்டு.

நான் ஒரு இறந்த மாட்டைப் பார்த்தேன்

நான் ஒரு குன்றைக் கடந்தேன்

குன்றின் உச்சியிலிருந்த ஒரு சிறிய கோவிலில்

ஒரு சிறிய நாணயத்தை நான் எடுத்தேன்.

கோபர்ஹான் ஒரு பெரிய நகரம்

அங்குதான் ஸ்டாலின் இறந்து போனார் எனபதை வாசித்தேன்

கோபர்ஹான் ஒரு பெரிய நகரம்

அங்கு பிச்சையெடுப்பது வேட்கக்கேடாகப் பட்டது.

மற்றும் நான் ஐந்து கதவுகளைத் தட்ட வேண்டியிருந்தது

ஒரு அரைக் கை அரிசி பெறுவதற்கு.

எனது தாடியில் தூசி, எனது தலைமுடியில் தூசி.

ஒரு சம்மட்டியைப் போல சூரியன் என் தலை மேல்.

அரிக்கும் பின்புறம்

சிதறிய கற்களின் மேல் கழிந்தது ஓர் இரவு

எனது தகரக்காலணி ஓட்டம்

சூடேறிக் கொண்டிருந்தது.

என்னிடமிருந்து ஸ்டேஷன் இரண்டு மைல்கள் தொலைவு

நகரம் மூன்று மைல்கள் பின்னால் இருக்கிறது

எனது இடையிடுக்கில் சுருண்டுகொண்ட வேட்டியை

நேர் செய்வதை நான் நிறுத்தினேன்.

வியர்வை என் கண்களைக் கரித்த போதும்

நான் பார்க்க முடிந்தது.

சாலையோரம் ஒரு தாழ்வான வேலி.

ஒரு சுத்தமாகப் பெருக்கிய முற்றம்

ஒரு குடிசை. ஒரு பெரியவர்.

ஒரு வாசலில் ஓர் இளம்பெண்.

நான் கொஞ்சம் தண்ணீர் கேட்டேன்

மற்றும் அதைப் பெறுவதற்காகக் கைகளைக் குழித்து நின்றேன்.

எனது முழங்கைக்குக் கீழே தண்ணீர் சொட்டுகிறது

நான் பெரியவரைப் பார்க்கிறேன்

ஒரு நேர்த்தியான தாடி

அவரது கண்களில் தெரியும் மனநிறைவு

அவர் முன்னே பணிவுடன் விழுந்து கிடக்கும்

திறந்த மண்ணெண்ணெய் கேன்.

ரொட்டி வந்தது, கேட்கப்படாமல்,

ஓர் துணைக்காக ஒரு வெங்காயத்துடன்.

நான் அதை சாப்பிட்டேன்.

நான் உட்கார்ந்திருந்த பலசரக்கு சாக்கை எடுத்தேன்.

நான் ஓரிரு மைல்களுக்கு அதைப்பற்றி நினைத்தேன்.

ஆனால் நான் ஏற்கனவே அறிவேன்

அது சுற்றுவதில் இருந்து திரும்புவதற்கான நேரம் என்று.

மனோகர்

கதவு திறந்து கிடந்தது.

மனோகர் நினைத்தான்

அது மேலும் ஒரு கோயில் என்று.

அவன் உள்ளே பார்த்தான்

வியந்தான்

எந்தக் கடவுளை அவன் பார்க்கப் போகிறோனோ

அவன் வேகமாக வெளியே திரும்பினான்

ஒரு விரிந்த கண் கன்றுக்குட்டி

அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தது.

இது மேலும் ஒரு கோவில் அல்ல,

அவன் கூறினான்,

அது ஒரு வெறும் பசுத்தொழு.

யஷ்வந்த் ராவ்

நீங்கள் ஒரு கடவுளைத் தேடுகிறீர்களா?

நான் ஒரு நல்ல கடவுளை அறிவேன்

அவரது பெயர் யஷ்வந்த் ராவ்

அவர் மிகச் சிறந்தவர்

அவரைப் தேடிப்பாருங்கள்

அடுத்தமுறை நீங்கள் ஜெஜூரியில் இருக்கும் போது.

இருக்கலாம் அவன் ஒரு இரண்டாம் தரக் கடவுள் தான்

மற்றும் அவனுடைய இடம் வெறும் பிரதானக் கோவிலுக்கு வெளியே

சுற்றுச் சுவருக்கும் கூட வெளியே.

அவர் வியாபாரிகள் மற்றும் குஷ்ட ரோகிகளைச்

சேர்ந்தவராக இருக்கலாம் போல.

நான் கடவுள்களை அறிவேன்

சௌந்தர்ய முகங்களோடு

அல்லது நேரான ஜரிகைகளோடு.

உங்கள் தங்கத்திற்காக உங்களை அமிழ்த்தும் கடவுள்கள்

உங்கள் ஆத்மாவிற்காக உங்களை அமிழ்த்தும் கடவுள்கள்

ஒரு எரியும் கங்குகளின் படுக்கையில்

உங்களை நடக்க வைக்கும் கடவுள்கள்.

உங்கள் மனைவிக்குள் ஒரு குழந்தையை வைக்கும் கடவுள்கள்

அல்லது உங்கள் பகைவருக்குள் ஒரு கத்தியை

உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் எப்படி வாழ்வதெனக் கூறுபவர்,

உங்கள் பணத்தை இரட்டிப்பாக்குவது

அல்லது உங்கள் நிலபுலங்களை மும்மடங்கு ஆக்குவது.

அவர்களுக்காக ஒரு மைல் தூரம் நீங்கள் தவழ்ந்தே வந்திருந்தாலும்

ஒரு புன்னகையைக் கூட மறைக்கத் தெரியாத கடவுள்கள்.

அவர்களுக்காக ஒரு புதிய கிரீடத்தை நீங்கள் வாங்காவிட்டால்

உங்களை மூழ்கடிக்கும் கடவுள்கள்.

அவர்கள் எல்லோருமே உறுதியாக வாழ்த்தப்பட வேண்டியவர்கள் என்ற போதிலும்

அவர்கள் ஒன்றுபோல இருந்தார்கள் அல்லது

நாடகத்தனமாக இருந்தார்கள் எனது ரசனையில்.

யஷ்வந்த் ராவ்

எரிமலைக் கரும்பாறை,

எந்தத் தபால்பெட்டியையும் போல பிரகாசம்,

செல்மையக் கூழ்வடிவம்

அல்லது சுவரில் ஓங்கி எறியப்பட்ட

ஒரு கிங் சைஸ் லாவா ரொட்டி,

ஒரு கால், ஒரு கையில்லாமல்

அல்லது ஒரு தலைகூட இல்லாமல்.

யஷ்வந்த் ராவ்,

நீங்கள் சந்திக்க வேண்டிய கடவுள் அவர்தான்.

உங்களுக்கு ஒரு அங்கஹீனம் என்றால்

யஷ்வந்த் ராவ் உங்களக்கு ஒரு கை கொடுப்பார்

மற்றும் உங்கள் காலை நீங்கள் திரும்ப அடைவீர்கள்.

யஷ்வந்த் ராவ்

அதிசயம் எதுவும் நிகழ்த்துவதில்லை

அவர் உங்களுக்கு பூமியை தருவதாக உறுதியளிப்பதில்லை

அல்லது சொர்க்கத்துக்கான அடுத்த ராக்கட்டில் உங்களுக்கு இருக்கை பதிவு செய்வதில்லை

ஆனால் ஏதேனும் எலும்புகள் உடைந்திருந்தால் ,

நீங்கள் அறிவீர்கள் அவைகளை அவர் சரி செய்துவிடுவார்

உங்கள் உடம்பை அவர் முழுமையாக்கிவிடுவார்

உங்கள் ஆவி அதுவே தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்

அவர் ஒரு வகையான எலும்பு வைத்தியர்.

விஷயம் என்னவென்றால்,

அவருக்கே தலைகளோ, கைகளோ மற்றும் பாதங்களோ கிடையாது என்பதால்

உங்களைக் கொஞ்சம் நல்லபடியாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

சைதன்யா (1)

அதைவிட்டு வந்து விடு

சைதன்யா கூறினார் ஒரு கல்லிடம்

கல் மொழியில்

உன்னுடைய முகத்திலிருந்து சிவப்பு பெயிண்டை துடைத்து விடு

உனக்கு அந்த நிறம் பொருத்தமானதென நான் நினைக்கவில்லை

நான் கூறுவதின் பொருள்

வெறும் ஒரு கல்லாக இருப்பதில் என்ன தவறு என்று

நான் இன்னும் உனக்கு பூக்கள் கொண்டுவருவேன்

உனக்கு ஜெண்டுவின் பூக்களைப் பிடிக்கும்

இல்லையா

எனக்கும் அவைகளைப் பிடிக்கும்.

சைதன்யா (2)

திராட்சைகள் போன்ற இனிப்பு

ஜெஜூரியின் கற்கள்

கூறினார் சைதன்யா

அவர் பட்டென ஒரு கல்லை

அவரது வாய்க்குள் போட்டார்

வெளியே துப்பினார் கடவுள்களை

வண்ணத்துப்பூச்சி

அதற்குப் பின்னால் கதையொன்றும் இல்லை

ஒரு நொடியைப் போல அது பிளந்திருக்கிறது

அது தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது

அதற்கு எதிர்காலம் இல்லை

எந்தக் கடந்த காலத்தோடும் அது சிக்கியிருக்கவில்லை

நிகழ்காலத்தின் மீதான எள்ளல் அது.

அது ஒரு சிறிய மஞ்சள் வண்ணத்துப்பூச்சி

இந்தப் பரிதாபகரமான குன்றுகளை அது தூக்கி அலைகிறது

அதன் சிறகுகள் அடியில்

சும்மா ஒரு கிள்ளு மஞ்சள்

அது திறக்கிறது முன்பே அது மூடுகிறது

அது மூடுகிறது முன்பே அது தி-

எங்கிருக்கிறது அது

அணைக்கட்டு

அங்கே ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் இல்லை

பேஷ்வாக்கள் கட்டிய அந்த மாபெரும் அணையில்.

அங்கே ஒன்றுமே இல்லை

ஒரு நுறு ஆண்டுகளின் சகதியைத் தவிர.

•••

சீனமொழிக் கவிதைகள் மூலம் : லி யு ஆங்கிலம் : பிராயண்ட் டேனியல் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

images-10

சீனமொழிக் கவிஞர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவரான லியு[ Li Yu --937 – 978 ] தென் தாங்[ Southern Tang] வம்சத்தின் கடைசி அரசர்.சிறந்த கவிஞர்.ஆழமான உணர்வுகள், சொல்லாட்சி இவர் கவிதைகளின் சிறப்பு என்று சீனஇலக்கிய ஆய்வாளர்கள் விமர்சிக்கின்றனர்.உணர்வுகளை உண்மையாகவும்,வெளிப்படையாகவும் நேரடியாகவும் சொல்லியவர் என்ற பாராட்டிற்குரிய லியுவின் கவிதைகள் இன்று உலகப் பல்கலைக்கழகங்களில் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவர் Li Congjia என்றும் Li Houzhu என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்.

காக்கைகளின் ராத்திரி அழுகை

நேற்றிரவு காற்றும் மழையும் கூடிக் கலந்தன
சுவர்த்திரைகள் இலையுதிர் காலப் பாட்டுக்கு ஆடின
மெழுகுவர்த்தி அணைந்தது நீர்க்கடிகை களைப்பானது
எழுந்தேன் உட்கார்ந்தேன் அமைதி இல்லாமல்
ஆணின் உறவுகள் வெள்ளநீர்ப் பெருக்கு போல
கனவில் மிதக்கும் ஒரு வாழ்க்கைதான்
நான் அடிக்கடி குடிக்க வேண்டும்
இல்லையெனில் வாழ்க்கை சகிக்க முடியாமல் போகும்



நள்ளிரவுப் பாட்டு

வாழ்க்கையின் துக்கத்திலிருந்தும் வேதனையில் இருந்தும்
மனிதன் எப்படித் தப்ப முடியும்
என் தனிமை துக்கம் எந்த எல்லைக்குட்பட்டது
கனவில் சொந்தமண்ணுக்குப் போனேன்
விழித்தபோது இரண்டு சொட்டு கண்ணீர்த் துளிகள் வடிந்திருந்தன
நினைவில் இலையுதிர்காலக் காட்சிகள் ஞாபகங்களாய்
உச்சியின் மீது ஏறப்போவது யார்
அர்த்தம் தொலைந்துபோனதாய்க் கடந்த கால நிகழ்வுகள்
அவை கனவுகளாக அப்படியே மறைகின்றன.

வாழ்க்கை

உன் மனதின் துக்கம்
அங்கங்கு தெரியும் நரைமுடியால் வெளிப்படுகிற.
வாழ்க்கை வெறுமையான மலைத்தொடர் போன்றது
உன்வருகைகளுக்காக பனி காத்திருக்கிறது.
இன்னமும் நீ கடந்தகால வனாந்தரத்தில்
தனித்துப் பின்வாங்கியபடி..

((()))