Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

SIBICHELVAN’S POEMS ( தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் ) Rendered in English by Latha Ramakrishnan

download (23)

SIBICHELVAN’S POEMS

Rendered in English by Latha Ramakrishnan

1

JUST AS A CARROT ROLLS

Utterly helpless

Grandma keeps waiting….

Waiting to be far away from her

kith and kin;

Being on her own.

Death is yet to come

She keeps waiting for that too.

Relatives are yet to come

She waits for their arrival too.

Everything

Keeps rolling just as a carrot rolls

So very casually.

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

எதுவும் செய்ய இயலாமல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் பாட்டி

உறவுகளை விட்டு வெகு தொலைவில்

தனித்து இயங்க வேண்டுமெனக் காத்திருக்கிறாள்

மரணம் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

உறவுகள் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

எல்லாமே

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

அவ்வளவு இயல்பாக உருண்டுகொண்டிருக்கின்றன.

••••••••

download (24)

2

In the eastern sky

from Northeast to Southeast

an evening rainbow has curved itself

its hues scattered

on the mounts

and a little on the humans also.

கிழக்குவானில்

வடகிழக்கிலிருந்து

தென்கிழக்கிற்கு

தன்னை வளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது

ஒரு மாலை நேர வானவில்

அதன் வண்ணங்கள் தெறித்துவிழுந்தது

மலைகள்மீது

மற்றும்

கொஞ்சம் மனிதர்களின் மீதும்

3

I search for

that came searching for

keeping safely under lock and key

in the house

I continue searching for

if any of you see tell me

its you

I came searching for.

தேடிவந்ததை

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

தேடிவந்தது

பாதுகாப்பாக வீட்டில் வைத்து பூட்டிவிட்டு

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

உங்களில் யாரவது பார்த்தால் சொல்லுங்கள்

தேடிவந்தது

என்னைதான்

4

MOUNTAIN MELODIES

(1)

As breakfast

I ate a piece of mountain rock

Hiccupping when I gasped

I drank Waters of mountain- cataract.

As meals

I sliced from the mount and swallowed

a handful of sand.

Throughout the day

I would carry a hillock on my back

and play leaping from the peak of

this mount to that.

As my supper

I squeeze the mount and drink its juice.

In the interim period

I would munch a few pebbles.

Hence

Forever my name is

Malaisami, the Mountain-God.

•••

கார்ல் சான்ட்பர்க் கவிதைகள் / தமிழில் : சமயவேல்

கார்ல் சான்ட்பர்க்

கார்ல் சான்ட்பர்க்

கார்ல் சான்ட்பர்க் கவிதைகள்

தமிழில்: சமயவேல்

சட்டை

எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது உன் பின்னால் ஓடி காற்றில் படபடக்கும்

உனது சட்டையைத் துரத்திப் பிடித்தது.

பல நாட்களுக்கு முன்பு ஒருமுறை நான் ஒரு டம்ளர் நிறைய எதையோ குடித்தேன்

அந்த பானத்தின் மேல் உனது படம் நழுவி விழுந்து நடுங்கியது

மறுபடியும் அது வேறு யாரும் அல்ல, ஒரு கவலையற்ற பெண்ணின் ரீங்கரித்துப் பாடும்

குரலில் நான் உன்னைத்தான் கேட்டேன்.

ஒரு இரவில் நான் ப்ரிய நண்பர்களோடு உட்கார்ந்து கதையளக்கையில்

குளிர்காயும் நெருப்பில் செஞ்ஜுவாலைகள் அவைகளுக்கே சொந்தமான மொழியில்

ஒரு பரந்த வெள்ளை விண்மீன்களோடு சடசடத்து உரையாடின:

அவலட்சணமான தள்ளாடும் நிழல்களில்

பதுங்கிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது நீ தான்.

ஞாபகார்த்தத்தின் உடைந்த பதில்கள் என்னை அனுமதிக்கட்டும் நீ உயிருடன் இருப்பதை அறிய

வெறிபிடித்த நகரத்தின் தள்ளுமுள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு இடத்தில்

ஒரு வாசலுக்குப் பின்னால் ஒரு மாய முகத்தை நீட்டியவாறு.

அல்லது ஒரு ஓக்மரக் கிளைகளின் வளைவின் அடியில் மௌனமாகக் காத்திருக்கும்

பாசிபடர்ந்த இலைகளின் ஒரு குவியலுக்குக் கீழ் எப்போதும் போல தயாராக இருப்பாய்

மீண்டும் வெளியே ஓட, உனது படபடக்கும் சட்டையைப் பிடிக்க நான் துரத்தும் போது.

௦௦௦௦௦௦

வெடி வைப்பவர்

ஒரு ஜெர்மன் உணவகத்தில் இரவுச் சாப்பாட்டில் இறைச்சித் துண்டுகள் வெங்காயங்கள்

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு வெடி வைப்பவருடன் நான் உட்கார்ந்தேன்.

அவர் சிரித்தார் கதைகள் கூறினார் அவரது மனைவி, அவரது குழந்தைகள், மற்றும்

உழைப்பின் விளைவு மற்றும் உழைப்பாளர் வர்க்கம் பற்றி.

ஒரு செழிப்பான, சிவப்பு ரத்தத்தால் ஆன பொருள் என வாழ்க்கையை அறிந்த

ஒரு அசைக்க முடியாத மனிதரின் சிரிப்பாக அது இருந்தது.

ஆமாம், அவரது சிரிப்பு, சாம்பற் பறவைகள் தங்களது றெக்கைகளால் ஒரு புயல் மழையின் ஊடே

இடித்துப் பறந்து ஒலித்த களிப்பின் மகிமையால் நிரம்பிய கூவல்.

தேசத்தின் எதிரி என அவர் பெயர் பல செய்தித்தாள்களில் வந்தன மற்றும் அவருக்கு

தேவாலயத்தார்கள், பள்ளிகள் நடத்துவோர் தங்களது கதவுகளைத் திறந்து வைத்தார்கள்.

இறைச்சித் துண்டு மற்றும் வெங்காயங்கள் ஊடே ஒரு வெடி வைப்பவராக அவரது

ஆழமான பகல்களையும் இரவுகளையும் பற்றி அவர் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

நான் மட்டுமே நினைவு கொள்கிறேன் அவரை ஒரு வாழ்வின் காதலராக,

குழந்தைகளை நேசிப்பவராக, எல்லா சுதந்திரமான, கவலையற்ற சிரிப்புகளையும்

எங்கும் நேசிக்கும் ஒருவராக-சிவப்பு இதயங்கள் மற்றும் உலகம் முழவதிலும் உள்ள

சிவப்பு ரத்தத்தை நேசிப்பவராக.

மூடுபனி

மூடுபனி வருகிறது

குட்டிப்பூனையின் பாதங்களில்.

பின்னங்கால்களை ஊன்றி உட்கார்ந்து

அது மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது

துறைமுகம் மற்றும் நகரத்தின் மேல்

பிறகு நகர்ந்து செல்கிறது.

௦௦௦௦௦௦

சிரிக்கும் சோளம்

அங்கே ஓர் உயரிய கம்பீரமான மடத்தனம் இருந்தது

முந்தாநாள் மஞ்சள் சோளத்தில்.

மற்றும் நாளை மறுநாள் மஞ்சள் சோளத்தில்

அங்கு உயரிய கம்பீரமான மடத்தனம் இருக்கும்.

பிந்திய கோடையில் பழுத்துவிட்டன கதிர்கள்

ஒரு வெற்றிச் சிரிப்புடன் வாருங்கள்,

ஓர் உயரிய வெற்றிச் சிரிப்புடன் வாருங்கள்.

நீண்டவால் கரும்பறவைகள் கரகரப்பானவை.

சிறிய கரும்பறவைகளில் ஒன்று ஒரு சோளத்தட்டையில் கீச்சிடுகிறது

மற்றும் அதன் தோளில் ஒரு செம்புள்ளி

என் வாழ்க்கையில் நான் ஓர்போதும் கேட்டதில்லை அதன் பெயரை.

கதிர்களில் சில வெடிக்கின்றன.

உட்புறம் ஒரு வெண்சாறு செய்யும் வேலை.

சோளப்பட்டு படர்கிறது நுனியில், தொங்கி ஆடுகிறது காற்றில்.

எப்போதும்—வேறு எந்த வழியிலும் ஒருபோதும் தெரியாது எனக்கு—

கூடிப் பேசுகின்றன காற்றும் சோளமும் விஷயங்களை.

மற்றும் மழையும் சோளமும் சூரியனும் சோளமும்

ஒன்றுகூடிப் பேசுகின்றன விஷயங்களை.

சாலையின் மேல் இருக்கிறது தோட்ட வீடு.

பக்கவாட்டில் வெள்ளை மற்றும் ஒரு குருட்டாம் பச்சை தளர்ந்து தொட்டிலாடும்.

சோளம் நசுக்கப்படும் வரை அது மாறாதிருக்காது.

விஷயங்களைக் கூடிப் பேசுகிறார்கள் விவசாயியும் அவனது மனைவியும்.

oooo

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 15 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

images (8)

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

பாரேன் அம்மா எனக்குப் புற்றுநோயாம்…!

கருங்கற்பாறை இரும்பையொத்த
உறுதியான உடலை எனக்குத் தந்து
இளகிய மனதை ஏன் தந்தாய் தாயே எனக்கு
மனைவியின் நேசம் நாணற் பாயை
உதறித் தள்ளிச் சென்ற நள்ளிரவில்
அழுதழுது தலையணையில்
விழிநீர் தேக்கியது நீதான் அம்மா

ஆகவேதான் தனித்திருக்கிறேன் நான் இன்று
நிழல் மாத்திரமே அருகிலிருக்கிறது
மனைவியும் விட்டுச் சென்றுவிட்டாள் என்பதனால்
தாமாக மூடிக் கொள்கின்றன விழிகள்
பெண்களைக் கண்டதும்

நள்ளிரவில் உன் கல்லறையருகில் வந்து
உன்னைத் தேடுகிறேன் எனது தாயே
நிலைத்திருக்கும் உன் உருவம் தவிர
யாருடைய உருவப்படமும் இல்லை
இவ் வெற்றுப் பாக்கெட்டில்

மஹரகம புற்றுநோய் வைத்தியசாலைக்கு
அருகில்தான் இப்போதிருக்கிறேன் அம்மா
ஜீவிதம் முடிய வெகுதூரமில்லை இன்னும்
புற்றுநோயாம் என நுரையீரலே சொல்கையில்
தனிமையைப் போக்கவென சாம்பலாக்கிய
அப் புகைப்பழக்கம் மறக்கடிக்க விடுவதில்லை அம்மா
உனது புதைகுழியில் இடமுண்டல்லவா
விரைவாக வருகிறேன் அம்மா
உன் மடியில் சுருண்டு படுத்திருக்க

நான் வாழ்க்கை கொடுத்த அநேகம் பேர் இன்று
ராஜ வாழ்க்கை வாழ்வது குறித்து மகிழ்ச்சி அம்மா
நீ கட்டளையிட்டபடியே
ஏழைகளுக்காக கவிதைகள் எழுதி எழுதியே
கடமையை நிறைவேற்றி விட்டேன் எனது தாயே
நான் மரணிக்கும் நாளின்
சவப்பெட்டிக்கான பணம் கொடுத்தது
கவிதை எழுதியென்றால் இல்லை அம்மா

******

ஆகவே என்னை நேசித்த தோழமைகளே
எனக்கு விடைபெற அனுமதியுண்டோ
நான் இல்லாத வெறுமையை உணர்வீரோ
இதன் பிறகு கவிதைகள்
இல்லையென்றாலும் அழமாட்டீர்கள்தானே
தொலைதூர வானில் அந்த ஒற்றை ஏழை நட்சத்திரம்
தென்படுகிறதல்லவா உங்களுக்கு
ஐயோ அது நான்தான்
அதைப் பார்த்து எச்சில் உமிழ மாட்டீர்கள்தானே

எங்கு புதைப்பார்களோ தெரியாது
புதைகுழியைத் தேடி
கண்டுபிடிக்கவும் முடியாமல் போகும்
தொப்புள்கொடியை அறுத்த நாள் முதல்
துயரத்தை மாத்திரமே அனுபவித்திருப்பதனால்
சிரேஷ்ட கவிஞர்களே
வேண்டாம் மலர்வடங்கள் எனது நெஞ்சின் மீது
சுமையாக அவை அழுத்தும் என்னை

எப்போதும் உங்கள் இதயங்களை
முத்தமிட்டேன் நான்
ஏழை இளம் கவியென்பதனால் அது
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
இப்போது எனது தனிமைக்கென
என்னிடம் வந்திருக்கும் புற்றுக் கன்னியே
நான் உன்னைத் துரத்த மாட்டேன்


நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் எழுதிய கவிதை இது. ஒரே கவிதையில் மறைந்த அம்மா குறித்த ஏக்கம், விட்டுப் போன மனைவி தந்து சென்ற தனிமை, சிரேஷ்ட கவிஞர்களால் கவனிக்கப்படாத ஏழைக் கவிஞர், அவருக்கு மரணத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் புற்றுநோய் என பல விடயங்களையும் குறிக்கும் இச் சிறந்த கவிதையை எழுதியிருக்கும் தர்மசிறி பெனடிக்டை ஒரு சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளியாக, ஒரு ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியாக நீங்கள் எல்லோருமே பார்த்திருப்பீர்கள்.

ஆமாம். அதுதான் அவர். சொந்தமாக ஒரு இருப்பிடமற்று தெருவோரத்தில் படுத்துறங்கும் அக் கவிஞர் சிங்கள மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். எல்லாமே ஏழை மக்களின் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஏழைகளுக்காகப் பேசுபவை.

குடை திருத்துபவர்கள், சப்பாத்து தைப்பவர்கள், மரமேறுபவர்கள், சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகள், யாசகர்கள் என எல்லோருமே நாம் தினந்தோறும் காணும் நம் அயலில் இருப்பவர்கள்தான். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு இதயம் இருக்கிறது என்பதையும், அந்த இதயத்திலும் இயற்கை, இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடுகளும் நேசமும் இருக்கக் கூடும் என்பதையும் எத்தனை பேர் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோம்? அவ்வாறானவர்கள் குறித்து எண்ணத் தூண்டுகிறதல்லவா இந்தக் கவிதை.

ஆமாம். வறுமையிலும் இலக்கியம் படைக்கும் இவர்கள்தான் எம் மக்கள். நம் அயல் மனிதர்கள்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 15 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட்

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

பாரேன் அம்மா எனக்குப் புற்றுநோயாம்…!

கருங்கற்பாறை இரும்பையொத்த
உறுதியான உடலை எனக்குத் தந்து
இளகிய மனதை ஏன் தந்தாய் தாயே எனக்கு
மனைவியின் நேசம் நாணற் பாயை
உதறித் தள்ளிச் சென்ற நள்ளிரவில்
அழுதழுது தலையணையில்
விழிநீர் தேக்கியது நீதான் அம்மா

ஆகவேதான் தனித்திருக்கிறேன் நான் இன்று
நிழல் மாத்திரமே அருகிலிருக்கிறது
மனைவியும் விட்டுச் சென்றுவிட்டாள் என்பதனால்
தாமாக மூடிக் கொள்கின்றன விழிகள்
பெண்களைக் கண்டதும்

நள்ளிரவில் உன் கல்லறையருகில் வந்து
உன்னைத் தேடுகிறேன் எனது தாயே
நிலைத்திருக்கும் உன் உருவம் தவிர
யாருடைய உருவப்படமும் இல்லை
இவ் வெற்றுப் பாக்கெட்டில்

மஹரகம புற்றுநோய் வைத்தியசாலைக்கு
அருகில்தான் இப்போதிருக்கிறேன் அம்மா
ஜீவிதம் முடிய வெகுதூரமில்லை இன்னும்
புற்றுநோயாம் என நுரையீரலே சொல்கையில்
தனிமையைப் போக்கவென சாம்பலாக்கிய
அப் புகைப்பழக்கம் மறக்கடிக்க விடுவதில்லை அம்மா
உனது புதைகுழியில் இடமுண்டல்லவா
விரைவாக வருகிறேன் அம்மா
உன் மடியில் சுருண்டு படுத்திருக்க

நான் வாழ்க்கை கொடுத்த அநேகம் பேர் இன்று
ராஜ வாழ்க்கை வாழ்வது குறித்து மகிழ்ச்சி அம்மா
நீ கட்டளையிட்டபடியே
ஏழைகளுக்காக கவிதைகள் எழுதி எழுதியே
கடமையை நிறைவேற்றி விட்டேன் எனது தாயே
நான் மரணிக்கும் நாளின்
சவப்பெட்டிக்கான பணம் கொடுத்தது
கவிதை எழுதியென்றால் இல்லை அம்மா

******
ஆகவே என்னை நேசித்த தோழமைகளே
எனக்கு விடைபெற அனுமதியுண்டோ
நான் இல்லாத வெறுமையை உணர்வீரோ
இதன் பிறகு கவிதைகள்
இல்லையென்றாலும் அழமாட்டீர்கள்தானே
தொலைதூர வானில் அந்த ஒற்றை ஏழை நட்சத்திரம்
தென்படுகிறதல்லவா உங்களுக்கு
ஐயோ அது நான்தான்
அதைப் பார்த்து எச்சில் உமிழ மாட்டீர்கள்தானே

எங்கு புதைப்பார்களோ தெரியாது
புதைகுழியைத் தேடி
கண்டுபிடிக்கவும் முடியாமல் போகும்
தொப்புள்கொடியை அறுத்த நாள் முதல்
துயரத்தை மாத்திரமே அனுபவித்திருப்பதனால்
சிரேஷ்ட கவிஞர்களே
வேண்டாம் மலர்வடங்கள் எனது நெஞ்சின் மீது
சுமையாக அவை அழுத்தும் என்னை

எப்போதும் உங்கள் இதயங்களை
முத்தமிட்டேன் நான்
ஏழை இளம் கவியென்பதனால் அது
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
இப்போது எனது தனிமைக்கென
என்னிடம் வந்திருக்கும் புற்றுக் கன்னியே
நான் உன்னைத் துரத்த மாட்டேன்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் எழுதிய கவிதை இது. ஒரே கவிதையில் மறைந்த அம்மா குறித்த ஏக்கம், விட்டுப் போன மனைவி தந்து சென்ற தனிமை, சிரேஷ்ட கவிஞர்களால் கவனிக்கப்படாத ஏழைக் கவிஞர், அவருக்கு மரணத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் புற்றுநோய் என பல விடயங்களையும் குறிக்கும் இச் சிறந்த கவிதையை எழுதியிருக்கும் தர்மசிறி பெனடிக்டை ஒரு சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளியாக, ஒரு ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியாக நீங்கள் எல்லோருமே பார்த்திருப்பீர்கள்.

ஆமாம். அதுதான் அவர். சொந்தமாக ஒரு இருப்பிடமற்று தெருவோரத்தில் படுத்துறங்கும் அக் கவிஞர் சிங்கள மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். எல்லாமே ஏழை மக்களின் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஏழைகளுக்காகப் பேசுபவை.


குடை திருத்துபவர்கள், சப்பாத்து தைப்பவர்கள், மரமேறுபவர்கள், சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகள், யாசகர்கள் என எல்லோருமே நாம் தினந்தோறும் காணும் நம் அயலில் இருப்பவர்கள்தான். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு இதயம் இருக்கிறது என்பதையும், அந்த இதயத்திலும் இயற்கை, இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடுகளும் நேசமும் இருக்கக் கூடும் என்பதையும் எத்தனை பேர் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோம்? அவ்வாறானவர்கள் குறித்து எண்ணத் தூண்டுகிறதல்லவா இந்தக் கவிதை.

ஆமாம். வறுமையிலும் இலக்கியம் படைக்கும் இவர்கள்தான் எம் மக்கள். நம் அயல் மனிதர்கள்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 14 / பத்திக் கட்டுரைத் தொடர் / – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

இக் கால கட்டத்தில் போட்டிகள் மலிந்து விட்டன. அனைத்திலுமே போட்டி. எல்லாவற்றிலும் வென்று விட வேண்டுமென மக்கள் ஓய்வெடுக்க நேரமற்று ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். நவீன காலம் அனைத்தையும் இலகுவாக்கித் தந்திருக்கிறது. ஆனால் அது இலகுவாக்கித் தந்த அனைத்தும் மனிதனை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

இவற்றுள் முக்கியமானது கல்வி. மூன்று வயது சிறு குழந்தையின் மூளைக்குள் திணிக்கப்படும் ஆரம்பக் கல்வி தொடக்கம், முதுகலைக் கல்வி முடிக்கும் மத்திய வயது மாணவர் வரைக்கும் கல்வியானது வேட்டை விலங்கொன்றென பின்னால் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. அது தரும் அழுத்தமானது, மனிதர்களை இயல்பாக வாழ்வதற்கோ, பொழுதுபோக்குகளுக்கோ, அவர்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்தவோ அனுமதிப்பதேயில்லை.

தற்கால பெற்றோரும் தமது பிள்ளைகளின் கல்விக்கென கடன் பட்டேனும் எவ்வளவு பணம் கூடச் செலவழித்துவிடத் தயாராக இருக்கின்றனர். இதனைக் கருத்தில் கொண்டுள்ள பாடசாலைக் கல்விக்கு மேலதிகமான பிரத்தியேகக் கல்வி வகுப்புக்கள் அநேகமானவை, பணம் சம்பாதிப்பதையே தமது இலக்காகக் கொண்டுள்ளதை இக் காலத்தில் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

பல ஆசிரியர்கள், தாம் பணம் சம்பாதிப்பதற்காக வைக்கும் பிரத்தியேக வகுப்புக்களுக்கு வருகை தராத, தாம் கற்பிக்கும் பாடசாலை மாணவர்களை கடுமையாகத் தண்டிப்பது குறித்தும், பரீட்சைகளில் புள்ளிகளைக் குறைத்து இட்டு அம் மாணவர்களைத் தோல்வியடையச் செய்வதையும் தினந்தோறும் செய்திகளில் பார்க்கிறோம். பிள்ளைகள் தம் பெற்றோருக்கு அடுத்தபடியாக உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் மதிக்கும் குருவின் நிலைமை இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறது. பணத்தின் பின்னால் நேரம் காலமற்று அவர்களில் பலரும் ஓடத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

அவ்வாறான ஒரு ட்யூஷன் ஆசிரியரின் நிலைப்பாட்டையே கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே சிங்கள மொழியில் கவிதையாக எழுதியிருக்கிறார். இந்த டியூஷன் ஆசிரியருக்கு கவிதை எழுதும் இளகிய மனம் வாய்த்திருக்கிறது. தினந்தோறும் கவிதை எழுதி விட நினைக்கிறார். ஆனால் நேரம் வாய்ப்பதில்லை. அவரது நேரமெல்லாம் பிரத்தியேக வகுப்பின் வெற்றிக்காக ஓய்வற்று செலவழிந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த மன அழுத்தம் இங்கு கவிதையாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

ட்யூஷன் ஆசிரியரின் கவிதை

இன்றொரு கவிதை எழுத வேண்டும்
சொல்லும்பொழுதே தாளொன்று
பாதி நிறுத்தப்பட்ட குறிப்பேடொன்று
உம்மென்றிருந்தன எடுக்கும்வரைக்கும்

விடிகாலையில் பாடங்களை மீட்டும் வகுப்பு
ஒன்பது மணிக்கு குழு வகுப்பு
இரவில் விடைதிருத்தும் வேலை
சிவப்புப் பேனையிலிருந்து வழிவது
மனைவியின் முறைப்பு

செஞ்சாயத் தேனீரருந்தியபடி சிற்றுண்டிச்சாலையில்
எழுதிய எளிய கவிதைப் புத்தகத்தின்
கவிதைத் தலைப்புகளே இங்கு
சுவர் முழுதுமிருந்து என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பவை

கரும்பலகையில் வெண்கட்டிபோல
தேய்ந்து போகும் வாழ்விடையே
கவிதைகள் கைவிட்டு நழுவி
எனக்கே மிதிபட்டு அலறும்

இலக்கிய வானில் கவிதையொன்றை
கற்பனை செய்கிறேன்
இரவில் வந்து அரைமயக்கத்தில்
நித்திரை கொள்கிறேன்
கண்களில் வீழ்கின்றன நிலாக் கிரணங்கள்
எவ்வாறு நாளை
கவிதையொன்றை எழுதுவேன்

—–

பிரத்தியேக வகுப்பின் ஆசிரியராக ஆக முன்பு, கவிதைத் தொகுப்பொன்றைக் கூட வெளியிட்டுள்ள கவிஞர், ட்யூஷன் ஆசிரியராக ஆன பின்பு, ஒரே ஒரு கவிதையையேனும் எழுதிடவோ, தனது திறமையை வெளிப்படுத்தவோ, தனது பொழுதுபோக்குக்கோ, தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்யவோ நேரமும், வழியுமற்று நிற்பதை எடுத்துரைக்கிறது இந்தக் கவிதை.

இது அனைத்து சமூகங்களுக்கும் பொருந்தும். வேலை நெருக்கடி உருவாக்கும் இந்த மன அழுத்தம்தான் மாணவர்கள் மீது தண்டனையாகவும், குடும்பச் சண்டைகளாகவும், வன்முறைகளாகவும் பரிணமிக்கின்றன. இந்த மன அழுத்தத்தை எதிர்த்துப் போராடும் தைரியம் அனைத்து இளகிய மனங்களுக்கும் அத்தியாவசியமானது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 13 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

திருமணம் எனப்படுவது இரு மனங்கள் ஒன்றாக இணைந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பயணிக்கத் துவங்கும் ஜீவித பந்தம். ஒவ்வொரு இளைஞர் யுவதியுனுள்ளும் தமது திருமண நாள் குறித்த கனவுகள் இருக்கும். அது யதார்த்தமானது. வாழ்நாளில் ஊரும், உறவுகளுமறிய தாம் கதாநாயகனாக, கதாநாயகியாக பரிணமிக்கும், மின்னும் அந் நாளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் திருமண வயதைக் கழிப்பவர்களிடமிருப்பது இயல்பானதுதான்.

அக் கனவுகளை நனவாக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, அத்தியாவசியமான ஒன்றை ஆடம்பரமாகக் காட்சிப்படுத்தி, மணமக்கள் சிக்கனமாகத் தொடங்க வேண்டிய திருமண வாழ்க்கையை, கடனாளிகளாகத் தொடங்கச் செய்யும் வியாபாரங்கள் இக் காலத்தில் மிகைத்துள்ளதையும் பரவலாகக் காண முடிகிறது.

எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு இருந்த போதிலும், திருமண விழாக்கள் குறித்த ஊடக விளம்பரங்களின் மாயைகளில் மனம் தொலைத்து திருமணப் பேச்சுவார்த்தை, தரகர் கூலி, நிச்சயதார்த்தம், நண்பர்களுக்கான விருந்துகள், அழகு நிலையச் செலவுகள், ஒப்பனை, ஆடை அலங்காரங்கள், நகைகள், மண மேடை அலங்காரங்கள், உணவு, பரிசுகள் என வாழ்நாளின் ஒரு நாள் நிகழ்வுக்காக கடன் வாங்கி கணக்கு பார்க்காது செலவளித்துவிட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கடன் செலுத்தியே ஓய்ந்து போகும் மணமக்கள் பலரையும் இக் கால கட்டத்தில் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இந் நிலையில் கணவனுக்கு மனைவியையும், மனைவிக்கு கணவனையும் பார்க்கும்போதெல்லாம் தமது திருமணத்துக்காக தாம் பட்ட கடன்தான் நினைவுக்கு வரும். அன்பாகப் பார்க்கும் பார்வைகள் மறைந்து இவனால் அல்லது இவளால்தான் நானின்று கடனாளியாக நிற்கிறேனென தோன்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். திருமண வாழ்க்கை நரகமாவதும், விவாகரத்துக்கள் அதிகமாகவதும், ஜீவிதம் பிடிப்பின்றி நகர்வதும் இதனால்தான்.

திருமண வாழ்க்கையின் ஊடல், கூடல்களை எடுத்துச் சொல்ல அக் காலத்தைப் போல கூட்டுக் குடும்பங்கள் இன்று இல்லை. அனைத்தும் கையடக்கத்துக்குள் சுருங்கி விட்ட இளந் தலைமுறையினரிடத்தில் உபதேசங்களுக்கும் பலனில்லை.

இவ்வாறு, அழகுநிலையமொன்றில் பணி புரியும் பெண்ணொருத்தி தனது திருமண வயது கடந்து சென்றும் திருமணச் செலவுக்கு வழியற்று கல்யாணக் கனவுகளோடு காலந் தள்ளுவதைக் குறித்த கவிதையொன்றை மிக யதார்த்தமாக எழுதியிருக்கிறார் கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. அந்தக் கவிதை இதுதான்.

மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

கூந்தலின் சுருட்டை சிக்குகளகற்றி
நேராக்கி பளபளக்கச் செய்வாள்
தோல் வரட்சி சுருக்கங்களகற்றி
உதட்டுச் சாயமிட்டு ஒப்பனை செய்வாள்

செல்வந்தப் பெண்ணொருத்தியின் வதனத்தில்
இருண்ட நிழலகற்றி வெண்மை பரப்பி
மெல்லிய புருவமாகச் சீர்படுத்தும் அதிசயம்
வானிலிருந்து இறங்கியது போன்ற
காசுத்தாளின் உரையாடலற்ற வேண்டுகோளை
சுருட்டியெறிய இயலுமா என்ன?

நுனி வெடித்த குட்டைக் கூந்தல்
குத்தினால் வலிக்கும் நுரையீரல்
சாயமிட்டு மறைக்கும் நரை முடிகள்
குத்தாவிட்டாலும் முள்ளெனத் துளைக்கும் நெஞ்சம்
சொப்பனக் கறைகளையும் தழும்புகளையும் நீக்க
ஒப்பனை நீக்கிகள் எவ்வளவு தேவையாகும்?

பரந்து சென்ற வெல்வட் ரோஜாப் பூ இதழ்களை
சேகரித்து கம்பியொன்றில் பூவாகக் கோர்ப்பவள்
விழிநீரால் பனித்துளிகளை இதழ் மீது விசிறுபவள்
கனவிலும் மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

—-

தினந்தோறும் மணப்பெண்களை அலங்கரித்தும், அவர்களுக்கு ஒப்பனையிட்டும் காலம் தள்ளும் யுவதியொருத்தி, அம் மணப் பெண்களின் இடத்தில் நிற்க எவ்வளவு தூரம் ஆசைப்படுவாள், கனவு காணுவாள்? வாழ்வின் யதார்த்தம், ஒரு நாள் ஆடம்பரத்திலல்ல என உலகம் புரிந்திடும் நாளில்தான் அக் கனவு நிஜமாகக் கூடும்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

யெஹுடா அமிச்சாய் கவிதைகள் – தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (33)

1.

கடவுளின் தலைவிதி

இப்பொழுது
கடவுளின் தலைவிதி,
மரங்கள், கற்கள், சூரியன் மற்றும் நிலவு
ஆகியவற்றை வழிபடுவதை அவர்கள் நிறுத்திவிட்டு
கடவுளை வழிபடத் தொடங்கியபொழுது
அவற்றிற்கு நேர்ந்த விதியே.

இருப்பினும் அவர் நம்முடன்
தொடர்ந்து இருக்கும் கட்டாயத்திற்குத்
தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்;
கற்கள், சூரியன், நிலவு மற்றும்
நட்சத்திரங்களைப் போலவே.

2.

பரிதாபமான விஷயம்.

உன்னுடையத் தொடைகளை
என்னுடைய இடையிலிருந்து
அவர்கள் வெட்டி எடுத்தார்கள்.
என்னைப் பொறுத்தவரை
அவர்கள் எல்லோரும்
அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள்.
அவர்கள் அனைவருமே.

அவர்கள்
நம் இருவரையும்
ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரைப்
பிரித்தெடுத்தார்கள்.

என்னைப் பொறுத்தவரை
அவர்கள் அனைவருமே பொறியாளர்கள்.
அவர்கள் அனைவருமே.

பரிதாபப்படத்தக்க விஷயம் தான்.
நாம் அந்த அளவிற்கு அருமையான ,
விரும்பத்தக்க ஒரு அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு.
ஒரு மனிதன் மற்றும் அவன் மனைவியைக் கொண்டு
அமைக்கப்பட்ட ஒரு விமானம்.
இறக்கைகள் மற்றும் அனைத்துடனும்.
பூமியிலிருந்து சற்றே உயரத்தில்
நாம் சுற்றிக்கொண்டிருந்தோம்.

கொஞ்ச தூரம் பறக்கவும் செய்தோம்.

3.

எனது அம்மா ஒரு முறை சொன்னாள்

எனது அம்மா ஒரு முறை சொன்னாள்
அறையில் பூக்களுடன் உறங்க வேண்டாம் என்று.
அப்போதிலிருந்து நான்
பூக்களுடன் உறங்குவதில்லை.
நான் தனியாகவே உறங்குகிறேன், அவை இல்லாமல்.

நிறைய பூக்கள் இருந்தன.
இருப்பினும் போதிய அவகாசம்
என்னிடம் இருந்ததில்லை.
நான் நேசிக்கும் மனிதர்கள்
எனது வாழ்விலிருந்துத் தம்மை வெளியே வெளியே
தள்ளிக்கொண்டே போகிறார்கள் -
படகுகள் கரையிலிருந்து விலகி விலகிச் செல்வது போல.

என்னுடைய அம்மா சொன்னாள்
பூக்களுடன் உறங்க வேண்டாமென்று.
நீ தூங்க மாட்டாய்.
நீ தூங்க மாட்டாய் , என்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தின் தாய்.

பள்ளிக்கு என்னை இழுத்துச் செல்லும்பொழுது
நான் மறுத்து, இறுகப் பற்றிக்கொண்ட
மாடிப் படிக்கட்டின் கைப்பிடிகள்
எப்பொழுதோ எரிக்கப்பட்டு விட்டன.
ஆனாலும், இறுகப் பற்றிக்கொண்ட
எனது கைகள்,
இன்னும் இறுகப் பற்றியவாறே இருக்கின்றன.

***********************

(குறிப்பு: யெஹுடா அமிச்சாய் – Yehuda Amichai- (1924-2000) இஸ்ரேலிய நவீனக் கவிஞர். ஹீப்ரு மொழியில் எழுதுபவர். உலக அளவில் புகழ் பெற்றவர்.

பெர்னாண்டோ பெஸோவா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (16)

ஆடுகளின் பாதுகாவலன்

கடவுளைப் பற்றி சிந்தித்தல் என்பது
அவருக்கு அடிபணியாமல் இருப்பது.
நாம் கடவுளை அறியக்கூடாது
என்பதற்காகவே அவர்
தம்மை நம்மிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

நாம் எளிமையாக அமைதியுடன்
இருப்போமாக.
மரங்களையும், ஓடைகளையும் போல.
அப்போது கடவுள் நம்மை மிகவும் விரும்புவார்.
மரங்கள் மரங்களாய் இருப்பதுபோல்,
ஓடைகள் ஓடைகளாய் இருப்பதுபோல்,
நம்மை நாமாக அவர் மாற்றுவார்.
வசந்த காலத்தில் பசுமையையும்
நம் பயணம் முடியும் பருவத்தில்
சென்று இளைப்பாற ஒரு நதியையும் தருவார்.

அதற்கு மேலதிகமாக
அவர் எதையும் தரமாட்டார்.
ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வது
நம்மை நமது தன்மையிலிருந்து
கீழ் இறக்கிவிடுதலாய் அமைந்துவிடும்.

சூர்யகாந்திப் பார்வை

ஒரு சூர்யகாந்திப் பூவைப் போல் எனது பார்வை
தெளிவானதாக இருக்கிறது.
சாலைகளில் நடக்கையில்
இடமும் வலமும் பார்த்தவாறு செல்வது
என் வழக்கம்.
சில சமயங்களில் பின்புறங்களிலும்
பார்ப்பதுண்டு.
ஒவ்வொரு கணமும் நான் காண்பது
முன் எப்போதும் பார்க்காதது.
எதையும் விட்டுவிடாமல் நுண்ணிப்பாகக்
காணும் திறனும் கைவரப்பெற்றிருக்கிறேன்.

புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு குழந்தை தனதுப்
பிறப்பின் உண்மை அழகை உணரும்போது
கொள்ளும் உவகையையும் பெருமிதத்தையும்
என்னாலும் அடைய இயல்கிறது.
ஒவ்வொருக் கணமும் முழவதும்
புதிதான ஒரு உலகில் பிறந்ததாய் உணர்கிறேன்.

களங்கமில்லா அமைதியழகுடன் ஒளிரும்
டெய்சி மலரைப் போல்
இவ்வுலகை நான் பார்க்கிறேன்.
ஏனெனில் நான் அதைப்பார்க்கிறேனேத் தவிர
அதைப்பற்றி சிந்திப்பதில்லை.
சிந்தித்தல் என்பது புரிந்துக்கொள்ளாதிருப்பது .
நாம் சிந்தித்து உணர்வதற்காக
உருவாக்கப்பட்டதில்லை இவ்வுலகு.
(சிந்தித்தல் என்பது குறையானக் கண்களைப்
பெற்றதற்கு சமானம் ),
சரியான வழி, உலகைக் காண்பதும்
அதனுடன் ஒன்றிப்போய் கரைந்துவிடுதலே .

எனக்குத் தத்துவமென்று ஒன்றுமில்லை;
உணர்வுகள் மட்டுமே உண்டு.
இயற்கையைப் பற்றி பேசுகிறேன் என்றால்
எனக்கு அதைப்பற்றி முழுவதும்
தெரியுமென்றில்லை; நான் அதை
நேசிக்கிறேன் என்பதால் மட்டுமே.
ஏனெனில் உண்மையாய் நேசிப்போர்
எதை நேசிக்கிறோம் என்பதை
எப்போதுமறியார். ஏன் நேசிக்கிறோம் அல்லது
நேசம் என்றால் என்னவென்பதையும்.
நேசிப்பது என்பது நித்தியமான
நிர்மலத்திலுருப்பது .
நிர்மலமாக இருப்பதென்பது
சிந்தனையற்றிருப்பது.


ஆடுகளின் பாதுகாவலன் -2

நான் ஆடுகளின் பாதுகாவலன்.
ஆடுகள் எனது எண்ணங்கள்.
எனது எண்ணங்கள் அனைத்தும்
உணர்வுகள்.
நான் எனது கண்களாலும்
காதுகளாலும் சிந்திக்கிறேன்.
மற்றும் எனது கைகள், பாதங்கள் ,
மூக்கு மற்றும் வாயாலும் கூட.

சிந்திப்பது என்பது அச்சிந்தனையை
காண்பதும் முகர்வதும்.
ஒரு பழத்தை உண்பது அதன்
அர்த்தத்தை சுவைப்பது.

ஆகவேதான் ஒரு வெப்பமான நாளை
மிகவும் அனுபவித்ததன் வலியுடன்
வெதுவெதுப்பானக் கண்களுடன்
புல்வெளியில் என் உடல்
படர்கையில்
அக்கணம் முழுவதும் நீளும்
என் முழு உடலையும் உணர்கிறேன்.
உண்மையை உணர்கிறேன்
அதனால் மகிழ்கிறேன்.

••••

( Fernando Pessoa – பெர்னாண்டோ பெஸோவா (1888-1935), புகழ்பெற்ற போர்ச்சுகீசிய கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர்,தத்துவவியலாளர்)

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 12 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (21)

ஓரிரு தசாப்தங்களுக்கு முன்புவரை புத்தகங்கள் பொக்கிஷமாகக் கருதப்பட்டதை இப்பொழுதும் கூட ஒரு இனிய நினைவாக ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அன்று புத்தகங்கள் பரிசுப் பொருட்களாகக் கொடுக்கப்பட்டன. புத்தகங்களை வாங்குவதற்கென்றே பலராலும் பணம் சேகரிக்கப்பட்டது.

புத்தகக் கண்காட்சிகள் கிராமப் பாடசாலைகளில் கூட பெரும் விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டன. வாசகசாலைகளில் உறுப்பினராக இல்லாத ஆளைக் காண்பது அரிது எனும் நிலை காணப்பட்டது. வாசகசாலை பூஜிக்கப்பட்டது. வீட்டுக்கு வீடு புத்தகங்களும், பத்திரிகைகளும் கை மாற்றப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டன. வீடுகளில் பொருட்களை சுற்றி வரும் பத்திரிகைத் தாளைக் கூட எடுத்து வைத்து வாசித்தார்கள்.

கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும், கட்டுரையாளர்களும், நூலாசிரியர்களும் மிகவும் கௌரவமானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். கற்றறிந்தவர்களாக அவர்களுக்கு சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்தும், செல்வாக்கும் காணப்பட்டது. தவறியேனும் புத்தகமொன்றை மிதித்து விட்டால் தொட்டு முத்தமிட்டு பத்திரமான இடத்தில் வைத்து விடும் பழக்கம் அனைவரிடமும் இருந்தது.

இணையம் பரவலாக அனைவரிடத்திலும் பல வழிகளில் வந்து கொண்டிருக்கும் இன்று, இந் நிலைமை வெகுவாக மாறி விட்டிருக்கிறது என்பது ஒரு துர்ப்பாக்கியமான உண்மை. அண்மைக்கால இளந்தலைமுறையினர் புத்தகங்களை வாங்குவதும், வாசிப்பதும் அநாவசியம் என்ற எண்ணத்திலேயே வளர்ந்து வருவது வேதனை தருவதாகவே உள்ளது.

வீடியோ, கணினி விளையாட்டுக்களுக்காகவும், நவீன ரக கைபேசிகளுக்காகவும் காலத்தையும், பணத்தையும் எவ்வளவும் கூட செலவழிக்கத் தயாராக இருக்கும் இந் நவீன தலைமுறையினர் புத்தகங்களுக்காக சில நூறு ரூபாய்களை செலவிடக் கூட பெரிதும் தயங்குகின்றனர். குடும்பத்தினரோ, பெரியவர்களோ புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்தாலும் கூட அதனை வாசித்துப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கக் கூட அவர்களால் முடிவதில்லை.

தமிழ் பேசும் மக்களிடத்தில் இப் போக்கு வந்து இப்போது எல்லோருக்கும் பழகி விட்டது. நம் அயல் சமூகமான சிங்கள சமூகத்தில் இப் போக்கு இப்பொழுது உருவாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. கவிஞர் பியன்காரகே பந்துல ஜயவீரவின் கீழேயுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

குற்றமிழைத்தவனொருவன்

பேரூந்தில் – ரயிலில்

முட்டிமோதிப் பயணிக்கையில்,

பணப் பையினால்

முச்சக்கர வண்டிக் கூலியை

சுமக்க முடியாமல் போகும் வேளையில்,

‘அந்தோ, எம்மிடமும் இருக்குமெனில்

சைக்கிள் அல்லாத

ஏதாவதொரு வாகனம்’

என்றெண்ணி

பணிவுடன் வேண்டுகோள் எழுப்புவாயோ

என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே

“அப்பா….
காரொன்று
ஏன் எமக்கில்லை?”
மகன் வினவுகையில்…
“காரொன்று ஏனில்லையென்றால் மகனே…
புத்தகக் குவியலொன்று எம்மிடம் இருப்பதால்” என
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஒவ்வொரு மாதச் சம்பளத்தின் போதும்,
வருடந்தோறும் வருகின்ற
புத்தகக் கண்காட்சிகளில் சுற்றியலைந்தும்
நூல்களை வாங்கி
புத்தக அடுக்குகளை நிரப்பி
இரவுகள் முழுதும் உறக்கம் தவிர்த்து
ஒவ்வொரு ஏடாக எடுத்து
ஒவ்வொன்றாக வாசித்து
சுற்றுகிறேன் இச் சிறு தீவு முழுதும்

நூல்களின் துணையுடன் உலகம் முழுதும்
பாதங்களினால் நடந்தோ
அல்லது வாகனமொன்றிலோ
பயணிக்க முடியாத் தொலைவுகளைப்
புத்தகங்களினால் கடக்கிறேன்

ஆனாலும்…
என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே!
இனிய குழந்தைகளே!
நான் அறிவேன்
குற்றமிழைத்தவனொருவன் நானென்பதை !!!

*****

விலைவாசி உயர்வு, நவீன உலகப் போக்கு, நாகரீகங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு புத்தகங்களுக்காக செலவிடுவதை பெரும் குற்றமெனக் கருதும் மனப்பாங்கை எப்படி இந்தச் சமூகம் உருவாக்கி விடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் சிறிய ஆனால் காரமான கவிதைகளில் ஒன்று இது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

ரோபெர்தோ போலான்யோ / தமிழில் : ஆகி

ரோபெர்தோ போலான்யோ

ரோபெர்தோ போலான்யோ

பாதாளமொன்று உனக்கான என் அன்பளிப்பாயிருக்கும், என்றாளவள்,

ஆனாலிது மிகவும் நுட்பமானதாயிருக்கு மென்பதால்

வருடங்கள் பல கடந்த பிற்பாடு

மெக்சிகோவையும் என்னையும் நீ விட்டகன்று

தொலைவிலிருக்கும் பொழுதே நீயிதை அறிந்து கொள்வாய்.

உனக்கிது மிகவும் அவசியப்படுகையில் நீயிதை கண்ணுறுவாய்,

ஆனால் அந்நிகழ்வு மகிழ்ச்சிகரமான முடிவாயிருந்திடாமல்

இன்மை மற்றும் இன்பத்தினோர் கணப்பொழுதுதாயிருக்கும்.

ஒருவேளை அப்பொழுது நீ என்னை நினைவுகூர்வாய்,

சற்றைக்கே யெனினும்.

இலக்கியதினூடாகவொரு சிற்றுலா (பத்திகள் 31-46)

31.

பூலோகம் முடிவுற்றதாய் நான் கனவுற்றேன். மற்றும் அம்முடிவை

கருத்தில் கொண்டிருந்த ஒரே மனித இருப்பாய் பிரான்ஸ் காஃப்கா.

பரலோகத்தில் மரணிக்குமட்டும் டைட்டன்கள் போரிட்டனர்.

செண்ட்ரல் பார்க்கின் தேனிரும்பு இருக்கையொன்றிலிருந்து

உலகம் பற்றியெரிவதை காஃப்கா அவதானித்தார்.

32.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று மிகவும் தாமதமாய் நான்

வீடு வந்தடைந்தேன். என் படுக்கையில் மார்ஜு டி ச-கர்னிய்ரு

எனது முதற்காதலுடன் படுத்திருப்பதைக் கண்ணுற்றேன்.

போர்வையை நான் அகற்றியதும் அவர்கள் மரணித்திருப்பதை

அவதானித்து, என் உதடுகளை குருதியொழுகுமட்டும்

கவ்விக்கொண்டு, நான் தெருக்களுக்குத் திரும்பினேன்.

33.

பொட்டல் குன்றொன்றின் முகட்டில் தன் அரண்மனையை

அனக்கிரியான் எழுப்புவதை, பிறகதை அழிப்பதை நான் கனவுற்றேன்.

34.

என்னை மிகவும் வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க

துப்பறிவாளனாய் நான் கனவுற்றேன்.. முகமற்ற ஒருவரின் உயிரைப்

பாதுகாக்க நியூயார்க்கில் வாழ்ந்த என்னை மார்க் ட்வைன்

பணியிலமர்த்தினார். நான் அவரிடம் ”திருவாளர் ட்வைன் அவர்களே,

இதொரு மிகக் கடினமான வழக்காயிருக்கப் போகிறது” என்றேன்.

35.

ஆலிஸ் ஷெல்டனிடம் நான் காதலுறுவதாய் கனவுற்றேன். அவர்

என்னை விரும்பிடவில்லை. ஆதலால் மூன்று கண்டங்களில்

நான் உயிர்துறக்க முயற்சித்தேன். வருடங்கள் கடந்தன. முடிவில்,

எனக்கு மிகவும் வயதானபோது, நியூயார்க் உல்லாசவீதியின்

மறுமுனையில் அவர் தரிசனமளித்து சமிக்ஞைகளால் (விமானிகள்

இறங்க விமானத்தளக்கப்பல்களில் கையாளப்படுமே அவ்வண்ணம்)

அவர் தெரிவித்தார் என்னை அவர் எப்பொழுதும் காதலித்ததாய்.

36.

மிகப்பெரிய எரிமலைப்பாறையினாலான கொடிக்கல்லொன்றின்மீது

நான் அனாய்ஸ் நின்னுடன் 69 நிலையில் துய்ப்பதாய் கனவுற்றேன்.

37.

மங்கலாய் ஒளியூட்டப்பட்ட அறையொன்றில் கார்சன்

மெக்கல்லர்ஸை நான் புணர்வதாய் கனவுற்றேன். மற்றும் நாங்கள்

இருவரும் மகிழ்ச்சியாய் உணர்ந்தோம், காரணமேதுமின்றி.

38.

மீண்டும் என் பழைய உயர்நிலைப்பள்ளியில் நானிருப்பதாய்

அல்ஃபோன்ஸ் டூடேயை எனது ஃப்ரெஞ்ச் ஆசிரியராய் நான்

கனவுற்றேன். புலப்படாத ஏதோவொன்று நாங்கள் கனவுறுவதாய்

எங்களை உணரவைத்தது. ஜன்னலினூடே நோக்கியவண்ணம் டூடே

டார்டாரினது குழாயைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

39.

நான் உறக்கத்திலாழ்ந்திருக்க என் வகுப்பர்கள் தெரெஸின்

வதைமுகாமிலிருந்து ரோபேர் டிஸ்னூஸை விடுவிக்க

முயற்சிப்பதாய் நான் கனவுற்றேன். எனக்கு விழிப்புத்தட்டவும்

குரலொன்று என்னிடம் ஆயத்தமாக சொன்னது. ”விரைவாக,

போலான்யோ, விரயமாக்க நேரமில்லை.” நானங்கு சென்றபோது

கண்டதென்னவோ தாக்குதலால் புகையும் இடிபாடுகளூடே வயதான

துப்பறிவாளனொருவன் பொறுக்கியெடுத்துக் கொண்டிருப்பதையே.

40.

பூலோகம் முடிவுற்று மூன்று பில்லியன் வருடங்கள் கடந்த

பிற்பாடு பூத எண்களின் புயலொன்றே மனித இருப்புகளின்

எச்சமாயிருப்பதாய் நான் கனவுற்றேன்.

41.

கனவுறுவதாய் கனவுற்று அக்கனவுச் சுரங்கங்களில் ரோக்கி

டால்டோனின் கனவை நான் கண்ணுற்றேன்: பாழாய் போனவொரு

மாயைக்காய் தங்கள் உயிர்களை ஈந்த வீரர்களின் கனவு.

42.

என்னை 18 வயதினனாய் நான் கனவுற்று, வால்ட் விட்மனுடன்

கலவி செய்தபடியிருந்த, எனது அச்சமயத்து 18 வயதின

உயிர்த்தோழமையை கண்ணுற்றேன். புயலார்ந்த

சிவிட்டவேக்கிய அந்திப்பொழுதைக் கருத்தில் கொண்டவாறு,

அவர்கள் கை நாற்காலியில் கலவியிலிருந்தனர்.

43.

என்னையொரு கைதியாய் போயிதியஸை என் சிறைத்தோழராய்

நான் கனவுற்றேன். ”போலான்யோ, இதோ பார்,” என்றவர்,

நிழல்களினூடே தனது கையையும் எழுதுகோலையும் நீட்டி: ”அவை நடுங்கவில்லை! அவை நடுங்கவில்லை!” என்றார். (சற்றைக்கு பின்,

அவர் தன் மென்குரலில் தொடர்ந்தார்: ”ஆனால் அவ்வேசிமகன்

தியோடொரிக்கை அவை கண்டுணர்ந்ததும் அவை நடுங்கும்.”)

44.

கோடரி வீச்சுகளால் மார்க்கி து ஸாதை நான் மொழிபெயர்ப்பதாய்

கனவுற்றேன். நான் கானகத்தில் வாழ்ந்து வந்தேன்,

மனப்பிறழ்வுற்றவனாய்.

45.

சிவிட்டவேக்கியா மதுவகமொன்றில் பாஸ்கல் அச்சம் குறித்து

தெள்ளத் தெளிவான வார்த்தைகளில் கதைப்பதாய்

நான் கனவுற்றேன்: அற்புதங்கள் நிலைமாற்றுவதில்லை,

அவை கண்டனம் செய்கின்றன, என்றாரவர்.

46.

என்னை வயதானவொரு லத்தீன் அமெரிக்க துப்பறிவாளனாய்

நான் கனவுற்றேன் மற்றும் பறக்கும் ஸ்பானியர்களின் இறப்புச்

சான்றிதழ்களைக் கண்டுபிடிக்க புதிரான நிறுவனமொன்று என்னை

பணியிலமர்த்தியது. உலகமெங்கும் நான் பயணித்தபடியிருந்தேன்:

மருத்துவமனைகள், போர்க்களங்கள், பூல்கே மதுவகங்கள்,

கைவிடப்பட்ட பள்ளிக்கூடங்களென்று.

……

ஸ்பானியம் வழி ஆங்கிலத்தில்: லோரா ஹீலி (Laura Healy)