Category: மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை

விட்டில் பூச்சி / கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை / தமிழிற்கு : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

பெருமாயி கிழவி எப்படி இறந்தாள்? அவளைக் கொல்லப்பட்டது. அவளை மட்டுமல்ல, அவள் பேத்தியையும். இருவர்களையும் கொன்றது யார்? நானா!

டீ குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் நான் அவளைப் பார்த்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமாக வந்திருந்தேன். ரூம் மெட்டுக்கள் யாரும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. சலிப்புடன் வெளியே வந்து, காமாட்சி பாலையத்தின் ‘நியூ கணேஷ் பவன்’ இல் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது அவள் வந்து படியில் உட்கார்ந்தாள். எழுபது – எண்பது வயதுக் கிழவி அவள். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பார்த்த அந்தப் பெருமாயம்மாவை பொருந்தும் அசல் முகம். சோர்வடைந்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்று ‘ஏதாவது சாப்பிடுகிறாயா அம்மா?’ கேட்டேன். அவள் முந்தானையால் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொண்டே என்னைப் பார்த்தாள். குளிர்காலத்து இளம் வெயிலில் கூர்ந்து எதையோ கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு ப்ளேட் சித்திரான்னம் வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தேன். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. அறைக்கு வந்து கைபேசியை எடுத்து முகநூலில் அமர்ந்தேன். ஆனால் எனக்குள் அந்தக் கிழவியும், அவள் நினைவூட்டிய பெருமாயிக் கிழவியும் என்னைத் தடுமாறச் செய்தனர். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பதினைந்து வருடப் பையனாக இருந்தபோது பார்த்த பெருமாயிக் கிழவியின் வாழ்க்கை மற்றும் சாவு என் கண்முன் விரிந்துகொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடத்தது! அவளைக் கொன்றது நான்தான் எனத் தோன்ற அதிர்ந்து போனேன்!

பெருமாயி என் ஊர்க்காரி. அவள் இருந்தது எங்கள் ஊரின் வடக்கில். அவள் வீடுதான் கடைசி. பக்கத்தில் எங்கள் ஊரின் வண்ணான் வீடு. தன் வாழ்க்கையின் அதிக நேரத்தை அவள் அந்த வண்ணான் வீட்டில்தான் கழித்திருப்பாள் போல! நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அங்கேதான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிற்கு அவள் வருவது சாவிற்கோ அல்லது திருமணத்திற்கோ மட்டும் தான். அவள் பிரமலைக் கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.கருநாத்தத்தின் எங்கள் ஊரில் இருந்த பிரமலைக் கள்ளர் வீடு அவளுடையது மட்டும்தான்.

எங்களுக்கும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆண் – பெண் கொடுத்து எடுக்கும் வழக்கமும் கிடையாது. ஹிரியூர் தாலுக்காவில் அணை கட்ட வெள்ளைக்கார்களால் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஆட்களில் அவளும் ஒருவள் என்றும் மதுரைப் பக்கம் ஏதோ ஊரைச் சேர்ந்த இவள் அங்கு கொலை செய்து கர்நாடகாவிற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் அவால் பூர்வீகத்தைப் பற்றி பலபேர் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டார்கள். புதிதாகக் கட்டிய மாரி அணையைப் பற்றி அறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு விவசாயத்திற்காக கன்னட நாட்டின் ஹிரியூருக்கு வந்த போது பெருமாயி திண்டாவரம் மேட்டாங்காட்டில் குடிசை போட்டுக்கொண்டிருந்தாளாம்.

மாரி அணையைக் கட்ட வந்த அனேகம்பேர் தமிழ் நாட்டிற்கே திரும்பிப்போய் விட்டார்கள் என்றும் தான் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் சொன்னாளாம். ஆதிவாள என்ற ஊருக்கு நாமக்கல் கௌண்டார்கள் விவசாயத்திற்கு வந்ததாக தெரிந்து வந்தவள், அங்கே தங்கமுடியாமல் யளநாட்டுப் பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அங்கிருக்கும் நாயக்கர்கள் குடிசைவாழ் மக்களுடன் கலந்து கன்னடம் கற்றிருக்கிறாள். உப்பளக்கரை பக்கம் கூலிக்குச் சென்றபோது காதில் உறுமிச் சத்தம் கேட்டு உயிர் துடிக்க அந்தப் பக்கம் ஓடினாளாம். வேதவதி குளத்தின் அருகே எங்கள் குலத்தோர் கருப்புசாமி உற்சவங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இவர்கள் தன் குலத்தவர்கள் இல்லை என்றாலும் தன் இனம்தான் என்று அன்றிலிருந்து எங்கள் ஊரில் வந்து நிலைத்துவிட்டாள்.

கதை கேட்காமல் சாப்பிமுடியாத எனக்கு என் பாட்டி அவ்வப்போது பெருமாயி குலத்து மக்களின் கதையைச் சொல்லி எனக்குள் அவள் மீது தீராத ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தாள். பிரமலை கள்ளர் குலத்தவர்களின் வழக்கம் விசித்திரமானாது! ஆண்பிள்ளைகளுக்கு முஸ்லிம்கள்போல சுன்னத் செய்கிறார்கள். கொலை செய்யத் தயங்காதவர்கள். திருட்டில் கைதேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காலத்தில் குடியானவர்கள் அதிகமாகத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்களாம். யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார்களாம். மதுரை நாயக்கர் பாளையக்காரர்களை நடுங்கவைத்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களையே எதிர்த்து நின்று கடைசியில் அது ஏதோ ஒரு புது சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தார்களாம்…இப்படி எனக்கு எதேதோ சொல்லி அந்த பெருமாயிக் கிழவியை பற்றி தீராத ஆர்வத்தை என் பாட்டி எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆனால் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவியை நினைத்தால் எனக்கு ஒருவித பயம் ஏற்பட்டது.

தென்னங்கீற்றுகளால் அமைக்கப்பட்ட குடிசையைச் சுற்றி முள்வேலி போட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவளின் வீட்டு ஒரத்தில் இனிப்பான புளியமரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து விழும் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொள்ள நாங்கள் வீண் முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தோம். அவள் வீட்டிலில்லாத சமயம் பார்த்து முள்வேலியைத் தாண்டிப் போவோம். பழங்களை அவசரமாகப் பொறுக்கும்வரை அவள் வீட்டிலிருந்த புத்தி மந்தமான பிள்ளையொன்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவரும். நாங்கள் அவளை கிண்டலும், கேலியும் செய்துகொண்டு பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு ஓடுவோம். எங்கள் கூட்டத்திலிருந்த நந்தீசன் ட்ரௌசரைக் கழட்டி குண்டியை அந்தப் பிள்ளைக்கு காட்டி கேலிசெய்வான்.

பழங்களைத் தின்ற பிறகு எனக்கு அந்த புத்திமந்தமான பிள்ளையை பார்க்கவேண்டுமென்று மனம் தவிக்கும். தாத்தாவிடமிருந்து 25பைசா கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கடையில் பன் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே ஓடுவேன். நான் போகும்போது பெருமாயிக் கிழவி கூலி வேலை முடித்து திரும்பிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தப் பிள்ளை என்ன சொன்னதோ, அந்தக் கிழவி என்ன புரிந்துகொண்டாளோ, கிழவி வீதியில் நின்று கத்துவாள். அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரை திட்டித் தீர்ப்பாள். “எங்களுக்கு என்ன தெரியும்மா இப்படித் திட்டரே” என்பாள் கொல்லர் பெண் நாகவ்வா. எங்கள் சொந்தக்காரப் பெண்கள் அவள் சேதிக்கே போகமாட்டார்கள். பெருமாயிக் கிழவி அதிகமாக திட்டுவது எங்களைத்தான். என்னவெல்லாமோ சொல்லித் வசைபாடுவாள். எனக்கு எதுவும் புரியாது. நான் தூரமாக நின்று பார்ப்பேன்.. வண்ணாத்தி வள்ளி அவளை சமாதானப்படுத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் எப்பவும் இப்படித்தான், தன் வீட்டிலோ அல்லது வாசலிலோ ஏதாவது காணாமல் போனாலோ இல்லை தன் ஒரே கோழி கூண்டிற்குத் திரும்பாவிட்டாலோ வீதிக்கு வந்து ரகளை செய்வாள். தன் பொருள்களை எடுத்துச் சென்றவர் யார் என்று தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், அவர்களை உண்டு இல்லை என்று பண்ணி, அந்த வீட்டாரின் மானத்தை மூன்று காசுக்கு ஏலம் போட்டுவிடுவாள். சில சமயங்களில் அவளே மம்மிட்டியையோ, கருக்கரிவாளையோ எங்கேயோ மறந்து வைத்து, யாரோ திருடிவிட்டார்கள் என்று கத்துவாள். எங்கள் வயலிற்கு வேலைக்கு வந்தபோது கத்தி, மம்மிட்டியைப் பார்த்திருந்தேன். அவளுடைய கருக்கரிவாள் மிக நன்றாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அவளுடைய மம்மிட்டியையும் அப்படித்தான், ஆண்களின் மம்மிட்டிகளும் அவ்வளவுகூர்மையாக இருக்காது என்று தாத்தா பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இப்படித்தான் எங்கள் வயலில் கரும்பை அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் மறந்து கருக்கரிவாளை எங்கேயோ வைத்துவிட்டாள், அதை ஒத்துக்கொள்ளாமல் யாரோ திருடிவிட்டதாக கூச்சலிட்டு ரகளை செய்வாள். இவளைப் பார்த்து பயப்பட எனக்கு இந்தக் காரணங்களைவிட மற்றொரு பெரிய காரணம் இருந்தது. சாவு வீட்டில் அவள் பாடும் ஒப்பாரிச் சத்தம் எனக்குள் பயங்கரமான பீதியைக் கிளப்பும்.

எங்கள் யார் வீட்டிலாவது சாவு விழுந்தால் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இவளை அழைப்பார்கள். சிறுவர்களான நாங்களும் அந்தச் சாவு வீட்டில் இருப்போம். எங்கள் குலத்தின் யார் வீட்டிலும் சமைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் இழவு வீட்டிலேயே இருப்போம். பிணத்தை எடுத்துச் சென்ற பின்தான் எல்லோருக்கும் சாப்பாடு. சாவு வீட்டில் முப்பது நாட்களிற்கு அடுப்பு எரிக்கக் கூடாதாம், அதனால் உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சமைத்துக் கொண்டுபோய் கொடுப்பார்கள். அந்தச் சமையலில் இனிப்புப் பலகாரங்களும் இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் காரணங்களிற்காக எங்களுக்கு உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் சாவு விழுந்தால் ஒரே கொண்டாட்டம். எங்கள் கூட்டத்துப் பசங்க வீட்டில் சாவு விழுந்தால் எங்கள் சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. சாவு வீட்டார் சிறுவர்களான எங்களை அழைத்து சாப்பாடு போடுவார்கள். முப்பது நாட்களில் பத்து நாட்களாவது எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் அங்கே போய் ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வருவோம். இந்தக் காரணத்திற்காக சாவு விழுந்த நாள் நாங்கள் தவறாமல் அங்கு ஆஜராகிவிடுவோம். பிணத்தின் முன் பெண்கள் தலைவிரித்து உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆங்காங்கே மூன்று நான்கு கும்பல்களாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைத்து அழுவார்கள்.

ஒப்பாரி என்றால் சாவுப் பாட்டு. இறந்தவர்களைக் புகழ்ந்து கொண்டாடி அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை, பேசிய பேச்சுக்களை, செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பாட்டுக் கட்டிப் பாடுவார்கள். ஒப்பாரி வைத்து அழாவிட்டால் இறந்தவர்கள் ஆத்மா சொர்க்கம் சேராதாம், ஆதலால் ஒப்பாரி இட்டு அழுவது எழுதப்படாத வழக்கமாக இருந்தது. எங்கள் பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களின் நினைவுடன் தங்கள் கஷ்ட நஷ்டங்களையும் சேர்த்து அழுது மனதிற்கு ஆறுதல் தேடிக்கொள்வார்கள். ஆனாலும் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கு சமாதானமில்லை, ஒப்பாரி வைத்து அழுவதற்கு பெருமாயிக் கிழவிக்கு சொல்லி அனுப்புவார்கள்.

ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் அவளை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. அவள் பாடிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தால் வெளியே முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் ஆண்கள் கண்களிலும் நீர் சொட்டும். அவள் பாடும் தமிழ் அங்கிருந்தவர்களிற்கு புரியுமோ என்னமோ எனக்குப் புரியாது. ராகமாகப் பாடுவாள். எல்லோரையும் அதிகம் அழவைத்து, மூக்கில் ஒழுகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவள் பிணத்தைப் பார்த்து சில விநாடி சும்மா இருந்து மறுபடியும் ஒப்பாரி வைப்பாள்.

தமிழ் நாட்டிலிருந்து இறந்த வீட்டாரின் உறவினர்கள் வந்தால் அவ்வளவுதான், துக்கத்தின் உச்சிக்குப் போய் குரலை உயர்த்தி “ ஏஏஏஏஏ..” என்று உச்சத்தைத் தொடுவாள். அழுவதற்காகவே பிறந்தவள் போல அழுவாள். அதைப் பார்த்து நானும் அழுவேன். இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்போது அவளுக்கு நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். சாவு வீட்டு வாசலைத் தாண்டவேண்டியதுதான் அவள் முகம் மலரும். நான் அந்தக் கிழவியின் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் போவேன்.

வேலிக்குப் பின்னால் நின்றுகொள்வேன். அவள் தன் பேத்தியுடன் எதையோ பேசுவாள். அந்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத பிள்ளை திக்கிக்கொண்டு எதையோ சொல்வாள். அந்தப் பிள்ளைக்கு எங்கள் சித்தி வயசாம்! பார்க்க ஹைஸ்கூல் போகும் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். இடது கை, கழுத்து ஒரு பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். அவளுக்குப் பேசத் தெரியாது. எதை எதையோ திக்குவாள். அவள் சொல்வது பெருமாயிக் கிழவிக்கு மட்டும் புரியும். பெருமாயி பேசும் தமிழே எனக்குப் புரியாது. இனி அந்தப் பெண் பேசும் தமிழ் எப்படிப் புரியும். அவ்வப்போது பெருமாயிக் கிழவிக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே மெதுவாக கிழவியிடம் பேச்சுக்கொடுப்பேன். அந்தப் பெண்ணிற்கு மிட்டாய் வாங்கிக்கொடுப்பேன்.

பக்கத்தில் போன பின்புதான் தெரிந்தது அவள் எங்களைப் போல சின்ன வயசுக்காரி அல்ல என்பது! அப்போதே அவளுக்குப் பெண்களைப் போல முலைகள் இருந்தது. அவள் வாயும் கை கழுத்தைப் போல ஒரு பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவளைப் பார்க்க சிலசமயம் எனக்குப் பயமாக இருக்கும். நானும் ராஜாவேலுவும் ஆவலுடன் விளையாடுவோம். எங்கள் நண்பர்களில் சிலர் ‘அந்தப் பைத்தியக்காரியை …ம்… ம்… ம் நீங்கள் இருவரும் …ம்…தெரியும்டா எங்களுக்கு’ என்று கேலிசெய்வார்கள். எனக்கும் ஒரு விதமான ஆர்வம்! அவள் தேகத்தைப் பார்ப்பதற்கு. இந்த செக்ஸைப் பற்றி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும்.

எங்கள் ஊரில் விநாயக பண்டிகையின் போது பத்தாவது பைல் ஆனா வெங்கடேசன், ராஜசேகரன், மதுசந்திரன் போன்ற பையன்கள் அது ஏதோ ஒரு செக்ஸ் புத்தகத்தை உரக்கப் படித்து சிரித்துக்கொண்டு எனக்குள்ளான உணர்வுகளை சீண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து ஆரம்பமான என் செக்ஸ் அறிவு நாங்கள் டியூசனிற்கு போய்க்கொண்டிருந்த லதா அக்காவின் வீட்டில் மற்றொரு நிலையை அடைந்தது. லதா டீச்சருக்கு இரண்டு தங்கைகள். அவர்கள் இருவரும் காலேஜிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ராஜாவேலுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

டீச்சரின் தங்கைகள் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். கண்ணாமூச்சி, ஐஸ் பைஸ் விளையாடுவோம். அப்போது டீச்சரின் பெரிய தங்கச்சி புஷ்பக்காவும் நானும் ஒரே இடத்தில் ஒளிந்துகொள்வோம். அவள் என்னை பக்கத்தில் அழைத்து முத்தமிட்டு, உதட்டைக் கடித்து, அவள் மீது படுக்கவைத்துக்கொள்வாள். ஏதேதோ செய்வாள்.

சுவற்றின் ஒருபக்கம் ராஜாவேலு ஒரே மூச்சில் ஒன்று…இரண்டு…மூன்று… எண்ணிக்கொண்டிருப்பான். சுவற்றின் மறுபக்கம் புஷ்பக்காவின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால், உடம்பும் மனதும் ஒருவிதமாக புல்லரிக்கும். இப்படி என் மர்ம அங்கத்தை முடுக்கிவிட்டிருந்தாள் புஷ்பக்கா. அடுத்த வாய்ப்பு ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களுடையது. என் தேகம் மென்மையாகவும், முகம் உருண்டையாகவும், குண்டி குண்டாகவும் இருந்ததாலோ என்னமோ அந்த இருவரும் என்னை நிலத்தில் சாய்த்து தங்கள் இயலாமையின் வலியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்வார்கள். லதா டீச்சரின் தங்கைகளைப்பற்றி கேட்டாலே என் உடம்பும் மனதும் பிழியும். இந்த வகையில் செக்ஸைப்பற்றிய பலவித முகங்களைப் பார்த்த நான் எல்லாவகையிலும் பலியாகி இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நான் யாராவது ஒருவர் மீது சவாரி செய்யவேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். புரியாத அந்த வயதில் என் மர்மாங்கம் விசித்திரமாக துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் துடிப்பை அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஆசை ஏனோ நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. என் நண்பர்களின் மீது அந்தத் துடிப்பைப் பிரயோகம் செய்ய முடியவில்லை. பெண்தான் வேண்டுமென்று தோன்றியது. புஷ்பக்கா டிக்ரீ படிக்க பெங்களூருக்குப் போயிருந்தாள். பெண்ணின் நெருக்கத்திற்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன்.

பெருமாயிக் கிழவி அந்த பெண்ணை குளிப்பாற்றும் பொழுது ஓலைக்கதவை நகர்த்திப் பார்த்தேன். அவள் ‘ஜூ,ஜூ,ஜூ’ தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மார்பு பெருத்திருந்தைப் பார்த்து எனக்குள் பூரிப்பு உண்டானது. இப்படி ஒரு நாள் கிழவி இல்லாத நேரம் அவள் மார்பை என் ஆள்காட்டிவிரலால் தொட்டேன். அவள் ‘ஹிஹிஹிஹி’ என்று சிரித்தாள். என் நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரபித்தது. ஒருவிதமான பயம். அடிவயிற்றில் ஓணான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அவள் உதட்டோடு உதட்டை வைத்தேன். அவளுடைய கோணலான வாய் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. புஷ்பக்கா செய்வது நினைவிற்கு வந்து அதை செய்யத்தொடங்கினேன். உத்வேகமடைந்தேன். ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களின் வரிசையை இவள் மீது சோதிக்கத் துடிப்பு. ஆதுரத்தால் நடுங்கிகிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள், அவள் வாயிலிருந்து ஜொள்ளு ஊற்றியது.

அவள் கண்கள் விரிந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. என்னை இறுக்கமாக தழுவிக்கொண்டு ‘ஏய், ஏய், ஏய்’ என்றாள். விநாடிக்குப் பிறகு நான் எழுந்து நின்றேன், அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கைகால், முகம் வலது பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனே எனக்கு வீழ்ச்சியின் அனுபவம் ஏற்பட்டது. தவறு செய்தேன் என்று தோன்றி அழவேண்டும்போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க பாவமாகத் தோன்றியது. அவள் கால்களைப் பிடித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது. நெஞ்சை புல்டோஜர் பிளந்து வெளியே எரிந்ததுபோல இருந்தது. அபரிமிதமான பயம் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து தலை கிர்ரென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது. நெற்றியிலிருந்து வேர்வை கொட்டியது. அந்தக் குடிசை தகதகவென்று எரிவதுபோலத் தோன்றி ஒரே ஓட்டத்தில் வெளியே ஓடிவிட்டேன்.

அன்றிலிருந்து ஒருவாரத்திற்கு அந்தப்பக்கம் தலைவைத்துக்கூட படுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் பயம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. பெருமாயிக் கிழவிக்கு இந்த விசயம் தெரியவந்து வீட்டுக்கு வந்தால்! அவள் பெரிய சண்டைக்காரி, இது தெரிந்தால் விடுவாளா!? தன் வாசலின் இனிப்பு புளியம்பழத்திற்கே சண்டைப்போடுபவள். கடவுளே காப்பாற்று என்று கிடுகிடுவென்று நடுங்கினேன். இரவு-பகல்களை நடுங்கிக்கொண்டே கழித்தேன்.

அந்தப் பெண் எதற்காகவோ கிழவியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மறந்து போயிருக்கவேண்டும்! ஒருநாள் எங்கள் பசு கன்று போட்டிருக்கிறதென்று தெரிந்து சீம்பால் எடுத்துச்செல்ல வந்தவள் என்னை விடாமல் கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள். ஆதங்கமும், மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக என்னை நடுங்கவைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் என்னைப்பார்த்ததும் சந்தோசத்தால் குதித்தாள். பெருமாயிக் கிழவி சீம்பாலில் ஏதோ இனிப்பு செய்துகொடுத்தாள். அந்த நேரம் எனக்கு அழவேண்டும்போல தோன்றியது. அந்த பெண் என்னை ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நான் நகர்ந்து நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும்போல இருந்தது, அவளுடைய அருகாமை ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுத்தது. எப்படியோ அந்த பெண்ணைத் தள்ளிக்கொண்டே, தூரமாக அமர்ந்துகொண்டேன். கிழவியின் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக்கத்தொடங்கினேன். ராஜூவேலுவும் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

பெருமாயிக் கிழவி பணியாரம் செய்து எங்களுக்கு சாப்பிடக் கொடுப்பாள். அவள் இழவு வீட்டுக்குப் போனால் நானும் அவனும் அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வோம். சில பெண்கள் அழுதுகொண்டே எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ‘இந்த ரெண்டு பசங்களும் ஏந்தான் இந்த கிழவி பின்னாலயே விழுந்திருக்காணுங்களோ’ என்று முணுமுணுப்பார்கள். நாங்களோ அவள் ஒப்பாரி வைப்பதை ஆழ்ந்து கேட்டுக்கொண்டே மெய்மறந்துபோவோம். அவள் பாடும் ஒப்பாரியின் தலைவால் புரியாமல் நாங்கள் இருவரும் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் புரியும்: சாவு-மரணம். இவைகளைத் தாண்டி எங்களுக்கு தலைவால் புரியவில்லை.

ஒப்பாரி வைத்து இறந்த வீட்டுக்காரர்களின் துன்பத்திற்கு குரல்கொடுத்து பணம் வாங்கிவந்த நாள் அவளுடைய முகம் விசித்திரமாகத் தெரியும். இழவு வீட்டிற்குப் போகும்போது அவள் தன் இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுத்திவைத்திருக்கும் தங்கத் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு புறப்படுவாள். வெகு கனமான அந்தத் தோடு காதில் ஏறியவுடன் அவள் நம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் எகிப்து நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். அந்த தோட்டின் கனத்திற்கு அவள் காது தொங்கும். பெரிய ஓட்டை ஒன்று தோன்றி அவள் காது கிணறுபோலாகும். அவள் ஒப்பாரிவைத்துப் பாடிக்கொண்டே உடலை அங்கிங்கும் ஆட்டும்போது அவளுடைய தொங்கும் காதுகளின் கீழ்பகுதி அரைக்கிலோமீட்டர் போய்த் திரும்பும் அழகைப் பார்க்க துடித்துக்கொண்டிருப்போம். சுய்யென்று தோட்டுடன் அவளுடைய காதுகள் பறந்ததும் நான் சட்டென்று எகிறி ராஜாவேலுவின் தலையில் பலமாக அடித்து ஹாஹாஹா என்று சிரிப்பேன்.

அந்தத் தோடு எப்படி இருக்கும் என்றால், எங்கள் வயலின் தண்ணீர் பைப் ஒன்றைக் கத்தரித்து அடுக்கிவைத்ததைப் போலத் தெரியும். சாவு வீட்டிற்கு தங்கநகைகளைப் போட்டுக்கொண்டு போகக்கூடாதென்று நம் வீட்டுப்பெண்கள் கழட்டிவைத்துவிட்டு வந்தால் இவள் மட்டும் கால்படி அரைப்படி போல இருக்கும் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு பளபளவென்று மின்னிக்கொண்டிருப்பாள். அவள் உடுத்தும் வெள்ளைச் சேலை மற்றும் தங்க ஜோடித் தோட்டில் அவள் பேயைப்போலத் தெரிவது சிலசமயம் பயமாக இருக்கும். ‘பாட்டி, இழவுக்குப் போகும்போது இந்தத் தோட்டை ஏன் போட்டுக்கறீங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு அது தன் அம்மாவின் தோடு என்றும் அதைப் போட்டுக்கொள்ளும் போது அவள் அம்மாவின் நினைவு வந்து அழ ஆரம்பிக்கிறேன், அப்படியே தன் வீடு, ஊர், சொந்தபந்தம் எல்லாம் நினைவிற்கு வந்து அழுகிறேன் என்று சொல்லி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். அப்படி சிரித்த ஒருவாரத்தில் இறந்துபோனாள். அந்த சாவிற்கு நான் காரணமானேனா என்பது தெரியவில்லை.

அன்று கிழக்கு வீதி பெரியசாமி தேவர் வீட்டில் இழவு அங்கிருந்து திரும்பி வந்து வாசலில் காலை நீட்டி தோட்டைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இருமிக்கொண்டிருந்தாள். “டேய், சிறுக்கி தண்ணி கொண்டுவாடி’ என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பேத்தி வரவே இல்லை. நான் உள்ளே ஓடிப்போய் சொம்பில் தண்ணீர் நிரப்பி கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அந்த சிறுக்கி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று என்னைக் கேட்டாள். சும்மா உக்காந்திருக்கா என்று பொய் சொன்னேன். ஆனால் அந்த சிறுமி ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு படுத்துக்கொண்டு தொடைகளுக்கு இடையில் கைவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் வா என்பதைப்போல சமிக்ஞை செய்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பாமல் வெளியேவந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியை உள்ளே போகவிடாமல் நான் அவளைப் பார்த்து ‘எதுக்கு பாட்டி இப்படி இழவு வீட்டுக்குப்போய் அழுவுர? அழுது அழுது உடம்புக்கு சரியில்லாம படுத்துக்கர?’ என்றேன். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து பாக்கை எடுத்து வாயில் வீசி, வெற்றிலைக்கு சுண்ணாம்பு தடவி அதை கடைவாயில் நுழைத்து ‘அழுகறதுதான் என் வருமானம்டா’ என்று ‘இந்த சிறுக்கிக்கு ஒரு கலியாணம் பண்ணலாமுன்னு பாக்கறேன், நடக்கவே மாட்டேங்குது! நான் சாகரதுக்குள்ள இந்த முண்டையை கரை சேக்கணும்னு நினைக்கிறேன்…..போகட்டும், இந்தத் தேவடிய சாவாளான்ன சாகவும் மாட்டேங்கிகிறா’ என்று தன் பேத்தியைக் காட்டி அவள் வாயை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு கிளுக் என்று சிரித்தாள். நான் கிழவியைப்பார்த்து ‘பெரியவனானதும் நானே கலியாணம் கட்டிக்கிறேன் பாட்டி’ என்றேன். அவள் தாவாக்கட்டையில் கைவைத்து ‘ஆத்தாடி, வீரத்தேவன் பேரனா கொக்கா!?’ என்று என் தலையைக் கோதி, தன் விரல்களை மடித்து சொடுக்குப் போட்டாள்.

அப்போது கொக்கரக்கோ…கொக்…கொக்… அவளுடைய ஒரேஒரு கோழி வந்துகொண்டிருந்தது. கிழவி அந்தக் கோழியையே முறைத்தாள். அதுவும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. கொக்கை தாழ்த்தி அங்கே விழுந்திருந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டு அவ்வப்போது அவளைப் பார்த்து கொக், கொக் என்றது. அவள் ‘ஏய், வாடி இங்க’ கூப்பிட்டாள். கோழி எந்த பதிலையும் சொல்லாமல் அதுபாட்டிற்கு தானியங்களை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமாயி நேற்றுப் போட்ட மேவு. கிழவி மறுபடியும் கூப்பிட்டாள். அந்தக் கோழி மெல்ல அவள் பக்கம் வந்தது. எனக்கு வியப்பு, கோழிகளுக்கும் மனிதர்களின் மொழி தெரியுமா! பெருமாயி கிழவி கோழியின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்: ‘முட்டைய எங்கடி வச்ச? இந்தத் தடவையும் எங்கயோ வச்சு இங்க வந்திருக்கயா! திங்கறது மட்டும் நா போடற மேவு, முட்டைங்களை மட்டும் போடறது யார் வீட்லயோ, அல்ல? ஏன், என் வீட்டில வைக்கத் தெரியாதா? என்னுது குடிசையின்னு சங்கடமா? உனக்குன்னு அந்தக் கூட்ட கட்டியிருக்கேந்தானே! ஏன் அங்க வைக்கத் தெரியாதா?! பேசராள பாரு …….எங்கடி வைச்ச?….தேவடியா, சொல்லு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அதன் மீது எறிந்தாள். அது ஓடிக்கொண்டே கொக்கரக் ..கொக் என்று பட்டென்று தாவி வெளியே போனது.

பெருமாயிக் கிழவியின் தொண்டை திறந்துகொண்டது. நெற்றிக்கு மேலே வானம் மெல்ல கருப்புக் கட்டியது. மழை வருவது உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமாயிக் கிழவி கோழியை திட்டும் சாக்கில் சுற்றியுள்ள வீட்டுக்காரர்களை திட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் கோழி அவர்கள் வீட்டில் முட்டை இட்டால் முட்டை அவர்களுடையதாகி விடுமா? திருட்டுப் பசங்க, பொம்பள தனியா இருக்கான்னு என்னைய ஏமாத்தப் பாக்கராங்க…ஏய் பாழாப்போன கோழி, எங்க முட்டைய வச்சுத் தொலைச்ச? ஏய் வண்ணாத்தி வள்ளி, உங்க வீட்ல வைச்சதாடி? என்னம்மா, அலமேலு உன் வீட்ல? சுந்தரி, உன் வீட்ல காணா…? என்று அக்கம்-பக்க வீட்டுக்காரர்களை எல்லாம் வம்புக்கிழுத்தாள். அந்தக் கோழி நடந்துபோன இடங்களை எல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு தேடினாள். நான்கு வீடுகள் தாண்டி இருப்பதுதான் அந்த நல்லமுத்து தேவர் வீடு. அவன் பிள்ளைகள் ஒருமுறை அவள் வீட்டுப்பக்கத்தில் இருந்த கருவேப்பிள்ளை மரத்தை வெட்டிக்கொண்டுபோயிருந்தார்கள். அது தெரிந்த இவள் அவர் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று பெரிதாக சண்டைப்போட்டிருந்தாள். நல்லமுத்துவின் இரண்டு பசங்களும் இவள் மீது பாய்ந்து அடிப்பது ஒன்றுதான் மீதம். அங்கிருந்தவர்கள் தடுத்து பஞ்சாயத்து கூட்டி நல்லமுத்துவிற்கு அபராதம் விதித்தார்கள். அன்றிலிருந்து நல்லமுத்துவின் பசங்களுக்கு இவள் மீதான கோபம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. சரியான நேரத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தன் மீது பாய்ந்த அந்த சேர்வை (அகமுடித் தேவர்) நாய்களை கொன்றுவிடவேண்டுமென்று பெருமாயி அன்று இரவு தூங்காமல் குத்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டே விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் இரும்புப்பெட்டியில் இருந்த கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் சொருக்கிக்கொண்டு, தன் வீட்டைத் தாக்க அந்தப் பொட்டப்பயல்கள் வந்தாலும் வரலாம் என்று இரவு முழுதும் உட்கார்ந்தே இருந்தாள். அவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில் இவளும் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் மீதான பழியை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வந்துவிட்டதா? இல்லை மற்றொரு நல்ல வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கவா? என்ற குழப்பத்தில் நல்லமுத்து வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாள். தலை கிர்ரென்று சுற்றியது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டதைப் போலாகி கேட்பது வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து முன்னால் நடந்தாள். இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்த நல்லமுத்துவின் சின்ன மகன் வெங்கடேசன் சலிப்புடன், வெளியே வந்து தூ என்று துப்பினான். பெருமாயி கிழவி அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் முன்னால் நடந்தாள். சரசாத்தாவின் வீட்டில் கேட்டு முட்டைகள் எங்கேயும் கிடைக்காமல் கோழியை வாய்க்குவந்தபடி வசைபாடிக்கொண்டே வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். ‘இந்த வாரமெல்லாம் முட்ட வச்சிருக்கணும். குறஞ்சது பத்துப்பதனஞ்சு முட்டயாவது இருக்கணும்…….எங்கவைச்சுத் தொலைஞ்சதோ, பாழாப்போன கருப்பாயி!? அந்தக் கோழிக்கு என் பாட்டி பேர வச்சிருக்கக்கூடாது..அவளப் போலவே ஊருக்கு உபகாரி, வீட்டுக்கு வஞ்சகி! என் தாத்தாவின் பேரை வச்சிருக்கணும்…அந்த வெள்ளைக்காரன் வீட்டையே கொள்ளையடிச்சவன்..தூ…. எங்க போயறப்போற, வந்தே வருவ, வா, கொக், கொக், என்று குண்டியத் திருப்பிக்கிட்டு வருவியல்ல ..அப்பா வைச்சுக்கறேன்….திங்கறதுக்கு எங்கிட்டத்தானே வந்தாகனும்….உங்கழுத்தத் திருவி அடுப்பல போடலன இவ கள்ளச்சியே இல்ல!’ பெருமாயிக் கிழவி தன் வீட்டு வாசலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் போது வானம் கருத்து மழைத் துளிகள் பட படவென்று தூறல்போட ஆரம்பித்தன. வாசலில் போட்டிருந்த விறகுகளை பொறுக்கிக்கொண்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டே தன் பேத்தியைக் கூப்பிட்டாள். காயப்போட்டிருந்த துணிகளை அவசரவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். உள்ளே கும்மிருட்டு. பேத்தியை கூப்பிடபடியே விளக்கை ஏற்றினாள். அங்கே திரும்பியவள் ஒருவிநாடி அதிர்ந்து போனாள். பேத்தி துணியில்லாமல் அம்மணமாக படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். உடனே அவளைக் காலால் உதைத்து எழுப்பி, அவளுக்கு உடுப்பை உடுத்திக்கொண்டே வைதுகொண்டிருந்தாள். மழைத் துளிகள் குடிசையின் மீது ஒரேடியாக படபடவென்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கங்கே ஒழுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பேத்தியைத் திட்டிக்கொண்டே, அப்படியே கோழியையும் சபித்துக்கொண்டு எழுத்து அடுப்புப் பக்கம் போய் காலையில் வடித்த சோத்துக்கு ரசத்தை பிசைந்து பேத்திக்கு ஊட்டி தானும் கொஞ்சம் தின்று மழை ஒழுகாத இடம் பார்த்து பாயை விரித்தாள். பேத்தியை வந்து படுக்க கூப்பிட்டாள். ‘இந்தப் பாழாப்போன கோழி எங்க போச்சோ! மழைல எங்க நின்னிருக்கோ! நனைஞ்சு தொப்பையாயிருக்கும்….பாவம்! அஞ்சு மாசமா நான் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன், ஒரு முட்டை வைக்குதான்னா இல்ல! இந்தத் தடவையாவது வைக்கும்னு பாத்தா அதுவும் இல்ல. இல்ல, வேற எங்கேயாவது வைச்சிருக்கணும், சேவல் ஒண்ணு இதுக்குப் பின்னாடி சுத்திக்கிட்டு இருந்தத அன்னைக்கு நான் பாத்தனல்ல! நாளைக்கு வரட்டும், கழுத்த அறுத்து கொளம்புவைக்கலன்ன நான் கள்ளச்சியே அல்ல!’

பெருமாயிக் கிழவி பேத்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணைத் திறந்துகொண்டே படுத்திருந்தாள். அடிவயிறு களுக் என்றது. ‘கடவுளே, இவள எதுக்குப்பா இப்படி தண்டிக்கிற!’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ‘இவ பிறந்தப்பவே கள்ளிப் பால குடிக்கவச்சு சாகடிச்சிருந்தா இந்த ரோதனையே இருந்திருக்காது….அய்யோ..அய்யய்யோ… இவள என்ன செய்ய? நான் பெத்தவ ஒன்னப்பெத்து என்கிட்ட குடுத்துட்டுப் போயிட்டா, அவளக் கட்டிக்கிட்டவனோ குடிச்சுக் குடிச்சு அவனும் மண்ணா போயிட்டான்.’ திக்கில்லாத தனக்கு இந்தக் குழைந்ததான் துணைன்னு அவள் வளர்வதை பார்த்துக்கொண்டு நாளைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த பெருமாயி இப்போது உண்மையாகவும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் மனதை அடக்கமுடியாமல் எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைத்து புகையிலை, வெல்லம் மற்றும் இன்னும் சிலதை நீரில் சேர்த்து கொதிக்கவைத்துக் குடித்து பெரியதொரு ஏப்பம் விட்டாள். ‘நீ கள்ளச்சிடீ, எதுக்கும், யாருக்கும் பயப்படாதவ, தைரியமா உன்ன கரை சேத்தாம இந்தப் பெருமாயி செத்துப் போகமாட்டா…விடிஞ்சதும் புறப்புடு, பேச்சி ஆத்தாளுக்கு வேண்டுதல் போட்டுட்டு வரலாம்..உனக்கு அவ கலியாணம் பண்ணிவைக்காம இருக்கட்டும், அப்புறம் அவளுக்கு இருக்கு…எங்கம்மா…எங்கம்மா அவ…நம்பள கைவிட்டட மாட்டா..ஆம்பள வாரிசு இல்லைன்னு சொத்தை எல்லாம் அவன் பிடுங்கிக்கிட்டான் …..யாரு? என் சித்தப்பா மகன்! உனக்கு ஒரு வழி கிடைச்சதும் போறேன், திரும்பி நம்ம ஊருக்கு போயி அவனைக் கொன்னு போடறேன்.’

மழை விட்டதுபோல இருந்தது. எழுந்து போய் வெளியே பார்த்தாள். ‘ஒண்ணுக்குப் போறயா’ கேட்டாள். பேத்தி இல்லை என்பதைப்போல தலையை ஆட்டினாள். பெருமாயிக் கிழவி வாசலைத் தாண்டி வேலிக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று மூத்திரம் அடித்துக்கொண்டு தன் கோழி தெரிகிறதா என்று அங்கிங்கும் கண்ணாலேயே தேடினாள். எங்கேயும் காணவில்லை. பாழாப்போன கோழி என்று கதவுப்பக்கம் திரும்பினாள்.

யாரோ தூரத்தில் நின்று தன் குடிசைப் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நினைத்து சத்தம் போட்டாள், ‘யார்ரா அவன்?’ இருட்டில் அந்த உருவம் மறைந்ததுபோலத் தெரிந்தாலும் ‘நிம்மம்மன்….மூடிக்கிட்டு போயிரு, நீ எந்த ஊருப் பேயா இருந்தாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்…. நான் கள்ளச்சி பெருமாயி, கருத்தம்மா பேத்தி, முனியாண்டித் தேவனின் மகள்..யாருக்கிட்ட உன் விளயாட்டு’ தமிழ் கன்னடம் இரண்டையும் கலந்து விசித்திரமான மொழியில் பேசிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பேத்தியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்தாள். கண் இமைகள் கனத்து ஊஞ்சலாடியது. மனது அலைபாயத்தொடங்கி தூக்கத்தை எவ்வளவு தடுத்தாலும் அழுத்தியது. நீரின் மீது மிதந்து கொண்டிருப்பதைப்போல எண்ணி கைகால்கள் விரைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒருமுறை பேத்தி எழுந்து போவது தெரிந்தாலும் எழ முடியவில்லை. மூத்திரம் கழிக்கப் போனவள் எப்போது வந்து படுத்தாளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு பிணத் தூக்கம்.

பெருமாயிக் கிழவி கண் திறந்தபோது கிழக்கு வெளுத்து மிக நேரமாகி இருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த பேத்தி காணவில்லை. எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினாள். கூப்பிட்டாள். வண்ணாத்தி வள்ளியைக் கேட்டாள், நாகவ்வாவைக் கேட்டாள். யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை. எங்க போன இந்தச் சிறுக்கி என்று எதிர் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்தாள். பின் வீட்டு அலமேலு கூச்சலிட்டாள். எல்லோரும் அங்கே ஓடினார்கள். பெருமாயி பேத்தி அங்கே விழுந்திருந்தாள். அவளுடைய பாவாடை கிழிந்திருந்தது. இரத்தம் தொடையில் உறைந்திருந்தது. வள்ளி, அலமேலு மற்ற சில பெண்கள் கத்திக்கொண்டு அவளை தூக்கிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போனார்கள். ‘எந்தப் படுபாவி இப்படிப் பண்ணானோ’ என்று கத்தினார்கள். சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.

கூட்டம் கூடியது. பெருமாயிக் கிழவி உள்ளே போனாள். பேத்தியை பார்த்தாள். ‘மூச்சு நின்னுருச்சு விடுங்கம்மா’ என்றாள். வண்ணாத்தி வள்ளி சிறுமியின் மூக்கின் மீது விரல் வைத்துப் பார்த்தாள். ‘முடிஞ்சிருச்சு’ என்றாள். அலமேலு அழத் தொடங்கினாள். சின்னக்கண்ணு அழுதுகொண்டே ‘அடிப்பாவி மகளே, இப்படியா சாவ’ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள். பெருமாயிக் கிழவி அவள் தொடையில் முள் கீறிய அடையாளத்தை கவனித்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். எப்படி செத்திருப்பாள் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள். கிழக்கு வீதி, மேற்கு வீதி என்று எல்லா வீதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆண்கள் ஒவ்வொருவாக வந்தார்கள். நல்லமுத்து தன் பிள்ளைகளுடன் வந்திருந்தான். பிணத்தை எடுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளே பெண்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒப்பாரி வைத்துப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பெருமாயிக் கிழவி மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் காணவில்லை. ஒன்றும் பேசாமல் பேத்தியின் பிணத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ராஜாவேலுவும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தோம். அவள் எங்களை ஒருமுறை பார்த்து நிலத்தை கூர்ந்து பார்த்தாள். பிணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகும் போதும் அவள் அழவில்லை. மக்கள் பலவிதமாகப் பேசினார்கள். பணம் கொடுத்தால் மட்டும் பெருமாயிக் கிழவி அழுவாள், நூறு ரூபாய் நோட்டு கிடைத்தால் மட்டும்தான் அவள் ஒப்பாரி வைப்பாள் என்றும் அவள் பேத்தி இறந்தால் போதும் என்றிருந்தாள் என்றும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நான் மறுநாள் அவள் குடிசைக்குப் போனேன். அவள் கீற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய இழுத்த காதில் தோடு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவளுடைய அம்மாவின் தோடு என்று சொன்னது நினைவிற்கு வந்து எனக்கு சங்கடமானது. ‘பாட்டி, பாட்டி’ அழைத்தேன். அவள் பேசவில்லை. எனக்கு பயமானது. கொக் கொக் என்று கோழி வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. எனக்கு பயம் அதிகமாக வெளியே வந்தேன்.

கோழி பெருமாயிக் கிழவியை தேடிக்கொண்டிருந்ததோ என்னமோ , அங்கிங்கும் கழுத்தைத் திருப்பி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. ஆச்சரியமாக அதன் பின்னால் ஐந்து குஞ்சுகள் குய்ங் குய்ங் என்று தங்கள் அம்மாவின் பின்னால் ஓடின. அந்தக் கோழி வாசலை எல்லாம் தேடி வீட்டுக்குள் போனது. இதைப் பார்த்த அலமேலம்மா ‘பாத்தயா இந்தக் கோழி செஞ்ச வேலைய!’ என்று சுற்றி இருந்த பெண்களிடம் எதையோ சொல்லிக்கொண்டே ‘ஆத்தா பெருயாயி ஆத்தா உன் கோழி எப்பிடி வந்திருக்கு பாரு! முட்டை வக்கவே இல்லேன்னு இந்தக் கோழிய திட்டி தீத்த இல்ல. இப்பப் பாரு’ என்று உள்ளே போனாள். நான் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தேன். அலமேலம்மா கத்தினாள். அங்கிருந்த பெண்கள் அங்கே ஓடினார்கள். நானும் ஓடினேன். பெருமாயிக் கிழவி கீழே விழுந்திருந்தாள். இறந்துவிட்டாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தபோது பெரிதாக அழத்தொடங்கினேன். கோழி தன் குஞ்சுகளுடன் பெருமாயி உடம்பில் ஏறி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அதை துரத்தினார்கள். நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி எப்படி இறந்தாள். ஏன் இறந்தாள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பெருமாயி கிழவியைக் கொன்றது நானா!? நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவிற்கு துடிக்கிறது. நான் ஒரு கொலைக்காரனா?

.

***

இருமுகம். பென் கிரீன்மேன் என்ற அமெரிக்க எழுத்தாளரின் சிறுகதையின் மொழியாக்கம் / சத்தியப்பிரியன்.

download (32)

ஓர் ஒல்லியான இளம்பெண் பின்னிரவு வேளையில் உங்களைத் தொலைபேசியில் அழைக்கும்போது, உடனே நீங்கள் நாட்காட்டியைப் பார்க்கும்போது, அந்த நாட்காட்டி உங்களுக்குத் திருமணமாக இன்னும் நான்கு நாட்களே இருக்கின்றன என்று கூறும்போது, உங்களுக்கு நிச்சயம் செய்திருக்கும் மணப்பெண் அந்த ஒல்லியான இளம்பெண் இல்லை என்னும்போது, அந்தப் பெண் நீங்கள் இருக்கும் நகரத்தை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கி விட்டாள் என்னும்போது நீங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை கைப்பேசியில் வந்த அழைப்பை நிராகரிப்பதுதான். அழைப்பை நிராகரிக்கவில்லை என்றால் உங்கள் வேலையை நீங்கள் செவ்வனே செய்யவில்லை என்று அர்த்தமாகும். அதற்கு பதில் கைப்பேசியில் வந்த அழைப்பை ஏற்று நீங்கள் அந்த இளம் ஒல்லிப் பெண்ணை நீங்கள் குடியிருக்கும் தளத்திற்கு அழைப்பு விடுத்து, மடமடவென்று ஷவரின் அடியில் நின்று சோப்பு போட்டு குளித்து, கண்ணாடியின் முன் நின்று ஓடிகோலன் அடித்துக் கொண்டு சிகையை ஒருமுறைக்கு இருமுறை சீவிக் கொண்டால் நீங்கள் வேறு ஒரு தில்லுமுல்லு வேலையில் இறங்கப் போவது நிச்சயம்.

அவள் ஒரு சித்திரம் வரைபவள். ஓவியனுக்குப் பெண்பால் எது? பனோஸ் அவளுடன் ஒரு பொதுவான சிநேகிதன் மூலம் நட்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டான். அவளுக்கு ஓர் ஆண் சிநேகிதன் இருக்கிறான். வயதுதான் கொஞ்சம் அதிகம். இருபத்திரண்டு வருடங்கள் அவளை விடப் பெரியவன். அவன் முதன் முதலில் ஆவலுடன் பேச சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது அவளுக்கும் அவள் ஆண் சினேகிதனுக்கும் இருக்கும் வயது வித்தியாசம் கொடுமையானது என்றான். ”கம்போடியாவில் குண்டு போட்டதைப் போல ,’என்று தான் சொன்னதை நகைச்சுவை என்று நம்பி அவன் சிரித்தான். புரிந்ததைப் போலச் சிரித்து அவள் அவனை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடித்தாள். நிகழவிருக்கும் தனது திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சு வந்தது. நிம்மதியாக மூச்சு விடும் அளவிற்கு அவனுக்கிருந்த ஒருவார இடைவெளி குறித்துக் கூறினான். ஆனால் அந்த இடைவெளியை அவன் நல்ல விதமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியுமா என்று சந்தேகம் கொண்டான். அவள் தனது கைப்பையிலிருந்து ஒரு நீல நிற பால் பேனாவை எடுத்து அவனது கைப்பேசி எண்ணை குறித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். அவள் எங்களைக் குறித்துக் கொண்ட விதம் வியப்பூட்டியது. ஒவ்வொரு எண்ணின் ஆங்கிலச் சொல்லின் முதல்எழுத்தைக் குறித்துக் கொண்டாள்.. எட்டு என்றால் eight என்ற ஆங்கில வார்த்தையின் முதல் எழுத்தான E யையும், three என்ற வார்த்தைக்கு th என்ற எழுத்துக்களையும் இது போன்று எல்லா எண்களின் முதல் எழுத்தைக் குறித்துக் கொண்டாள். அவள் எழுதிக் கொண்டதைப் பார்த்ததும் பனோஸ் “அட” என்றான். “Fence Scene” என்பது தான் இருக்கும் குடியிருப்புப் பகுதியின் பெயர் என்றான். அவள் அந்த எண்களைத் தனது வலது கரத்தில் குறித்துக் கொண்டாள்.

“ஒ இந்த அரிய தகவலுக்கு இந்தப் பேனாவைப் பரிசாக அளிக்கிறேன்,”என்று நாடகபாணியில் கூறியவள்,” கவலைப் படாதே இதை வாங்கிக் கொள்ள உன்னுடைய குடியிருப்பிற்கு வருவேன்,”என்றாள்.

அவள் நான் குடியிருக்கும் “Fence Scene “ குடியிருப்புத் தளத்திற்கு வந்தபோது அவன் கண்ணில் முதலில் பட்டது அவள் கரங்களில் அழியாத Fence Scene எழுத்துக்கள்தான். ஆனால் அதற்கும் முன்னால் அவள் கையில் ஓரளவு பெரிய சூட்கேசைச் சுமந்து வருவதைக் கண்டான்.அந்த சூட்கேஸ் அவள் தூக்கி வரும் அளவிற்கு கனமில்லை என்றாலும் மூன்றாவது தளத்தில் இருக்கும் அவனது குடியிருப்புப் பகுதிக்கு மாடிப்படிகளில் சுமந்து வருவதற்கு சற்று பெரிய பெட்டிதான்.

“ நீ இங்கே தங்குவதற்கு வந்தியா? “, என்றவன்,”இதனை என் வருங்கால மனைவி எப்படி எடுத்துக்குவான்னு தெரியலை ,”என்றான்.

அவள் சூட்கேசை கீழே வைத்தாள். அதன் ஜிப்பை அவிழ்த்தாள். பெட்டியின் மேல் மூடியைத் திறந்தாள். பெரிய பெரிய பேப்பர்களில் வெள்ளைக் காகிதங்கள் சுற்றி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவள் அந்தக் காகிதங்களை மடல் அவிழ்த்ததும் உள்ளே வண்ணப் படங்கள் தீட்டப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான். அவள் அந்த ஓவியங்களைத் தரையில் விரித்து வைத்தாள். அனைத்து ஓவியங்களும் இயற்கை நிலத் தோற்றம். நீண்ட ஆகாயம், நீண்ட புல் வெளி. ஆகாயத்தில் ஒரு அழகிய பறவை. புல்வெளியின் கீழே ஒரு மனிதனின் சிறிய தோற்றம். மொத்தம் பத்து ஓவியங்கள். பத்து ஓவியங்களும் ஒரே பொருளைக் கொண்டிருப்பினும் ஒவ்வொன்றும் வண்ணத்தில் வேறுபட்டுக் காணப்பட்டன. ஒன்று சிவப்பிலும், இன்னொன்று நீல வண்ணத்த்திலும் மற்றொன்று வெளிர் சாம்பல் நிறத்திலும் என்று பத்து ஓவியங்களும் வெவ்வேறு வர்ணங்களைக் கொண்டு தீட்டப்பட்டிருந்தன.

பனோஸ் அந்த ஓவியங்களைப் பார்த்து அவனுக்கு ஏற்பட்ட குழந்தைமையான சந்தேகங்களைக் கேட்க அவள் தெளிவான பதில்களைக் கூறினாள்.” இந்த ஓவியத்தைப் பார்ப்பவர்களிடம் நான் அந்த மனிதன் பறவையைப் பிடிக்க முயல்வதாகக் கூறுவேன்,”என்றாள்.

“ஆனால் அதைச் சொல்லும்போது எனக்குச் சிரிப்புப் பொத்துக்கும். அந்தப் பறவை ஒன்றும் அறியாத பறவை இல்லை. அதுவும் அந்த மனிதனை நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அது சர்வ நிச்சயம்,”என்றாள். அவை அனைத்துமே ஒரே காட்சியைப் பார்த்து வரையப்பட்டவையா என்று அவன் கேட்ட கேள்விக்கு அவற்றில் மூன்று படங்கள் மட்டுமே தனது தந்தை வேட்டையில் ஈடுபட்ட புகைப்படம் ஒன்றைப் பார்த்து வரையப்பட்டவை என்றும் மற்ற ஏழு ஓவியங்களையும் அவள் தனது சொந்தக் கற்பனையில் வரைந்ததாகவும் கூறினாள்.

“நான் சின்னப் பொண்ணா இருக்கும்போதே எங்க அப்பா வீட்டை விட்டுப் போயிட்டாரு. அவரு வீட்டில் இருந்த நாளெல்லாம் ஒரே கூச்சலும் கூப்பாடும்தான். அம்மா அதில்தான் வெறுத்துப் போயிருக்கணும். அப்பா போன பிற்பாடு அம்மா சந்தோஷமாவே இருந்தாங்கன்னு சொல்லலாம். அவரு படம் எதுனா கிடைக்குமான்னு சமீபமாத்தான் தேடத் தொடங்கினேன். மூணு படம் கிடைச்சது , மீதி ஏழை என் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன். எந்தப் பெண்ணிற்கும் அவளுடைய தந்தையின் புகைப்படங்கள் பத்துக்கும் அதிகமாக இருப்பது நல்லது.”

தொலைகாட்சியை இயக்கி அதன் ஒலி அளவைக் குறைத்தனர். கைப்பேசியில் பிட்சா ஆர்டர் பண்ணினார்கள். அறையின் நடுவில் இருந்த நாற்காலியில் அவனைப் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டவள் அன்று அவளது ஃபிளாட்டில் சுடுதண்ணீர் வரவில்லை என்பதால் தான் அன்று குளிக்காத சேதியைக் கூறினாள். பனோஸ் அவள் இஷடப்பட்டால் அந்த வீட்டுக் குளிப்பறையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளச் சொன்னான். அவள் எழுந்து நடமாடத் தொடங்கியவள் ராக்குகளில் அடுக்கி வைத்திருந்த புத்தகளின் மீது தனது விரலால் கோடு போட்டபடிச் சென்றாள்.

“எல்லாம் வாராற்றுப் புத்தகங்கள்,”என்றாள்.

“என்னுடையவை அல்ல,’என்று பனோஸ் பதில் கூறினான்.

“ஓ , பரவாயில்லை, எனக்கு வரலாற்று நூல்கள் என்றால் இஷ்டம்”

அவள் இறுக்கமான லெக்கின்சும் அதை விட இறுக்கமான டி ஷர்டும் அணிந்திருந்தாள். அந்த அப்பார்ட்மெண்டில் இருக்கும் பெண்களை விட இவள்தான் அதிகம் எலும்பும் தோலுமாக இருப்பவள் என்று தோன்றியது. ஒல்லிக்குச்சி. அவள் டி சார்டின் உள்ளே பிரேசியர் அணிந்து கொண்டிருக்கவில்லை. இவளுக்குப் போட்டியாக மேலும் இரண்டு பெண்கள் அந்த அபார்ட்மெண்டில் பிரேசியர் அணியாமல் குலுங்கித் திரிகின்றனர். அவர்களில் ஒருவத்தி கூட அவன் வருங்கால மனைவி இல்லை. அவனது வருங்கால மனைவி பிரேசியர் அணியும் பழக்கம் உடையவள். அவர்களது இந்த மூன்று வருட நெருக்கமான உறவில் அவன் அவளது பிரேசியரின் கொக்கிகளைக் கழற்றும்போதெல்லாம் நிம்மதியாக மூச்சு விடுவது வழக்கம். அந்த வரலாற்று நூல்கள் எல்லாம் அவளுடையவை.

அந்த ஒல்லிப் பெண் பனோஸ் அருகில் வந்து நின்றாள். ஏதோ ஒரு பிரச்சனை குறித்து உறுதியாகப் பேசத் தயாரானவள் போலக் கால்களை ஊன்றி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“நல்லது,’ என்று தொண்டையைக் கனைத்துகுள் கொண்டே பனோஸ், “ இங்கு நாமிருக்கிறோம்,” என்றான்.

“நாம் இங்கே இருக்கிறோம். இதிலென்ன சந்தேகம்?,”என்றால் ஒல்லிப்பெண் அலட்சியமாக.

“ நீ சொல்வதில்தான் அது சொல்லப்படும் விதம் அமைகிறது,” என்றவன் தொடர்ந்து, “ இங்கு நாமிருக்கிறோம் என்பது நாம் இங்கே இருக்கிறோம் என்று கூறுவதை விட அழுத்தம் நிறைந்தது,”.

“நாம அப்படிதானா? அழுத்தத்துடனா ?,”என்று கேட்டவள்,” இது குறித்து விவாதிக்க எனக்குக் கூடுதலாக மது தேவையாக உள்ளது,” என்று கூறியவள் கையிலிருந்தக் கண்ணாடிக் குவளையை ஒருமுறை சுழற்றப் போக உள்ளே இருந்த மதுத்துளிகள் அவள் அணிந்திருந்த டி சார்டின் மேலே தெறித்தது.

“ச்சை “அவள் சிணுங்கினாள்.

“என்னிடம் வேற டி ஷர்ட் இருக்கு,”என்றான் பனோஸ்.

“இல்லை இதனை நான் கழற்றிக் விடுகிறேன்,”என்று கூறி விட்டுக் கழற்றினாள்.

“இப்படி வந்து உட்காரு,”என்றான். அவள் படுக்கையில் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். இருவரும் டிவி பார்த்தனர். டிவியில் wwf மாதிரி ஏதோ ஒரு மாமிச மல்யுத்தம் நடைபெற்றது. நிகழ்ச்சியின் நடுவில் ஸ்வீடன் தேசத்து கட்டு மஸ்தான மனிதன் ஒருவன் ஒரே மூச்சில் தனது தோளில் ஒரு காரைத் தூக்கி நிறுத்தினான். “கெட்டநாத்தம் வருது என்னிடம்,”என்றாள் தன் கக்கத்தை முகர்ந்தபடி. பனோஸ் கண்களை மூடி நாற்றம் வருகிறதா என்று சோதித்தான். அவள் சொன்னது சரிதான். இளம் கருப்பு நிற மலர் மலர்வதைப் போன்ற நாற்றம் அடித்தது. அவள் அவன் சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றி அவனுடைய வெற்று மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“எங்கப்பாவைப் பற்றி என்னை யோசிக்க வச்சுட்ட ,” என்றாள்.

“நானா?,” என்றவன், “எப்படி?,”என்றான்.

“அதுக்கு ரொம்ப சிரமம் எடுத்துக்காத”

“உன்னுடைய த்வனி எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கலை ,”

“” தெரியும், உனக்கு நான் பேசுவது பிடிக்காதுன்னு தெரியும்,”என்றவள் , “யாருக்கும் பிடிக்காது,” அவன் தோள்களை அழுத்திப் பற்றினாள். “எங்கப்பா என்ன பண்ணினார் தெரியுமா? ஓடிப்போனதைத் தவிர ?,”என்றாள்.

“வேற என்ன? வேட்டையா?,”

“வேட்டை, அது இல்லை. அவர் ஜீவிதத்திற்கு என்ன பண்ணினார் தெரியுமான்னு கேட்டேன். படிச்சது வக்கீலுக்கு. ஆனால் நான் பிறப்பதற்கு ஒரு வருஷம் முன்னாடி அவர் என்னோட கொள்ளு தாத்தாவின் சுய சரிதம் எழுதும் வேலையில் இறங்கினார். எங்க தாத்தா ஆங்கில அரசாங்கத்தில் உளவுத்துறை அதிகாரியாக இருந்தார். அவரது வேலையே ரகசியக் குறியீடுகளின் புதிரை அவிழ்ப்பதுதான். ஜிம்மர்மேன் தந்தி பத்தி நீ கேள்வி பட்டிருக்கியா,” என்றாள்.

பனோஸ் தெரியாது என்று தலையாட்டினான். அவள் உடனே விளக்கத் தொடங்கவில்லை. அவன் தனது விரல்களை அவள் நாபியின் அருகில் வருடியபடி இன்னும் சற்றுக் கீழிறங்கி அவள் உள்ளாடையின் எலாஸ்டிக்கினுள் நுழைந்தான்.

“என்னன்னு சொல்லு”, என்றான் பனோஸ்.

சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர்,”என்ன சொல்லணும்?,’ என்றாள்.

‘ஏதோ தந்தியைப் பற்றிக் கூறினாயே, அதைப் பற்றி சொல்லு,”.

“ஓ ,”இதழ் குவித்த அவள் ,”நிஜமாவே உனக்கு அதைப் பற்றி தெரிஞ்சுக்க ஆர்வம் இருக்கா?,’ என்றாள்.

பனோஸ் தலையசைத்து விட்டு விரல்களால் மேலும் கீழிறங்கினான்.

“உன்னைப் பார்த்தால் ஆர்வம் உடையவன் போலத்தான் தெரிகிறது”

“நிஜம்மா, “என்றவன், “சொல்லு அதைப்ப் பற்றி உனக்குத் தெரிஞ்சதைச் சொல்லு”

“நல்லது,” என்று தொடங்கியவள் , “ இந்தத் தந்தியை ஜெர்மன் தேசத்து வெளிநாட்டு செயலர் மெக்சிகோவில் இருந்த ஜெர்மன் தூதருக்கு அனுப்பிய தந்தி. அந்தத் தந்தியில் அமெரிக்காவின் தென்மேற்கு பகுதியைத் தாக்க திட்டமிட்டிருந்த மெக்சிகோவிற்கு ஜெர்மனி ஆதரவு அளிப்பதாக ரகசியத் தகவல் இருந்தது. எனது கொள்ளு தாத்தாவுடன் சேர்ந்து ஆங்கில அரசு தந்தியின் மர்மக் குறியீட்டை அவிழ்த்தது. அமெரிக்க அதிபர் வில்சன் ஜெர்மனியை எதிர்க்க படைகளைக் கொண்டு நிறுத்தினார். அதன் பிறகு சில நாட்களில் முதலாம் உலகப் போர் தொடங்கியது,”

“இந்த வரலாற்று நூல்கள் என்னுடையவை இல்லை என்றாலும் எனக்கும் ஓரளவு உலக வரலாறு தெரியும்,”என்றான் பனோஸ்.

“அந்த ரகசியக் குறியீடு கிரிப்டோக்ராம் வகையைச் சேர்ந்தது. நாங்கள் அந்தத் தந்தியின் ஒரு பகுதியை டிகோட் பண்ணினோம். ஜெர்மன் தேசத்து முக்கிய உளவாளிகளில் ஒருவனான வில்ஹெல்ம் வாஸ்மஸ் என்பவன் டிகோட் விளக்க புத்தகம் ஒன்றை ஈரான் தேசத்தில் ஒரு வருடம் முன்னர்தான் தொலைத்திருந்தான். எங்கள் கையில் அந்தப் புத்தகம் சிக்கியது. பிறகு என்ன? நாங்கள் அதனைக் கொண்டு ஜிம்மர்மேன் தந்தியின் புதிர் வாசகத்தை டிகோட்செய்து மெக்சிகோ, ஜெர்மனி முயற்சியில் மண் அள்ளிப் போட்டோம்.”

“நீங்கள்?”

இப்போது அவளுக்கு அவனுடைய த்வனி பிடிக்கவில்லை. “ஆம் நாங்கள் ஆங்கிலேயர்கள். என் கொள்ளுத் தாத்தா எல்லோரும்தான்,’என்றாள். டிவியில் மல்யுத்தம் முடிந்து மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயம் காட்டப்பட்டது. அவள் கழிப்பறை செல்வதற்காக எழ எத்தனித்தாள். கழிப்பறை சென்று விட்டு வந்தவள் தனது ஓவியங்களை மீண்டும் சூட்கேஸில் எடுத்து வைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

“இது என்ன வர்ணம் என்று சொல்” என்றாள் ஒரு கான்வாசை விரித்து வைத்தபடி..

“நீலம்;”

“அப்படின்னா இது?’

“ இதுவும் நீலம்தான்”

“இது பைத்தியக்காரத்தனமாக இல்லை? இரண்டு வெவ்வேறு நிறங்களுக்கு ஒரே பெயர். இந்த ஒரு விஷயத்திற்கே ஓவியம் கத்துக்க போகலாம். ஒவ்வொரு வண்ணமும் ஒவ்வொரு புதிர் மொழி.”

“ஆமாம்,”என்று கூறியவன்,” அந்த டிகோட் கதையை முழுவதும் சொல்லு,”என்றான்.

“அதான் சொல்லிட்டேனே. அவ்வளவுதான். நான் வண்ணங்களுக்குத் தாவியாச்சு. உன் பாத்ரூம் நீல வண்ணத்தில் இருப்பது கேவலமாக இருக்கு”

“என் பாத்ரூம் கலரை நான் தேர்வு செய்யவில்லை”

“அந்த நிறம் உன்னைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. சரி எப்போ உன் திருமணம்?,”

“வரும் ஞாயிறன்று. “ பனோஸ் கூறினான்.” வினோதமான உணர்வுதான் இப்போ எனக்கு. என்னவோ திருமணத்திற்குப் பல கோடி யுகங்கள் இருப்பது போன்ற உணர்ச்சி. முதன் முறை நடக்கவிருக்கும் நிகழ்வு என்பதால் நான் கொஞ்சம் இழுத்து மூச்சு விட்டுக் கொள்ள விரும்பறேன் “

“ மூச்சு விட்டுக்கிட்டுதான் இருக்கே இல்லை?,’

“ எப்பவும் நல்லா மூச்சு விட்டது கிடையாது.”

“என்னிடமிருந்து வரும் கெட்ட வாடை காரணமா?”

“ காரணம் அதுவல்ல. என்னிடம் கெட்ட வாடை அடித்தால் நான் என்ன மாதிரியான தகவலைக் கொடுப்பேன் என்பதை நினைத்ததால் கூட இருக்கலாம். ஒரு வேளை அப்போது என்னுடைய உண்மையான உணர்வுகள் வெளிப்படலாம்.”

“உண்மையான உணர்வுகள்… எவை அந்த உண்மையான உணர்வுகள்? நான் இங்கிருப்பதற்கும் அந்த உணர்வுகளுக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக வைத்துக் கொள்கிறேன்”

இதனைக் கூறும்போது அவள் தனது முகவாயைச் சற்று மேலே தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள். வார்த்தைகள் மோவாயின் மேல் பகுதியிலருந்து வருவதைப் போலத் தோன்றியது.

“இருமுகம்’

“இருமுகம் என்பது இரண்டு உணர்வுகள் சங்கமிக்கும் இடம். ஆனால் என் கேள்வி அந்த இரண்டு உணர்வுகள் எவை என்பதுதான்.”

“ஆனந்தம், பயம்: சுகம், துக்கம்; சந்தோஷம், வெறுப்பு ;சரி, தவறு”

“தவறு ?”.

“ ஆமாம் வெளிப்படையான தவறு.ஒருவேளை இது சரியான தேர்வா கூட இல்லாமல் இருக்கலாம். உலகம் முழுவதும் கோடிக் கணக்கில் நேசிப்பதற்கு ஜனங்கள் இருக்கும்போது நான் ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் தேர்வு செய்வது எப்படி சரியாகும்? நான் முட்டாள் ஆகிவிடக் கூடாது இல்லியா? நான் அடுத்தவர்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன். இன்னும் வேறு சிலரை சந்திக்க இருக்கிறேன். எஸ்கிமோக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?”

“எஸ்கிமோக்களா? இப்போ என்ன அவங்களுக்கு?”

“ இல்லை ஃபின்கள் அதுவும் இல்லை என்றால் மலாய் மக்கள் இன்னும் இது போல நான் கேள்வியே பட்டிராத மக்கள் இவர்கள் மத்தியில் நான் ஒருவேளை இருமுகம் இல்லாமல் இருக்கலாம். நீ உன் ஆண் சிநேகிதனிடம் அவனுக்கு இருமுகம் இருக்கிறதா அப்படின்னு கேட்டிருக்கியா?,”

“ அவன் ஒரு குறுங்கதை. அவன் வயசானவன். பருமனானவன். உன்னை மாதிரி தாடி வச்சிருப்பான். என்னோட ஓவிய காட்சிசாலைக்கு அவன்தான் மாசா மாசம் வாடகை கொடுக்கறான். அவனிடம் இருப்பது … என்ன சொல்ல இரக்கத்துடன் கூடிய வெறுப்பு. வந்தது மாதிரியே தந்திரமா காணமல் போய்விடும்.”

அவனது சட்டைக்குள் தனது கரம் ஒன்றை நுழைத்து அவனது கால்களுடன் தனது கால்களைப் பின்னிக் கொண்டாள்.

“என்னை முத்தமிடுவாயா?.”

“நிச்சயமா. ஆனால் அதுக்கு மேல போவேனான்னு தெரியலை. எனக்கும் போக ஆசைதான் ஆனால் பாரு …”என்றான் பனோஸ்.

“இதுதான் இருமுகம் என்று சொல்லலாம் ”

அவர்கள் முத்தமிட்டுக் கொண்டதும் அவள் தனது லெக்கின்சை மேலும் கீழே இறக்கினாள். அவள் உள்ளாடை எதுவும் அணிந்து கொண்டிருக்கவில்லை. “உன் கரங்களால் இங்கே தொடு,”என்றாள் கண்களைச் சிமிட்டியபடி.

“ நீ வற்புறுத்துவதால்,”என்ற பனோஸ் ,” எனக்குப் போதும்னு தோணினால் நான் என் செயலை நிறுத்திக் கொள்வேன்,”என்றான்.

“ரொம்ப ஐஸ் வைக்காதே,’என்று அவள் கண்களைச் சுருக்கியபடி கூறினாள்.

“நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னா தண்ணியடிச்சிட்டு வண்டி ஓட்டும் கார் டிரைவர் வண்டி அவன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருப்பதாகப் பெருமையடித்துக் கொள்வதைப் போல இந்தச் செயல் இருக்கிறது”

ஓ. இதுவும் நீ பண்ணும் முகஸ்துதியோ என்னவோ தெரியாது. உனக்கு என்ன வேணுமோ அல்லது வேண்டாமோ நீதான் முடிவு எடுக்கணும். உனது மணித்துளிகள் அளந்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மறந்துடாதே. ராஜாங்க ரகசியங்கள் பலவற்றை உனக்குச் சொல்லியிருக்கேன். விடிவதற்கு ரொம்ப நேரமில்லை. நான் கிளம்பணும்,”என்றாள். ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அவள் தொலைகாட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயத்தைப் பார்ப்பதாக பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

வெளியில் வானம் தனது வண்ணத்தை மாற்றத் தொடங்கி விட்டது. கருமையிலிருந்து சற்று வெளுத்த கருமைக்கு. ஆகாயத்தில் நீலத்தின் சாயல் கொஞ்சம் கூட கிடையாது. “அதோ ஆகாயத்தில் ஒரு பறவை பறக்கிறது. இரவு நேரங்களில் அபூர்வமாகக் கண்ணில் தென்படும் பறவை அது” என்றான்.

“மனிதன் பறவையைப் பார்க்கிறான். ,’ என்றவள், ”அது நிச்சயம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை,” என்று கூறினாள்.

அவள் தனது கரங்களில் பறவை போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி பிறகு தனது தோள்களை எவ்வளவு அகலம் விரிக்க முடியுமோ அவ்வளவு அளவு விரித்து அந்தப் பறவையைப் பறக்க விடுவது போல பாவனை செய்தாள். அவளது மெலிந்த தோற்றம் அவள் காட்டிய பாவனையில் வலி மிகுந்த மதம் தொடர்பான தகவல் மறைந்திருப்பதைக் காட்டியது. அவனுடைய எண்ணங்களுக்கு எட்டாத ஒன்றின் மீதான முறையீடாக அது தோன்றியது.

“அப்படியே பின்னால் திருப்பி உன் தலையை என் மீது வை”, என்றவள் அப்படி அவன் வைத்ததும் அவன் கழுத்தில் ஒரு வெட்டு வெட்டி அவன் கால்சராயின் பொத்தான்களை அவிழ்த்தாள். அவன் வயிற்று மேட்டில் விரல்களால் வட்டமிட்டாள். அவள் செய்கையில் ஒரு கட்டுப்பாடு இருந்தது. கேட்டுப் பெறுவதையும் விட அவள் ஆடைகளைக் கழற்றுவது அத்தனை சுலபமான செயலாகத் தோன்றியது. கேட்டுப் பெறுவதையும் விட சில நேரங்களில் சில விஷயங்கள் மிக எளிதாகக் கிடைத்து விடுகின்றன.

காலை ஏழு மணிக்கு அவள் கிளம்ப ஆயத்தமானாள். அவளுடைய டி ஷர்ட் படுக்கை மேல் கிடந்தது. பனோஸ் தனது சட்டை பொத்தான்களை அணிந்து கொண்டான்.

“நல்லது , இதைச் செய்வதற்கு வழி உண்டா? “என்று கேட்டான். ஒளிவுமறைவு எதையும் அவன் எதிர்பார்த்து இதனைச் சொல்லவில்லை. அவளை அவன் விடிவதற்கு முன்னர் காலை மூன்று மணிக்கே அந்தக் குடியிருப்புப் பகுதியிலிருந்து அனுப்பி விட எண்ணியிருந்தான். இப்போது அந்த அப்பார்ட்மென்ட் மனிதர்கள் விழித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அங்கிருப்பவர்கள் அவனது வருங்கால மனைவியை நன்கு தெரியும். இந்தக் காலை நேரத்தில் அவனுடைய குடியிருப்பிலிருந்து வெளியேறும் இந்த ஒல்லிப்பெண் குறித்து சந்தேகம் எழாமல் போகாது.

“நான் கீழ போய் இந்தக் குப்பையை போட்டுட்டு வர்றேன். பாதையில் யாருமில்லைன்னா நான் பஸ்ஸரை ஒருமுறை அழுத்துவேன். நீ எவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியேறி வரமுடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துடு. கதவை சாத்திட்டு வந்தாப் போதும் அது தானே பூட்டிக் கொள்ளும் வசதியுடைய கதவு”, என்றான்.

“ஓகே , உன்னோட குப்பைக் கூடையோட என்னோட சூட்கேஸையும் தூக்கிட்டு போக முடியுமா? அப்போதான் என்னால மூணு மாடிப்படிகளில் தள்ளாடாம இறங்க முடியும்,” என்றாள்.

“ஏதோ உளவாடப் போவது போலிருக்கு,”என்றான் பனோஸ்.

“இதெல்லாம் ஒண்ணும் உளவு வேலை இல்லை. நான் உனக்கு அது பத்தி நிறைய வேற கதைகள் சொல்றேன்”

பனோஸ் அவளை கலைச் சிற்றுண்டிக்கு அழைத்துச் சென்றானா? அழைத்துச் செல்லவில்லை என்றால் அது அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அவளை ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஆனால் சாப்பிட்டதற்கான பில்லை அவன் கட்டவில்லை. அது கிட்டத்தட்ட திட்டமிட்டு செய்யப்படும் சதிச்ச்செயல் போலாகி விடும்.. அடுத்தவர் உணர்ச்சிகளைக் காலில் போட்டு மிதிப்பவன் என்ற பிம்பத்தை அவனுக்கு வாங்கிக் கொடுத்து விடும். இவற்றை எல்லாம் மீறி அப்போது அவனுக்குப் பசி இல்லை, அதீதமாக தாகம் மட்டும் எடுக்கவே பெரிய டின்னில் குளிர்பானம் வாங்கி ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தான். அவள் ஒரு காப்பி ஷாப்பில் நின்று ஒரு பெரிய டோஸ்ட் செய்யப்பட்ட பிரடை வாங்கிச் சாப்பிட்டாள். அந்த ரொட்டியைக் கடித்துச் சாப்பிட்டபோது அவள் தாடையின் ஓரங்களில் வெண்ணெய் வழிந்தது. கன்னங்களில் வெண்ணெய்த் தீற்று. ஆகாயம் நீல வர்ணத்தில் பிரகாசித்தது. அந்தக் கணத்தில் குறிப்பிட்ட அந்தத் தருணத்தில் அவன் அவளை மீண்டும் தனது குடியிருப்பிற்கு அழைத்துச் சென்று அவன் செய்யத் தவறிய தவறுகளைச் செய்ய நினைத்தான். உடனே அந்த எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு,”நீ உன்னுடைய பால் பேனாவைத் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ள மறந்துட்ட,’ என்றான்.

“நீயே வச்சுக்கோ. என் ஞாபகார்த்தமா. ஊர் பேர் தெரியாத ஒருவரை நினைவில் வச்சுக்க இது சிறந்த வழியா இருக்கும். அதை வைத்து நீ எழுதும்போது நான் கண்ணுக்குத் தெரியாத மை போல தாள்களில் கரைவேன். நீ எழுதும் செய்தியின் கீழே கண்ணுக்குப் புலப்படாத செய்தியாக வழிவேன்.”

“நீ சொல்றதுக்கு என்ன அர்த்தம்?,”.

“உனக்குப் புரியாது.”, என்றவள்,” அது இனூக்டியூட் (Iniktiyut) ”, என்றாள்.

“அப்படின்னா?,” என்றான்.

“போய்ப்பாரு. உன்னிடம்தான் ஏராளமான புத்தகங்கள் இருக்கே. நான்தான் பார்த்தேனே. நான் கிளம்பறேன்”.

“பார்க்கலாம்,”என்றான் பனோஸ்.

“பார்க்கலாம் ஒருவேளை பார்க்காமலும் போகலாம்”

“நல்லது . Fence Scene அபார்ட்மென்டில் உனது பொழுது நல்லா போயிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்,”என்றான் அவன்.

“நீ ஒரு முட்டாள்,”என்றவள் அவனை நெருங்கி விடைபெறும் முகமாக முத்தமிட அருகில் வந்தபோது அவன் மீண்டும் அந்த கருநிற மலரின் வாசத்தை முகர்ந்தான். அவன் மீண்டும் தனது குடியிருப்பிற்குச் சென்று அவசர அவசரமாகப் புத்தகங்களைப் புரட்டினான். ஒரு புத்தகத்தின் அட்டவணையில் ஜிம்மெர்மேன் தந்தி என்றிருந்ததைப் பார்த்து அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினான். அவனுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் அதனை இனூக்டியூட் மொழியில் கூட எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.உள்ளே புத்தகத்தில் பக்க அடையாள அட்டையில் அவனது மனைவி அவளது பெயரைக் கையொப்பமிட்டிருந்தாள் . மனைவி, கிட்டத்தட்ட அப்படிதான். அந்தப் புத்தகத்தைப் பொறியை டப்பென்று மூடுவது போல மூடினான். ஒன்று அவன் இருமுகம் பொறியில் மாட்ட வேண்டும், அல்லது அதனைக் கொல்ல வேண்டும். மூன்று நாட்கள் சென்றதும் அவன் மனைவி தனது பெயரை மீண்டும் ஒருமுறை திருமணப் பத்திரத்தில் அவனுக்கு நன்கு விளங்கக் கூடிய பத்தியின் கீழ் கையொப்பமிட்டாள். பேனாவின் மையும் ஆகாயமும் நீல வண்ணத்தில் இருந்தன.

••••

கூட்டுக்குள்ளே ஒரு பறவை / கன்னட மொழி சிறுகதை: மூலம் :வைதேகி ஆங்கிலம்:சுகன்யா கனரல்லி (Sukanya Kanarally) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

images (7)

வைதேகி ( ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி) நவீன கன்னட இலக்கிய பெண்படைப் பாளி. ஏழு சிறுகதைத் தொகுப்புகள்,மூன்று கவிதைத்தொகுப்புகள்,ஒரு நாவல், ஐந்து வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள்,மூன்று கட்டுரைத் தொகுப்புகள், பதினைந்து சிறுவர் நாடகங்கள்,ஐந்து மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் என்று பல பங்களிப்புகள் உடையவர். அனுபமா விருது,மாஸ்தி விருது,எம்.கே .இந்திரா விருது,நிரஞ்சனா விருது,தனசிந்தாமணி விருது, கதாவிருது என்று பல விருதுகள் பெற்றவர். “கிரௌஞ்ச பட்சிகள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்காக சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்றவர். இச்சிறுகதை ’சகுந்தலாவுடன் ஒரு மதியப் பொழுதும் மற்ற சிறுகதைகளும்’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப் பட்டுள்ளது.

அவன் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டான். சிறிதுதூரம் சென்று விட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.மாலதி எல்லாக் கதவுகளையும், ஜன்னல்களையும் அதற் குள் மூடியிருந்தாள்.புறப்படுவதற்கு முன்னால் கதவைப் பூட்டும்படி அவள் சொன்னபோது அவன் சிரித்தான். “நீ ஏன் ஒரு அடையாளச் சீட்டை ஒட்டக் கூடாது? என்னால் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிக்கமுடியும்! அவன் சொன்னான்.

“நான் நகைச்சுவைக்காகச் சொல்லவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன்”, என்றாள் அவள்.

“எதற்காக அப்படி?”

“வெளியிலிருந்து பூட்டி விடவேண்டும். நான் உள்ளே தனியாக இருக்க வேண் டும் என்பது என் விருப்பம் “என்று பதில் சொன்னாள் மாலதி.

“என்ன வினோதமான ஆசை அது? நான்சென்ஸ் !”

“நாம் செய்யும் எல்லாமும் ஏன் அறிவுடையதாக இருக்கவேண்டும்?அறிவற்ற ஆசைகளும் கூட சந்தோஷம் தர முடியுமல்லவா?”

அவன் அவளை உற்றுப்பார்த்தான்.”சரி. நான் உன்னைப் பூட்டிவிட்டுப் போகி றேன்.ஆனால் யாராவது வந்து விட்டால்?”

“யார் கதவைத் தட்டுவார்கள்?பூட்டியிருக்கும் கதவைப் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுவார்கள்.”

“அவர்கள் உன்னை ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்து விட்டால்?”

“ஓ ! நீங்கள் போன உடனே நான் எல்லாஜன்னல்களையும் அடைத்து விடு வேன்”

“ஆனால் ஏன்?ஏன் இப்படிச் செய்ய விரும்புகிறாய்?”

“சும்மாதான். ஒரே மாதிரியாக இருந்து சலித்துவிட்டது”

“சலிப்பா? திடீரென ஒருநாள் ஒரே மாதிரியான மனிதனுடன் இருப்பது சலித் துப் போய்விட்டது என்று கூட நீ சொல்லலாம்.!”அவன் கண்களில் சிரிப்பு வழிய சொன்னான்.

“இருக்கலாம். அதில் ஏதாவது அதிசயமிருக்குமா?”

“என்னைப் போன்ற யாராவது ஒருவர்தான் உன்னுடன் வாழமுடியும்!”கண் ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீவியவாறு குறும்பாகச் சொன்னான்.

“ஓ,உண்மையாகவா?இதற்காக கடைசியில் உங்களுக்கு தங்கமெடல் வழங்கப் படும்.கவலைப் படாதீர்கள்”

“அதற்கு முன்னாலே நீ இந்த உலகத்தை விட்டுப்போய்விட்டால்?”

“நான் போவதற்கு முன்னால் நீங்கள் போய்விட்டால்? ”தலையைத் தூக்காமல் அவன் சட்டைப் பொத்தானைத் தைத்தபடி சொன்னாள்.

“ஓ, கடவுளே!காலம் எப்படி மாறிவிட்டது!ஒரு காலத்தில் தன் கணவனின் வாயிலிருந்து இப்படி அமங்கலமான வார்த்தைகள் வந்தால், அவன் மனைவி தன் விரல்களால் அவன் வாயைப் பொத்தி ,கடவுளுக்கு முன்னால் நெய் விளக்கு ஏற்றிவைப்பாள்”

“காலம் முழுவதுமாக மாறவில்லை.நான் இப்போது கூட நெய்விளக்கு ஏற்றி நீங்கள் சொன்னதைச் செய்யலாம்.”

“அப்படியானால் அதை மறந்துவிடலாம். எதற்கு நெய்க்காகச் செலவுசெய்ய வேண்டும்?எவ்வளவு நாட்கள் நாம் சேர்ந்து வாழமுடியுமோ அவ்வளவு நாட் கள் வாழலாம். சரியா?”

“ஓ!,ஆமாம், நாம் சந்தோஷமாக வாழலாம். ஏன் சாவைப் பற்றி இப்போது பேசவேண்டும்?”

“உம். சமர்த்துப் பெண். நான் புறப்படட்டுமா?” அவள் கன்னத்தை லேசாக நிமிண்டினான்.”

“சரி, ஆனால் கதவைப் பூட்டுவதை மறக்கவேண்டாம்.”

அவன் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

“சரி, நான் பூட்டுகிறேன். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை.நீ உள்ளேயிருக்கிறாய் என்பது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.ஒரு சின்னசப்தம் கூட வரக்கூடாது. மனைவியை உள்ளே வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போகும் கணவன் ரகம் என்று என்னை அக்கம்பக்கத்தவர்கள் நினைத்து விட்டால்?நான் சொல்வது உனக்குப் புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஓ ,ஆமாம்,எனக்குப் புரிகிறது. அதைப்பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் ஆனால் சமூகம் எப்படி உங்களை எச்சரிக்கையாக்குகிறது!”

“சமூகம் மட்டுமில்லை நானும்தான் ! யாரும் என் மீது பழிபோடுவதை நான் பொறுத்துக் கொள்ளமாட்டேன்.” சொல்லிவிட்டு அவன் படியிறங்கினான்.”கவ னமாக இரு மாலதி!”மிக மெல்லிய குரலில் சொல்லியபடி கதவைப் பூட்டி னான்.

“பூட்டு எப்படியும் பத்திரமாக வைத்திருக்கும்” சொல்லியபடி மாலதி சிரித்தாள்.

“உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை”போவதற்கு முன்பு சொன் னான்.

அவன் மாலை வரை திரும்பமாட்டான்.எல்லாக் கதவுகளையும்,ஜன்னல்க ளையும் மூடிவிட்டு அவள் திரைச்சீலைகளையும் இழுத்து விட்டாள் .மழை மூட்டம் போன்ற ஒரு தன்மை அறையைச் சூழ்ந்தது.வலிந்து அறைக்குள் பகல்நேரத்தில் ஏற்படுத்திய இருட்டு மயக்கம் தருவதாக இருந்தது. கடைசி யாக அவள் தனியாக இருக்கிறாள்.யாரும் எட்டிக் கூடப் பார்க்கமுடியாது.

தையல் ஊசியோடு எப்படி தைப்பது என்று கேட்டுக் கொண்டு உரிமையாக அடுப்படிக்குள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ஹரீனாவால் வரமுடியாது.

அந்த மூதாட்டியின் வீட்டிலிருந்து சிறுமி கையில் டம்ளரோடு வந்து “சர்க் கரை வாங்கி வரும்படி சொன்னார்கள்..” என்று வரமுடியாது.

இல்லை.ஒருவரும் உள்ளே வரமுடியாது.அவள் மிகமிகச் சுதந்திரமாக இருக் கிறாள்.அவளுக்கு எப்படியிருக்க வேண்டுமோ அப்படியிருக்கலாம்.யாரும் ஏன் அப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்கமுடியாது.ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் சென்று எட்டிப்பார்த்து வீட்டைச் சுற்றி வந்தாள்.இப்போது அவள் என்னசெய்ய வேண்டும்? எதுவும் செய்யாமலிருக்கலாம், சமையல் கூட. டேப் ரிகார்டரை ஆன் செய்து ஒவ்வொரு பாடலையும் மிக நிதானமாகக் கேட்கலாம்ஆனால் அவள் எப்படிப் பாடல்கள் கேட்கமுடியும்?அவள் அதைச் செய்யக் கூடாது! குளியல்?அதை நான் முதலில் செய்கிறேன்.அவள் குளியலறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.ஆனால் ஏன் கதவை மூடவேண்டும்? யாரிடமி ருந்து மறைக்க?அவள் ஏன் மூடினாள்?பழக்கதோஷம்தான்.ஏன் பாதி திறந்து வைக்கக் கூடாது? கதவு திறந்தது.அவளுடைய தாய் திறந்தவெளியில் அவ ளைக் குளிப்பாட்டியது கண்கள் முன்பு மிதந்தது.திறந்தகதவுகள், ஆடையற்ற நாட்கள் பேரானந்தமானவை!அவை எப்போதாவது மீண்டுவருமா?ஆடைகளின் அடுக்குகள் பெருகியபோது கதவுகளும் தாழிடப்பட்டன.சிறகுகள் போல் மென் மையாக இருந்த மனங்கள் படிப்படியாக குப்பைகளால் நிரம்பி, இனி பறக் கவோ அல்லது மிதக்கவோ முடியாது என்றாகி விட்டன.மனிதர்கள் தங்க ளைத் தாங்களே சிறைப்படுத்திக்கொண்டனர்!குதிரையைப் போல!இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதர்களை விட ஆதாமும்,ஏவாளும் எவ்வளவோ புத்திசா லிகள். எவ்வளவோ தடையற்றவர்கள் .

கொப்பரையில் சுடுதண்ணீர் கொதித்தது.அதைக் காலி செய்தபோது அவளுக்கு முழுபலத்துடன் விசிலடிக்கவேண்டும் போலிருந்தது.ஓ என்று கத்தவேண்டும் போலிருந்தது.

முழுவதும் கட்டுப்பாடின்றி இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதை ஒவ்வொ ருவரும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

கல்லூரி விழாக்களின் போது அவள் எப்படி விசிலடிப்பாள்! அவள் மட்டுமா? எல்லாம் மாணவிகளும் செய்தனர்.அது பெண்கள் கல்லூரி.எந்த இளைஞனும் அங்கில்லாமலிருந்ததே அப்போது பெரிய சுதந்திரம்.ஒரு முறை,அனிதா தொலைவில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு அவளை வரவேற்பதுபோல விரலை வாயில் வைத்து விசிலடித்தாள்.

பின்னாலிருந்த கல்லூரி முதல்வர் திடீரென்று கண்ணில்பட்டார்.அவள் எப்படி அவரைப் பார்க்காமல் போனாள்?

சுகன்யா கனரல்லி

சுகன்யா கனரல்லி

அவர் அவளைத் தன் அலுவலகத்திற்கு வரச்சொன்னார்.பெண்கள் கல்லூரி, ஆண்கள் கல்லூரி,இருபாலார் கல்லூரி என்று அரைமணி நேரத்திற்கு பெரிய சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார்.”நீ ஒரு பெண். அதுவும் இந்தியப் பெண்! என்ற பாட்டையே மீண்டும்மீண்டும் பாடி குமட்டுகிற அளவிற்கு வைத்து விட்டார்.

ஒருவேளை விசிலடிக்க முடியாத அளவிற்கு பெண் பலவீனமாயிருப்பாளோ? அதைச் செய்யக் கூட ஒரு ஆணின் ஆதரவு அவளுக்குத் தேவைப்படுமா?

அவள் மிக மெலிதாக விசிலடிக்கத் தொடங்கினாள்.விரைவில் அது உச்சத்தை அடைந்து விடலாம்.அவளுக்கு திடீரென்று நிகழ்காலம் நினைவிற்கு வந்தது ஒரு மெல்லிய ஒலி கூடக் கேட்கக் கூடாது.அவன் போவதற்கு முன்பு மூன்று முறை எச்சரித்து விட்டுப் போனான்.அவள் காற்றிழந்தவள் போலானாள் தண் ணீர் வேகமாக வந்து விழுந்தது. ஹரீனாவிற்கு பாம்புச் செவி.அவள் பக்கத் துவீட்டு மனிதர்கள் யாரிடமாவது சொல்லி கதவில் சாளரம் வழியாகப் பார்க்கச் சொல்வாள்.ஐயோ!அவன் போவதற்கு முன்னால் ஏன் அவள் குளி யலை முடிக்கவில்லை?

வீடு முழுவதும் நடந்து உடலைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படியான ஓர் ஓய்விலிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? அவளுக்குச் சலிப்பு வரலாம்.ஆனால் எப்போதாவது இப்படி ஒரு முழுநாளைக் கழிக்கமுடிந்தால் எவ்வளவு பரபரப்பாக இருக்கும்?அவள் அறைக்குள் போனாள்.

என்ன அணிவது?ஆனால் ஏன் அணியவேண்டும்? யாரிடமிருந்து மறைக்க அணிய வேண்டும்?

படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.மேஜையின் மீது ஒருசிகரெட்பாக்கெட் இருந்தது. பக்கத்தில் டிரேயும்.

உதட்டில் சிரிப்பு மலர்ந்தது.ஒரு சிகரெட்டை உருவி உதடுகளுக்கிடையில் வைத்துக் கொண்டு புகைப்பது போல நடித்தாள்.வேடிக்கையாக உணர்ந்தாள். செய்து பார்த்தாலென்ன?முதல் உறிஞ்சலிலேயே இருமல் வந்தது. வாயை மூடிக்கொண்டு இருமினாள்.

அவளுக்கு மீண்டும் ஹரீனாவின் ஞாபகம் வந்த்து.

எதிர்வரிசையிலிருந்த கல்லூரிமாணவனின் அறை இவள் வீட்டை பார்த்தி ருந்தது.பூட்டியவீட்டினுள் திருடன்இருப்பதாக அவன் நினைத்து விடுவானோ? அவன் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்துவிட்டால்?

கட்டுப்படுத்த முடியாத இருமல்… படிப்படியாக குறைந்தது.முகம் முழுவதும் வியர்த்தது.கண்களில் நீர் நிறைந்தது.

சிறிதுநேரம் உன்னிப்பாக கவனித்தாள்.ஹரீனாவின் வீட்டு குக்கர் விசில டித்தது.கிரைண்டர் இரைச்சலிட்டது.மணி இப்போது பத்தரை.அந்தப் பையன் கல்லூரிக்குப் போயிருப்பானா? புல்லியும் ,பாட்டியும்வீட்டு வேலைக்குப் போயிருப்பார்களா?அதிர்ஷ்டவசமாக ! அந்தப் பகுதியிலிருந்து எந்தச் சிறிய ஒலியுமில்லை.குளிக்கும் போது முடிந்திருந்த கூந்தலை அவிழ்த்தாள்.அது சிடுக்காகியிருந்தது.

தலையை வாரிக் கொண்டே” இன்று உனக்கு எந்தச் சங்கிலியும் கிடையாது .உனக்குச் சுதந்திரம்.. விடுமுறை!”என்றாள்.

சுதந்திரமாகத் தலைமுடி பறந்தது.

அவளுக்குப் பசித்ததுஅவள் பங்கிற்கான இட்லி அடுப்படியில் இருந்தது.நான்கு இட்லிகளைச் சட்னி மற்றும் வெண்ணையோடு சாப்பிட்டு சர்க்கரையின்றி ஒரு கிளாஸ் பாலகுடித்தாள்.சத்தமின்றித் தட்டையும்,கிளாஸையும் வைத்து விட்டுத் திரும்பினாள். “இனிமாலை வரை எதையும் கேட்கக்கூடாது”என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

வரவேற்பு அறைக்குப் போனாள்.ரேடியோவைப் போட நீண்ட கை தானாகப் பின்வாங்கியது.

பின்னால் நடந்தவாறு , கூண்டுக்குள் அடைபட்ட சிங்கம் போல உணர்ந்தாள். சுவர்கள் கூண்டு போலத் தெரிந்தன.அடைபட்ட சிங்கத்திற்கு தனக்குப் பிடிக் கும் போது கர்ஜிக்கும் உரிமையாவதுண்டு.அவளால் மெல்லியதாகக் கூட குரல் எழுப்பமுடியாது.ஒரு சத்தமும் எழுப்பமுடியாமல் எப்படி வாழ முடி யும்?எவ்வளவு மூச்சுத் திணற வைக்கும் செயல் இது!

நாள் முழுவதையும் இப்படி வெறுமே,உட்கார்ந்து,படித்துக் கடத்துவதென்பது சுவையற்ற ,சலிப்பான இருப்பாக அல்லவா இருக்கும்?அவன் மாலை திரும்பி வந்தபிறகு இதைக் கேட்டு வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிப்பான்!

நான்கு சுவர்களுக்குள் இங்குமங்கும் அலைவதிலும்,சுற்றுவதிலும் ஏதாவது சுதந்திரம் இருக்கிறதா? சுதந்திரமென்பது அவள் கதவைத் திறந்து, தெருவில் நடந்து, உவகையோடு தடையின்றி இருப்பது.ஹரீனா, மூதாட்டி, கல்லூரி மாணவன் ,மற்றவர்கள் என்று எல்லோர் பார்வையிலும் முழுவதுமாகப் படுவது.சுதந்திரம் என்பது தனிமைப்படுத்துதலா?சுதந்திரத்திற்காகவும், மகிழ்ச்சிக்காகவும் விலை கொடுக்கப்படவேண்டிய தேவையுடையவையா இரகசியங்கள்?எவ்வளவு சுய ஏமாற்றமும் ,மாயையும்!

கை தன்னிச்சையாக வரவேற்பு அறையின் லைட்டைப் போட்டது. உடனடி யாக மூளை தந்த ஆணையால் மனம் லைட்டை அணைத்தது.

அவள் எரிச்சலடைந்தாள்.

அறையிலுள்ள அவன் அலமாரியைத் திறந்தாள். அவனுடைய சட்டையை யும், டிரவுசரையும் போட்டுக் கொண்டாள்.அவளை யாரும் இந்த உடையில் பார்த்துவிடக் கூடாதா?

வீட்டின் கதவு வெளிப்புறமாக பூட்டப்பட்டுள்ளது.ஜன்னல் கதவைத் திறந்து ஹரீனாவைக் கூப்பிடலாமா?அவள் பூட்டிய கதவு பற்றிக் கேட்டால் விளக்கம் சொல்லியாகவேண்டும்.பொய் சொல்வது எளிதல்ல.உண்மையைச் சொன்னா லும் இப்படிப்பட்ட “மனநிலைகள் ” அவளுக்குப் புரியாது.

இதழின் வாட்டமாய் ,மனம் வாடியது.

அவள் சட்டையையும், டிரவுசரையும் கழற்றித் தூக்கியெறிந்தாள்.வாழ்க்கை மிகமிக கட்டுப்பாடுகள் உடையது என்று நினைத்தாள்.தனக்காக வாழாமல் தான் யாருக்காகவோ வாழ்வதாக நினைத்தாள்!

பச்சாதாபம் எழ அவள் கண்கள் கருமையாயின.எந்தக் கணமும் அவளுடை தல்ல.ஒவ்வொன்றும்,எல்லாமும் கடனாகப் பெறப்பட்டவை.

துல்லியமாக அதற்கு என்ன விலை? சுய கடனாளியாவது…

இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் மனதில் கனமாக ஏற கண்கள் மூடிக் கொண் டன. தலையணையை அணைத்துக் கொண்டு ,விலகி அவள் தூக்கத் திரை யில் ஆழ்ந்தாள்.

அவள் கண் விழித்தபோது மாலை ஐந்தாகியிருந்த்து.சுதந்திரக் கணங்கள் மேற்கை நோக்கிப் பறந்திருந்தன.கையிலிருப்பது பத்து பதினைந்து நிமிடங் கள் தான்.அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம்.அவன் கதவைத் திறக்கும்போது அவளுடைய தற்போதை நிலையைப் பார்ப்பான். படுக்கை யில் மல்லாக்க கிடந்தபடி. .கதவு திறந்திருக்கிறது. ஓ, பெரிய கண்ணாடி அவளுடைய தற்போதைய நிலையைக் காட்டியது.அது சிரிப்பிற்குரியது. கேலிக்குரியது.அவள் திடுக்கிட்டாள்.படுக்கையில் ஒரு காபரே பெண் போல.

வேகமாக எழுந்து புடவையை அணிந்தாள். தலையைச் சீவிக் கொண்டு அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

கடைசியில்.பரிச்சயமான முகமும், உருவமும் .நிம்மதியாக இருந்தது. கையில் அன்றைய செய்தித்தாளோடு சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். பூட்டு திறக்கும் ஓசைக்காக காத்திருந்தபடி.

ஹரீனா,மூதாட்டி,புல்லி ஆகியவர்களின் அருகாமை இல்லாதபோதும் அவள் தன் சுதந்திர கணங்களைச் வேகமாகச் சுருக்கிக்கொண்டது ஏன் என்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

கழிக்கப்படாத கணங்கள் நழுவிப் போவதை அறியாமல்.

——————-

நன்றி :Katha Bharati Series The Library of Indian Classics, Sahithya Akademy — An

Afternoon With Shakunthala and Other Stories

இணை ( சிறுகதை ) கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணகட்டே – தமிழில் : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

தென்னந் தோப்பின் இருட்டை கண்கொட்டாமல் வீரத்தேவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் பெற்றவளின் பிணத்தைப் பார்த்தபோது தான் தன் மனதின் ஆழத்திலிருந்து அழவில்லை என்று தோன்றியது. அவள் தனக்கு என்னதான் செய்திருந்தாலும் சடலத்திற்கு தான் மரியாதை செலுத்தவில்லை என்றால் மக்கள் என்னவென்று நினைப்பார்கள்? சொத்தைப் அபகரித்துக்கொண்டு பெற்றவர்களைத் துரத்திவிட்டான் என்று முதுகிற்குப் பின்னால் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்யாத பாவத்தை நான் ஏன் சுமக்கவேண்டும்? என்னை எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தினாள் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த போது…?! எல்லாவற்றையும் மகளுக்கு மட்டுமே செய்வேன் என்றால் நான் எங்கு போவது? என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு நியாயம், அந்தக் குருடி பிள்ளைகளுக்கு மற்றொரு நியாயம். அம்மா மகள் இருவரும் சேர்ந்துகொண்டு என்னையும் என் மனைவி, பிள்ளைகளையும் எப்படி எல்லாம் இம்சைப் படுத்தினார்கள்….அதற்குத்தான் இருவரும் கண்களை இழந்தார்கள்.

அவள்…என் தங்கை, திருமணமான பத்தே வருடத்தில் கணவனைப் பலி வாங்கிவிட்டாள்…. அப்பப்பா, இருவரும் என்ன ஆட்டம் ஆடினார்கள்! அவள் கணவன் பொள்ளாச்சித் தாலூக்காவிற்கே பணக்காரனாம்…என்னை எத்தனை முறை அவளும் அவள் கணவனும் அவமானப்படுத்தி இருகிக்கிறார்கள்…இவள்…என்னைப் பெற்றவள், மகளுக்கொரு நீதி, எனக்கொரு நீதி. சிறிய வயதிலிருந்தே அவளுக்கு நெய்ச் சோறு…அப்போதெல்லாம் எனக்குத் புரிந்திருக்கவில்லை. தங்கச்சி என்றால் எனக்கும் அவ்வளவு பிரியம்…திருமணமாகி பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகல்லவா, எல்லாம் புரிந்தது…. என் பிள்ளைகள் தின்பதற்கு நொறுக்குத் தீனி கேட்டால், மிரட்டி ஒட்டிவிடுவாள். ஆனால் அந்தச் சிறுக்கி பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வருவதுதான் தாமதம், வித விதமான பலகாரங்கள் வந்து சேரும்…பிறகு பண்டிகை, சாவு, கல்யாணம் என்று அவள் வீட்டிற்குச் செய்தது ஒன்றா இரண்டா..?! அப்படியே விட்டிருந்தால் கிழவன் கிழவி இருவரும் சொத்தை விற்று மகளுக்கு சீதனமாகக் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் துணிச்சல்காரனாக இருந்தததால் பரவாயில்லை, இந்த என் பிள்ளைகள் போல கூமட்டைகளாக வளர்ந்திருந்தால் பிச்சைதான் எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சடலத்திற்கு செய்யவேண்டிய முதல் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்தது. உயிர் தந்தவள்

என் மனதை எறித்ததுபோல இருந்தது. நெஞ்சம் பாரமானது. ‘வீரா…’ என்று அவள் அழைக்கும் குரல் இதயத்தில் தோன்றி தேகம் நொறுங்கி வீழ்வதுபோலானது. தான் இறந்தாலும் உன் வீட்டிற்குள் கால் வைக்கமாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் இருந்தவள்; தன் கூடப் பிறந்தவளுடன் தூரத்துப் பொள்ளாச்சியிலேயே வாழ்ந்து கடைசிவரை அவள் பிடிவாதத்தால் என் வீட்டில் ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் கூட போய்விட்டாள். முறைப்படி அவள் இறுதிச் சடங்கு நடக்கவேண்டி இருந்தது என் வீட்டில்தான். ஆனால் அவள் பிறந்த வீட்டார்கள் பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர என்னுடன் தகராறு செய்வது உறுதியாக இருந்தது. அதற்காகவே என் பிள்ளைகளை அனுப்பினேன். ஆரம்பத்தில் அந்தப் பயல்கள் ரெண்டுக்குல தேவர்களுக்கு பயந்திருந்தார்கள்! குலத்து பெரியவர்கள் முன் பாஞ்சாயத்து செய்து எப்படியோ கிழவியின் பிணத்தை எடுத்து வந்தார்கள்….இதனால் என் பிள்ளைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

அடிக்கடி தகராறு செய்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் சண்டைகள் இருந்தாலும் ஒருவர் சிரமங்களை மற்றொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. எனக்கு எதிராக அந்த சௌந்தரத் தேவன் வீராப்புடன் நின்ற போது என் ஐந்து பிள்ளைகளும் எப்படி ரௌத்திராவதாரம் எடுத்து அவனை அடித்து வீழ்த்தினார்கள். மூன்றாமாவன் என் பேச்சிற்கு எள்ளளவும் மரியாதை தரமாட்டான். நான் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசுவான். அப்படிப்பட்டவன் அன்று சௌந்தரத்தேவனை அடித்து நொறுக்கினான்.

யார் முன்னிலையிலும் தலை குனியாதா என் குணம் அநேகமாக மற்றவர்களை விட இவனிடம் அதிகமாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது. அந்தக் கிழவியை தூக்கிக்கொண்டு வர தானே போவதாக பிடிவாதம் பிடித்தான். ஏதாவது அவனை அனுப்பி இருந்தால் பெரிய போர் நடத்தி பிணத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்திருப்பான். ரெண்டுகுலத் தேவர்களின் முன் என் மரியாதையை பொடிக்காசுக்கும் மிச்சம் வைத்திருக்கமாட்டான். எனக்கே கத்தியைக் காண்பித்தவன் அல்லவா, அவன்!?

இரண்டாவது மகள் கூவி அழுது ஓடி வருவது கேட்டது. இந்தக் கிழவி தன் பிள்ளைகளில் விரும்பியது இவளைத்தான்….தனக்கும் அவள்தானே அதிகம் பிடிக்கும். எட்டுப் பிள்ளைகளில் என் படியாக்கம் என்றால் இவள்தான்! என் வார்த்தையை என்றும் தூக்கி எறிந்தவளல்ல. ஆணுக்கு நிகராக வயலில் வேலை செய்வாள். அவள் சத்தத்திற்கு ஆம்பிளைப் பிள்ளைகள் பயந்துகொண்டு அடுப்படியில் நுழைந்து கொள்வார்கள். அவள் ஆண்களைப்போல என் முன்னால் நின்று பேசுவாள். என்னையே மிரட்டுவாள்.

என் ஆண்பிள்ளைகளை விட பொட்டப் பிள்ளைகளுக்கே தைரியம் அதிகம். என் மூன்று பெண்கள் மூன்று புலிகள்…. இந்த ஆம்பளப்பசங்க எதற்கு கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாமல் நாய்களைப்போல அடித்துக் கொள்வார்கள். அந்த மூன்றாவது பையன் எனக்கே கத்தியைக் காண்பிக்கிறான்… இவள் குறுக்கே வராவிட்டால் அன்றே அவன் கதையை முடித்திருப்பேன். அன்று அவனைக் கொல்ல மனசு துடித்தது. தப்பித்துக் கொண்டான்….

“அப்பா….தாயே, தவிச்சிட்டு நிக்கரேங்களேப்பா” என்று தேவர் மார்பில் தலைவைத்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள், இரண்டாம் மகள் காமாட்சி. மகளை சமாதானப் படுத்தும் போது தேவருக்கு ஏனோ அம்மாவின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது; நெஞ்சுக்குள் ஈரமானது போல இருந்தது. அழுவதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சி “உள்ளே போம்மா” என்று மகளை அனுப்பினார். அவள் உள்ளே போனதும் அழுகையின் ராகம் உச்சத்திற்கு ஏறியது. வீடே அழுகையின் அலைமீது மிதக்கும் படகைப் போலானது.

அவள் அழுதுகொண்டே “கடைசிவரை எங்கப்பன் வீட்லே ஒரு வாய் சோறு திங்காம செத்துப் போயிட்டயே, அப்பத்தா …” என்ற போது தேவர் கதறி விக்கி தன் வாழ்நாளின் வலியையெல்லாம் ஒரேடியாக வெளியே எறிந்ததைப் போல அழத்தொடங்கினான் . தேவரின் இந்த அழுகைக்கு காத்திருந்தைப் போல அங்கிருந்த பலர் துன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டு அமைதியானார்கள். ஆனால் தேவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. எல்லாரையும் போல தானும் சாவிற்கு முன் அழுமூஞ்சி ஆனேனா? சே! அசிங்கமாக இருக்கிறது.

இருள் அடர்ந்து படர்ந்துகொண்டிருந்தது. தூக்கம் எல்லோருடைய கண்களையும் தழுவியது. தேவர் இருட்டில் தென்னந் தோப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இருட்டின் புரியாத இரகசியங்களைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல இருட்டைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குளிர் காற்றிற்கு தென்னங் கீற்றுக்கள் சலசலவென்று ஓசை எழுப்பியது. இருட்டின் அறிவே இல்லாத வௌவாலைப் போல தேவரின் மனது தென்னந் தோப்பிற்குள் நுழைந்தது. எதையோ ஆவேசத்துடன் தேடுவைதைப்போல இருந்தது.

சம்பந்தமற்ற கனவையா? சிந்தனைக்கும் கிடைக்காத நினைவையா? கண்ணுக்கு எட்டாத காட்சியையா? அவருக்கு அறிவு வந்ததிலிருந்து வாழ்க்கையை கண் முன்னே பரப்பிக்கொண்டு சரி –தவறு, இன்பம் – துன்பங்களை கணக்குப் போட முயற்சி செய்கிறாரா? மனது நிலை இழந்து விலங்காக மாறியது. கம்மென்று வீசத் தொடங்கிய மண்ணின் கடும் மணம் கோபத்தை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. அவர் மனது இடிக்கு ஆளாகிய தென்னை மரத்தைப் போல தகதகவென்று பற்றிக்கொண்டது. பந்தலைத் தாண்டி வெளியே வந்தார்.

தலையைத் தூக்கி மேலே பார்த்தார். நட்சத்திரங்கள் இல்லாத ஆகாயம் இருண்டிருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாத இந்தப் பாழாய்ப் போன மழை நாளை வந்தால் என்ன கதி? இந்தக் கிழவியின் இறுதிச் சடங்கு எப்படி நடக்கும்? எந்தத் தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்தால் போதும். வாழும் போது இம்சைப்படுத்தியவள் சாகும் போதும் நிம்மதியாக இருக்கவிடாமாட்டாளோ, இந்தக் கிழவி.

அய்யோ! என்ன இது! இங்கே வந்திருக்கிறேன்? இருட்டுக்கு கால் இருப்பது உண்மைதானோ! வீட்டைத் தாண்டி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டேன்! யாராவது என்னை தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?

நல்லதம்பி

நல்லதம்பி

கொட்டு ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காலையில் வரச்சொல்லுங்கள் என்றேன். இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டார்களா? என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார்கள்….தாயோளிகள். இன்னைக்கு ஒரு வழி பண்ணனும் இந்த தரித்திரம் பிடித்த நாய்களை…… எவ்வளவு தூரம் சொல்லியிருந்தேன் சாவு வீட்டுக்கு கோணங்கிகளை கூப்பிடாதீங்கடான்னு… எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கோணங்கி வேடிக்கை காட்டி சிரிக்க வைப்பான். உளறுவான். இறந்தவர்களைப் புகழ்ந்து தலையில் தூக்கி வைச்சு ஆடுவான்.

இந்த உலகில் இறந்தவர்கள்தான் சத்தியவான்கள், நீதிமான்கள் என்பதைப் போல. பீசனஹள்ளி டேம் பக்கம் யாரோ ஒரு கோணங்கி தமிழ் நாட்டில இருந்து நம்மைப் போல இங்க வந்து வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கானாம். அவனைத் தேடிக் கண்டு பிடுச்சுருக்காங்களே இந்த முட்டாப்பசங்க. வயல்ல வேலை பண்ணுங்கடான்னா ஆகாது; கோட்டைக்கும் – மைசூருக்கும் சினிமாப் பார்க்க ஓடுவானுங்க. எப்படிப் பட்ட வீட்டை நாசமாக்கிட்டாணுங்க. மாதாபுரத்து வயல விக்கணும், லட்சக்கணக்கா கடன் தலை மேல இருக்கு. ஆறு பிள்ளைங்க கல்யாணத்தைப் போலவே கடைசி ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தையும் ஜோராச் செய்யணும்.

பிள்ளைங்களைப் பெத்து வளத்தறது எவ்வளவு சிரமமுன்னு இந்தப் பசங்களுக்கு குடும்ப நடத்தறப்பத் தெரியும். என்னைப் போல எட்டுப் பிள்ளைங்களை வளக்கறது எந்தக் கொம்பனாலையும் முடியாது. அதுவும் இந்த ஒழுக்கங் கெட்ட ஆம்பளப் பசங்களை……. இவனுங்க கைக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்த என்னயை வீதிக்கு கொண்டு வந்துருவானுங்க. கூத்தும் கும்மாளமும் அடிக்க லட்சக்கணக்கில கடன வாங்கி, ஒருநாள் சொத்த வித்து குடிச்சே அழிஞ்சுபோவானுங்க. என்ன நடந்தாலும் சரி, இப்பவே சொத்தை அவனுங்க பொறுப்பில விடமாட்டேன். சொத்தைக் கையில கொடுத்த என்னை போட்ட துணியோட துரத்தி விட்டாலும் விடுவானுங்க…

வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தார், தேவர். தான் விரைவாக நடக்கிறேனா அல்லது அப்படி நினைக்கிறேனா? என்ன ஆனது எனக்கு? தலை சுற்றுவதைப்போல ஆனது.

அங்க யாரு?! யார்ரா அது? டேய்? நில்றா….

யாரது? தன் இரண்டாவது மகனா? இருக்கலாம்…வேலி மறைவில் கருப்பு மனிதனின் உருவமல்லவா அது? அவன் முகம் தெரியவே இல்லை. அவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறது…….பார்த்தே ஆகவேண்டும், “டேய், யார்ரா நீ? வெளிய வாடா!”

தலைக்கு மேல் இருந்த கரிய வானம் முழங்கியது, அது ஒரு பெரிய இடி. ஊரே நடுங்குவது போலான இடி… சில நொடிகள் நின்று மறுபடியும் ஆரம்பமான கொட்டுச் சத்தம் தேவரின் தேகத்தை முழுவதும் நடுங்கச் செய்தது. வீட்டுப் பக்கம் புறப்பட்டார்.

கொட்டுச் சத்தம் உறுமிச் சத்தமாகக் அவருக்குக் கேட்டது. தமிழ் நாட்டில் தான் விற்ற தன் பூர்வீக தோட்டத்துக்குள் இருக்கும் கருப்புச் சாமி உற்சவத்தில் அடிக்கும் உறுமிச் சத்தம் காதை அரைந்தது. இடி நிற்காமல் மூன்று நான்கு முறை நடுங்க வைத்தது.

வேலிக்குப் பின்னால் யாரும் இல்லைதானே! அதோ அங்கே, அதோ இங்கே! அது குதிரையா?! அந்த ஆள் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கிறானா? ஆம்! என்னை நோக்கித்தான் வருகிறான். அப்படித்தான் தெரிகிறது…கையில் வீச்சறுவா! தலையின் வலது பக்கம் அழகான கொண்டை! பட்டு அங்கவஸ்திரம், வாட்ட சாட்டாமான உடம்பு, கருப்பந்தான் அவன்! சந்தேகமே இல்லை…இந்த நேரத்தில் வேட்டைக்குப் போகும் கருப்பன் இங்கே எதற்கு வருகிறான்? ஆம்! எதற்கு இத்தனை ஆவேசம்? அவன் கண்கள் சுடும் நெருப்புக் கனல்களைப் போல இருக்கிறதே! குதிரை கணைக்கிறதே! வருகிறான், வருகிறான்…..

“டேய், வாடா…” அவன் சிங்கப்பல் தனியாகத் தெரிகிறது.

“என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறாய், எங்களைக் காக்கும் தெய்வமே?”

“வாடா…டேய் ..வாடா, பாக்கலாம்.”

“நான் என்ன தப்புச் செய்தேன், என் மீது இப்படி வெறுப்புக் காட்ட? ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் உனக்கும் உன் தங்கை பேச்சிக்கும் தவறாம பூசை செய்யறேன். அன்னைக்கு ஒரு பொழுது சாப்பிடாம உன் நினைவாவே இருக்கிறேன். வருசத்துக்கு ஒரு கெடா வெட்டறேன். தவறாம சாராயம், சுருட்டு எல்லாம் படையல் போடறேன்.

நீ சொல்றதைப் போல என்னைக்கும் தைரியம் இழக்கலே. என் மனசுக்கு சரின்னு தோனறதை செஞ்சுட்டு வறேன். சிரமமுன்னு வந்தவங்களுக்கு துணையா இருக்கேன். தினம் பத்துப் பாவப்பட்டவங்க என் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டுப் போறானுங்க. யாருக்கும் பயந்து எதற்கும் பின் வாங்கியதில்லை…. சொல்லு உன் கோபத்துக்கு ஆளாக நான் என்ன தப்புச் செஞ்சேன்? உன் வெள்ளைக் குதிரையும் சிவப்பாத் தெரியுதே? “.

“வாடா…டேய், வாடா..என் வீச்சறுவாவா நீயா ஒரு கை பாக்கலாம்!” கருப்பன் கத்தினான்.

“நீலி மலைச் சாத்தானே, ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி என்னயப் பலி வாங்க வந்தாயா? நான் அதென்ன தப்புச் செஞ்சேன், சொல்லு…சொல்லிட்டு…என் தலையைச் சீவு….

டேய், நீ யார்ரா என் தலையைச் சீவ? என்ன காப்பாத்தரேங்கறதுக்காக என்னை கொன்னு போடுவயா? எப்பவும் போல உடம்பு பூராம் சந்தனம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கற. மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நிக்கற….அதோ அங்க எங்க அம்மா செத்துக் கிடக்கறா. நீயும் சாகனுமா? ஓ! அதான் விஷயமா! நிஜந்தானே…என் அம்மாவையும் என் தங்கச்சியையும் அனாதைகளாக விட்டு வந்தேனல்லவா…அதுக்குத்தான உன் கோபம்..? ஆனால் அவங்க என்னென்ன செஞ்சாங்கன்னு தெரியும்தானே? அவங்க செய்ததை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டு நான் உன்னைப்போல வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமா?…உன் உயிரைவிட கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா உனக்கு முக்கியம் …என் அப்பன், தாத்தா, அவன் பாட்டன் எல்லோரும் அப்படித்தானே நடந்துகொண்டார்கள். நான் மட்டும் ஏன் வழி தவறினேன்? அதற்காக என் பசங்ககிட்ட எனக்கு பாடம் கற்பிக்கிறாயா?

கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை இந்த வீரச்சாமி தேவன் அந்தப் பொடிப்பசங்க முன்னாடி தோக்கமாட்டான். என் பெண் பிள்ளைகளை அனாதைகளாக்கிவிடுவார்கள் – சொத்தை அவங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்ய? அவர்களை புருசன்கள் துரத்திவிட்டால் நான் எப்படி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது? அப்படி நடக்க இந்த வீராச்சாமி விட்டுருவானா? ஒரு வேளை நான் தோற்றுவிட்டால்? தோற்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை….சாவுதான் என் தோல்வி….” உதட்டின் கீழிருந்து நடுக் கன்னம் வரைக்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த கிருதா மீசையை தன் வலது கையின் நான்கு விரல்களை மடக்கி அவர் அழுத்தி தடவிக்கொண்டார். “டேய், வாடா” என்பது இப்போது வீரத்தேவரின் வாய்ப்பானது.

“டுர்ரம் ட்ரும், டுர்ரம் டுர்ரம் ட்ரும்” என்ற உறுமிச் சத்தம் “டம் டமார்” என்ற இடியின் சத்தங்களின் ஆர்பாட்டம் குறைந்து குளிர்ந்த மழைத் துளிகள் வானத்தின் கருப்பு மேகங்களிருந்து உதிரத் தொடங்கின. தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பந்தலுக்குக் கீழே கூடினார்கள். தேவர் சுற்றியும் பார்த்தார். வலது பக்கம் குலத்தின் பெரியவரும் அவர் பங்காளியுமான இரத்தின சாமித் தேவர், இடது பக்கம் மற்றொரு பங்காளி, அங்கும் இங்கும் சுற்றியும் பங்காளிகள் அவர்கள் பிள்ளைகள்…பிறகு மற்ற உறவினர்கள், சம்பந்திகள்; உள்ளே பெண்களின் அழுகை நின்றிருந்தது. இடை இடையில் குழைந்தைகள் விளையாட்டு – மழை மெல்ல அதிகமானது. இடி மறுபடியும் இடித்தது. தேவர் காதுகளில் உறுமிச் சத்தம் நெஞ்சைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தது. குதிரையின் குளம்புச் சத்தம் கூவி அழைப்பதைப் போல தோன்றி உட்காரவே முடியவில்லை…நெஞ்சம் படபடத்தது.

எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் போனார், பங்காளியும் அவர் நண்பனும் ஆனா காளாச்சாமி பின்னால் வந்ததைப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டார். வேட்டியத் தூக்கி சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தார். மழை தூரிக்கொண்டிருந்தது. பளீர் என்று கண்களை அதிரவைக்கும் மின்னல் அவரை இருண்ட கறுப்பு உலகிற்கு தள்ளியதைப் போல உணர்ந்து நடுங்கினார். ஆனால் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் பாம்போ எதுவோ தெரிந்தது; கண்களை சிறிதாக்கி கூர்ந்து அந்தப் பக்கம் பார்த்தார்.

இருட்டில் மங்களாகத் தெரிந்தது பெரிய தவளை. நிக்கர் பாக்கெட்டிலிருந்து பீடி, வத்திப் பெட்டியை எடுத்து மழைத் துளி விழாதவாறு பற்ற வைத்துக் கொண்டார். வத்திக் குச்சி வெளிச்சத்தில் அந்தத் தவளையைப் பார்த்தார். அது வேகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் வயிறு புஸ்புஸ் என்று உள்ளும் வெளியும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகின் மேல் வெள்ளைப் புள்ளிகள் வெண்குஷ்டம் போலக் கண்டது, தன் மூன்றாவது மகனின் தேகம் இப்படித்தானே இருக்கிறது? யாருடன் படுத்திருந்தானோ! ஐந்து பேரும் பாழடித்து விட்டார்கள், இனி என்ன மிச்சம் இருக்கிறது? உடம்பை வளைத்து உழைக்கமாட்டார்கள். கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கற இந்த நாயிங்ககிட்ட சொத்தைக் கொடுத்தா கடைசிக் காலத்தில எனக்கு கஞ்சியும் கிடைக்காது; பாழாப்போன கிழவி, என்னையைச் சபிச்சு சபிச்சே கடைசியா என்ன ஜெயிச்சுட்டாளே! அவதான் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கணும்.

அந்தச் சக்களத்தி ரங்காத்தா பிள்ளைங்க மூலமா. ரங்காத்தாளுக்கும் அவ புருசனுக்கும் எங்க குடும்பத்து மேலே மொதல்ல இருந்தே வயித்தெறிச்சல். அவ பிள்ளைங்க தானே இந்த தரித்திரப் பசங்களுக்கு கூட்டாளிங்க…கள்ளு சாராயம், சண்டை- இரத்தம் இதெல்லாம் இவங்கள பாதிக்கக் கூடாதூன்னுதானே நான் பொள்ளாச்சியை விட்டு மைசூருக்கு வந்தது.

“அண்ணா, கொஞ்சம் போடறீங்களா, கொண்டாருட்டா? அந்தப்பக்கம் போ..வர்றேன்,” காளச்சாமி சொல்லி இருட்டில் கரைந்தான்.

***

இவ்வளவு ஆடம்பரமான தேர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளைகளின் பிடிவாதத்திற்குத் தோற்று தேவர் தூரத்தில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். தம்பட்டைச் சத்தத்திற்கும், அவ்வப்போது விழும் இடிச் சத்தத்திற்கும் அதிர்ந்து கண் மூடுவதும் திறப்பதுவுமாக இருந்தார்.

அடை மழை பூமி முழுவதையும் மிதக்கவைப்பது போல தோன்றியது. மனிதர்களை விட மிருகங்களும் பறவைகளும்தான் இந்த கன மழைக்கு நடுங்கும் என்று யோசித்து புளியமரத்தின் கீழே சிறகுகளை போர்த்தி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குருவிகளைப் பார்த்தார். அதில் ஒன்று நிற்கமுடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. எதற்காக இருக்கலாம் என்று கண்களைக் குறுக்கி அதன் வயிற்றை ஒருமுறை, கால்களை ஒருமுறை கவனித்தார். கூட்டை அடையமுடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் குருவி அநேகமாக சமீபத்தில்தான் குஞ்சுகளுக்கு காவு கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்றவாறே அவர் தம் கோழிகள் எங்கே போனது என்று தேடினார். போன பௌர்ணமிக்கு குஞ்சு பொறித்த கருப்பனக் கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காலுக்கு கீழே நிற்கவைத்துக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து மழைத் துளிகளிலிருந்து குஞ்சுகளைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தாலும், எங்கிருந்தோ ‘ஃபீ’ என்று கேட்ட கழுகின் இரைச்சல் தேவரின் காதுகளை ஈட்டிபோல குத்தியது. வானிலிருந்து மழை பொழியும் தருணம் கழுகு வேட்டைக்கு வருமா என்று அதிர்ச்சியுற்று வானை நோக்கினார். நின்ற படி விடாமல் மேகங்கள் வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தேவரை பயமுறுத்தி டமார் என்று ஓலமிட்டது. பார்க்கக் கழுகைப் போலத் தெரியும் அந்த மேகத்தை ஒரே அடியில் சிதறடிக்கட்டுமா, என்று நினைத்தபோது தன் துப்பாக்கியில் தோட்டா காலியாகியிருப்பது நினைவிற்கு வந்து அதிர்ந்து போனார்.

பல வருடங்களாக கழுகை விரும்பிய தேவர் அதை இப்போது கொல்லவேண்டும் என்று தீர்மானித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கழுகிற்கும் தேவருக்கும் இடையிலான கதை சுவாரசியமானது; ஒரு நாள் ஆகாயத்திலிருந்து சட்டென்று கீழே இறங்கி பேச்சி ஆத்தாளுக்கென்று வேண்டி விட்ட கோழியின் அழகான மூன்று குஞ்சுகளை பட்டென்று தூக்கிக்கொண்டு பரந்த கழுகின் பின்னால் தேவர் கைக்குக் கிடைத்ததை எரிந்துகொண்டே கரண்ட் ரூம்வரை ஓடியிருந்தார். மரங்களில் தாவி, கிணரை மூடி சிறகை அடித்துக் கொண்டே வெட்ட வெளியில் மறைந்த அது அவரை மிகவும் வருத்தியது. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்வை ஆகாயத்தின் மேலே இருந்தது. கோழிகள் குஞ்சு பொறித்த போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த குஞ்சுகளின் பின்னாலேயே திரிவார்.

தேவர் என்னும் ஆஜானுபாகுவான மனிதன் தன் உணவிற்குப் பின்னால் திரிவதைக் கண்டு பயந்தோ என்னமோ கழுகின் வருகை வரவர மாயமானது. தேவர் சலித்துப் போய் குஞ்சுகளின் பின்னால் திரிவதை நிறுத்தினார். ஆனால் பல நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தாக்கிய கழுகின் மேல் தேவருக்கு ஒரு கண். கழுகு எந்த நாள், எந்த நேரத்தில் குஞ்சுகளின் ருசி பார்க்கும் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். வர வர கழுகின் அதிக சக்திக்கு தோற்றுவிட்டார்.

அதன் பலமான றெக்கைகள், கத்தியைப்போல் கூர்மையான அலகு, மண்ணைத் தோண்டுவது போலான அதன் பேட்டரிக் கண்கள், கற்பாறையையும் கவ்விக்கொண்டு போகும் அதன் கால் விரல்கள்! அவர் கண்பார்வைக்கு சமீபமாக வரும் அந்த கழுகின் முகம் ஒவ்வொரு முறை அவர் தாத்தாவின் முகத்தை ஒத்திருப்பது போலத் தெரிவது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவ்வப்போது கழுகு அவர் வளாகத்தில் இறங்கி சில குஞ்சுகளை தழுவிக்கொண்டு கண் சிமிட்டுவதற்குள் நீல வானில் கலந்துவிடுவதைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவார்.

கழுகின் ஒவ்வொரு அசைவின் பொருள் அவருக்குத் தெரியும். றெக்கையை மெல்ல அடித்து காற்றில் மிதந்து பூமியைத் தொட இறங்கும் அதன் நோக்கத்தை அறிந்ததைப் போலவே கண்ணுக்கு எட்டாத வானத்தின் நெற்றியில் லீலாஜாலமாக பெருமையுடன் பறக்கும் சிறகின் நுனியும் அவருக்குத் தெரியும். மனிதர்களின் ஆழ்மனதின் வாசனையை நுகர்வதுபோலவே விலங்கு பறவைகளின் கூவல், நடையின் சுளிவை அறிந்துகொள்ளும் திறமைசாலியாக இருந்தார். எந்த இருட்டில் வேட்டைக்குப் போகவேண்டும், எந்த நேரத்தில் போகவேண்டும், நட்சத்திரங்கள் மின்னும் நேரத்தில் கிடைக்கும் விலங்குகள் எது போன்ற விவரங்களையும் கூட வரும் அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பார்.

வேட்டைக்குப் போகாத இரவுகளில் தூக்கம் வராத நேரங்களில் வெளியே கேட்கும் ஒவ்வொரு கூவல் சத்தத்திற்கும் உயிர் துடிக்க அவர் தாத்தாவின் கட்டிலில் புரளுவார். வீட்டாரின் குறட்டைச் சத்தத்தைக் அவ்வப்போது கேட்டு அவர்கள் தூக்கத்தின் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை கணிப்பார். தன் காம விளையாட்டை முடித்து அந்த உயிர்ப்பான இருட்டிற்கு சவால் விடுவதைப்போல அவரும் கண் திறந்து கூரையைப் பார்த்து தாத்தாவை நினைத்துக் கொள்ளும்போது அவருடைய பிரியமான கருப்பு நிறப் பூனை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நெல் மூட்டைகளின் மீது வழுக்கி சத்தமில்லாமல் நிலத்தில் காலைப் பதித்து வீட்டின் குறட்டைச் சத்தங்களில் நனைந்து பஞ்சுபோன்ற நடையில் காலடிகளை எண்ணிக்கொண்டு பிணங்களாக விழுந்திருக்கும் மூச்சுவிடும் மனிதர்களை முறைத்துப் பார்த்தபடி புற்றில் வழுக்கும் பாம்பைப் போல சமையலறைக்குள் நுழைந்து பாத்திரங்களில் இருக்கும் உணவை நக்கும் பாணியை படுத்துக்கொண்டே பார்த்து உதடு விரிய சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்.

மாட்டுக் கொட்டைகையில் காளைகளின் வாயசைவை கவனித்து இனி இரண்டாம் ஜாமம் ராக்கோழி பறவை கூவும், மேற்கு திசையில் நிலா பெரிதாகிக்கொண்டே கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்று சோர்வடைந்தது போலாகி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொள்வார். இருட்டின் ஒவ்வொரு கனத்தையும் அறிந்தவரான தேவர் இன்று மழைக்கு முன் மொட்டையாக நிற்கிறார். நெஞ்சில் வைத்திருந்த கழுகு இப்போது வானத்து மேலே ஏறி அவர் கண்களை குத்தியது.

பெரும் மௌனத்தைப் பிளந்த இரண்டாம் மகனின் பீறிட்ட ஒலி கேட்டு தேவர் அந்தப் பக்கம் போனார். தடுக்க வந்தவர்களை தூரமாகத் தள்ளி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அங்கே போனார்; பல் ஒன்று ஓவென்று உயிர் போவதுபோல கத்தி, அவருக்கு இருக்கும் பல்வலியை நினைவூட்டியது சுதாரித்துக் கொண்டு கால்களின் மேல் தன் உடம்பின் பாரத்தைப் போட்டு முன்னால் நடந்தார்.

ஆற்றின் மேல் நடப்பதுபோல தோன்றியது. மழைத் துளி அவரின் மொட்டைத் தலையின் மேல் பட்டென்று விழுந்தபோது அவருக்கு பெரும் கோபம் வந்தது. நெஞ்சுக்குள் உறுமி முழக்கமிட்டது. மகன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்: “எவ்வளவு சொன்னோம், வெள்ளிச் சொம்பைத்தான் தேருக்கு கட்டவேண்டும் என்று. எவர்சில்வர் சொம்பைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறீர்கள்….ஸ்டீல் சொம்பையாவது கட்டியிருக்கலாமே…ஏய், எழுந்திரிடா, வண்ணாப்பயலே, உனக்கு யாருடா இதக் கொடுத்தது? எங்க பாட்டி எப்படி எல்லாம் வாழந்தானு உனக்கென்னடா தெரியும்?! எங்க பாட்டன்-பாட்டி வெள்ளித் தட்டுல சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? அப்படிப்பட்டவ பொணத்த எப்படி எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும்னு தெரியாத கூறுகெட்ட மனுசங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க. போட, நான் சொன்னேன்னு வெள்ளிச் சொம்ப வாங்கிட்டுவந்து கட்டு. இல்லேன்னா ஸ்டீல் சொம்பையாவது வாங்கிட்டு வா போ…”

“டேய், உன் வேலைய நீ பாரு”, மகனை நோக்கி “ டேய், என்னடா ஆச்சு உனக்கு, யாருடா உன் தலையைக் கெடுத்தது” தேவர் செருமினார். மழை நிற்காமல் பொழிந்துகொண்டே இருந்தது. காற்று வீசத் தொடங்கியது. புளியமரம் காற்றுக்கு அசைந்தது. அதன் கீழே நின்றிருந்த மக்கள் தேவர் வந்ததும் தூரம் சரிந்தார்கள்.

அந்த தருணத்திருக்கு காத்திருந்ததைப் போல புளியமரம் வேகமாக நடுங்கியது. மழை இன்னும் அதிகமானது. எல்லோரும் பந்தலுக்குள் ஓடினார்கள். தேவரும் மற்றும் அவர் இரண்டாவது மகனும் மட்டும்தான் மழையில் நின்றார்கள். தம்பட்டை நின்று பெருமூச்சு விட்டது.

“பெத்த தாயிக்கு ஒருவேளை ஒழுங்கா சோறுபோடாமே துரத்திட்டு இப்ப சுடுகாட்டுக்குப் போற வேளையிலும் சரியா அனுப்பிவைக்காம இப்படி பிடிவாதாம இருக்கீங்களே…நீங்கள்ளாம் மனுசனா?”

“என்னடா பேசற நீ?” என்று பைத்தியம் பிடித்தவரைப் போல கைக்குக் கிடைத்ததைத் தூக்கி அவர் தன் மகனை அடிக்க தொடங்கினார். அவன் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புளியமரத்திலிருந்து திடீரெனக் கீழே குதித்த தேவரின் மூன்றாவது மகன் அவரின் தோல் மீது படார் என்று மரக் கட்டையால் அடித்தான். தேவர் மல்லாக்காக விழுந்தார். மழை தோ என்று பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. சிலர் அலறினார்கள். இரண்டாமாவன் தன் தம்பியை அடித்து கீழே தள்ளி “அப்பாவை ஏண்டா அடித்தாய்?” என்று கத்தினான்.

தேவர் சுத்தியும் பார்த்தார். தூரத்தில் அவர் தங்கை அவளுடைய மகளுடன் மூத்திரம் கழித்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இருவருக்கும் கண் தெரியாதலால் தங்கச்சியின் பேத்தி அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது. பெண்களுக்கு கண் தெரியாவிட்டால் எவ்வளவு சிரமம் என்று நினைத்தார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாவதை எப்படிச் சமாளிக்கிறார்களோ, இருவரும்!? தோள்பட்டை அதிகமாக வலித்தது. எழும் பலம் காலுக்கு இருந்தாலும் ஏனோ அவர் ஆகாயத்தை பார்த்தார்.

இரு பிள்ளைகளும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் இந்தப் பக்கம் வரவில்லை. தனக்கு ஒருமுறை கத்தியைக் காண்பித்த மூன்றாவது மகன் இன்று தன்னை கொலை செய்வது உறுதி என்று நினைத்தார். யாரோ தன் மூத்தவனையும், நான்காமாவனையும், சின்னவனையும் கூப்பிடுவது தேவர் காதில் விழுந்தது. கடைசிப் பையன் நாசவனுடன் எதையோ வாங்கிவர சிங்கமாரன ஹள்ளிக்கு போயிருகிக்கிறான்.

நாலாவது பையனை கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போய்க் கொண்டிருந்த மழைத் தண்ணீருக்கு வரப்பை திறந்துவிட அவர்தான் அனுப்பி இருக்கிறார். பெரியவன் உள்ளே இறுதிச் சடங்குகளிற்கான ஏற்பாடுகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லாப் பக்கமும் கண்களை சுழற்றினார். மருமகன்கள் சுவரின் மறைவில் நின்று திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது தெரிந்தது. தேவர் அந்தப் பக்கம் பார்த்தார். அவர் தங்கச்சி “டேய், ஜெயபிரகாசா, போடா, உங்கப்பன உன் தம்பிங்க அடிக்கராணுங்களாமா” என்று “அம்மா, உன் மகன என்ன கதிக்கு ஆளாக்கிட்டே என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவருக்காக நெஞ்சு அடித்துக் கொள்வது அவர் தங்கச்சி மட்டும்தான் என்று தோன்றி அவளைப் பற்றி பெருமையாக இருந்தது. திடீரென்று தண்ணீர் சுளியில் சிக்கிக்கொண்டாதைப்போல, யாரோ பூமியிலிருந்து இழுப்பதைப் போல தோன்றியது.

சட்டென்று எழ முயன்று முடியாமல் மல்லாக்காகப் படுத்தார். இப்போது பல் பயங்கரமான வலியைக் கொடுத்தது. மூளையை நெருடும் அந்தப் பல் தேவருக்கு புகழ் வாய்ந்த தமிழ் பழமொழி ஒன்றை நினைவூட்டியது. “கள்ளர் மறவர் கணத்தால் அகமுடையார் மெல்ல மெல்ல வெள்ளாரானார்” என்னும் பழமொழி அவர் கண்முன் வந்து ஒரு விநாடி அவரை ஆட்டிவைத்தது. அப்படி ஆட்டிவைத்தது அந்தப் பழமொழி அல்ல, அதன் ‘மெல்ல’ என்ற ஒரு வார்த்தை. அந்த வார்த்தைக்கான ‘மெல்ல, படிப்படியா, மெதுவாக’ என்னும் பொருள்களுக்கு மாறாக மற்றொரு அர்த்தத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. கடவாய்ப்பல் வலியால் சீறியது. “கடி, மெல், அரை’ என்ற மற்றொரு பொருளும் இருக்கும். அந்த மெல்ல’ என்ற வார்த்தை தேவரை உண்மையாலும் குலுக்கியது. பழமொழியே வேறுமாதிரி புரிந்தது.

வீரமான காட்டு இனம் ஒன்று நாகரீக சமுதாயத்தில் இணைந்து பணிவான விவசாய சமுதாயமாக உருவெடுத்தது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் கரு என்று நினைத்திருந்தவர் இப்போது அவர் கடவாய்ப்பல் வலியால் தோன்றிய மற்றொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார். வெளி சமுதாயத்தின் நீதி களுக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுக்கே உறிய கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கள் கூட்டத்தை இந்த சமுதாயம் சோற்றுப் பருக்கைகளை மெல்வது போல ‘மென்று’ வெள்ளாளனக ஆக்கியாதோ? என்ற புதிய கேள்வி அவருக்குத் தோன்றியது.

வெள்ளாளராகா ஆனதால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டோமா? இந்த சமுதாயத்தின் நீதிப்படி தங்களின் வாழக்கையை அமைத்துக் கொண்டதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணமா? தாய், தங்கையை கவனிக்க மறுக்கும் பிடிவாதமான மனது தனக்கு எப்படி வந்தது? தன் பாட்டன், முப்பாட்டன் வழியில் நடந்திருந்தால் வாழ்க்கை சரியாக அமைந்திருக்குமோ? விடைகள் கிடைக்காத கேள்விகள் பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த மழையில் தேவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் புலியைப்போல பாயும் தன் மனது இப்போது மழைக்கு பயந்த பூனையைப்போல சோர்ந்துவிட்டதா?

கிர்ரென்று தலைக்கு ஏறும் ரோசம் இப்போது ஏன் பொங்கி எழவில்லை என்பது தேவருக்குப் புரியவில்லை. மனதைப் போலவே தேகமும் நீரின் ஆழத்தில் இறங்கி எழமுடியாமல் பாரமானது. தன்னில் இருப்பதை எல்லாம் ஆகாயம் பூமியின் மேல் பொழிவதைப் போல, தன் நெஞ்சுக் கூட்டில் மழைத் தண்ணீர் நுழைவது போலத் தோன்றி தேவர் மூச்சை வேகமாக இழுத்தார். அவர் இரண்டாவது மகனைப் பார்த்தபடி “மருமகனே, வந்து காப்பாற்றுங்கள், என்னை இவர்கள் கொன்றுவிடுவார்கள்”, என்று அவர் பலத்தை எல்லாம் கூட்டிக் கதறினார். கந்தவேலனின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தன் தம்பியுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டாம் மகன் கந்தவேலன் சட்டென்று திரும்பினான்.

மூன்றாமாவன் சொன்னான்: “பாத்தயா, இவனுக்கு வக்காலத்து வாங்காதேன்னு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சொன்னது சரிதானே?”

“வாடா, இன்னைக்கு நடக்கறது நடக்கட்டும்…நான் கால பிடிச்சுக்கறேன், நீ செய்யணுமுன்னு நினைச்சத செய்” என்றவன் தேவரின் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இறுகப் பிடிதுக்கொண்டான். தேவர் எழ எவ்வளவு முயன்றாலும் முடியவில்லை. கால்களை இறுகப் பிடித்திருக்கிறான் இரண்டாமாவன், கைகளுக்கு பலம் போதவில்லை. மூன்றாமாவன் “ஏய்..” என்றுகொண்டே தேவரின் கைகளை தனது கால்களால் மிதித்துக்கொண்டே அவர் நெஞ்சின் மீது ஏறி உட்கார்ந்தான். தன் வெள்ளைச் சட்டையை தூக்கி பெல்டில் சொறுகியிருந்த கத்தியை சர்ரென்று எடுத்து தேவர் கழுத்தை ரப்பென்று அறுத்தான்.

இரத்தம் பீய்ச்சி அடித்தது. தேவரின் முதல் மகன் ஓடிவந்து மூன்றாமாவனை எட்டி உதைத்தான். கூட்டம் ஓ என்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தது. தேவர் மனைவி, பெண் பிள்ளைகள் இரண்டாமாவனை அடித்து நொறுக்கினார்கள். நான்காமாவன் ஓடிவந்து இரண்டாமாவனை கருவேலா மரத்தின் கூர்மையான கட்டையால் ரப்பென்று சாத்தினான். இரண்டாமாவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் புஸ்ஸென்று வெளியே பாய்ந்தது.

மூன்றாமாவன் முதலாமவனின் வயிற்றைக் கிழித்து ஜொம்பனஹள்ளிப் பக்கம் ஓடினான். நான்காமாவன் அவனை துரத்திக் கொண்டு போனான். அவன் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அது சம நிலம். முன்பு அது பெரிய புல் புதராக இருந்தது. அங்கேதான் மகாராஜாவின் குதிரைகள் வந்து மேயுமாம். மைசூர் பகுதியிலேயே அதிகம் புல் வளரும் இடம் அதுவாகத்தான் இருந்ததாம். அப்படிப் பட்ட வரலாறு உடைய நிலத்தை மிதித்துக் கொண்டு அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். தான் மிதித்துக் கொண்டிருப்பது மழைத் தண்ணீரையா இல்லை ஓடும் இரத்த வெள்ளத்தையா? என்று கலவரமடைந்து அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

தன் அப்பா இந்நேரம் இறந்திருப்பார், உயிருடன் இருந்தாலும் இருக்கலாம்! தலையைத் வெட்டியிருந்தாலும் எழுந்து அதை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாலும் நிற்பவன்! ஏ, முடியாது. இன்று அவன் கண்களில் தைரியம் தெரியவில்லை, தோற்று சோர்ந்ததுபோல இருந்தது.. உயிர் பிழைக்க சாத்தியமில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்கு யாராவது தூக்கிக்கொண்டு போனாலும் பிழைக்கமாட்டான்.

ஏனென்றால் ஆஸ்பத்திரி இருப்பது இங்கிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்..அப்பாடி…ஜெயித்தேன், ஜெயித்தேன், என்னை மிதித்தவனை, துன்புறுத்தியவனை கழுத்தை அறுத்து எதற்கும் அஞ்சாதவன் நான் என்று இந்த உலகிற்கு காட்டிவிட்டேன்….எவ்வளவு முயற்சிகளின் தோல்வி இன்று வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது….பள்ளி, மருத்துவமனைகள் இல்லாத இந்தக் காட்டான் ஊரில் எங்களைக் கொண்டுவந்து போட்டு எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்தான்…சூரியன் உதிப்பதிலிருந்து மூழ்கும்வரை கழுதையைப் போல உழைக்கவேண்டும்…செலவிற்கு கொடுப்பதோ நூறோ இருநூறோ…ஆனால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு!? உழைத்தது எல்லாம் அவர்களுக்கு…கேட்கக் கூடாது.

ஒரு வார்த்தை எதிர்த்துப் பேச முடியாது….எவ்வளவு நாள்தான் இதைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது…எதிர்த்துப் பேசினால் அடி, உதை. வாரங்கள் கடந்தாலும் எழமுடியாதபடி வலி! இதற்கெல்லாம் பதிலாக அன்று குத்தியது என் அவசர முயற்சி…ஆனால் இன்று…எனக்குத் தெரியும், அவன் இன்று எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்று ..ஹ..ஹ..ஹ…..

ஆகாயத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தான் .

மழை ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தொலைவில் ஓநாய், யானை, நரிகள் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. காலம் நத்தையைப் போல ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து முதுகின் மேல் மழைக் குன்றை தூக்கிக்கொண்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

நீல ஆகாயத்தின் கழுகு மேகங்களுக்குள் அந்த மனிதனின் உருவம் கலந்துகொண்டிருந்தது.

வீராச் சாமி தேவர் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டுக்கொட்டிருந்தார். தொண்டையைக் கீறிக்கொண்டு பல்வலி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.

***

மச்சம் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / .ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

“சௌத்ரி… ஓ சௌத்ரி… கொஞ்சம் நான் சொல்றதைக் கேளேன்”

சௌத்ரி அமைதியாக இருந்தார்.

“உஷ்… உஷ்”…

“எதுக்கு இப்படி சில்வண்டு மாதிரி தொந்தரவு பண்ணிக்கிட்டே இருக்கே?”

“எனக்கு ரொம்ப களைப்பா இருக்கு”

“மரியாதையா சும்மா உட்காரு. இல்லேன்னா…”

“இனிமேலும் என்னால உட்கார முடியாது. இங்கே பாரு. உக்காந்து உக்காந்து முதுகெல்லாம் பலகை மாதிரி ஆகிப்போச்சு. ஹே ராம்”¬¬

“ச்சு… ச்சு…

“எனக்கு அப்படியே வலியில் உடம்பெல்லாம் நடுங்குது ”

சௌத்ரி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அவருக்கு அவளுடைய செய்கைகள் கோபத்தை வரவழைத்தன

“இங்கே… தோ… இங்கேதான் பாரு . இங்கே பின்பக்கமா எறும்பு வேற கடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு”

“இதோ பாரு ராணி. வரைய ஆரம்பிச்சு பத்து நிமிஷம் கூட இன்னும் ஆகலை. அதுக்குள்ளே இப்படி நீ நெளிய ஆரம்பிச்சா எப்படி?

” “ஐயே… என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செய்திருக்காங்க?”

ராணி தன்னுடைய தடித்த உதடுகளைப் பிதுக்கியவாறு வெண்பளிங்கு முக்காலியில் இருந்து கீழே நழுவினாள்.

“சனியனே, அசையாமல் உட்காரு. சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்ல. தேவடியா”.

சௌத்ரி வண்ணக் கலவைப் பலகையை ஸ்டூலின் மீது எறிந்து விட்டு, கோபத்துடன் அவளுடைய தோளைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினார்.

அவள் சௌத்ரியின் கோபத்தை புரிந்து கொண்டு , உடனே தன் முகபாவனையை மாற்றிக் கொண்டு காதலுடன் அவரை நோக்கியவாறு

“அது சரி. ஒண்ணு பண்ணலாம். கொஞ்சம் பக்கத்துலே வா”… என்றவாறு தரையில் மல்லாக்கப் படுத்தாள்.

அவள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு ,அவளையே எரித்து விடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் சௌத்ரி . அவருக்கு கோபம் மூளைக்குள் ஏறி , கண்கள் சிவந்து உதடுகள் துடித்தன. அவளுடைய கன்னத்தில் பளார் பளாரென நான்கு அறைகள் விட்டால் என்ன என்றும் நினைத்தார்அவருக்கு அவளது குணம் மிக நன்றாக தெரியும் .

இவர் கோபத்தில் அவளை அறைந்து விட்டால் அதுதான் சாக்கு என்று . அவள் வேண்டுமென்றே கூப்பாடு போட்டு ஊரைக் கூட்டி விடுவாள். பின் இத்தனை பிரயாசைப்பட்டு வரைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஓவியம் அறைகுறையாக நின்றுவிடும்.. ஆத்திரத்தில் நிதானம் தவறி தன் வேலையை கெடுத்துக் கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை

அவர் தன்னை நிதானப் படுத்திக் கொண்டு , அவளிடம் அமைதியாக பேசத் துவங்கினார்
“இதோ பாரு. கொஞ்சநேரம் இப்படி அசையாமல் உட்கார்ந்துக்கோ. எல்லாம் பிறகு பார்த்துக்கலாம்” என்று சமாதானப்படுத்தும் தொனியில் சொன்னார்.
“ரொம்பக் களைப்பா இருக்கு” என்று அவள் தரையில் உருண்டாள்.

வேண்டுமென்றே அவள் செய்யும் செய்கை மீண்டும் அவரை உசுப்பேற்றியது

“களைப்பா இருக்கா? தெருத்தெருவா நாள் முழுக்க ஊரெல்லாம் அலைஞ்சு சாணி பொறுக்கிக்கிட்டு இருந்தியே. அப்போ உனக்குக் களைப்பா இல்லையா? நாயே..”

சௌத்ரி தன்னை அடக்க இயலாமல் அவளிடம் கத்தினார்.

“யாரு சாணி பொறுக்கினா? சரியான அல்பம்யா நீ. என்னமோ சண்டைக்கோழி மாதிரியும் வேண்டாத மாமியார் மாதிரியும் என்னோட சண்டைக்கு நிக்கிறே”

என்று அவள் சிடுசிடுத்தாள். சௌத்ரிக்குப் புரிந்து விட்டது. அவள் வேண்டும் என்றே தன்னுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறாள் . இன்றும் எதுவும் வரைய இயலாமல் நாள் வீணாகத்தான் கழியப்போகிறது.
“சரி. இந்த கடிகாரத்தைப் பாரு. அரைமணி நேரம் அமைதியா இரு”

“அதெல்லாம் முடியாது. வெறும் ஆறே நிமிஷம்தான். அவள் மீண்டும் முக்காலியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டே முனகினாள். விஷயம் என்னவென்றால் அவளுக்கு ஆறு அல்லது ஏழுக்கு மேல் எண்ணிக்கை தெரியாது. வெறும் ஆறு நிமிஷம்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாள்.

அவள் உட்கார்ந்து விட்டால் அவளுக்கு கணக்கு தெரியாது பேசியபடியே அரைமணிநேரத்தை ஒட்டி ஓவியத்தை முடித்து விடலாம் என்று சௌத்திரிக்கும் தெரியும். ராணி இடுப்பை நேராக வைத்துக் கொண்டு கனமாக இருந்த பெரிய பூஜாடியை இடுப்பில் ஏந்தியபடி விரைப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டாள். எத்தனை நேரம் அப்படி உட்கார்ந்திருந்தாள் என்று அவளுக்கும் தெரியாது.

“இப்போ சரியா?

“ம்”, சௌத்ரி தான் வரைந்து கொண்டிருந்த கேன்வாஸ் பக்கம் திரும்பினார்.

“என்னைப் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“என்னைக் கொஞ்சம் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“அவருடைய தூரிகை சிறிது நேரம் சத்தமின்றி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. வண்ணக்கலவைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று துரிதமாக இழைந்தும் குழைந்தும் ஓவியச்சீலையில் வர்ணஜாலம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இப்படி ஒரு நிமிடம் கூடக் கடந்திருக்கவில்லை. அவள் பொறுமையற்று சத்தமாகப் பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாள்.

“அவ்வளவுதான் சௌத்ரி. உன்னோட ஆறு நிமிஷம் தீர்ந்தது”

“ஹூம்.. ஹூம்… ஓவியச்சீலையில் அறைகுறையாகத் தீட்டியிருந்த வர்ணங்களையும் அவளையும் பதட்டத்துடன் மாறி மாறிப் பார்த்தார் சௌத்ரி.

“ரொம்பக் குளிரா இருக்கு. சௌத்ரி, அந்தப் போர்வையை போர்த்திக்கட்டுமா?”

“ஊஊஊ… ஆஆஆஆ… என்னமா குளிருது”

என்று நாயைப் போல ஊளைச் சத்தம் எழுப்பினாள்.
“வாயை மூடு” என்று உறுமினார் சௌத்ரி.

“இடுப்பு… ஐயோ, என்னோட இடுப்பு… இப்படி பிடிச்சிக்கிச்சே… சௌத்ரிஜி” – அன்று அவள் தேவையின்றி அழிச்சாட்டியங்கள் செய்தாள்.

“சால்வை… என்னோட சால்வை எங்கே போச்சு?”
“வாயை மூடு” என்று மீண்டும் உறுமினார் சௌத்ரி
.
“ஹூம்…நான் ரொம்ப களைப்பா இருக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ கேட்க மாட்டேங்கறியே. இந்தப் பூஜாடி சனியனைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுவேன்”

சௌத்ரி சரேலென அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இந்த ஓவியம் வரைவதற்காக மியூஸியத்தில் இருந்து அந்த ஜாடியை இரவல் வாங்கி வந்திருந்தார். அதை அவள் போட்டு உடைத்தாள் என்றால் அவளுடைய மண்டையை சௌத்ரி பிளந்து விடுவார்.

“நான் என்ன வேணும்னா பண்றேன். எனக்குக் களைப்பா இருக்கு. நான் என்ன பண்ணட்டும்? என் தலை முழுக்க பேன் ஊர்ந்துக்கிட்டு இருக்கு நமைச்சல் எடுக்குது” பூஜாடியைக் கீழே இறக்கி வைத்து விட்டு தலையைப் பரபரவென்று இருகைகளாலும் சொறிந்து கொண்டாள்.

சௌத்ரி, கால்களை அகட்டி வைத்துக் கொண்டு கண்களை உருட்டி அவளைக் கொடூரமாக முறைத்துப் பார்த்தார். அவருடைய பொறுமை எல்லையைக் கடந்து கொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்தில் அவருடைய முகத்தின் நரம்புகள் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. நரைத்து நீண்டு தொங்கிய வெண்தாடி புயற்காற்றில் சிக்குண்ட படகின் காற்றாடியை போலக் காற்றில் அலைந்து கொண்டிருந்தது. உச்சி மண்டை வழுக்கையில் வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாகத் துளிர்க்கத் துவங்கின.

“இடுப்புக்குக் கீழே வலி உயிர் போகுது” என்று ஆரம்பித்தவள் சௌத்ரியின் முகத்தில் தெறித்த ரௌத்ரத்தைப் பார்த்து அடங்கிப் போனாள். அமைதியாகத் தன்னுடைய இடத்தில் முன்பு போலவே உட்கார்ந்தாள். பிறகு கண்களில் குபீரெனக் கண்ணீர் மல்க வாய்விட்டு அழத்துவங்கினாள்.

“ஐயோ… கடவுளே… நான் செத்தாலும் இங்கே யாரும் கேட்பாரில்லை… கடவுளே….” என்று பெருங்குரல் எடுத்து அழுதாள்.

சௌத்ரி அவளையே கோபத்துடன் உற்றுப் பார்த்தார். இப்படி அவள் அழும்போதெல்லாம் அவருக்கு தாடைகள் இறுகிக் கொள்ளும். இறுக்கமடைந்த முகத்துடன் அவளை மூர்க்கத்துடன் தாக்கத் தயாராக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொள்வார்.

ஆனாலும் அவர் தன் வேலையை நிறுத்தாமல் செய்து கொண்டே இருந்தார் அவருடைய கையில் அசையும் தூரிகை ஏதோ வாணவேடிக்கையைப் போல ஓவியச்சீலையின் மீது சீற்றம் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அலைந்தது.

வர்ணக் கலவைத் தட்டின் குழிகளில் படிந்திருந்த வர்ணங்கள் கலவையாகக் குழைந்து இருந்தன. இந்த ஓவியத்தை முடிக்காமல் , அவரால் நிதானமடைய முடியாது . இந்த ஓவியத்தை ரசித்து முடிக்க நினைத்தார் .

அது ராணியின் செய்கைகளால் முடியாமல் போனது . ஆனாலும் , தான் நினைக்கும் ஓவியத்தை படைக்கா விட்டால் , அவர் மூளைக்குள் ஏதோ குடையும். அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஓவியம் முடிந்தால் தான் அவர் மூளையில் குத்தி நிற்கும் முள்ளை பிடிங்கி எறிய முடியும் . அது நடக்கும் வரை அவருடைய, இந்த வேதனைக்கு ஒரு முடிவு இருக்காது என்று நினைத்தார். எதிரில் அமர்ந்து இருக்கும் ராணியின் தேவையற்ற பிடிவாதமும் அவளுடைய உடல்மொழியும் அவருடைய ஆன்மாவைத் துளைக்கும் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது.

சௌத்ரியின் எல்லா பாவனைகளும் சற்று மிகையானவை. அவற்றின் தாக்குதலில் இருந்து யாரும் அதிகம் தப்பியது கிடையாது. ராணியும் இதற்கு விலக்கல்ல.வயிற்றை எக்கி பீறிட்டெழும் துக்கத்தில் உதட்டைத் துருத்தி அழுதுகொண்டே முக்காலியின் மீது தயக்கத்துடன் அமர்ந்தாள்.
சில கணங்களுக்கு அமைதியாக பூமிப்பந்து மீண்டும் வழக்கப்படி சுமுகமாக சுழலத் துவங்கியது. சௌத்ரியின் தூரிகை கேன்வாஸ் மீது துரிதமாக இயங்கியது. வண்ணக் கலவைத் தட்டு பல்வகை வண்ணங்களால் குழைக்கப்பட்டு அசிங்கமாகக் காட்சியளித்தது.

“சௌத்ரீ” என்று மென்மையான குரலில் குழைவுடன் செல்லம் கொஞ்சத் துவங்கினாள் ராணி. சௌத்ரியின் அக்குளில் குப்பென்று வியர்த்தது. அவர் காலடியில் பூமி லேசாக ஊசலாடிக் குலுங்கிற்று.
“சௌத்ரி, இதைப் பார்த்தாயா?”

சௌத்ரியின் தோள் சற்று அதிர்ந்தது. அவருடைய மிருதுவான உச்சித் தலை வழுக்கையில் வியர்வைத்துளிகள் அதிகமாகப் பரவின. ராணி மீண்டும் பேசினாள்.

“இதைப்பாரு. இதோ, இங்கே… என் கழுத்துக்குக் கீழே இந்த மச்சத்தைப் பாரேன். இங்கே… கொஞ்சம் கீழே… இங்கே பாரு… கையில் இருந்த பூச்சாடியை தரையில் வைத்து விட்டு , தன் மார்பகங்களின் பிளவில் கண்களை சரித்தபடி சௌத்ரியை நோக்கிப் புன்னகைத்தாள்.

“பார்த்தியா இதை? நீயும் அதைத்தான் உற்று பார்த்துக் கிட்டு இருக்கியா ?

சௌத்ரி… சீ…நீ ரொம்ப மோசம் ”ஐயோ, எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு…”” என்று வெட்கப்படுகிறவள் போல பாவனை செய்தாள் ராணி

“சும்மா அசையாமல் உட்காரு” சௌத்ரி உறுமினார்.

“அடேயப்பா, என்ன ஒரு அதிகாரம்? இப்படி ஒரு பொண்ணோட மச்சத்தை வச்ச கண் வாங்காமல் பார்க்கிறது நல்ல ஆம்பிளைக்கு அழகா? அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை இப்படியா ஒருத்தரு பார்க்கறது? என்று வெட்கப்படுவது போல அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்தாள்.

“நான் எந்த மச்சத்தையும் பார்க்கலை. எனக்குப் பார்க்கவும் வேண்டாம்” சௌத்ரிக்கு எரிச்சல் கலந்த கோபம் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

“ஹூம்… சும்மா கதை விடாதே. ஓரக்கண்ணாலே அந்த இடத்தையே நீ திருட்டுத் தனமா பார்க்கலே? குறுஞ்சிரிப்புடன் வம்புக்கு இழுத்தாள்.

“ராணி”

ராணி மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு மையலுடன் அவரை நோக்கித் திரும்பினாள். இவளிடம் கோபப் பட்டும் பயன் இல்லை . என்ன செய்வது என்று புரியாமல் சௌத்ரி, தோல்வியுற்றவராக ஓவியப் படுதாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டியின் மீது சரிந்து விழுந்தார்.

“எனக்கு என்ன வயசு ஆச்சுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”

“ஹேராம்… எத்தனைவயசு? ஆர்வத்துடன் பூச்சாடியை கீழே வைத்து விட்டு அவரை நோக்கி லேசாகச் சாய்ந்தாள் ராணி.

“உன்னோட அப்பன் வயசு எனக்கு. இல்லை. தாத்தா வயசு. உனக்கு எத்தனை வயசு?
இன்னைக்கு இருந்தா பதினஞ்சு இருக்குமா? வயசை மீறி நீ ஆபாசமாப் பேசறே”.

உண்மையில் சௌத்ரிக்கு ஒன்றும் அவளுடைய தகப்பன் வயதெல்லாம் கிடையாது. தாத்தா வயதும் கிடையாது. அப்படிச் சொன்னாலாவது அவள் வாயடைக்குமே என்பதற்காக அப்படிச் சொன்னார்.

“ஹூம்… நீதான் ஆபாசமாப் பேசறே. என்னோட மச்சத்தை அப்படி உத்து உத்துப் பார்க்கறே.
அதுவும் அந்த மாதிரி மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை நீதான் அப்படி உத்து உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தே” தன்னுடைய கரங்களால் அந்த இடத்தை மூடிக் கொள்வது போன்ற பாவனையில் தடவிக் கொண்டாள்.

“எத்தனை சின்னப் பொண்ணு நீ, இப்படி பேசலாமா?”.

“சின்னப் பொண்ணா? நான் சின்னப்பொண்ணுன்னு யார் சொன்னா? அப்படி நான் இருந்திருந்தேன்னா அப்புறம்….”

அப்புறம்? அப்புறம் என்ன?

“அந்த ரத்னா என்ன சொன்னான் தெரியுமா?
யாருக்கு அந்த இடத்துலே
மச்சம் இருக்கோ…”

“ரத்னாவா? அவனுக்கு எப்படித் தெரியும் உனக்கு அங்கே மச்சம் இருக்குன்னு?”

“நான் அவனுக்கு இதைக் காண்பிச்சேன்” என்று அவள் அந்த மச்சத்தின் மீது தட்டிக் காண்பித்தாள்.

“காட்டுனியா? நீ… நீ இதை அந்த ரத்னா பயலுக்குக் காட்டுனியா,

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் ரத்தம் கொதிக்கத் துவங்கியது. அக்குளில் ஒருமாதிரி வெடுக்கென்று வெட்டியது. கன்னச்சதைகள் நடுக்கத்தில் குலுங்கின. அவள் பேசியதை அவரால் ரசிக்க இயலவில்லை . ரத்னா விடம் அவள் தன் மார்பைத் திறந்து காட்டியதாக சொன்னதை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை . அதை நாம் ஏன் விமர்சிக்க வேண்டும் என்று கோபத்துடன் தன் வேலையை மீண்டும் தொடர்ந்தார் சௌத்ரி அவருடைய தூரிகை பரபரவென்று துரிதமாக இயங்கத் துவங்கியது. மீண்டும் வர்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று குழைந்து கலங்கின.

“ஆஹா… அது சரி. அவன் அந்த மச்சத்தைப் பார்த்தால் நான் என்ன செய்யட்டும்?”

“எப்படி? எப்படி அவனால் அதைப் பார்க்க முடிந்தது… நீ….” கீல்கள் தளர்ந்த கதவினைப் போல சௌத்ரியின் தாடைகள் நடுங்கின.

“நான் குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அவன்…” என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பூச்சாடியை இடது கையில் ஏந்தி மீண்டும் முக்காலியின் மீது உட்கார்ந்தாள்.

“நீ குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அங்கே வந்தானா? பாஸ்டர்ட்…”

“ஆமாம். நான் குளத்துலே குளிக்கப் போனேன். எனக்குத் தனியாப் போக பயமா இருந்தது. அவனை துணைக்கு அழைச்சிக்கிட்டுப் போனேன். தீடீர்னு அங்கே வர்ரறவங்களை அவன் தடுக்கலாம் இல்லையா? ஆமாம். குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் என்னோட ரவிக்கையைக் கூடத் துவைத்துக் குடுத்தான்”.

“யாராவது குளிக்கறப்போ வந்துடுவாங்கன்ற பயத்துலே நீ அவனை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனே இல்லையா?

“ஆமாம்” வெகுளியாகச் சொன்னாள்.

“ராணி”, சற்று முன்னே நகர்ந்தார் சௌத்ரி.

“மூஞ்சியை அந்தப் பக்கமா திருப்பிக்கோன்னு அவன் கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா…”

“ஆனா?”

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

“அவன் தூரத்துலே உட்கார்ந்திருந்தான். அப்புறம் நான்தான் சொன்னேன், ரத்னா, எனக்கு மோசமான இடத்துலே ஒரு மச்சம் இருக்கு. அவன் எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டலே. சரி. எனக்கு என்ன? உனக்குப் பார்க்க வேண்டாம்னா நீ அங்கே பார்க்க வேண்டாம்னு சொன்னேன். என்ன சரிதானே சௌத்ரி?”

“அப்புறம் அவன் பார்த்தான்னு எப்படிச் சொல்றே?”

“ஆமா , பார்த்தான். உண்மைதான். நான் தண்ணியிலே முழுகறதுக்கு இருந்தேன்.தண்ணி இத்தனை ஆழமா இருந்திச்சு. அவன்தான் ஓடி வந்து காப்பாற்றினான் .”.

அவள் மச்சத்துக்குக் கீழே சற்று இறக்கித் தன் கைகளை வைத்துக் காண்பித்தாள்.

“தேவடியா முண்டை”- சௌத்ரி தூரிகையை தூர எறிந்து விட்டு தரையில் கிடந்த குச்சியைக் கையில் எடுத்தார்.

“ஹேராம்… ஒரு நிமிஷம்… கேளு சௌத்ரி… நீ என்ன.. நான் முழுகி செத்திருக்கணும்னு சொல்ல வர்றியா?”

“நாயே.. உனக்கு நீச்சல் தெரியாது?
பிறந்ததுலே இருந்து அந்தக் குளத்துலேதான் குளிச்சிருக்கே. அப்புறம் முழுகி செத்துத் தொலைய வேண்டியதுதானே?”

“ஹா .. ஹா உண்மையில் நான் குளிக்கப் போகலை. நிஜமா… நிஜமாகவே அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காமிக்கத்தான் அப்படி அவன் கிட்டே பொய் சொல்லி கூட்டிகிட்டு போனேன் .. ” அவள் உற்சாகமாக சிரித்தாள்…

“அப்போ அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காண்பிக்கத்தான் எல்லா நாடகத்தையும் ஆடியிருக்கே இல்லையா? சௌத்ரி அந்தக் குச்சியைத் தூக்கிக் காற்றில் எறிந்தார். மெலிதாகப் புன்னகைக்கத் துவங்கினார்.

“ஹேராம்… இந்தத் துண்டையாவது சுத்திக்கிறேன் சௌத்ரிஜி”. அவள் குரங்கு போலத் தாவிக் குதித்து படிக்கட்டு அருகில் சென்று நின்றாள்.

“இப்போ என்னை அடிச்சா, நான் இப்படியே வெளியே போயிடுவேன். அப்புறம் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு சொல்லிடுவேன்”…

சௌத்ரி அப்படியே சிலைபோல ஸ்தம்பித்து நின்றார். “அவங்க கிட்டே என்ன சொல்லுவே?”
“சௌத்ரி சொல்றாரு – என்னோட மச்சம்… ஹ்ம்… ஹ்ம்…

“தேவடியா” சௌத்ரி ஏதோ வெறி பிடித்த நரி போலத் துள்ளி எழுந்தார். அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. தான் எய்த அம்பு குறி தவறாமல் பாய்ந்து விட்டது என்று.

“சௌத்ரி, நான் கண்டிப்பா எல்லார் கிட்டேயும் சொல்வேன். தெரிஞ்சிக்கோ. அடிப்பியா? தைரியம் இருந்தா அடிச்சிப் பாரு. வாயேன்… தைரியம் இருந்தா அடிச்சுப் பாரேன். ஏன் என்னையே அப்படி முறைச்சுப் பார்க்கறே? நான் வயசுப் பொண்ணு. சின்னப்பொண்ணு. நீ? மஹா குறும்புக்காரன்” கதவை நோக்கி சிறிது சிறிதாக நகர்ந்து சென்றாள்.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போய் நின்றிருந்தார். ஒரு கணம், அந்த ஓவியத்தைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டு, அவளைக் கூழாக நசுக்கிக் கொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால் வரப்போகும் ஓவியக் கண்காட்சியையும் அதில் அவருடைய ஓவியம் முதல் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் பெறுவதற்காக அவர் சில நாட்களாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பதும் அவருடைய நினைவுக்கு வந்தது.
ஒரு கணம் தலைசுற்றியது.

அவருடைய வாழ்நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஓவியங்களை அவர் வரைந்திருக்கிறார். மொட்டவிழ்ந்து மலரும் ரோஜாப்பூக்கள், பசுமையான இலைகள், தழைகள், செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், தாவிச்செல்லும் புள்ளினங்கள் என இயற்கையின் பரிசுகள் அனைத்தையும் வரைந்திருக்கிறார். இவை மட்டுமல்ல, பெருமூச்சுக்களையும் வாசங்களையும் கூடத் தன் தூரிகையில் சிறைப்பிடித்திருக்கிறார்.

இவரைப் போன்ற ஓவியருக்கு போஸ் கொடுக்கும் பெருமை ஒன்றுக்கே, உலகின் பல பாகங்களில் உள்ள பெண்மணிகள் நிர்வாணமாகவும் ஆடைகள் அணிந்தும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு மாடல்களாக ஒத்துழைக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எங்கோ, சாக்கடையில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்து வந்த இந்தப் பெண் சமாளிக்க முடியாத வகையில் அவருக்கு இம்சை கொடுக்கிறாள்.

அவரை மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், என்னதான் வண்ணக் கலவைகளைப் பல்வேறுவகைகளில் மாற்றிப் பார்த்தாலும் அவளுடைய சருமத்தின் வண்ணத்தை அச்சு அசலாக அப்படியே தீட்டுவதற்கு என்ன செய்தும் அவரால் முடியவில்லை. சந்தன நிறத்தைக் கறுமையுடன் கலந்து சிறிதளவு நீலவர்ணத்தை சேர்த்துப் பார்த்தார். ஆனால் பளிங்குக்கல், சந்தனம், நீலம் மற்றும் லேசான காவி நிறம் சேர்ந்த கலவையாக இருந்தது அவளுடைய சருமத்தின் நிறம். அது மட்டுமல்ல.

அவளுடைய நிறமானது ஒருநாள் சிப்பியின் நிறமாகத் தோற்றம் அளித்தால் மறுநாள் விடிகாலையில் வானத்தில் தோன்றும் சிகப்பில் இருந்து வெடித்துதோன்றும் வண்ணம் போல் காட்சியளிக்கும். வைகறையில் இளஞ்சிகப்பு மேகத்தின் வர்ணஜாலத்தில் மினுக்கும் அவளின் நிறம் மற்ற நேரங்களில் சர்ப்பத்தின் விஷத்தைப் போல நீலமாகப் படர்ந்திருக்கும்.

அவளுடைய கண்களின் நிறமும் அவ்வப்போது தொடர்ச்சியாக மாற்றம் கொண்டிருக்கும். முதல் நாள் அவர் கண்களின் நிறத்துக்காக தார்க்கறுப்பு நிறத்தைக் குழைத்துத் தயாராக வைத்திருப்பார். ஆனால் திடீரென்று அவளுடைய கருவிழிப் படலத்தில் செவ்வண்ணமாக வரிகள் படர்ந்து இருக்கும்.

அதனைச் சூழ்ந்திருக்கும் இமைப்படலங்கள் நீலமேகங்களால் சூழப்பட்டது போலக் காட்சியளிக்கும். அவர் சுத்தமாகப் பொறுமை இழந்தார். இதுவரை நிறைய பெயிண்டு கலவைகள் வீணடிக்கப்பட்டிருந்தன. சில கணங்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய கண்ணின் மணிகள் பச்சை நிறத்தில் மாறிச் சுழன்று இரு மரகத மணிகளாக நடனமிடத் துவங்கியபோது அவருடைய பொறுமையின்மை எல்லையைக் கடந்தது. கண்ணின் மணியைச் சுற்றியுள்ள வெண்பரப்பில் லேசாகப் படர்ந்திருந்த செவ்வரிகள் அடர்த்தி மிகுந்து ரத்தச் சிவப்பாக மாறியது. “நாசமாப் போச்சு” என்று விரக்தியின் உச்சியில் பதற்றத்துடன் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டார் சௌத்ரி. தொல்லை அத்துடன் முடியவில்லை.

“பயங்கரமா கொசு கடிக்குது” என்று குழந்தையைப் போலச் சிணுங்கினாள் ராணி. என்னதான் இவள் எரிச்சல் மூட்டினாலும் இன்று முழுநாளும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார் சௌத்ரி.

“பாரேன். இந்தக் கொசு என்னைப் பிச்சுப் பிடுங்குது” என்று மீண்டும் கொஞ்சினாள். சௌத்ரி ஒன்றும் பேசாது அமைதியாக இருந்தார்.
சௌத்ரி கால்களை அகலமாக விரித்து நின்றார். ராணி திடீரென்று மிகவும் ஆபாசமான வசைச் சொல் ஒன்றை அவரை நோக்கி உதிர்த்தாள்.

சௌத்ரி ஒருகணம் அதிர்ந்துபோய் நின்றார். ஒரு பெண்ணால் எப்படி இதுபோன்ற வார்த்தையை எப்படி இப்படி லஜ்ஜையின்றிப் பேசமுடிகிறது? அவருக்கு இதுபோன்ற வசைகள் எல்லாம் அவ்வளவாகப் பரிச்சயம் கிடையாது. அவருக்குத் தெரிந்திருந்த சில வசவுகள் மிகவும் மென்மையானவை.

அவர் இதையெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வாயில் கூட இதுபோன்ற அசிங்கமான வசைகள் எல்லாம் வராது. அதிகபட்சம் தன்னுடைய உத்தியோக நிர்ப்பந்தத்துக்காக சில வார்த்தைகளை அந்தப் போலீஸ்காரன் எப்போதாவது ஒரு படிமமாக உபயோகிக்கலாம்.

“நீ எங்கிருந்து இந்த மாதிரி கேவலமான வார்த்தைகளை எல்லாம் பேசக்கத்துக்கிட்டே?”
“எது? இதைச் சொல்றியா?” என்று முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக் கொண்டு அதே வசவை மீண்டும் கேள்வி போல உச்சரித்தாள்.

“ராணி” என்று இரைந்தார் சௌத்ரி.

“இதை ஒருமுறை சுன்னன் பேசக் கேட்டுஇருக்கேன். கொசுக்களை விரட்டும்போது அவன் அப்படித் தான் திட்டுவான். அவனோட குடிசையில் படைபடையா கொசு இருக்கும்” என்று அவள் விஷயத்தை சமாளிக்க முயன்றான்.

“என்ன? சுன்னனோட குடிசையிலேயா? அப்போ நீ அவனோட குடிசைக்குப் போயிருக்கே இல்லையா?”

“ஆமாம். அவன் எனக்கு வெல்லச் சேவு குடுக்கறேன்னு சொல்லி என்னை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனான்”

“அப்போ அங்கே வெல்லச் சேவு சாப்பிட்டே…”

“ஐயோ… அப்படி இல்லை… அவன் கூப்பிட்டப்போ வெல்லச்சேவு எதுவும் அங்கே இல்லை.. அவன் சும்மா பொய் சொல்லி இருக்கான். இப்போ எல்லாம் ஒழுங்காக வாங்கிக்கிட்டு வந்துடறான்”.

“ஓஹோ… இப்போ எல்லாம் சுன்னன் உனக்கு வெல்லச் சேவு வாங்கிட்டு வர்றான் இல்லையா?”

“ஆமாம். வெல்லப்பாகுலே ஊற வச்ச பொரியும் வாங்கிட்டு வர்றான்”. பூச்சாடியின் மீது பதித்த கண்ணாடிக் கற்களைத் தடவிக் கொண்டே அவள் சொன்னாள்.

“ஓஹோ… பொரி கூட… சரிதான்”. ஏதோ தான் தேவையின்றி அதிர்ச்சியானது போல உணர்ந்தார் சௌத்ரி. ராணிக்கு வெல்லச்சேவு என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அதற்காக சுன்னன் குடிசையில் இருந்து ஏன், ஏதாவது சாக்கடையில் புரளும் நாயின் வாயில் வெல்லச்சேவு இருந்தால் அதைக்கூடப் பிடுங்கி இவள் சாப்பிடுவாள் என்று நினைத்தார்.

“நான் உனக்கு தேவைக்கான பணம் குடுத்திருக்கேன். அப்பவும் நீ சுன்னன் குடிசைக்குப் போய் வெல்லச்சேவு எல்லாம் சாப்பிட்டு வர்றே…”

“ஹூம். நான் ஒண்ணும் கெஞ்சிக்கேட்டு வாங்கி சாப்பிடறது இல்லை. அவன் எனக்காக ஆசையா வாங்கிக்கிட்டு வருவான். தன் குடிசைக்கு வந்துட்டுப் போன்னு என்னைக் கூப்பிடுவான். அவனை எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது.

மீசையை எத்தனை பெரிசா வளர்த்து வச்சிருக்கான். எனக்குத் தும்மலா வந்துக்கிட்டு இருக்கும். அக்ஷ்.. அக்ஷ் என்று வேண்டுமென்றே யாரோ அவள் நாசிக்குள் குச்சியை செருகியது போலத் தும்மிக் காண்பித்தாள்.

“சௌத்ரி, என்னோட முதுகிலே கொஞ்சம் சொறிஞ்சிக்கட்டுமா?”

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிவது போலத் தோன்றியது. அவனுடைய மண்டைக்குள் நுழைந்து யாரோ கைதட்டும் ஓசையை எழுப்புவது போல இருந்தது. தாடைகள் இறுகின.

அனைத்து வர்ணங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து தன் மண்டையோட்டைத் துளைத்து மாயக்காளான்களாக முளைத்து வெளிக்கிளம்புவது போல உணர்ந்தார்.

அப்போது அவருக்கு எதிரில் இருந்த முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், இந்த ஓவியத்தை வரைவதை மேலும் தொடர்வதா அல்லது பாம்பு போலப் பின்னித் தன்னை வதைக்கும் வேடிக்கைக்கு ஆளாவதா என்று குழம்பி நின்றார்.

இது தொடர்ந்தால் தான் சட்டையைக் கிழித்துக் கொண்டு சேற்றில் புரண்டு அலைய வேண்டியிருக்கும் அல்லது தீயாகக் கொழுந்து விட்டெரியும் தலையை எங்காவது குட்டையில் கொண்டு போய் புதைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தார். வரைவதை நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினார்
குளம் நோக்கி அவருடைய கால்கள் தானாக நடந்தன. வீட்டில் இருந்து குளம் அத்தனை தூரம் இல்லை. இது அவருக்குள் அடிக்கடி நடக்கும் விஷயம்தான்.

குளத்தின் கரையில் உட்கார்ந்து நீருக்குள் குலுங்கிக் குலுங்கி மினுங்கும் சூரியனின் நிழலையே வெறித்துக் கொண்டிருப்பார். அவர் இயற்கையிலேயே ஒரு கவிஞர். இந்த உலகில் வாழ்ந்து கொண்டே எல்லாவற்றில் இருந்தும் ஒருவகையான எல்லையை நிர்ணயித்துக் கொண்டு இடைவெளிகளுக்குள் பயணம் செய்து வாழ்கிறவர். அத்தனை வயதானவர் இல்லை. ஆனால் இளைஞர் என்றும் சொல்ல முடியாது. நடுத்தர வயதில் இருப்பவர் .

ஆனால் தன் உருவத்தின் மீது பெரிய அக்கறை இல்லாதவர். தன்னுடைய தாடியை ஓழுங்காக வெட்டிக் கொள்ளக்கூட சிரத்தை காட்டாது புதராக மண்டிப் போன தாடியுடன் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய அக்குள் இடுக்கில் மீண்டும் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ராணியின் பேச்சுக் குரல் தவளை ஒன்றின் கத்தலுடன் சேர்ந்து ஒலித்தது போலத் தோன்றியது. தவளையா அது? ஆனால் இன்னும் மழைக்காலம் துவங்கவில்லையே. அதனால் தவளையாக இருக்க வாய்ப்புக் குறைவுதான். ஒருவேளை பூனையின் கத்தலாக இருக்குமோ?இருக்காது. பூனையாக இல்லாமல் இருந்தால் வேறு ஏதாவது ஒன்றாக இருக்கலாம். குளத்தின் அருகே கேட்ட அந்த வினோதமான ஒலி அவர் மூளைக்குள் சென்று கிறுகிறுக்க வைத்தது. என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள குளத்தின் கரையோரமாக நடந்து சென்றார்

சௌத்ரி எதையும் சட்டென்று நம்பி விட மாட்டார் . குளத்தின் வழியே அவர் போகும் போது ராணியும் ரத்னாவும் குளத்தில் முரட்டுத்தனமாக ஏதோ ஒரு விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டபோது,கூட அது ஒருவகையான காட்சிப்பிழையாக இருக்கலாம் என்று தான் முதலில் நினைத்தார். ராணியின் இது போன்ற செய்கைகள் அவரை சொல்லொணா வேதனையில் ஆழ்த்தி வதைத்தது. இன்று எல்லாமே எல்லை மீறிக்கொண்டு போகின்றன என்று நினைத்தார்.

அவர்கள் இருவரையும் அவர் நெருங்கிய போது அவர்களுடைய ஒழுங்கீனமான சிரிப்பொலி அடங்கி, இருவரும் பளிங்குச் சிலைகளாக மாறிப் போனார்கள். அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் வெறித்துத் தெறித்தன. மாயத்தோற்றமாக இருந்தாலும் எத்தனை தெளிவாக இருந்தது? உருண்டு திரண்டதொடைகள், தூக்கி வாரிய சிகையலங்காரம், ஆழமாகத் துளைத்தெடுக்கும் கருவிழிகள்… என ரத்னாவின் ஒவ்வொரு அவயமும் மிகவும் எடுப்பாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது.

ராணியின் கட்டான மேனி, சாம்பல் கலந்த பழுப்பும், இளஞ்சிவப்பும், கற்பூர வெண்மையும் நீல நிறத்திலும் வர்ணக் கலவையாகத் தெறித்தது. எடுப்பாகப் புடைத்திருந்த அந்தக் கருமச்சம், சௌத்ரியின் மீது துப்பாக்கிக் குண்டுபோலப் பாய்ந்தது.

அவர் தன் கண்ணை நம்பாமல் மீண்டும் அந்தக் காட்சியை விழித்து பார்த்தார் . அவரைக் கண்டதும் ரத்னா தன் வேட்டியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் மெல்ல நழுவினான். ஆனால் ராணி மட்டும் எவ்வித எதிர்வினையும் இன்றி தன்னுடைய இருகரங்களாலும் நீரை வாரி இறைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் நழுவிப் போவதைக் கண்டதும் தான் இக்காட்சி தன் பிரமையல்ல , உண்மை என்றே உணர்ந்தார் . யாரோ ஒரு ஊஞ்சலில் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக உட்கார வைத்து வேகமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் ஆட்டி, ஆட்டி மிகவும் உயரே தன்னைத் தூக்கி எறிந்தது போல இருந்தது சௌத்ரிக்கு.

ராணியின் கொஞ்சலான குரலில் மீண்டும் அக்காட்சியில் இருந்து மீண்டு சுயநினைவுக்கு வந்தார் சௌத்ரி . அவர் அவர்களை பார்த்து விட்டார் என்றாலும் அதற்காக ஒருவிதத்திலும் பாதிப்படையாமல் எதுவுமே நடக்காதது போல் அவரிடம் பேசினாள் ராணி

“என்னோட மச்சத்தைத்தான் உற்றுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கே இல்லையா? குறும்பைப் பாரேன்”

சௌத்ரியை சமாதானப்படுத்துவதற்காக பசப்புத் தனமாகச் சிரித்தாள் ராணி.

“எங்கிருந்து நீ இத்தனை ஆபாசமான வார்த்தைகளைக் கத்துக்கிட்டே?”

கடினமாக இறுகிய மன நிலையில் இருந்து சௌத்ரியால் வெளிவரமுடியவில்லை.

“தண்ணீரை விட்டு வெளியே வா…” என்றார்.
“ஓஹோ… என்னை அடிப்பியா?” என்று தண்ணீருக்குள்ளிருந்து தலையை வெளியே நீட்டியபடி ராணி கூச்சலிட்டாள்.

“இன்னிக்கு உன்னை உயிராடு தோலை உரிக்கப் போறேன்”. சாக்கடையில் பெரிய தவளையாக வளர்ந்திருந்த அதே பெண்தான் இவள் என்று தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார் சௌத்ரி.

“அம்மணமாக நிக்கிற ஒரு பெண்ணை அடிக்கக் கையை ஓங்குறியே வெக்கமா இல்லையா உனக்கு?” என்று ராணி கேட்டாள்.

சௌத்ரி பெரிதும் சீற்றம் கொண்டார்.
“அம்மணமாக இருக்கிற பெண்களை எல்லாம் அடிப்பாயா? என்ன காரியம் இது?” தண்ணீரில் இருந்து அவள் உருவம் இடுப்புக்கு மேல் உயர்ந்தது.

அவள் மிகவும் பயந்திருந்தாள். எனவே அவளுடைய குரலை சண்டைக்கோழி மாதிரி வைத்துக் கொண்டு நிலைமையை சமாளிக்க முயன்றாள்.

“சீ போ…” என்று கூச்சத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

சௌத்ரியின் கைகளில் ஆடிக் கொண்டிருந்த குச்சி கையில் இருந்து நழுவியது. சௌத்ரியின் உயரம் ஒரு சில அங்குலத்துக்கு அதிகரித்தது. அவருடைய கைகள் வீங்கிப் போயின. மண்டைக்குள் ஏதோ எறும்புகள் ஊர்ந்து செல்வது போல இருந்தது. சில்லென்ற மூடுபனியைப் போல் மேல்கிளம்பிய கருங்காற்று அனைத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு சென்றது போல இருந்தது. முழுவேகத்துடன் தீப்பொறிகள் தெறித்து, தீச்சுவாலைகள் உயரக் கிளர்ந்து எழுந்தன. புடைத்திருந்த அவளுடைய மச்சத்தின் மீது அவருடைய பசியேறிய கண்கள் ஆழப்பதிந்தன.

அந்த மச்சம் திடீரெனக் கருங்கல்லாக மாறி அவருடைய நெற்றியைத் துளைத்தது. சண்டையில் தோல்வியைக் கண்ட நாயைப் போல மிகவும் வேகமாக அங்கிருந்து அகன்று தன் அறைக்குள் சென்று படுக்கையில் வீழ்ந்தார்.

அன்றைக்கே ரத்னாவை வெளிய துரத்தினார் சௌத்ரி. ரத்னா, தான் தன்னுடைய கோவணத்தை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டிருந்ததாக பிடிவாதத்துடன் மன்றாடிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஆவேசம் வந்தது போல சௌத்ரி உக்கிரமாக இருந்தார். இரவு முழுதும் அவர் அரக்கர்களின் படை ஒன்று தன்வசம் இருப்பது போன்ற பாவனையில் சமர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய உடலின் வழியாக யாரோ துளையிடும் இயந்திரத்தை வைத்துத் துளைப்பது போலவும் இடையில் ஏதோ கருங்கல் ஒன்று தடுப்பதால் அந்த இயந்திரம் துளைக்க முடியாமல் தடைபட்டு நிற்பது போலவும் தோன்றியது.
அன்று பலவகையான வர்ணங்களும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. மஞ்சள் காவி நிறத்துடன் லேசாக நீலத்தைக் கலந்தார். அது கடலின் ஆழத்தில் கிடைக்கும் அடர்த்தியான நீலவர்ணத்தில் குழைந்து மிளிர்ந்தது.

கண்களுக்கான வர்ணத்துக்காக இளம்பச்சை மற்றும் கருப்பை – இல்லை, விழியோரத்தில் சாம்பல் நிறச் சாயலில் இளஞ்சிவப்பைச் சேர்த்தார். ஒருகணம் தன்னைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தார். நீண்ட நேரமாக இதனை அவர் செய்யாமல் இருந்தார். ஒரு ஓவியர் தன்னுடைய முகத்தைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டுமா? கண்ணாடி அந்த ஓவியனுக்கு எதைக் காட்டும்? அவர் வரைந்த எண்ணற்ற ஓவியங்கள் அவருடைய முகத்தை மட்டுமல்லாது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இண்டு இடுக்குகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் கண்ணாடியாக இருந்தன.

வண்ணக் கலவைகளால் உருவாக்கப்பட்ட அவருடைய இதயமும் எண்ணங்களும் அவர் பார்வையில் படும் வகையில் எதிரும் புதிருமாக நின்று கொண்டிந்தன. இருப்பினும் தன் முகத்தின் பிம்பத்தைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். காலியாகிப் போன தகர டின்களில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்து அதனை அடிப்புறமாகத் திருப்பிப் பார்த்தார். இரண்டு பாச்சைகள் அவருடைய மூக்கை உரசியபடி பறந்து போயின. புறக்கையால் டப்பாவில் படிந்திருந்த ஒட்டடையைத் துடைத்துவிட்டு டப்பாவின் பளபளப்பான மேற்பரப்பில் தன் முகத்தைப் பார்த்தார்.

முதலில் அத்தனை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. என்னதான் நுணுக்கமாகக் கூர்ந்து பார்த்தாலும் அடர்த்தியான குச்சங்களாகப் படர்ந்திருக்கும் கடலின் ஆழத்தைப் பார்ப்பது போலத்தான் அவரால் உணரமுடிந்தது. அல்லது இமைகளில் ஏதேனும் பிரச்னையோ? காணும் அனைத்தும் கலங்கியும் நுரைத்தும் காணப்படுவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

வேடிக்கையாகத் தொங்கும் அவருடைய தாடியும் பசித்த கண்களும் அனலாக தகிப்பதைக் கண்டார். அவரா அது? டப்பாவை மீண்டும் தலைகீழாகத் திருப்பி மீண்டும் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய தாடி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு பார்த்தபோது கறைபடிந்த அவருடைய மூக்கின் நுனியும் செம்பட்டையாகிப் போன ஒழுங்கற்ற மீசையும் தெரிந்தது. ஒரு கத்திரி இருந்திருந்தால் அந்த மீசையை ஒழுங்காகத் திருத்திக் கொண்டிருக்கலாம். பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் மதிப்பாக இருந்திருக்கும்.
சுன்னனின் மீசை தனக்குக் குத்தியதாக ராணி சொன்னாள். மீசை குத்தியதால் தும்மல் வந்ததாகவும் சொன்னாளே.

தன்னுடைய மூக்கால் தும்முவது போன்ற ஓசையை எழுப்பினார். ரத்னா கோமணம் அணிந்திருப்பான் என்று அவருக்குத் தெரியும். இப்போது ஒருவேளை அவன் வேட்டியைக் கட்டி இருக்கலாம். அல்லது தன் பார்வைக்கு வரும்போது மட்டும் அவன் வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அவனுடைய அந்த வெல்லச்சேவு?

சௌத்ரிக்கு விநோதமான எண்ணம் ஒன்று தோன்றியது. தன் வீட்டின் சுவர்கள் அனைத்தும் வெல்லச்சேவினால் கட்டப்பட்டது போலவும் அச்சுவர்கள் தன்னை வலுவாக நெருக்கி நசுக்குவதாகவும் தோன்றியது. அரைகுறையாகத் தாக்கப்பட்டு படபடக்கும் சிறகுகளுடன் தவிக்கும் ஈயைப்போல அந்த வெல்லச்சேவுக் குவியலின் உச்சியில் அவர் சிக்கியிருந்தார்.

மேலும் கீழுமாக பரபரப்புடன் நடந்ததில் அவர் மிகவும் களைப்புற்று ஸ்டூலின் மீது உட்கார்ந்து கொண்டார். அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டிருந்த ஓவியத்தின் மேலிருந்து திரையை விலக்கினார். சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அந்த ஓவியத்தில் இருந்த புள்ளிகளும் பூச்சுக்களும் அவரைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து பறந்து ஓரிடத்தில் உறைந்து நின்றன. தோள்கள் மெருகேற்றப்பட்ட தோலைப்போல மினுமினுத்தன.

கண்கள் நீலம், கருமை மற்றும் பச்சை நிற விளக்குகளைப் போல மிளிர்ந்தன. மச்சம்? அந்த மச்சம் இங்கே எப்படி வந்தது? பாம்பைப் போலப் புடைத்துச் சுருண்டிருந்தது. ஓ… மச்சம். டிக்… டிக்… டிக்… அவருடைய இதயம் கடிகாரத்தைப் போன்று துடித்தது.

அவர் ஒரு கணம் எழுந்து கொண்டார். தன்னை அறியாமலே கால்கள் ராணியின் குடிசைக்கு அவரை இழுத்துச் சென்றன. அக்குடிசை மிகவும் குறுகலாக, அசிங்கமாக, மூச்சைத் திணற வைப்பதாக இருந்தது. அதன் கூரையை நாளை சற்று உயர்த்திக் கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தார். அது வேண்டாம்.

காலி டப்பாக்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் தன்னுடைய வீட்டின் அறை ஒன்று இந்தக் காரியத்துக்குப் போதும் என்று நினைத்தார். அவர் இருளில் சற்று முன்னேறினார். அவருடைய இதயம் இன்னும் கடிகாரத்தைப் போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதனுள் இருந்த இருட்டு ஈரமான அடுப்புக்கரியைப் போல அவருக்குள் அப்பிக் கொண்டது. கயிற்றுக் கட்டிலின் நாடாக்களில் அவருடைய கை மாட்டிக் கொண்டது.

அவர் இருளில் மூர்க்கமாகத் ராணியின் உடலைத் தேடி தடவிக் கொண்டே சென்றார். ஆனால் ராணி அங்கு இல்லை. கொசுக்கள் அவருடைய உடலெங்கும் அட்டைபோலப் பரவி குருதியைக் குடித்தன. முரட்டுத்தனமாக ரீங்கரித்தன கொசுக்கள். வெல்லச்சேவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவர் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தன.
மறுநாள் காலை, ராணியின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தி,

”தேவடியா, ராத்திரி எல்லாம் எங்கே போயிருந்தே?” என்றுகேட்க வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. ஆனால், தன்னுடைய குடிசையில் அவருக்கு என்ன வேலை என்றும் தன்னுடைய கட்டிலில் இவர் ஏன் புரண்டு கொண்டிருந்தார் என்றும் அவள் கண்டிப்பாக திருப்பி கேட்பாள். எனவே சௌத்ரி மவுனம் காத்தார்

அன்று அமைதியாக அவர் தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். ராணியும் அன்று அமைதியாக இருந்தாள். அவள் ஏதாவது பேசவேண்டும் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் எங்கே போயிருந்தாள் என்கிற விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் எதுவுமே கேட்கமுடியாதபடி அவள் முகத்தைக் கடுப்புடன் உம்மென்று தூக்கி வைத்துக் கொண்டும் சிணுங்கிக் கொண்டும் இருந்தாள்.
பூச்சாடியை தரையில் வைப்பதைக் கவனித்த அவர்,

‘என்ன களைப்பா இருக்கா?” என்று மிகவும் கரிசனத்துடன் கேட்டார். அவளுடன் அன்று எந்தத் தகராறும் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்தார்.

“பின்னே? என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செஞ்சிருக்கு?” என்று அவரிடம் பேசிக் கொண்டே தன் இருகைகளாலும் இடுப்பை லேசாகப் பிடித்து மஸாஜ் செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவளை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தார் சௌத்ரி. ஆனால் திடீரென தொனியை மாற்றிக் கொள்ளக் கூச்சமாக இருந்தது அவருக்கு.

“சரி. வா. வேண்டிய ஓய்வு எடுத்தாச்சு”.

தன்னோடு அவள் சண்டையிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்தார். அவள் தானாக ஏதாவது பேசுவாள் , அப்பொழுது தான் எல்லாவற்றையும் பேசி விட வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார் .

ஆனால் அவளோ ஜாடியை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு அமைதியாக போஸ் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.
அன்று வர்ணங்கள் அவருடன் தீராத தர்க்கம் புரிந்து கொண்டிருந்தன. அவை அவரை ஏளனம் செய்து கொண்டிருந்தன. அந்த மச்சத்தை அன்று வரையவேண்டும் என்று யோசித்திருந்தார்.

வர்ணங்கள் தங்களுக்குள் மச்சங்களைக் கொண்டிருக்காதோ? ஆனால் வர்ணங்கள் கலகத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டதும் அதுபோன்ற யோசனையை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தார்.

ராணி அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காக முக்காலியை விட்டு எழுந்தபோது அவள் சுற்றிக் கொண்டிருந்த துப்பட்டாவில் இருந்து வெல்லச்சேவுத் துண்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. அவள் அதை கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சௌத்ரிக்கு ஏதோ கூரையே தன் மீது சரிந்து விழுந்ததைப் போன்று இருந்தது.

“இந்த… இந்த வெல்லச்சேவு…” கோபத்தில் அவருடைய வாயில் நுரை தள்ளியது. அந்த வெல்லச்சேவுத் துண்டை குனிந்து எடுக்க அவள் முயற்சித்தாள். ஆனால் சௌத்ரியின் கோபத்தைப் பார்த்ததும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள்.

“நீ வேணும்னா அதை எடுத்துக்கோ” என்று தோளைக் குலுக்கித் துடுக்காகச் சொல்லி விட்டு அவள் அகன்று சென்று விட்டாள்
மரணத்துக்கு ஈடான விரைப்பு சௌத்ரியின் உடல் எங்கும் பரவியது.

ராணியின் உருவம் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ற அவர், தன் காலடியில் விழுந்திருந்த அந்த வெல்லச் சேவுத் துண்டை வெறியோடு பொடிப் பொடியாக நசுக்கினார்.
மறுநாள் ராணி எவ்விதச் சுவடும் இன்றி மறைந்து போனாள். தன்னுடன் எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் வந்தது போலவே திரும்பிப் போனாள். மீண்டும் சேற்றிலும் சகதியிலும் புரளும் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினாள்.

சௌத்ரியின் ஓவியம் அரைகுறையாக நின்றுபோனது. ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் அவருடைய மூளைக்குள் ஒரு கரும்புள்ளியாக உறைந்து போனது. மச்சத்தை நினைவில் கொண்டுவரும் கரும்புள்ளி. அவருடைய நெஞ்சில் குத்திய கரும்புள்ளி.

இதற்குப் பிறகு சௌத்ரி ஒரு வகையான மனக்கொதிப்புடன் வாழத் தொடங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போனதைப் அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொன்னால் இவர் மீதே அவர்கள் சந்தேகப்படுவார்கள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. தொடர்ந்து ஓவியங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் யாரும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு காலணா கூடக் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. அதற்கான காரணம் என்னவென்றால் அவர் வரையும் பூக்களின் மீது கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிற வர்ணத்தைப் பூசியதால் அவை விகாரமாகக் காட்சியளித்தன. அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.

அவர் வீட்டில் இருந்த வர்ணங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகக் குழைந்து போய் கலங்கிய சேறாகக் காட்சியளித்தன. அவரால் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் ஓவியத்தில் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை
மேலும் சில வேதனையான சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் அவரிடம் ராணியைப் பற்றிக் கேட்கத் துவக்கினார்கள் அவள் எங்கே போனாள் என்று தனக்குத் தெரியாது என்று எல்லோரிடமும் இவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் இதுபோன்ற நேரடியான பதில் அவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவில்லை.

“ராணியை யாருக்கோ விற்றுவிட்டார் இந்த சௌத்ரி”
“ஏதோ ஒரு வியாபாரிக்கு பல ஆயிரங்களுக்கு விற்று விட்டார்”

“அவளோடு இந்த ஆளுக்குக் கள்ளத் தொடர்பு இருந்தது. எப்படியோ அவளைக் கழித்துக் கட்டி விட்டார்”

இப்படி ஆதாரமற்ற வம்புகள் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்தன. சௌத்ரியின் வாழ்க்கை ஒரு இருட்டறையில் முடங்கிப் போனது. ஜனங்கள் ஏதோ அவரை வறுத்து விழுங்கத் துடித்துக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.
அது மட்டுமல்ல திடீரென ஒருநாள்.

ராணி திரும்பி வந்து சாலையின் முனையில் ரத்தம் தோய்ந்த சிறிய மூட்டை ஒன்றை விட்டுச் செல்ல முயன்றபோது அங்கு பெரும் ரகளை ஏற்பட்டது. அந்த மூட்டைக்குள் பிறந்த குழந்தையின் சடலம் இருந்தது. உடனடியாக அந்தக் கிராமத்தில் ரெய்டுகள் நடந்தன. சௌத்ரி மிச்சமிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நிதானத்தையும் இழக்கத் துவங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போன புதிரும் மிக எளிதாக விடுபட்டது.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போனார். மக்கள் அவர்தான் ராணிக்கு அநீதி இழைத்தவர் என்று பேசத் துவங்கினார்கள் என்ன அநீதி இது? இதுபோன்ற ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டினால் ,வாழ்நாள் முழுதும் அவர் சேமித்து வைத்திருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் நாசமாகப் போய்விட்டது. சமூகத்தின் முன்னால் ஒரு குற்றவாளியாக அவர் தலைகுனிந்து நின்றார்

ஆனால் கடவுளுக்குத் உண்மை தெரியும். குற்றமற்ற தன்னை கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று உறுதியுடன் நம்பினார். இந்த சமூகத்தின் முன்னால் தான் நிரபராதி என்று கடவுள் நிரூபிப்பார் என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் காத்து இருந்தார் சத்தியம் எப்போதும் வெல்லும். ஆனால்… இவர் குற்றவாளி என்று அவர்கள் எப்படித் தீர்மானித்தார்கள்? இந்த உலகில் பிறந்ததே தான் செய்த பெரும் குற்றம்தான் என்று வருத்தப்பட்டார்.

தவறே செய்யாமல் அந்த குற்றத்தை தான் சுமப்பதற்கு பதில் அந்த தவறை செய்திருக்கலாமே என்று ஆதங்கப் பட்டார்

அப்படி நடந்து இருந்தால் , சிறைத்தண்டனை, வலி, பாதிப்பு, கடுந்துயரம், சபையில் அவப்பெயர் போன்ற அனைத்தையும் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார். கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார். அங்கு மச்சம் இருந்தது உண்மைதான். சரி.

ஆனால் மனிதனுக்கு உள்ள பலவீனங்களைப் பற்றி கடவுளுக்குத் தெரியாதா என்ன? ஒருவேளை ராணியிடம் போலீசார் விசாரிக்கும்போது அல்லது வழக்கறிஞர்கள் தன்னைக் குறுக்கு விசாரணை செய்யும்போது தான் வகையாக சிக்கிக் கொள்வோம். அப்போது ராணி தன்னுடைய வாக்குமூலத்தினால் தன்னை விடுவித்தாலும் அதன் வழியாக அவள் தன்னை முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்கிற விஷயம் சௌத்ரிக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

“அது சௌத்ரிக்கு சொந்தமானது அல்ல” என்று பெருந்திரளாகக் கூடியிருந்த நீதிமன்றத்தில் ராணி வாக்குமூலம் அளித்தாள்.

“சௌத்ரி ஆண்மையற்றவர்” என்று அலட்சியத்துடன் உளறினாள். சுன்னனையோ ரத்னாவையோ கேட்டுப் பாருங்கள்.

அது யாருடையது என்று நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஹூம்.. என்று விரைப்புடன் கத்தினாள்.

சௌத்ரியின் தலைமீது பிரம்மாமாண்டமான கறுப்பு மலை ஒன்று வெடித்துச் சிதறியது. பேரிடியும் மின்னலும் இணைந்து கொண்டது. தூரத்தில், வெகுதூரத்தில் ஆழமான வட்டமான கரும்புள்ளி ஒன்று கிளர்ந்து உச்சியில் நின்றது.

சௌத்ரி இன்றும் கூட, சாலையில் உட்கார்ந்து ஒரு கரிக்கட்டியால் பெரும் வட்டங்களை, பெரும்புள்ளிகளாக, கருமையான மச்சக் குறியைப் போல எப்போதும் வரைந்து கொண்டிருக்கிறார்.

•••••

வேர்கள் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / – ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

அன்றைய தினம் . வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர் . சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது . வலிகள் தெரியா குழந்தைகள் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது .

பள்ளிகளுக்கு கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று . குழந்தைகள் , ஓடுவதும் , தாவிக் குதிப்பதும் ,ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டு பட்டது . இந்த குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது . ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை கூறு போட்டதும் , இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தை கொடுத்து விட்டு வெளியேறி யதையும் இந்த குட்டி பிசாசுகள் அறியாது . முனை மழுங்கிய கத்திகள் குரல் வளைகளை அறுக்க திராணியற்று , இந்தியாவை சிதைத்து போட்டன குருதிகளுக்கான ஊற்றை தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்த சேற்றினை வாரி இறைத்தது .

வெட்டு பட்ட காயங்களை தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை
சாதாரண நாட்களாக இருந்தால் , விடுமுறை நாட்களில் இந்தக் குட்டி பிசாசுகளை சமாளிக்க இயலாமல் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம் . ஆனால் , சில நாட்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கி கொண்டது போல கலவர பூமியாக இருந்தது . முஸ்லீம்கள அச்சுறுத்தப் பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப் பட்டனர் . வீட்டிற்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு , காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்தனர் . கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் உலகம் இவை எதையும் அறியாமல் , தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டிற்குள் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தன.

குழந்தைகள் , வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள் மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறி விடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப் பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாக புலம் பெயர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இப்பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் ,கூட்டம் கூட்டமாக பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அசச்சுறுத்தலாகி , அங்கேயே வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லீம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப் படுமோ என்ற கவலை யில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது .ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு ,அலங்கோலமாக கிடந்தது .

எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள் . இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தது , மேவார் மாகாணத்தை பொறுத்தவரை இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டை கொண்டு இருக்க வில்லை அவர்களின் உருவங்களோ , ஆடைகளோ , பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் வேறு இடங்களில் இருந்து இங்கு இடம் பெயரும் முஸ்லீம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப் பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப் போல வதந்தியாக , ஆகஸ்ட் 15 பற்றிய செய்தி பரவி இருந்தது .

யூகங்களால் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர் ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையை பாதுகாப்பாக கடந்து சென்று விட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தர்களால் நடை முறை சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள் . இந்தியா , பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக் கொண்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை அதனால் அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை . விசயத்தை ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தவர்கள் , தங்களையும் , தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் , முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர் .

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள் , பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும் , பெரிய ரொட்டிகள் வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது என்ற புரளியை உணமை என்று நம்பினார்கள் . அவர்கள் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்கு புலம் பெயரத் துவங்கினர்.. மீதமுள்ள அறிவாளிகள் , காலணாவும் , ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலை தக்க வைத்து கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக் கொள்வது என சமூக போருக்கும் தயாரான மன நிலையில் காத்து இருந்தனர்.

இருத்தலை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் கலந்த தவிப்பில் இருந்த மக்கள் ,சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப் படுத்துவதில் வெறியுடன் நின்றனர். இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை . இதனால் அங்கு சிக்கலான பிரச்சனைகள் உருவாகி பதட்ட மன நிலையை எல்லோரு மனதிலும் விதைத்து இருந்தது . அந்த ஊரில் பரம்பரையாக பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள் , தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிக தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள் . அவர்கள் நாட்டை துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள் .

” இங்கே இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்து வருகிறோம் . அவர்களை தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல . அதை சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால் , அரசுக்கு வீண் செலவு . , இங்கு புதிய மக்களை குடியேற்ற தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கி தர அரசுக்கு பணம் தேவை . அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம் . இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள் , இவர்கள் காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல ,ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்

ஒவ்வொரு நாளும், வலம் வரும் புதிய வதந்திகளால் , அச்சுறுத்தப் பட்டு மக்கள் தெளிவு இல்லாமல் , அங்குமிங்குமாக இடம் பெயர அலைந்து கொண்டு இருந்தார்கள் . அவற்றில் அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தனர் ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை . அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும் சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இதே இடத்தில வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய் , கிளம்பி விட வேண்டும் என்று அதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர் பார்த்து காத்து இருந்தனர். . அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று .

அஜ்மீர் சென்று இருந்த பர்ரே பாய் , அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார் .ஆனாலும் அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருடபடுத்த வில்லை . தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்க வில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்த திடடத்தை கைவிடும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டார் பர்ரே பாய் . அந்த சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால் , பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான் பள்ளிக்கூடச் சுவரில் ” பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ” என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து எழுத துவங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவற்றில் ” “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என எழுதினர் . இருசாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து , அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலை மிரட்டல்களுமாக கிளர்ந்தெழுந்தது .நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்பு மீறிப் போக துவங்கியதும் போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இந்த சிறுவர்கள் , வீடு சேர்ந்ததும் , எப்பொழுதும் அவர்களை சபிக்கும் அவர்களின் தாய்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் தாண்டிய நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது . முன்பு இதுபோல் நடந்து இருந்தால் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பி இருப்பாள்.

ரூப் சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட .. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும் , எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருங்கிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுகிடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாய் இருந்தனர். குழ்நதைகளும் அபபடியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இது போல் எங்கள் நாட்டிற்குள் பிரிவினை வரும் , அது எங்கள் ஒற்றுமையை ,நட்பை கூறு போடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்த்தது இல்லை .

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லா கட்சியை சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்று கூடும் சமயம் , கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெறும் .அப்பா காங்கிரஸ் காரராக தன் பக்கத்து நியாங்களை எடுத்துரைப்பார்.. டாகடர் சாஹிப்பும் , பர்ரே பாயும் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளர்கள் .

கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார் . குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர் வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் . குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்து விட்டு , ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள்.எப்பொழுதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால் தான் ஆரம்பித்து வைக்கப் படும் .காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் விவாதங்கள் , சூடேறி , கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதும் , சோஷலிஸ்டுகள் மீதும் , குற்றசாட்டுக்கள் வசைகளாக முடியும் . தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல் ரீதியாக பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ் காரர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


உடனே மகாசபையம் , முஸ்லீம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரசை தாக்கும் . சில ஆண்டுகளாக முஸ்லீம் லீக், மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரசின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது .இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும் தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்து விட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில் , கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் துவங்கியது.. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துக்களில், கொள்கைகளில் வேறு பட்டு இருந்தாலும் , நட்பிலும் , பாசத்திலும் எவ்வித பாகுபாடுமின்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

“என் லல்லு , முன்னியை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறானாம் “ என்று மஹாசபா கியான்சந்த் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளரான முன்னியின் தந்தையிடம் கூற , அவரோ “அப்பா உடனே உன் மருமகளுக்கு தங்க கொலுசு வாங்கி வா போ ” என்று கேலி செய்வார். இதற்கு பர்ரே பாய் ,” அந்தக் கொலுசு சுத்த தங்கமாக இருக்கும்ல ?” என்று கியான்சந்த்தின் தொழிலைக் கேலி செய்வார் .

சுவர்களில் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று நேஷனல் குவார்டுகள்,எழுதினால் சேவக் சங் ஆட்கள் அதை அழித்து விட்டு, “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என்று எழுதிவிடுவார்கள் . முஸ்லீம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்ற தனித் தேசம் உருவாகப் போகிறது என்ற புரளிகள் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்த பொது , இப்படி எல்லாம் இன்னொரு புறம் கூத்து நடந்து கொண்டு இருந்தது . இந்து முஸ்லீம் பிரிவினைக்கான உணர்வினை மக்கள் அறியாமலே , அவர்கள் சிந்தனையில் விதைக்கப் பட்டு கொண்டு இருந்தன.
ஒருங்கிணைந்த ஆசியாவைப் பற்றிய திட்டங்கள் குறித்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் அப்பாவும் ரூப்சந்திஜியும் இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு லேசாகப் புன்னகைப்பார்கள்.

புற விஷயங்கள் குறித்த அக்கறை எதுவும் இல்லாமல் , அம்மாவும் சாச்சியும் கொத்துமல்லி விதை பற்றியும் மஞ்சள் கிழங்கு பற்றியும் மகள்களின் சீர்வரிசைகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

மருமகள்களோ , ஆடை அலங்கரங்கள் பற்றி , தீவிரமாக கருத்து சொல்லிக் கொண்டு , விவாதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் . டாக்டர் சாஹிப் வீட்டில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சமையல் பொருட்களும் மருந்துகளும் வந்து கொண்டிருந்தன. வீட்டில் யாருக்காவது தும்மல் வந்து விட்டால் கூட அடுத்த கணம் அவர் டாகடர் சாஹிப் வீட்டில் மருந்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பார்
அம்மா சப்பாத்தி , கெட்டி பருப்பு , தயிர் வடை செய்தால் , டாகடர் சாஹிப்பிற்கு அழைப்பு போகும் .
அவர் தன்னுடைய பேரப்பிள்ளைகளைத் தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போவார்.” அடிக்கடி அவங்க வீட்ல பொய் சாப்பிட றீங்களே ? என்று டாகடர் சாஹிப் மனைவி கேட்டால்
“அப்புறம் எப்படி மருந்துக்கு காசு வசூல் செய்யறது .?” என்று திருப்பி கேட்டு விட்டு , “லாலாவையும் சன்னியையும் கூட சாப்பாட்டுக்கு அங்கே அனுப்பி வை” என்று சொல்வார்.

“ஹே ராம். அநியாயத்துக்கு வெட்கம் கெட்ட ஜென்மங்களாக இருக்கே” என்று அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்வாள்.
அம்மா தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் , ஐயோ இந்த கோமாளி டாகடர் வேண்டாம் நான் நகரத்துக்கு போய் நல்ல டாகடர் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று புலம்புவாள் . ஆனால் பக்கத்து ஊர் வரை சென்று சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்வது நடைமுறையில் சாத்தியம் இல்லை விளைவு டாக்டர் சாஹிப் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்துவிடுவார்.

” புலால் ஜர்தாவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட்டாயா ? அதுதான் என்று அவர் அம்மாவை கிண்டல் செய்வர் . அம்மா பர்தாவின் உள்ளே இருந்து கொண்டு முறைப்பாள் .

“ என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னால் நான் வரமாட்டேனா ? அதுக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லைன்னு பொய் சொல்றே ? உனக்கு ஒன்னும் இல்லே நலலா இருக்கியேன்னு அம்மாவை டாகடர் சாஹேப் கிண்டல் அடிப்பார் .

அம்மா வாய்க்குள்ளேயே அவரைத் திட்டி மூணு முணுப்பாள் அப்பா இவர்கள் சண்டையை ரசித்து சிரிப்பார்
டாகடர் சாஹிப் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாலே , வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதாவது வியாதியை சொல்லிக் கொண்டு அவரை பரிசோதிக்க சொல்வார்கள்
” ஆஹா , நான் என்ன மிருக வைத்தியரா என்று ” கேட்டுக் கொண்டே அனைவரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பரிசோதிப்பார்

எங்கள் வீட்டில் யாருக்காவது குழ்நதை பிறக்க போகிறது என்றால் , இலவச மருத்துவர் ஒருத்தர் இருக்காருன்னு வரிசையா பெற்று தள்ளுகிறீர்களா ? என்று கேட்பார். பிரசவ வலி துவங்கியதும் அவருக்கு பதற்றம் அதிகமாகி , எங்கள் வீட்டுக்கும் அவர் வீட்டுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டே இருப்பார் .

பிரசவ வலியில் கத்து பவர்களைக் காட்டிலும் , இவர் அதிகமாக கத்தி , புலம்பி அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களை எல்லாம் கலவரப் படுத்தி விடுவார்.. தந்தையாகப் போறவனை இழுத்து வைத்து அறை வார் உன்னால் தானே இந்த பெண் இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாள் என்பார் .
ஆனால் குழந்தை பிறந்து அழுகுரல் கேட்டதுதான் தாமதம் , தன் வயதை மறந்து வராந்தாவில் இருந்து தாவிக் குதித்து , பிரசவ அறைக்கு ஓடுவார். அவருடைய பதட்டத்தில் எங்கள் அப்பாவையும் இழுக்க கொண்டு அறைக்குள் நுழைய , அங்குள்ள பெண்கள் கூச்சப்படுவார்கள் . அவசரமாக பிரசவித்த பெண்மணியை பர்தாவுக்குள் நுழைப்பார்கள் .

பிரசவித்த தாயின் நாடியை பிடித்து பார்த்து விட்டு , குழந்தையின் தொப்புள் கொடியை அறுத்து விட்டு குழநதையை அவரே குளிப்பாட்ட முயற்சிப்பார் . அம்மா அப்பாவையும் டாகடர் சாஹிப்பையும் ” ஆண்களுக்கு பிரசவ அறையில் என்ன வேலை” என்று திட்டி துரத்துவாள் .

இருவரும் பதில் சொல்லாமல் சிறுவர்களைப் போல் உற்சாகத்துடன் ஓடி வருவார்கள்
அப்பாவுக்கு பக்கவாதம் தாக்கி படுத்த படுக்கையானதும் , அப்பாவுக்கு வேறு மருத்துவர்கள் வந்து தான் சிகிச்சை செய்தார்கள் .ஆனால் டாகடர் சாஹேப் அந்த மருத்துவர்களையும் , செவிலியர்களையும் இது ஏன் செய்கிறீர்கள் ? மருந்து கொடுத்தீர்களா என்று கூடவே நின்று அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்து கொண்டார். ஆனால் சிகிச்சை பலன் இல்லாமல் அப்பா இறந்ததும் , அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார் ..
குழந்தைகளின் பள்ளிகளுக்கு சென்று அவர்கள் படிப்பை பற்றி விசாரித்து அவர்களின் பள்ளி கட்டணத்தில் விலக்கு வாங்கி வருவது . வீட்டுத் திருமணத்திற்கு தேவையான நகைகளை கியான் சந்திடம் பேசி விலை குறைத்து வாங்கி வருவது என எங்கள் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாகவே பாவித்து பொறுப்புகளை தானாகவே எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தார்.

வீட்டில் இடப்பற்றாக்குறை அதனால் வீட்டின் மேற்கு புறத்தில் இரு அறைகள் கட்டலாம் என வீட்டில் அனைவரும் முடிவு செய்த போது டாகடர் சாஹேப் அது தேவையில்லை என்று சொன்னதால் அந்த திட்டமே கைவிடப் பட்டது .“இதற்கு பதிலாக வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஏன் அறைகள் கட்டக் கூடாது என்று டாகடர் சாஹேப் கூறியதும் , மறு பேச்சு இல்லாமல் மாடியில் அறை கட்டினார்கள் .

விஞ்ஞானப் பாடம் எடுத்து படிக்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தான் ஃபஜ்ஜனை , டாக்டர் சாஹிப் தன்னுடைய ஷூவினால் விளாசி, அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்தார் .

ஃபரீதா கணவனுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பிறந்தகம் வந்தபோது டாகடர் சாஹேப் தலையிட்டு அவர்களை சமாதானம் செய்து வைத்தார். டாக்டரின் இளைய மருமகள் ஷீலாவால் எங்கள் வீட்டு பிரசவத்திற்கு வெளியில் செவிலியரைத் தேடும் சுமை குறைந்தது . பிரச வலி என்று தகவல் கிடைத்தவுடன் அவள் தன் மருத்துவ மனையில் இருந்து விரைந்து வந்து பிரசவம் பார்த்து விட்டு குழந்தைக்கு ஆறாம் நாள் குல்லாவும் , குர்த்தாவும் பரிசளிப்பாள்
ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது . சப்பா சண்டை போட்டு வீட்டு வந்தவுடன் அவனை ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரனைப்போல் நடத்தினர். எல்லோரும் ஆவலுடன் அவன் சண்டையை விவரிக்க சொல்லி அதை மிகப்பெரிய சாகச செயலாக கொண்டாடினர். ஆனால் அம்மா மட்டும் இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள் .அவள் ஆகஸ்ட் பதினைந்து கொண்டாட்டங்களை பார்த்து விட்டு மனம் வேதனையுடன் வந்து இருக்கிறாள் .

அன்று டாகடர் சாஹேப் வீட்டில் மூவர்ணக் கொடியும் , எங்கள் வீட்டில் முஸ்லீம் லீக் கொடியும் ஏற்றப் பட்டது .இந்த இருகோடிகளும் ஆக்ரோஷமாக பல மனங்களை உடைத்து இடைவெளி உருவாக்கி பல மைல் நீளத்திற்கு தெறித்து பிளந்து அகண்டு முடிவில்லாது விரிந்து கொண்டே சென்றன. அதன் முடிவற்ற பிளவுகளின் எல்லையில் நின்று , கண்ணீர் மல்க நடுங்கிக் கொண்டு நின்றாள் அம்மா .

எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று யோசிக்கும் முன்பே கூட்டம் கூட்டமாக அகதிகள் வந்து நிறையத் துவங்கியது நகரம் . மூத்த மருமகளின் உறவினர்கள் பவல்பூரில் தங்கள் உடமைகளை இழந்து உயிர் பிழைத்து ஓடி வந்த போது , இந்த விரிசல்கள் ஆழமாகவும் , அகலமாகவும் விரிந்தது . அதன் பிறகு நிர்மலாவின் உறவினர்கள் இரத்தம் கொப்புளிக்க , வெட்டுக்காயங்களுடன் வந்து சேர்ந்த பொது அந்த இடைவெளிகள் இனி ஒருபோதும் இணைய முடியாத படி நச்சுப் பாம்புகளால் நிரப்ப பட்டன .

எங்கள் இளைய அண்ணி தன் மகனின் வயிற்று வலி அதிகரித்து துடித்த பொது , டாகடர் சாஹிப்பின் மருமகள் ஷீலா வர மறுத்து , தகவல் சொன்ன எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பையனை திட்டி துரத்தி விட்டாள் . இரு குடும்பமும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோச கணங்கள் , துயர் மிகு நாட்கள் எல்லாவற்றிக்கும் அர்த்தமில்லாமல் , போய் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வதும் நின்று போனது .

பர்ரே பாபி தன்னுடைய ஹிஸ்டீரியா வலிப்புக்களையும் மறந்து கிளம்புதற்கு ஆயத்தமானாள் .அம்மா தன் மவுனத்தைக் கலைத்து ,” நான் உங்களுடன் வரவில்லை , என் டிரங்கு பெட்டியை ஒருவரும் தொட வேண்டாம் . என்னால் அங்கே அந்த சிந்தி ஆட்களோடு போராட முடியாது . அவர்கள் புர்காவையும் , பைஜாமாவையும் தூக்கியெறிந்து அருவெறுப்பாக அலைகிறார்கள்” என்றாள் அனைவரும் அம்மாவின் மவுனம் இவ்வளவு சீற்றமாக கலையும் என்று எதிர்பார்க்காமல் வாயடைத்து போனார்கள் .
“அப்ப , டாக்காவில் இருக்கிற சின்ன மகனோடும் இவங்க போக மறுக்கிறார்களே ”

“ஐயோ , அங்க தலையை வெட்டி தின்னும் பெங்காலிகள் வெறும் கைகளால் சாதத்தை பிசைந்து விழுங்குவார்கள் இவங்க ஏன் அங்க போகணும் ?” ஸஞ்ஜ்லே பையாவின் மாமியார் முமானி பீபி குரோதம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள் .

“அப்படின்னா ராவல்பிண்டிக்குப் போய் ஃபரீதாவோட தங்கலாமே?” என்றாள் காலா.

“அய்யயோ அங்க இருக்கிற பஞ்சாபிகள் நரகத்தில் வசிக்கிற பேய்கள் . அவர்களிடம் இருந்து நம்மை அல்லா தான் காப்பாற்ற வேண்டும் .”

அம்மாவின் மவுனம் உடைந்து வார்த்தைகள் வெள்ளமாய் பொங்கி வந்தது . அவள் அளவுக்கு மீறி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .

“ஐயோ , அத்தை நாம் என்னவோ ஜனங்களே இல்லாத பாலைவனப் பிரதசத்திற்கு குடி போவது போலவே பேசுகிறாயே ! யாரும் மகாராஜா உன்னை சேனைகளை அனுப்பி பல்லக்குல ஊர்வலமா கூட்டிப் போகப் போறாரா என்ன ? ”
என்றதும் , அனைவரும் சூழலை மறந்து சிரிக்க அம்மா முகம் வாடிப் போனாள் அதைக் கவனிக்காமல் அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

” சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொளகிறீர்கள் நிறுத்துங்கள் ” என்று நேஷனல் கார்ட்ஸின் தலைவன் சர்தார் அலி கத்தி எல்லோரையும் அடக்கினான் . .

“நீதான் மடத்தனமா பேசுறே. இங்கேயே தங்கி எங்களையும் யாராவது கொல்லணுமா ?”
“நீங்க எல்லோரும் போங்க. இந்த வயசுலே நான் எங்கேயம் வரல !’ என்றாள் அம்மா தீர்மானமாக
“கடைசியிலே இந்தக் காஃபிர்கள் கையாலேதான் நாங்க சாகணும்னு எழுதியிருக்கு போல !

தங்கம் வெள்ளி மட்டுமல்லாது , சந்தனம் , வெந்தியம் , ஆட்டுகால் எலும்பு தூள்கள் , முல்தானி மட்டி கட்டிகள் ,என்று பல பொருட்களையும் மூட்டைகளாக கட்டி தன் உடைமைகளை எண்ணி கொண்டு இருந்தாள் காலா பீ பீ .

பர்ரே பாய்க்கு கோபம் வந்து அந்த பொருட்களைத் தூர எறிய , பாகிஸ்தானில் தன் வாழ்வாதாரமே அந்தப் பொருட்கள் தான் என்பது போல பதறி கூச்சலிட்டு மீண்டும் அவற்றை தன் பொருட்களுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டாள் காலா பீ பீ .
குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்து பிய்ந்து போன பழைய மெத்தைகளின் பருத்து பஞ்சுகளையும் கூட மூட்டையாக கட்டி எடுத்துக் கொண்டனர். கோணிகளில் பாத்திரங்கள் கட்டப் பட்டன .கட்டில்கள் பிரிக்கப்பட்டு கட்டைகளாக ஒன்று சேர்த்து கட்டினார்கள் . எங்கள் கண் முன்னே எங்கள் வீட்டை அழகாக நிறைத்து இருந்த அத்தனை பொருட்களும் , மூட்டைகளாகவும் ,பெட்டிகளாகவும் , வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. வீடு என்பது வெறுமையாகி விட்டிருந்தது . அங்கு கட்டி வைக்கப்பட்ட அத்தனை பொருட்களும் அந்தந்த உடமையாளர்களின் எண்ணங்களைப் போல கால் முளைத்து தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் டிரங்கு பேட்டி மட்டும் அவளைப் போலவே இறுக்கமாக அமைதியாக அசைவில்லாமல் இருந்தது .

“இங்கேதான் சாகணும்னு நீ தீர்மானித்து இருந்தா, அதை யாரும் தடுக்க முடியாது” என்று பாய் சாஹிப் முடிவாகச் சொன்னார்.

என்னுடைய வெகுளியான அம்மா தன் அலைபாயும் கண்களால் வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து, , “என்னை யாரால் கொல்ல முடியும்? எப்போது அது நடக்கும்?” என்றாள்.
“அம்மாவுக்கு மூளை பிசகிவிட்டது போல , . ” என்று பாய் சாஹிப் கிசுகிசுத்தார்.
“அந்த காஃபிர்கள் அப்பாவிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்தார்கள் என்று இவளுக்கு என்ன தெரியும்?
நம் மக்கள் இருக்கும் நமக்கான சொந்த இடத்துக்கு நாம் போய் விட்டால் , அதுதான் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லையா ? அங்கு தான நாமும் நம் உடைமைகளும் பத்திரமாக இருக்க முடியும் !

அத்தனை அதிகமாகப் பேசாத அம்மாவிற்கு கூர்மையான நாவு இல்லாது போனது துரதிர்ஷ்டமே !அவளுக்கு பேச மட்டும் தெரிந்து இருந்தால் அவர்களைத் திருப்பி இப்படி கேட்டு இருப்பாள் .

“நம் சொந்த இடம் என்று சொல்லும் அந்த விசித்திர உலகின் பெயர் என்ன ? அது எங்கே இருக்கிறது ? இங்கு தானே நாம் பிறந்தோம் . உயிரும் உடலுமாக வளர்ந்தோம் .

நாம் பிறந்த நம் மண் இன்று அந்நிய பூமியாக போய்விட்டதா ? இதோ இன்று நீ வேறு இடத்திற்கு அடைக்கலம் போகிறாய் .. அங்கும் யாரவது வந்து உன்னை நாளை விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் ? அங்கு யாரவது வந்து இங்கா நீ பிறந்தாய் ஓடு என்று விரட்டினால் என்ன செய்வீர்கள் ? பலமான காற்று வீசினால் அணைந்து போகும் விளக்கு போல பலகீனமாக இருக்கிறேன் நான் . எந்த நிமிடமும் எல்லாம் முடிந்து போகும் . அதன் பிறகு எனக்கான சொந்த இடத்தை தேடும் உங்கள் சிக்கலும் தீர்ந்து போகும் .ஒருத்தரின் சொந்த பூமி திடிரென அவர்களுக்கு அந்நியமாவதும் , சம்பந்தமே இலலாத ஏதோ ஒரு இடம் நமக்கு சொந்தமாவதும் அத்தனை ரசிக்க கூடிய விளையாட்டு அல்ல . ஒரு காலத்தில் முகலாயர்கள் காலுக்கு உதவாத செருப்பை கழட்டி எறிவது போல் , தங்கள் சோந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய தேசத்தை சொந்த பூமி என சொல்ல விழைந்தார்கள் என்னவானார்கள் ?

அம்மா அமைதியானாள் . அவள் முகம் அவள் வாழ்ந்து முடித்த காலங்களின் நினைவுகளை சுமந்து தாங்க இயலாமல் , களைத்து இருண்டு போய் இருந்தது . பல நூற்றாண்டுகளாக தனக்கான பூமியைத் தேடும் முயற்சியில் அலைந்து கலைத்தவள் போல காணப் பட்டாள்
நேரம் தன் வழியில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது . எத்தனை சூறாவளியையும் தாண்டி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலமரம் போல் அம்மாதன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள் .

அவளுடைய மகன்கள், மகள்கள், மாப்பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் உடைமைகளுடன் வாசலில் போலீஸ் காவலுடன் இருக்கும் லாரியில் ஏறலானார்கள் . அதுவரை அசைவில்லாது இருந்த அவள் மனம் பட படத்தது . விரிந்த வெளியில் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளின் பார்வை எதையோ தேடி அலைந்தது . பக்கத்து வீடு காற்றில் கலைந்து , மேகங்களுடன் கரைந்து காணாமல் போகத் துவங்கி இருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜியின் வீட்டு வராந்தா வெறுமையாக இருந்தது . ஓரிரு முறை ஏதோ ஆவலுடன் வெளியில் வந்த குழந்தைகளை வலிமையான கரங்கள் அவசரமாக உள்ளே இழுத்துக் கொண்டன அம்மா கண்ணில் இருந்து அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது .கண்ணீருக்கு இடையில் மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் , திரைகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கலக்கத்துடன் எட்டிப் பார்க்கும் குழந்தைங்களின் கண்ணீரை அவளால் உணர முடிந்தது

அம்மா மிகவும் கலவரமடைந்து இருந்தாள் . அந்த விசாலமான பெரிய முற்றத்தில் தனியாளாக , தான் நேசித்தவர்களையும் , தனக்காக ஆண்டவன் கொடுத்த அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களையும் , இறைவனின் கருணையின் பாதங்களில் ஒப்படைத்து விட்டு , அனாதையாக , அவள் ஆட்சி செய்த வீட்டில் நின்றிருந்தாள் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது . தனிமை .. அவளை அசச்சுறுத்தியது . அந்த சூழலின் ஏகாந்தம் , பல அமானுஷ்யங்கள் அவளை சூழ்ந்து தாக்க வருவதான உணர்வில் அவள் மிரண்டு போனாள் . எண்ணங்கள் வலையாக பின்னி அவள் மூளைக்குள் மொய்த்தது . அவளுக்கு தலை சுற்றி மயக்கம் வருவது போல இருந்தது .அருகில் இருந்த தூணில் சாய்ந்து , நிற்க இயலாமல் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்

மெல்ல எழுந்து ஆளில்லாத அந்த வீட்டை , இன்றுதான் புதிதாக பார்ப்பது போல் சுற்றி வந்தாள் . அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவள் வாழ்வை அவளுக்கு திருப்பி சொன்னது . வீட்டின் முன்னறைக்கு வந்ததும் , நெஞ்சு வெடித்து விடும் போன்றதொரு அழுத்தம் பிறந்து , துக்கம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது . இந்த அறையில் தான் அவளின் இல்லறம் துவங்கியது . இந்த அறைக்குள் முதன் முறையாக எந்த தவிப்புடன் , உள் நுழைந்தாளோ , அதே தவிப்புடன் இன்று அந்த காட்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் .

அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களில் இணைபிரியாது பங்கு கொள்வேன் என்று கூறிய அவளது கணவன் ,இந்த அறையில் போடப்பட்ட கட்டிலில் அமர வைத்து தான் அவள் முக்காட்டை விலக்கி , நிலவு போன்ற அழகிய முகத்தை தன் கரங்களில் தாக்கி ரசித்து பார்த்தான் . அவனை முழுவதுமாக நம்பி தன்னை அவனிடம் முழுமையாக அவள் ஒப்படைத்த அறை இதுதான்
இதோ இந்த அறைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் தான் அவளது தலைப்பிரசவம் நடந்தது . அதோ அந்த மூலையில்தான் அந்த மூத்த மகளின் தொப்புள் கொடி புதைக்கப் பட்டது .முதன் முதலாக தாய்மையை உணரச் செய்த மகளை கையில் ஏந்தி உச்சி முகர்ந்து இந்த அறையில்தான் . ஏறக்குறைய அவளது எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த அறையில் தான் பிரசவித்தாள் அவளது எல்லா குழந்தைகளின் தொப்புள் கொடியும் இந்த அறையின் மூலைகளில் தான் புதைக்க பட்டு இருக்கின்றன . தன் அந்திம காலத்தில் ஆதரவாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த அறையில் தான் பத்து குழந்தைகளை , பத்து மனித உயிர்களை இந்த அறையில்தான் பெற்று எடுத்தாள் .

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டுமே சொந்தமாக , யாரும் இல்லாத தனிமரமாக பெற்றெடுத்த அந்த புனித கருப்பையின் வெறுமையுடன் நிற்கிறாள்
பாம்பு தன் தோலை எளிதாக உரித்து விட்டு , அகன்று சென்று விடுவதைப் போல இவளது குழந்தைகள் இவளை விட்டு , அமைதியும் , நிம்மதியுமான வாழ்வைத் தேடி சென்று விட்டார்கள்
அந்த வீட்டின் திசையெங்கும் குழந்தைகளின் குரல்கள் ஒலிப்பது போன்ற பிரமையை , உண்மை என நினைத்து அங்குமிங்கும் ,திரும்பி அலைபாய்கிறாள். புதிதாக திருமணம் ஆகி வரும் பெண்கள் எல்லோரும் அம்மாவின் மடியை வணங்கி, பத்து பிள்ளைகள் பெற்ற தங்க மடி இது , எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் என்று ஆசி வாங்கி செல்வதுண்டு .அம்மாவின் மடி அதிர்ஷ்டம் பொங்கி வரும் மடி என்றும் , அதனை வணங்குவதால் நல்ல படியாக பிள்ளை பேறு நடைபெறும் என்றும் பெண்கள் நம்பினார்கள் இன்று அவள் பிள்ளை பெற்று மகிழ்ந்த அறையைப் போலவே அவளது கருப்பையும் வெறுமையால் நிறைந்து இருந்தது .
மனம் கனத்து வேதனை சுமை கூடியதால் , நடக்க இயலாமல் கால் தடுமாற அடுத்த அறைக்குள் நுழைகிறாள். இந்த அறை அன்று தந்த வேதனையை இன்றும் அவளால் உணர முடிந்தது . ஐம்பது ஆண்டு காலம் அவள் வாழ்வில் நிறைவாக பெங்கெடுத்த அவளின் வாழ்க்கைத் துணை தன் இறுதி மூச்சை விட்டது இந்த அறையில் தான் . இதோ இப்பொழுதும் அவளால் பார்க்க முடிகிறது . இதோ அந்த அறையின் ,கதவுக்கு பக்கத்தில் தான் , அவரின் சவத்தை கொடித்துணி போர்த்தி மூடி வைத்து கிடத்தி இருந்தார்கள் . அத்தனை சொந்தமும் , பிள்ளைகளும் , உற்றார் உறவினரும் அவரைச் சுற்றி அழுது கொண்டு இருந்தார்கள் . அழுவதற்கு மனிதர்களை சுற்றி இருக்கும் போதே இறப்பது கொடுப்பினைதான்

அவர் என்னமோ மிக அதிர்ஷ்ட சாலிதான் . என்னைப் போல் இல்லை . நான் இன்று உயிரோடு இருக்கும் போதே பிணமாக , யாரும் அருகில் இல்லாமல் அலைகிறேனே , இந்த அவல வாழ்வு அனுபவிக்காமல் அவர் விரைந்து சென்றது நல்லது தான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது .. அவள் கால்கள் நடக்க இயலாமல் துவண்டன . கணவரை இறுதியாக படுக்க வைத்து இருந்த இடத்தில் தலைப்பகுதியில் சென்று சரிந்து விழுந்தாள் . கணவர் இறந்த தினத்தில் இருந்து கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவரின் நினைவாக தினமும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இடம் அது . வீட்டின் அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்து சென்றவர்கள் தேவையில்லை என்று விட்டுப் போயிருந்த பொருள் அது .விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து போய் , திரி எரிந்து கருகி வீட்டிருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜி பித்து பிடித்தவர் போல அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நிலை கொள்ளாது நடந்து கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு உலக நினைத்தாலே வெறுப்பாக இருந்தது . இந்த அரசாங்கம் , அரசியல் , அவளது மனைவி , குடும்பத்தினர் , அவர் வசிக்கும் தெரு , சாலைகள் ,கத்திகள் , என எல்லாவற்றையும் சபித்து திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.
அவரின் சாபம் பலித்து விடும் என இந்த உலகு பயந்து அவர் முன் மண்டியிட்டு , மன்னிப்பு கோருவதாக கற்பனை செய்து கொண்டார் . இத்தனை ஆண்டுகாலமும் ஒன்றாக கூடி வாழ்ந்த பக்கத்து வீட்டின் வெறுமை அவரை மிகவும் கலங்கடித்தது .

தானே பார்த்து ரசித்து கட்டிய வீட்டை , தானே சுக்கு நூறாக சம்மட்டி எடுத்து உடைத்து போன்றதொரு வேதனையில் துடித்தார். அந்த வீடு இருக்கும் திசையை பார்க்கவே அஞ்சினார். அந்தக் குடும்பத்துக்கும் தனக்குமான பந்தம் நிலத்தின் ஆழம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற வேர்களைபோல , நினைவுகளாய் பின்னி பிணைந்து உயிர்வரை இணைந்திருப்பதை எப்படி வேரறுப்பது ? அந்த நிணவுகளை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலே , தன்னைத்தானே , வெட்டிக்கொண்டு , ரத்த நாளங்களை சிதைத்து கொண்டு , வீழ்வதைப் போல ஒரு வேதனை அவரைத் துடிக்கச் செய்தது .

அவரால் பக்கத்து வீட்டின் , கனத்த மவுனத்தை தங்க முடியாது இருந்தது . மனம் என்னவோ , போல பித்தனைபோல் உளறச் செய்தது . சட்டென்று அமைதியானார் என்னவோ யோசித்தார் . தனது காரில் ஏறி சென்று விட்டார்.
ஊர் மொத்தமும் இரவின் இருண்மைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டு மவுனமான பின் , பக்கத்து வீட்டின் பின் கதவின் வழியாக , தன இரு கைகளிலும் உணவை ஏந்திக் கொண்டு ரூப்சந்த்ஜியின் மனைவி வீட்டினுள் பிரவேசித்தாள் . எதுவும் பேசாமல் அம்மாவின் எதிரில் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள் .இரு கிழவிகளும் , நீண்ட நேரம் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தனர்.

ஆனால் இருவரின் மனமும் ஓராயிரம் விசயங்களை உள்ளுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருந்தன. அவர்கள் பார்வையில் மொழி பரிமாற்றம் மவுனமாக நடந்தது . இந்த இருவரும் முன்பு பேசிக் கொள்ளும் பொது , அந்த சூழல் கிடு கிடுக்கும் . இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு வாயடைத்து போய் இருவரும் அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களுக்குள் இருந்த பந்தத்தின் நெகிழ்வு அவர்கள் வாய்க்கு பூட்டு போட்டு மனதை திறந்து விட்டிருந்தது .
அத்தனை பெரிய வீடு . முழுவதும் மனிதர்களால் நிறைந்து இருந்த வீடு , இன்று மவுனமாக சப்தமின்றி இருந்தது . அனைவரும் அவளை விட்டு போய் விட்டாலும் , குழைந்தைகளுடன் செல்லும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் , அவர்கள் விரும்பிய இடம் சென்று சேரவேண்டுமே என்று கவலைப் பட்டாள் .

நாடு இருக்கும் பதட்டமான சூழலில் , எல்லா இடங்களிலும் ஆட்களை கொன்று குவித்து , ஊரே ரத்த களறியாக இருக்கிறதே , ரயில் வண்டிகளில் மனிதர்களாக பயணத்திற்கு ஏறியவர்கள் பிணங்களாக குவித்து இறக்கப் படுகிறார்கள் என்று செய்திகள் வருகிறதே என்றெல்லாம் பல சிந்தனைகள் , கவலைகள் அவளை அலைக்கழித்தன . அவளால் இரவு முழுவதும் தூங்க இயலாமல் , இருட்டில் , விழித்தபடி இருளுக்குள் தன்னை ஒளித்து கொண்டு படுத்து இருந்தாள் .
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக , அவள் அக்கறையுடன் தன் உயிரை விட்டு இரத்தத்தால் வளர்த்த பயிர்கள் இன்று , வேறு நிலத்தில் தான் செழிப்பாக வளர இயலும் என்று சென்று விட்டன. சொந்த நிலத்தை மறுத்து புதிய நிலம் சென்ற பயிர்களின் குருத்து , கருகி விடாமல் , செழித்து வளருமா என்ற கவலை அவளுக்கு ள் உழன்று கொண்டே இருந்தது .

பாவம் இளைய மருமகள் , நிறைமாத கர்ப்பிணி . அவளை அல்லாஹ் ரட்சிக்கட்டும் . அவளுக்கு எந்த நேரமும் குழந்தை பிறக்கலாம் . அவர்கள் செல்லும் வழியில் எந்த பால்வெளியில் , அந்தக் குழந்தை பிறக்க போகிறதோ யாருக்குத் தெரியும் .? இது என் தேசம் அல்ல என்று , அந்நிய தேசத்தை நம்பி சென்று இருக்கிறார்கள் . ஏற்கெனவே அந்த மண்ணில் வசித்துக் கொண்டு இருக்கும் , நயவஞ்சக கழுகுகள் இவர்களை நிம்மதியாக வாழ விட்டு விடுமா ? இல்லை , மீண்டும் இவர்கள் சொந்த மண்ணை தேடி வந்து விடுவார்களா ?

அப்படி ஒருவேளை திரும்பி வந்தால் … இங்கிருந்து பிய்த்து கொண்டு சென்ற வேர்கள் , மீண்டும் இம்மண்ணில் தழைக்குமா ?அப்படி ஒரு வேளை அவர்களுக்கு மகிழ்வான தருணங்கள் மீண்டும் இம்மண்ணில் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் எனில் , அன்று என் மக்கிப் போன எலும்புகள் சாட்சியாக நிற்குமா ?அவள் தனக்குள்ளேயே எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டு , அந்த வீட்டின் , சுவர்கள் , கதவுகள் , ஜன்னல்கள் எல்லாவற்றையும் , ஒரு தாயின் வாஞ்சையுடன் , தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் வீட்டை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். .

அவளது மனக்கலவரத்தில் , இளைய மருமகளையும் , மக்களையும் கலகக்காரர்கள் நிர்வாணமாக்கி ரோட்டில் ஓடவிட்டு வெட்டுவது போலவும் , குழந்தைகளை கதற கதற துண்டு துண்டாக வெட்டி எறிவதை போலவும் காட்சிகள் வந்து அவளின் தனிமையை மேலும் கொடூரமாக சிதைத்தது .

களைப்பில் அவள் மயங்கி கண்ணசர நேர்ந்தால் , தெருவில் கேட்கும் , கூச்சல்களும் , அலறல்களும் , அவளை குலுக்கி எழுப்பி மேலும் அச்சுறுத்தின .அவளைப் பற்றிய கவலைகள் அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட இல்லை , ஆனால் கொடும் ராட்சசர்களாக வெறிபிடித்தலையும் மனிதர்கள் கையால் வரும் மரணத்தை விட , இயற்கையான சாவு சிறிது மென்மையாகத்தான் இருக்கும் போலும் .அணையும் விளக்கு படபடத்து அணைவதை போல அவள் பட படத்து கொண்டு இருந்தாள் .
நாட்டில் கலவரக்காரர்கள் கிழவிகள் என்று கூட பாராமல் , அவர்களது தோல் தேய்ந்து , இரத்தமும் சதையுமாக எலும்புகள் துருத்தி தொங்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும் , இரக்கமின்றி தெருவில் இழுத்து செல்வதாக யாரோ கூறினார்கள் . நரகத்தை விட பல மடங்கு கொடுமைகள் இன்று நாட்டில் எல்லா பகுதியிலும் நடந்து கொண்டு இருப்பாதாக பேசிக் கொள்கிறார்கள்

வீட்டு வாயிலில் யாரோ நின்று கொண்டு முரட்டுத் தனமாக கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது . தூரத்தில் இருந்து யாரோ குரல் கொடுத்து அழைப்பது கனவில் கேட்பது போல் தெளிவில்லாமல் கேட்கிறது . ஒருவேளை மூத்தமகன் திரும்பி வந்து விட்டானோ ? இல்லையே .. இது இளைய மகனின் குரல் போல இருக்கிறதே .. அச்சத்தில் அவளுக்கு மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டது போல் சிந்தனைகள் தறிகெட்டு அலைகின்றன. மரணத்தின் தூதுவன் அவளை சந்திக்க ஆவேசமாக வருகிறான் போலும் . அவன் மிகவும் அவசரத்தில் இருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றுகிறது .தெளிவில்லாத காட்சிகள் மாறுகின்றன. இதோ .. எல்லோரும் புதிய இடத்தில் நின்று கொண்டு அவளை திரும்பி பார்க்கிறார்களே ….இளைய மகன் தன் மனைவி குழைந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டு இருக்கும் காட்சி தெளிவாக தெரிகிறதே … கலங்கிய மனதில் சிறிது நிம்மதி உருவாகிறது . திடீரென்று வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்து , மீண்டும் எல்லோரும் அவள் அருகில் வந்து நிற்கிறார்கள் . குழந்தைகள் அவளை கூடி நின்று அவளைக் கட்டிக்கொள்கின்றன. களை இழந்து வெறுமையில் நிறைந்திருந்த வீடு மீண்டும் களை கட்டியது . கலகலப்பாக குழந்தைகளும் மகன்களும் மருமகள்களும் அந்த வீட்டை நிறைத்து இருந்தனர் .

அவளது அச்சம் மறைந்து மனதில் நிம்மதி பிறந்தது . இனி கவலையில்லை என்று மனம் சொன்னது . அவள் நிம்மதியாக கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள் . அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கரம் ஒன்று அவள் நாடியை பரிசோதித்துக் கொண்டு இருந்தது “மன்னிக்கணும் பாபி . உனக்கு என்னை பார்க்கணும்னு தோணினா கூப்பிட்டால் நான் வருவேன்ல . அதற்காக ஏன் மயங்கி விழுவது போல் நடிக்கிறாய் ? “என்று ரூப்சந்த்ஜி கலகலவென்று சிரித்தபடி அவளிடம் பேசினார்.

” இந்த முறை நீ பீஸ் எனக்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும் . உன் உதவாக்கரை பிள்ளைகளை லோனி ஜங்க்சனில் இருந்து , மிரட்டி திரும்ப அழைத்து வந்து இருக்கிறேன் . முட்டாள்கள் . இவங்களுக்கு போலீஸ் சூப்பிரண்டு மேல் கூட நம்பிக்கை இல்லை .

அந்த பெண்மணியின் கிழட்டு முகத்தில் மகிழ்ச்சி , பரவியது . பரவசத்தில் , உணர்ச்சி மேலீட்டில் கண்கள் கசிந்தன. ரூப்சந்த்ஜி அவளை அன்பாக பார்த்து மெல்ல சிரித்தார்.அவளால் பேச இயலாமல் , அவர் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள் . அவர் கிழட்டு கரங்களில் சூடான அவள் கண்ணீர் துளிகள் சிதறின
.

•••••••••

.

. .

கல்லு -இஸ்மத் சுக்தாய் / தமிழில் / ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

ஏழு வயது கூட நிரம்பாத “கல்லு ” வளர்ந்த மனிதன் செய்யும் அத்தனை வேலைகளையும் செய்ய பழகி இருந்தான் .அசந்து தூங்கும் பொது , யாரோ அடித்து எழுப்புவது போல் அதிகாலையிலேயே எழுந்து விடுவான் . குளிர்காலமானாலும் , பழைய கந்தல் சட்டை அணிந்து கொண்டு , அப்பாஸின் குரங்கு குல்லாவை கழுத்து வரையிலும் இழுத்து மூடி அணிந்து கொண்டு , அவ்வப்போது மூக்கை உறிஞ்சி கொண்டு , பெரியதோரணையு டன் கூடிய சிறிய மனிதனாக தன் வேலைகளை செய்ய தயாராகி விடுவான் அவனுக்கு குளிர்ந்த தண்ணீர் என்றால் பயம் . அதனாலேயே அவன் முகம் கழுவதே இல்லை . தன் விரல் நுனிகளால் பல்லுக்கு வலிக்காதவாறு மெல்ல தேய்த்து விட்டு வாய் கொப்புளித்து விடுவான் . இதனால் எப்பவும் அவன் பற்களில் காரைப் படிந்து மஞ்சளாகவே இருக்கும்
காலையில் அவன் செய்யும் முதல் வேலை அடுப்பை பற்ற வைத்து டீ க்கு தண்ணீர் வைப்பது . அதன் பிறகு காலை உணவிற்கு சாப்பிட்டு மேஜையை தயார் செய்வது . அதற்காக , சமயலறைக்கு , சாப்பிட்டு மேஜைக்கு ஒரு நூறு தடவையாவது நடப்பான் . முட்டை எடுத்து வர , பால் எடுத்து வர , என ஒவ்வொரு பொருளாக தேடித்தேடி அவன் எடுத்து வந்து மேசையில் நிரப்ப , அவன் காலில் அணிந்திருக்கும் செருப்பை சரக் , சரக் என்று சப்திக்க தரையில் இழுத்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டு இருப்பான் .அவன் பொருட்களை மேசையில் அடுக்கிய பின் சமயல்காரர் காலை உணவை தயார் செய்வார். அதன் பிறகும் , சுடப்பட்ட பிரெட் , மற்றும் பரோட்டாக்களை தூக்க இயலாமல் சமையல் அறையில் இருந்து தூக்கி கொண்டு வந்து தருவதற்கு மேலும் பல தடவை அலைவான் .
பள்ளிக்கு கிளம்பும் அந்த வீட்டு குழந்தைகளுக்கு , அவை வேண்டாம் என்று முகம் சுளித்தாலும் , வலுக்கட்டாயமாக ஊட்டி விடப்பட்டு பள்ளிக்கு அனுப்புவார்கள் . அந்த குழந்தைகள் சாப்பிடுவதையும் பள்ளிக்கு கிளம்புவதையும் ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பான் கல்லு. எல்லா குழந்தைகளுக்கும் ஏறக்குறைய அவன் வயது தான் இருக்கும் அவர்கள் கிளம்பி சென்ற பின்பு இருக்கும் மிச்ச உணவுகளை சேகரித்துக்கொண்டு சமயலறை யின் மூலையில் அமர்ந்து டீ வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடுவான் கல்லு .

அதன் பிறகு அவனுக்கான அடுத்தப் பணி துவங்கும் . மாலிஹா பீ யின் சைக்கிள் காற்றடிக்கும் பம்பை எடுத்து சுத்தம் செய்து வைப்பது ., ஹமிதாவின் காணாமல் போன ரிப்பன் களை கண்டு பிடித்து எடுத்து வைப்பது , அக்தர் பாயின் காலுறைகளை துவைத்து எடுத்து வைப்பது சலீமா பீ யின் புத்தகப் பாயை ஒழுங்கு செய்து வைப்பது , முமானி ஜான் அலமாரியை சுத்தம் செய்து அடுக்கி வைப்பது . அப்பாஸின் படுக்கையறையில் இருக்கும் சிகரெட் துகள்கள் போட்டு வைத்திருக்கும் கிண்ணத்தை சுத்தம் செய்து வைப்பது . மொத்தமாக காலையில் ஆபிசுக்கு , குழந்தைகள் பள்ளிக்கும் தயாராகும் போது நடந்த அலங்கோலங்களை சரி செய்து வீட்டை ஒழுங்கு செய்வது
அதன் பிறகும் அவனுக்கு ஓய்விருக்காது . குழந்தை நானிஹி யின் இடுப்பில் கட்டும் துணிகளில் உள்ள மலத்தை கொட்டி விட்டு துவைத்து காய போட வேண்டும் . வாசலில் வந்து மணி அடிப்பவர்களுக்கு ஓடி சென்று பதிலளிக்க வேண்டும்
இந்த வேலைகளை அவன் முடிக்க நண்பகல் ஆகி விடும் . அதன் பிறகு சமையல்காரர் அவனை அழைத்து தேங்க்காய் துருவி கொடு , பீன்ஸை நறுக்கி கொடு என்று சமையல் வேலையின் மேல் வேலைகளை செய்யச் சொல்வார். அதை செய்து முடித்த பின் சமைத்த சாப்பாடுகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து வந்து சாப்பாடு மேஜையில் வைக்க வேண்டும் . அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் , சாப்பாட்டு மேஜையை சுத்தம் செய்ய்ய வேண்டும் . இப்படி ஓயவில்லாத வேலையை இந்த சின்ன வயதிலேயே பொறுப்பாக சுமக்க கற்றுக் கொண்டான் கல்லு. அந்த வீட்டை பொறுத்தவரை , துப்புரவு செய்வதில் இருந்து , வீட்டின் மொத்த வேலைகளுக்கும் எடுபிடி என்றால் கல்லுதான் . இதற்காக அவனுக்கு மாதம் இரண்டு ரூபாய் சம்பளம் தரப்படுகிறது கல்லுவின் அம்மா கிராமத்தில் இருக்கும் ஜமீன்தார் வீட்டில் , சமையல் வேலை செய்கிறாள் . இவவளவு பெரிய வீட்டில் வேலை செய்தால் கல்லுவுக்கு மூன்று வேளையும் நல்ல சாப்பாடு கிடைக்கும் அவன் எதிர்காலத்தை அந்த வீட்டுக்காரர்கள் பார்த்து கொள்வார்கள் என்ற ஆசையில் தான் அவனை இங்கு வேலைக்கு அமர்த்தி இருக்கிறாள்

எப்பொழுதாவது விசேஷ நாட்களில் , வறுத்த சோளம் , வெல்லப்பாகு உருண்டை போன்றவற்றை எடுத்துக் கொண்டு வந்து மகனை பார்த்து விட்டு செல்வாள் .

அவள் வந்தாலும் மகனை ஆசையுடன் கொஞ்சுவது கிடையாது . மகனே கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து வா. என் முதுகை தேய்த்து விடு , சமையல்காரரிடம் ரொட்டியும், பருப்பும் வாங்கி வா , என்று ஏதாவது வேலை வாங்கி கொண்டே இருப்பாள் .

கல்லுவின் மென்மையான கைகளால் பாதங்களை நீவி விட்டால் அவ்வளவு சுகமாக இருக்கும் , அவனை பாதங்களை மசாஜ் செய்ய சொல்லி விட்டால் , நிறுத்து என்று சொல்லும் வரை சோர்வில்லாமல் , பாதங்களை நீவிக் கொண்டே இருப்பான் . சமயத்தில் ஒரே வேலையை செய்வதால் அவனுக்கு தூக்கம் தூங்கி விழுவான் . அப்பொழுதெல்லாம் காலால் அவன் தலையை உதைத்தால் எழுந்து கொண்டு , மீண்டும் விட்ட இடத்தில் இருந்து நீவி விட ஆரம்பிப்பான்

கல்லுவுக்கு விளையாடுவதற்கு நேரமே இருப்பதில்லை . எப்பொழுதாவது ஏதாவது தவறு செய்து விட்டான் என்றால் அதற்கு திட்டினால் , சோர்வுடன் வாசலில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு , பைத்தியக்காரன் போல வானத்தையே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து இருப்பான் .அவன் இது போல் எப்பொழுதாவது சோர்ந்து போய் உட்க்கார்ந்து இருந்தால் , அப்பொழுதேல்லாம் குழந்தை களில் யாராவது ஒருவர் அவன் காதில் எதாவது குச்சியை விட்டு குடைவார்கள் . அவன் திடுக்கிட்டு கூச்சத்தில் , காதில் விரலை விட்டு ஆட்டிக் கொண்டே மீண்டும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவான் .

மாலிஹா பீ க்கு திருமண ஏற்பாடு நடக்கத் துவங்கியது . வீடு முழுக்க திருமண பேச்சாக பேசி ஒருவரை ஒருவர் கேலியும் கிண்டலும் செய்து கொண்டு இருந்தனர். யாரு யாரை திருமணம் செய்து கொள்வார்கள் என்று எப்படி அறுதியிட்டு சொல்ல முடியும் ? இருந்தாலும் திருமண பேச்சு பேசுவதே ஒரு சுவாரசியம் இல்லையா ?

நானிஹி நீ யாரை திருமணம் செய்து கொள்வாய் என்று விளையாட்டாக முமானி கேட்க அது “அப்பாஸி’ என்றது . எல்லோரும் அவளின் பதிலை ரசித்து சிரித்தார்கள் .

அம்மா கூட ஒரு நாள் விளையாட்டாக கேட்டாள் கல்லு நீ யாரை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறாய் என்று

இந்த கேள்வியை எதிர் கொள்ள இயலாமல் கல்லு வெட்கத்தில் தலை குனிந்து கொண்டான் . தன் கறை யேறிய பற்களை காண்பித்து வெட்க புன்னகையுடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி “சலீமாபீ யை ” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினான்

கல்லுவின் பதில் கேட்டு அங்கு உள்ளவர்கள் சிரிக்க ,முமானி கோபமாகி ,” நீ நாசமா போக , முட்டாளே ,, நீ வீணாய் போக சபிக்கிறேன் ” என்று கூறியபடி எழுந்து வந்து கல்லுவின் காதை பிடித்து தன் பலம் கொண்ட மட்டும் திருகினாள் மு மானி . அவன் வலியில் கண் கலங்கினான்

மற்றொருநாள் சலீமா விளையாடிக் கொண்டு இருந்த போது அருகில் சென்ற் கல்லு சலீமாவிடம் ஆவலாக , ” சலீமா நீ என்ன திருமணம் செய்து கொள்வாய் தானே ?” என்று கேட்க , அவள் தன் தலையை மேலும் கீழும் வேகமாக ஆட்டி ” ஆமாம் ” என்று சொல்ல குழந்தைகள் இருவரும் சிரித்தனர். குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டு இருந்த இடத்தின் அருகில் அமர்ந்து தன் தலையை வாரிக் கொண்டு இருந்த முமானி இவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு ஆத்திரம் அதிகமாகி தன் காலில் போட்டு இருந்த செருப்பை கழட்டி கல்லு வை நோக்கி ஆவேசமாக வீசினாள் .

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


அந்த குதிகால் செருப்பு வேகமாக கல்லுவின் முகத்தில் பட்டு மூக்கு உடைந்து இரத்தம் கொட்ட ஆரம்பித்தது . சிறிது நேரத்தில் கன்னத்தின் பக்கவாட்டில் இருந்தும் ரத்தம் வழிய ஆரம்பித்தது . அதேசமயம் தன் மகனைப் பார்க்க வந்த கல்லுவின் தாய் இரத்தம் கொட்டி கொண்டு தன் மகன் மயங்கி செய்வதைப் பார்த்து , அலறியபடி ” ஐயோ என் மகனை கொல்றாங்களே ” என்று அழுது கொண்டே மகனைத் தாங்கி பிடிக்கிறாள் .

முமானி தன் கோபம் தனியாமலே , கல்லுவையும் , அவன் அம்மாவையும் வீட்டை விட்டு வெளியே பொங்கள் என்று ஆத்திரத்தில் கத்து கிறாள் . கல்லுவின் அம்மா அவள் காலைப் பிடித்து கெஞ்சுகிறாள் .இந்த ஒரு தடவை மன்னித்து விடுங்கள் இனி என் மகன் தவறு செய்ய மாட்டான் என்கிறாள் .கல்லுவின் அம்மாவின் வேண்டுதல்கள் ஏற்கப்படவில்லை .” இவனுக்கு என் மகளை திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமாம் . இருவரும் நயவஞ்சகர்கள் வெளியில் போங்கள்” என்று கோபம் தணியாமல் முமானி அவர்களை துரத்தி விடுகிறாள் காலம் வெகு விரைவில் பறந்தோடியது . அந்த வீட்டிற்கு அதன் பின்னர் வேறு வேலைக்காரர்கள் வந்தனர் . கல்லுவை அந்த குடும்பம் மறந்து போனது .

மாலிஹா பீக்கு இப்பொழுது குழந்தைகள் பிறந்து தாயாகி விட்டாள் . ஹமிதாவிற்கு இன்னமும் திருமணம் நடக்கவில்லை . பாதி குடும்பம் பாகிஸ்தானுக்கு புலம் பெயர்ந்து சென்று விட்டனர். மீதி உள்ளவர்கள் இந்தியாவிலேயே தங்கி விட்டனர்.நானிஹி , சாலியா , சலீமா மூவரும் படிப்பை முடித்து விட்டு திருமணத்திற்கு தயாராக காத்து இருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களுக்கு மாப்பிள்ளை கிடைப்பது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை

எங்களது மாமா சாச்சா மியான் என்பவர் எங்களுக்காக மாப்பிள்ளை தேடி அலைந்தார் . பல அரசு அலுவல்களில் , நிறுவனங்களில் சென்று மாப்பிள்ளை கிடைக்கிறார்களா என்று தேடினார். ஆனால் எந்த பலனும் இல்லை . மாலிஹா பீ யின் திருமணத்தின் போது பெரிய அரசு அலுவலகங்களில் அலைந்து அவளுக்கு மாப்பிள்ளை தேடித் தந்தார்சாச்சா மியான். இன்று அவராலும் எதுவும் முடியவில்லை இப்பொழுது மிகவும் மோசமான கால கட்டமாகதான் இருக்கிறது நல்ல மாப்பிள்ளைகள் கிடைப்பதில்லை அப்படியே கிடைத்தாலும் அவர்கள் , கார் , வரதட்சணை பணம் , இங்கிலாந்து செல்ல விமான டிக்கெட் எல்லாம் திருமண செலவாக கேட்கத்துவங்கி விட்டனர். மாப்பிள்ளைகள் கேட்பது அத்தனையும் செய்வதானால் வீட்டிற்கு ஒரு பெண் மட்டும் வைத்து இருப்பவர்கள் வேண்டுமானால் இது போன்ற வரதட்சனையை பரிசீலிக்கலாம் எங்கள் வீட்டிலோ மூன்று பெண்கள் திருமணத்திற்கு காத்து இருக்கிறோம்

இதற்கு வேறு சில காரணங்களும் இருந்தன . எங்கள் நிலங்களை நாங்கள் இழந்து விட்டதால் , எங்கள் குடும்பத்தின் மதிப்பு குறைந்து விட்டது . வீட்டு விசேஷங்களோ , குடும்பத்திற்குள் விருந்துகளோ நடை பெற்றால் , இளம் பெண்கள் , வாலிபர்களை பார்க்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் . அதன் மூலம் ஏதாவது திருமண பேச்சு நடை பெறலாம் இது எதற்குமே வழியில்லாத சூழலில் , திருமணம் மட்டும் எங்கே இருந்து நடக்கும் ?

எங்கள் மாமா வின் மூலமாக புதிய டெபுடி கலெக்டர் டின் வீட்டு விருந்துக்கு அழைப்பு வந்தது . வீட்டு பெணகள் அனைவரும் கலந்து கொள்வது என்று முடிவானது . அந்த விருந்துக்கு எப்படி எங்களை தயார் செய்து கொண்டு போவது என்பதை விருந்துக்கு பல நாட்கள் முன்னதாகவே ஏற்பாடு செய்து ஆர்வத்துடன் நாங்கள் தயாரானோம் .டெபுடி கலெக்ட்டர் டின் னிற்கு இன்னமும் திருமணம் ஆகவில்லை . எங்கள் நகரத்தில் உள்ள பணக்கார குடும்பங்கள் அத்தனை பெரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு டின்னிற்கு பெண் கொடுக்க அலைந்தனர் . அப்படி யார் என்ன ஆர்வத்துடன் விருந்து சென்ற நாங்கள் அவரைப் பார்த்து அசந்து விட்டோம் . கோதுமை நிறத்தில் , ஆறடி உயரத்தில் , முத்து வெள்ளை பற்கள் தெரிய சிரித்தபடி மிக வசீகரமான வாலிபராக இருந்தார் டின் .

பரஸ்பர அறிமுகத்தை பொது , சலீமா பெயரைக் கூறியதும் , அவர் ஒரு நிமிடம் அமைதியாகி விட்டு , அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று மற்ற விருந்தினரை வரவேற்க சென்று விட்டார். விருந்து முடிந்து நாங்கள் கிளம்பத் தயாரானோம் . சாச்சா மியான் வேகமாக எங்களை நோக்கி வந்தவர் குழப்பத்துடன் ,வியப்புடனும் “உங்களுக்கு டின்னை முன்பே தெரியுமா? “என்று கேட்டார்

டெபுடி கலெக்டரைத் தெரியாதவர் யார் இருப்பார் ? என்று வேகமாக மாமாவை திருப்பி கேட்டார் முமானி

“நான் அப்படி கேட்கவில்லை . உங்களால் அவரை அடையாளம் காண முடிகிறதா ? அவர்தான் நம் வீட்டு கல்லு ” என்றார் அவசரமாக சாச்சா மியான் .

“என்னது கல்லுவா ?” என்று முகத்தை சுளித்தாள் மூமானி

” ஆமாம் கலிமுதீன் .. கல்லு ?

” யார் நம் வீட்டில் சிறுவயதில் வேலை செய்தானே அவனா ?அந்த கல்லுவா /” என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டார் முமானி

” ஆமாம் , தினமும் உன் கையால் அடிவாங்கி கொண்டு நம் வீட்டில் வேலை செய்த அதே கல்லுதான் . இந்த டின் : என்கிறார் மாமா பரவசமாக

‘ஐயோ என்ன ஆனது இந்த அரசாங்கத்துக்கு ? தகுதி இல்லாத யார் வேண்டுமானாலும் வேலைக்கு சேர்ந்து விட முடியுமா என்ன ? இவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருக்க ஒரு தராதரம் வேண்டாமா ? இது எப்படி நடந்தது ? “முமானியால் தன வீட்டு வேலைக்காரன் கல்லு , இவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருக்கிறான் என்பதை ஒத்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை .அவள் வெறுப்புடன் கத்தினாள்

” ஏன் முடியாது அவர் குரோஷி ஜாதியை சேர்ந்தவர் . நல்ல ஜாதி . நல்ல பையன் . உங்களிடம் வாங்கிய அத்தனை அடியையும் மறந்து விட்டு இன்று உங்கள் குடும்பத்தின் பேரில் மிக அக்கறை உள்ளவனாக இருக்கிறான் “என்று கிண்டலாக முமானியிடம் கூறினாள் அம்மா

” ஏன் நல்ல பையன் நல்ல சம்பந்தம் என்றால் உன் பெண்ணை அவனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டியது தானே ? என்று அம்மாவை குதர்க்கமாக திருப்பி கேட்டாள் முமானி

” என் மகள்களுக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் வாய்க்காதது அவர்களது துரதிர்ஷ்டம் தான் .இது போன்ற மாப்பிள்ளை எனக்கு வாய்த்தால் , நான் மிகவும் அருமையாக அவரை கவனித்து கொள்வேன் . ஆனால் எனக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லை . இவ்வளவு பெரிய பதவிக்கு வந்த பிறகும் அவர் எந்த குடும்பத்தில் வேலைக்காரனாக கொடுமைகளை அனுபவித்தானோ அந்த குடும்பத்திற்கே தான் மருமகனாக செல்ல வேண்டும் விரும்புகிறான். இதைத்தான் என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை நல்ல குடும்பத்தில் தன் மகன் வளர்ந்தால் நல்ல எதிர்காலம் இருக்கும் . என்றுதான் கல்லுவின் அம்மா ஆயிஷா உன்னிடம் மகனை ஒப்படைத்தார் . நீயோ அவனை வேலைக்காரனாக்கி விட்டாய் ஆனால் அவனோ அது எதையும் நினைக்காமல் இன்று உன் குடும்பத்துக்கு உதவ நினைக்கிறான் என்றார்அம்மா

“அவனது தாய் , அவனை மிகவும் கஷ்டபட்டு வளர்த்து , படிக்க வைத்து இன்று சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்தான இடத்தில வைத்து விட்டாள் . இங்கு அவனுக்கு பெண் கொடுக்க பெரும் பணக்கா ரர்கள் வெள்ளித்தட்டு ஏந்தி காத்து இருக்கின்றனர் நீ என்ன சொல்கிறாய் “என்றார் சாச்சா மியான் .

” அப்படி யார் வரிசையில் நிற்கிறார்க்ளோ அவர்கள் பெண்ணை அவன் கட்டிக்கொள்ளட்டும் என் பெண்ணிற்கு அவன் வேண்டாம் “ என்று தீர்மானமாக மூமானி பதில் கூறினாள் .

அதன் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து , தன்னுடைய இயல்பான படபடப் போடும் ,, அவசரத்தோடும் வீட்டிற்கு வந்தார் சாச்சா மியான் .

“ நாங்கள் வழக்கமும் கிளப்பில் உட்க்கார்ந்து பேசிக் கொண்டு இருந்தோம் . அப்பொழுது அங்கு வந்த கலாமுதின் வாங்க நாம் போகலாம் என்று என்னை அவருடன் அழைத்து கொண்டு கிளம்பி விட்டார். இங்கே அவர் வந்து கொண்டு இருக்கிறார். டீ ஏதாவது செய்ய இயலுமா ? ” என்று மிகுந்த பதட்டமாக கேட்டார்.

அம்மா உடனே பரபரபபாக சமயலறைக்கு டீ தயார் செய்ய ஓடி விட்டாள் . முமானி இந்த செய்தியால் தனக்கு எந்தவித மகிழ்வும் இல்லை என்பது போல் தன் முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு , கொஞ்சம் கூட அசைவில்லாமல் அப்படியே உட்க்கார்ந்து இருந்தாள் .எங்களுக்கோ இனம் புரியாத புதிரான உணர்வுடன் வெளிறிப்போய் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் , ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தோம் எங்களுக்கு இது மிகவும் ,மகிழ்ச்சி தரும்ஸ் செய்தியாக இருந்தது . முக்கியமாக சலீமா தன் மகிழ்ச்சியை மறைத்துக் கொண்டு பதட்டத்தில் நிலை கொள்ளாது அலைந்து கொண்டு இருந்தாள் .

எங்களுக்கு மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது . கலீம் சாஹேப் , தன் வீடு என்ற உரிமையுடன் வீட்டிற்குள் வந்து விடுவாரா ? இல்லை பெண்கள் அனைவரையும் வராந்தாவுக்கு வரவழைத்து பேசுவாரா ? அல்லது சாச்சா மியான் எல்லாவற்றையும் அவரே பேசி முடித்து விடுவாரா ? என்று பல கேள்விகள் விடை தெரியாமல் , கேள்விகளாகவே தொக்கி நின்றன . இதுவும் ஒரு மகிழ்வின் வெளிப்பாடுதான் . என்ன நடக்குமோ என்று எதிர்பார்ப்பு தந்த அச்சமும் எங்களை ஆட் கொண்டு இருந்தது .

‘கலீம் ஏதோ பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் தான் இங்கு வருகிறார் என நினைக்கிறேன் ‘ என்று மாலிஹா பீ உறுதியான குரலில் கூறினாள் . அதைக் கேட்டதும் , முமானிக்கு நடுக்கம் வந்து விட்டது .பயத்தில் ஒடுங்கி போய் அமர்ந்து இருந்தாள் . சலீமாவுக்கு அத்தனை நேரமும் இருந்த பரவச உணர்ச்சி மாறி , முகம் வாடி போய் விட்டாள் .

“என்ன நடந்தாலும் கவலையில்லை . அவரே நம் வீடு தேடி வருகிறார் என்றாலே அவர் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய நல்ல மனிதராகத்தான் இருக்க வேண்டும் . அவரைப் போலவே நாமும் பெருந்தன்மையுடன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து அனுப்புவது தான் மரியாதை” என்றாள் அம்மா .

முமானி கோபமாக அம்மாவிடம் ,” அதெல்லாம் முடியாது . நான் அவனிடம் அவமானம் அடைய விரும்பவில்லை ” என்று அம்மாவின் வாதத்தை மறுத்து பொருமினாள் .”உன் பெண்களை வேண்டுமானால் அவனுக்கு பணிவிடை செய்ய சொல்லு . என்னை ஒருவரும் , மாற்ற இயலாது . அவன் தான் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக மாறிவிட்டேன் . என்று நம்மிடம் பெருமையை காட்டிக் கொள்ளவே வருகிறான் என்று முமானி ஆக்ரோஷமாக கத்திக் கொண்டே இருந்தாள் .

” அப்பா .. இதில் எனக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை .. நல்லவேளை எனக்கு திருமணம் முடிந்து விட்டது . நான் இதில் எந்தவிதத்திலும் சம்பந்தப் படவில்லை ” என்றாள் மாலிஹா பீ சிரித்துக் கொண்டே அவளுக்கு இவர்களின் சூழலும் பதட்டமும் வேடிக்கையாக இருந்தது .

அம்மாவும் முமானியும் மாறி மாறி பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர். என் மகள்களை நான் அனுபப மாட்டேன் . நீங்கள் வேண்டுமானால் அவனை வரவேற்று கொள்ளுங்கள என்று முமானி தீர்மானமாக கூறிவிட்டாள். எனவே நாங்கள் மட்டும் போவது , எங்களுடன் மாலிஹா பீ வருவது என்று தீர்மானித்தோம் .மூமானியோ அவள் பெண்களோ வர மாட்டார்கள் என்று பிரச்னை முடிவுக்கு வந்தது .

ச்சே .. அவர் என்ன நினைப்பார் ? கொஞ்சம் கூட நாகரீகம் தெரியாத ஆட்களாக இருக்கிறார்களே !வீட்டுக்கு வரும் ஒரு பெரிய மனிதரை வரவேற்க இத்தனை குமுறல்களா ? ” என்று சாச்சா மியான் . புலம்பத் துவங்கினார்.

நாங்கள் அனைவரும் கலீம் சாஹேப் பபுடன் வராந்தாவில் அமர்ந்து பேசினோம் . மிக அற்புதமான மனிதர் அவர் . பழைய நினைவுகள் ஒன்றைக் கூட மறக்காமல் ,நினைவு கூர்ந்து பேசினார். எங்களுக்கு எந்த விதமான கூச்சமோ தர்ம சங்கடமோ இல்லாது , எங்களிடம் பழைய கதைகளை ரசிக்கும் படி கூறி அந்த மாலையை இனிமையாக்கினார் .

முது சாச்ச்சா உங்களுக்கு நினனைவு இருக்கிறதா ? நீங்கள் எப்படி கத்துவீர்கள் ” தண்ணீர் ” என்று ? நான் ஒரு துணியை எடுத்து மூடிக் கொண்டு , கதவு அருகே வந்து தண்ணீரை வைப்பேன்.

” சரியாக சொல்லு , அப்பொழுது நீ துணியின் வழியாக பார்ப்பாய் அல்லவா ?

சித்தப்பா சிரிக்க கலீம் சாஹேப் சிரிக்க , நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு மனம் விட்டு பேசி சிரித்தோம்

மாலிஹா பீவி நான் பல்லு சரியாக விளக்குவதில்லை என்று நீங்கள் எப்படி என் காதைப் பிடித்து திருகுவீர்கள் என்று நினைவு இருக்கிறதா ?” என்று டீ குடித்துக் கொண்டே கேட்க மாலிஹாவுக்கு வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தது .

“குழந்தைப் பருவம் எத்தனை மகிழ்ச்சியற்ற தாக இருந்தாலும் , அது மீண்டும் , மீண்டும் நினைவு படுத்தி பார்க்க , இனிக்கும் கனவுகள் .தான் . நீங்கள் அனைவரும் என்னை மறந்து இருப்பீர்கள் .ஆனால் நான் ஒரு நாளும் உங்கள் அனைவரையும் மறந்தது இல்லை .” என்றார் நெகிழ்வுடன் கலீம் சாஹேப்

மனதில் எந்தவித நெருடல் இல்லாமல் இயல்பாக , கலகலவென்று ஜோக் அடித்து பேசி சிரித்த கலீமை அனைவருக்கும் பிடித்துப் போனது நேரம் போனதே தெரியவில்லை . அவர் கிளம்பும் போது முமானிக்கு என் வணக்கத்தை சொல்லுங்கள் என்று சொல்லி சென்றதும் அவரது நல்ல மனம் கண்டு அனைவரும் வியந்து போனோம் . அவர் பிரிந்து போனதும் அனைவருக்கும் எதையோ இழந்தது போல் ,மனம் வாடித்தான் போனது . அவர் கிளம்பும் பொது “துல்ஹான் பீ க்கு என் வணக்கத்தை மறக்காமல் சொல்லுங்கள் “ என்றார்

மாலிஹாவிற்கு மிகவும் தர்மசங்கடமாக போய்விட்டது “ முமானிக்கு உடம்பு சரியில்லை “ என்று அவரிடம் பொய் சொன்னாள் .

அவர் சிரித்தபடி ,” என்னை மன்னிக்க வேண்டும் . எனக்கு நினைவாற்றல் அதிகம் . யார் மீதாவது கோபம் இருந்தாலோ , அவருக்கு பிடிக்காதவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தாலோ எப்பொழுதுமே அவள் இப்படித்தான் உடல் நிலை சரியில்லை என்று சொல்லி அறையில் படுத்துக் கொள்வார் .எனக்கு எதுவும் மறக்கவில்லை மாலிஹா பீவி என்று பதிலளித்து விட்டு சென்று விட்டார்

இரவு வெகு நேரம் வரை கலீம் சாஹேப் பற்றி அனைவரும் பேசிக் கொண்டு இருந்தோம் . அவரைப் பற்றி எங்கள் ஓவொருவர் மனதிலும் மிக உயர்வான எண்ணங்களே உருவாகி இருந்தன. சாச்சா மியான் மிகவும் தயக்கத்துடன் கலீம் சாஹேப் என்ன நினைக்கிறார் என்று சொல்லத் துவங்கினார் . சட்டென்று முமானி ,” அது எங்களுக்கு தேவையில்லாத விஷயம் . எங்கள் வீட்டு பெண்களிடம் இருந்து அவர் விலகி இருந்தால் நல்லது என்யார் . அம்மாவுக்கு கோபம் வந்தது . எரிச்சலுடன் ,” ஏன் அப்படி சொல்கிறீர்கள் என்று மூமானியிடம் கேட்டாள் .

: எனக்கு பிடிக்கவில்லை அதனால சொல்கிறேன் ” என்று கோபமாக கூறினாள் . சலீமாவுக்கு அவர்கள் பேசிக் கொள்வது மிகவும் வருத்தமாகி , அழத் துவங்க ., மற்ற பெண்கள் அவளை கிண்டல் செய்தனர்.

முமானி எந்த முகாந்திரமும் இல்லாமல் ஏன் அவரை வெறுக்கிறாள் என்பது எங்கள் ஒருவருக்கும் புரியவில்லை . கடவுள் தான் அவளது மனதிற்குள் சென்று கண்டு பிடிக்க முடியும்

இந்த சந்திப்பு நடந்து ஒரு மாதம் கடந்து விட்டது . வீட்டில் அனைவரும் கிட்டத்தட்ட கலீம் சாஹிப்பை மறந்து போய் , இயல்பு நிலைக்கு வந்து விட்டோம் . இப்பொழுது தான் மீண்டும் ஒருநாள் சாச்சா மியானை அழைத்துக் கொண்டு கலீம் சாஹேப் வீட்டிற்கு வந்தார் .

சாச்சா மியான் , ” கலீம் சாஹேப் துல்ஹான் பீயை பார்க்க வேண்டும் என்று வந்து இருக்கிறார். என்றார்

அம்மாவுக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது .

” முமானி இவரை பார்க்க சம்மதிக்க மாட்டாள் ‘என்று சாச்சா மியானிடம் உண்மையை சொல்லி விட்டார் அம்மா.சாச்சா மியானுக்கு சங்கடமாக போய்விட்டது . என்ன செய்வது என்பது போல் பரிதாபமாக பார்த்தார்.

முமானியிடம் கேட்டால் தானே அவர் பார்க்க சம்மதிக்க மாட்டார் . என்று நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு உபாயம் செய்தோம் . முமானியிடம் சொல்லாமல் கலீம் சாஹிப்பை முமானியிடம் கொண்டு விட்டு விட்டால்..? நேருக்கு நேர் பார்த்த பிறகு . அவள் என்ன செய்கிறாளோ செய்யட்டும் என்று முடிவு செய்தோம்

இந்த ஏற்பாட்டில் சாச்சா மியானுக்கு உடன்பாடு இல்லை “குழந்தைகளே .. மூமானி ஒரு சூனியக்கார கிழவி .மரியாதை தெரியாதவள் சாஹேப் எவ்வளவு பெரிய மனிதர் . அவரை மூமானி அவமானம் செய்வது போல் பேசினால் என்ன செய்வது ? நாளை மறுநாள் நான் சாஹெப்பை எப்படி எதிர் கொள்ள முடியும் என்றார் அச்சத்துடன் .

“அந்த அளவுக்கு முமானி விவரம் இல்லாதவள் அல்ல . நான் உள்ளே ஏற்பாடு செய்கிறேன் . நீங்கள் சாஹேப்பை உள்ளே அழைத்து வாருங்கள் என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றாள் மாலிஹா பீவி.

மாலிஹாவையும் என்னையும் தவிர வீட்டில் அனைவருக்கும் என்ன நடக்குமோ ? மூமானி எப்படி கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யப் போகிறாளோ என்று அச்சமாக இருந்தது . அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் போய் ஒளிந்து கொண்டனர்.

முமானி அறையில் பேசினை கழுவி துடைத்துக் கொண்டு இருந்தாள் . கலீம் சாஹேப் சப்தமில்லாமல் அவளது பின்னால் சென்று நின்று கொண்டார்.

“மாலிஹா , சமையல் அறையில் இருந்து மைதா மாவை கொஞ்சம் எடுத்து வருகிறாயா ?” என்று குரல் கொடுத்தார் மூமானி .

மாலிஹா கொண்டு வந்து கொடுத்ததும் , தன் தலையை திருப்பாமலே வாங்கி கொண்டு ,” கொஞ்சம் தண்ணீர் கூட எடுத்து வா ” என்றார்

மாலிஹா எடுத்து வந்த பாத்திரத்தை தான் வாங்கி , முமானியிடம் கொடுத்தார் சாஹேப் . அதன் பிறகே தலையை திருப்பி பார்த்த முமானி ” அல்லாஹ் ” என்று சொல்லி விட்டு அவரை நேருக்கு நேர் பார்ப்பதை த் தவிர்த்து தன் தலையை குனிந்து கொண்டாள் .

கலீம் சாகேப் அகலாமல் நின்று கொண்டே இருக்கவும் ,என்ன செய்வது ஏதாவது பேச வேண்டுமே என்பதற்காக உணர்ச்சியே இல்லாமல் ” கடவுள் உன்னை ஆசீர்வதிப்பாராக | என்று கூறி விட்டு அவள் மாவை அளந்து இன்னொரு பாத்திரத்தில் மவுனமாக போட ஆரம்பித்தாள்.

அதன் பின் மெல்லிய குரலில் ,” நல்லா இருக்கியாப்பா ” என்று கேட்டாள் .

“உங்கள் ஆசீர்வாதத்தில் நான் நல்லா இருக்கிறேன் . ” என்று சாஹேப் பதில் கூறினார்.

” ஏன் நின்று கொண்டு இருக்கிறாய் ? உடகார் என்றார் வெறுமையாக

அவர் திவான் படுக்கைக்கு சிறிது தூரத்தில் அமர்ந்தார்.

உடனே பரபரப்புடன் முமானி “ ஐயோ அங்க இல்லே …” என்று பதறினாள் கலீம் சாகேப் தாவி அருகில் இருந்த ஸ்டூலை இழுத்து போட்டு அமர்ந்தார்

சலீமாவை கலீம் சாஹேப் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவதாக சாச்சாமியான் செய்தி வந்து சொல்லும்போது , ” என் பெண்ணை கொடும் நரகத் திலேயோ , பாழுங் கிணற்றிலேயோ தள்ளுவேனே தவிர அவனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க மாட்டேன்.” என்று தீர்மானமாக மறுத்து கத்தி இருக்கிறாள் மூமானி

” அதுதான் ஏன் ? கலீம் சாஹேப் வேண்டாம் என்பதற்கு ஏதாவது ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா ? அதை சொல்லுங்கள் என்று சாச்சா மியான் , மற்றும் உறவுக்காரர்கள் கேட்டால் அவள் பதில் ” என் பெண் எனக்கு கொடுக்க விருப்பம் இல்லையென்றால் விட வேண்டியது தானே ,இதற்கு காரணம் எல்லாம் நான் சொல்ல வேண்டிய தேவையில்லை என்று மறுத்து விடுவாள் .

சாச்சா மியான் மூமானி சலீமாவை திருமணம் செய்து கொடுக்க விருப்ப மில்லை என்று கூறுகிறாள் என்று கூறியதற்கு கலீம் சாஹேப் சிரித்தபடி

” என் வாழ்வில் இல்லை என்ற சொல்லுக்கோ முடியாது என்ற சொல்லுக்கோ வேலையில்லை . அதுவும் அந்த வயதான கிழவி முடியாது என்று சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டு நான் சும்மா இருக்க முடியாது பார்க்கலாம் என்று பதில் கூறியுள்ளார்.

கலீல் சாஹிப்பும் அவர் முடிவில் மிக உறுதியாக இருந்தான் . இதை எப்படி நடத்த வேண்டும் எனக்கு தெரியும் நான் பேசிக் கொள்கிறேன் என்று தான் இப்பொழுது இங்கே வந்து இருக்கிறார் .அதனால் அறைக்கு வெளியே இரு பெரிய மல்யுத்த வீரர்கள் நடுவில் நடக்கும் சண்டையை வெடிக்கை பார்க்கும் ஆர்வத்துடன் அனைவரும் குழுமி இருந்தனர்.

. ” நான் ஒரு விஷயத்தை உறுதியாக இப்பொழுது பேச போகிறேன் ” என்று மூமானியுடனான தன் பேச்சைத் துவங்கினான் .

மூமானி அவனை சிடுசிடுப்புடன் பார்த்தாள்

மேசைகளை நீங்கள் இப்படி அவருக்கு எதிராக திருப்பி வைப்பது சரியல்ல ..துல்ஹான் பீ.. என்று ” சாச்சா மியான் இடை மறித்து ஏதோ சொல்ல முயல ,

” நீங்கள் விடுங்கள் சாச்சா மியான் , இந்த விஷயத்தை நானே பார்த்துக் கொள்கிறேன் ” என்று சாச்சா மியான அமைதிப் படுத்தி விட்டு கலீல் சாஹேப் முமானியின் பக்கம் திரும்பினார்.

” என் தவறு என்ன என்று மட்டுமாவது சொல்லுங்கள் .துல்ஹான் பீ..?”

துல்ஹான் பீ …. ஓஹோ .. நான் துல்ஹான் பீ யா.. இவ்வளவு நாளைக்கு பின் வந்து என்னை இப்படித்தான் அழைப்பாயா ? என்று கோபமாக அவனைப் பார்த்து முணுமுணுக்கிறாள் முமானி .

அவன் கண்கள் கலங்க , வேதனையுடன் ,” சொல்லுங்க அம்மா ..” என்றான் தழு தழுப்புபடன்

அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்த மூமானி கண்களும் கலங்குகின்றன. யாரும் அறியாமல் அவள் தன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு

” இங்கு என்ன சர்க்கஸ் ல வித்தையா காட்டுகிறார்கள் . எல்லோரும் கூடடம் போட்டுக் கொண்டு என்ன வெடிக்க பார்க்கிறீர்கள் ? நீங்கள் எல்லோரும் என்ன முட்டாள்களா ? இந்த பெண்களுக்கு எதற்கும் சாமர்த்தியம் பத்தாது . திருமண வேலைகளுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பது தெரியாது . வழக்கம் போல் , நான்தான் எல்லாவற்றையும் இழுத்து போட்டுக் கொண்டு செய்ய வேண்டும் . இவர்கள் எல்லோரும் எதற்கும் லாயக்கு இல்லாதவர்கள் .” என்று கோபமாக எல்லோரையும் கத்திக் கொண்டு எழுந்தாள் மூமானி .

முமானியின் கோபமான காட்டுக் கத்தல் , திருமணத்தில் ஒலிக்கும் கெட்டி மேள சப்தம் போல எங்கள் காதில் உரத்து கேட்கிறது

••••

மரணம் நோக்கியதொரு பயணத்தில் ….! ( சிறுகதை ) / விஜயபத்மா .ஜி

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

நார்த் கரோலினா அருகில் உள்ள சார்லோட் நகரில் இருக்கும் முதியவர்களுக்கான வசிப்பிடத்தில் சுமார் 50 முதியவர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள் . சமூகத்தில் பெரிய வேலைகளில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகள் , வசதியான மேல்தட்டு மக்கள் வசிக்கும் முதியோர் இல்லம் அது .

மூப்பு முதிர்ந்து மரணத்தை வரவேற்கும் மனதோடு வாழ்ந்து வரும் , அந்த முதியவர்களுக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் அங்கு செய்யப் பட்டு இருந்தது .எந்த நேரத்தில் விருப்பப் பட்டாலும் நகரில் உள்ள பெரிய மால்களுக்கு அழைத்து செல்ல வாகன வசதி , மருத்துவ வசதி , எல்லா விதமான உடற்பயிற்சி கருவிகள் நிறைந்த உடற்பயிற்சி கூடம் தனியறை , பிரிட்ஜ் , மைக்ரோ ஓவன் டீ கெட்டில் போன்ற அத்தியாவசிய பொருட்களுடன் கூடிய சிறிய சமையல் வசதியுடன் ,கூடிய வசிப்பிடம் ,, உதவிக்கு வேலையாட்கள் என கவலையின்றி முதியவர்கள் வாழ வசதிகளுக்கு குறைவில்லாது பெரிய நிலப்பரப்பில் அமைக்கப் பட்டு இருந்தது. அங்கு வாழும் முதியவர்கள் அனைவருக்கும் துணி துவைத்து , சலவை செய்து கொடுக்க உதவியாளர்களுடன் அமைப்பும் ஏற்படுத்த பட்டு இருந்தது . . இங்கு வாழும் பெற்றோர்கள் குறித்து அவர்கள் குழந்தைகள் ஒருபோதும் கவலைப்படுவதில்லை .

குழந்தைகளுடன் ஒன்றாக வயதான காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு , தங்களது சுதந்திரங்களை தொலைத்துக் கொண்டு வாழ இங்கு வாழும் முதிய பெற்றோர்களும் விரும்புவதில்லை . என்ன முற்போக்கு சிந்தனையுடைய பெரியவர்களானாலும் “தலைமுறை இடைவெளியை “சமாளிப்பது பெரிய நடைமுறை சிக்கல் என்பதை உணர்ந்து இருந்தார்கள் எனவே தங்களது குழந்தைகளுக்கு சிரமம் கொடுக்காமல் , அதே சமயம் மிச்சமிருக்கும் சொச்ச வாழ்வையும் , தங்களது விருப்பபடி சுதந்திரமாய் வாழ்வதையே இவர்க்ளும் விரும்பி வாழ்கிறார்கள் . எனவே இந்த முதியோர் இல்லம் எப்பொழுதும் கலகலப்பாகவும் மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாகவும் இருக்கும் .

அங்கு வசிப்போர் அனைவரும் காலையில் உடற்பயிற்சி , நடைப்பயிற்சி தியானம் எல்லாம் முடித்து விட்டு , அலுவலகத்திற்கு போவது போல் , நேர்த்தியாக உடையணிந்து சாப்பிட்டு மேஜைக்கு வருவார்கள் . அவர்களின் உடையில் , மிடுக்கும் , பணக்காரத்தனமும் மின்னும் . ஆனால் இவர்களுடன் ஒட்டாமல் எப்பொழுதும் தனிமையில் பூங்காவில் உட்கார்ந்து , குருவிகளுடன் பேசிக் கொண்டு இருப்பது , இல்லையென்றால் வராந்தாவில் ஏதோ சிந்தனையில் அங்கும் இங்கும் நடப்பது என தன் உலகத்தில் தனியே சஞ்சாரித்துக் கொண்டு இருப்பவர் பெர்னி டெக் வொர்த் மட்டுமே .89 வயதான பெர்னீ மூப்பின் அழுத்தமான பதிவுகளான முகச்சுருக்கங்களுடன் , வழுக்கைத் தலையுடன் குள்ளமாக இருப்பார் .அவர் உருவத்தை பார்க்கையில் , இவர் கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை பார்க்கவே மாட்டாரோ என்றே தோன்றும் .

எப்பொழுதும் கலைந்த தலையுடன் கசங்கிய பேண்ட் மற்றும் வியர்வையுடன் கூடிய சட்டையும் அணிந்து கொண்டு கையில் ஒரு ஊன்று கோலுடன் , தேவையில்லாமல் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டு இருப்பார் இரவு சாப்பாட்டு நேரம் வரும் பொது மட்டும் சிறிது முக மலர்ச்சியுடன் காணப்படுவார். இரவு என்பது தனக்கான உலகில் சஞ்சரிக்கும் நேரம் என்று அவர் கருதுவது போலவே தோன்றும் ஏறக்குறைய பத்து வருடங்களாக இந்த முதியோர் இல்லத்தில் பெர்னீ வசித்து வருகிறார். அவருடைய அன்றாட செயல்களில் அன்றில் இருந்து இன்று வரை எந்த மாற்றமும் இல்லை

பெர்னீ , சார்லோட் உளவுத்துறையில் வேலை பார்த்ததாக சொல்வார்கள் . அவர் வேலையின் தன்மை காரணமாகவோ என்னவோ அவர் வாலிப வயதில் கூட யாரிடமும் மனம் விட்டு சிரித்து பேசியதில்லை என்றே அவரைத் தெரிந்தவர்கள் கூறும் தகவல்கள் . அவருடன் ஒன்றாக படித்த பள்ளித் தோழி மெர்லின் மட்டுமே பெர்னீயை புரிந்து கொண்டு தன் காதலை சொல்லி அவரை மணந்து கொண்டாள் . அறுபது வருடம் இருவரும் நிறைவான திருமண வாழ்வை வாழ்ந்தனர் . இந்த தம்பதிகளுக்கு இரு மகன்களும் , ஒரு மகளும் இருக்கிறார்கள்.

பெர்னீ எப்பொழுதும் தனிமை விரும்பி . வீட்டில் குழந்தைகளிடம் கூட அவ்வளவு கலகலப்பாக பேச மாட்டார். எப்பொழுதும் மெர்லினுடன் மட்டுமே பேசுவார் , பெரும்பாலும் அமைதியாக ஏதாவது புத்தகம் படித்துக் கொண்டோ , தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டோ இருப்பது மட்டுமே அவரது வழக்கம் .

அவரது குழந்தைகளும் , அப்பா எப்பொழுதும் ஏதோ யோசனையுடனேயே இருப்பதால் தங்கள் தேவைகளுக்கு அம்மாவிடம் மட்டுமே செல்வது வழக்கம் . மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு அதிகாலையில் மெர்லின் தூக்கத்திலேயே மாரடைப்பில் இறந்து விட்டார் . அருகில் படுத்து இருக்கும் தனது மனைவி இறந்தது கூட தெரியாமல் வழக்கம் போல தோட்டத்தில் உலாவி விட்டு வந்து , அமைதியாக பேப்பர் பார்க்க அமர்ந்து விட்டார் பெர்னீ. நேரமாகி விட்டதே இன்னமும் அம்மா ஏன் எழுந்திருக்க வில்லை என்று அறைக்குள் சென்று பார்த்த , அவர்களது மூத்த மகன் தான் அம்மா இறந்து விட்டார் என்பதை அறிந்து டாக்டரை அழைத்தான் .

இரவு இரண்டு மணிக்கே உயிர் பிரிந்து விட்டதாக டாகடர் சொல்லி விட்டு சென்றதும் , அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் அழக்கூட மறந்து மவுனமானார் பெர்னீ .. மெர்லின் இனி இந்த உலகில் தன்னுடன் இல்லை என்பதை அவர் மனம் நம்ப மறுத்தது அமைதியாக உறங்குவது போல் படுத்திருந்த , மனைவியின் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு , தன் கரங்களால் அவள் முகத்தை வருடிக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தார் பெர்னீ .அப்பாவின் இந்த செயல்களால் குழந்தைகள் மூவரும் , கலக்க முற்றனர். அம்மா இல்லாத வாழ்வை அப்பா எப்படி வாழப் போகிறார் என்று அவர்களுக்கு மிகவும் கவலையாக இருந்தது . ஆனால் நல்லவேளை , பெர்னீ வாழ்வின் யதார்த்தத்தை புரிந்து கொண்டார் . அமைதியாகத் தான் இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்தார் தன் பெயரில் இருந்த பெரிய வீட்டை விற்று விட்டு , இந்த முதியோர் இல்லத்திற்கு குடி பெயர்ந்தார்.

ஆனால் பெர்னீ மற்ற முதியோர்களில் இருந்து மாறுபட்டவர். அவருக்கு வால்மார்ட்டில் சென்று தனக்குத் தேவையான ஷேவிங் லோஷன் , ஷாம்பூ ஆகியவற்றை வாங்குவதே மலை ஏறுவது போன்ற சாகச காரியம் என்று நினைப்பார். பெரும்பாலும் அனைவரும் வால்மார்ட் கிளம்பினால் கூடத் தனக்கு தேவையானதை வாங்கி வரச் சொல்லி விடுவார்.

மற்றவர்கள் அவரை கட்டாயப் படுத்தி கூப்பிட்டாலும் , எனக்கு சூப்பர் மார்க்கெட் உள்ளே நடக்க இயலாது என்பார் . நடக்க இயலவில்லை என்றால் சூப்பர் மார்க்கெட் நிர்வாகம் தான் மினி வண்டி கொடுக்கிறதே அதில் அமர்ந்து கொண்டு சுற்றி வரலாமே என்று கேட்டால் அதற்கும் ஏதாவது சாக்கு சொல்லி மறுத்து விடுவார்
முதியோர் இல்லத்திற்கு வந்து விட்டாலும் , பெர்னீ மாறவில்லை . யாருடனும் ஓட்ட மாட்டார் . எப்பொழுதும் தனியாகவே நடந்து கொண்டு இருப்பார் . அவருக்கு சிந்தனையில் அவர் வயது மறந்து போய் விட்டிருந்தது .அவரைப் பொறுத்தவரை மெர்லீன் மிகவும் அவசரமாக தன்னை விட்டு போய் விட்டதாக நினைத்தார் . மெர்லீன் குணத்தில் பெர்னீக்கு நேர் எதிர் . மிகவும் கலகலப்பானவர் .

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா

எப்பொழுதும் அவளைச் சுற்றி நண்பர்கள் கூட்டம் இருந்துக் கொண்டே இருக்கும் . ஒருவரைப் பார்த்த முதல் அறிமுக நொடியிலேயே தனது கலகலப்பான பேச்சால் அவர்களைக் கவர்ந்து தனக்கு நட்பாக்கி கொள்வாள் . அவளுடன் இணைந்து செல்லும் போது கூட பெர்னீ , அமைதியாகவே இருபபார் . அவளுடைய நண்பர்களுடன் இவர் பேச மாட்டார் . அப்படியே இவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாலும் , மறந்து விடுவார். அடுத்த முறை இவரை அவர்கள் பார்த்து அவர்களாகவே அடையாளம் கண்டு பேசினால் தான் உண்டு. .பெரும்பாலும் அடுத்த மனிதர்களுடன் பேசுவதையே தவிர்த்து , தனிமையாக இருப்பதே பெர்னி க்கு பிடித்த ஒன்று .

மவுனமாக மனிதர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதே பெர்னீயின் வாடிக்கை மெர்லின் மரணத்திற்கு பிறகு , தன் மரணத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து வாழும் முதியவராக எதிலும் பற்றில்லாமல் , வாழவேண்டுமே என்று வாழ்ந்து வருகிறார் பெர்னீ
மெர்லின் உயிருடன் இருக்கும் போது பெர்னீ அலுவலகத்தில் இருந்து வரும் முன்னரே சாப்பாட்டு மேஜையில் தயாராக உணவு இருக்கும் . அவர் சாப்பிடும் போது அருகில் அமர்ந்து , அவருக்கு தேவையானவைகளை கொடுத்து உபசரித்து , அவர் தூங்கும் வரை விழித்திருந்து உறங்குவாள் மெர்லீன் . அவள் உயிருடன் இருந்தபோது இது ஒரு மனைவியின் கடமை என்று நினைத்து இருந்த பெர்னீ , இன்று ஊன்று கோலுடன் சாப்பாட்டு மேஜைக்கு வரும்போது , உணவை பார்த்தாலே , மெர்லின் பரிமாறியது உணவல்ல ‘அன்பு’ என்று உள்மனம் சொல்ல கண் கலங்குவார் .

ஒவ்வொரு நாளும் கண்கலங்கி உணவு உண்ணும் அவரை ஏன் இப்படி கலங்குகிறீர்கள் என்று அந்த இல்லத்தில் வாழ்ந்த சக முதியோர்கள் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை . அவரவர்க்கு அவரவர் வாழ்வும் , அருகி வரும் மரணமும் குறித்த கவலையில் ,பெர்னீயின் கண்ணீர் குறித்த அக்கறையை அவர்களை வெளிப்படுத்துவது இல்லை . அது மட்டும் கூட காரணமாக இருக்க முடியாது . ஒவ்வொரு வேளை உணவின்போதும் கலங்குவது பெர்னீயின் வழக்கம் எனும் போது அதை அவரது குணம் என்று அதற்கு முக்கியத்துவம் இல்லாது போயிற்று என்றும் கூறலாம் . பெர்னீயை அவருடன் வசிக்கும் சக முதிய நண்பர்களால் புரிந்து கொள்ள முடிவதே இல்லை , அவர் சாதாரணமாக யாரிடமும் பேச மாட்டார். பேசும்போது அடுத்தவர்கள் சொல்லும் கருத்தையோ , பதிலையோ காதில் வாங்கி கொள்ள மாட்டார். தனக்கு இன்னமும் வயதாகிவிட வில்லை . மனைவி மெர்லின் மிக விரைவில் காலமாகி விட்டார் என்ற அவரது நம்பிக்கையை யாராலும் மாற்ற முடியவில்லை .

அங்கு வசிக்கும் முதியவர்களில் பாதிபேர் பெர்னீயிடம் பேசுவதையே தவிர்ப்பார்கள் .இவர் நம் பேச்சை காதில் வாங்க மாட்டார் . அவருடன் நமக்கு என்ன பேச்சு என்று அவர்கள் எண்ணம் . ஆனால் பெர்னிக்கோ இவர்கள் எல்லோரும் வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்தவர்கள் . உணர்வில்லாத நரக வாழ்வை வாழ்கிறார்கள் . என் காதல் மனைவியின் நினைவுகளை அவர்களால் ரசிக்க முடியவில்லை .

ஒத்த உணர்வில்லாத , என்னை புரிந்து கொள்ளாத இவர்களுடன் எனக்கென்ன பேச்சு . என்று அமைதியாக அவர்களை கடந்து செல்வதை வழக்கமாக கொண்டு இருந்தார். ஆனால் பெர்னீ உளவுத் துறையின் பெரிய அதிகாரியாக வேலை பார்த்தவர் என்றாலும் , மெர்லீனின் அன்பான பாதுகாப்பில் ஒரு குழந்தையைப் போல வாழ்ந்து விட்டார். அவருக்கு மனதிற்கு ஆறுதல் தரும் துணை ஒன்று தேவை பட்டது . மெர்லீன் நீ ஏன் இறந்தாய் ? உனக்கு என் மேல் அக்கறை இல்லை . அக்கறை இருந்து இருந்தால் நீ என்னை விட்டு போயிருக்க மாட்டாய் என்ற அவரது தனிமைப் புலம்பல் காற்றில் கரைந்து போனது .

அவரது அன்பிற்கான ஏக்கம் , தொட்டத்து குருவிகளும் , காற்றும் மட்டுமே அறிந்தது . மற்றவர்களுக்கு அவர் இன்னமும் தன்னை ஆபீசர் என்று நினைத்துக் கொண்டு அந்த திமிரிலேயே இருக்கிறார் என்பதே அவரைக் குறித்த மதிப்பீடு .
அந்த முதியோர் இல்லத்திற்கு , ஜேக் என்பவர் புளோரிடாவில் இருந்தும் , பிராம்டனில் இருந்து ஹெலனும் புதிய வரவாக வந்தனர். இதில் ஜேக் அப்படியே பெர்னீ போல் , யார் பேசுவதையும் காது கொடுத்து கேட்க மாட்டார் . தான் சொல்வதே சரி என்று வாதிடுவார் . ஹெலன் தன்னை சுற்றிய சூழல் எப்பொழுதும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக போராடுவாள் . அது என்ன மாயமோ , பெர்னீக்கு இவர்கள் இருவரையும் பிடித்து போயிற்று . இந்த மூவரும் எப்பொழுதும் ஒன்றாக திரிவதை வழக்கமாக கொண்டனர்.இவர்கள் சாப்பிட வருமுன் தாங்கள் சாப்பிட்டு விட்டு சென்று விட வேண்டும் என்று மற்ற முதியவர்கள் அவசரமாக சாப்பிட்டு சென்று விடுவார்கள் . ஏனெனில் சாப்பிடும் போது ஏதாவது கருத்தை பெர்னீ முன் வைப்பதும் , அதை கொஞ்சம் கூட ஏற்று கொள்ளாமல் ஜேக் பேசுவதும் , இருவருக்கு இடையில் வார்த்தை தடித்து சண்டையாகி விடக் கூடாது என்று ஹெலன் தன் குரலை உயர்த்தி கத்தி பேசி இருவரையும் அடக்குவது வாடிக்கையானது .

இவர்களுக்குள் தர்க்கம் ஏற்படும் போது ஏதோ மார்க்கெட் உள்ளே இருப்பது போல் ஒரே கூச்சலும் , குழப்பமுமாக இருக்கும் .மற்றவர்கள் தெறித்து ஓடி விடுவார்கள்
அன்றும் அப்படித்தான் ஜேக் , பெர்னீயிடம் “நீங்கள் நல்ல ஆரோக்கியமாகத் தானே இருக்கிறீர்கள் ? பின் ஏன் எப்பொழுதும் ஒரு ஊன்று கொலை கையில் பிடித்து கொண்டு நடக்கிறீர்கள் ? தினமும் எங்களுடன் நடை பயிற்சி செய்யலாமே , முடிந்த அளவில் உடற் பயிற்சி செய்யலாமே என்றார் அதற்கு பெர்னீ , “நீண்ட காலம் வாழ விருப்பம் உள்ளவர்கள் செய்யும் வேலை அது . எனக்கு அது தேவையில்லை .

எனக்கு சீக்கிரம் வயதாகி நான் இறப்பதையே விரும்புகிறேன் . அதனால் தான் என் உடைகளில் கூட நான் கவனம் செலுத்துவது இல்லை” என்றார். அதற்கு ஹெலன் ,’ எல்லோரும் மரணத்தை நோக்கிய பயணத்தில் தான் இருக்கிறோம் .அதற்காக , இருக்கும் வரை ஆரோக்கியமாக வாழ வேண்டாமா ?” என்கிறாள் . பெர்னீ ” உங்கள் எண்ணங்களை என் மேல் திணிக்க நினைக்காதீர்கள் “ என்று கூறி விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று விடுகிறார் . சக முதியோர்கள் அவர்களிடம் வந்து,” நாம் எது சொன்னாலும் , அவர் வேறு விதமாகத்தான் சிந்திப்பார் . நாங்கள் எத்தனையோ முறை சொல்லி விட்டோம் . யோகா , உடற்பயிற்சி செய்வது நல்லது என்று அவர் கேட்பதாக இல்லை . அவரை திருத்த முடியாது விட்டு விடுங்கள்” என்று சிரிக்கின்றனர் . ஹெலன் “அது எப்படி முடியும் ? நான் அவரை திருத்தி காண்பிக்கிறேன்” என்று சவால் விடுகிறாள் . ஆனால் அவளால் முடியவில்லை . அன்றைக்கு இரவு சாப்பாட்டு அறைக்கு பெர்னீ வரவில்லை . ஜேக் , ஹெலன் மிகவும் கவலையாகி இல்ல உதவியாளரிடம் கேட்கின்றனர். அதற்கு அவர் , அவருக்கு உடல் நிலை சரியில்லை டாக்டரை பார்த்து விட்டு அறைக்கு சென்று விட்டார் . உணவை அறையிலேயே கொடுத்து விட்டேன் . இந்நேரம் தூங்கி இருப்பார் என்று கூறுகிறார் . ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் பெர்னீயை சென்று பார்க்க விரும்பினாலும் , உடல் நிலை சரியில்லாதவரை தொந்தரவு செய்ய விரும்ப வில்லை .

மறுநாள் காலையில் இருவரும் நடைபயிற்சி கூட செல்லாமல் பெர்னீயின் அறைக்கு செல்கின்றனர் . அங்கு பெர்னீ கால், கைகளில் அடிபட்டு கட்டு போடப்பட்ட நிலையில் சோர்வாக இருக்கிறார் “என்ன நடந்தது ? எங்கு விழுந்தீர்கள் ?” என்று இருவரும் பதட்டத்துடன் கேட்க அவர் எதுவும் சொல்லாமல் மவுனமாக இருக்கிறார். அவர் முகத்தில் வெட்கமும் குற்ற உணர்வும் இருக்கிறது . அவர்கள் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் , எனக்கு சோர்வாக இருக்கிறது .நான் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்கிறார் . இருவரும் பதில் பேசாமல் அறையை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்.
இருவருக்கும் பெர்னீக்கு என்ன ஆனது என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் இருந்தாலும் , அது எப்படி தெரிந்து கொள்வது என்று புரியவில்லை . இருவரும் பேசிக் கொண்டே உடற்பயிற்சி அறைக்கு சென்றனர். அங்கு ட்ரெட்மில் எனப்படும் நடைப்பயிற்சி சாதனம் பழுது பார்த்து கொண்டு இருக்கின்றனர். ஜேக் அவர்களிடம் “என்ன ஆச்சு ? பழுதாகி விட்டதா ? என்று கேட்க , அங்குள்ள பயிற்சியாளர் “உங்களுக்கு விஷயம் தெரியாதா ?” எனக் கேட்க இருவரும் விழிக்கின்றனர்
.”நேற்று உங்கள் நண்பர் இரகசியமாக வந்து நான் இல்லாத போது நடை பயிற்சி இயந்திரத்தில் ஏறி , விவரம் புரியாமல் , ஏதேதோ பட்டனை அழுத்தி , இயந்திரம் வேகமாக ஓடி , அவர் விழுந்து அடிபட்டு விட்டார். அவர் விழுந்தது கூட பெரிதில்லை . இதை வெளியில் யாரிடமும் சொல்லி விடாதீர்கள் என்று வலியுடன் முனகினார் பாருங்கள் அதுதான் ஹைலைட் . அவருக்கு திடீர்னு என்ன ஆச்சு . உடற்பயிற்சி எல்லாம் ஆரம்பித்து சுமார்ட்டாக முயற்சிக்கிறார் ?” என்று சிரித்தபடியே பயிற்சியாளர் கேட்க இருவருக்கும் நம்பவே முடியவில்லை .

இன்றைக்கு பெர்னீயிடம் விஷயத்தை கேட்காமல் விடுவதில்லை என்று சப்தம் செய்து கொண்டு இருவரும் பதினோரு மணிக்கு பெர்னீயின் அறை நோக்கி செல்கின்றனர். அப்பொழுது சூப்பர் மார்க்கெட் போக விரும்பும் முதியோர்களுக்காக வண்டி புறப்பட தயாராக இருக்கிறது .பெர்னீ மிகவும் ஸ்டைலாக ஓடி வண்டியில் ஏறுகிறார். ஏறும் போது அவர் சிறிது தடுமாற வண்டியில் இருந்து ஒரு கரம் அவரை பிடித்து ஏற்றுகிறது . ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் தங்கள் கண்களையே நம்ப இயலாமல் பார்த்து கொண்டு இருக்க வண்டி சென்று விடுகிறது .
இரவு சாப்பிட்டு மேஜையில் ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் பெர்னீக்காக காத்து இருக்கின்றனர். பெர்னீ அவர்கள் அருகில் எதுவும் பேசாமல் அமர்கிறார் . ஹெலன் , “பெர்னீ எங்களை கூப்பிட்டு இருந்தால் , உனக்கு நடை பயிற்சிக்கு நாங்கள் உதவி செய்து இருப்போம்ல . ஏன் இப்படி செய்தாய் ? என்று கேட்க அவர் தலை குனிந்தபடியே , “எனக்கு முதல் அனுபவம் அதனால் அந்த பட்டன்கள் சரிவர புரியவில்லை . அடுத்த முறை இந்த தவறு நிகழாது ” என்கிறார் .

“அதுசரி . நீ வால்மார்ட் சென்று பொருட்கள் வாங்க போவதை ஏன் எங்களிடம் சொல்ல வில்லை .நீ எப்பொழுதும் போக மாட்டாய் அல்லவா ? நீ உன் தனிமையை விட்டு எங்களுடன் வெளியில் வர வேண்டும் என்று தானே நாங்களும் விரும்புகிறோம் . அதற்கு தானே இத்தனை நாட்களாக நாங்கள் இருவரும் உன்னிடம் விவாதம் செய்கிறோம் ? ஏன் இப்படி செய்கிறாய் ? நீ எங்களிடம் எதையோ மறைக்கிறாய் ..என்ன அது ?” ஜேக் பெர்னீயிடம் கத்துகிறார் . பெர்னீ பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக சாப்பிடுகிறார் . மூவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக் கொள்ளாமல் , அமைதியாக சாப்பிட்டு விட்டு வராந்தாவில் நடந்து வருகின்றனர்.
அப்பொழுது வராந்தாவில் அழகிய பெண் ஒருத்தி தன் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்து தோட்டத்தை நோக்கி சென்று கொண்டு இருக்கிறாள் .

அவளது பொன்னிற கூந்தல் காற்றில் பறந்து அவள் கண்களை சுற்றி வட்டமிட , அவள் அவற்றை புறங்கையால் ஒதுக்கி விடுகிறாள் .அவள் கண்கள் நீல நிறத்தில் நிலவொளியில் மின்னுகின்றன. அவளுக்கு சுமார் அறுபது வயது இருக்கலாம் . ஆனால் ஐம்பது வயது பெண்ணிற்கு உரிய வனப்பு அவள் உடலில் இருந்தது . ஒருமுறை பார்த்தால் மீண்டும் பார்க்க தூண்டும் அழகுடன் அவள் இருந்தாள் . இவர்கள் மூவரும் அவளை கடந்து செல்லும் போது பெர்னீயின் முகம் சட்டென்று புத்துணர்ச்சி பெற்று பொலிவாக மாறுவதை ஹெலன் கவனிக்கிறாள் . அவள் ஜேக்கிற்கு ஜாடை காட்ட ஜேக் பெர்னீயின் பரபரப்பை பார்த்து சிரிக்கிறார். ஜேக்கும் ஹெலனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து அர்த்தத்துடன் சிரித்து கொள்ள , உலக நினைவையே மறந்து பெர்னீ அந்த பெண்ணை பார்க்கிறார். அந்த பெண்ணும் , பெர்னீயை பார்த்து சிரித்தபடி , “ஹாய் .என்கிறாள் . பெர்னீ உடனே அவள் அருகில் சென்று ” ஹாய் லியோனா நான் உங்களை தோட்டத்திற்கு அழைத்து செல்லவா ? என்று கேட்ட படி , ஜேக்கையும் , ஹெலனையும் பார்த்து , நாளை சந்திக்கலாம் என்று கூறி விட்டு லியோனாவின் சக்கர நாற்காலியை தள்ளி கொண்டு தோட்டத்திற்கு செல்கிறார் .ஜேக்கும் , ஹெலனும் அவரவர் அறைக்கு திரும்பியபின் ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் உலக மறந்து பெர்னீயும் , லியோனாவும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி கொண்டு தோட்டத்தின் புல்வெளியில் படுத்துக்கொண்டு நிலவை ரசித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

இருபத்து நாலு மணிநேரமும் நாம் மூவரும் ஒன்றாகத்தானே இருந்தோம் . இது எப்படி நிகழ்ந்தது ? பெர்னீக்கு , லியோனா எப்படி அறிமுகம் ஆனார் ? என்று ஜேக்கும் , ஹெலனும் தங்களுக்குள் விவாதித்து மண்டையை போட்டு உடைத்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்கு விடை தெரியவில்லை .ஆனால் ஒன்று மட்டும் அவர்களுக்கு புரிந்தது . எந்த வயதிலும் காதல் மனிதனை வசியப் படுத்தி , இறகை போல் இலேசாக்கி விடுகிறது . அது ஒரு மேஜிக் என்பது
காலையில் சாப்பிட்டு அறைக்கு சுறுசுறுப்பாக , நன்கு சலவை செய்ய பட்ட டிசர்ட் , மற்றும் கசங்காத ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும் அணிந்து கொண்டு ஸ்டைலாக பெர்னீ வந்தார். ஜேக்கிடம் ‘வாழ்க்கை மிகவும் அர்த்தமுள்ளது . அது பல அழகிய தருணங்களை உள்ளடக்கியது .” என்கிறார் .ஜேக்கும் , ஹெலனும் தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொண்டே , ‘ ஆம் காதல் மிக அற்புதமானது . அது மனிதனுக்கு புத்துணர்ச்சியை அளிக்கிறது . அது ஒரு மேஜிக் ” என்கின்றனர் . பெர்னீ வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து சிரிக்கிறார் .

போர்வை ( சிறுகதை ) இஸ்மத் சுக்தாய் / தமிழில் . ஜி. விஜயபத்மா

download

பனிகாலமாதலால் குளிர் அதிகமாக இருக்கிறது . காலடியில் கிடந்த ,மெத்தென்ற போர்வையை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டால் குளிருக்கு அடக்கமா க கதகதப்பு உணர்வுடன் , அசந்து தூங்கி விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் , போர்வையை இழுத்து போர்த்தி கொண்டேன். எதேச்சையாக என் கண்கள் கட்டிலின் அருகில் உள்ள சுவற்றைப்பார்க்க , அங்கே கட்டிலின் என் அசைவுகள் , நிழலாய் அசைந்து குட்டி யானை ஒன்றின் இயக்கம் போல் தோன்றியது

அந்த நிழலும் , அதன் அசைவுகளும் , குட்டி யானை உருவங்களாகவும் ,நான் மறக்க நினைத்து ஒதுக்கி தள்ளிய அந்த கொடூர சம்பவத்தின் , அதே
தாக்கத்தை இன்று என் மேல் அதன் முழு வீச்சுடன் என்னை ஆக்ரமிப்பதாகவும்இருந்தது . அடிவயிற்றில் இருந்து , ஒரு கலவரம் பிறந்து , என் மொத்த ரத்த
அணுக்களிலும் நிறைந்து , என்னை அச்சுறுத்தியது .

.

எதையோ நான் உங்களுக்கு சொல்ல போகிறேன் , அது அற்புதங்கள் நிறைந்த சுவாரசியமான கதையாக இருக்கும் . அது தேவதைக் கதைகளில் வரும் , விநோத ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தது போன்ற என் போர்வை கதை என்று நீங்கள் நினைத்தால்
,தவறு . இது விளக்கி சொல்ல இயலாத கலவரம் விதைக்கும் , அச்சுறுத்தும் சம்பவங்கள் நிறைந்த கொடூர கதை என்றுதான் சொல்ல இயலும் .

இன்று சுவற்றில்நான் பார்த்த நிழலின் அசைவுகள் , எனக்குள் உறைந்து போன அந்த பழைய
சம்பவங்களின் , கசப்பு படிமங்களை உயிர்ப்பித்து விட்டது . என் வயதை ஒத்தபெண் குழந்தைகளும் , என் சகோதரிகளும் , தங்கள் எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி ,ஓரிடத்தில் அமர்ந்து சித்திரங்கள் தீட்டி , பல கதைகள் பேசி வாழும் பொது
, அந்த மேன்மை உணர்வுகளுக்கு , முற்றிலும் எதிரான மூர்க்க குணமும் ,எப்பொழுதும் சண்டைக்கு தயாராக நிற்கும் சேவல் போல இருந்தேன் நான்.எப்பொழுதும் சகோதரர்களிடம் சண்டையிடுவதும் , அவர்கள் நண்பர்களுடன்
மல்லுக்கு நிற்பதுமே என் பால்ய வயதின் பொழுது போக்கு . பல சமயங்களில்நான் ஏன் இப்படி சதா சர்வ காலமும் , போர்க்குணத்தினை சுமந்து
திரிகிறேன்? என்னால் ஏன் என் சகோதரிகள் போல மென்மையாக வாழ இயலவில்லை என்று யோசித்துவிடைதெரியாமல்தோற்றுபோயிருக்கிறேன் சிந்தனைகள் ஓடிதன் விடையைத் என் மூளையில் தேடி எடுக்கும் வரை கூட காத்திருக்கும்
பொறுமை எனக்கு இருப்பதில்லை யோசிக்கும் அந்த கணத்தின் அடுத்த நொடி என்சகோதரனோ அல்லது அவனது நண்பர்களோ என் போரில் எனக்கு எதிரியாக என்கைகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள் .நாங்கள் கட்டி உருண்டு ,
ஆக்ரோஷத்தின் உச்சத்தில் நின்று சண்டை போட்டு கொண்டு இருப்போம்

அம்மா ஏதோ வேலையாக ஒரு வாரம் ஆக்ரா வரை போக வேண்டி இருந்தது . என்னுடைய
மூர்க்கத்தின் வேகம் தெரிந்தவள் அவள் . என்னை வீட்டில் விட்டு சென்றால்
, என் சண்டையில் என் சகோதரர்களின் மண்டை உடை படும் என புரிந்ததால் ,
எங்களின் உறவுக்கார பெண் பேகம் ஜான் என்பவளிடம், தான் வரும்வரை என்னைப்
பார்த்து கொள்ள சொல்லி விட்டு சென்றாள் .

அந்த பெரிய வீட்டில் நானும் , பேகம் ஜானும் சில பணிப் பெண்களும்
இருந்தோம் . என் வயது குழந்தைகள் யாரும் இல்லாமல் , எனக்கு சண்டை போட
ஒரு சுண்டெலி கூட இல்லாத வீடாக அது இருந்தது . . இது அம்மா எனக்கு
கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை என்று மிகவும் வெறுப்பாக இருந்தது

என்னை பாதுகாப்பாக அம்மா விட்டுச் சென்ற பேகம் ஜானின் , போர்வை தான் ,
என் நினைவுகளில் , கொல்லன் தன் உளியால் ஆழமாய் செதுக்கிய உருவங்கள் போல
, அழியா வடுக்களாக பதிந்து விட்டிருந்தன. . அந்த நினைவுகள் ஒவ்வொரு
இரவின் தனிமையிலும் ,, நிழலாடும் சுவர்களின் பிம்பத்திலும்
ஒளிந்திருந்து அவ்வப்போது என்னை பயமுறுத்துவதாகவே இருந்தது .

பேகம் ஜானினின் ஏழைப் பெற்றோர் அவளை , அவளை விட வயதில் முதிர்ந்த
நவாப்பிற்கு அவளை திருமணம் செய்து கொடுத்து இருந்தனர். . நவாப்
இயல்பிலேயே மிகவும் ஒழுக்கமானவர் , மத நம்பிக்கைகளில் ஊறியவர் . புனித
ஹஜ் யாத்திரை சென்று வந்தவர். வேறு யாரும் ஹஜ் பயணம் போக வேண்டும் என்று
கேட்டால் , உடனே அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்து தருவார் . இத்தனை
வருட காலத்தில் , அவருக்கு எந்தப் பெண்ணுடனும் சகவாசம் இருந்ததில்லை .
விபச்சாரிகளிடமும் அவர் சென்றதாக ஒருவரும் கேள்வி பட்டதுமில்லை .
இவ்வளவு நல் ஒழுக்கங்களை பேணும் இவரை விட தங்கள் பெண்ணுக்கு பொருத்தமான
ஒருவரை காண இயலாது என்று பேகம் ஜானின் பெற்றோர் திடமாக நம்பினர். அதனால்
இருவருக்குமான வயது வித்தியாசங்களை அவர்கள் பெரிதாக எண்ணாமல்
திருமணத்தை நடத்தி விட்டனர்

வாழ்க்கையில் ஒவொருவருக்கும் ஒரு பொழுது போக்கு இருக்கும் . சிலர்
பந்தயப் புறா வளர்ப்பார்கள் , சிலர் சண்டைச் சேவல் வளர்ப்பார்கள் ,
அந்த சேவலின் பராமரிப்பை மிகவும் கவனமாக பார்த்து பார்த்து செய்வதே
அவர்களின் வாழ்வின் மிக முக்கிய பணியாக இருக்கும் .இது போன்ற பொழுது
போக்குகளில் நவாப்பிற்கு ஒரு போதும் விருப்பம் இருந்ததில்லை ,அவை
வாழ்வின் வெட்டி பொழுது போக்குகள் என்று வெறுப்புடன் சொல்வார்

நவாப்பிற்கும் விருப்பாமான பொழுது போக்கு இருந்தது . சிவந்த நிறமும் ,
மெல்லிய இடையை உடைய பருவ வயது இளைஞர்கள் எப்பொழுதும் அவரைச் சுற்றி
இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள் . அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து
செலவுகளையும் நவாப் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார். மற்றவர்களுக்கு
புறா , சேவல் மாதிரி , நவாப்பிற்கு இந்த வாலிபர்கள் . பருவ வயது
இளைஞர்களுக்கு அவர் வீட்டில் உரிமை அதிகம் . அவர்கள் எந்த நேரமும்
நவாப்பைத் தேடி வரலாம் . உரிமையுடன் தங்கி சாப்பிட்டு போகலாம் .

நவாப்பிற்கு திருமணம் என்ற ஒன்றின் தேவையே இருப்பதாக அவர் ஒரு போதும்
யோசித்தது இல்லை . உறவுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள் என்று பேகம் ஜானை அவர்
திருமணம் செய்து கொண்டார் . திருமணம் முடிந்த அடுத்த சில மணி நேரங்களில்
பேகம் ஜானை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்து அவளுக்கு சவுகரியமாக வாழ தனியறை ,
பணிப்பெண்கள் என அணைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து விட்டு , இப்படி
தனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்பதையே கிட்டத்தட்ட மறந்து விட்டார்.
அவரைப் பொறுத்தவரை அவர் வீட்டில் , எத்தனையோ பொருட்கள் சேகரிக்கப் பட்டு
வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன . அவற்றுள் ஒன்றாக , உயிருள்ள பேகம் ஜானும் ,
வைக்கப் பட்டு விட்டாள் . .

ஏழ்மையில் இருந்து இந்த வாழ்விற்கு வந்த பேகம்ஜான் , போக வேறு இடம்
இல்லாமல் , தன் நிலையை யாரிடமும் எடுத்துக் கூற இயலாமல் இதுதான் தனக்கு
விதிக்கப்பட்ட வாழ்வு என , தனிமையில் , கலக்கமுற்று உலர்ந்து போனதொரு
வெறுமை வாழ்வை வாழப் பழகி இருந்தாள்

பேகம் ஜானின் வாழ்வு எந்த இடத்தில பிறழந்தது என யார் ஒருவராலும்
அறுதியிட்டு கூற இயலாது . அவள் பிறந்த கணத்திலா , அல்லது அவள் நவாப்பை
திருமணம் செய்து கொண்ட பொழுதா , உறுதியான நான்கு மரக்கால்களில்
உயர்ந்து நிற்கும் , அந்த கனத்த மெத்தையில் ஏறி அவள் உறங்க
முயற்சிக்கும் கணங்களிலா இளமைத் ததும்பும் , பருவ வயது வாலிபர்களுக்கு ,
அவளது சமயலறையில் இருந்து செல்லும் , சுவைமிக்க பதார்த்தங்களை , உண்ணும்
அந்த இளைஞர்களின் சட்டைக்குள் தெரியும் மார்பை, முன்னறை ஜன்னலில்
இருந்து ரசித்து பார்க்கும் நேரங்களிலா எவராலும் கூற இயலாது. ஆனால்
இளமையின் விளிம்பில் தகிக்கும் , தனிமையில் வாடும் பேகம் ஜானுக்கு , அந்த
இளைஞர்களைப் பார்க்கும் பொது , அவளது உடல் அக்னியில் வீழ்ந்து எழுந்தது
போல் தகித்து போவதை மட்டும் அவளால் தாங்க முடிவதே இல்லை அவளைச் சுற்றி
ஒரு வெம்மை எப்பொழுதும் அவளை வாட்டிக் கொண்டே இருந்தது

தன்னை விட்டு விலகியே இருக்கும் கணவனை , தன்னை நெருங்கச் செய்ய ,பேகம்
ஜான் இரவு முழுவதும் பூஜைகள் செய்வது , புனித நூல்களை இடை விடாமல்
ஓதச் செய்வது , மந்திரித்து தாயத்து கட்டிக் கொள்வது என தன் அறிவுக்கு
எட்டிய வரையில் தோன்றிய அத்தனையும் செய்து பார்த்தாள் .எதற்கும் பலன்
இல்லை . இனி தன் வாழ்வு இதுதான் என்று அவளே ஒரு தீர்மானதிற்கு வந்தவளாக
இயலாமையுடன் அமைதியாகி விட்டாள்

தூக்கம் வரா இரவுகளை கழிக்க , புத்தகங்களை தனக்கு துணையாக்கி கொண்டாள்
. ஆழ்ந்த வாசிப்புகளுக்குள் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக திணித்துக் கொண்டாள்
. ஆனால் பாவம் அவள் !, நாவல்களில் விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சி மயமான
காதல் வர்ணனைகளும் , மோகத்தை கிளம்பச் செய்யும் கவிதைகளும் , அவளது
வெறுப்பை அதிகமாக்கியதே தவிர குறைக்கவில்லை . அவை அவளது காம உணர்ச்சிகளை
மேலும் அதிகமாக்கி , உள்ளுக்குள்ளேயே உழன்று அவள் உடலை கொதி கலனாக்கின .
அவள் மனம் இதுவரை அவள் அனுபவித்திராத காதல் அனுபவங்களுக்காக ஏங்கத்
துவங்கியது . அவளது உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் , கடலலைகள் போல
எழும்பி , எழும்பி அமைதி இல்லாது , அல்லலுற்றது .

மற்றவர்களை கவர்ந்து இழுக்கத்தானே ஆடை ? தன்னை ஒரு நிமிடம் கூட
திரும்பிப் பார்க்க நேரமிலாது , மெல்லிய சட்டைகளை துரத்திக் கொண்டு
திரிபவனாக கணவர் இருக்க , எதற்கு இந்த ஆடை , அலங்காரம் எல்லாம் என்று
வெறுப்பாக இருந்தது பேகம் ஜானிற்கு . தன் ஆடைகளை அவிழ்த்து எரியும்
அடுப்பில் வீசி விட்டு , நிர்வாணமாக நிற்பதே மேல் எனும் அளவுக்கு அவள்
உளத் தகிப்பு அவளை பாடாய்ப் படுத்தியது .அவளை வீட்டை விட்டு வெளியில்
அனுப்பவும் நவாப்பும் தயாராக இல்லை

. அவர்கள் வீட்டிற்கு ஆட்கள் வருவதும் , போவதும் குறைவில்லாது இருந்தது
. சிலர் வீட்டிற்கு வந்தால் , மாதக் கணக்கில் தங்கிச் செல்வதும் கூட
வழக்கமாக இருந்தது . ஆனால் ஆனால் அவளது தனி உலகில் எந்த மாற்றமும்
இல்லாமல் , வெறுமையும் , தனிமையுமாகவே இருந்தது

அவர்களின் வீட்டிற்கு வருபவர்கள் அனைவரும் , இலவசங்களுக்கு அலைபவர்களாகவே
இருந்தனர். விறைத்த பருத்தி துணிபோல் தன் போர்வைக்குள் திமிரும்
இளமையை, தன் உடலை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு தவிக்கும் இவளை பொருட்
படுத்தாமல் , அவர்கள் தாங்களே, சமயலறையில் வித விதமாக சமைத்து உண்பதும் ,
கேலியும் கிண்டலுமாக ,வாழ்வை கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள் . அவர்களைப்
பார்க்கையில் பேகம் ஜானின் இரத்தம் கொதித்தது .

தூக்கம் வராமல் அவள் தன் போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்து ,புரண்டு
அசையும் போது , அவளின் நிழல்கள் சுவற்றில் வித விதமான உருவங்களின்
அசைவுகளை அவளுக்கு காட்சி படுத்தின . ஆனால் அவை , அவளது வாழ்விற்கு எந்த
விதமான , பிடிப்பையும் ஏற்படுத்துவதாக இல்லை . வாழ்ந்தாக வேண்டிய
நிர்பந்தத்தில் அவள் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தாள்

விரக்தியுடன் , தன் வாழ்வை வெறுப்பும் , தவிப்புமாக கழித்து கொண்டு
இருந்த பேகம் ஜானுக்கு , ,இனி தன் வாழ்வை முழுமையாக வாழ்ந்து விட
வேண்டும் , என்ற துடிப்பும் , ஆர்வமும் பிறந்தது . அதற்கு காரணம் ரப்பு
. தன்னையே இழந்து , வீழ்ந்து கொண்டு இருந்த , பேகம் ஜானின் வாழ்வை
மீட்டெடுக்கவந்தவளாக ரப்பு இருந்தாள் .

ரப்பு ,அவள் வாழ்வில் வந்த பிறகு மெலிந்து , வதங்கி உலர்ந்து போயிருந்த
பேகம் , ஜான் ஆச்சர்யம் தரும் வகையில் , வனப்பு கூடி மிளிர்ந்தாள் அவள்
கன்னங்களில் சதைபிடித்து கவர்ச்சியானது . அவளது வசீகரத்திற்கு காரணமான
அழகு குறிப்பு என்ன என்பது எந்த பத்திரிகையிலும் சொல்லாத ரகசியம்

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா

நான் முதன் முதலாக பேகம் ஜானைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கு நாற்பது
வயதிருக்கும் . வசீகரமான பாரசீக தேவதைப் போல ஒயிலாக அவள் படுக்கையில்
சாய்ந்து இருந்தாள் . அவளுக்கு நேர் பின்னால் அமர்ந்து ரப்பு ஏதோ
எண்ணெயால் அவளது இடுப்பு , பின் பகுதிகளை தேய்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் .
ஊதா நிற சால்வை ஒன்றால் அவள் பாதங்களை மூடி இருந்தாள் கம்பீரமான
மகாராணியின் அழகு அவள் தோற்றத்தில் இருந்தது அவளது அசர வைக்கும் அழகை
நாள் முழுவதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல் இருக்கும் . நான்
அவளின் எதிரில் அமர்ந்து , அவளையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு
இருப்பேன் அவளது உடல் நிறம் வெண்மையாக மாசு மருவில்லாத பளிங்கு சிலை
போன்று இருந்தது .அடர்ந்த கருமை நிறத்தில் மினு மினுப்பான அவளது கூ ந்தல்
மிக நேர்த்தியாக வார பட்டு இருக்கும் அதில் ஒரு இழையாவது கலைந்து
பிரிந்து தொங்கி நான் பார்த்ததே இல்லை

அடர்ந்த கருமை நிற விழிகளும், சாந்தமான பார்வையை உடைய அவளது கண்கள் ,
மிகவும் வசீகரமானது . நேர்த்தியாக , வளைத்து நேர் செய்யப்பட புருவங்கள்
இரண்டும் , அந்த கண்களுக்கு மேல் இரு வில்களைப் போல் கவிழ்ந்து
இருந்தன. அவளது கண் இமைகள் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது . அவளது
முகத்தில் பார்த்தவுடனேயே காந்தமாய் இழுப்பது அவளது , உதடுகள் தான்.
எப்பொழுதும் உதட்டு சாயம் பூசப் பட்டே காணப்படும் .அவள் கீழ் உதட்டின்
மேல் ஒரு கோடு போல் படிந்து இருந்தது , அவள் மேல் உதடு .அவளது கரிய
நீண்ட கூந்தல் , குவிந்து எழுந்து நின்ற மார்பகங்களை போர்த்தி மறைத்து
இருந்தன அவளைக் கூர்ந்து கவனித்து பரர்க்கையில் , அவளது முகம்
வாலிபனுடைய முகம் போல் கூட எனக்குத் தோன்றியதுண்டு

அவளது தோல் மிக மென்மையானதாகவும் , சுருக்கமில்லாமல் அவள் உடலில்
இணைத்து தைத்த வெண் பட்டு போல மின்னும் .எண்ணெயை காலில் நீவி விட வசதியாக
, அவள் கால்களை அகட்டி விரித்த பொது , பளீரென ,, மின்னிய ஒளியில்
மெய்மறந்து கண் இமைக்காமல் செயல் மறந்து பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன்.சராசரி பெண்களை விட உயரமானவளாகவும், உடலில் எங்கு தாராளமாக
சதை இருக்க வேண்டுமோ அங்கெல்லாம் தாராளமாகவும் , எங்கு இறுக்கி
பிடிக்கப் பட்டு இருக்க வேண்டுமோ அங்கே அளவோடும் , இருந்த அவளது
உடலமைப்பு , பல வளைவுகளுடன் , கூடிய கம்பீரமான அற்புத அழகின் குவியலாக
இருந்தது .அவளுக்கு மென்மையான நீண்ட விரல்களும் , நீண்ட கைகளும்
அமைந்திருந்தன. அவளது இடையோ அளவெடுத்து செதுக்கியது போல் இருந்தது .
அவளது வளமையான பிருஷ்டத்தை , ரப்பு , நேரமே பார்க்காமல் , மணிக்கணக்காக
தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . இப்பொழுதெல்லாம் , இடைவிடாமல் அவள் உடலை
தேய்த்தும் , நீவியும் விடுவது , அவள் வாழ்வின் அன்றாட செயல் என்பது ,
உருமாறி , பேகம் வாழ்வதே அந்த சுகத்துக்காகத்தான் என்பது போல் ஆகி
விட்டது .ரப்புவுக்கு அந்த வீட்டில் வேறு எந்த வேலையும் கொடுக்கப்
படவில்லை . அவளது ஒரே வேலை பேகம் ஜானின் உடல் பாகங்களை அழுத்தியும் ,
தேவைப்படும் இடங்களில் மசாஜ் செய்தும் , சுகமாக நீவிக் கொண்டு இருப்பதுமே
. ரப்பு நீவுவதற்கு வசதியாக படுக்கையில் , சாய்ந்து கொண்டு தன் உடலை
முழுவதுமாக ரப்புவி ன் கைகளுக்குள் ஒப்புவித்து விடுவாள் பேகம் ஜான் .சதா
சர்வ காலமும் , ரப்பு , பேகம் ஜானை தேய்த்துக் கொண்டு இருப்பதும் , அதை
மிகவும் ரசித்தபடி பேகம் ஜான் கட்டிலில் , சாய்ந்து கொண்டு , தேய்க்க
எதுவாக தன் உடல் பாகங்களை ரப்புவின் கைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு ,
மல்லாந்து கிடப்பதைப் பார்க்க , எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும் . இது
எப்படி கொஞ்சம் கூட , களைப்பில்லாமல் , தேய்த்துக் கொண்டிருக்க
முடிகிறது ? என்னை யாரவது இப்படி தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தால் , நான்
என்றோ அழுகி செத்துப் போயிருப்பேன் .

படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு நீவி விடுவது போதாதென்று , தினமும் , ரப்பு
பேகம் ஜானை இரண்டு மணி நேரம் உட்கார வைத்து , பலவித எண்ணெய்களையும்,,
வாசனைத் திரவியங்களையும் அவள் உடலில் தடவி , பேகமின் தொலையே உருவி
எடுத்து விடுவது போல் தேய்த்து குளிப்பாட்டி விடுவாள் .ரப்பு தேய்க்கும்
வேகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்கு உடலை வலிப்பது போல் இருக்கும்
குளியலறைக்குள் ரப்பு மட்டுமே அனுமதிக்கப் படுவாள் . மற்ற பெண்கள்
குளியலறைக் கதவிற்கு வெளியில் நின்று ரப்பு கேட்கும் பொருட்களைக்
கொடுப்பதுடன் சரி. பக்கமும் , ரப்பும் , குளியலறைக்குள் சென்று கதவை
மூடிக் கொள்வார்கள். பேகம் தன் ஆடைகளைக் களைந்து குளியலறைக்கதவில்
போட்ட பின்னரே உள்ளிருந்து மசாஜ் செய்யும் கலவையான ஒலிகள்
கேட்கத்துவங்கும் . பேகம் தன் உள்ளாடைகள் வரை அனைத்தையும் களைந்து
றப்புவின் முன் முழு நிர்வாணமாக அமர்ந்து குளிக்கிறாள் என்பதை கற்பனை
செய்து பார்க்கவே , எனக்கு குமட்டலாக வரும்

பேகம் ஜானுக்கு உடலின் சில பக்கம் தோலில் அரிப்பு எடுத்துக் கொண்டே
இருக்கும் . அரிப்புக்கு சில ஆங்கில மருத்துவர்களையும் , நாட்டு
வைத்தியர்களையும் சந்தித்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டாள் பேகம் .
அப்படியும் அரிப்பு நிற்க வில்லை . மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் , பேகமின்
தோலுக்கு பின்னால் , சில ஒவ்வாமையினால் நீர்கள் சுரப்பது தான் இதற்கு
காரணம் என்று .ஆனால் ரப்பு , பேகமை ஓரக்கண்ணால் மயக்குவதைப் போல் கண்
கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டு , நமட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்வாள் ” இந்த
டாக்டர்களே இப்படித்தான் , ஏதாவது சொல்லிக் கிட்டு இருப்பாங்க . உன்
உடம்புக்கு எதுவும் குறையில்லை . உன் உடம்பு சூடுதான் இதற்கு காரணம் ”
என்று

பேகம் ஜான் எவ்வளவு வெண்மையாக இருந்தாலோ , அதற்கு நேர் எதிரான அடர்ந்த
கருப்பு நிறத்தில் ரப்பு இருந்தாள் . அவள் பழுக்க காய்ச்சிய
இரும்புத்துண்டை ப் போல் கருத்து காணப் பட்டாள் .ரப்பு உருவத்தில் ,
குட்டையாகவும் , பருத்த உடலும் , தொந்தியுடனும் காணப் பட்டாள் அவள்
கைகள் குட்டையாகவும் , துரு துருவென்று ம் காணப் படும் . அவளது பருத்து
வீங்கிய பெரிய உதடுகளோ , எப்பொழுதும் எச்சில் நிறைந்து ஈரமாகவே
காணப்படும் ரப்பு அருகில் வந்தாலே , ஏதோ ஒரு கெட்ட துர்நாற்றம் அவள்
உடலில் இருந்து வீசும்

பருத்த குட்டையான ரப்பின் கைகள் , பேகம் ஜானின் உடலில் மிகவும் லாவகமாக
, ஒரு தாள ஸ்ருதியுடன் இயங்குவதை நான் பார்த்து , வியந்து போயிருக்கிறேன்
. இப்பொழுது அவளது கைகள் பேகமின் இடுப்பு பகுதியை , பிசைந்துக் கொண்டு
இருக்கின்றன. அப்படியே இயந்திரத்தின் லாவகத்துடன் , இயங்கி ,
பின்புறத்தை தேய்க்கிறது . இப்பொழுது இன்னமும் கீழே துலாவிக் கொண்டு
அவள் தொடைகளின் இடைவெளியில் அசைகின்றன. பின் சதைகள் திமிரிக் கொண்டு
இருக்கும் கெண்டைக் கால்கள்

வழக்கமாக , காக்ரோ ஜோலி என்படும் ரவிக்கை , மற்றும் ஜரிகைகளால் ஆன அகல
பாவாடையும் , போன்ற ஆடையையே விரும்பி அணிவாள் பேகம் . உள்ளே அடர்ந்த
நிறங்களில் பைஜாமா அணிந்து இருப்பாள் . வெயிலில் , சூடு அதிகமானால் ,
மின் விசிறியை சுழல விட்டு , மெல்லிய சால்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு
படுத்து விடுவாள் பேகம் ஜானுக்கு பனிக்காலம் என்றால் மிகவும் விருப்பம்
. அவள் அதிகம் வெளியில் போவதை விரும்புவதில்லை . எனக்கும் கூட
பனிக்காலத்தில் அவள் வீட்டில் இருப்பதில் விருப்பம் அதிகம் . பேகம்
ஜான் ஒய்யாரமாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு , உளர் திராட்சைபி பழங்களை
தின்று கொண்டு இருப்பாள் . இதில் எதிலும் தனக்கு சம்பந்த மே இல்லாதது
போல் , ரப்பு அவள் உடலை மெதுவாகத் தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . அந்த
வீட்டில் இருந்த மற்ற பணிப்பெண்கள் எல்லோரும் , பேகம் ஜான் ரப்புவுக்கு
கொடுக்கும் தனி உரிமையினால் , றப்புவின் மேல் பொறாமை கொண்டு இருந்தனர். ”
ரப்பு ஒரு சூனியக்காரி , பேகத்தை மயக்கி விட்டாள் . அவள் தின்பது ,
படுப்பது எல்லாமே பேகம் ஜானுடன்தான் . என்று அவர்களுக்குள் ரப்புவை
திட்டுவது வழக்கமான ஒன்றாகிப் போனது . தங்ககளது ஒய்வு நேரத்தில் அந்தப்
பணிப் பெண்கள் பேசுவதற்கு , வம்பு பேகம் ஜானும் , ரப்புவுதான் .
பணிப்பெண்களில் யாராவது ஒருவர ரப்பு எனக் குறிப்பிட்டவுடன் , மற்ற
அனைவரும் , சப்தமாக சொல்லி வைத்தது போல் சிரிப்பார்கள் . இவர்கள்
இருவரையும் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசுகிறார்கள் என்பது புரிந்தது
ஆனால் அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசும் அளவுக்கு ரசமான விஷயம் என்ன என்பது
எனக்கு புரியவில்லை

பேகம் ஜான் இந்த பேச்சுக்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றி , தெளிவாக தெரிந்து
தான் வைத்திருந்தாள் . ஆனால் இதற்கெல்லாம் வருத்தப்படும் மன நிலையில்
அவள் இல்லை .அவள் தன்னை சுற்றி உள்ள உலகை குறித்த கவலை இல்லாது ,
தனக்கென்று ஒரு சின்னல உலகை உருவாக்கி அதில் வாழக் கற்றுக் கொண்டு
இருந்தாள் . இன்றெல்லாம் அவளது சிந்தனை முழுவதும் தன் சுக துக்கங்கள்
பற்றியும் , தனக்கு வந்துள்ள அரிப்பு நோய் குணமாக வேண்டும் எனபதில் ல்
மட்டுமே ,நிலைப் பெற்று இருந்தது .அதில் மட்டும் தான் அவளது அக்கறையும்
செயல் பாடுகளும் இருந்தன.

நான் முதலிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளேன் , அந்த நாட்களில் நான் மிகவும் சிறுமி
என்றும் , பேகம் ஜானின் அழகில் மயஙகி அவளை மிகவும் நேசித்தேன் என்றும் .
பேகம் ஜானும் அப்படித்தான் என்னிடம் மிக அன்பாக பழகினாள் அம்மா ஆக்ரா
கிளம்பி செல்லும் பொது , நான் சகோதரர்களிடம் மல்லுக்கு நிற்பேன்,
வீட்டிற்கு அடங்காமல் ஊர் சுற்றுவேன் என்று பேகம் ஜான் வீட்டில்
செல்லும் போது ஆரம்பத்தில் அது அம்மா எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை
என்று தோன்றினாலும் , பின்னாளில் அவள் எனக்கு மிகவும் நல்லதே செய்து
இருக்கிறாள் என்று புரிந்தது . பேகம் ஜானுக்கும் கூட அப்படித்த்தான் ,
அவளுடன் நான் தங்கி இருப்பதை மிகவும் விரும்பினாள் .இவ்வளவுக்கும் பேகம்
ஜான் அம்மாவின் தூரத்து உறவுதான் . ஆனால் என்னை மிகவும் அன்பாக
பார்த்துக் கொண்டாள் . அத்தனை பெரிய வீட்டில் நான் , இரவில் எங்கு
உறங்குவேன் என்று யோசித்தேன் . எனக்கு பேகம் ஜானின் கட்டிலின் அருகே
இன்னொரு சின்ன கட்டில் போடப்பட்டு படுக்கை அமைக்கப் பட்டது தினமும்
இரவு பத்து, , பதினோரு மணி வரை , நானும் , பேகம் ஜானும் , பல கதைகளை
பேசிக் கொண்டும் , கைகளால் தட்டி , ஒருவரை ஒருவர் , வெல்லும்
“chance” விளையாட்டை விளையாடுவோம். . பின் எனக்குத் தூக்கம் வர , நான்
தூங்கி விடுவேன்.நான் அசந்து தூங்க செல்லும்வரையிலும் , கொஞ்சம் கூட
களைப்பில்லாமல் ,ரப்பு , பேகம் ஜானின் உடல் முழுவதையும் , தடவிக் கொண்டே
இருப்பாள் . அவள் உடல் முழுவதும் எல்லா இடத்திலும் மிக சுதந்திரமாக அவள்
கைகள் நுழைந்து , தடவுவதை , நான் பார்ப்பேன் , ” இவள் மிகவும் அருவெரு
ப்பானவள் ” என எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டே தூங்கி விடுவேன் .

ஒருநாள் இரவு , தூக்கத்தில் முழிப்பு வந்து விட்டது . அந்த அறைக்குள்
கும்மிருட்டு . எனக்கு பயமாக இருந்தது . மெதுவாக பேகம் ஜானின்
படுக்கையைப் பார்த்தேன். அங்கே பேகம் ஜானின் போர்வை மிக வேகமாக
இயங்கிக் கொண்டிருந்தது . குட்டியானை ஒன்று அந்த போர்வைக்குள் மாட்டிக்
கொண்டு வெளிவரத் துடிப்பதைப் போல , அந்த போர்வை , மிக வேகமாக உப்பிக்
கொண்டு ஆடிக் கொண்டு இருந்தது பயத்தில் குரல் நடுங்க , தயங்கி மெல்லிய
குரலில் , பேகம் ஜான் ” என்று அழைத்தேன் . அந்த குட்டி யானை தன் அசைவை
நிறுத்தியது . போர்வை மெல்ல தளர்த்தப் பட்டது

“என்ன ஆச்சு உனக்கு ? தூங்கு !” என்று பேகம் ஜான் பேசினாள் . அவள் குரல்
எங்கோ இருந்து வருவது போல் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டது .

“எனக்கு பயமாக இருக்கிறது ” என்று நான் சிணுங்கினேன்

“பேசாம தூங்கு , இப்ப என்ன ஆச்சு பயப்படறதுக்கு ? ஆயத்துல் குர்ஸி சொல்லு ”

“அப்ப சரி ”

பேகம் ஜானின் கட்டளைக்கு மந்திரத்தில் கட்டுண்டவள் போல் கட்டுபட்டு
ஜெபத்தை சொல்லத் துவங்கினேன் . ஓவ்வொரு முறை “ஆலு மா பெயின் ”
சொல்லியதும் , அடுத்த வார்த்தைகளை சொல்வதில் மிகுந்த தடுமாற்றம் ஏற்பட்டு
, வார்த்தைகள் நினைவிற்கு வரவில்லை . இவ்வளவுக்கும் , நான் மிகவும்
மனப்பாடமாக கற்று ஒப்பிவிக்கும் திறமைப் பெற்ற வரிகள் அவை.

“நான் உன் பக்கத்தில் வந்து படுத்துக்க கொள்ளவா பேகம் ஜான் ?”

“இல்லை வேண்டாம் குழந்தை . நீ தூங்கு ”

பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் வார்த்தை , நின்று போனது . அதன் பின்
இருவர் கிசு கிசுப்பாய் ஏதோ பேசிக் கொள்வது போல் தோன்றியது .ஐயோ ,
இன்னொருவர் யார் இந்த அறையில் இருப்பது . உண்மையிலேயே பயத்தில் உறைந்து
போனேன்

“பேகம் ஜான் , இந்த அறைக்குள் யாரோ திருடர்கள் ஒளிந்து இருக்கிறார்கள்
என்று நினைக்கிறேன் ”

” இல்லை கண்ணே.. நீ தூங்கு , இங்கு திருடர்கள் யாரும் இல்லை .”
இப்பொழுது பேகமிற்கு பதில் ரப்பு பதில் கூறினாள்

போர்வையை இழுத்து என் தலையையும் சேர்த்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன்
இரவில் நடந்த திடுக்கிடும் சம்பவங்கள் , பயம் எல்லாம் மறந்து போய், காலை
இனிதாக விடிந்தது . மூடநம்பிக்கைகள் என்னுடனே பிறந்தது . இரவில் கலவையான
பயங்கள், தூக்கத்தில் நடப்பது , தூக்கத்தில் உளறுவது என்பதெல்லாம் என்
சிறு வயதில் அன்றாட நிகழ்வுகள்தான்

கெட்ட ஆவிகளின் , ஆதிக்கம் என் உடலில் இருப்பதாக கூட எல்லோரும் ,
சொல்வார்கள் . அதனால் , இரவு நடந்த விஷயங்கள் எதுவும் என் நினைவில்
இல்லாமல் மறந்து போனது .பேகம் ஜானின் போர்வை எதுவும் நடவாதது போல்,
அப்பாவியாய் கட்டிலில் கிடந்தது .

ஆனால் மறுநாள் மீண்டும் இரவில் நான் கண் விழித்தேன் . பேகம் ஜானும் ,
ரப்புவும் , சன்னக்குரலில் ஏதோ காரசாரமாக விவாதித்துக்
கொண்டிருந்தனர்.அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று எனக்கு
புரியவில்லை .ஆனால் விவாதத்தின் முடிவில் ரப்பு விசும்பும் சப்தம்
கேட்டது . பின் அந்த சப்தமும் அடங்கி , போர்வைக்குள் ஏதோ பூனை ஒன்று
தட்டை நக்கி , உறிவது போல் சப்தம் கேட்டது . எனக்கு பயம் அதிகமாகி,
போர்வையை இழுத்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன் .

மறுநாள் காலை ரப்பு தன் மகனைக் காண செல்கிறேன் என்று சொல்லி கிளம்பி
விட்டாள் . அவன் ஒரு கோபக்கார முரட்டு இளைஞன் . அவன் வாழ்வில் முன்னேற
வேண்டும் என்று பல வழிகளிலும் உதவி செய்தாள் பேகம் ஜான் .பக்கத்துக்கு
கிராமத்தில் நல்ல வேளை வாங்கி கொடுத்தாள் . அது அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை
என்றவுடன் , சொந்தமாக கடை ஒன்று வைத்து கொடுத்தாள் . அதையும் அவன் சரிவர
கவனிக்க வவில்லை , பேகம் ஜான் அவனுக்கு செய்த எந்த உதவிகளும் அவனுக்கு
திருப்திகரமாக இல்லை அவன் நவாப் சாஹேப் உடன் சிறிது காலம் தங்கி
இருந்தான் . அவனுக்கு நவாப் நல்ல உடைகள் , பரிசுகள் கொடுத்து அவனை
நன்றாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் ஆனால் அவன் எவரிடமும் எதுவும்
சொல்லாமல் , ஒரு காரணமும் இல்லாமல் , வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனான் . அதன்
பிறகு அவன் ரப்புவை பார்ப்பதற்காகக் கூட வீட்டுப் பக்கம் வரவில்லை
.யாரோ ஒரு உறவினர் வீட்டில் தான் ரப்பு தன் மகனைச் சந்திக்க போகிறாள் .
ரப்புவை அனுப்ப பேகம் ஜானிற்கு சிறிதும் விருப்பம் கிடையாது . மிகுந்த
தயக்கத்துடன் , பாதி மனதுடன் தான் அவளை அனுப்பி வைத்தாள் . ரப்பு
மிகவும் பரிதாபத்துக்கு உரியவள் . வேறு ஆதரவு எதுவும் இல்லாதவள் . என்ற
ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் பேகம் அவளை தடுக்கவில்லை

மறுநாள் காலையில் எழுந்ததில் இருந்து பேகம் ஜான் தன் நிலையில் இல்லாது
தவித்து போனாள் .அவள் உடலின் மூட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே கழலுவது
போன்ற வேதனை அவளைத் தாக்கியது ,. எதுவும் சாப்பிடாமல் , தன்
படுக்கையில் புரண்டு , நெளிந்து கொண்டு இருந்தாள் .மற்ற பணிப்பெண்கள்
அருகில் வந்தாலே , கோபமுற்று அவர்களை விரட்டினாள் . அவள் உடலை
ஒருவரையும் தொட அவள் விடவில்லை . அவள் நிலை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக
இருந்தது . அவள் கட்டிலின் அருகே , கலைந்த சீட்டுகளை அடுக்கி கொண்டே
ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்

,” நான் வேண்டும் என்றால் உனக்கு தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ? ”

என் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , என்னையே கூர்ந்து பார்த்துக்
கொண்டிருந்தாள் பேகம் ஜான்

‘நிஜமாகத்தான் கேட்கிறேன் .நான் தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ?” என்று
பேசிக் கொண்டே அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் சீட்டுக்கட்டினை அடுக்கி ஓரமாக
வைத்து விட்டு , அவள் பின் புறத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அவள் பின்புறத்தை
தேய்க்க ஆரம்பித்தேன் . அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , நான் தேய்க்க
ஏதுவாக புரண்டு படுத்து அவள் பின் புறத்தை க் காண்பித்தாள் . மறுநாள்
வருவதாக ச் சொல்லி சென்ற ரப்பு வரவில்லை . பேகம் ஜான் நிலை கொள்ளாது ,
எரிச்சலானாள் . கோபத்தில் , அவளுக்கு தலை வலிக்கத் துவங்கியது .
கணக்கில்லாமல் டீ போட்டு தர சொல்லி குடித்துக் கொண்டே இருந்தாள் . நான்
மீண்டும் அவள் பின்புறத்தை தேய்க்கத் துவங்கினேன் . மேஜையின் மேற் பகுதி
போல் வழுவழுப்பாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் இருந்தது இருந்தது
அவள் உடல் , , ஏதோ நம்மால் அவளுடைய வேதனையை குறைக்க உதவ முடிகிறதே என்ற
அளவில் எனக்கும் அவளைத் தேய்த்து விடுவதில் மகிழ்ச்சியாகத் தான்
இருந்தது .

“இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி தேய் …ரவிக்கையை கழற்றி விட்டு அழுந்த தேய்
” என்று கண் மூடி நான் தேய்க்கும் சுகத்தை ரசித்தபடி சொன்னாள் பேகம்
ஜான் . ‘இன்னும் கொஞ்சம் .. கீழே தேய் … ஆ ..அங்கில்லை .. இன்னும்
கொஞ்சம் .. கையை கீழ் இறக்கு..” அவளின் தேவையை எனக்கு சொல்ல
ஆரம்பித்தாள். அவள் சொல்வது போல … அந்த இடங்களில் என் கைகள் தானாகவே
நழுவி செல்ல ஆரம்பித்தன. அவள் சுகத்தின் போதையில் லயித்து …. ”
ஸ்ஸ்…ஆஹா .. என்ன சுகம் ” என பிதற்ற ஆரம்பித்தாள் . சில இடங்களை அவளால்
மிக எளிதாக தொட்டு , விட முடியும் , அங்கெல்லாம் கூட என்னை தேய்க்க
சொல்லி கேட்க , எனக்கு பெருமையாக இருந்தது . நான் ரப்பை போலவே நன்றாக
தேய்த்து விடிகிறேனோ ? என்று எனக்கு வியப்பாக கூட இருந்தது .

“ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம் செய்கிறாய் .. ” என்று அவள் உடலை சிணுங்கி சிரித்தாள்

திடீரெண்டு , உடலை சிணுங்கி சிரித்தபடி “ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம்
செய்கிறாய் .. ” என்றாள் . நான் எதுவும் பேசாமல் , மிகவும் கவனமும் ,
கருத்துமாக எல்லா இடங்களையும் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.
அவளுக்கு என் சேவை மிகவும் பிடித்து இருந்தது போலும் . என்னை மேலும்
உற்சாகப் படுத்தும் வண்ணம் பேசத் துவங்கினாள் .

“நாளை , உன்னை சந்தைக்கு அனுப்புகிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டுமோ வாங்கிக்
கொள் .படுக்க வைத்தால் கண் மூடும் . நிறுத்தி வைத்தால் கண் திறக்குமே
அந்த பொம்மை வேண்டுமா ” என்றாள் உற்சாகத்துடன்

” என்ன பேகம் ஜான் , நான் என்ன குழந்தையா , எனக்கு பொம்மைகள் எல்லாம்
வேண்டாம் ” என்று மறுத்தேன் .

“ஓ .. அப்ப நீங்க பெரிய மனுசி ஆயிட்டி ங்களா .. குழந்தை இல்லையா ? அப்ப
சரி , உனக்கு ஆண் பொம்மையும் , நிறைய துணிகளும் வாங்கித் தருகிறேன் .
உன் ஆணுக்கு நீ விதம் விதமாக துணி தைத்து அலங்காரம் செய்து ரசித்து கொள்
” என்றாள்

இது எனக்கு பிடித்து இருந்தது ” ஓ சரி ” என்றேன் உற்சாகமாக .

இங்கே தேய் .. என்று அவளுக்கு அரிப்பு எடுக்கும் இடத்தில் என் கையை
எடுத்து வைத்தாள் .. நான் என் ஆண் பொம்மையை மறந்து அவளின் அரிப்பு
பிரதேசங்களை எல்லாம் அக்கறையுடன் தேய்க்கத் துவங்கினேன்.

நாளைக்கு தையல் காரரைக் கூட வரச் சொல்கிறேன் ., உனக்கு நிறைய புது
பாவாடைகள் தைத்து தருகிறேன் . உங்கள் அம்மா கூட சில துணிகள் கொடுத்து
சென்று இருக்கிறாள் அதையும் தைக்க சொல்கிறேன் என்று கூறினாள் .

” இல்லை எனக்கு அம்மா கொடுத்து சென்ற சிகப்புத் துணி வேண்டாம் . அது
பார்ப்பதற்கு ரொம்ப பழைய துணி போல் தோன்றுகிறது ” என்று அவளிடம் பேசிக்
கொண்டே தேய்த்ததில் , பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் என் கை எங்கு போகிறது என்று
நான் கவனிக்கத் தவறி விட்டேன் . பேகம் ஜான் படுத்துக்கொண்டே கூறினாள் ,

” ஹேய் உன் கைகள் எங்கு செல்கின்றன என்று கவனித்தாயா ?” என்று

சட்டென்று துணுக்குற்று கைகளை விலக்கி கொண்டேன் . பேகம் ஜான் கண்
சிமிட்டி குறும்பாக என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள் . எனக்கு வெட்கமாக
இருந்தது .

” சரி இங்கே வா .. என் அருகில் படுத்துக் கொள் என்று என்னை இழுத்து அவள்
அருகில் படுக்க வைத்து , கைகளால் என்னை அனைத்து கொண்டு , எங்கே உன்
மார்பை காட்டு , உன் விலா எலும்புகளை எண்ணுவோம் என்று கூறி எண்ணத்
துவங்கினாள்

எனக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது . அவள் கைகளில் இருந்து நான் திமிறி
வெளியேற முயற்சி செய்தேன் .

“பொறு . நான் ஒண்ணும் உன்னைத் தின்று விட மாட்டேன் . இந்த ஸ்வட்டர்
உனக்கு இறுக்கமாக இல்லையா ,? உன் உள் ஆடைகள் எல்லாம் சூடாகி விட்டன
பார் ” என்று அவள் பேசிக் கொண்டே அவற்றை கழற்ற எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது
.

எனக்கு பட படப்பாக இருந்தது . என் உடலின் சங்கடத்தை உணர்ந்தவள் போல
என் சிந்தனைகளை திசை திருப்ப பேச்சை மாற்றினாள் .

” ஒரு மனிதனுக்கு எத்தனை விலா எலும்புகள் இருக்கும் ? உனக்கு தெரியுமா
?” என்றாள் .

“ஒரு பக்கம் ஒன்பது . இன்னொரு பக்கம் பத்து ” என்று பதற்றத்துடன் என்ன
பேசுகிறேன் என்று புரியாமலே உளறினேன் .

” இரு நீ சொன்னது சரியா என்று பார்க்கிறேன் ” என்று கூறி அவள் தன்
விரல்களை வைத்து எண்ணத் துவங்கினாள் .

எனக்கு அவள் பிடியில் இருந்து வெளியேறி , அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட
வேண்டும் போல் இருந்தது . நெளிந்து திமிறி அவள் கைகளை விலக்க
முயற்சித்தேன் . அவள் என் உடலை வளைத்து இறுக்கி பிடித்து இருந்தாள் .
என்னால் வெளியேற இயலவில்லை பேகம் ஜான் சப்தமாக சிரிக்கத் துவங்கினாள்

அந்த நொடியில் அவள் முகத்தில் தெரிந்த கலவையான உணர்ச்சிகளை இன்று
நினைத்து பார்த்தாலும் , என் மொத்த நரம்புகளும் , தளர்ந்து போனது போல்
ஒரு நடுக்கத்தை உணர்கிறேன்.

அவள் கண் இமைகள் செருகி இருந்தன. அவளது உதடுகளிலும் , முக்கு நுனியிலும்
வியர்வைத் துளிகள் வைரம் போல் மின்னியது அவள் கைகள் பனிக்கட்டியை ப்
போல சிலீரென இருந்தது . அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை வழிந்து , கைகளில்
இருந்த ஈரத்தில் அவள் தோலை உரித்து விடலாம் போல் அத்தனை மென்மையாக
இருந்தது . அவள் தான் அணிந்திருந்த காக்ரோ சோளி , பைஜாமா
எல்லாவற்றையும் கழற்றி எறிந்தாள் . அவள் கழற்றிய வேகத்தில் அவளது
மேலங்கியில் இருந்த தங்க நிற பொத்தான்கள் கழன்று தொங்கின . அவளது
நிர்வாண உடல் , வெண்ணிற மாவு உருண்டை போல் இருந்தது . மாலை மயங்கி , இரவு
விழிக்கும் நேரமாதலால் , அந்த அறையில் இருள் தன் ஆதிக்கத்தை துவக்கி
இருந்தது . இனம் புரியாத கலவரம் என்னுள் வியாபித்து என் உடலை அசைய
விடாமல் செய்தது . பேகம் ஜான் என் உடலை வெறித்து பார்க்கத் துவங்கினாள்
. என் கலவரம் அதிகமாகி , எனக்கு அழுகை வந்தது . அவள் களிமண் பொம்மை போல்
என்னை பிசையத் துவங்கினாள் . அவளின் வேகமான இயக்கத்தின் வேகத்தில் ,
அவள் உடலில் ஒரு வெம்மை பரவத் துவங்கி , ஏதோ ஒரு துர்நாற்றம்
கிளம்பியது .

என் உடல் எங்கோ நழுவி செல்வது போல் இருந்தது .ஆனால் அவள் என்னை
முழுவதுமாக ஆட்கொள்ள துவங்கினாள் . என்னால் அழவோ , கத்தவோ முடியாமல் ,
விக்கித்து போனேன் .வெறித்தனமாக என்மேல் இயங்கியவள் , சிறிது சிறிதாக
களைத்து , துவண்டு என் அருகில் சரிந்து விழுந்தாள் . அவள் முகம் வெளிறி ,
களைத்து போய் இருந்தது . கண்கள் செருகி , வேகம் வேகமாக மூச்சிரைக்க ,
அசையாமல் கிடந்தாள் . எனக்கு அவளைப் பார்க்க பயமாக இருந்தது . அவள்
சாகப் போகிறாளோ என்று தோன்றியது . அவசரமாக எழுந்து அந்த அறையை விட்டு
வெளியேறினேன் .நல்லவேளை , கடவுள் கிருபையால் , அந்த இரவு ரப்பு திரும்பி
வந்து விட்டாள் .

எனக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது . என்ன நடக்குமோ என்ற கலவரத்தில் , அன்று
மிகவும் சீக்கிரமாகவே தூங்குவது போல் சென்று என் படுக்கையில் படுத்துக்
கொண்டேன் . போர்வையை இழுத்து தலையில் இருந்து கால்வரை போர்த்திக்
கொண்டு படுத்து விட்டேன் . ஆனால் தூக்கம் வர பல மணி நேரம் பிடித்தது .
மனம் முழுவதும் திகிலால் நிறைந்து இருந்தது .

அம்மா ஆக்ராவில் இருந்து வர ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் ஆகிறது என்று
தெரியவில்லை . மீண்டும் பேகம் ஜானின் அறைக்குள் சென்று அவளை நிமிர்ந்து
பார்க்க எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது . என் பகல் முழுவதையும் மற்ற பணிப்
பெண்களுடன் பொழுதை கழித்தேன் . பேகம் ஜானின் அறைக்குள் செல்லவே
நடுக்கமாக இருந்தது .

யாரிடம் போய் நான் என்ன சொல்ல முடியும் ? எனக்கு பேகம் ஜானைப் பார்க்க
பயமாக இருக்கிறது என்று எப்படி சொல்வது ? பேகம் ஜான் என் மேல் மிகவும்
பிரியமாக இருக்கிறாளே .. நான் என்ன செய்வது ?

அன்று இரவு மீண்டும் , பேகம் ஜானுக்கு , ரப்புவுக்கும் இடையில் ஏதோ
வாக்கு வாதம் ஏற்பட்டது

அவர்களுக்கு சண்டை வந்தால் , அது எனக்குதான் பிரச்சனையாகும்
எனத்தோன்றியது . ஏனெனில் மீண்டும் பேகம் ஜானின் பார்வை என்மேல் தான்
விழும் என்று கலக்கமாக இருந்தது .

நான் அறைக்குள் வராமல் எப்பொழுதும் , வெளியில் பனியில் அலைவதை கண்டு ,
எங்கே எனக்கு குளிர் காய்ச்சல் வருமோ என்று பயந்து போய் என்ன அறைக்குள்
அழைத்தாள் .

” என்ன குழந்தை .. உனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் , எல்லோரும் என்னை என்ன
சொல்வார்கள் ? மற்றவர்கள் முன் நான் அசிங்கப்பட வைக்க போகிறாயா ?” என்று
என்னை அவள் அருகில் கூப்பிட்டு அமர வைத்துக் கொண்டு ,பேசினில் தண்ணீர்
வைத்து முகம் , கை களை கழுவினாள் . அவள் அருகே உள்ள மேசையில் டீ
தயாரிக்க பொருட்கள் தயார் நிலையில் வைக்கப் பட்டிருந்தன.

” உனக்கும் , எனக்கும் டீ தயார் செய் ” என்று கூறிக் கொண்டே துண்டால்
தன் முகத்தை துடைக்கலானாள் பேகம் ஜான்.

” நீ டீ தயார் செய்வதற்குள் , நான் உடை மாற்றிக் கொள்கிறேன் என்று கூறிக்
கொண்டே ஆடையைக் கழற்றி மாற்றத் துவங்கினாள்

அவள் ஆடையைக் களைந்து மாற்றத் துவங்கும் பொது , என்னையும் அறியாமல் என்
உடல் உதறத் துவங்கியது . அவள் உடலில் இருந்து என் பார்வையை வேறு பக்கம்
திருப்பிக் கொண்டு , டீயை குடிக்கத் துவங்கினேன்.

அம்மா சீக்கிரம் வரவேண்டுமே என்று என் மனம் ஏங்கித் தவித்தது . என்
சகோதரர்களுடன் நான் சண்டை யிடுகிறேன் என்பதற்காக அம்மா எனக்கு கொடுத்த
இந்த தண்டனை மிகவும் கொடுமையானது என்று தோன்றியது .ஆண் பிள்ளைகளுடன் ,
சரிக்கு சமமாக நான் விளையாடுவதை அம்மா ஒரு போதும் விரும்பியதே இல்லை .
நீங்களே சொல்லுங்கள் ஆண் பையன்கள் என்ன நம்மைத் தின்று விடுவார்களா ?
அவர்களுக்கு நேசத்துக்கு உரியவர்களை அவர்கள் தின்பார்களா என்ன ? அவள்
குறிப்பிடும் ஆண் பிள்ளைகள் என்றால் யார் ? என் அருமை சகோதரர்களும் ,
அவர்களது பலஹீனமான குட்டி நண்பர்களும் தான் .பெண் குழந்தைகள் , ஆண்
குழந்தைகளிடம் இருந்து விலகியே வளர வேண்டும் என்ற பிற்போக்கு
நம்பிக்கையில் ஊறிபோனவள் அவள் .அவளுக்குத் தெரியாது , உலகின் அத்தனை
பொறுக்கிகளையும் விட மோசமானவள் இந்த பேகம் ஜான் என்று .

இந்த பேகம் ஜானை விட்டு , விலகி தெருவில் இறங்கி தொலை தூரத்துக்கு
சென்று விட மனம் துடிக்கிறது . ஆனால் என்ன செய்வது ? இயலமையால் ,
விருப்பம் இன்றி , இங்கே தங்கி இருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது .

பேகம் ஜான் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு , வாசனைத் திரவியங்களை
பூசிக்கொண்டாள் .. அதன் பின் என்னை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் , அன்பு பொங்க
பார்த்தாள் .

” நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அவளிடம் கூறத் துவங்கினேன் . அவள்
என்னை சமாதனப் படுத்த என்னவெல்லாமோ சொன்னாள் . அவை அனைத்திற்கும்
என்னுடைய பதில் ” வீட்டுக்கு போக வேண்டும் : என்பதாகவே இருந்தது . ஒரு
கட்டத்தில் என் சுய கட்டுபாட்டை இழந்து , அழத் துவங்கினேன் .

” நல்ல பிள்ளை தானே நீ. அழ க் கூடாது . இரு நான் உன்னை சந்தைக்கு
கூட்டிப் போகிறேன் என்றாள் என்னை சமாதனப் படுத்தும் பாவனையில் . நான்
மீண்டும் பிடிவாதமாக வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அழுதேன் .எனக்கு அவள்
வாங்கித் தருகிறேன் என்று கூறிய இனிப்புகள், பொம்மைகள் , ஆடைகள்
எவற்றிலும் விருப்பம் இல்லாமல் போனது . இவளை விட்டு வீட்டிற்கு போக
வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னை ஆக்கிரமித்தது

” நீ வீட்டிற்கு சென்றால் , உன் சகோதரர்கள் உன்னை அடிப்பார்களே கண்ணே
..! உனக்கு பரவாயில்லையா ? என்று செல்லமாக என் கன்னத்தை கிள்ளி
கொஞ்சினாள் பேகம் ஜான்

‘பரவாயில்லை அவர்கள் என்னை அடிக்கட்டும் ” என்றேன் அழுகையுடன் .

” கனியாத மாங்காய் புளிக்கும் பேகம் ஜான் ” என்று பொறாமையின்
சீற்றலோடு கூறினாள் ரப்பு .

பேகம் ஜான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக என்னை நெருங்கினாள். அடுத்த நொடி ,
அவள் எனக்கு கொடுத்த தங்க நெக்லஸ் சுவற்றில் அடித்து , சுக்கலாக
நொறுங்கியது . அவள் மேல் போட்டு இருந்த , மெல்லிய துப்பட்டா கிழிந்து
அவள் மார்பு தெரிந்தது . கலையவே கலையாத அவள் தலை முடிபிய்க்க பட்டு
அலங்கோலமாக தொங்கியது .அவள் ஓ வென்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறினாள்
.நான் அந்த இடத்தில நிற்காமல் ஓடிவிட்டேன் .

மற்ற பணிப் பெண்கள் எல்லோரும் உதவிக்கு வந்து , அவள் தன் நிலைக்கு வர
சிறிது நேரம் ஆகியது .

நான் மீண்டும் பூனை போல் சப்தமில்லாமல் வந்து அறைக்குள் என்ன நடக்கிறது
என்று கவனித்தேன் . ரப்பு , பேகம் ஜானின் இடுப்பு பகுதியில் தேய்த்து
விட்டுக் கொண்டிருந் தாள் . நான் எதுவுமே நடக்காதது போல் ,
ஓசையில்லாமல் அறைக்குள் நுழைந்து போர்வையை தலையில் இருந்து , கால்வரை
இழுத்து போர்த்திக் கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன் .மீண்டும் இரவின் இருளில்
அந்த அறைக்குள் கலவையான ஒலிகள் கேட்கத்துவங்கின . பேகம் ஜானின்
போர்வைக்குள் குட்டியானை நுழைந்து அது எழும்பி எழும்பி ஆடத்துவங்கியது
“ஹே . அல்லாஹ் !

கேவலமான முனகல் ஒலி போர்வைக்குள் இருந்து வந்தது .போர்வைக்குள் இருந்த
யானை எழும்பி, பேகம் ஜானின் மேலே உட்கார்ந்து . நான் அமைதியாக
சப்தமில்லாது இருந்தேன் .போர்வைக்குள் யானை வேகமாக ஆடத் துவங்கியது
.பயத்தில் உறைந்து போய் , போர்வையின் இயக்கத்தையே பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன் .என்ன ஆனாலும் சரி , அந்த அறையின் விளக்கை எரிய விடலாம் என்று
தீர்மானித்தேன் .

யானை மீண்டும் எழும்பி குதிக்கத் துவங்கியது . அதன் இயக்கம் மிக வேகமாக
இருந்தது . இப் பொழுது இயக்கம் நின்று போய் , சுவையான ஊறுகாயை நக்கி ,
தின்பது போல் , நாக்கை சுழற்றி நக்கி சுவைப்பது போல் சப்தம் கேட்கத்
துவங்கியது . இப்பொழுதான் புரிந்தது , காலையில் இருந்து பேகம் ஜான்
ஒன்றுமே சாப்பிடாதது ஏன் என்று .

அந்த ரப்பு , சூனியக்காரி , அவள் பெருந்தீனி தின்பவள் என்றும் புரிந்தது
.அவள் எதோ சில சாமான்களை பாலீஸ் செய்கிறாள் போலும் .

கலவையான வாசனை காற்றில் கலந்து வந்தது . அது வேறு ஒன்றும் இல்லை , அத்தர்
, சந்தானம் மற்றும் மருதாணி யின் நறுமணங்கள் தான் .மீண்டும் அந்த
போர்வைக்குள் குட்டி யானை ஆடத் துவங்கியது . நான் கலவரத்துடன் அமைதியாக
தூங்கவே முயற்சித்தேன் . என்னால் முடியவில்லை . அசையும் அந்த போர்வை ,
என் கற்பனைக்கு எட்டாத பல வடிவங்களை என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தி என்னை
கலவர படுத்தியது .அந்த போர்வை மிகபபெரிய தவளையாக உருமாறி என் மேல் பாயத்
தயாரானது . நான் அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என்று கலங்கினேன் .

” ஆ .. ஐயோ அம்மா ” என முனகினேன் . ஆனால் என் முனகலை ஒருவரும் கண்டு
கொள்ளவில்லை . அந்த போர்வை நழுவி என் மூளைக்குள் இடம் பெயர்ந்து பெரிதாக
வளத் துவங்கியது . என்னை விட பெரிதாக அது வளர்ந்தது . நடுக்கத்துடன் என்
கால்களை நீட்டி கட்டிலின் அருகில் இருக்கும் , அறை விளக்கின் சுவிட்சை
கால் விரலால் தட்டி விட்டேன் . அறைக்குள் விளக்கு வெளிச்சம் பரவியது
சட்டென்று போர்வைக்குள் இருந்த குட்டி யானை எம்பி குதிக்க போர்வை
உயர்ந்து அடங்கியது . அந்த குட்டி யானை எம்பி தலைகீழாக குதிக்கும் போது
போர்வை ஒரு அடி உயரத்திற்கு மேல் எழுந்து அடங்கியது .நல்லது கடவுளே !
நான் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் என் படுக்கையில் புதைந்து கொண்டேன் .

போர்வை / இஸ்மத் சுக்தாய் ( மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை ) / தமிழில் . ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

பனிகாலமாதலால் குளிர் அதிகமாக இருக்கிறது . காலடியில் கிடந்த ,மெத்தென்ற
போர்வையை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டால் குளிருக்கு அடக்கமா க கதகதப்பு
உணர்வுடன் , அசந்து தூங்கி விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் , போர்வையை இழுத்து
போர்த்தி கொண்டேன். எதேச்சையாக என் கண்கள் கட்டிலின் அருகில் உள்ள
சுவற்றைப் பார்க்க , அங்கே கட்டிலின் என் அசைவுகள் , நிழலாய் அசைந்து
குட்டி யானை ஒன்றின் இயக்கம் போல் தோன்றியது

அந்த நிழலும் , அதன் அசைவுகளும் , குட்டி யானை உருவங்களாகவும் , நான்
மறக்க நினைத்து ஒதுக்கி தள்ளிய அந்த கொடூர சம்பவத்தின் , அதே
தாக்கத்தை இன்று என் மேல் அதன் முழு வீச்சுடன் என்னை ஆக்ரமிப்பதாகவும்
இருந்தது . அடிவயிற்றில் இருந்து , ஒரு கலவரம் பிறந்து , என் மொத்த ரத்த
அணுக்களிலும் நிறைந்து , என்னை அச்சுறுத்தியது .

.

எதையோ நான் உங்களுக்கு சொல்ல போகிறேன் , அது அற்புதங்கள் நிறைந்த
சுவாரசியமான கதையாக இருக்கும் . அது தேவதைக் கதைகளில் வரும் , விநோத
ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தது போன்ற என் போர்வை கதை என்று நீங்கள் நினைத்தால்
,தவறு . இது விளக்கி சொல்ல இயலாத கலவரம் விதைக்கும் , அச்சுறுத்தும்
சம்பவங்கள் நிறைந்த கொடூர கதை என்றுதான் சொல்ல இயலும் . இன்று சுவற்றில்
நான் பார்த்த நிழலின் அசைவுகள் , எனக்குள் உறைந்து போன அந்த பழைய
சம்பவங்களின் , கசப்பு படிமங்களை உயிர்ப்பித்து விட்டது . என் வயதை ஒத்த
பெண் குழந்தைகளும் , என் சகோதரிகளும் , தங்கள் எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி ,
ஓரிடத்தில் அமர்ந்து சித்திரங்கள் தீட்டி , பல கதைகள் பேசி வாழும் பொது
, அந்த மேன்மை உணர்வுகளுக்கு , முற்றிலும் எதிரான மூர்க்க குணமும் ,
எப்பொழுதும் சண்டைக்கு தயாராக நிற்கும் சேவல் போல இருந்தேன் நான்.
எப்பொழுதும் சகோதரர்களிடம் சண்டையிடுவதும் , அவர்கள் நண்பர்களுடன்
மல்லுக்கு நிற்பதுமே என் பால்ய வயதின் பொழுது போக்கு . பல சமயங்களில்
நான் ஏன் இப்படி சதா சர்வ காலமும் , போர்க்குணத்தினை சுமந்து
திரிகிறேன்? என்னால் ஏன் என் சகோதரிகள் போல மென்மையாக வாழ இயலவில்லை
என்று யோசித்து விடை தெரியாமல் தோற்று போயிருக்கிறேன் சிந்தனைகள் ஓடி
தன் விடையைத் என் மூளையில் தேடி எடுக்கும் வரை கூட காத்திருக்கும்
பொறுமை எனக்கு இருப்பதில்லை யோசிக்கும் அந்த கணத்தின் அடுத்த நொடி என்
சகோதரனோ அல்லது அவனது நண்பர்களோ என் போரில் எனக்கு எதிரியாக என்
கைகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள் .நாங்கள் கட்டி உருண்டு ,
ஆக்ரோஷத்தின் உச்சத்தில் நின்று சண்டை போட்டு கொண்டு இருப்போம்

அம்மா ஏதோ வேலையாக ஒரு வாரம் ஆக்ரா வரை போக வேண்டி இருந்தது . என்னுடைய
மூர்க்கத்தின் வேகம் தெரிந்தவள் அவள் . என்னை வீட்டில் விட்டு சென்றால்
, என் சண்டையில் என் சகோதரர்களின் மண்டை உடை படும் என புரிந்ததால் ,
எங்களின் உறவுக்கார பெண் பேகம் ஜான் என்பவளிடம், தான் வரும்வரை என்னைப்
பார்த்து கொள்ள சொல்லி விட்டு சென்றாள் .

அந்த பெரிய வீட்டில் நானும் , பேகம் ஜானும் சில பணிப் பெண்களும்
இருந்தோம் . என் வயது குழந்தைகள் யாரும் இல்லாமல் , எனக்கு சண்டை போட
ஒரு சுண்டெலி கூட இல்லாத வீடாக அது இருந்தது . . இது அம்மா எனக்கு
கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை என்று மிகவும் வெறுப்பாக இருந்தது

என்னை பாதுகாப்பாக அம்மா விட்டுச் சென்ற பேகம் ஜானின் , போர்வை தான் ,
என் நினைவுகளில் , கொல்லன் தன் உளியால் ஆழமாய் செதுக்கிய உருவங்கள் போல
, அழியா வடுக்களாக பதிந்து விட்டிருந்தன. . அந்த நினைவுகள் ஒவ்வொரு
இரவின் தனிமையிலும் ,, நிழலாடும் சுவர்களின் பிம்பத்திலும்
ஒளிந்திருந்து அவ்வப்போது என்னை பயமுறுத்துவதாகவே இருந்தது .

பேகம் ஜானினின் ஏழைப் பெற்றோர் அவளை , அவளை விட வயதில் முதிர்ந்த
நவாப்பிற்கு அவளை திருமணம் செய்து கொடுத்து இருந்தனர். . நவாப்
இயல்பிலேயே மிகவும் ஒழுக்கமானவர் , மத நம்பிக்கைகளில் ஊறியவர் . புனித
ஹஜ் யாத்திரை சென்று வந்தவர். வேறு யாரும் ஹஜ் பயணம் போக வேண்டும் என்று
கேட்டால் , உடனே அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்து தருவார் . இத்தனை
வருட காலத்தில் , அவருக்கு எந்தப் பெண்ணுடனும் சகவாசம் இருந்ததில்லை .
விபச்சாரிகளிடமும் அவர் சென்றதாக ஒருவரும் கேள்வி பட்டதுமில்லை .
இவ்வளவு நல் ஒழுக்கங்களை பேணும் இவரை விட தங்கள் பெண்ணுக்கு பொருத்தமான
ஒருவரை காண இயலாது என்று பேகம் ஜானின் பெற்றோர் திடமாக நம்பினர். அதனால்
இருவருக்குமான வயது வித்தியாசங்களை அவர்கள் பெரிதாக எண்ணாமல்
திருமணத்தை நடத்தி விட்டனர்

வாழ்க்கையில் ஒவொருவருக்கும் ஒரு பொழுது போக்கு இருக்கும் . சிலர்
பந்தயப் புறா வளர்ப்பார்கள் , சிலர் சண்டைச் சேவல் வளர்ப்பார்கள் ,
அந்த சேவலின் பராமரிப்பை மிகவும் கவனமாக பார்த்து பார்த்து செய்வதே
அவர்களின் வாழ்வின் மிக முக்கிய பணியாக இருக்கும் .இது போன்ற பொழுது
போக்குகளில் நவாப்பிற்கு ஒரு போதும் விருப்பம் இருந்ததில்லை ,அவை
வாழ்வின் வெட்டி பொழுது போக்குகள் என்று வெறுப்புடன் சொல்வார்

நவாப்பிற்கும் விருப்பாமான பொழுது போக்கு இருந்தது . சிவந்த நிறமும் ,
மெல்லிய இடையை உடைய பருவ வயது இளைஞர்கள் எப்பொழுதும் அவரைச் சுற்றி
இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள் . அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து
செலவுகளையும் நவாப் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார். மற்றவர்களுக்கு
புறா , சேவல் மாதிரி , நவாப்பிற்கு இந்த வாலிபர்கள் . பருவ வயது
இளைஞர்களுக்கு அவர் வீட்டில் உரிமை அதிகம் . அவர்கள் எந்த நேரமும்
நவாப்பைத் தேடி வரலாம் . உரிமையுடன் தங்கி சாப்பிட்டு போகலாம் .

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா


நவாப்பிற்கு திருமணம் என்ற ஒன்றின் தேவையே இருப்பதாக அவர் ஒரு போதும்
யோசித்தது இல்லை . உறவுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள் என்று பேகம் ஜானை அவர்
திருமணம் செய்து கொண்டார் . திருமணம் முடிந்த அடுத்த சில மணி நேரங்களில்
பேகம் ஜானை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்து அவளுக்கு சவுகரியமாக வாழ தனியறை ,
பணிப்பெண்கள் என அணைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து விட்டு , இப்படி
தனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்பதையே கிட்டத்தட்ட மறந்து விட்டார்.
அவரைப் பொறுத்தவரை அவர் வீட்டில் , எத்தனையோ பொருட்கள் சேகரிக்கப் பட்டு
வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன . அவற்றுள் ஒன்றாக , உயிருள்ள பேகம் ஜானும் ,
வைக்கப் பட்டு விட்டாள் . .

ஏழ்மையில் இருந்து இந்த வாழ்விற்கு வந்த பேகம்ஜான் , போக வேறு இடம்
இல்லாமல் , தன் நிலையை யாரிடமும் எடுத்துக் கூற இயலாமல் இதுதான் தனக்கு
விதிக்கப்பட்ட வாழ்வு என , தனிமையில் , கலக்கமுற்று உலர்ந்து போனதொரு
வெறுமை வாழ்வை வாழப் பழகி இருந்தாள்

பேகம் ஜானின் வாழ்வு எந்த இடத்தில பிறழந்தது என யார் ஒருவராலும்
அறுதியிட்டு கூற இயலாது . அவள் பிறந்த கணத்திலா , அல்லது அவள் நவாப்பை
திருமணம் செய்து கொண்ட பொழுதா , உறுதியான நான்கு மரக்கால்களில்
உயர்ந்து நிற்கும் , அந்த கனத்த மெத்தையில் ஏறி அவள் உறங்க
முயற்சிக்கும் கணங்களிலா இளமைத் ததும்பும் , பருவ வயது வாலிபர்களுக்கு ,
அவளது சமயலறையில் இருந்து செல்லும் , சுவைமிக்க பதார்த்தங்களை , உண்ணும்
அந்த இளைஞர்களின் சட்டைக்குள் தெரியும் மார்பை, முன்னறை ஜன்னலில்
இருந்து ரசித்து பார்க்கும் நேரங்களிலா எவராலும் கூற இயலாது. ஆனால்
இளமையின் விளிம்பில் தகிக்கும் , தனிமையில் வாடும் பேகம் ஜானுக்கு , அந்த
இளைஞர்களைப் பார்க்கும் பொது , அவளது உடல் அக்னியில் வீழ்ந்து எழுந்தது
போல் தகித்து போவதை மட்டும் அவளால் தாங்க முடிவதே இல்லை அவளைச் சுற்றி
ஒரு வெம்மை எப்பொழுதும் அவளை வாட்டிக் கொண்டே இருந்தது

தன்னை விட்டு விலகியே இருக்கும் கணவனை , தன்னை நெருங்கச் செய்ய ,பேகம்
ஜான் இரவு முழுவதும் பூஜைகள் செய்வது , புனித நூல்களை இடை விடாமல்
ஓதச் செய்வது , மந்திரித்து தாயத்து கட்டிக் கொள்வது என தன் அறிவுக்கு
எட்டிய வரையில் தோன்றிய அத்தனையும் செய்து பார்த்தாள் .எதற்கும் பலன்
இல்லை . இனி தன் வாழ்வு இதுதான் என்று அவளே ஒரு தீர்மானதிற்கு வந்தவளாக
இயலாமையுடன் அமைதியாகி விட்டாள்

தூக்கம் வரா இரவுகளை கழிக்க , புத்தகங்களை தனக்கு துணையாக்கி கொண்டாள்
. ஆழ்ந்த வாசிப்புகளுக்குள் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக திணித்துக் கொண்டாள்
. ஆனால் பாவம் அவள் !, நாவல்களில் விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சி மயமான
காதல் வர்ணனைகளும் , மோகத்தை கிளம்பச் செய்யும் கவிதைகளும் , அவளது
வெறுப்பை அதிகமாக்கியதே தவிர குறைக்கவில்லை . அவை அவளது காம உணர்ச்சிகளை
மேலும் அதிகமாக்கி , உள்ளுக்குள்ளேயே உழன்று அவள் உடலை கொதி கலனாக்கின .
அவள் மனம் இதுவரை அவள் அனுபவித்திராத காதல் அனுபவங்களுக்காக ஏங்கத்
துவங்கியது . அவளது உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் , கடலலைகள் போல
எழும்பி , எழும்பி அமைதி இல்லாது , அல்லலுற்றது .

மற்றவர்களை கவர்ந்து இழுக்கத்தானே ஆடை ? தன்னை ஒரு நிமிடம் கூட
திரும்பிப் பார்க்க நேரமிலாது , மெல்லிய சட்டைகளை துரத்திக் கொண்டு
திரிபவனாக கணவர் இருக்க , எதற்கு இந்த ஆடை , அலங்காரம் எல்லாம் என்று
வெறுப்பாக இருந்தது பேகம் ஜானிற்கு . தன் ஆடைகளை அவிழ்த்து எரியும்
அடுப்பில் வீசி விட்டு , நிர்வாணமாக நிற்பதே மேல் எனும் அளவுக்கு அவள்
உளத் தகிப்பு அவளை பாடாய்ப் படுத்தியது .அவளை வீட்டை விட்டு வெளியில்
அனுப்பவும் நவாப்பும் தயாராக இல்லை

. அவர்கள் வீட்டிற்கு ஆட்கள் வருவதும் , போவதும் குறைவில்லாது இருந்தது
. சிலர் வீட்டிற்கு வந்தால் , மாதக் கணக்கில் தங்கிச் செல்வதும் கூட
வழக்கமாக இருந்தது . ஆனால் ஆனால் அவளது தனி உலகில் எந்த மாற்றமும்
இல்லாமல் , வெறுமையும் , தனிமையுமாகவே இருந்தது

அவர்களின் வீட்டிற்கு வருபவர்கள் அனைவரும் , இலவசங்களுக்கு அலைபவர்களாகவே
இருந்தனர். விறைத்த பருத்தி துணிபோல் தன் போர்வைக்குள் திமிரும்
இளமையை, தன் உடலை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு தவிக்கும் இவளை பொருட்
படுத்தாமல் , அவர்கள் தாங்களே, சமயலறையில் வித விதமாக சமைத்து உண்பதும் ,
கேலியும் கிண்டலுமாக ,வாழ்வை கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள் . அவர்களைப்
பார்க்கையில் பேகம் ஜானின் இரத்தம் கொதித்தது .

தூக்கம் வராமல் அவள் தன் போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்து ,புரண்டு
அசையும் போது , அவளின் நிழல்கள் சுவற்றில் வித விதமான உருவங்களின்
அசைவுகளை அவளுக்கு காட்சி படுத்தின . ஆனால் அவை , அவளது வாழ்விற்கு எந்த
விதமான , பிடிப்பையும் ஏற்படுத்துவதாக இல்லை . வாழ்ந்தாக வேண்டிய
நிர்பந்தத்தில் அவள் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தாள்

விரக்தியுடன் , தன் வாழ்வை வெறுப்பும் , தவிப்புமாக கழித்து கொண்டு
இருந்த பேகம் ஜானுக்கு , ,இனி தன் வாழ்வை முழுமையாக வாழ்ந்து விட
வேண்டும் , என்ற துடிப்பும் , ஆர்வமும் பிறந்தது . அதற்கு காரணம் ரப்பு
. தன்னையே இழந்து , வீழ்ந்து கொண்டு இருந்த , பேகம் ஜானின் வாழ்வை
மீட்டெடுக்கவந்தவளாக ரப்பு இருந்தாள் .

ரப்பு ,அவள் வாழ்வில் வந்த பிறகு மெலிந்து , வதங்கி உலர்ந்து போயிருந்த
பேகம் , ஜான் ஆச்சர்யம் தரும் வகையில் , வனப்பு கூடி மிளிர்ந்தாள் அவள்
கன்னங்களில் சதைபிடித்து கவர்ச்சியானது . அவளது வசீகரத்திற்கு காரணமான
அழகு குறிப்பு என்ன என்பது எந்த பத்திரிகையிலும் சொல்லாத ரகசியம்

நான் முதன் முதலாக பேகம் ஜானைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கு நாற்பது
வயதிருக்கும் . வசீகரமான பாரசீக தேவதைப் போல ஒயிலாக அவள் படுக்கையில்
சாய்ந்து இருந்தாள் . அவளுக்கு நேர் பின்னால் அமர்ந்து ரப்பு ஏதோ
எண்ணெயால் அவளது இடுப்பு , பின் பகுதிகளை தேய்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் .
ஊதா நிற சால்வை ஒன்றால் அவள் பாதங்களை மூடி இருந்தாள் கம்பீரமான
மகாராணியின் அழகு அவள் தோற்றத்தில் இருந்தது அவளது அசர வைக்கும் அழகை
நாள் முழுவதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல் இருக்கும் . நான்
அவளின் எதிரில் அமர்ந்து , அவளையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு
இருப்பேன் அவளது உடல் நிறம் வெண்மையாக மாசு மருவில்லாத பளிங்கு சிலை
போன்று இருந்தது .அடர்ந்த கருமை நிறத்தில் மினு மினுப்பான அவளது கூ ந்தல்
மிக நேர்த்தியாக வார பட்டு இருக்கும் அதில் ஒரு இழையாவது கலைந்து
பிரிந்து தொங்கி நான் பார்த்ததே இல்லை

அடர்ந்த கருமை நிற விழிகளும், சாந்தமான பார்வையை உடைய அவளது கண்கள் ,
மிகவும் வசீகரமானது . நேர்த்தியாக , வளைத்து நேர் செய்யப்பட புருவங்கள்
இரண்டும் , அந்த கண்களுக்கு மேல் இரு வில்களைப் போல் கவிழ்ந்து
இருந்தன. அவளது கண் இமைகள் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது . அவளது
முகத்தில் பார்த்தவுடனேயே காந்தமாய் இழுப்பது அவளது , உதடுகள் தான்.
எப்பொழுதும் உதட்டு சாயம் பூசப் பட்டே காணப்படும் .அவள் கீழ் உதட்டின்
மேல் ஒரு கோடு போல் படிந்து இருந்தது , அவள் மேல் உதடு .அவளது கரிய
நீண்ட கூந்தல் , குவிந்து எழுந்து நின்ற மார்பகங்களை போர்த்தி மறைத்து
இருந்தன அவளைக் கூர்ந்து கவனித்து பரர்க்கையில் , அவளது முகம்
வாலிபனுடைய முகம் போல் கூட எனக்குத் தோன்றியதுண்டு

அவளது தோல் மிக மென்மையானதாகவும் , சுருக்கமில்லாமல் அவள் உடலில்
இணைத்து தைத்த வெண் பட்டு போல மின்னும் .எண்ணெயை காலில் நீவி விட வசதியாக
, அவள் கால்களை அகட்டி விரித்த பொது , பளீரென ,, மின்னிய ஒளியில்
மெய்மறந்து கண் இமைக்காமல் செயல் மறந்து பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன்.சராசரி பெண்களை விட உயரமானவளாகவும், உடலில் எங்கு தாராளமாக
சதை இருக்க வேண்டுமோ அங்கெல்லாம் தாராளமாகவும் , எங்கு இறுக்கி
பிடிக்கப் பட்டு இருக்க வேண்டுமோ அங்கே அளவோடும் , இருந்த அவளது
உடலமைப்பு , பல வளைவுகளுடன் , கூடிய கம்பீரமான அற்புத அழகின் குவியலாக
இருந்தது .அவளுக்கு மென்மையான நீண்ட விரல்களும் , நீண்ட கைகளும்
அமைந்திருந்தன. அவளது இடையோ அளவெடுத்து செதுக்கியது போல் இருந்தது .
அவளது வளமையான பிருஷ்டத்தை , ரப்பு , நேரமே பார்க்காமல் , மணிக்கணக்காக
தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . இப்பொழுதெல்லாம் , இடைவிடாமல் அவள் உடலை
தேய்த்தும் , நீவியும் விடுவது , அவள் வாழ்வின் அன்றாட செயல் என்பது ,
உருமாறி , பேகம் வாழ்வதே அந்த சுகத்துக்காகத்தான் என்பது போல் ஆகி
விட்டது .ரப்புவுக்கு அந்த வீட்டில் வேறு எந்த வேலையும் கொடுக்கப்
படவில்லை . அவளது ஒரே வேலை பேகம் ஜானின் உடல் பாகங்களை அழுத்தியும் ,
தேவைப்படும் இடங்களில் மசாஜ் செய்தும் , சுகமாக நீவிக் கொண்டு இருப்பதுமே
. ரப்பு நீவுவதற்கு வசதியாக படுக்கையில் , சாய்ந்து கொண்டு தன் உடலை
முழுவதுமாக ரப்புவி ன் கைகளுக்குள் ஒப்புவித்து விடுவாள் பேகம் ஜான் .சதா
சர்வ காலமும் , ரப்பு , பேகம் ஜானை தேய்த்துக் கொண்டு இருப்பதும் , அதை
மிகவும் ரசித்தபடி பேகம் ஜான் கட்டிலில் , சாய்ந்து கொண்டு , தேய்க்க
எதுவாக தன் உடல் பாகங்களை ரப்புவின் கைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு ,
மல்லாந்து கிடப்பதைப் பார்க்க , எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும் . இது
எப்படி கொஞ்சம் கூட , களைப்பில்லாமல் , தேய்த்துக் கொண்டிருக்க
முடிகிறது ? என்னை யாரவது இப்படி தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தால் , நான்
என்றோ அழுகி செத்துப் போயிருப்பேன் .

படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு நீவி விடுவது போதாதென்று , தினமும் , ரப்பு
பேகம் ஜானை இரண்டு மணி நேரம் உட்கார வைத்து , பலவித எண்ணெய்களையும்,,
வாசனைத் திரவியங்களையும் அவள் உடலில் தடவி , பேகமின் தொலையே உருவி
எடுத்து விடுவது போல் தேய்த்து குளிப்பாட்டி விடுவாள் .ரப்பு தேய்க்கும்
வேகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்கு உடலை வலிப்பது போல் இருக்கும்
குளியலறைக்குள் ரப்பு மட்டுமே அனுமதிக்கப் படுவாள் . மற்ற பெண்கள்
குளியலறைக் கதவிற்கு வெளியில் நின்று ரப்பு கேட்கும் பொருட்களைக்
கொடுப்பதுடன் சரி. பக்கமும் , ரப்பும் , குளியலறைக்குள் சென்று கதவை
மூடிக் கொள்வார்கள். பேகம் தன் ஆடைகளைக் களைந்து குளியலறைக்கதவில்
போட்ட பின்னரே உள்ளிருந்து மசாஜ் செய்யும் கலவையான ஒலிகள்
கேட்கத்துவங்கும் . பேகம் தன் உள்ளாடைகள் வரை அனைத்தையும் களைந்து
றப்புவின் முன் முழு நிர்வாணமாக அமர்ந்து குளிக்கிறாள் என்பதை கற்பனை
செய்து பார்க்கவே , எனக்கு குமட்டலாக வரும்

பேகம் ஜானுக்கு உடலின் சில பக்கம் தோலில் அரிப்பு எடுத்துக் கொண்டே
இருக்கும் . அரிப்புக்கு சில ஆங்கில மருத்துவர்களையும் , நாட்டு
வைத்தியர்களையும் சந்தித்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டாள் பேகம் .
அப்படியும் அரிப்பு நிற்க வில்லை . மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் , பேகமின்
தோலுக்கு பின்னால் , சில ஒவ்வாமையினால் நீர்கள் சுரப்பது தான் இதற்கு
காரணம் என்று .ஆனால் ரப்பு , பேகமை ஓரக்கண்ணால் மயக்குவதைப் போல் கண்
கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டு , நமட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்வாள் ” இந்த
டாக்டர்களே இப்படித்தான் , ஏதாவது சொல்லிக் கிட்டு இருப்பாங்க . உன்
உடம்புக்கு எதுவும் குறையில்லை . உன் உடம்பு சூடுதான் இதற்கு காரணம் ”
என்று

பேகம் ஜான் எவ்வளவு வெண்மையாக இருந்தாலோ , அதற்கு நேர் எதிரான அடர்ந்த
கருப்பு நிறத்தில் ரப்பு இருந்தாள் . அவள் பழுக்க காய்ச்சிய
இரும்புத்துண்டை ப் போல் கருத்து காணப் பட்டாள் .ரப்பு உருவத்தில் ,
குட்டையாகவும் , பருத்த உடலும் , தொந்தியுடனும் காணப் பட்டாள் அவள்
கைகள் குட்டையாகவும் , துரு துருவென்று ம் காணப் படும் . அவளது பருத்து
வீங்கிய பெரிய உதடுகளோ , எப்பொழுதும் எச்சில் நிறைந்து ஈரமாகவே
காணப்படும் ரப்பு அருகில் வந்தாலே , ஏதோ ஒரு கெட்ட துர்நாற்றம் அவள்
உடலில் இருந்து வீசும்

பருத்த குட்டையான ரப்பின் கைகள் , பேகம் ஜானின் உடலில் மிகவும் லாவகமாக
, ஒரு தாள ஸ்ருதியுடன் இயங்குவதை நான் பார்த்து , வியந்து போயிருக்கிறேன்
. இப்பொழுது அவளது கைகள் பேகமின் இடுப்பு பகுதியை , பிசைந்துக் கொண்டு
இருக்கின்றன. அப்படியே இயந்திரத்தின் லாவகத்துடன் , இயங்கி ,
பின்புறத்தை தேய்க்கிறது . இப்பொழுது இன்னமும் கீழே துலாவிக் கொண்டு
அவள் தொடைகளின் இடைவெளியில் அசைகின்றன. பின் சதைகள் திமிரிக் கொண்டு
இருக்கும் கெண்டைக் கால்கள்

வழக்கமாக , காக்ரோ ஜோலி என்படும் ரவிக்கை , மற்றும் ஜரிகைகளால் ஆன அகல
பாவாடையும் , போன்ற ஆடையையே விரும்பி அணிவாள் பேகம் . உள்ளே அடர்ந்த
நிறங்களில் பைஜாமா அணிந்து இருப்பாள் . வெயிலில் , சூடு அதிகமானால் ,
மின் விசிறியை சுழல விட்டு , மெல்லிய சால்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு
படுத்து விடுவாள் பேகம் ஜானுக்கு பனிக்காலம் என்றால் மிகவும் விருப்பம்
. அவள் அதிகம் வெளியில் போவதை விரும்புவதில்லை . எனக்கும் கூட
பனிக்காலத்தில் அவள் வீட்டில் இருப்பதில் விருப்பம் அதிகம் . பேகம்
ஜான் ஒய்யாரமாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு , உளர் திராட்சைபி பழங்களை
தின்று கொண்டு இருப்பாள் . இதில் எதிலும் தனக்கு சம்பந்த மே இல்லாதது
போல் , ரப்பு அவள் உடலை மெதுவாகத் தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . அந்த
வீட்டில் இருந்த மற்ற பணிப்பெண்கள் எல்லோரும் , பேகம் ஜான் ரப்புவுக்கு
கொடுக்கும் தனி உரிமையினால் , றப்புவின் மேல் பொறாமை கொண்டு இருந்தனர். ”
ரப்பு ஒரு சூனியக்காரி , பேகத்தை மயக்கி விட்டாள் . அவள் தின்பது ,
படுப்பது எல்லாமே பேகம் ஜானுடன்தான் . என்று அவர்களுக்குள் ரப்புவை
திட்டுவது வழக்கமான ஒன்றாகிப் போனது . தங்ககளது ஒய்வு நேரத்தில் அந்தப்
பணிப் பெண்கள் பேசுவதற்கு , வம்பு பேகம் ஜானும் , ரப்புவுதான் .
பணிப்பெண்களில் யாராவது ஒருவர ரப்பு எனக் குறிப்பிட்டவுடன் , மற்ற
அனைவரும் , சப்தமாக சொல்லி வைத்தது போல் சிரிப்பார்கள் . இவர்கள்
இருவரையும் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசுகிறார்கள் என்பது புரிந்தது
ஆனால் அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசும் அளவுக்கு ரசமான விஷயம் என்ன என்பது
எனக்கு புரியவில்லை

பேகம் ஜான் இந்த பேச்சுக்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றி , தெளிவாக தெரிந்து
தான் வைத்திருந்தாள் . ஆனால் இதற்கெல்லாம் வருத்தப்படும் மன நிலையில்
அவள் இல்லை .அவள் தன்னை சுற்றி உள்ள உலகை குறித்த கவலை இல்லாது ,
தனக்கென்று ஒரு சின்னல உலகை உருவாக்கி அதில் வாழக் கற்றுக் கொண்டு
இருந்தாள் . இன்றெல்லாம் அவளது சிந்தனை முழுவதும் தன் சுக துக்கங்கள்
பற்றியும் , தனக்கு வந்துள்ள அரிப்பு நோய் குணமாக வேண்டும் எனபதில் ல்
மட்டுமே ,நிலைப் பெற்று இருந்தது .அதில் மட்டும் தான் அவளது அக்கறையும்
செயல் பாடுகளும் இருந்தன.

நான் முதலிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளேன் , அந்த நாட்களில் நான் மிகவும் சிறுமி
என்றும் , பேகம் ஜானின் அழகில் மயஙகி அவளை மிகவும் நேசித்தேன் என்றும் .
பேகம் ஜானும் அப்படித்தான் என்னிடம் மிக அன்பாக பழகினாள் அம்மா ஆக்ரா
கிளம்பி செல்லும் பொது , நான் சகோதரர்களிடம் மல்லுக்கு நிற்பேன்,
வீட்டிற்கு அடங்காமல் ஊர் சுற்றுவேன் என்று பேகம் ஜான் வீட்டில்
செல்லும் போது ஆரம்பத்தில் அது அம்மா எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை
என்று தோன்றினாலும் , பின்னாளில் அவள் எனக்கு மிகவும் நல்லதே செய்து
இருக்கிறாள் என்று புரிந்தது . பேகம் ஜானுக்கும் கூட அப்படித்த்தான் ,
அவளுடன் நான் தங்கி இருப்பதை மிகவும் விரும்பினாள் .இவ்வளவுக்கும் பேகம்
ஜான் அம்மாவின் தூரத்து உறவுதான் . ஆனால் என்னை மிகவும் அன்பாக
பார்த்துக் கொண்டாள் . அத்தனை பெரிய வீட்டில் நான் , இரவில் எங்கு
உறங்குவேன் என்று யோசித்தேன் . எனக்கு பேகம் ஜானின் கட்டிலின் அருகே
இன்னொரு சின்ன கட்டில் போடப்பட்டு படுக்கை அமைக்கப் பட்டது தினமும்
இரவு பத்து, , பதினோரு மணி வரை , நானும் , பேகம் ஜானும் , பல கதைகளை
பேசிக் கொண்டும் , கைகளால் தட்டி , ஒருவரை ஒருவர் , வெல்லும்
“chance” விளையாட்டை விளையாடுவோம். . பின் எனக்குத் தூக்கம் வர , நான்
தூங்கி விடுவேன்.நான் அசந்து தூங்க செல்லும்வரையிலும் , கொஞ்சம் கூட
களைப்பில்லாமல் ,ரப்பு , பேகம் ஜானின் உடல் முழுவதையும் , தடவிக் கொண்டே
இருப்பாள் . அவள் உடல் முழுவதும் எல்லா இடத்திலும் மிக சுதந்திரமாக அவள்
கைகள் நுழைந்து , தடவுவதை , நான் பார்ப்பேன் , ” இவள் மிகவும் அருவெரு
ப்பானவள் ” என எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டே தூங்கி விடுவேன் .

ஒருநாள் இரவு , தூக்கத்தில் முழிப்பு வந்து விட்டது . அந்த அறைக்குள்
கும்மிருட்டு . எனக்கு பயமாக இருந்தது . மெதுவாக பேகம் ஜானின்
படுக்கையைப் பார்த்தேன். அங்கே பேகம் ஜானின் போர்வை மிக வேகமாக
இயங்கிக் கொண்டிருந்தது . குட்டியானை ஒன்று அந்த போர்வைக்குள் மாட்டிக்
கொண்டு வெளிவரத் துடிப்பதைப் போல , அந்த போர்வை , மிக வேகமாக உப்பிக்
கொண்டு ஆடிக் கொண்டு இருந்தது பயத்தில் குரல் நடுங்க , தயங்கி மெல்லிய
குரலில் , பேகம் ஜான் ” என்று அழைத்தேன் . அந்த குட்டி யானை தன் அசைவை
நிறுத்தியது . போர்வை மெல்ல தளர்த்தப் பட்டது

“என்ன ஆச்சு உனக்கு ? தூங்கு !” என்று பேகம் ஜான் பேசினாள் . அவள் குரல்
எங்கோ இருந்து வருவது போல் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டது .

“எனக்கு பயமாக இருக்கிறது ” என்று நான் சிணுங்கினேன்

“பேசாம தூங்கு , இப்ப என்ன ஆச்சு பயப்படறதுக்கு ? ஆயத்துல் குர்ஸி சொல்லு ”

“அப்ப சரி ”

பேகம் ஜானின் கட்டளைக்கு மந்திரத்தில் கட்டுண்டவள் போல் கட்டுபட்டு
ஜெபத்தை சொல்லத் துவங்கினேன் . ஓவ்வொரு முறை “ஆலு மா பெயின் ”
சொல்லியதும் , அடுத்த வார்த்தைகளை சொல்வதில் மிகுந்த தடுமாற்றம் ஏற்பட்டு
, வார்த்தைகள் நினைவிற்கு வரவில்லை . இவ்வளவுக்கும் , நான் மிகவும்
மனப்பாடமாக கற்று ஒப்பிவிக்கும் திறமைப் பெற்ற வரிகள் அவை.

“நான் உன் பக்கத்தில் வந்து படுத்துக்க கொள்ளவா பேகம் ஜான் ?”

“இல்லை வேண்டாம் குழந்தை . நீ தூங்கு ”

பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் வார்த்தை , நின்று போனது . அதன் பின்
இருவர் கிசு கிசுப்பாய் ஏதோ பேசிக் கொள்வது போல் தோன்றியது .ஐயோ ,
இன்னொருவர் யார் இந்த அறையில் இருப்பது . உண்மையிலேயே பயத்தில் உறைந்து
போனேன்

“பேகம் ஜான் , இந்த அறைக்குள் யாரோ திருடர்கள் ஒளிந்து இருக்கிறார்கள்
என்று நினைக்கிறேன் ”

” இல்லை கண்ணே.. நீ தூங்கு , இங்கு திருடர்கள் யாரும் இல்லை .”
இப்பொழுது பேகமிற்கு பதில் ரப்பு பதில் கூறினாள்

போர்வையை இழுத்து என் தலையையும் சேர்த்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன்
இரவில் நடந்த திடுக்கிடும் சம்பவங்கள் , பயம் எல்லாம் மறந்து போய், காலை
இனிதாக விடிந்தது . மூடநம்பிக்கைகள் என்னுடனே பிறந்தது . இரவில் கலவையான
பயங்கள், தூக்கத்தில் நடப்பது , தூக்கத்தில் உளறுவது என்பதெல்லாம் என்
சிறு வயதில் அன்றாட நிகழ்வுகள்தான்

கெட்ட ஆவிகளின் , ஆதிக்கம் என் உடலில் இருப்பதாக கூட எல்லோரும் ,
சொல்வார்கள் . அதனால் , இரவு நடந்த விஷயங்கள் எதுவும் என் நினைவில்
இல்லாமல் மறந்து போனது .பேகம் ஜானின் போர்வை எதுவும் நடவாதது போல்,
அப்பாவியாய் கட்டிலில் கிடந்தது .

ஆனால் மறுநாள் மீண்டும் இரவில் நான் கண் விழித்தேன் . பேகம் ஜானும் ,
ரப்புவும் , சன்னக்குரலில் ஏதோ காரசாரமாக விவாதித்துக்
கொண்டிருந்தனர்.அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று எனக்கு
புரியவில்லை .ஆனால் விவாதத்தின் முடிவில் ரப்பு விசும்பும் சப்தம்
கேட்டது . பின் அந்த சப்தமும் அடங்கி , போர்வைக்குள் ஏதோ பூனை ஒன்று
தட்டை நக்கி , உறிவது போல் சப்தம் கேட்டது . எனக்கு பயம் அதிகமாகி,
போர்வையை இழுத்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன் .

மறுநாள் காலை ரப்பு தன் மகனைக் காண செல்கிறேன் என்று சொல்லி கிளம்பி
விட்டாள் . அவன் ஒரு கோபக்கார முரட்டு இளைஞன் . அவன் வாழ்வில் முன்னேற
வேண்டும் என்று பல வழிகளிலும் உதவி செய்தாள் பேகம் ஜான் .பக்கத்துக்கு
கிராமத்தில் நல்ல வேளை வாங்கி கொடுத்தாள் . அது அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை
என்றவுடன் , சொந்தமாக கடை ஒன்று வைத்து கொடுத்தாள் . அதையும் அவன் சரிவர
கவனிக்க வவில்லை , பேகம் ஜான் அவனுக்கு செய்த எந்த உதவிகளும் அவனுக்கு
திருப்திகரமாக இல்லை அவன் நவாப் சாஹேப் உடன் சிறிது காலம் தங்கி
இருந்தான் . அவனுக்கு நவாப் நல்ல உடைகள் , பரிசுகள் கொடுத்து அவனை
நன்றாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் ஆனால் அவன் எவரிடமும் எதுவும்
சொல்லாமல் , ஒரு காரணமும் இல்லாமல் , வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனான் . அதன்
பிறகு அவன் ரப்புவை பார்ப்பதற்காகக் கூட வீட்டுப் பக்கம் வரவில்லை
.யாரோ ஒரு உறவினர் வீட்டில் தான் ரப்பு தன் மகனைச் சந்திக்க போகிறாள் .
ரப்புவை அனுப்ப பேகம் ஜானிற்கு சிறிதும் விருப்பம் கிடையாது . மிகுந்த
தயக்கத்துடன் , பாதி மனதுடன் தான் அவளை அனுப்பி வைத்தாள் . ரப்பு
மிகவும் பரிதாபத்துக்கு உரியவள் . வேறு ஆதரவு எதுவும் இல்லாதவள் . என்ற
ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் பேகம் அவளை தடுக்கவில்லை

மறுநாள் காலையில் எழுந்ததில் இருந்து பேகம் ஜான் தன் நிலையில் இல்லாது
தவித்து போனாள் .அவள் உடலின் மூட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே கழலுவது
போன்ற வேதனை அவளைத் தாக்கியது ,. எதுவும் சாப்பிடாமல் , தன்
படுக்கையில் புரண்டு , நெளிந்து கொண்டு இருந்தாள் .மற்ற பணிப்பெண்கள்
அருகில் வந்தாலே , கோபமுற்று அவர்களை விரட்டினாள் . அவள் உடலை
ஒருவரையும் தொட அவள் விடவில்லை . அவள் நிலை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக
இருந்தது . அவள் கட்டிலின் அருகே , கலைந்த சீட்டுகளை அடுக்கி கொண்டே
ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்

,” நான் வேண்டும் என்றால் உனக்கு தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ? ”

என் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , என்னையே கூர்ந்து பார்த்துக்
கொண்டிருந்தாள் பேகம் ஜான்

‘நிஜமாகத்தான் கேட்கிறேன் .நான் தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ?” என்று
பேசிக் கொண்டே அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் சீட்டுக்கட்டினை அடுக்கி ஓரமாக
வைத்து விட்டு , அவள் பின் புறத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அவள் பின்புறத்தை
தேய்க்க ஆரம்பித்தேன் . அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , நான் தேய்க்க
ஏதுவாக புரண்டு படுத்து அவள் பின் புறத்தை க் காண்பித்தாள் . மறுநாள்
வருவதாக ச் சொல்லி சென்ற ரப்பு வரவில்லை . பேகம் ஜான் நிலை கொள்ளாது ,
எரிச்சலானாள் . கோபத்தில் , அவளுக்கு தலை வலிக்கத் துவங்கியது .
கணக்கில்லாமல் டீ போட்டு தர சொல்லி குடித்துக் கொண்டே இருந்தாள் . நான்
மீண்டும் அவள் பின்புறத்தை தேய்க்கத் துவங்கினேன் . மேஜையின் மேற் பகுதி
போல் வழுவழுப்பாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் இருந்தது இருந்தது
அவள் உடல் , , ஏதோ நம்மால் அவளுடைய வேதனையை குறைக்க உதவ முடிகிறதே என்ற
அளவில் எனக்கும் அவளைத் தேய்த்து விடுவதில் மகிழ்ச்சியாகத் தான்
இருந்தது .

“இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி தேய் …ரவிக்கையை கழற்றி விட்டு அழுந்த தேய்
” என்று கண் மூடி நான் தேய்க்கும் சுகத்தை ரசித்தபடி சொன்னாள் பேகம்
ஜான் . ‘இன்னும் கொஞ்சம் .. கீழே தேய் … ஆ ..அங்கில்லை .. இன்னும்
கொஞ்சம் .. கையை கீழ் இறக்கு..” அவளின் தேவையை எனக்கு சொல்ல
ஆரம்பித்தாள். அவள் சொல்வது போல … அந்த இடங்களில் என் கைகள் தானாகவே
நழுவி செல்ல ஆரம்பித்தன. அவள் சுகத்தின் போதையில் லயித்து …. ”
ஸ்ஸ்…ஆஹா .. என்ன சுகம் ” என பிதற்ற ஆரம்பித்தாள் . சில இடங்களை அவளால்
மிக எளிதாக தொட்டு , விட முடியும் , அங்கெல்லாம் கூட என்னை தேய்க்க
சொல்லி கேட்க , எனக்கு பெருமையாக இருந்தது . நான் ரப்பை போலவே நன்றாக
தேய்த்து விடிகிறேனோ ? என்று எனக்கு வியப்பாக கூட இருந்தது .

“ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம் செய்கிறாய் .. ” என்று அவள் உடலை சிணுங்கி சிரித்தாள்

திடீரெண்டு , உடலை சிணுங்கி சிரித்தபடி “ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம்
செய்கிறாய் .. ” என்றாள் . நான் எதுவும் பேசாமல் , மிகவும் கவனமும் ,
கருத்துமாக எல்லா இடங்களையும் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.
அவளுக்கு என் சேவை மிகவும் பிடித்து இருந்தது போலும் . என்னை மேலும்
உற்சாகப் படுத்தும் வண்ணம் பேசத் துவங்கினாள் .

“நாளை , உன்னை சந்தைக்கு அனுப்புகிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டுமோ வாங்கிக்
கொள் .படுக்க வைத்தால் கண் மூடும் . நிறுத்தி வைத்தால் கண் திறக்குமே
அந்த பொம்மை வேண்டுமா ” என்றாள் உற்சாகத்துடன்

” என்ன பேகம் ஜான் , நான் என்ன குழந்தையா , எனக்கு பொம்மைகள் எல்லாம்
வேண்டாம் ” என்று மறுத்தேன் .

“ஓ .. அப்ப நீங்க பெரிய மனுசி ஆயிட்டி ங்களா .. குழந்தை இல்லையா ? அப்ப
சரி , உனக்கு ஆண் பொம்மையும் , நிறைய துணிகளும் வாங்கித் தருகிறேன் .
உன் ஆணுக்கு நீ விதம் விதமாக துணி தைத்து அலங்காரம் செய்து ரசித்து கொள்
” என்றாள்

இது எனக்கு பிடித்து இருந்தது ” ஓ சரி ” என்றேன் உற்சாகமாக .

இங்கே தேய் .. என்று அவளுக்கு அரிப்பு எடுக்கும் இடத்தில் என் கையை
எடுத்து வைத்தாள் .. நான் என் ஆண் பொம்மையை மறந்து அவளின் அரிப்பு
பிரதேசங்களை எல்லாம் அக்கறையுடன் தேய்க்கத் துவங்கினேன்.

நாளைக்கு தையல் காரரைக் கூட வரச் சொல்கிறேன் ., உனக்கு நிறைய புது
பாவாடைகள் தைத்து தருகிறேன் . உங்கள் அம்மா கூட சில துணிகள் கொடுத்து
சென்று இருக்கிறாள் அதையும் தைக்க சொல்கிறேன் என்று கூறினாள் .

” இல்லை எனக்கு அம்மா கொடுத்து சென்ற சிகப்புத் துணி வேண்டாம் . அது
பார்ப்பதற்கு ரொம்ப பழைய துணி போல் தோன்றுகிறது ” என்று அவளிடம் பேசிக்
கொண்டே தேய்த்ததில் , பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் என் கை எங்கு போகிறது என்று
நான் கவனிக்கத் தவறி விட்டேன் . பேகம் ஜான் படுத்துக்கொண்டே கூறினாள் ,

” ஹேய் உன் கைகள் எங்கு செல்கின்றன என்று கவனித்தாயா ?” என்று

சட்டென்று துணுக்குற்று கைகளை விலக்கி கொண்டேன் . பேகம் ஜான் கண்
சிமிட்டி குறும்பாக என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள் . எனக்கு வெட்கமாக
இருந்தது .

” சரி இங்கே வா .. என் அருகில் படுத்துக் கொள் என்று என்னை இழுத்து அவள்
அருகில் படுக்க வைத்து , கைகளால் என்னை அனைத்து கொண்டு , எங்கே உன்
மார்பை காட்டு , உன் விலா எலும்புகளை எண்ணுவோம் என்று கூறி எண்ணத்
துவங்கினாள்

எனக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது . அவள் கைகளில் இருந்து நான் திமிறி
வெளியேற முயற்சி செய்தேன் .

“பொறு . நான் ஒண்ணும் உன்னைத் தின்று விட மாட்டேன் . இந்த ஸ்வட்டர்
உனக்கு இறுக்கமாக இல்லையா ,? உன் உள் ஆடைகள் எல்லாம் சூடாகி விட்டன
பார் ” என்று அவள் பேசிக் கொண்டே அவற்றை கழற்ற எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது
.

எனக்கு பட படப்பாக இருந்தது . என் உடலின் சங்கடத்தை உணர்ந்தவள் போல
என் சிந்தனைகளை திசை திருப்ப பேச்சை மாற்றினாள் .

” ஒரு மனிதனுக்கு எத்தனை விலா எலும்புகள் இருக்கும் ? உனக்கு தெரியுமா
?” என்றாள் .

“ஒரு பக்கம் ஒன்பது . இன்னொரு பக்கம் பத்து ” என்று பதற்றத்துடன் என்ன
பேசுகிறேன் என்று புரியாமலே உளறினேன் .

” இரு நீ சொன்னது சரியா என்று பார்க்கிறேன் ” என்று கூறி அவள் தன்
விரல்களை வைத்து எண்ணத் துவங்கினாள் .

எனக்கு அவள் பிடியில் இருந்து வெளியேறி , அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட
வேண்டும் போல் இருந்தது . நெளிந்து திமிறி அவள் கைகளை விலக்க
முயற்சித்தேன் . அவள் என் உடலை வளைத்து இறுக்கி பிடித்து இருந்தாள் .
என்னால் வெளியேற இயலவில்லை பேகம் ஜான் சப்தமாக சிரிக்கத் துவங்கினாள்

அந்த நொடியில் அவள் முகத்தில் தெரிந்த கலவையான உணர்ச்சிகளை இன்று
நினைத்து பார்த்தாலும் , என் மொத்த நரம்புகளும் , தளர்ந்து போனது போல்
ஒரு நடுக்கத்தை உணர்கிறேன்.

அவள் கண் இமைகள் செருகி இருந்தன. அவளது உதடுகளிலும் , முக்கு நுனியிலும்
வியர்வைத் துளிகள் வைரம் போல் மின்னியது அவள் கைகள் பனிக்கட்டியை ப்
போல சிலீரென இருந்தது . அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை வழிந்து , கைகளில்
இருந்த ஈரத்தில் அவள் தோலை உரித்து விடலாம் போல் அத்தனை மென்மையாக
இருந்தது . அவள் தான் அணிந்திருந்த காக்ரோ சோளி , பைஜாமா
எல்லாவற்றையும் கழற்றி எறிந்தாள் . அவள் கழற்றிய வேகத்தில் அவளது
மேலங்கியில் இருந்த தங்க நிற பொத்தான்கள் கழன்று தொங்கின . அவளது
நிர்வாண உடல் , வெண்ணிற மாவு உருண்டை போல் இருந்தது . மாலை மயங்கி , இரவு
விழிக்கும் நேரமாதலால் , அந்த அறையில் இருள் தன் ஆதிக்கத்தை துவக்கி
இருந்தது . இனம் புரியாத கலவரம் என்னுள் வியாபித்து என் உடலை அசைய
விடாமல் செய்தது . பேகம் ஜான் என் உடலை வெறித்து பார்க்கத் துவங்கினாள்
. என் கலவரம் அதிகமாகி , எனக்கு அழுகை வந்தது . அவள் களிமண் பொம்மை போல்
என்னை பிசையத் துவங்கினாள் . அவளின் வேகமான இயக்கத்தின் வேகத்தில் ,
அவள் உடலில் ஒரு வெம்மை பரவத் துவங்கி , ஏதோ ஒரு துர்நாற்றம்
கிளம்பியது .

என் உடல் எங்கோ நழுவி செல்வது போல் இருந்தது .ஆனால் அவள் என்னை
முழுவதுமாக ஆட்கொள்ள துவங்கினாள் . என்னால் அழவோ , கத்தவோ முடியாமல் ,
விக்கித்து போனேன் .வெறித்தனமாக என்மேல் இயங்கியவள் , சிறிது சிறிதாக
களைத்து , துவண்டு என் அருகில் சரிந்து விழுந்தாள் . அவள் முகம் வெளிறி ,
களைத்து போய் இருந்தது . கண்கள் செருகி , வேகம் வேகமாக மூச்சிரைக்க ,
அசையாமல் கிடந்தாள் . எனக்கு அவளைப் பார்க்க பயமாக இருந்தது . அவள்
சாகப் போகிறாளோ என்று தோன்றியது . அவசரமாக எழுந்து அந்த அறையை விட்டு
வெளியேறினேன் .நல்லவேளை , கடவுள் கிருபையால் , அந்த இரவு ரப்பு திரும்பி
வந்து விட்டாள் .

எனக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது . என்ன நடக்குமோ என்ற கலவரத்தில் , அன்று
மிகவும் சீக்கிரமாகவே தூங்குவது போல் சென்று என் படுக்கையில் படுத்துக்
கொண்டேன் . போர்வையை இழுத்து தலையில் இருந்து கால்வரை போர்த்திக்
கொண்டு படுத்து விட்டேன் . ஆனால் தூக்கம் வர பல மணி நேரம் பிடித்தது .
மனம் முழுவதும் திகிலால் நிறைந்து இருந்தது .

அம்மா ஆக்ராவில் இருந்து வர ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் ஆகிறது என்று
தெரியவில்லை . மீண்டும் பேகம் ஜானின் அறைக்குள் சென்று அவளை நிமிர்ந்து
பார்க்க எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது . என் பகல் முழுவதையும் மற்ற பணிப்
பெண்களுடன் பொழுதை கழித்தேன் . பேகம் ஜானின் அறைக்குள் செல்லவே
நடுக்கமாக இருந்தது .

யாரிடம் போய் நான் என்ன சொல்ல முடியும் ? எனக்கு பேகம் ஜானைப் பார்க்க
பயமாக இருக்கிறது என்று எப்படி சொல்வது ? பேகம் ஜான் என் மேல் மிகவும்
பிரியமாக இருக்கிறாளே .. நான் என்ன செய்வது ?

அன்று இரவு மீண்டும் , பேகம் ஜானுக்கு , ரப்புவுக்கும் இடையில் ஏதோ
வாக்கு வாதம் ஏற்பட்டது

அவர்களுக்கு சண்டை வந்தால் , அது எனக்குதான் பிரச்சனையாகும்
எனத்தோன்றியது . ஏனெனில் மீண்டும் பேகம் ஜானின் பார்வை என்மேல் தான்
விழும் என்று கலக்கமாக இருந்தது .

நான் அறைக்குள் வராமல் எப்பொழுதும் , வெளியில் பனியில் அலைவதை கண்டு ,
எங்கே எனக்கு குளிர் காய்ச்சல் வருமோ என்று பயந்து போய் என்ன அறைக்குள்
அழைத்தாள் .

” என்ன குழந்தை .. உனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் , எல்லோரும் என்னை என்ன
சொல்வார்கள் ? மற்றவர்கள் முன் நான் அசிங்கப்பட வைக்க போகிறாயா ?” என்று
என்னை அவள் அருகில் கூப்பிட்டு அமர வைத்துக் கொண்டு ,பேசினில் தண்ணீர்
வைத்து முகம் , கை களை கழுவினாள் . அவள் அருகே உள்ள மேசையில் டீ
தயாரிக்க பொருட்கள் தயார் நிலையில் வைக்கப் பட்டிருந்தன.

” உனக்கும் , எனக்கும் டீ தயார் செய் ” என்று கூறிக் கொண்டே துண்டால்
தன் முகத்தை துடைக்கலானாள் பேகம் ஜான்.

” நீ டீ தயார் செய்வதற்குள் , நான் உடை மாற்றிக் கொள்கிறேன் என்று கூறிக்
கொண்டே ஆடையைக் கழற்றி மாற்றத் துவங்கினாள்

அவள் ஆடையைக் களைந்து மாற்றத் துவங்கும் பொது , என்னையும் அறியாமல் என்
உடல் உதறத் துவங்கியது . அவள் உடலில் இருந்து என் பார்வையை வேறு பக்கம்
திருப்பிக் கொண்டு , டீயை குடிக்கத் துவங்கினேன்.

அம்மா சீக்கிரம் வரவேண்டுமே என்று என் மனம் ஏங்கித் தவித்தது . என்
சகோதரர்களுடன் நான் சண்டை யிடுகிறேன் என்பதற்காக அம்மா எனக்கு கொடுத்த
இந்த தண்டனை மிகவும் கொடுமையானது என்று தோன்றியது .ஆண் பிள்ளைகளுடன் ,
சரிக்கு சமமாக நான் விளையாடுவதை அம்மா ஒரு போதும் விரும்பியதே இல்லை .
நீங்களே சொல்லுங்கள் ஆண் பையன்கள் என்ன நம்மைத் தின்று விடுவார்களா ?
அவர்களுக்கு நேசத்துக்கு உரியவர்களை அவர்கள் தின்பார்களா என்ன ? அவள்
குறிப்பிடும் ஆண் பிள்ளைகள் என்றால் யார் ? என் அருமை சகோதரர்களும் ,
அவர்களது பலஹீனமான குட்டி நண்பர்களும் தான் .பெண் குழந்தைகள் , ஆண்
குழந்தைகளிடம் இருந்து விலகியே வளர வேண்டும் என்ற பிற்போக்கு
நம்பிக்கையில் ஊறிபோனவள் அவள் .அவளுக்குத் தெரியாது , உலகின் அத்தனை
பொறுக்கிகளையும் விட மோசமானவள் இந்த பேகம் ஜான் என்று .

இந்த பேகம் ஜானை விட்டு , விலகி தெருவில் இறங்கி தொலை தூரத்துக்கு
சென்று விட மனம் துடிக்கிறது . ஆனால் என்ன செய்வது ? இயலமையால் ,
விருப்பம் இன்றி , இங்கே தங்கி இருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது .

பேகம் ஜான் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு , வாசனைத் திரவியங்களை
பூசிக்கொண்டாள் .. அதன் பின் என்னை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் , அன்பு பொங்க
பார்த்தாள் .

” நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அவளிடம் கூறத் துவங்கினேன் . அவள்
என்னை சமாதனப் படுத்த என்னவெல்லாமோ சொன்னாள் . அவை அனைத்திற்கும்
என்னுடைய பதில் ” வீட்டுக்கு போக வேண்டும் : என்பதாகவே இருந்தது . ஒரு
கட்டத்தில் என் சுய கட்டுபாட்டை இழந்து , அழத் துவங்கினேன் .

” நல்ல பிள்ளை தானே நீ. அழ க் கூடாது . இரு நான் உன்னை சந்தைக்கு
கூட்டிப் போகிறேன் என்றாள் என்னை சமாதனப் படுத்தும் பாவனையில் . நான்
மீண்டும் பிடிவாதமாக வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அழுதேன் .எனக்கு அவள்
வாங்கித் தருகிறேன் என்று கூறிய இனிப்புகள், பொம்மைகள் , ஆடைகள்
எவற்றிலும் விருப்பம் இல்லாமல் போனது . இவளை விட்டு வீட்டிற்கு போக
வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னை ஆக்கிரமித்தது

” நீ வீட்டிற்கு சென்றால் , உன் சகோதரர்கள் உன்னை அடிப்பார்களே கண்ணே
..! உனக்கு பரவாயில்லையா ? என்று செல்லமாக என் கன்னத்தை கிள்ளி
கொஞ்சினாள் பேகம் ஜான்

‘பரவாயில்லை அவர்கள் என்னை அடிக்கட்டும் ” என்றேன் அழுகையுடன் .

” கனியாத மாங்காய் புளிக்கும் பேகம் ஜான் ” என்று பொறாமையின்
சீற்றலோடு கூறினாள் ரப்பு .

பேகம் ஜான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக என்னை நெருங்கினாள். அடுத்த நொடி ,
அவள் எனக்கு கொடுத்த தங்க நெக்லஸ் சுவற்றில் அடித்து , சுக்கலாக
நொறுங்கியது . அவள் மேல் போட்டு இருந்த , மெல்லிய துப்பட்டா கிழிந்து
அவள் மார்பு தெரிந்தது . கலையவே கலையாத அவள் தலை முடிபிய்க்க பட்டு
அலங்கோலமாக தொங்கியது .அவள் ஓ வென்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறினாள்
.நான் அந்த இடத்தில நிற்காமல் ஓடிவிட்டேன் .

மற்ற பணிப் பெண்கள் எல்லோரும் உதவிக்கு வந்து , அவள் தன் நிலைக்கு வர
சிறிது நேரம் ஆகியது .

நான் மீண்டும் பூனை போல் சப்தமில்லாமல் வந்து அறைக்குள் என்ன நடக்கிறது
என்று கவனித்தேன் . ரப்பு , பேகம் ஜானின் இடுப்பு பகுதியில் தேய்த்து
விட்டுக் கொண்டிருந் தாள் . நான் எதுவுமே நடக்காதது போல் ,
ஓசையில்லாமல் அறைக்குள் நுழைந்து போர்வையை தலையில் இருந்து , கால்வரை
இழுத்து போர்த்திக் கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன் .மீண்டும் இரவின் இருளில்
அந்த அறைக்குள் கலவையான ஒலிகள் கேட்கத்துவங்கின . பேகம் ஜானின்
போர்வைக்குள் குட்டியானை நுழைந்து அது எழும்பி எழும்பி ஆடத்துவங்கியது
“ஹே . அல்லாஹ் !

கேவலமான முனகல் ஒலி போர்வைக்குள் இருந்து வந்தது .போர்வைக்குள் இருந்த
யானை எழும்பி, பேகம் ஜானின் மேலே உட்கார்ந்து . நான் அமைதியாக
சப்தமில்லாது இருந்தேன் .போர்வைக்குள் யானை வேகமாக ஆடத் துவங்கியது
.பயத்தில் உறைந்து போய் , போர்வையின் இயக்கத்தையே பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன் .என்ன ஆனாலும் சரி , அந்த அறையின் விளக்கை எரிய விடலாம் என்று
தீர்மானித்தேன் .

யானை மீண்டும் எழும்பி குதிக்கத் துவங்கியது . அதன் இயக்கம் மிக வேகமாக
இருந்தது . இப் பொழுது இயக்கம் நின்று போய் , சுவையான ஊறுகாயை நக்கி ,
தின்பது போல் , நாக்கை சுழற்றி நக்கி சுவைப்பது போல் சப்தம் கேட்கத்
துவங்கியது . இப்பொழுதான் புரிந்தது , காலையில் இருந்து பேகம் ஜான்
ஒன்றுமே சாப்பிடாதது ஏன் என்று .

அந்த ரப்பு , சூனியக்காரி , அவள் பெருந்தீனி தின்பவள் என்றும் புரிந்தது
.அவள் எதோ சில சாமான்களை பாலீஸ் செய்கிறாள் போலும் .

கலவையான வாசனை காற்றில் கலந்து வந்தது . அது வேறு ஒன்றும் இல்லை , அத்தர்
, சந்தானம் மற்றும் மருதாணி யின் நறுமணங்கள் தான் .மீண்டும் அந்த
போர்வைக்குள் குட்டி யானை ஆடத் துவங்கியது . நான் கலவரத்துடன் அமைதியாக
தூங்கவே முயற்சித்தேன் . என்னால் முடியவில்லை . அசையும் அந்த போர்வை ,
என் கற்பனைக்கு எட்டாத பல வடிவங்களை என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தி என்னை
கலவர படுத்தியது .அந்த போர்வை மிகபபெரிய தவளையாக உருமாறி என் மேல் பாயத்
தயாரானது . நான் அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என்று கலங்கினேன் .

” ஆ .. ஐயோ அம்மா ” என முனகினேன் . ஆனால் என் முனகலை ஒருவரும் கண்டு
கொள்ளவில்லை . அந்த போர்வை நழுவி என் மூளைக்குள் இடம் பெயர்ந்து பெரிதாக
வளத் துவங்கியது . என்னை விட பெரிதாக அது வளர்ந்தது . நடுக்கத்துடன் என்
கால்களை நீட்டி கட்டிலின் அருகில் இருக்கும் , அறை விளக்கின் சுவிட்சை
கால் விரலால் தட்டி விட்டேன் . அறைக்குள் விளக்கு வெளிச்சம் பரவியது
சட்டென்று போர்வைக்குள் இருந்த குட்டி யானை எம்பி குதிக்க போர்வை
உயர்ந்து அடங்கியது . அந்த குட்டி யானை எம்பி தலைகீழாக குதிக்கும் போது
போர்வை ஒரு அடி உயரத்திற்கு மேல் எழுந்து அடங்கியது .நல்லது கடவுளே !
நான் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் என் படுக்கையில் புதைந்து கொண்டேன் .