Category: மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை

சொர்க்கம் தொலைத்தவள் / யாவுஸ் எகின்சி (துருக்கி) / தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்

 யாவுஸ் எகின்சி

யாவுஸ் எகின்சி

ஆரம், நானொரு ஏப்பை சாப்பையான சோப்ளாங்கி, அசடு தான். எனக்கு யாருமே இல்லை. என் பேரன் பேத்திகள் என்னைக் கேலியடிக்கிறார்கள். என்னைப் பார்க்க வருகிறாட்கள் என்னைப் பற்றி குசுகுசுத்துக் கொள்வதும் எனக்குத் தெரியும். ‘கிழவி ரொம்ப காலம் வாழ்ந்தாச்சி. செத்துப் போகலாம் அவள். அவள் இனி சாவில் தான் அமைதி காண முடியும்.’ நான் ஒரு அதிர்ஷ்டக் கட்டை. சோம்பேறி. தனிக்கட்டை. துடைப்பக்கட்டை. இனி வாழ்வதில் எனக்கு என்ன சந்தோஷம் கிடைத்துவிடப் போகிறது. வெறுப்பும் வெறுமையும் கடுப்புமாய்க் கழிகிறது என் காலம்.

ஆரம், இப்ப என் இந்த நொந்த வாழ்க்கையை நீ பார்த்தால் உனக்கு எப்படி இருக்கும்? எப்பவும் உன்னிடம் இருக்குமே, அந்தத் துப்பாக்கியால் என்னை சுடுவாயா? ஹ… ஆரம், என் அத்தனை கேள்விக்கும் ஒரே விடை. மரணம். நான் இறந்துபோக விரும்புகிறேன். சாவுக்கு ஏங்குகிறேன் ஆரம் நான். ஆனால் சாவு தான் வரமாட்டேன் என்கிறது. செத்துப்போக நானே எடுத்த முயற்சி… சைமன் மாமா அதைத் தடுத்துவிட்டார். ‘ஏசப்பாவை நினைச்சிக்கோ’ என்றார் அவர். ஏசப்பா பட்ட பாடுகளை நினைத்தபடியே தான் இத்தனை வருடங்களாக நான் அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆகா சாவு. அது வருகிறாப் போலவே இல்லை. நான் நினைச்சது எதுதான் நடந்திருக்கிறது. அதுவும் சாவு… ஆரம், அதை ஆசைப்படும் போது அது கிட்ட அண்டாதா? அப்படித்தானா? நமக்கு ரொம்ப அசௌகர்யப்பட்ட எதிர்பாராத நேரம் சடாரென்று அது புகுகிறது. இவர்… ஹசன்! அவர் மரணம்… இப்ப அவர் துக்கத்தில் இருப்பாரா தெரியவில்லை. இப்ப அவர் நரகத்தில் எரிஞ்சிட்டிருப்பார்னு நினைக்கிறேன். ஹசன், நீர் பண்ணின அக்கிரமம் கொஞ்சமா நஞ்சமா, அத்தனை பாவத்துக்கும் பிராயச்சித்தம் பண்ணி தொலைக்க முடியுமா அவற்றையெல்லாம்? நடக்கிற கதையா அது?

ஏய் மிர்சா, நீ தயவுசெஞ்சி என்னை அந்தாளு பக்கத்தில் புதைச்சிறப்டாது. உன்னை வேண்டி விரும்பிக் கேட்டுக்கறேன். டேய் கேட்டியா. நீ என்னை மல்பெரி மரத்தடியில், ஆரம் உறங்குகிறானே, அவன் பக்கத்தில் அடக்கம் செய். ஆரம், அவனே என் பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் தீர்வானவன், என் சூரியன்… என் கண்ணீரைத் துடைப்பவன்… நான் உன்னாண்ட வந்துவிடுகிறேன் ஆரம்.

நான் இப்பிடி சாவு வராதான்னு அல்லாடிட்டிருக்கிறேன். ஹசன், அந்தாளு ஆயிரம் வருஷம் வாழணும்னு ஆசைப்பட்டாரு! தினசரி ஒவ்வொரு நாளையும் இதேமாதிரி நாக்கத் தொங்கப்போட்ட ஆசையோடதான் அவர் ஆரம்பித்தார். வீட்டு வெளி முற்றத்தில் இருந்த கல்லை பாறையை யெல்லாம் அப்புறப் படுத்தினார். குன்றுகளையே அவர் திராட்சைத் தோட்டங்களாக மாற்றிவிட ஆவேசப்பட்டார்.

கரடு முரடான பொட்டல்களை வயல்களாக தோட்டங்களாக உருமாற்றம் செய்ய உத்வேகங் கொண்டார். கல்சுவர் அரண்களும், உள்ளே கல்லுவீடுகளும் சமைத்தார். அவையெல்லாம் காலத்தால் கலைக்கப் படாது என்கிறாப் போன்றே அவர் கொண்டாடினார். ஒரு ஆயிரம் வருஷம் அவரே இருந்து எல்லாம் பார்த்து அனுபவிக்கிறாப் போல நினைப்பு அவருக்கு. அந்தக் காலங்களில் சாவோ, அதன்பின்னான போக்கிடமோ பற்றி அவருக்கு யோசனையே இல்லை!

மொல்லா மாஃபஸ் கூட அவரை வேடிக்கையா கிண்டலடிப்பார். ‘யப்பா, மரணமிலாப் பெருவாழ்வு, யாருமே வாழ்ந்ததா சரித்திரமே கிடையாதப்போவ்!’ அந்த நக்கலடிக்கும் குரல் இப்பக்கூட காதில் கேட்கிறது. ‘மகா சுலைமான்… அவங்களே மண்ணோடு மண்ணா ஆயிட்டாரு!’

விதி. அதுவும் ஹசன் நினைச்சதை நடத்த விடவில்லை. அவர் வாழ்க்கை. அவர் தேகம். அவரது அபிலாஷைகள். இஷ்டங்கள்… எல்லாமே அழிந்துபோயின. அவர் நோய்வாய்ப் பட்டார். எல்லா ஆஸ்பத்திரிகளும், மடங்களும், மதகுருமார்களும், ஊழியக்காரர்களும்… ஆளுக்காள் ஒண்ணைச் சொன்னார்கள். அவர் உடம்பு தேறவே இல்லை. நாளுக்கு நாள் அது ஷீணமாயிட்டே வந்தது.

என்ன காத்திரமான தேகம் அது, அதாலயே இத்தனை மருந்தும், இந்த வேதனையையும் தாள முடியாமல் ஆச்சு. மலையத்துவஜன் மாதிரி இருந்தார். பாறைகளையே தம் பிடிச்சி நகர்த்தி வைப்பார். கற்களை அப்படியே பொடியாக்குவார். அந்த உடம்பே சிதிலமாயிட்டது. அட அவரால, தானே எழுந்து உதவியில்லாமல் கால்கழுவி வரவே லாயக்கில்லாமல் போச்சு. படுக்கையிலேயே சில சமயம் ஒண்ணுக்கடிச்சிர்றாரு. தாகம்னால் தானே ஒரு தம்ளர் தண்ணி தன் கையால எடுத்துத் தூக்கி வாயில் தானே விட்டுக்கொள்ளக் கூட துப்புக் கெட்டுப் போயிட்டார். ஒரு தீ விபத்து, ஆத்திர அவசரம்னால் அவரால படுக்கையில் இருந்து சடாரென்று எழுந்து ஓடி தப்பிக்க இயலாது.

அவரைப் பத்தி எனக்கு இரு வேறுபட்ட அபிப்ராயம் இருந்தது. யப்பா அத்தனை பலசாலி இப்பிடி ஒடுங்கிட்டாரேன்னு எனக்கு வருத்தம் இருந்தது. அதேசமயம் உள்ளூற எனக்கு அதில் ஒரு திருப்தி… கடவுள் வெச்ச ஆப்புல்ல அது, என்ன ஆட்டம் ஆடினாரு…

படுத்த படுக்கைன்னு ஆனதும் ஹசனுக்கு மிர்சாவின் பரிவு, உபசாரம் வேண்டியிருந்தது. நல்லா இருந்த வரை அவனை கேவலமா நடத்தி பாடாப் படுத்திய மனுசன். ஒரு பெத்த அப்பனா அவனுக்கு அவர் தன் அன்பையும் பாசத்தையும் தந்ததே கிடையாது. ஆனால் இப்ப அவருக்கு மகனாக, மகானாக அவனிடம் அது வேண்டியிருந்தது. நல்ல பையன் அவன். மிர்சாவுக்கு அப்பாவிடம் அத்தனை வெறுப்பும் ஆத்திரமும் இருந்தது என்றாலும், அப்பாவை அவன் துடைத்து, குளிப்பாட்டி, சவரம் செய்து, உடையுடுத்த உதவி என்று பணிவிடைகள் செய்யத்தான் செய்தான். குண்டூசி அளவு கூட அவன் அவரைக் குத்திக்காட்டிப் பேசவில்லை. அவனது பரிவில் அப்பாதான் வெட்கப்பட்டு திக்கு முக்காடிப் போனார்.

ஆ ஹசன்… என என்னை யறியாமல் சத்தமாய்ப் பேசியிருக்கிறேன் போல. பக்கத்துப் பெண்கள் ஒருத்தரையொருத்தர் இடித்து சாடைகாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.

‘பாவப்பட்ட பெண். புருசன் நினைவில் அவர் பெயரை சத்தமா முணுமுணுக்கிறாள். அவர் செத்து இத்தனை வருஷம் ஆகியும் இவ அவரை மறக்கவில்லை. பாவம், அவளுக்கு அந்தாள் மேல என்ன ஒரு இது…’ ஒரு பெருந்தலைப் பெண்மணியின் அனுமானப் பினாத்தல். அவ முகத்தின் சிரிப்பில் குறும்பும் குத்தலும் தெரிந்தது. திரும்பிக்கொண்டு ஜன்னலைப் பார்க்கப் படுத்தேன். அட ஹசன்… அதோ வயலும், திராட்சைத் தோட்டங்களும், கல்லுக் கட்டடங்களும்… அத்தனையும் ஒரு வலியை உணர்த்துகிற நினைவுச் சின்னங்கள். இந்த துக்கப்பட்ட, சந்தடியடங்கிய கிராமத்தில் இப்போது. அவற்றை நினைக்கிற ஒவ்வொரு கணமும் நான் உள்ளேயே லேசாய் செத்துப் போகிறேன்…

நடு நிசி. யாரோ வெளிக் கதவை இடிக்கிறார்கள். சிலீரென்று ஒரு பயம் என்னுள். என்ன கேடு சம்பவிக்கப் போகிறது என்பது எனக்கு முன்பே தெரிந்தாப் போல நடுக்குகிறது. வாரிச் சுருட்டிக்கொண்டு அந்த வீட்டை விட்டு நாங்கள் வெளியேறினோம். மிர்சா அவர்களைத் தடுக்க என முனைந்தபோது, ஆத்திரக் குமுறலுடன் அவனைப் பார்த்து அலறுகிறேன். ஐயோ அவர்கள் அவனைக் கொன்றுவிடுவார்கள், என திகிலெடுக்கிறது. மொல்லா மாஃபசை அவர்கள் அவன்வீட்டில் இருந்து ஒருநாள் அழைத்துப் போனார்கள். பின் அவன் சடலம் ஆற்றங்கரைப் பக்கம் கிடந்தது. மிர்சா, சனியனே, அவர்களோடு முரண்டாதே… வாயை மூடிக்கிட்டு இருடா. ம். நான் அப்படித்தான் உயிர் தப்பித்தேன். அப்படியே வாயைத் திறக்காமல், அவனும் பிழைத்துக்கொள்ள நான் விரும்பினேன். அடங்கினான் மிர்சா.

ஊரே தூக்கக் கலக்கத்துடன் அந்த இரவு எப்படி கொடூரமாக உருவெடுக்கிறது என்று பார்த்தது. ஊரின் மொத்த ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் என திடல் பக்கம் கூடியதும், சிப்பாய்கள் எங்கள் வீடுகளைத் தீயிட்டார்கள். எங்களது உடைமைகள் எல்லாமே உள்ளேயே இருந்தன. எங்களது லாயங்களையும், பிராணிகள் உள்ளேயே அடைந்து கிடந்தன, தீக்கிரை யாக்கினார்கள். வெறுமனே எங்களை வீடுகள், உடைமைகள், சொத்தபத்துக்கள் என்று இல்லை, நாங்கள் எங்கள் கடந்த காலத்தையே, எங்கள் நல் நினைவுகளையே, நம்பிக்கைகளையே அல்லவா இழந்தோம்.
தீயின் நாக்குகள் வீட்டைச் சுவைத்து வானுக்கு எகிறிக் குதிக்கிற சமயம், என் சாபப்பட்ட கல்யாண ராத்திரி ஞாபகம் வந்துதொலைத்தது எனக்கு. மாப்பிள்ளை மரம். அடியில் நான் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

அதன் கிளையெல்லாம் கனமாய்ப் பழங்கள், இனிப்புகள், கொட்டையும் பருப்புமாய்த் தொங்கின. கருப்பு சிவப்பு சேவல் ஒன்றை அப்போதுதான் அறுத்து காலில் கட்டி தலைகீழாக மர உச்சியில் தொங்க விட்டிருந்தார்கள். அதன் கழுத்தில் இருந்து சொட்டுச் சொட்டாய் ரத்தம் சொட்… கிளைகள் ரத்தத்தில் நனைந்தன. பார்க்கவே திக்கென்றது. அந்த நேரம் ஹசன், நீ எப்படி சந்தோஷமாய் இருந்தாய். சனங்கள் உன்னைச் சுற்றி ‘ஹாலே’ ஆட்டம் ஆடுகிறார்கள். நான் வீடு சேர, அந்த ஆட்டக்காரர்கள் எல்லாருமே மரத்தின் பழங்களுக்கும், இனிப்புகளுக்கும், கடலை, பருப்புகளுக்கும் முட்டியடித்து சூறை…

பெருஞ்சத்தம். ஆகாயத்துக்கு எகிறும் ஜுவாலைகள். அந்த மாப்பிள்ளை மரமே சடசடவென்று சரிந்தது. மிர்சா கையைப் பற்றிக்கொண்டேன். தீக்கிரையான வீட்டை விட்டுவிட்டு என்பக்கமாக இழுத்தேன். வீடு, அதன் பொக்கிஷங்கள், நினைவுகள் எல்லாவற்றிலும் இருந்து அவனை வெளியே இழுத்தேன். பினவ்ஸ் குட்டி, அவளுடைய மரப்பாச்சி பொம்மையைத் தன்னுடன் எடுத்துக் கொண்டாள். திகுதிகுவென்று எலலாமே பற்றி எரிகிறதைப் பார்த்தபடி அவள் பொம்மையை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டாள். ஒரு சிப்பாய்க்கு அது பொறுக்கவில்லை போல. அவன் வந்து அவள்கையில் இருந்த பொம்மையைப் பிடுங்கினான். அதை அவன் தீயில் வீசுமுன் இன்னொரு சிப்பாய் பாவம்பார்த்து அதை அவனிடம் இருந்து வாங்கி என் மகளிடம் திருப்பித் தந்தான்.

ஃபட்மா என் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். ‘அம்மா, யாரு வந்திருக்கான்னு பாரு.’ வந்தவளை எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. ‘இவளைத் தெரியலையா,‘ என்று ஃபட்மா கேட்டாள். ‘திலன். நம்ம பக்கத்து வீடு அப்பாஸ்… அவரோட பொண்ணு. உங்களை ரெண்டு மூணு வாட்டி ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து அவ பாத்துட்டுப் போனாள்… அம்மா, இவளுக்கு இப்பதான் கலயாணம் நிச்சயம் ஆகியிருக்கு.‘ ஃபட்மா அப்படியே ஓரக்கண்ணால் ஜேனப்பைப் பார்த்தாள். அவன்பாட்டுக்கு ‘யாசின்’ உச்சாடனம் செய்துகொண்டிருக்கிறான். அவனைச் சீண்ட ஃபட்மா ஆசைப்பட்டாப் போலிருந்தது. ‘இதெல்லாம் சிலப்ப, அவங்கவங்க அதிர்ஷ்டம்னு ஆயிருது.இல்ல?‘ என்றாள் ஃபட்மா.

என்னைப் பார்க்க முத்தமிட குனிந்தாள் ஃபட்மா. அவள் முகம் நாணத்தால் சிவந்தது. அவளது நகையலங்காரம் பார்க்கிறேன். கழுத்து நகை, வளையல்கள், காதணிகள், மோதிரம்… அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறேன். ‘எப்படி இருக்கீங்க,‘ என சத்தமாய்க் கேட்டாள் அவள். நான் தலையாட்டினேன். அவ்வளவுதான், வந்த வேலை முடிந்தது, என்கிறாப் போல அவள் அவசரமாய் என்னைவிட்டு வெளியே போனாள். எனது மூப்பு, அவளைத் தொத்திக்கும் என்று பயந்தாப் போல. கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். அவர்கள் வெளியே கிசுகிசுப்பதும், பேச்சுகளும் எனக்கு வேண்டாம். என் துக்கம் எனக்கு. பேசாமக் கிடந்து தூங்க முடியுமா பார்க்கலாம்.

அன்னிக்கு, ஹசன் முடிவெட்டி, மழுமழுன்னு ஷேவ் எடுத்திருந்தார். அவரது மேல்கோட்டு மகா தொள தொள. ஒருமாதிரி பரவசப் பரபரப்போட இருந்தார். நான் கொட்டகையில் அவர் தந்த எதையோ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அந்த மனுசன் குனிந்து தன் காலைப் பார்த்தபடி காலாட்டிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு கணம் எங்கள் கண்கள் சந்தித்துக்கொண்டன. சட்டென பார்வையை விலக்கிக்கொண்டார். பின் திடீரென என்னை அவர் கண்ணுக்குக் கண்ணாக ஊடுருவுகிறாப் போல உறுத்துப் பார்த்தார். சொன்னார். ‘ஏய் ஹதைஸ், நீ என் பொண்டாட்டியா வரப்போறே. நாம கல்யாணங் கட்டிக்கப் போகிறோம்!‘

எனக்கு உடம்பே லேசாய் அதிர்ந்தது. ஆரமுடைய சிதைக்கப்பட்ட சடலம், மரத்தில் தொங்கிய காட்சி என்னில் பெரிசாய், இன்னும் பெரிசாய் வளர்ந்தாப் போல ஒரு நடுக்கம். அழுகையை மீறிய ஒரு திகைப்பும் திணறுலும். எதைப்பத்தி அழுவேன் நான்? என் பெயர்… அல்மஸ்ட். இப்ப பேர் மாத்தியாச்சி, ஹதைஸ். கிறித்துவச்சி இப்ப துலுக்கச்சி ஆனதையிட்டு அழறதா? எங்க ஐயா, அண்ணன், சகோதரிகள் எல்லாருமே கொல்லப்பட்டு விட்டதை நினைச்சி அழறதா? அவர்கள் எல்லாருடைய சடலங்களுமே மலைப்பகுதியில் அப்படியே அழுக விடப்பட்டதே, அதற்கு அழறதா? அப்புறம், கிஞ்சித்தும் காதலோ, அன்போ இல்லாத இந்த மனுசனுக்கு நான் வாழ்க்கைப்படப் போகிறதை நினைத்து அழறதா? ஏற்கனவே எனக்கு அழுதழுது கண்ணீரே வத்தியாச்சி. தனியே எனக்குள்ளயே நான் அத்தனை அழுது தீர்த்தாச்சி… அப்படியே என் கண்ணுக்குள் பார்த்தபடி எதுவும் பேசாமல் கிடந்தேன்.

அடுத்த நாள் என்னை கொட்டகையை விட்டு வெளியே அழைத்து வந்தார் ஹசன். இடையில் எவ்வளவு காலம் ஆனது என்கிற கணக்கே விட்டுப் போச்சு எனக்கு. மரங்களில் இலைகளின் வண்ணங்கள் மாறி யிருந்தன. சில மரங்கள் இலைகளே இல்லாமல் மொட்டையாய் நின்றன. சுற்றுச் சூழலின் மாற்றங்களை வைத்து இந்த இடைப்பட்ட காலத்தை அளக்க முடியுமா என நான் முயற்சி செய்தேன். அந்த வெளிச்சமே என் கண்ணைக் குத்துவதாய் இருந்தது. என் கண்கள் இருட்டுக்குப் பழகிக்கொண்டிருந்தன. மாடிக்குப் போனோம். ழேசி, ஹசனின் அம்மா, கொட்டகைக்கு அவள் ரெண்டே வாட்டி தான் வந்தாள். அறையின் நடுவில் அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள். என்னையே பார்த்த அவள் கண்ணில் அத்தனை ஆங்காரம். ஹா, மாமியார்க்காரியுடன் நான் நட்பு பாராட்டவே முடியாது. அவளைப் பொருத்தமட்டில் நான் வேற்று மதக்காரி. அவங்க சாமியை விட்டு வேற சாமி கும்பிடற பாவி நான். அதை மறக்கவோ மன்னிக்கவோ எப்பிடி முடியும்?

எனக்கு கடைத்தேற்றம், விமோசனம் இல்லை. ஹசன் கல்யாண ஏற்பாடுகளில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார். என்ன நடக்குதுன்னு எனக்கே தெரியாமல் பல நாள் ஏற்பாடுகள். நான் வீட்டுக்குள்ளே யாரு என்ன வேலை சொல்றாங்களோ அதைத் தட்டாமல் செய்தபடி யிருந்தேன். ஏன் எதுக்கு என்று நான் கேள்வி கேட்கவே இல்லை. எனக்கு ஒரே தீர்மானம்.. நான் வாழ வேண்டும்… எத்தனை சோதனை வந்தாலும், அதையெல்லாம் ஏற்றுக்கொண்டு, கடந்து நான் வாழ்வேன்… என்றாலும் ராத்திரி படுக்கப் போகும்போது, வாழ வேண்டும் என்ற உந்துதலில் நான் தலைவணங்கிய காரியங்கள், எனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த அதன் குமுறல்கள்… எல்லாமே மேலெதுத்து வந்தது. விடியும் வரை நான் அழுது தீர்த்தேன்.

கல்யாண நாள். வீடு நிறைய ஹசனின் உறவினர்கள். அலப்போவில் பழக்கமான நபரின் மகள், என அவர் என்னை எல்லாருக்கும் அறிமுகம் செய்தார். அப்போதைய என் உணர்ச்சிகளை எனக்கே வெளிப்படுத்தத் தெரியாதபடி நான் திகைப்பில் இருந்தேன். மூதாட்டிகள் என்னைப் பார்த்து என் அழகை வியந்தார்கள்.

கண்கள். சிகை, கழுத்து, இடை, உயரம், கைகள், பாதங்கள் என அவர்கள் அளவெடுத்து ஆகா, எனப் பாராட்டினார்கள். என் வதனத்தின் எடுப்பான மச்சங்களை, வரிகளையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டிப் பேசினாள் ஒருத்தி. இதோ, இந்தா இது… என எண்ணி எண்ணிக் காட்டி வியந்தாள். என் உதட்டோரத்து ஒரு மச்சத்தை அவள் தொட்டுக்கூட பேசினாள். பிறகு அவர்கள் என்னைவிட்டு முகம் திருப்பி தங்களுக்குள் என்னென்னவோ பேசிக்கொண்டார்கள். ஆரம் எப்பவுமே என் கூந்தலை, கண்களை, அந்த முக மச்சங்களைப் பற்றியெல்லாம் ரசித்துப் பேசுவான்.

ஒருநாள் அவனிடமே கேட்டேன், ‘ஏய் என் பிரிவு உன்னை எந்த அளவு பாதிச்சிருக்கு?‘ அந்தக் கேள்வியே அவனைத் திகைக்க வைத்துவிட்டது. என்னையே உற்றுப் பார்த்தான் அவன். ‘அதை எப்பிடிச் சொல்றது… ம்ஹும். போதாது… இது, இதுவும் பத்துமா என்ன? என் வார்த்தைக்கும் மேலா ரொம்ப, ரொம்ப உன்னை இழந்துவிட்டேனடி…‘

மூதாட்டிகள் உள்ளே என் மாமியாரிடம் போய் என் அழகை அவர்கள் கொண்டாடிப் பேசினார்கள். ஆனால் என் மாமியார், அவ யாரையோ பறிகொடுத்தா மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவர்களிடம் ஆத்திரப்பட்டாள் அவள். ‘பாருங்க அவளை…‘ என இரைந்தாள். ‘அவ முகம் பூரா புள்ளிகள். அதையா போயி அழகுன்றீங்க?‘ வேணுமென்றே அவள் குத்தலாய்ப் பேசினாள். ‘என் பிள்ளை ஹசன், அவனையும் பாருங்க.

இந்த புள்ளிக்காரி இவளையும் பாருங்க. பாத்திட்டுச் சொல்லுங்க…‘ அவளைக் கேட்டபடி நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டேன். இந்த மச்சங்கள்… ஆரம் இவற்றை ரசித்தான். கொண்டாடினான். எனது உடலின் ஒவ்வொரு மச்சத்துக்கும் அவன் தனியே பேரே வைத்திருந்தான்! ஒவ்வொரு மச்சமாய் நான் மெல்ல வருடியபடியே அவற்றின் பெயர்களை, ஆரம் சொன்ன பெயர்களை, உச்சரித்துக் கொண்டேன். ‘மாதுளைமுத்து. ஆலவிதை. இசைப்பொததான். அன்னம். ஆடம். மேரி. நட்சத்திரம். புள். ஆகாயம்…‘

சமையல் ஆகி எல்லாம் தீன்று தீர்த்தார்கள். ‘ஹாலே‘ (சடங்கு) முடிந்தது. ஆக சட்டுப்புட்டென்று கல்யாண வைபவம் முடிவுக்கு வந்தது. விருந்தாளிகள் ஒவ்வொருவராய் அவரவர்வீடு திரும்பினார்கள். என் மாமியார்க்காரி என்னைக் கையைப்பிடித்து தனியறை வரை அழைத்துப்போனாள். என் முகத்தை சிவப்புச் சல்லாவால் மறைத்திருந்தார்கள். அறை நடுவே பெரிய கட்டில். அதில் என்னை அமரப்பண்ணினார்கள். இவள், என் மாமியார்ப் பிசாசு என்னைப்பார்க்க குனிந்து மெல்ல என் சல்லாத்திரையை நீக்கினாள்.

என்னை கண்ணோடு பார்த்தபடி அந்த ராத்திரி நான் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எடுத்துச்சொன்னாள். என்னவெல்லாம் நடக்கும் என்று விலாவாரியான விளக்கம். பூவேலையிட்ட பருத்தித் துணி ஒன்றை எனக்குத் தந்தாள். இதைப் பயன்படுத்து… என்றபடி திரும்ப என் முகத்திரையைப் போட்டாள். அவள் அறையைவிட்டு வெளியேறியபோது என் உயிரே வெளியே போனாப்போல இழப்பு திக்குமுக்காட்டியது. குரல்களே ஒலிகளே கேட்டாலும் வார்த்தைகள் புரிய மறுத்தன. அந்தத் துணிக்குட்டையைப் பார்த்தபோது ஒரு நடுக்கம் என்னுள் தண்டுவடம் வரை வெட்டியது.

ராணுவம் போல வெளியே இரைச்சல். கூக்குரல்கள். கைதட்டல்கள். அறையைநோக்கி வருகிறார்கள். வாசல் கதவருகே அவர்கள் அப்படியே நின்றார்கள். சத்தக்காடு. பாடல்கள். ஹுங்கரிப்புகள். பகடி… என் தலைக்குள் வெடித்தன அவை. ஒரே குழப்பம். திடுதிப்பென்று கதவு திறக்கப்பட்டு, ஹசனை முதுகில் ஒரு உந்து! ஹா ஹு என சப்த சைரன். வெளியே அந்த வெடிச்சிரிப்பும் கைதட்டல்களும் தொடர்ந்தன.

இந்தப் பகல்கனவை மிர்சாவின் குரல் கலைக்கிறது. ஜேனப் என்னருகே சத்தமாய் குரான் வாசிக்கிறது கேட்கிறது. இனிய குரலில் கண்பனிக்க வாசிக்கிறான். திலன் எல்லாருக்கும் தண்ணீர் விநியோகிக்கிறாள். என் முதுகை நிமிர்த்தி தம்ளரை உதட்டில் பதித்து எனக்கும் சிறிது தண்ணீர் புகட்டுகிறாள். தண்ணீர் என் வாயில் இருந்து கழுத்தில், நெஞ்சில் வழிகிறபோது என் படுக்கையில் அருகே கிடந்த சிறு துண்டுத்துணியை எடுத்து அழுத்தமில்லாமல் துடைக்கிறாள்.

திரும்பவும் என் முதுகைத் தளர்த்தி அவள் படுக்கையில் சரிக்கிறபோது, வெளியே குரல்கள் கேட்டன… குரல்கள்! நடமாடும் காற்று போல மெல்ல அடங்கும் குரல் ஒலிகள். சூழும் நிசப்தம். கதவுப்பக்கமாய் ஹசன். மகா உடைகளுடன். சிவப்பு சல்லாவூடாக அவரைப் பார்க்கிறேன். அவை அவருடைய உடை போலவே இல்லை. வேறு யாரோ ஆஜானுபாகு, வீரபாகுவுடைய உடைகளாய் அத்தனை தொளதொளத்துக் காண்கின்றன. மேல்உடையை உருவியெடுத்தார். தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டார். உள்ப்பையில் இருந்து தங்க கழுத்தணி ஒன்றை வெளியே எடுத்தார்.

என் கழுத்தில் அதை அணிவிக்க அவர் என்னை நெருங்கி… திரும்ப வேறொரு ராத்திரி என் நினைவுக்கு வருகிறது. ஆயுதங்களுடன் எங்களைத் தாக்கிய அந்த திருட்டுப் பட்டாளம். பெண்கள் எல்லாரிடமும் இருந்த எல்லா நகைகளையும் அவர்கள் பறித்துக் கொண்டார்கள். கொட்டகையில் பெருச்சாளி ஒன்றை சாவடிக்கிற ஒலியைக் கூடக் கேட்டேன். அந்த ராத்திரி… மெர்யம், அவளுக்கு தன் கழுத்தணியை விட்டுத்தர ஒப்பவில்லை. அவள் முரண்டு பிடித்தாள். ஒரு கொடும்பாவி சட்டென துப்பாக்கியை உயர்த்தி, அவளை… சுட்டே விட்டான். அவளது உடலை அவன் பார்த்த பார்வையில் இருந்த ஆத்திரம். அவளைப்பார்க்க குனிந்து அந்த நகையை வெடுக்கென அறுத்தான்.

என் முகத்தின் சிவப்பு சல்லாவை மெல்ல ஹசன் உயர்த்தினார். வெளி சந்தடிகளும் இரைச்சலும் மங்குவதை நான் கவனித்தவாறிருந்தேன். என்னருகே சிறிது தயக்கத்துடன் குனிந்தவாக்கில் ஹசன். பின் எழுந்து தன் உடைகளைக் களைய ஆரம்பித்தார். மேலுடை. கால்சராய். சட்டை. வேறு யாருடையதோவான உடைகளை விடுவித்தார். என் உடைகளை அவிழ்க்க அவரது வியர்த்த கரங்களில் சிறு நடுக்கம். படுக்கையில் என் இடுப்புக்குக் கீழே மாமியார் தந்த அந்தத் துணியைப் பரப்பிக் கொண்டேன். பார்வை மேல் உத்திரத்தில். என் கண் ரப்பையடியில் பதுக்கி வைத்திருக்கிற ஆரம், அவனைப் பார்க்கக் கூடாது என்கிற தீர்மானம்.

வேணாம் வேணாம் என மறுக்க மறுக்க, அவன் முகமும், குரலும் மேலெழும்பி வருகிறது… கண்ணீர் பெருகி கன்னத்தில் வழிகிறது. என் குடும்பத்தின் ஞாபகம். நிர்வாணப்படுத்தி அவர்களை மிருகங்களைப் போல சுட்டுத் தள்ளினார்கள். அந்த உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு போன சிப்பாய்களை நினைத்துக்கொண்டேன். முகங்களும், குரல் இரைச்சல்களுமாய் என்னை மூழ்கடித்தன… ஹசன் விளக்கணைக்க எழுந்துபோனார். பதட்டமான அந்த விளக்குச் சுடர் அமர்ந்து, இருள்… இருள் சுற்றிவளைத்து முற்றுகையிட்ட அந்த ராத்திரி. என் பார்வையை உத்திரத்தில் இருந்து நான் மீட்டுக்கொள்ளவே யில்லை. இருள் கண்ணுக்குப் பழகியிருந்தது. நானும் அடங்கிக் கிடந்தேன்.

***

அட ஆரம், ஆரம், நான் மரணப்படுக்கையில் கிடக்கிறேன். என் மகன், பேரக்குழந்தைகள், மருமகப் பிள்ளைகள், எனது சிநேகிதப் பட்டாளம். எல்லாரும் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். எல்லாரும் என்னைக் கரிசனமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அன்பு, இரக்கம், துக்கம். என் நிலையில் தாங்கள் இல்லையே என அவர்கள் சந்தோஷமும் படலாம். அவர்கள் கண்களைப் பார்த்தேன். சாவுதான் எனக்குத் தோதானது. இப்பவே கூட நான் எங்கே வாழ்கிறேன்… செத்த கணக்குதான் இது, சும்மா மூச்சு போய்வருது, என அவர்கள் நினைத்தார்கள். எல்லாருமே கவலையாய்ச் சவலையாய் இருந்தார்கள்.

ரெண்டு நிமிஷத்துக்கொருதரம் ரஸ்டம் தன் மொபைலைப் பார்த்து, அதில் குறுஞ்செய்தி பரிமாறுகிறான். என் நிலைமை இத்தனை களேபரமாய் இல்லையென்றிருந்தால் அவனைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்பியிருப்பார்கள். இங்கேயே வந்து நாள்க்கணக்கில் தங்கியிருக்கிறாட்கள், இப்ப வந்தாட்கள், எல்லாரும் என் முகத்தையே… ஐய ஏம்மா இவ்வளவு பிடிவாதமா கஷ்டப்படறேன்றாப்ல பார்க்கிறார்கள்.

ஜேனப், தில்பர் நாள்பூரா குரான் வாசிக்கிறார்கள். சீக்கிரம் என் ஆத்மா என் தேகத்தைவிட்டுச் செல்லட்டும்… அவர்கள் அலுத்துக் களைத்திருக்கிறார்கள். கிழவிக்கு இன்னும் அந்த வைராக்கியம் விடுதா பாரு, என அவர்கள் நினைக்கலாம். அவர்களின் பொறுமையின்மை என்மீது காத்துப்போல மோதியது. என் தலை கிர்ரென்றது.

கதவு திறந்தது. பினவ்சின் சின்னப் பெண், என் பேத்தி ஸ்ட்ரான் உள்ளே வந்தாள். வெள்ளை கவுன். கூந்தலைப் பின்னிவிட்டிருந்தாள். பாவம் சிறு குட்டி. பெண்கள் குரான் வாசிக்கிற அந்த அறையே அவளுக்குச் சங்கடமாய் இருந்தது. எனது கனமான மூச்சிறைப்பு வேறு. அவள் முகம் வெளுத்தது.

ரஸ்டம் குறுஞ்செய்தி யனுப்பிய வண்ணம். மிர்சா ஸ்ட்ரானைப் பிரியத்துடன் பார்த்தபடி. நான் ஸ்ட்ரானைப் பார்த்தபோது அவளை அவள்அம்மா தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டாள். நான் குழந்தையைப் பார்த்து புன்னகைகாட்ட முயன்றேன். அது முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டது. பேசவேயில்லை. அதற்கு பயமாய் இருந்தது போல. என்னைக் காட்டிவிட்டு அப்படியே அம்மாவை அது இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டது.

பக்கத்துவீட்டுக் குழந்தை பெர்வின். தில்பரின் காதில் என்னவோ சொன்னது. ஓரக்கண்ணால் என்னையே அது பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் உதடு அசைவதையே பார்த்தேன். தில்பர் அவள் பக்கமாய்த் திரும்பிச் சொன்னான். ‘அவங்களுக்கு வயசு நூறாயிட்டது. கூடக் கூட இருக்கும்!‘ பெர்வினுக்கு ஆச்சர்யம்.

என்னையே அது குறிப்பாய்ப் பார்த்தது. ‘அவ்வளவு பெரியவங்களா. மாஷா அல்லா! கடவுள் அவங்களை அழைச்சிக்கிடட்டும். அவங்க அமைதியா ஓய்வு எடுத்துக்கட்டும்…‘ அதைக்கேட்டு தில்பர் தலையாட்டினான். ‘ஆமாம். அவங்க ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுட்டாங்க. மரணம்னால் அது அவங்களுக்கு இப்ப இந்த வலியில் இருந்து நிவாரணம். அதைத்தான் விதின்னு சொல்றோம்.‘ தலையைத் திருப்பி அவங்களை உதறுகிறாப்போல கண்ணை இறுக்க மூடிக்கொண்டேன்.

ஆரம்… எல்லாரும் நான் செத்துப்போகப் பயப்படுகிறாப் போல நினைக்கிறார்கள். நான் சீக்கிரம் செத்துட்டா நல்லதுன்றாப் போல நினைக்கிறார்கள். என் கண்ணில் மண்ணைக் கொட்டுவது எனக்கு பயங் கிடையாது. உடலுக்குள்ளே புழுக்கள் துளைக்கிறதிலோ, என் சதையும் எலும்புகளும் அரித்துப் போவதிலோ, என் இதயத்தையும், நுரையீரல்களையும் பூச்சிகள் தின்கிறதிலோ எனக்கு பயம் கியம் எதுவும் இல்லை. எல்லாமே உண்மைக்கு மேலானது இல்லை. இவற்றைத் தவிர்க்க யாரால் முடியும்? இதெல்லாமும் எனக்கு பயம் தரவில்லை. என் யோசனை என்ன, நான் இறந்து போனால்… ஆரம், உன்னிடம் வந்துவிடுவேன்! மரணம் என்னை உனக்கு கல்யாணப்பெண்ணாய்ப் பரிசளித்துவிடும்!

என் கண்ணே, கண்ணின் கருமணியே நீதான். என் விடிவெள்ளி நீயே. என் பிரார்த்தனைகளின் வரம் நீயே. இத்தனை வருஷமாய் நான் ஒரு ரகசியத்தை வைத்திருந்தேன். முதலில் எனக்குள்ளேயே அதை வைத்திருந்தேன், எனக்கே தெரியாமல். தெரிந்தபோது என்னைச் சுற்றியுள்ள எல்லாரிடமும் அதை மறைத்து பாதுகாத்தேன். ஆனால் இந்தவேளையில், அதை என்னோடு சுமந்து போக முடியவில்லை. கல்லறை மண்ணோடு அதைப் புதைத்துக்கொள்ள முடியாது என்னால். அதற்கான வலிமை என்னிடம் இல்லை. அந்த ரகசியமே என் மூச்சைத் திணறடிக்கிறது. நெஞ்சுக்குள் அனலைப் பாய்ச்சுகிறது மூச்சு. என் உயிர்த்துடிப்பு மெல்ல உடலைவிட்டு அகல்வதை என்னால் உணர முடிகிறது. நான் மேலும் மேன்மேலும் எடை இழந்து வருகிறேன். இந்த வரப்பட்டிக்காட்டில் என் சொந்தக்காரர்களும், சிநேகிதர்களுமாய் என்னைச் சுற்றி. எனக்கு விடைதர தயார் நிலையில். ஜேனப் என் பக்கத்தில் அமர்ந்து குரான் ஓதியபடி. ரொம்ப சிரமம் இல்லாமல் என் ஆத்மா உடலைப் பிரியட்டும்.

இருள் மெல்லப் பரவுகிறாப் போலிருந்தது. ம். இவைதான் என் இறுதிக் கணங்கள். என் அறையில் இருக்கிறாட்களை வெளியே போகச் சொல்லி ஜாடை காட்டினேன். தங்களுக்குள் என்னென்னவோ பேசியபடி அவர்கள் எழுந்து வாசலைப் பார்க்க நகர்ந்தார்கள். ‘கடவுள் அந்த பாவப்பட்ட ஆத்மாவை சீக்கிரம் அழைச்சிக்கட்டும். மரணம் தான் அவளுக்கு ஆறுதல். அவளை ஆசுவாசப்படுத்தும் கடவுளுக்கு நன்றி.‘ ஆமாம், ஆரம், எனக்கு மரணத்தை அளித்த கடவுளுக்கு நன்றி. அதிர்ஷ்ட நட்சத்திரங்களுக்கு நன்றி. மரணம்னு ஒன்று இல்லாவிட்டால், ஆரம், நான் எப்பிடி உன்னாண்ட வந்துசேர முடியும்?

இப்போது அறைக்குள் மிர்சாவும் ரஸ்டமும் மாத்திரமே. கொஞ்சம் பதட்டமாகவும் பயமாகவும் அவர்கள் என்னைப் பார்த்தார்கள். என் கடவாய்ப் பற்கள் போன்ற குலக் கொழுந்துகள் அவர்கள். தூரத்து ஆனால் ஒட்டிய உறவுகள் தான். ரஸ்டம் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிற புராணக்கதை. கடவுளுக்கு இஸ்மாயிலை தியாகம் செய்யத் தயாராகும் இப்ராகிம்! அவன் இப்ராகிமையே உற்று நோக்கினான். இஸ்மாயில், வெண் பலியாடு. சிறகடிக்கும் தேவதை. நான் அவனையே அசுவாரஸ்யத்துடன் கவனித்தேன். அவனோ என்னைப் பார்ப்பதையே தவிர்த்தான்.
அவர்கள் இருவரையும் என் அருகே அழைத்தேன். என் இடவாக்கில் ரஸ்டம். வலமாய் மிர்சா. மகனையும், பேரனையும் பார்த்தேன். என் கையோடு அவர்கள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன். அவற்றை லேசாய் அழுத்தி இன்னும் கிட்டமாய் வரும்படி கூப்பிட்டேன். மிர்சா என் வாயருகே குனிந்து நான் பேசுவதை கிரகிக்க முயன்றான். திடுதிப்பென்று மகா இரைச்சலாய் ரிங்டோன். அலைபேசியை எடுக்கிற ரஸ்டமை மிர்சா கோபமாய்ப் பார்த்தான். ‘ஏய் அதை அணைடா.‘ ஆனால் ரஸ்டம் அழைப்பை செவிமடுத்தான். ‘கண்ணே, நான் அப்பறம் கூப்பிடட்டுமா உன்னை?‘ பிறகு அப்பாவை, உனக்கு இதெல்லாம் புரியாதுப்பா, என்கிறதாய் ஒரு பார்வை. என்னடா இவன், என ஆங்காரமாய் மிர்சா அவனைப் பார்த்தான்.

திரும்ப மிர்சா என்னிடம் நெருங்கிக் குனிந்தான். ‘ஆரம்… ஆரம்‘ என அவன் காதில் நான் பெருமூச்செறித்தேன். அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கிற போதே இதமாய் இருந்தது. ஆழ்ந்து மூச்சிழுத்தேன். இன்னுமாய் அவனைக் கிட்டத்தில் வைத்துக்கொண்டேன். ‘என் மகனே. என் மிர்சா… நான் சொல்றதை கவனமாக் கேளு…‘ மேலும் பேசத் திராணியற்று திகைக்கிறது. தொண்டை வறள்கிறது. திரும்ப ஆழ்ந்து மூச்சிழுத்தேன். ‘எய்யா, மிர்சா!‘ அவனுக்குக் கேட்கவில்லை போல. திரும்ப அவன் ‘ஷாகதா‘ வசனங்களை வாசிக்கப் புகுந்தான்.

கையை உயர்த்தி அவனை நிறுத்தினேன். அவனை இன்னுமாய் என் கிட்டத்தில் இழுக்க திணறலாய் இருந்தது. அவன் வாய் என் காதை ஸ்பரிசிக்கிற நெருக்கம். ஹசனைப் பத்தி, ஆரம் பத்தி, எனது கடைசி சடங்கு பத்திப் பேசினேன்.

‘என்னை ‘அங்க‘ புதைச்சிரு, எனன? அதான் என் கடைசி விருப்பம். இதை நீ செஞ்சாகணும். என் ஆசிர்வாதம் வேணுன்னால் அதை நீ எனக்குக் கட்டாயம் செய்யணுண்டா.‘ அவன் முகம் வெளிறியது. தொண்டையில் மயிர சிக்கினாப் போல அவன் திணறினான். என்னவோ பேச வந்தவனை வாயைப் பொத்தி நிறுத்தினேன். ‘என்னோட அருமைப் பிள்ளை நீ, என் வீர மகன் நீ என்றால், என்னை ‘அங்க‘ தான் புதைக்கணும். செய்வியா இவனே? சத்தியம் பண்ணிக்குடு எனக்கு.‘
‘ம். சரி. சத்தியம்…‘ அவன் என் கைகளை அழுத்தினான்.
நடுங்கும் பிம்பங்களை விட்டுப் பிரித்து கண்ணை மூடினேன்.

மிர்சா தன் மகனை ஒரு தீர்மானத்துடன் பார்த்தான். ரஸ்டமுக்கோ என்ன நடந்ததுன்னே தெரியவில்லை. அவன் துக்கமாய் இருந்தான். எனது கடைசி வேண்டுகோள், அவர்களுக்கு அது பெரிய அநியாயச் செயல், குற்றம் அல்லவா? மிர்சா இப்போது அதைத் தேறிவர, அதன் இறுக்கம் ரஸ்டமிடம் வந்து சேர்ந்தாற் போலிருந்தது. மிர்சாவிடம் இப்போது ஒரு உறுதியும், உசுப்பிவிட்ட உக்கிரமும் வந்திருந்தது. எனக்கு நாக்கே உலர்ந்து இறுகிக்கொண்டு வந்தது. பெருமூச்சுகள். ‘ஆரம்! ஆரம்!‘ என் குரல் அப்படியே அந்த அறையில் அந்தரங்கத்தில் தொங்கியது. நான் பார்க்கிற திறனை இழந்தேன்.

•••

The lost lands of Paradise – Yavuz Ekinci -
originally in Turkish -
trs. English by Kardalen Kala
(courtesy Words without borders)

மலையை விட்டுச் செல்லுதல் (Leaving the Mountains) கொரியமொழி : கிம் சியாங் டாங் (KIM SEO`NG – DONG), தென்கொரியா ஆங்கிலம் : ஜான் எம். ஃப்ராங்க்ல் (John M Frankl) / தமிழில் ச. ஆறுமுகம்.

download (10)download (10)

எனது முதல் விழிப்புணர்வினை நினைவுகொள்கிறேன்.

ஆம். மலைகளின் நடுவே அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கு என் நினைவுக்கு வருகிறது. அது இளவேனிற்காலம்; அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த மரஞ்செடிகொடிகள் அனைத்துமே ஆழ்ந்த பச்சைநிறத்தை வாரிப் பூசிக்கொண்டிருந்தன. வியப்பின் ஆழப்பெருமூச்சு ஒன்றினை வெளிப்படுத்தி, என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சியில், பரந்த வானத்தைப் பயமுறுத்துவது போல் ஓங்கி வளர்ந்திருந்த அந்த ஓக் மரத்தின் அடிப்பாகத்தை என் இருகரங்களாலும் பற்றிக்கொண்டேன்.

அனைத்தும் நெடுங்காலமாக அப்படிக்கப்படியே இருந்துவருவதான உணர்வு. மலையின் மிக ஆழமான பள்ளத்தாக்கு, பாய்ந்தோடும் கானாறுகள், வண்ண வண்ணமாக, அனைத்து வண்ணங்களிலும் தலைவிரித்து, வேனில் சுமக்கும் மரஞ்செடிகொடிகள், எங்கெங்குமாகக் கேட்கும் வினோதப் பறவையொலிகள்,

மண்ணுலகத்திலிருந்து வேறு எவருமே இல்லை; ஆனாலும் என் இதயத்திற்குள் புத்தரைக் காணமுடியவில்லை. நிலைமையை இன்னும் கடினமாக்கிக் கதிரும் மறைந்துபோக, மீண்டுமொரு இரவு வந்தேவிட்டது; நாளின் அந்த நேரத்தைக் கழிப்பதில் எனக்குக் குறிப்பிட்டதொரு கடும் பிரச்னை இருந்தது. மலைக்கென்ன, அது என்றென்றைக்கும் அமைதிப்புன்னகை வீசும், ஆனால் எனக்குத் தெரியும், அங்கேயே நின்று, அலைந்துதிரியும் ஊசலாட்டத்திலேயே நான் மற்றுமொரு நாளினை வீணாக்கிவிட்டேன். என் இளமைப்பருவத்திலேயே, நான் ஒருநாள் திடீரெனப் போதிமனத்தின் அழகொளியைப் பெறுவேனெனச் சொல்லிக் கொண்டேயிருப்பேன்;

அதனாலேயே துறவியாவதற்காக மலைகளுக்குள் வந்துவிட்டேன். அதிலும் குறிப்பிட்ட இந்த நாளில், நான் எவ்வளவுதான் முயற்சியெடுத்து எவ்வளவு உயரம் ஏறினாலும் மலையின் உச்சி கண்ணுக்குத் தென்படவேயில்லை. அது தென்படாமலிருப்பது என்னை மேலும் மேலும் முயற்சியெடுத்து இன்னும் உயரத்திற்கு ஏறச் செய்யவேண்டியதுதான் நியாயமென்றாலும், மற்றுமொரு பகல்பொழுது வீணாகக் கழிந்ததில், என்னால் செய்யக்கூடியதெல்லாம் இம்மண்ணுலகப் பாவங்களால் கறைபடிந்த இந்த உடலத்தைக் கீழே சாய்க்க ஒரு இடத்தைத் தேடுவதுதான்.

நான் குந்தியமர்ந்து, நாடிக்குத் தாங்கலாகக் கால் மூட்டுகளைக் கொடுத்தேன். பின்பு நான் `குவான் சேயும் போசால்` (கருணை மிக்க போதிசத்துவரே) என அழைத்துப் பழக்க தோஷத்தில் அவரது புனிதப் பெயரை மீண்டுமொருமுறை உச்சரித்தேன். நான் முழுவதுமாக மனச்சோர்வுற்றிருந்தேன்.

நான் துறவியாக இல்லாதிருந்தால், சாதாரண மனிதன் ஒருவனைப் போல வண்ண ஆடைகளும் மழிக்கப்படாத நீண்ட தலைமுடியுமாக இருந்தால், என்னால் ஒரு சிகரெட் புகைக்கமுடியும் என்பதோடு அறியாமையைப் போல அதன் முனையிலிருந்து எழும் புகைச்சுருள்களில் என் துயரம்படிந்த மனத்தினை ஒரு கணமாவது ஆற்றிக்கொள்ளமுடியும்.

ஆனால், மீன், இறைச்சி, மது மற்றும் புகையிலையை பிளேக் நோயைப் போல விலக்கவேண்டிய புத்தத் துறவியாகிய நான், அங்கே அமைதியாக உட்கார்ந்து அனைத்து புத்தர்கள் மற்றும் போதிசத்துவர்களின் பெயர்களை வெறுமனே உச்சரிப்பதில் தான் ஆறுதல் காணமுடியும்.

இருட்டில் அந்தப் பாதையில் ஊர்ந்தாவது சென்றுவிடத்தான் நான் தட்டுத்தடுமாறிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த மலைத்தொடரில் எங்கேயோ ஓரிடத்தில் வசிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிற மகா குரு ஒருவரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அதற்காகவே மலையேறும் நான் அவரது தோற்றத்தைப் பற்றிச் சிறிது கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

முதல் பார்வைக்கே, அவரது தடந்தோள் உடலமைப்பு மற்றும் நிமிர்ந்த பெருநடைப் பாவனை காரணமாக, அவர் மலைகளில் தனித்து ஒதுங்கி வசிக்கும் காவித்துறவி போலன்றிப் பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கொண்ட போர்ப்படையினை நடத்தும் தலைமைத்தளபதி போலவே பெரிதும் தோன்றுவார். அப்புறம், அவரது கண்கள் இருக்கவே இருக்கின்றன;

புலியினுடையதைப் போன்ற அவரது கண்களில் தெறிக்கும் நெருப்பொளியினை நோக்கும் எந்த மனிதனானாலும் சரி, தானாகவே தலைகுனிந்து வணங்குவான். அவரது இடியொலிக் குரலின் அதிர்வு சிங்கத்தின் முழக்கத்தை ஒத்து, கேட்பவரின் செவிப்பறையை, வெடிச்சத்தமாகத் துளைத்துக் கிழிக்கும்.

அவரது வயதினைப் பொறுத்தவரையில், சராசரி உலகினரின் கணக்குப்படி அவரது வயது 71. ஆனால், அவர் மிக இளமையிலிருந்தே அவரது முழு வாழ்க்கையினையும் பிரம்மச்சாரியாகவே வாழ்ந்து, பாவக்கறையற்ற அவரது மாமிச உடலினை புத்தர் மற்றும் லாவோஜியின் போதனைகளுக்கே அர்ப்பணித்துள்ளார். அவரது குருவின் போதனைகளின்படி மட்டுமே மனம் மற்றும் உடலினை இயக்குகிறார். இந்த 71 வயதிலுங்கூட அவர் அந்த போதனைகளிலிருந்து ஒரு மயிரளவு அகலம் கூட விலகியதேயில்லை.

யுக, யுகங்களுக்கும் அவரே உண்மையான ஒரு குருவாகத் திகழ்கிறார். அது மட்டுமல்ல. அவர் பெற்றிருக்கிற புத்தொளியறிவு எவ்வளவுக்கு மேம்பட்டதென்றால், இந்த உலகின் அனைத்து வழிமுறைகளும் எல்லையற்ற அண்டப்பெருவெளியின் அனைத்தியக்கக் கொள்கைவிதிகளும் – பிறரால் கணிக்கக்கூட முடியாத, எக்காலத்திற்கும், எல்லா இடம், பொருளுக்கும் பொருந்துவதும் பெரும் புதிர்களாகத் தோற்றமளிப்பவற்றையுங்கூட – அவர் அறிவார்.

ஆனால், ஏதோ ஒரு காரணத்தினால், மேன்மைக்குரியதும் அழகானதுமான அவரது பெயரினை ஒருவர் கேள்விப்படுவதென்பது எப்போதுமே வதந்தி வடிவத்திலேயேயிருக்கிறது. அவரது பேரழகுத் தோற்றத்தைக் கண்ணால் கண்டவரோ அல்லது பிரவாகமாய்ப் பொங்கிவரும் அவரது உரைகளைத் தம் காதால் கேட்டவர்களோ யாருமே இல்லை.

அதுபோலவே அவரது கருணைமிக்க வழிகாட்டுதலில் புத்தொளியறிவினைப் பெற்றவர்கள் எவருமேயில்லை. ஆனாலும், வினோதம் பாருங்கள், அவரது தோற்றம் குறித்த கதைகளும் அவரது போதனைகளும் மலைகளிலிருந்தும் இறங்கி, மக்களை வந்தடைந்துள்ளதுடன் மண்ணுலகின் பாவங்கள் நிறைந்த தெருக்களில் அவற்றை எல்லோராலும் கேட்கமுடிகிறது.

அவரது பெயர் `ஒற்றைவிரல்`. அவரொன்றும் அப்படிக் கூப்பிடுமாறு யாரிடமும் வேண்டிக்கொள்ளவில்லை; சொல்லப்போனால் யாராவது அவரிடம் `நல்வழி` பற்றிக் கேட்கும்போது எதுவும் சொல்லாமல் ஒற்றை விரலை உயர்த்திக் காட்டியதால்தான் அப்படியொரு பெயரைப் பெற்றார். போதாக்குறைக்கு, அவர் ஒரு விரலை வேறு இழந்திருந்தார். அதைப்பற்றி ஒரு கதைகூட இருக்கிறது.

அவர் ஒரு குருவின் வீட்டில் தங்கி, இளம் பயிற்சித் துறவியாகப் பணிவிடைகள் செய்திருந்த போது, வெளியே சென்றிருந்த அவரது குருவைச் சந்தித்து வணக்கம் செலுத்திச் செல்வதற்காக, அலைந்து திரியும் துறவி ஒருவர் வந்திருந்தார். துறவியை வரவேற்ற அவர், என்ன விஷயமாக அவர் வந்திருக்கிறாரென வினவினார். முதிய குருவின் அறிவுரைகளைக் கேட்பதற்காக வெகுதூரம் பயணித்து வந்திருப்பதாக, அவர் தெரிவித்தார்.

குரு எப்போது திரும்பிவருவாரென்று சரியாகச் சொல்வதற்கு எந்த வழியுமில்லையென துறவியிடம் அவர் கூறினார். நேரம் தவறிப் போனதற்கு ஏதோ காரணத்தை முனகிக்கொண்ட துறவி உதட்டைச் சுழித்து, சுச்சுச்சூவென இச்சுக் கொட்டியபோது, அவரது முகம் சோர்விலிருந்து துயரம்மிக்கதாக மாறியது. பயிற்சித்துறவி, விருந்துத் துறவியிடம் ஏன் மிகக் கவலையாகத் தோன்றுகிறீர்களெனக் கேட்க, வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு, குருவிடம் `நல்வழி` குறித்துக் கேட்க வந்ததாக, மிகுந்த துயரத்துடன், கூறினார். பயிற்சித்துறவி, பொங்கிவந்த சிரிப்பினை அடக்க மேற்கொண்ட கடினமுயற்சியில் குடற்காற்று ஒன்று அவர் அறியாமலே பறிந்து வெளியேறியது.

இந்த அலைந்து திரியும் துறவிகள் நாள் தவறாமல் வரிசையில் வந்து அதே கேள்வியைக் கேட்கவும், நாளும் அவரது குரு அமைதியே காத்து ஒற்றைவிரலை உயர்த்திக் காட்டுகிறார். `நல்வழி` குறித்த இந்தக் கேள்விக்கு நூறுமுறையென்றாலும் திடமுடன் பதில்சொல்லத் தேவையானதை பயிற்சித்துறவி அறிவார். அமைதியும் மாட்சிமையும் கொண்ட தோற்றத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பது வெளிப்படையாகவே தெரிய, பயிற்சித்துறவி அவர் பார்த்திருந்த புத்தர் சிலைகளின் பத்மாசனத்தில் கால்களை மடக்கி அமர்ந்து, துறவியிடம் `நல்வழி`

எதுவெனக் கேட்குமாறு கூறினார். துறவி வாயடைத்துப் போனாரென்றாலும் பயிற்சித்துறவியின் சீர்மைத்திறம் அவரை ஆட்கொண்டது. பற்பல முதுநிலைத்துறவியருக்கு ஒரு இளம் விறகுவெட்டியின் இசைக்குழலொலியில் ஏற்பட்ட திடீர் விழிப்புணர்வினை அல்லது மிருகங்களின் விளையாட்டினை லயித்துப் பார்த்திருக்கும்போது ஐயுறவுகளெல்லாம் அற்றுப்போனதை அவர் கேள்விப்பட்டிருக்கிறார்.

`நல்வழி`யைத் தேடி வெகுதூரம் பயணித்து வந்திருந்த அ
வர், பிறரொருவரின் வயதினை வைத்துத் தீர்ப்புகளை உருவாக்கக்கூடாது என்பதை நன்கு அறிவார். தனது முட்டாள்தனத்தை தனக்குத்தானே நொந்துகொண்ட அவர், அவரது காவியுடைகளை நேர்படுத்திச் சீராக்கிக்கொண்டு, இளம் பயிற்சித் துறவியை முதிய குருவாகவே பாவித்து, அவரது முகத்தை ஏறிட்டு நோக்கி, மும்முறை வணக்கத்தினைப் பவ்யமாகச் செலுத்தி,

`நல்வழி எது?` வெனப் பணிந்துகேட்டார். பத்மாசனத்தில் கண்களை மூடி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்த இளம் பயிற்சித்துறவி, வெறுமனே ஒற்றை விரலை உயர்த்திக்காட்ட, அந்த ஊசலாட்டத் துறவி குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தாலும், அவருக்கு அங்கிருந்து புறப்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லாமற்போனது.

முதிய குரு வந்து சிறிதுநேரத்திற்குள்ளாகவே, பயிற்சித்துறவி நிகழ்ந்த கதையை அவரிடம் ஒப்பித்தார். இரு கைகளையும் தட்டி, உரக்கச்சிரித்த குரு, பயிற்சித்துறவியின் முதுகினை மெல்லத் தட்டி, சிங்கக்குருளை ஒன்று என்னிடம் பயிற்சிபெறுவது எனக்குத் தெரியாமற்போயிற்றே, இதை நான் கற்பனையில் கூட நினைத்துப்பார்க்கவில்லையே, என்றார்.

அதைக்கேட்ட பயிற்சித்துறவி, நான் சரியாகச் செய்தேனாவெனக் கேட்க, குருவோ சிங்கங்கள் சிங்கத்தைத்தான் வாரிசாகப் பெறும், மானையல்ல, என்றார். ஆனால், அதன் பின்னர், ”நீ என் வித்தையைக் கற்றுக்கொண்டால், நான் பூவாவுக்கு என்ன செய்வே”னென முனகினார். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்களென பயிற்சித்துறவி, குருவைக்கேட்க அதொன்றும் முக்கியமில்லையென்றதோடு, நான்தான் உன்னிடம் `நல்வழி` கேட்க வேண்டுமென்றார்.

நீங்கள் விரும்புகிற எதை வேண்டுமானாலும் கேளுங்களெனப் பயிற்சித்துறவி சொல்ல, குரு மும்முறை தலைவணங்கி, `நல்வழி` எதுவெனக் கேட்டார். உடனேயே பயிற்சித்துறவி கண்களை மூடி, ஒற்றைவிரலை உயர்த்திக்காட்டித் திடீரெனக் கையைப் பெரும் வலியுடன் பின்னுக்கிழுத்தார். குரு அவரது உள்ளங்கையில் மறைத்துவைத்திருந்த குறுங்கத்தியால் அந்த ஒற்றைவிரலை வெட்டியெடுத்திருந்தார்.

வலியில் கத்திக்கதறி, இரத்தம் ஒழுகும் கையை மறுகையால் பிடித்துக்கொண்டு, தர்ம கூடத்தைவிட்டு ஓடிய பயிற்சித்துறவி, குருவின் இடியோசைக்குரலைக் கேட்டதும், நின்று, தலையை மட்டும் திருப்ப, ஒற்றை விரலைத் தூக்கிக் காட்டியவாறு வீற்றிருந்த குருவைக் கண்டார். பயிற்சித்துறவி திடீரென, அங்கேயே சுற்றிச்சுற்றி ஆனந்த நடனமாடத் தொடங்கினார். அந்தக் கணத்தில் அவர் புத்தொளியறிவு பெற்றதாக, கதிர், நிலவு, வானம், விண்மீன், மலை, பூமி, கடலென அண்டப் பெருவெளி அனைத்துமே அந்த ஒற்றை விரலுக்குள் சுற்றியதைப் பயிற்சித்துறவி கண்டதாக, பிற்காலத்தில் கூறிக்கொண்டார்கள்.

கோவில்களிலும், மண்ணுலக வீதிகளிலும் நான் சுற்றியலைந்து, அந்த மகா குரு ஒற்றைவிரலை இழந்த கதையாக, இதைத் தான் கேள்விப்படமுடிந்தது. அதுவும் முழுக்க முழுக்க வதந்தியாக, எவ்வித நிரூபணமும் இல்லாமலிருந்ததால் தான், அவரை நான் நேரில் சந்திக்கத் துடித்தேன். அவரைப்பற்றி உறுதியான எந்த ஒரு தகவலும் இல்லாதநிலைதான், அவரைத் தேடுவதைத் தவிர்க்கமுடியாத ஒரு நிலைக்கு என்னை இட்டுச்சென்றதென்பதை நான் சொல்லித்தானாக வேண்டும். அதன் முடிவில்தான்,

குளிர்காலத் தியானக் கூட்டத்தொடர் நிறைவுபெற்ற உடனேயே, நான் அவரை நாடு முழுவதிலும் அலைந்து திரிந்து தேடத் தொடங்கினேன். மலைகளின் ஆழக்குகைகளிலும் சந்தைக் கூடங்களின் மழிப்பகங்களிலும் அவரைத் தேடினேன். வேசிகள் நிறைந்த விபச்சார விடுதிகளிலும், குண்டர்கள் நடத்திய சூதாட்டக் களங்களிலும், பரபரப்பாளர்கள் நிகழ்த்திய களியாட்டக் கூடங்களிலும் அடிமைகளிலும் அடிமைகள் உழன்ற தொழிற்பட்டறைகளிலும் நான் தேடியலைந்தேன். இம்மண்ணுலகத்தின் அருவருப்பு நிறைந்ததும், மட்டத்திலும் மட்டமானதுமான இருட்டுக் குகைகளுக்குள் எனது நற்பெயர், துறவியாடை மற்றும் தூய உடலினைக் கொண்டலைந்ததற்குக் காரணம்,

அந்த மகா குருவினைச் சந்தித்து `நல்வழி` யினைக் கற்றுக்கொள்ளும் தணிக்கமுடியாத எனது ஆவல்தான். ஆனால், அவர் எங்கு சென்றிருந்தாரென்றோ, எங்கே செல்லக்கூடுமென்றோ எந்தவொரு சிறு யூகத்திற்கும் வழியில்லாமல் செய்திருந்தார். இதோ இங்கிருக்கிறாரெனக் கேள்விப்பட்டு அங்கு செல்வதற்குள் அவரது ஆறு வளையக் கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டு அடையாளமற்ற எங்காவது சென்றுவிடுகிறார்.

இம்மண்ணுலகில் நெடுநாட்களாக, அவரைத் தேடியலைந்த நான், ஒருநாள் கடைசியாக, சிவப்பு அல்லது நீலத்தில் ஏதாவதொரு ஒளிவீசும் அரிக்கன் விளக்குகளுடன் வரிசை வரிசையாக விபச்சாரவீடுகள் அமைந்த தெருவுக்குள் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன். அந்த வீடுகளின் ஒவ்வொரு மூலையிலிருந்தும் வேசிகளும் அவர்களின் வாடிக்கையாளர்களும் உடற்பேரின்பத்தை மகிழ்ந்து அனுபவிக்கும் ஒலிகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

தொங்கிக்கொண்டிருந்த அரிக்கன் விளக்கு ஒன்றின் அடர் சிவப்பு வெளிச்சத்தின் நேர்கீழாக, வேசி ஒருத்தி தனிமையில் நின்றிருந்ததைக் கண்டேன். முடிந்த அளவு வேகத்தோடு அவளைக் கடந்துவிடத்தான், நான் முயன்றேன். ஆனால், அவள் என்னை அழைத்துவிட்டாள்.

”அடிகளே, இங்கு வாருங்கள்”.

அவள் அருகில் சென்றதும்தான், அம்மைத்தழும்புகள் நிறைந்த அவளது முகத்தையும் பன்றியைப் போல் சப்பையான மூக்கினையும் கண்டேன் – நான் அதுவரைப் பார்த்திருந்ததிலேயே மிகமிக அருவருப்பான ஒரு பெண் அவள்தான். அந்தக் கோரத் தோற்றத்தினால்தான் வாடிக்கையாளர் எவரும் கிடைக்காமல், இந்தப் பிந்திய இரவிலும் போவோர்வருவோரை அவள் தீனக்குரலில் வீணாக அழைப்பதாகவும் எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்.

“நீங்கள் என்னிடமா பேசினீர்கள்?” என நான் கேட்டேன். அவளோ வாடிக்கை பற்றி நான் பேசாததாலோ, என்னவோ என் சட்டைக்கை ஒன்றினைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

”என்ன செய்கிறாய்?’’ எனக்கேட்டுக்கொண்டே, அந்தக் கீழ்மகளின் கையைத் தட்டிவிடுவதற்காக எனது ஆடையைப் பிடித்து வெட்டியிழுத்தேன்.

அவள் என்னைப் பார்த்து அடித்தொண்டைக் குரலில், “நீ பார்க்கிற பார்வையிலேயே சொல்லிவிடுவேனே, பொம்பளைக்காகக் காய்ந்து கிடக்கிறவன் தானென்று, உனக்கு நான் ஏன், என் உடலை அர்ப்பணிப்பாகத் தரக்கூடாதென்றாள்.

நான் வாயடைத்துப்போனெனென்றாலும் சமாளித்து, நீங்கள் ஒரு வேசியாக இருக்கலாம்; ஆனால், அதற்காக இந்த உலகத்தைத் துறந்து, கண்டிப்பான புத்தமதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் என்னைப் போன்ற துறவியிடம் நீங்கள் இப்படியாக நடந்துகொள்வது எந்த விதத்திலும் ஏற்கத் தக்கதில்லையென்றேன்.

எந்த வேசியும் அப்படிச்செய்யத் துணியாத ஒரு காரியமாக அவள் என்னைப்பார்த்து, இரண்டு கையையும் விரித்து, அய்யய்ய வென வலிப்புக் காட்டினாள்; . பின்னர், ஒற்றைக்கண்ணை அநேகமாக மூடுமளவுக்குச் சுழித்து, என்னைக் குத்திவிடுவது போல் ஒரு முட்டியை மடக்கிக் காட்டினாள். பின்னர் மீண்டும் அவளாகவே பேசினாள்.

“உனக்கு என்னதான் பிரச்சினை? நான் அசிங்கமாக இருக்கலாம், ஆனால் இங்கே சுற்றுவட்டத்தில் யாரானாலும் என்னைப் போல் குறைந்த தொகைக்கு, வரமாட்டார்கள். என்னோடு ஒருமுறை வந்துபார், மெய் மறக்கும் இன்பத்தில், உன் உடம்பு முழுவதும் அப்படியே உருகிப்போய்விடும்; நீ அப்படியே அழியாவுடல் தாவோயிசனைப் போல் நேரடியாக சொர்க்கத்துக்குப் போய்விடுவாய்.” என்றாள்.

”கருணை மிக்க போதிசத்துவரே!”

போதிசத்துவரை அழைத்த வாயாலேயே நான், அந்த வேசியைத் திட்டத் தொடங்கினேன். ஆனால், அவளோ மீண்டும் முன்பு போலவே பசப்புவார்த்தை பேசத்தொடங்கினாள்.

“கவலைப்படாதீர்கள், நான் உங்களுக்கு அதை இலவசமாகவே தருகிறேன். நான் எவ்வளவுதான் கீழ்த்தரமானவளாக இருந்தாலும், `கொடையளித்தல்` என்பதன் மிகச்சிறந்த வடிவத்தை நானுங்கூட அறிவேன். தாகத்திலிருப்பவருக்கு தண்ணீர் தருவதும், பசியோடிருப்பவருக்கு உணவளிப்பதும், நோயுற்றவருக்கு மருந்து கொடுப்பதும் சரியானதாக, இருக்கும்போது, பெண்ணுடலுக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் ஒருவருக்கு என் உடலையளிப்பதற்குப் போய் நீங்கள் எதனால் இவ்வளவு கோபப்படுகிறீர்கள்?” என்றாள்.

புத்தரின் போதனைகளிலிருந்து இந்தத் துண்டு துணுக்குகளை இவள் எப்படித் தெரிந்துகொண்டாளென எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவற்றை அவள் பேசியவிதம், அவளை அப்படியே அறைந்து நசுக்கிவிட வேண்டுமென என்னைத் தூண்டியது. என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அவளிடம் மிகுந்த மரியாதையோடு பேசத் தொடங்கினேன். “ நீங்கள் சொல்வதில் முழுமையான உண்மையில்லையெனச் சொல்லிவிடமுடியாது தானென்றாலும், `நல்வழி` தேடும் பிக்கு ஒருவரிடம் உடலின்ப ஆசை பற்றிப் பேசுவது, முழுக்கமுழுக்கப் பண்பாடற்ற செயல்.” என்றேன்.

”நாக்கால் உதடுகளைத் தடவிக்கொள்ளும் ஒருவரிடம் நான் பசியைக் காண்பது போல், உன்னிடம் நான் காண்பது, ஒரு பாழடைந்த கோவிலின் அழிவுகளைத்தான். பத்து வருட வேசித்தொழிலில் எனக்கு மிஞ்சியது என் புழை விரிந்தகன்றதும், மனிதர்களை முகம் பார்த்தறியும் திறமையை நான் பெற்றதும்தான். நீ மட்டும் பொம்பளைப்பசியோடில்லையென்றால் இந்த இரவுநேரத்தில் வேசிவீடுகளைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கமாட்டாய்.” என்றாள்.

‘ஓ` நான்! – துறவி, அவனது மலையைவிட்டுக் கீழிறங்கினால் இப்படியான நிந்தனைக்குத்தான் ஆளாகவேண்டும். நான் மகாகுரு ஒருவரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை மட்டும் நீங்கள் அறிந்தால் …”

”மகாகுரு என்றா சொன்னீர்கள்?”

“ஆமாம், அவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“என்னைப்பற்றி என்னதான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? நான் உடலை விற்பதனாலேயே உங்கள் மகாகுருவைப்பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாதென நினைக்கிறாயா?” அந்த வேசி எள்ளிநகைத்து, அவள் ஆடையைத் திரைத்து மேலேற்றிக்கொண்டே, இருட்டுக்குள் செல்லவிருந்தாள். இப்போது நான் அவள் கையைப்பற்றி இழுக்கவேண்டியதாயிற்று.

“நான் தவறு செய்துவிட்டேன், இல்லை, எனக்கு வேண்டியது அதுவல்ல …. அதாவது நான் சொல்லவருவது, என் மீது கோபப்படாதீர்கள் அல்லது வேறெப்படியும் குறைப்படாதீர்கள், ஆனால் …….., நல்லது, எனக்குத் தெரிய வேண்டியது, நான் சொல்கிற மனிதரைப்பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்பதைத்தான். அதாவது அவரை நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?”

திரைத்த ஆடையை அப்படியே கீழே இறக்கிவிட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். “ஆமாம், அவரைப் பார்த்திருக்கிறேன்தான். ஏன், நேற்று இரவுகூட அவர் இங்குதான் இருந்தார். இன்றைய இரவுக்கும் கூட மீண்டும் வருவாரென்றுதான் நினைக்கிறேன்.”

‘’நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? அவரைப்போன்ற மனிதர் ஒருவர் இந்த மாதிரி ஆசைகளோடு ….. “ நான் பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டு, சட்டென்று என் கேள்வி முறையை மாற்றிக்கொண்டேன்.

“நீங்கள் சொல்வது உண்மையென்றால், தயவுசெய்து எனக்கு அவரைப்பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

அவளது கண்கள் தாமாகவே மூடிக்கொண்டன; கடுமையான நடுக்கம்கொண்ட குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். “அவர் அடிமட்ட மக்களின் நண்பர். இனியும் உயிர் வாழ்வது முடியாததென்றும் இந்த உலகம் தாங்கமுடியாத அளவுக்கு அருவருப்பானதென்றும் நாங்கள் உணர்கின்ற தருணங்களில் எப்போதுமே மிகச்சரியாக, அவர் வருகிறார்;

ஆனால் உங்களைப் போல பெரிய பெரிய சிக்கல்நிறைந்த வார்த்தைகளில் பேசியதேயில்லை. ஒருமுறை நான், சிபிலிஸ் பெண்குறிநோய் வந்து, படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்கக்கூட முடியாமல் கிடந்தபோது, என் ஆடைகளை அவர்தான் அலசித் துவைத்துக் கொடுத்தார். அது மட்டுமல்ல. ஒருமுறை எனது தோழி சாம்-வெல் தெரியாத்தனமாக காவல்துறை காவலர் ஒருவரை, தொழிலுக்காகக் கையைப் பிடித்திழுக்கப்போய், காவல் நிலையத்துக்கு இழுத்துச்சென்று, அவள் பின்புறம் முழுதும் இரத்தக்காடாகுமாறு அடித்துத் துவைத்துவிட்டார்கள்; அப்போதும், அவர்தான் வந்து அவளை மீட்டுவந்தார். அவரெல்லாம் …..”

முடிவேயில்லாமல், பேசிக்கொண்டேபோன அவள் ஒருகட்டத்தில் உணர்வற்றுப்போனதுபோல் உளறத்தொடங்கியதும், நான் அவள் கையைப் பிடித்து உலுக்கி நிறுத்தவேண்டியதாயிற்று. ”நீங்கள் உண்மையிலேயே அவரைப் பார்த்திருந்தால், அவர் எப்படியிருப்பாரென்று சொல்லுங்கள்.”

முன்பு போல் கண்களை மூடியவாறே அவள் பேசத் தொடங்கினாள். ‘அவர் நம் எல்லோரையும் போல்தான் இருக்கிறார். அவரது முகம் அழகற்றது. முடிச்சுமுடிச்சான அவரது கைகள் வெயிலில் கறுத்திருக்கும்.

ஆனால், அவர் நாங்கள் புரிந்துகொள்ளமுடியாத கடின வார்த்தைகளை ஒருபோதும் பேசியதேயில்லை.” பெருங்கஷ்டம். முட்டாள்தனமாக அவள் பேசியதிலிருந்து, எனக்கு நன்றாகப் புரிந்தது, அவள் புத்திகெட்டுப்போன ஒரு பைத்தியமென்று. ‘’ஓ, இது பெருங்கஷ்டம், நான் மகாகுருவைக் கண்டுபிடித்த மாதிரித்தான்,” என எனக்குள்ளாகவே முனகிப்பெருமூச்சுவிட்டுத் திரும்பத் தொடங்கினேன்.

ஆனால் அவள் மீண்டும் என் சட்டைக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு, என்னைப் போகவிட மறுத்தாள். “என்ன தப்பாகிவிட்டது? நீ பணம் எதுவும் தரவேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டேனே! நீ இவ்வளவு நாள் கஷ்டப்பட்டு, முகத்தை மறைத்து,

உன் பெயரைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாய், போதும், வா, இரவை அனுபவித்துவிடுவோம்.” என்றாள். “என்னைப் போகவிடு! கீழ்த்தரப் பிறவி, விபச்சாரி, நீ, ஒரு புனிதத் துறவியின் ஆடைமீது கைவைக்கிற அளவுக்கு உனக்கு துணிச்சலா?” என்று உண்மையிலேயே கோபத்தில் பொங்கிய நான் கத்திக் கூச்சலிடத் தொடங்கினேன்.

ஆனால் அந்தக் காமப்பிசாசு என்னை விடாதது மட்டுமில்லாமல், அவளது ஒரு கையால் என் இடுப்பைச் சுற்றிப்பிடித்துக்கொண்டு, மறுகையால் என் தொடைகளுக்கிடையே வருடத் தொடங்கினாள். ‘இப்ப என்னை விடப்போகிறாயா, இல்லையா?. தேவடியா நீ, எவ்வளவு கொழுப்புடீ, உனக்கு ….? கருணைமிக்க போதிசத்துவரே. பயிற்சியை அவமதிப்பவர் எல்லாம் கடைசியில் இறந்து மதக்குற்றம் புரிந்தவர்களைப் போல நரகத்துக்குத் தான் போகவேண்டும்.” என் பலம் முழுவதையும் உபயோகித்து அவளை உதறித் தள்ள முயன்றதில், நான் மல்லாந்து விழ,

அழுக்குப் படிந்த என் உள்ளாடைகள் விலகித் தெரியக் கிடக்கவேண்டியதாயிற்று. உடனேயே எம்பிக்குதித்த அவள், என் கழுத்தில் கிடந்த பிரார்த்தனை மாலையைக் முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டு, உச்சக் குரலில் கத்தத் தொடங்கினாள். “நாய்க்குப் பிறந்தவனே, நீதான் இந்த உலகத்திலேயே பெரிய ஏமாற்றுப் பேர்வழி; நீ துறவி கிடையாது, திருடன்தான். என் நல்ல மனதுக்கு, பொம்பளைக்காகக் காய்ந்து கிடக்கிறானெனப் பார்த்தாலே தெரிகிற ஒரு துறவி என்று, நல்ல மனதோடு என் உடம்பை உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேனென்று சொன்னால், என்னைத் திட்டுவதோடில்லாமல் அடிக்கவுமா செய்கிறாய்.”

இந்தக் குழப்பத்தில், எல்லா வேசிகளும் வெறும் உள்ளாடைகளும் கையுமாக ஓடிவர, அவர்கள் பின்னாலேயே காற்சட்டைகளை, இடுப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு ஓடிவந்த வாடிக்கையாளர்களும் என்னைப் பார்த்து ஹோவெனச் சிரித்தனர். மிகப்பெரிய அவமானத்தில் சிக்கிவிட்டதை உணர்ந்தாலும் வேறுவழி எதுவும் புரியாமல் புத்தர், போதிசத்துவர்களின் பெயரை

உச்சரித்துக்கொண்டிருந்தேன். இத்தனைக்கும் நடுவில், அந்தப் பழிகாரி மீண்டும் பலத்தையெல்லாம் திரட்டிக்கொண்டு என் மீதான தாக்குதலைத் தொடர்ந்தாள். “ நாய்க்குக் பொறந்த பயல் நீ; திருடன்களிலேயே மோசமான பெரிய திருடன் நீ, என்னை நரகத்துக்குப் போவாயென்கிறாய். இதுதாண்டா நரகம், இதைவிட மோசமான ஒரு நரகம் எங்கேயாவது இருக்குமென்றா நினைக்கிறாய். இப்ப நான் சொல்றண்டா, புத்தர் வழி என்று சொல்லிக்கொண்டு நடிக்கிற உன் நடை, உடை பாவனையால்,

ஒற்றை விரலைக்கூட உன்னால் அசைக்க முடியாது, அடுத்தவன் சாப்பாட்டைத் தாண்டா நீ திருடித் தின்கிறாய், நீ செத்து சொர்க்கம் போவாய், எங்கள் உடம்பையே வித்து, எங்கள் சாப்பாட்டை நாங்களே தேடிக்கொள்கிற நாங்கள் நரகத்துக்குப் போவோமா?” என் கழுத்து மாலை திடீரென அறுந்து மணிகளெல்லாம் சிதறி ஓடின. என் இதயம் வேகவேமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; ஆனால், அவளோ அப்போதும் விடாமல் கத்திக்கொண்டிருந்தாள். “ஓஹோ, அது சரி. நாங்கள் அருவருப்பானவர்கள், கீழிலும் கீழானவர்கள்,

உடம்பை விற்கிற குற்றத்துக்காக, நரகத்துக்குப் போவோம், நல்ல வளர்ப்பும், புத்திசாலியுமான நீ சொர்க்கத்துக்குப் போய் அனுபவிக்கலாமென நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்,” நல்லவேளை, இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த, புத்தரின் கருணையை முழுவதுமாகத் தெரிந்த அந்த வயதான பெண்ணுக்குத் தான் நன்றிசொல்ல வேண்டும். அவள் மட்டும் இல்லையென்றால் நான் தப்பி வந்திருக்கவே முடியாது, ஆனால், என்ன, ஒற்றை விரலை நான் கண்டுபிடிக்கமுடியாமல் போனதுடன், வேசி ஒருத்தியிடம் மிகப்பெரிய அவமானத்தைச் சுமக்க

வேண்டியதாயிற்றென்பதால், இனிமேலும் இந்த மண்ணுலகத்தில் நம்மால் அலைந்து திரிவது முடியாததென்று உணர்ந்தேன். ஆனாலும், அதுவுங்கூட, மகா குருவைத் தேடும் எனது ஆர்வத்தைக் கைவிடுவதற்குப் போதுமானதாக இல்லை. அதனால் இந்த மண்ணுலகில் காண்கிற அனைத்துக் கீழான மற்றும் கறைபடிந்த இடங்களிலெல்லாம் அவரைத் தேடும் எனது பெருமுயற்சியைத் தொடர்ந்தேன். ஒவ்வொன்றிலும், அந்த விபச்சார விடுதியில் எனக்கேற்பட்டது போன்ற அவமானத்தையும் ஏமாற்றத்தையுமே சந்தித்தேன்.

உலகின் மிக உன்னதமான `நல்வழி`யைத் தேடுகின்ற ஒரு துறவியாகிய நான், இந்த உலகத்தின் கடுமை நிறைந்த பாழிடங்களிலெல்லாம் நுழைந்து துன்பத்தை மேற்கொள்வதற்கான ஒரே காரணம், மகா குருவான ஒற்றை விரலைச் சந்தித்து `நல்வழி`ப் புத்தொளியறிவினைப் பெற்றேயாக வேண்டுமென்ற தணிக்கமுடியாத தாகத்தினால் தானென்பதைச் சொல்லியேயாகவேண்டும். ஆனால், மாண்புமிக்க அரசவைப் பெண்டிராலும், அரசு அதிகாரிகளாலும் கொடையளிக்கப்பட்ட தங்கம், வெள்ளி மற்றும் விலை மதிப்பற்ற பொக்கிஷங்கள் நிறைந்துள்ள கோவில்களை விட்டுவிட்டு அவர் ஏன், உலகின் மிகவெறுக்கத்தக்க தீமை நிறைந்த இடங்களில் வாழ்வதைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாரென்பதைத் தான் என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை.

ஆம். உண்மையிலேயே இது என்னைப் புதிரில் ஆழ்த்துவதாக இருக்கிறது. ஆனால், அதுபோன்ற இடங்களில்தான் மக்கள் அவரைப் பார்த்ததாகக் கூறுகிறார்கள். ஆக, என் தேடுதலால், விபச்சார விடுதிகளின் வேசிகளிடமும், சூதாட்டக்கூடங்களின் குண்டர்களிடமும், களியாட்டக் கூடங்களின் எத்தர்களிடமும், இறுதியில், தொழிற்கூடங்களின் அடிமைகளிலும் அடிமைகளிடமும் மிகமிகக் கேவலமான அவமானங்களைச் சந்திக்கவேண்டியதாயிற்று.

அடிமைகள் அரசனுக்காக புதிய களியாட்ட மாளிகை ஒன்றினைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் சிலரது கழுத்துகளில் மாடுகளைப் போல் நுகம் இருக்க,

வேறுசிலர் வீடுகள் அளவுக்குப் பெரிதாயிருந்த அரவை ஆலைகளை இயக்கிச் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் எல்லோருமே என் மீது காறித்துப்புவதாக வேலையை நிறுத்தினர். தலைமுறை, தலைமுறைகளாக, அவர்களின் மூதாதைகளும் அவர்களும் கடினமான உடலுழைப்பின் துன்பங்களிலிருந்து மீள்வதற்கான ஒரே வழியாக மரணம் மட்டுமே உள்ளதென்று அவர்களின் விதியைக் கூறிக் குறைப்பட்டனர். அதைக் கேட்டதும், அவர்கள் மீது கருணை மீதூர, அவர்களுக்காக புத்தரின் அறிவுமொழி ஒன்றினை ”கருணை மிக்க போதிசத்துவரே”

என அறிமுகம் செய்யத் தொடங்கினேன். இப்பிறவியில் நீங்கள் படும் கஷ்டங்களுக்கெல்லாம் இதற்கு முந்தைய பிறவியில் நீங்கள் செய்த பாவமே காரணம். அதனால் நீங்கள், உங்கள் கர்மவினைகள் அல்லாமல் வேறு யாரையும் அல்லது எதனையும் நிந்திப்பதற்கு எதுவுமில்லை. வெறுப்பும் சீற்றமும் பாவத்தின் விதைகள். அதனால், புத்தரிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனைசெய்வதில் உங்களை அர்ப்பணித்துக்கொள்ளுங்கள்; உலகினை வீணாகச் சபிக்க வேண்டாம்……..”

இதைக் கேட்டார்களோ இல்லையோ எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்துகொண்டு என்மீது காறித்துப்பத் தொடங்கியதோடு, காகங்களின் கூட்டமொன்று கத்துவது போல் என்னைப் பார்த்துப் பெருங் கூச்சலிட்டனர்.

“ சாப்பாடு, துணிமணி, தங்குமிடம் எதற்கும் கவலைப்படாமல் நல்வழியை மட்டும் தேடி, அல்லது மலக்குவியலையோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு இழவினைத் தேடும் உன்னால் எங்கள் கஷ்டத்தின் அளவினைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாதுதான். சாவின் விளிம்பில் நிற்பவர்களிடம், நியாயமிழந்து பசியில் தவிப்போரிடம், நியாயமிழந்து நோய்ப்பட்டோரிடம்,

நியாயமற்ற முறையில் சிறைக்குள் அகப்பட்டோரிடம் போய், அவர்களின் கஷ்டங்களுக்கெல்லாம் அவர்களின் செய்கைகளே காரணமென்றும் நடப்பினை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறும் சொல்கிறாய். எதிர்காலத்தில் அவர்கள் சிறிது நல்ல இடத்தில் பிறக்க விரும்பினால், புத்தரைப் பிரார்த்திக்க வேண்டுமென்கிறாய்;

நீ தான் சரியான ஏமாற்றுப்பேர்வழி என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது.” அவர்கள் அப்படியே என்னை விழுங்கிவிடுவது போல் பேசி, வெறித்து நோக்கியதில் எனக்குள் தோன்றியதென்னவென்றால் அவர்கள் கண்களில் வெளிறிய நீலநிற ஒளியொன்று வெளிப்படுவதோடு,

அவர்களின் கழுத்தின் பின்புறம் அந்தக் கனமான நுகங்களின் எடை மட்டும் இல்லாமலிருந்தால் என்னை அடித்தே கொன்றிருப்பார்கள் என்பதுதான். எப்படிப்பார்த்தாலும், இந்த மண்ணுலகம் அறியாமை மற்றும் இரக்கமற்ற பிறவிகளால் நிறைந்திருப்பதோடு, உன்னதமான நல்வழியினைத் தேடுவதற்கு என்னைப் போன்ற ஒரு மனிதனுக்கு உகந்ததாக இல்லாமல் கீழானதாகவும் தீமை விளைவிப்பதாகவும் இருக்கிறது.

நான் எழுந்து நின்றதும், எனது உடம்பின் கனத்தால் என் கால் மூட்டுகள் முனகின. மனித மனத்தைப் பீடிக்கின்ற முடிவற்ற மாயத்தோற்றங்களும் வேதனைகளுமாக அவதிப்பட்ட நான் நெடுநேரம் குத்துக்காலிட்டே உட்கார்ந்திருந்ததில், என் கால்கள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து, உணர்வினை மறந்து போக, மயக்கக் கிறக்கத்திலிருந்த என்னால் நினைக்கமுடிந்ததெல்லாம் எங்காவது விழுந்து உறங்கவேண்டுமென்பதுதான். விரைவிலேயே மையிருள் கவிந்து மிகச்சிறிய தூரம் கூட தெரியாமலாகியது. ஆழ வெடிப்புகள்,

குகைகள் மற்றும் பொந்துகள் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் உயிர்ப்பிராணிகளின் தனிமையும் பசியும் நிறைந்த குரல்கள் எழுந்து எங்கும் பரவ, நான் மகா குருவைக் கண்டுபிடிக்க்கப்போவதில்லையென்பது மட்டுமில்லாமல் இந்தக் காட்டிலேயே இறந்து அடர்ந்த மலைகளுக்குள் அலையும் ஆவியாகத் திரியப் போகிறேனென்று நினைத்தேன். அனைத்து போதிசத்துவர்களையும் நடுங்கும் குரலில் அழைத்து, எனது மூட்டையை இறுகக்கட்டி, என் காலணிக் கட்டைகளையும் அவிழ்த்து மீள இறுக்கிக் கட்டினேன். பின்னர், மரக்கிளைகளை ஒதுக்கித் தள்ளிக்கொண்டு, என் பாதையில் முன்னேசெல்லத் தொடங்கினேன்.

அங்கே நான், ஒரு பாதையைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக விழுந்து எழுந்துகொண்டிருந்தாலும், உண்மையில் இலக்கு ஏதுமின்றித் தான் அலைந்துகொண்டிருந்த போதுதான், நேருக்கு நேராக, என் கண் முன்பாகவே, வெளிச்சத்தின் ஒளிமுனை ஒன்றினைக் கண்டேன். அந்த ஒளியின் அளவிலிருந்து, அது ஒரு வீடாகத்தானிருக்கவேண்டுமென்றும், இவ்வளவு ஆழ்ந்து அடர்ந்த மலைகளுக்குள் ஒரு வீடெனில், அது மகா குரு ஒற்றைவிரலுடையதாகத்தானிருக்குமென்றும் நான் நினைத்தேன். அவ்வளவுதான், நான் இடைவெளியே விடாமல் ஒரே ஓட்டமாக ஓடினேன்.

அது, தங்க வேட்டைக்காரர்களோ அல்லது ஜின்செங் கிழங்கு அகழ்வோரோ மலையில் தங்கியிருந்த காலத்தில் கட்டிய சிறுகுடிசை போலத் தோன்றியது. அதன் முன்பாக வெளிப்புறத்தில் ஊசியிலைத் தேவதாருப் பிசின் விளக்கின் வெளிறிய வெளிச்சத்தில் குந்தி அமர்ந்திருந்த வயதான கிழவன் ஒருவன் பரட்டைத் தலையிலிருந்து பேன் எடுத்து நகங்களுக்கிடையில் வைத்துக் குத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய வற்றி உலர்ந்துபோன உடலையும், கிழிந்த ஆடைகளையும் பீளை நிறைந்து சுருங்கிப்போன கண்களையும் பார்க்கும் போதே, அவன்,

சமூகத்தால் துரத்தப்பட்ட ஒரு பிச்சைக்காரன் தானென்பது தெரிந்தது. மகாகுருவைச் சந்திக்கப்போகிறோமென நினைத்த நேரத்தில் இது மாதிரியான ஒரு பிண்டத்தைப் பார்ப்பது தாங்க வியலாததாயிருந்தது. தியானத்திற்காகப் படுக்கலாமென நினைத்தபோது, இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோமே, அந்த ஆளிடம் கேட்டுப் பார்க்கலாமேயென நினைத்தேன்.

‘’ஐயா, பெரியவரே, ஒற்றை விரல் என்ற பெயருள்ள மகா குரு ஒருவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?” ஆனால், அந்தக் கிழவன், காது கேட்காதவர் போலப் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் பேன் குத்துவதே கண்ணாக இருந்தான். அவன் பேன்களை நசுக்கும் போது, பட் பட்டென வெடித்த சப்தம் வித்தியாசமாக இருந்தது. ”எனக்கு நன்கு தெரிந்தவராகத் தான் இருப்பார். மிக உன்னதமான ஒரு மகா குருவைப் பற்றி, நீ என்னென்னவெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறாய்?” இந்தக் கிழவனிடம் எதுவும் பேசக் கூடாதென்று தீர்மானித்துவிட்டேன். பின், பழக்கத்தினால், தியானத்திற்குப் படுக்கும் முன் புத்த சூத்திரம் ஒன்றை உச்சரிக்கத் தொடங்கினேன். ‘’சர்ஃப் சுரி மகாசுரி சுசுரி சபஹா ஒபங்கனேயேஏ

அன்விஜயேஷின்ஜிரியான்…..” ‘’வாயை மூடுறியா, நான் தூங்கவேண்டும். பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டுமென்றால், மனசுக்குள்ளேயே செய்துகொள். சத்தமாகப் பிரார்த்தனை செய்து அடுத்தவன் அமைதியைக் கெடுக்கவேண்டுமென்று சட்டமா இருக்கிறது?’’ இதைக் கேட்டதும் நான் கண்களைத் திறந்தேன்; ஆனால், அந்தக் கிழவன் அதற்கு முன்பாகவே விளக்கை அணைத்துவிட்டான்; அவன் குறட்டையைத் தான் நான் கேட்க முடிந்தது. அந்தக் காலம் முழுவதுமாக மண்ணுலகில் அலைந்து முழுவதுமாகக் களைத்துப் போன நானும், குறிப்பாகப் பிந்திய அந்தக் காலைவேளை வரையில் கூடத் தூங்கியிருக்கிறேன்.

நான் கண்விழித்த போது வெயில் என் தலைக்கு மேலாகவே வந்திருந்தது. அந்தக் கிழவனை எங்கும் காணவில்லை. அரிசியும் பார்லியும் கலந்து அரைத்த மாவை என் மூட்டையிலிருந்து எடுத்துப் பசியை அடக்கிவிட்டு காலணிக்கட்டைகளை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு, கனத்த இதயத்தோடு என் முன்னால் நீண்டுகிடந்த வரிசை வரிசையான மலைத் தொடர்களை ஏறிட்டு நோக்கிப் பெருமூச்செறிந்தேன்.

மற்றொரு நாளும் வந்து போய்விட்டது. இப்போது நான் எங்கே போகவேண்டும்? மகாகுருவைச் சந்திக்க எங்கு செல்லவேண்டும்? எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் நகர்ந்துகொண்டேயிருக்கவேண்டும். பெரும் பாறை ஒன்றினை நெஞ்சுக்குள் வைத்து அழுத்தியது போன்ற கனத்த இதயத்துடன் நான் வேகமெடுத்து நடக்கத் தொடங்கும்போது, திடீரென்று யாரோ என்னைக் கூப்பிடுவது போன்ற சப்தத்தைக் கேட்டேன்.

“ஓ, மாபெரும் ஆசிரியரே, மாபெரும் ஆசிரியரே,” நான் திசையை மாற்றவில்லை; ஆனாலும் என் தலை மட்டும் திரும்பிய போது அந்தக் கிழவன் அங்கிருந்தான். எதனாலேயோ, அவன் இனிமையாகவென்று கூடச் சொல்லலாம், புன்னகைத்தான். “ஆக, நீ ஒரு `உண்மையான மகா குரு`வைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய், ஹூம்? நான் வாயடைத்துப் போய் தலையை மட்டும் ஆட்டினேன். கிழவன் ஏளனமாக வெடித்துச் சிரித்தான். பின்னர் என்னைப் பரிதாபத்திற்குரிய ஜீவனைப் போலப் பார்த்து, என் தோளில் தட்டி, “ முட்டாளே! ஒரு உண்மையான மகா குருவைத் தேடுகிறேனென்று சொல்கிறாய், இல்லையா?” “அப்படித்தான்.” நானும் ஏளனமாகப் பதில் சொன்னதும் கிழவன் ஏமாற்றத்தில் நாக்கை `ப்ச்` கொட்டினான்.

பின்னர், அவன் நீண்ட பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றினான். “ உலகத்தில் இவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது, உண்மையான மகா குரு ஒருவர் இங்கே மலையில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேன் குத்திக்கொண்டிருப்பாரென்றா நீ நினைக்கிறாய்?’’ அந்தக் கணத்தில் என் நெஞ்சில் அழுத்திக்கொண்டிருந்த பாறாங்கல் அகன்றுவிட்டதை உணர்ந்தேன்.

அவ்வளவுதான், என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லாமே ஒளிபெற்று மிளிர்ந்தன. நான் மலையை விட்டுச் சென்றாகவேண்டும். அந்த வயது முதிர்ந்த பெரியவரின் வார்த்தைகளில் நான் திடீரென விழித்துக்கொண்டேன். `விழிப்புணர்வு` என்கிறேன், நான்;

ஆனால், அது, வெளிப்படையாகத் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று, நான் மலையை விட்டுச் சென்றாக வேண்டுமென்பதுதான். கீழ்மட்டத்துக் கறைபடிந்த மண்ணுலகிற்கு இறங்கிச்சென்று இரத்தமும் சதையுமாக அல்லல்படுவோர் மத்தியில் வாழவேண்டும். புத்தொளியறிவான போதியறிவினைக் களங்கங்களிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கமுடியாதென்றும் பரிசுத்த பூமியும் இந்த உலகமும் வெவ்வேறானதல்ல என்றும் புத்தர் சொன்னதே உண்மை. பிரச்சினைகள் மற்றும் ஆசைகளால் முடிவற்ற பரிணாம மாற்றங்களே நித்தியமான நமது உலகிலிருந்தும் நாம் விடுபடுவோமேயானால், பரிசுத்த பூமியை நாம் ஒருநாளும் அடையமுடியாது.

அந்தப் பாலியல் தொழிலாளி சொன்னதுபோல இந்த உலகில் உயிர்வாழ்வதற்காக, வயிற்றுப் பாட்டுக்காக, உடலை விற்கவேண்டியிருக்கிறதென்றால், உண்மையிலேயே இதுதானே நரகம்; இந்த நரகத்தில் தானே நான் வாழ்வினைக் கண்டுணரவேண்டும்.

நான் , மகா குருவைக் கண்டுபிடித்தேனோ இல்லையோ அல்லது, இந்த ஒளிமிக்க விழிப்புணர்வினை எனக்களித்த அந்த முதியவர் தான் நான் மூச்சைப் பிடித்துத் தேடிக்கொண்டிருந்த மகாகுருவின் புனித வெளிப்பாடோ என்பதெல்லாம் இப்போது பொருளற்றுப்போகின்றன. ஆனால், `விழிப்பு` என நான் கூறுவது உண்மையான அதுதானா என்பது இப்போதுங்கூட எனக்கு நிச்சயமில்லை.

படைப்பாளர் பற்றிய குறிப்பு : கிம் சியாங் டாங் கொரியாவில் 1947 – இல் பிறந்தவர். பத்தொன்பதாவது வயதில் துறவுகொண்டு பத்தாண்டுகள் புத்த மதப் பயிற்சி மேற்கொண்ட பின்னர், துறவினைவிட்டு வெளியேறி இலக்கியம் படைக்கத் தொடங்கினார்.

அவரது முதல் கதை 1975 இல் வெளியானது. இலக்கியப் படைப்புகளுக்காக, பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். அவர் படைத்துக்காட்டும் புத்தறிவுபெற்ற மனிதன் மலைகளில் வசிக்கும் துறவிகளையும் சராசரி மனிதர்களையும் அரவணைத்துச் செல்பவனாயிருக்கிறான்

http://www.ekoreajournal.net/issue/view_pop.htm?Idx=2816 .

•••••••

என் இறப்பு பற்றிய நினைவுக்குறிப்பு / வைக்கம் முகமதுபஷீர் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (13)

இந்த அழகான பூமியில் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த காலம் முழுமையும் கழிந்திருக்கிறது.எனக்கு மேலும் காலஅவகாசமில்லை. காலமிருப்பது,என்பது அல்லாவிற்கு—கடவுளுக்குத்தான்.அவன் காலத்திற்கு முடிவேயில்லை,அது முடிவற்றது ; காலம் முடிவற்றது.

இந்த நாள்வரை நான் காலையில் படுக்கையிலிருந்து எழும்போது,எப்போதும் காலைப் பொழுதாக இருக்காதபோதும் நான் காலத்திற்கு வணக்கம் சொல் கிறேன்;முடிவற்ற காலத்திலிருந்து எனக்கு மேலும் ஒரு நாளை நீட்டித்ததற்கு கடவுளே நன்றி.

இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய சந்நியாசிகள்- சூபி ஆகியவர்களுடன் நான் கழித்த நாட்கள் நினைவிற்கு வருகின்றன.உண்மையைத் தேடி நான் அலைந்த நாட் கள் அவை.கடவுள் பற்றிய இணைச்சொற்களை நான் கணக்கிட்டுக் கொண் டிருந்தேன்.ஏறக்குறைய நிர்வாணத்தோடு உட்கார்ந்து தலைமுடியும் ,மீசையும் வளர இடையீடின்றி சிந்தனைகளால் சூழப்பட்டிருந்தேன்.பத்மாசனம் போட்டு “யோகாதண்டுவை” கையில் வைத்திருப்பதாக பாவித்தேன்.அனைத்து உலகச் சிந்தனைகளையும் நான் மனதில் இருத்தியிருந்தேன்.

என் தியானத்திலிருந்து மீளும்போது சூரியன்,சந்திரன்,விண்மீன்கள்,பால்வீதி,சூரிய மண்டலம், அண்டம் ஆகியவைகளுக்குக் கேட்கும்படியாக நான் “அஹம் பிரம்மாஸ்மி” என்று முணுமுணுக்கிறேன்.அது சூபிக்கள் சொல்லும் “அனல் ஹஃ” (Anal Haq) என்பது தான்.
என்னுடைய “அனர்ஹ நிமிஷம் “(Anargha Nimisham )தொகுதியில்“அனல் ஹஃ” பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.அன்று நான் இறக்கப் போகிறேன் என்று நினைத் தேன்,நான் இல்லாமல் போவேன் என்று நினைத்தேன்.இதுவரை யதார்த்தம் உன்னையும் ,என்னையும் கூறாகக் கொண்டிருந்தது ;ஆனால் இதற்குப் பிறகு நீ மட்டும்தான் யதார்த்தமாக இருப்பாய்.அந்தக் கணம்தான்“அனர்ஹ நிமிஷம்”, விலைமதிப்பற்ற கணம்
எனக்கு மரணம் பற்றிய பயமில்லை. அது உண்மை ;நான் மரணத்தை பயமு றுத்துகிறேன்,என்பதும் இணையான உண்மைதான்.மரணம் தவிர்க்கமுடியா தது; அது தன் பட்டியல்களுடன் வரட்டும்.

பிறந்தது முதல் நான் மரணத்துடன் உராய்ந்திருக்கிறேன்.ஒரு முறை கடுமை யான விஷமுடைய கட்டுவிரியன் என் வலதுகாலைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருந்தது. இன்னொரு சமயத்தில் நல்லபாம்பு என் இடதுகாலில் தவழ்ந்து கொண்டி ருந்தது.பெரும்பாலும் பல இரவுகளில் என்வீட்டில் நல்ல பாம்புகள் புகுந்தி ருக்கின்றன.கடைசி முறை அது மிக அணுக்கமாக வந்தது;நான் ஏறக்குறைய அதை மிதித்து விட்டேன்.

நான் இறந்து விட்டேன்.இதற்குப் பிறகு யாராவது என்னை நினவு வைத்தி ருக்க வேண்டுமா?யாரும் என்னை நினைவு வைத்திருக்கத் தேவையில்லை என்பதுதான் என் அபிப்பிராயம். ஏன் நினைவு வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்? கடந்துபோன வருடங்களில் எண்ணிக்கையற்ற கோடிக்கணக்கான மக்கள், ஆண்,பெண்கள் இறந்திருக்கின்றனர்.யாராவது அவர்களை நினைவில் வைத்தி ருக்கிறார்களா?

என் புத்தகங்கள் எத்தனை காலம் வாழும்?ஒரு புதிய பூமி உருவாகலாம். கடந்த காலத்தவை எல்லாம் புதியவற்றில் கரைந்து எதுவுமின்றி மறைந்து போகலாம்.என்னுடையது என்று நான் சொல்லிக் கொள்ள என்ன இருக்கும்? என்னுடையது என்று சொல்லிக் கொள்ளும் ஓர் இம்மியளவான அறிவை யாவது நான் இந்த உலகத்திற்கு அளித்திருக்கிறேனா?கடிதங்கள்,சொற்கள், உணர்வுகள் – இவையெல்லாம் கோடிக்கணக்கான மக்கள் பயன்படுத்தி இருக் கிறவைதான்.

இரண்டு மூன்று முறைகள் என் எல்லைக்குட்பட்ட நிலையில் நான் தனியாக நின்று கொண்டு ,முழுநிலா மற்றும் எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் உருவாக்கியி ருக்கும் அச்சமும் மதிப்புமான அழகை கவனித்திருக்கிறேன் அதை உள்ளடக் கத் தவறி, பயத்தில் அழுது ஒடியிருக்கிறேன்.அந்தப் பாலைவனத்தோடான முதல் சந்திப்பிலேயே நான் மரணித்திருக்க வேண்டும்..

அது அஜ்மர் அருகேயுள்ள ஏதோ ஓரிடம்.நடு மதியப்பொழுது .நான் நடந்து கொண்டிருந்த பாதை பாலைவனத்தின் விளிம்பு.முன்பு அந்தப் பகுதியின் பள்ளங்களில் பாதசாரிகளுக்கு தங்கள் வழியைக் கண்டுபிடிக்க உதவும் வகையில் செம்பாறைக்கற்கள் அடையாளமாக இருந்தன.

ஆனால் இப்போது பாலைவனக் காற்றின் வரட்சியால் மண்குவியல்கள் அந்தப் பாறைகளை மூடிவிட்டன.நான் வழி தவறிவிட்டேன்.உஷ்ணமும், தாகமும் பொறுக்க முடி யாதவையாக இருந்தன

நான் வலதுபுறத்தை நோக்கிப் போயிருக்க வேண்டும்;ஆனால் இடதுபக்கம் திரும்பிவிட்டேன்.இப்போது அந்தப் பாலைவனம் எல்லையற்று என்முன்னால் மிகுந்த வெம்மையோடு நீண்டிருந்தது.சூரியன் இரக்கமின்றி என் தலைமீது கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது.திசையின்றி நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

பாதம் மண்ணில் புதைந்தது-அவை குளிர்வது போல இருந்தன.- சூரியனின் தகிப்பில் நான் எரிந்தேன் — பொறுக்க முடியாத தாகம். சோர்ந்து விழுந்தேன். ஆனால் நான் இப்போது ஒரு பெரிய கரிக்கட்டை துண்டுதான்.மையப் பகுதி யில் ,உள்ளே ஒரு சிறிய சிவப்பு ஒளிவட்டம். அல்லா ! அது என்ன?
அதுவும் கூட மறைந்தது.நான் நினைவிழந்தேன்.எவ்வளவு நேரம் அந்த உருக் கும் வெம்மையில் கிடந்தேன் என்று தெரியவில்லை.பலமணி நேரமாக இருக் கலாம். நாட்களாக இருக்கலாம்.

அங்கு இறந்துகிடந்தேன் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம்.பலமணி நேரமாக இருக்கலாம். நாட்களாக இருக்கலாம்.எனக்குத் தெரியாது.

அதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு நகைச்சுவை போல் தெரிகிறது. பூமி யில் வாழ்க்கை என்பது ஒரு பெரிய “வேடிக்கைதான் ”, கடவுளின் நாடகம்.

வி.கே.என். ஒரு முறை மரணம் பற்றி என்னிடம் கேட்டார்.” கடைசி நிமிடம் வரை அவர் கடத்துகிறார்” என்றேன்.
வைக்கம் முகமதுபஷீர் இறந்துவிட்டார்.செய்தி வருகிறது.ஏன் அவர் இறந் தார்?எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும்.அவ்வளவுதான்.

பாருங்கள், இப்போது நான் இறந்துவிட்டேன்.என் இறப்பிற்குத் தகுந்த கார ணங்கள் இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.முடிவற்ற நேரம் எனக்கு இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லையா?

நான் அனைவரையும் வணங்குகிறேன்.மாமரத்தையும் வணங்குகிறேன்; பூமியின் எல்லா படைப்புகளையும். அண்டமே—நான் ஏதாவது உனக்குத் தீங்கிழைத்திருந்தால் என்னை மன்னித்துவிடு. எல்லோரும் என்னை மன்னியுங்கள்.
—-

நன்றி : Malayalam Literary Survey April –Sep 1994 Kerala Sahitya Academy

ஒரு மனிதன் / வைக்கம் முகமது பஷீர் / ஆங்கிலம் : வி.அப்துல்லா தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (14)

உங்களுக்கென்று குறிப்பிட்ட எந்தத் திட்டமுமில்லை. வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் நீங்கள் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.உங்களிடம் பணமில்லை; உங்களுக்கு வட்டார மொழி தெரியாது.ஆங்கிலமும் ,இந்தியும் உங்களால் பேசமுடியும்.ஆனால் மிகச் சிலருக்கு மட்டும்தான் இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்று தெரியும்.இது உங்களைச் சங்கடமான நிலையிலாழ்த்தும்; பல சாகசங்களை நீங்கள் செய்ய நேரலாம்.

நீங்கள் அபாயகரமான சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறீர்கள்.ஓர் அந்நியர் உங்க ளைக் காப்பாற்றுகிறார்.சில சமயங்களில் பல வருடங்கள் கடந்த பிறகும் உங்களுக்கு அந்த மனிதரைப் பற்றிய ஞாபகம் வந்து,அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார் என்று நீங்கள் ஆச்சர்யப்படலாம்.

நீங்கள் அல்ல, நான் அந்த மனிதனை ஞாபகம் வைத்திருப்பதாக வைத்துக் கொள்ளலாம்.

எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நான் இப்போது சொல்கிறேன்.மனிதர்களைப் பற்றி எனக்கு ஒரு பொதுவான கருத்துண்டு.இதில் நானும் அடக்கம்.நல்ல மனிதர்கள்,திருடர்கள், நோயாளிகள், முட்டாள்கள் என்று என்னைச் சுற்றிப் பலர் இருக்கலாம்.—ஒருவர் எச்சரிக்கையாக வாழவேண்டும்.உலகத்தில் நல்ல வர்களைவிடத் தீயவர்கள் அதிகமிருக்கிறார்கள்.வேதனைக்குப் பின்னர்தான் இதை உணர்கிறோம்.

மிக வேடிக்கையான சம்பவம் ஒன்றை இங்கு பதிவு செய்கிறேன்.

அது மலைப் பள்ளத்தாகில் உள்ள ஒரு பெரிய நகரம்.வீட்டிலிருந்து ஆயிரத் தைந்நூறு மைல் தொலைவிலுள்ளது;அங்கு வசிப்பவர்களுக்கு இரக்கம் என்ற குணம் பற்றி அறிமுகமில்லை.அவர்கள் கொடூரமானவர்கள்.அங்கு தினமும் கொலை,திருட்டு,பிக்-பாக்கெட் என்று சம்பவங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும். அவர்கள் தொழில்சார்ந்த சிப்பாய்கள். சிலர் வட்டிக்குப் பணம் கொடுப்பவர் கள்.பலர் வங்கிகள்,மில், மற்றும் பெரிய நகர நிறுவனங்களில் காவல்காரர் களாகப் பணிபுரிபவர்கள்.அவர்களுக்குப் பணம் என்பது மிகப் பெரிய விஷயம். பணத்திற்காக எதையும்-கொலையும் செய்யத் தயங்காதவர்கள்.

அந்த நகரத்தின் ஓர் அசுத்தமான தெருவில் மிகச் சிறிய அறையில் நான் தங்கியிருந்தேன்.புலம் பெயர்ந்த் சில தொழிலாளர்களுக்கு நான் ஆங்கிலம் கற்றுத்தரும் பணியிலிருந்தேன்.ஒன்பது மணியிலிருந்து இரவு பதினொரு மணி வரை என் வேலை.முகவரிகளை ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதை நான் கற்றுத் தந்தேன்.ஆங்கிலத்தில் முகவரி எழுதக் கற்றுக் கொள்வதென்பது அங்கு உயர்ந்த கல்வியாக மதிப்பிடப்பட்டது.தபால் அலுவலகத்தில் முகவரி எழுதுபவர்களை நீங்கள் பார்க்க வேண்டும்.முகவரி எழுதுவதற்காக ஓரணா விலிருந்து நான்கணா வரை அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்.

என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக நான் மனிதர்களுக்கு முகவரி எழுதும் திறமையைக் கற்றுக் கொடுத்து பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த நாட்களில் நான் நாள் முழுவதும் தூங்கிவிட்டு மாலையில் நான்கு மணிவாக்கில் எழுந்திருப்பேன்.இது என் காலை தேநீர் அல்லது மதிய சாப்பாட்டுச் செலவை தவிர்ப்பதற்காகத்தான்.

ஒரு நாள் வழக்கம் போல நான் நான்குமணிக்கு எழுந்தேன்.என் கடன்களை முடித்து விட்டு சாப்பாடு சாப்பிடுவதற்காக வெளியே வந்தேன்.நான் சூட் அணிந்திருந்தேன் என்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.என் கோட் பாக்கெட்டில் பர்ஸ் இருந்தது.அதில் என் வாழ்க்கை சேமிப்பான பதினான்கு ரூபாயிருந்தது.

கூட்டமாக இருந்த ஒரு ஹோட்டலுக்குப் போனேன்.சப்பாத்திகள் மற்றும் இறைச்சி கறி வகையிலடங்கும் முழு சாப்பாடு சாப்பிட்டேன். தேநீரும் குடித்தேன்.பதினோரு அணா என்று பில் வந்தது.
அதைக் கொடுப்பதற்காக கோட் பாக்கெட்டில் கை விட்டேன்.நான் சாப்பிட் டிருந்த சாப்பாடு முழுவதும் செரித்து விட்ட நிலையில் எனக்கு வியர்வை பெருக்கெடுத்தது !என் பர்ஸைக் காணோம்

“யாரோ என் பாக்கெட்டிலிருந்து பர்ஸை எடுத்துவிட்டார்கள்”என்று சொன் னேன்.

அது மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கும் ஹோட்டல்.முதலாளி தன்னைச் சுற்றி யுள்ளவர்களுக்குக் கேட்கும்படி உரக்கச் சிரித்தார்.என் கோட்டின் மேல் பகுதி யைப் பிடித்துக் கொண்டு என்னைக் குலுக்கியபடி”இந்தப் பாச்சாவெல்லாம் இங்கே பலிக்காது !பணத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு நட.. அல்லது கண்ணைத் தோண்டிவிடுவேன்” என்றார்.

நான் என்னைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களைப் பார்த்தேன்.ஒரு முகம் கூட அன் பானதாயில்லை.பசி வெறியிலான ஓநாய்ப் பார்வை அவர்கள் கண்களில் தெரிந்தது.கண்களைத் தோண்டியெடுத்து விடுவேன் ,என்று அவர் சொன்ன தைச் செய்தும் விடலாம் !

“என் கோட் இங்கிருக்கட்டும்;நான் போய் பணம் எடுத்துக் கொண்டு வருகி றேன்” என்றேன்.

முதலாளி மீண்டும் சிரித்தார்.

அவர் என் கோட்டைக் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் கழற்றினேன்.

என் சட்டையைக் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் சட்டையைக் கழற்றினேன்.

என் இரண்டு ஷூக்களையும் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் இரண்டையும் கழட்டினேன்.

கடைசியில் என் டிரவுசர்களை அவிழ்க்கச் சொன்னார்.

என்னை நிர்வாணமாக்கி ,கண்ணைத் தோண்டிவிட்டு அனுப்பி விடுவது அவர் திட்டம் போலும்!

“உள்ளே எதுவுமில்லை “என்றேன்.

எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

“எனக்குச் சந்தேகம் ; அடியில் நீ ஏதாவது வைத்திருப்பாய் “ என்றார்.

“அடியில் ஏதாவது வைத்திருக்க
வேண்டும் ” என்று அவர் சொன்னதைச் திருப்பிச் சொன்னவர்கள் ஐம்பதுபேர் இருக்கலாம்.

என் கைகள் அசையமறுத்தன. கூட்டத்தில் கண்களின்றி ஒரு மனிதன் நிர்வா ணமாக நிற்பதை கற்பனையில் என்னால் பார்க்கமுடிந்தது. வாழ்க்கை அப்ப டித்தான்
முடியப்போகிறது.அப்படி முடியட்டும்..

இதைப்பற்றியெல்லாம்.. எனக்குக் கவலையில்லை…கடவுளே..சொல்வதற்கு எனக்கு எதுவுமில்லை. எல்லாம் முடிந்துவிடும்…எல்லோரின் திருப்திக்கேற்றபடி எல்லாம் முடிந்து விடும்….
என் டிரவுசர் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினேன் .

அப் போது ” நிறுத்துங்கள்.நான் பணம் தருகிறேன்! ” என்று ஒரு குரல்கேட்டது.

அந்தக் குரல் வந்ததிசையை எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.
வெள்ளை டிரவுசரும்,சிவப்பு தலைப்பாகையும் அணிந்த ஆறடி உயரமுள்ள ஒரு மனிதர் நின்றிருந்தார்.

நல்லநிறத்துடன், நீலக் கண்களும் ,மீசையுமாக..
இந்தப் பகுதியில் நீலக் கண்கள் மிகச் சாதாரணமானவை.” எவ்வளவு பணம் கொடுக்க வேண்டுமென்று சொன்னீர்கள் “என்று முதலாளியிடம் கேட்டார்.

“பதினோரு அணாக்கள்”

அவர் அந்தத் தொகையைக்கொடுத்தார்.”உடையை அணிந்து கொள்ளுங்கள்” என்று என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னார்.

நான் அணிந்துகொண்டேன்.

“என்னுடன் வாருங்கள்”என்னை அழைத்தார். நான் கூடப் போனேன்.என் நன்றியைச் சொல்ல வார்த்தைகள் உண்டா?”

நீங்கள் பெரிய உதவி செய்தி ருக்கிறீர்கள். இந்த மாதிரியான அற்புதமான மனிதரை பார்த்ததில்லை”

அவர் சிரித்தார்.

“உங்கள் பெயர் என்ன?” அவர் கேட்டார்.நான் என் பெயரையும் ,எங்கிருந்து வந்திருக்கிறேன் என்பதையும் சொன்னேன்.

அவருடைய பெயரை நான் கேட்டேன்.”எனக்குப் பெயரில்லை” என்றார்.

“அப்படியானால் உங்கள் பெயர் “இரக்கம் “ என்பதாக இருக்கவேண்டும்” என்றேன்.

அவர் அதற்குச் சிரிக்கவில்லை.நாங்கள் ஓர் ஆளரவமற்ற பாலத்திற்குச் செல்லும் வரையில் அவர் நடந்து கொண்டிருந்தார்.

தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.அங்கு யாருமில்லை.”நான் சொல்வதை கவனி யுங்கள். திரும்பிப் பார்க்காமல் இங்கிருந்து நீங்கள் போய்விட வேண்டும். என்னைப் பார்த்தீர்களா என்று யாராவது கேட்டால் நீங்கள் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டும்”

எனக்குப் புரிந்தது.

தனது வெவ்வேறு பைகளிலிருந்து அவர் ஐந்து பர்ஸுகளை எடுத்தார் .ஐந்தில் ஒன்று என்னுடையது.

“இதில் எது உஙளுடையது?”

என் பர்ஸை சுட்டிக் காட்டினேன்.

“திறந்து பாருங்கள்”

நான் திறந்து பார்த்தேன்.பணம் சரியாக இருந்தது.நான் என் கோட் பாக்கெட் டில் வைத்துக் கொண்டேன்.

“நீங்கள் போகலாம். கடவுள் உங்களைக் காப்பாற்றட்டும்” என்றார்.

“கடவுள் உங்களைக் காப்பாற்றட்டும்! ”நான் திருப்பிச் சொன்னேன்.

தீர்ப்பு மூலம் : பிரான்ஸ் காஃப்கா ஆங்கிலம் : இயான் ஜான்ஸ்டன் [ Ian Johnston ] – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

kafka

kafka

அது வசந்தகாலத்தின் அழகிய ஒரு ஞாயிறு காலைப் பொழுது.இளைஞனான வியாபாரி ஜார்ஜ் பெண்டர்மென் முதல்மாடியிலுள்ள தனது சிறிய அந்தரங்க அறையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.தாழ்வான ஆற்றுப் பகுதியை ஒட்டி நீண்டதாக மிக மோசமாகக் கட்டப்பட்ட கட்டிடம் அது.அவற்றின் உயரத்தையும் ,நிறத் தையும் மட்டும் வைத்தே ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரித்தறிய முடிபவை. அவன் அப்போதுதான் வெளிநாட்டிலுள்ள தன் இளம்பருவத்து நண்பன் ஒருவ னுக்கு கடிதம் எழுதிமுடித்திருந்தான்.எழுதும் மேஜையில் கையை ஊன்றி ஜன்னல் வழியாக ஆறு,பாலம்,கண்ணுக்குத் தெரிகிற பசுமையான குன்றுகள் ஆகியவற்றை நிலையின்றிப் பார்த்தபடி கடிதத்தை ஒட்டினான்.

வீட்டில் தனக்கு சாதகமான நிலையில்லாததால் அங்கிருப்பதை வெறுத்து சில வருடங்களுக்கு முன்பு ரஷ்யாவிற்கு ஓடிப்போன தன் நண்பனை நினைத்துப் பார்த்தான்.இப்போது அவன் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு தொழில் நடத் துகிறான். தொடக்கத்தில் நன்றாக நடந்த தொழிலில் இப்போது தள்ளாட்டம் இருப்பதால் மிக அபூர்வமாக ஊருக்கு வரவேண்டிய தன் நிர்பந்த நிலையை வருத்தமாகச் சொல்லியிருக்கிறான். வெளிநாட்டில் வேலை செய்வதால் எந் தப் பயனுமில்லை என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் எழுந்தது.தனது இளம்பருவ நாட்களிலிருந்து அவனுக்கு நினைவிலிருந்த அந்தமுகம் இப்போது தாடியால் மறைக்கப்பட்டு,தோல் வெளிறி, நோயாளி போன்ற தன்மையைத் தந்தது. அவன் சொன்னதுபோல அவனுக்கு அந்தக் காலனியில் தன் நாட்டு மனிதர் கள் என்று சொல்லிக் கொள்ள யாருமில்லாமல் உள்ளூர்க் குடும்பங்களோடு அத்தனை நெருக்கமின்றி தன்னை ஒரு நிரந்தர பிரம்மச்சாரியாக நினைத்துக் கொண்டான்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனுக்கு உதவி எதுவும் செய்யமுடியவில்லை.வருத் தம் தெரிவிப்பதைத் தவிர என்ன எழுதமுடியும்.மீண்டும் வீட்டிற்கு வரச் சொல்லி அறிவுரை சொல்லலாமா,பழைய நட்பை,உறவுகளை புதுப்பித்துக் கொள்ள – உண்மையில் அதைத் தடை செய்யமுடியாது. தன் வாழ்க்கையை இங்கே அமைத்துக் கொள்ள ,நண்பர்களின் உதவியை நாட அறிவுரை சொல் லலாமா?அப்படிச் சொல்வதும் அவன் நிலையைத் திரும்ப எடுத்துச் சொல்வ துதானே—யாரோ சொன்னது போல அது அவனை மிகுதியாகக் காயப்படுத்த லாம்—அவனுடைய முன்னாள் முயற்சிகள் வெற்றியடையாமல் போனதைச் சொல்லி அவன் அவற்றை விட்டு விட்டு வரவேண்டும், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு திரும்பும் போது அவனை ஊதாரியாக எல்லோரும் பார்ப்பார்கள். அவனுடைய நண்பர்கள் மட்டும் புரிந்து கொள்வார்கள். குடும்பத்துடன் தங்கி யிருந்து வெற்றிபெற்ற நண்பர்களின் பேச்சிற்குப் பணிந்து வயதுவரம்பு கடந் தவனாக இருக்கவேண்டிய நிலைவரலாம்.அவனைக் குறை சொல்லியவர்க ளுக்கு இது சாதகமாகி விடுமல்லவா?அவனைத் திரும்ப ஊருக்கு வரச்சொல் வது சரியான முடிவாக இருக்காமல் போகலாம்—அவனால் தன் ஊர் நிலை யைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது.அறிவுரைகளால் வெறுப்படைந்த அவன் நண்பர்களைப் பிரிந்திருந்தாலும் வெளிநாட்டிலிருப்பதே சரி ஜார்ஜ் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.

2

ஆனால் அவர்களின் அறிவுரையை ஏற்று இங்கு வந்து மன அழுத்தமடைந்து– வேண்டுமென்றே இல்லை,ஆனால் அவனுடைய சூழ்நிலையால் – நண்பர்களு டனோ ,நண்பர்களில்லாமலோ ,வாழ்க்கையோடு இணங்க முடியாமல் ,வெட் கமடைந்து ,உண்மையில் நாடோ,நண்பர்களோ இல்லாமல் வருந்துவதை விட இப்போது இருப்பது போலவே வெளிநாட்டில் இருப்பது உசிதமல்லவா? அவ னால் உண்மையாகவே இங்கு வந்து முன்னேற முடியுமா?

இந்தக் காரணங்களுக்காக, உண்மையை அப்படியே வெளிப்படுத்த முடியாமல் நட்பை கடிதங்கள் மூலமாகத் தொடர்ந்துகொண்டு, தனக்கு நெருக்கமானவர் களிடம் எவ்விதத் தடையுமின்றி பேசலாம்.நண்பன் வீட்டை விட்டுப் போய் மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டன.ரஷ்யாவில் உள்ள நிலையற்ற அர சியல் பிரனைகள் காரணமாகத் தன்னால் வரமுடியவில்லை என்று பொருத் தமில்லாத காரணத்தை அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆயிரக்கணக் கான ரஷ்யர்கள் உலகம் முழுவதும் அமைதியாகப் பயணம் செய்து கொண்டி ருக்க சிறிய வியாபாரியான அவன்சில நாட்கள் கூட வரமுடியவில்லை என் பது ஏற்கமுடியாததுதான்.

ஆனால் இந்த மூன்றுவருடங்களில் ஜார்ஜின் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங் கள் நிகழ்ந்துவிட்டன.இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பான தாயின் மரணத்திற் குப் பிறகு ஜார்ஜ் தன் தந்தையோடிருந்தான்.அவனுடைய நண்பனுக்கு அச் செய்தி தெரிந்து கடிதத்தில் தன் இரங்கலைத் தெரிவித்திருந்தான். வெளி நாடுகளில் அது போன்ற நிகழ்வு அத்தனை வருத்தத்தை உள்ளாக்காது என்ப தால் அவன் எழுதிய கடிதம் உணர்ச்சியற்று இருந்தது.ஆனால் அந்தச் சமயத் திலிருந்து ஜார்ஜ் தன் தொழிலையும், பிற விவகாரங்களையும் தீர்க்கமான முடிவோடு கையாளத் தொடங்கியிருந்தான்.ஜார்ஜ் தனக்கெனத் தனியாகத் தொழில் தொடங்கக் கூடாதென்பது அப்பாவின் எண்ணம்.தவிர அம்மா உயிரு டனிருந்த வரை தொழிலில் அவன் எந்தஅபிப்ராயம் சொன்னாலும் அப்பா அதற்குத் தடை சொல்பவராக இருந்தார்.அம்மாவின் மறைவிற்குப் பிறகு தொழிலில் இருந்தாரெனினும் ஒருவிதத் தளர்ச்சி அவரை ஆட்கொண்டது; அதிர்ஷ்டம் அவர்கள் பக்கம் திரும்பியது.அது மிக அரியதுதான்.இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் எதிர்பார்க்காமல் தொழில் நல்லவளர்ச்சி அடைந்தது. வேலை யாட்களின் எண்ணிக்கை இரண்டு பங்காக அதிகரித்தது.வருமானம் பெருகி யது. இன்னும் வரப்ப்போகும் வருடங்களில் அது பெருகும் என்பதில் சந்தேக முமில்லை

அவனுடைய நண்பனுக்கு இந்த மாற்றங்கள் பற்றியெல்லாம் தெரியாது. இரங் கல் கடிதத்தில் ஜார்ஜ் ரஷ்யாவில் குடியேறவேண்டும் என்ற தன் விருப்பத் தைத் தெரிவித்திருந்தான்.ஜார்ஜ் செய்யும் தொழில் செயின்ட்பீட்டர்ஸ்பர்க் கில் நன்றாக வளரக் கூடியது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தான்.அவன் குறிப்பிட்டி ருந்த அந்த நல்ல வளர்ச்சியை இப்போது இங்கேயே ஜார்ஜின் தொழில் பெற்றிருந்தது. ஆனால் ஜார்ஜுக்கு தன் தொழில் ரீதியான வளர்ச்சியை நண்ப னுக்கு தெரியப் படுத்த விருப்பமில்லை.தவிர இவ்வளவு தாமதமாக இப்போது அதைச் சொல்வது நிஜமாகவே வினோதமாகவே இருக்கும்

அதனால் ஜார்ஜ் மிக முக்கியமற்ற விவரங்களை மட்டும் நண்பனுக்கு அமை தியான ஞாயிற்றுக் கிழமையில் எழுதிய கடிதத்தில் தெரிவித்தான். தானில் லாத காலத்தில் ஊரில் நடந்தவைகள் தெரியாமல் தனது ஊரைப் பற்றிய கற்பனையில் அவன் வாழப் பழகிக் கொண்டு விட்ட நிலையை ஜார்ஜ் மாற்ற விரும்பவில்லை.

3

அதிகப் பரிச்சயமில்லாத ஒருவனின் நிச்சயதார்த்தம் குறித்து நண்பனுக்கு ஜார்ஜ் விரிவாகக் கடிதங்கள் எழுதினான்.ஜார்ஜின் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக நண்பன் அந்த விஷயத்தில் ஈடுபாடு காட்டத் தொடங்கினான்.

ஆனால் ஒரு மாதத்திற்கு முன்னால் தனக்கு ப்ரீடா பிராண்டன்லெட் என்ற பெண்ணோடு தனக்கு நடந்த நிச்சயதார்தத்தை எழுதி மன்னிப்பு கேட்பதை விட இப்படியான சில விஷயங்களை எழுதுவதை விரும்பினான்.தபால் மூல மாக நண்பனுக்கு வித்தியாசமான கடிதங்கள் எழுதியது குறித்து அடிக்கடி தன் காதலியிடம் பேசியிருக்கிறான்.”அப்படியென்றால் அவர் நம் திருமணத்திற்குக் கண்டிப்பாக வர வாய்ப்பில்லை.என்றாலும் உங்கள் எல்லா நண்பர்களையும் சந்திக்கும் உரிமை எனக்கிருக்கிறது ”என்று அவள் சொன்னாள்.”நான் அவ னைக் கஷ்டப்படுத்த விரும்பவில்லை.என்னைத் தவறாகப் புரிந்து கொள் ளாதே.ஒருவேளை அவன் வரலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.ஆனால் கண் டிப்பாக அவன் என்னைப் பார்த்து பொறாமைப்படலாம். மகிழ்ச்சியின்றி தனி யாக வர நேர்ந்தது பற்றி தனக்குள் பொறுக்க இயலாமல் வருந்துவான்.

“தனியாக—உனக்கு அதன் அர்த்தம் புரிகிறதா?”

ஆனால் நம் திருமணம் பற்றி அவர் வேறு வழியில் தெரிந்து கொள்ள முடி யாதா?”

ஆமாம் .அது உண்மை.என்னால் அதைத் தடுக்க முடியாது.ஆனால் அவன் வாழ்க்கை வசதிகளைப் பார்க்கும் போது அது இயலாதது என்றுதான் தோன் றுகிறது.”

“ஜார்ஜ், உங்களுக்கு அப்படியான நண்பர்களிருந்தால் நீங்கள் நிச்சயதார்த்த் ததிற்கு உடன்பட்டிருக்கக் கூடாது.””சரி,நாங்களிருவரும் தவறுக்குரியவர்கள் தான்,ஆனால் இப்போது எந்த மாறுபாடும் ஏற்படுவதை நான் விரும்ப வில்லை.” என்று சொல்லி முத்தமிட்டான்.”ஆனாலும் இது எனக்கு வருத்தம் தருகிறது.”என்றாள் அவள்.தன் நண்பனுக்கு எல்லாவற்றையும் தெரிவிப்பதில் எந்தத் தவறுமில்லை என்று அவன் நினைத்தான்.”இப்படித்தான் நான்.அவன் என்னை அப்படித்தான் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்”என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.”நட்பு என்பதற்காக நான் இன்னொரு மனிதனாக என்னை செதுக் கிக் கொள்ள முடியாது.”

உண்மையில் அவன் தனக்கு நடந்த நிச்சயதார்த்தம் பற்றி நண்பனுக்கு எழு திய விரிவான கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தான்.”மிக அழகான ,முக்கியமான இந்த விஷயத்தை கடைசியில் எழுதுவதற்காக நான் வைத்திருக்கிறேன். பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பரீடா பிராண்ட்ன்பெல்டுவை மணக்கப் போகிறேன்.நீ போனதற்குப் பின்னால அவர்கள் குடும்பம் இங்கு குடியேறியது. எனவே அவர்களை உனக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை.என் காதலியைப் பற்றி இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்ல எனக்கு வாய்ப்புகளுண்டு.நான் அதிர்ஷ்டமா னவன் என்று இப்போது உனக்குத் தெரிந்தால் போதும்.நம் நட்பைப் பொறுத்த வரையில், இன்று நீ சந்தோஷமானவனாக இருக்கிறாய் என்பது எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி தருகிறது.என்காதலி தன் அன்பைத் தெரிவிக்கச்சொன்னாள். உனக்கு அவள் விரைவில் கடிதம் எழுதுவாள்.சாதாரணமாக ஒரு பிரம்மாச்சாரிக்கு கிடைக்காத வகையில் உனக்கு ஓர் அருமையான பெண் தோழியாக இருப் பாள்.இங்கு நீ திரும்பி வருவதைத் தடுக்கும் வகையில் உனக்கு பல பிரச்னை கள் உண்டு என்றெனக்குத் தெரியும்.ஆனால் ஒரு நண்பனின் திருமணத் திற்காக அவைகளையெல்லாம் தூக்கியெறிந்து விட்டு வருவது உனக்குச் சரியான வாய்ப்பாக இருக்குமல்லவா?ஆயினும் உனக்கு நல்லதென்று தெரிவதைக் கவலைப்படாமல் செய்”

ஜார்ஜ் ஜன்னலைப் பார்த்தபடி நீண்ட நேரம் இந்தக் கடிதத்தோடு தனது எழுதும் மேஜையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.தனக்குத் தெரிந்த ஒருவன் தன் நிலையைப் பாராட்டுவான் என்பது குறித்து அவனுக்குச் சந்தேகமாக இருக்க. தன்னை மறந்து சிரித்த வண்ணமிருந்தான்

4

கடைசியில் அந்தக் கடிதத்தை பையில் வைத்துக்கொண்டு தன் அறையிலி ருந்து வெளியேவந்து ,எதிராக இருந்த தந்தையின் அறைக்குப் போனான். அவன் அங்குபோய்ப் பல மாதங்களாகிவிட்டன.அவன் அங்கு போகவேண்டிய அவசியம் இதுவரை ஏற்படவில்லை.ஏனெனில் அவன் தந்தையை அலுவலகத் தில் பார்த்து விடுவான்.தினமும் இருவரும் ஒரே ஹோட்டலில்தான் மதியச் சாப்பாடு சாப்பிடுவார்கள்.மாலையில் இருவரும் அவரவருக்கு பிடித்தமான தைச் செய்வார்கள். பெரும்பாலான நேரங்களில் ஜார்ஜ் தன் நண்பர்களுடன், அல்லது தன் காதலியுடன் இருப்பான்.எனினும் இரவில் ஹாலில் இருவரும் அவரவர் செய்தித்தாளை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.

அந்தக் காலைநேரத்திலும் தந்தையின் அறை இருட்டாக இருப்பதைப் பார்த்து ஜார்ஜ் வியப்படைந்தான்.மிகக் குறுகியதாக இருந்த முற்றத்தின் மறு பகுதி யில் உயர்வாக எழுந்திருந்த சுவர் அப்படி நிழல் விழக்காரணமாக இருந்தது. அவனுடைய தாய் பலவிதமாக அலங்கரித்து வைத்திருந்த பொருட்களின் ஞாபகம் எழும்படியாக இருந்த அந்தஅறையில் ஜன்னலோரத்தில் ஒரு கண்ணுக்கு முன்னால் செய்தித்தாளை வைத்து ,தலையைச் சாய்த்து உட் கார்ந்து தந்தை படித்துக்கொண்டிருந்தார்.அங்கிருந்த மேஜையில் இருந்த மீதமான காலைஉணவு அவர் அதிகம் சாப்பிடவில்லை என்று சொல்லியது.

ஓ,ஜார்ஜ்,” கூப்பிட்டபடி அவர் அவனருகில் வந்தார்.நடந்து வந்தபோது அவ ருடைய கனமான இரவு உடை அவரை முழுவதுமாகச் சுற்றியிருப்பது போலி ருந்தது.”இன்னும் என் அப்பா பேராற்றல் நிறைந்தவர்தான்” ஜார்ஜ் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.

“பொறுக்க முடியாத இருட்டு அங்கே” என்று சொன்னான்.

“ஆமாம், மிக இருட்டாகத்தானிருக்கிறது”அப்பா பதிலளித்தார்.

“நீங்கள் ஜன்னல் கதவுகளையும் மூடி விட்டீர்கள்?”

“எனக்கு அதுதான் பிடிக்கிறது.”

“வெளியில் வெம்மையாக இருக்கிறது.”தான் முன்பு சொல்லியதைத் தொடர் வது போலப் பேசிவிட்டு அவன் உட்கார்ந்தான்.

அப்பா காலை உணவுத் தட்டை எடுத்து சுத்தம் செய்துவைத்தார்.

“செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு நான் என் நிச்சயதார்த்த விவரத்தை அனுப்பி யிருக்கிறேன் என்று உங்களிடம் சொல்ல வந்தேன்”அடிக்கடி மறந்து போகும் தநதைக்கு நினைவுபடுத்த விரும்பியவனாக ஜார்ஜ் அதைச் சொல்லிவிட்டு தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு கடிதத்தை வெளியே இழுத்து பின்பு திரும்பவும் உள்ளே வைத்தான்.
“ஏன் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு? ”தந்தை கேட்டார்.

“என் நண்பனுக்கு “சொல்லிவிட்டு அவர் கண்களை ஊடுருவிப் பார்க்க முயன் றான்.’தொழில் என்று வரும்போது அவர் மிக வித்தியாசமானவர்”என்று நினைத்தான்.மார்பில் கையைக் கட்டிக் கொண்டு எப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

“ஆமாம், உன் நண்பனுக்கு ”அழுத்தமாகச் சொன்னார்.

“அப்பா,முதலில் என் நிச்சயதார்த்தத்தை அவனிடம் சொல்லவேண்டாமென் றுதான் நினைத்தேன்.இதற்கென்று காரணம் எதுவுமில்லை.அவன் வித்தியாச மானவன் என்று உங்களுக்கே தெரியும்.தனிமையில் வாழும் அவனுக்கு இது தெரிய வாய்ப்பில்லையென்றாலும் மற்றவர்கள் மூலமாக தெரிந்துவிடும் என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன். அதை என்னால் தடுக்கவும் முடியாது.ஆனால் ஒருபோதும் என் மூலம் அவனுக்குத் தெரியக் கூடாது என்று நினைத்தேன்.”

“இப்போது நீ அதைப் பற்றி வித்தியாசமாக நினைக்கிறாய்?” அப்பா கேட் டார்.ஜன்னலின் கீழே செய்தித்தாளையும் ,அதன் மேல் தன் மூக்குக் கண்ணா டியையும் வைத்து கைகளால் மூடிக் கொண்டார்.

“ஆமாம், இப்போது நான் அதை மறுபரிசீலனை செய்கிறேன்”

5

அவன் என்னுடைய நல்ல நண்பனாக இருந்தால் என்னுடைய நிச்சயதார்த்தம் அவனுக்கும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.அதனால் அவனி டம் சொல்வதற்கு இனி எனக்குத் தயக்கமில்லை.

“ஜார்ஜ், நான் சொல்வதைக் கேள்.இந்த விஷயத்தை விவாதிக்கத்தான் என்னி டம் நீ வந்திருக்கிறாய்.அது உன்னுடைய நல்லஇயல்புதான்.ஆனால் நீ இப் போது முழு உண்மையையும் சொல்லவில்லையென்றால் அதனால் எந்த,எந் தப் பயனுமில்லை.பொருத்தமில்லாத விஷயங்களை இங்கு பேச எனக்கு விருப்பமில்லை.அம்மாவின் மறைவிற்குப் பிறகு இங்கு சில மோசமான நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.அதைப் பற்றி பேசுவதற்கான நேரம் நாம் எதிர்பார்த்ததைவிடச் சீக்கிரமாக வந்திருக்கிறது.தொழிலில் எந்தப் பிரச் னையும் இல்லை ,அது என்னைக் காப்பாற்றுகிறது. என்னிடமிருந்து எதுவும் மறைக்கப்படவில்லை.—அதே சமயத்தில் எனக்குப் பின்னால் நடக்கிறது என்று சொல்லவும் நான் தயாரில்லை.—என்னிடம் இப்போது பலமில்லை,என் ஞாபக சக்தி குறைந்து கொண்டிருக்கிறது, பெரும்பாலான விஷயங்களில் என்னால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.முதலாவதாக ,இயற்கை தன் வேலையைக் காட்டுகிறது,இரண்டாவதாக அம்மாவின் மரணம் உன்னைவிட எனக்குப் பெரிய அடி.ஆனால் நாம் இப்போது இந்தக் கடிதத்தைப் பற்றிப் பேசுவதால் ஜார்ஜ் ,உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், என்னை ஏமாற்ற வேண் டாம்.இது ஓர் அற்பமான விஷயம், பேசக் கூடிய பெரிய விஷயமில்லை. அத னால் என்னை ஏமாற்றாதே. உனக்கு நிஜமாகவே பீட்டர்ஸ்பெர்க்கில் இந்த நண்பன் இருக்கிறானா?” அப்பா கேட்டார்.

ஜார்ஜ் சங்கடத்தோடு எழுந்து நின்றான்.”நாம் என் நண்பனை மறந்துவிடு வோம்.ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்கள் இருந்தாலும் என் அப்பா ஸ்தானத்தை மாற்ற முடியாது.நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? நீங்கள் கவனமாக உங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை.ஆனால் முதுமை தன் வேலையைக் காட்டுகிறது.தொழிலில் நீங்கள் எனக்கு மிக முக்கியமான வர்.-உங்களுக்கும் அது நன்றாகத் தெரியும்.-ஆனால் தொழில் உங்கள் உடல் நலத்தைப் பாதிக்குமென்றால், அது நடக்காமல் நான் நாளையே அதை மூடி விடுவேன்.உங்களுக்காக ஒரு புதிய வாழ்க்கைச் சூழலை நாம் உருவாக்க வேண்டும் ஆனால் முழுவதும் வித்தியாசமானதாக மாற்ற வேண்டும்.நீங்கள் இங்கு இருட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்.ஹாலில் நல்ல வெளிச்சமிருக்கிறது உங்கள் உடல்நலத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கு பதிலாக நீங்கள் காலை உணவைச் சரியாகச் சாப்பிடுவதில்லை.காற்று வரும் ஜன்னலின் அருகே உட் கார்ந்து கொண்டால் உங்கள் உடலுக்கு நல்லது.இல்லை, அப்பா! நான் மருத்து வரை அழைத்து வருகிறேன்..அவருடைய அறிவுரைப்படி நடப்போம்.உங்கள் அறையை மாற்றி விடலாம்.நீங்கள் முன்னறைக்கு வந்து விடுங்கள்.நான் இங்கு வந்துவிடுகிறேன்.உங்களுக்கு எந்தச் சிரமும் இருக்காது.எல்லாம் உங்க ளுடன் வந்து விடும். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு நேரமிருக்கிறது.நான் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் உங்களுக்குப் படுக்கை போடுகிறேன்.உங்களுக்கு முழு ஓய்வுதேவை.வாருங்கள்,உடை மாற்ற உதவுகிறேன்.அல்லது இப்போதே முன்னறைக்குப் போக விரும்புகிறீர்களா. இப்போது என் படுக்கையில் நீங்கள் படுத்துக் கொள்ளலாம்.அது சரியாக இருக்கும்.”

நரைமுடியைக் கோதிக் கொண்டிருக்கும் அப்பாவின் மிக அருகில் ஜார்ஜ் நின்றான்.

“ஜார்ஜ்,” அழுத்தமாக அசையாமல் அப்பா கூப்பிட்டார்.

ஜார்ஜ் உடனே அவரருகில் மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான்.அவருடைய பெரிய கூர்மையான விழிகள் தன்னை வெறிப்பதை உணர்ந்தான்..

உனக்கு நண்பனென்று யாரும் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கில் இல்லை.எப்போதும் கேலி பேசுபவனாகவே இருக்கிறாய். என்னிடம் கூட உன்னால் விளையாடாமலி ருக்க முடியவில்லை.எப்படி உனக்கு ஒரு நண்பன் அங்கிருக்க முடியும்? என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.”

6

“ஒரு கணம் சிந்தித்துப் பாருங்கள், அப்பா” ஜார்ஜ் சொன்னான்.அப்பாவை சாயும் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து நிற்க வைத்து அவர் இரவு ஆடையை களைந்தான்.அவர் வலிமையற்றுப் போய் நின்றிருந்தார்.”என் நண்பர்கள் என்னைப் பார்க்க வந்து மூன்று ஆண்டுகளாகிவிட்டன.குறிப்பாக அவனை உங்களுக்குப் பிடிக்காதென்பது எனக்கு இன்னமும் நினவிலிருக்கிறது.என் அறையில் இரண்டுமுறை அவன் உட்கார்ந்திருந்த போதும் நான் நீங்கள் அவனைச் சந்தித்து விடாதபடி பார்த்துக் கொண்டேன்.அவனை நீங்கள் வெறுப் பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.அவனுக்கென்று சில வினோதமான குணங்க ளுண்டு.பின் ஒருநாளில் நாள் நீங்கள் அவன் பேச்சைக் கவனித்தும், தலை யாட்டியும்,கேள்விகள் கேட்டும் அவனிடம் நன்றாகப் பேசினீர்கள்.எனக்கு மிகப் பெருமையாக இருந்தது.நினைத்துப் பார்த்தால் அது உங்களுக்கு ஞாபகம் வரலாம்.அப்போதுதான் ரஷ்யப் புரட்சி பற்றிய வியப்பான கதைகளை அவன் நமக்குச் சொன்னான்.உதாரணமாக ,கீவியில் அவன் தொழில் பயணம் மேற்கொண்டபோது ஒரு கலவரத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. மாடியில் நின்று கொண்டிருந்த பாதிரியார் ஒருவர் சிலுவையைத் தன் உள்ளங்கையில் வைத்து அறுத்துக்கொண்டு கூட்டத்தைப் பார்த்து வேண்டிக் கொண்டதைச் சொல்லலாம்.நீங்கள் கூட அந்தக் கதையை அடிக்கடி சொல்வீர்கள்.

இதற்கிடையே ஜார்ஜ் கவனமாக அப்பாவை உட்காரவைத்து அவருடைய ஆடைகள்,காலணி எல்லாவறையும் மெதுவாகக் களைந்தான்.அவருடைய உள்ளாடைகள் அவ்வளவு சுத்தமாக இல்லாமலிருப்பதைப் பார்த்து தான் அவரைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டதை உணர்ந்தான். அப்பாவை இது மாதியான விஷயங்களில் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியது தன் பொறுப்பு என்றுணர்ந்தான்.தன் காதலியிடம் அப்பாவின் எதிர்காலம் பற்றி இன்னமும் அவன் விவரமாக எதுவும் பேசவில்லை.அவர் தனியாக பழைய குடியிருப்பி லேயே தங்கிக் கொள்வாரென்று அவர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் இப்போது அவரைத் தன்னுடனே வைத்துக் கொள்ளும் உறுதியான முடிவுக்கு வந்துவிட்டான்.மிகக் கூர்மையாக கவனித்தால் அவன் தன் அப்பா விடம் இப்போது எடுத்துக் கொள்ள விரும்பும் கவனம் எப்போதோ எடுக்கபட்டி ருக்க வேண்டுமென்பது புரியும்.அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு படுக்கையறைக் குப் போனான்.படுக்கையை நோக்கி அவன் சென்றபோது அப்பா தன் கழுத் தில் அணிந்திருந்த சங்கிலியை இறுக்கப் பிடித்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. படுக்கையில் அவரைக் கிடத்த முடியாதபடி அந்தச் சங்கிலியை அவர் இறுகப் பற்றியிருந்தார்.

ஆனால் படுக்கையில் அவரைக் கிடத்தியவுடன், எல்லாம் இயல்பாகத் தெரிந்தது.அவர் தானாகவே தோள்வரை போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு ஜார்ஜைப் பார்த்தார்.

“உங்களுக்கு அவனை ஞாபகமிருக்கிறதில்லையா?’அவரை உற்சாகப்படுத்தும் பாணியில் தலையை ஆட்டியபடி ஜார்ஜ் கேட்டான்.

“நான் நன்றாகப் போர்த்திக் கொண்டிருக்கிறேனா?”தன் பாதங்களைச் சரியாக மூடமுடியாதது போலக் கேட்டார்.

“படுக்கையில் படுத்தவுடன் தெம்பாகத் தெரிகிறதல்லாவா?”கேட்டபடி போர் வையைச் சரிசெய்தான்.

“நான் நன்றாகப் போர்த்திக் கொண்டிருக்கிறேனா?”அந்தக் கேள்விக்குத் தனக்கு கண்டிப்பாக பதில் கிடைக்க வேண்டுமென்பது போல மீண்டும் கேட்டார்.

“உம். இப்போது ஒய்வெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.”

’இல்லை,” ஜார்ஜின் பதிலைத் தடுப்பது போலக் கத்தினார்.

7

போர்வையை முழு வேகத்தோடு இழுத்து படுக்கையின் மீது விழும்படி எறிந் தார்.கம்பியை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு ”நீ மூடி மறைக்கப் பார்க் கிறாய்–நான் சிறுபிள்ளை போலாகி விட்டேன் என்றெனக்குத் தெரியும்.—ஆனால் இன்னும் மோசமாகிவிடவில்லை.இவ்வளவுதான் எனது பலமென்றா லும் அது உனக்குப் போதும், உனக்கு அதிகமானதும் கூட. ஆமாம்,எனக்கும் உன் நண்பனைத் தெரியும்.மகனாக என் மனதுக்கு நெருக்கமானவன் என்று உனக்குத் தெரியும்.அதனால்தான் பல வருடங்களாக அவனுக்கு நீ துரோகம் செய்கிறாய்.ஏன்? நான் அவனுக்காக அழவில்லை என்று நினைக்கிறயா? அதனால்தான் உன் அறையை சாத்திக்கொண்டு முடங்கிக் கிடக்கிறாய்.—யாரும் உன்னைத் தொந்திரவு செய்யக் கூடாது. முதலாளி எப்போதும் பிஸி—அந்த வழியில்தான் இரண்டு முகம் கொண்ட நீ ரஷ்யாவுக்குக் கடிதங்கள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய்.ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு தந்தைக்கு தன் மகனை உற்று நோக்கக் கற்றுத்தர வேண்டியதில்லை.அசைய முடியாத அளவுக்கு அவன் மேல் நீ அழுந்த உட்கார்ந்து விட்டதாக நினைத்து, அந்தத் தருணத்தில் திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்துவிட்டாய்!”

அப்பாவின் பயம்தரும் மாயத் தோற்றத்தை ஜார்ஜ் பார்த்தான். பீட்ட்ர்ஸ்பெர்க் கிலுள்ள நண்பனைப் பற்றி திடீரென்று அப்பா நன்றாகத் தெரிந்து கொண்ட விவரம் அவன் கற்பனைக்கு எட்டமுடியாததாக இருந்தது.ரஷ்யாவைப் பற்றிய விரிவான எண்ணத்தில் அவர் தொலைந்து போயிருப்பது தெரிந்தது. இழந்து விட்ட தொழிலில் அவரைப் பார்க்க முடிந்தது.சிதைந்த அவரது அலமாரிக ளில் தகர்ந்து கிடந்த பொருட்கள், உடைந்து சிதறிய பொருட்கள் எல்லாம் கிடக்க வெறுமையாய் நின்று கொண்டிருந்தார்.ஏன் அவர் அவ்வளவு தூரம் போக வேண்டும்!

“ஆனால் என்னைப் பார்”அப்பா கத்தினார்.ஜார்ஜ் அவரருகில் தன்னை மறந்து ஓடத் தொடங்கிய போது அவர் பேச்சில் திக்கல் வந்தது.”அவள் உன்னைத் தன் வசப்படுத்தியதால் நீ மயங்கி யாருடைய இடையீடுமின்றி அவள் வச மானாய்–அம்மாவின் நினைவை மறந்தாய்.உன் நண்பனுக்குத் துரோகம் செய் தாய், அசையமுடியாதபடிக்கு அப்பாவைப் படுக்கையில் கிடத்தினாய். ஆனால் அவரால் அசையமுடியும்.,முடியாதா அவரால்?”அவர் எந்த ஆதரவுமின்றி எழுந்து நின்று கால்களால் உதைத்துக் கொண்டார். உள்ளொளியால் பிழம்பு போல இருந்தார்.

ஜார்ஜ் தன்னால் இயன்ற வரை அவருக்கு வெகு தொலைவில் நின்றிருந் தான். நீண்ட நாட்களாகவே எல்லாவற்றையும் மிக நுணுக்கமாக உற்றுநோக்க அவன் முடிவு செய்திருந்தான்.அதனால் பின்னால், மேலிருந்து தொடர்பில் லாமல் கூட ஏற்படுகிற தாக்குதல் அவனை ஆச்சர்யப்படுத்தாது. பல காலத் திற்கு முன்பு எடுத்திருந்த –மறந்து போன முடிவு இப்போது ஊசியின் காதில் சிறிய நூலை வைத்திழுப்பது போல நினவுக்கு வந்தது.

“ஆனால் இப்போது உன் நண்பனுக்கு துரோகம் செய்யப்படவில்லை.அவ்வப் போது நடப்பவற்றைச் சொல்லிவிடுகிற பிரதிநிதியாக நான் இங்கிருக்கிறேன்.” தன் ஆட்காட்டிவிரலை முன்னும் பின்னும் அசைத்தபடி தன் கருத்தை உறுதி யாகச் சொன்னார்.

நீங்கள் நகைச்சுவை நடிகர்தான்!”ஜார்ஜால் அப்படி அழைப்பதை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.அது எவ்வளவு தவறானது என்றுஅவன் உடனே உணர்ந்து தன் நாக்கை கடித்துக் கொண்டான்.,ஆனால் அது மிக காலதாமதமான உணர்வு என்று தெரிந்து அவன் கண்கள் வலியில் உறைந்தன.

8

“ஆமாம்,சரிதான் நான் நகைச்சுவையாளனாகத்தான் இருக்கிறேன்! நகைச் சுவை! சரியான வார்த்தை!வயதான துணையற்ற அப்பாவிற்கு வேறு என்ன ஆறுதல் இருக்க முடியும்?சொல்—பதில் சொல்லும் என்னுடைய அருமை மகன் நீ— என் அறையில் என்ன மீதமிருக்கிறது,துன்பப்படுத்தும் விசுவாச மில்லாத ஊழியர்கள் ,என் நரம்புகளில் இவை ஊடுருவி இருக்க எனக்கென்று என்ன மீதமிருக்கிறது?நான் உருவாக்கித் தந்த தொழிலை வைத்துக் கொண்டு என் மகன் உலகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியாகச் சுற்றிவருகிறான், தந்தை யிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகி இறுகியநிலையில்!என்னிடமிருந்து வந்த உன்னை நான் நேசிக்கவில்லை என்று நீ நினைக்கிறாயா?”

“இப்போது வளைந்து அவர் முன்னால் வருவார்”என்று ஜார்ஜ் நினைத்தான். அவர் இப்போது கீழே விழுந்து சிதறி விட்டாலென்ன ஆகும்!”இந்த வார்த்தை கள் அவன் மண்டைக்குள் பரவிக் கொண்டிருந்தன.

அவன் அப்பா முன்னால் வளைந்தார் ,ஆனால் விழவில்லை.ஜார்ஜ் அவர் எதிர்பார்த்தது போல அருகில் வராததால் அவர் தானாகவே நிமிர்ந்து நின்றார்.

“நீ இருக்குமிடத்திலேயே நில். எனக்கு உன் உதவி தேவையில்லை!உனக்கு இங்கு வந்து நிற்க இன்னமும் பலம் இருப்பதாக நீ நினைக்கிறாய்.அதுதான் உன் விருப்பமும் கூட. ஆனால் உன் எண்ணம் தவறாக இருந்தால் ! நான் இப்போதும் உன்னைவிட பலமானவன்.நான் பின்வாங்குபவனாக ஒரு வேளை இருந்தாலும் உன் தாய் கொடுத்த பலமெனக்கு அதிகமென்பதால் உன் நண்ப னுடன் அற்புதமான உறவுத் தொடர்பிலிருக்கிறேன். உன் வாடிக்கையாளர்க ளும் என் சட்டைப் பையில்தான்!”

“அவர் சட்டையில் பாக்கெட் கூட வைத்திருக்கிறார்!”ஜார்ஜ் தனக்குள் சொல் லிக் கொண்டான்.தன்னுடைய இந்த அபிப்பிராயத்தால் அவரை உலகின் முன் கேலிக்குரியவாராக ஆக்கிவிடமுடியும் என்று நினைத்தான்.இந்த நினைவு ஒரு கணம்தான் ஏனெனில் அவன் எல்லாவற்றையும் தொடர்ந்து மறந்து கொண்டிருந்தான்

“உன் காதலியுடன் சேர்ந்து என் வழியில் நீ குறுக்கிட்டுப் பார்!நான் அவளை உன்னிடமிருந்து விசிறியடித்து விடுவேன்-எப்படி என்று உனக்குத் தெரியாது.”

ஜார்ஜ் அதை நம்பமுடியாதவன் போல முகத்தைச் சுளித்தான்.அவர் ஜார்ஜின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு தான் சொன்னது உண்மை என்பது போல ஜார்ஜின் முகத்தைப் பார்த்தார்

“உன் நண்பனுக்கு நிச்சயதார்த்தம் குறித்து எழுத வேண்டுமா என்று கேட்டுக் கொண்டு இன்று எப்படி என்னிடம் வேடிக்கை காட்டுவது போல வந்தாய். முட்டாளே,அவனுக்கு எல்லாம் தெரியும்,முன்பாகவே தெரியும்!அவனுக்கு நான் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்,ஏனெனில் நீ எழுதும் பொருட் களை என்னிடமிருந்து வாங்க மறந்து விட்டாய்.அதனால்தான் அவன் வெகு காலமாக இங்கு வரவில்லை.உன்னைவிட அவனுக்கு எல்லாம் நூறு மடங்கு தெரியும். வலது கையில் படிப்பதற்காக அவன் என் கடிதங்களை வைத்துக் கொண்டு இடது கையால் உன் கடிதங்களைப் படிக்காமல் சுருட்டிக் கசக்கு கிறான்.”

உற்சாகத்தின் வேகத்தில் தன் முழங்கையை தலைக்கு மேல் வைத்து “அவ னுக்கு ஆயிரம் மடங்கு விஷயங்கள் நன்றாகத் தெரியும்”என்றார்.

“பத்தாயிரம் மடங்கு” தன் அப்பாவை முட்டாளாக்கும் பாணியில் அவன் சொன்னான்.

“இந்த மாதிரியான கேள்வியோடு வருவாய் என்று தெரிந்து பல ஆண்டு களாக நான் உன்னை கவனித்து வருகிறேன்.எனக்கு வேறு எதிலோ கவனம் இருக்கிறதென்று நினைத்தாயா?நான் செய்தித்தாள் வாசிக்கிறேன் என்று நினைத்தாயா?பார் !”அவனை நோக்கி அவர் செய்திதாளைத் தூக்கி எறிந்தார்—அது ஜார்ஜ் கேள்விப்பட்டிராத மிகவும் பழைய ஒரு செய்திதாள்.

“பக்குவம் அடைவதற்கு எவ்வளவு காலமாக காத்திருந்தாய்!உன் தாயின் மரணம் வரைக்கும். இந்த மகிழ்ச்சியான நேரத்தை அனுபவிக்க அவளில்லை.

9

’உன் நண்பன் ரஷ்யாவில் அழிந்து கொண்டிருக்கிறான்—மூன்று ஆண்டுக ளுக்கு முன்பே தூக்கி எறியப்பட வேண்டியவன்.நான்—என் விஷயங்கள் எப்படியாகி விட்டன பார். நீ அதன் மீது கண்வைத்துவிட்டாய்”

“அதனால் எனக்காக நீங்கள் காத்திருந்தீர்கள் ”ஜார்ஜ் கேட்டான்.

“முன்பே நீ அதை மறைமுகமாகச் சொல்ல நினைத்தாய். ஆனால் இப்போது அது பொருத்தமற்றது.” என்று சிறிதுயோசனைக்குப் பிறகு இரங்கலான தொனி யில் சொன்னார்

“வெளியுலகில் என்ன நடக்கிறதென்று இப்போது உனக்குத் தெரிந்து விட்டது. இதுவரை உன்னைப் பற்றித்தான் உனக்குத் தெரியும்!அடிப்படையில் நீ அப்பா விக் குழந்தையாகத்தான் இருந்திருக்கிறாய்,ஆனால் அடிப்படையில் நீ கொடு மையான மனிதனாகவும் இருக்கிறாய். அதனால் இதைப் புரிந்து கொள்: தண்ணீரில் மூழ்கி இறக்கும் தண்டனையை நான் உனக்கு அளிக்கிறேன்!”

அந்த அறைக்குள்ளேயே தான் துரத்தப்படுவது போல ஜார்ஜ் உணர்ந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் அப்பா படுக்கையில் விழும் பெரும் சத்தம் காதில் கேட்க அவன் போய்விட்டான்.சாய்ந்த நிலையிலிருந்த படிக்கட்டுகளில் மோதும் வேகத்தில் அவன் இறங்கிய போது இரவிற்கு முன்பாக வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய வந்த வேலைக்காரியைப் பார்த்தான்.

யேசுவே!”கத்திவிட்டு தன் முகத்தை துணியால் மூடிக்கொண்டாள். ஆனால் அவன் அதற்குள் அவளைக் கடந்துவிட்டான்.வெளிகேட்டைப் பாய்ந்து, திறந்து சாலையின் எதிரிலிருந்த தண்ணீரை நோக்கி ஓடினான். பசியான மனிதன் உணவை வெறியோடு பறிப்பது போல வேலியை இறுக்கிப் பிடித்தான். இளமையில் உடற்பயிற்சி வல்லுனன் போல் இருந்து பெற்றோர்களுக்கு மிகப்பெருமை சேர்த்தவன். வேலியின் அருகே வரும் மோட்டார் வண்டி கண் ணில்பட அதன் ஒலியில் தான் விழும் சப்தம் ஒடுங்கி விடும் என்ற எண் ணத்தில் தன்னுடைய பிடியை மெல்லத் தளர்த்தினான்.”அன்பான பெற்றோர் களே,நான் எப்போதும் உங்களை நேசிக்கிறவன் “என்று சொல்லிக் கொண்டே மூழ்கினான்.

பாலத்தின் மேல் அந்த நேரம் முடிவில்லாத நீண்ட போக்குவரத்து தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

——

விசித்திரம் – கன்னடமொழி சிறுகதை மூலம் : யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி – ஆங்கிலம் : தீபா கணேஷ் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி

ஏரியில் குதித்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் எண்ணத்துடன்தான் அவள் இங்கு வந்திருக்கிறாள்.தன் காரை நிறுத்த முயன்றபோது அவள் பார்த்த காட்சிகள் :வைக்கோல் மூடிய குடிசை,அதன் முன்னால் இருக்கும் தற்காலிக கடை,கடையில் உள்ள குண்டுபெண்மணி ,அவள் மடியில் ஒரு குழந்தை, இரண்டுகுலை வாழைப்பழங்கள், பீடியைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு முதியவர்.

ஏரியில் படர்ந்திருக்கும் பச்சை இலைச் செடி..
அங்கிருக்கும் சிறுகுன்றின் வலது புறத்திலிருந்து சாலை தெளிவாகத் தெரிய விளக்கு வெளிச்சத்தோடு வந்த ஒரு கார் பிறகு கண்ணிலிருந்து மறைந்து விட்டது.பௌர்ணமியின் போது கூவுமே,கீச்சென்று ஒலிக்குமே! அது என்ன பட்சி? ஏரியிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறது. இப்படியே நான் உட்கார்ந்தி ருந்தால் ,என்னால் பார்க்கமுடியும்,கேட்கமுடியும்.விரைவில் விடிந்துவிட என்னைப் பார்த்து சூரியன் எழுவான்.நான் இறந்து விட்டால் ,இவை எதுவு மில்லை.

இதற்குப் பின்னாலுள்ள புதரில் காரநெடியுடைய இலைகளிருக்கின்றன. அதற் குப் பின்னால் யாரோ உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும்.அவர் சீக்கிரமாக வரமாட் டார்.ஓர் ஆணாக இருக்கவேண்டும்.அல்லது என்னைப் போல நவீனமான பெண்ணாக இருக்கலாம்.நான் முடித்ததற்குப் பின்னால் அந்த ஆள் வந்திருந் தால்,எனக்கு காலடிச் சத்தம் கேட்டிருக்கும்.இப்போது அந்தப் பக்கத்திலிருந்து சிகரெட் புகை நெடி.
அவள் தன் தலைமுடியை முதுகில் விரிந்திருக்கும்படியாக தளர்வாகக் கட்டியிருந்தாள்.

தண்ணீரில் மூழ்கி இறக்கும்போது பிணத்தின் முகம் வீங்கி விடும்.அவள் சிறுமியாக இருந்தபோது எல்லோரையும் கவர்ந்த இடதுகன் னத்தில் இருக்கும் மச்சம் முகவீக்கத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்து விடும்.உடல் மேலிருந்து கீழாக மிதக்கும்;அவளுடைய கருமையான தலை முடி தண்ணீரின் மேல் படரும்.அனாதை கால்நடையின் அசைபோடும் தொலை பார்வையைப்போல அவள் கண்கள் ஒன்றுமில்லாததை வெறித்தி ருக்கும். நிர்வாணம் –ஆணாக இருந்தாலும்,பெண்ணாக இருந்தாலும் அதைச் சொல்வது எளிதல்ல.
அந்த உறுதியான கணத்தை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க முடியவில்லை;அப்படி ஒன்று இருந்ததாக நினைவு;அது நித்திய நிலையாகவும் தெரிந்தது. மனைவி யின் கன்னத்தில் கணவன் அறைவது பெரிய விஷயமில்லை; காதலிக்கும் ஒருவரை அடித்து கூட விடலாம்.செத்துப் போ,செத்துப் போ,செத்துப் போ—அவன் அந்நியமான தொனியில் சொன்னான்.அந்தச் சத்தம் அவளுக்குள்ளி ருந்து வெளிப்பட்டு வந்ததைப் போலிருந்தது.அவன் கண்கள் கொலை வெறி யோடு உற்றுப் பார்த்தன.அந்தக் கத்தலுக்குப் பிறகு அவன் தளர்ந்துசரிந்தான். அவன் முகம் பிணம்போல வெளிறிக் கிடந்தது. காதுளை சம்மட்டியால் அடித் தது போலானான்.அவன் மீசை,வில் போன்ற புரு வங்கள்,இன்னமும் பெண்க ளைக் கவரும் அழகான முடி ஆகியவை உல்லாசமானவனாகக் காட்டின.

அவனிடமிருந்து சிரிப்பு எழுந்து மறைந்தது. மகன்? ஊட்டியில் படிக்கிறான். முன்னாள் டென்னிஸ் சாம்பியனான தந்தையை அவனுக்கு மிகவும் பிடிக் கும்.அவன் எப்படியோ வளர்ந்து விடுவான். மெதுவாக எல்லாவற்றையும் மறந்து விடுவான்.
இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் ?கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.யாருடைய தவறு?அவன்தானே என்னைக் காதலித்தான்?தன் தந்தையோடு சண்டை போட்டு என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டான்.தனது சொத்தில் பாதியை விற்று என்னை அமெரிக்காவிற்கு அழைத்துப் போய் நாடகக் கல்லூரியில் படிக்கவைத்தான்.யார் முதலில் தவறு செய்தது?அது குறித்து நாங்கள் நூறு தடவை சண்டை போட்டுக் கொண்டாகிவிட்டது.

அந்தத் தவறுகள் எங்களை பதினைந்து வருடம் பின்னிப் பிணைய வைத்திருந்தது.இப்போதும் கூடநான் இல்லாதபோது அவன் எப்படி மனம் விட்டுச் சிரிக்கிறான். அவனுடைய ஆரோக்கியமான பற்கள் கருப்பு மீசையின் பின்புலத்தில் ஒளிரும்.பெண்கள், எங்கள் இருவரையும் அறிந்தவர்கள் என்னை மட்டுமே பொறுப்பாக்கினர்கள். வெறுப்பும் கூட காதலைப் போல களங்கமற்ற உணர்ச்சிதான் என்பது அவளுக்கு ஆச்சர்யம் தருவதாக இருந்தது.வைரத்தைப் போல.

அவள் தன் முடியைத் தொங்கவிட்டாள். அவள் கண்கள் நிலவொளியில் மிளிர்ந்தன; அவைகளைச் சுற்றி கோடுகளிருந்தன.அவளுக்கு முப்பத்தி ஐந்து வயது.இன்னும் இளமையாகத்தானிருந்தாள்.கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அவர்களிடையே எதுவுமில்லை.இந்தக் வெறுப்பின் கொடூரத்தில் அவள் உடல் வேறுவிதமான பொலிவு பெற்றது.அவள் மற்றவர்களால் பார்க்கப்பட்டாள். அதை அவள் அழுத்தமாகவும் சொன்னாள்.அது ஒருவிதமான கர்வத்தையும் அவளுக்குத் தந்து.கணவனுக்கு அவளைக் கொல்லவேண்டும் போலிருந்தது என்பது ஞாபகத்தில் வந்தது.

.புதரின் பின்னாலிருந்த மனிதன் அணைக்காமல் சிகரெட்டைத் தூக்கிப் போட் டான்.அத்துண்டு நிலவு வெளிச்சத்தில் இன்னமும் ஒளிர்ந்தது.அவள் தன் பையிலிருந்த சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தாள். ஆனால் அவளிடம் நெருப்புப் பெட்டியில்லை
தூங்கும் பறவைகளைப் போலஅவள் கைகள் மடியின் மீது இன்னமும் இருந் தன.அந்த மனிதனிடம் நெருப்புப் பெட்டி கேட்கலாமா?சாவது பொருத்தமற் றது என்று திடீரென அவள் நினைத்தாள்.

இது புதிய உணர்வில்லை., ஆனால் அவள் எப்போதும் உணர்வதுதான் என்று அவள் தனக்குள் சொல்லிக் கொண் டாள்.வியந்தவளாக அவள் அசைவற்றிருந்தாள்.இன்னொருகார் மேலே போகி றது.பறவை கூவுகிறது..ஏரியின் தண்ணீர் நிலவொளியில் லேசாக நடுங்குகி றது.அந்த முதியவர் பீடி பற்ற வைத்ததை நினைக்கிறாள்.சிறுமியாக இருந்த போது படர்ந்திரு!ந்த செடியின் இலையை பறித்து முகர்ந்து பார்த்தது பட மாக நினைவில் ஓடுகிறது.பிறப்பு,இறப்பு இரண்டும் அர்த்தமற்றது.நான் இருக்கிறேன் என்று நினைத்தால்தான் இருக்கிறேன் ,இல்லையா?

திரும்பவும் யாரிடமாவது நெருப்பு பெட்டி வாங்கலாமா என்று நினைத்தாள். ஆனால் அதில் அவ்வளவு வேகம் இல்லை என்பதால் தன் கைகளை மடியில் வைத்தபடி தலையைக் குனிந்து அமைதியாக நிலவொளியில் உட்கார்ந்திருந் தாள்.அவளது கருங்கூந்தல் முதுகில் பரவியிருந்தது.அவளது இடதுகால் பெருவிரல் மண்ணில் அரையாகப் புதைந்திருந்த மெல்லிய கல்லைத் துழா விக் கொண்டிருந்தது.அதன் வடிவத்தை கண்டுபிடிக்க முயன்று கொண்டிருக் கிறாள்.அது தவறும் போது வலது பெருவிரல் அதன் கசட்டைத் துருவி எடுத்தது.
பத்துவயதுச் சிறுமி.இரட்டைச் சடை. சிவப்பு கவுன்,சிவப்பு ஷு கறுப்பு ரிப்பன் கள் இதுதான் அவள்.

அவள் எல்லோரையும் கவர்ந்தாள். அவளுடைய சதைப் பற்றான மச்சம் இருக்கிற கன்னத்தைக் கிள்ள்ளுவார்கள்.அது இன்னமும் நினைவிலிருப்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அவள் அப்போதும் கூச்முடையவ ளாக இருந்தாள்;பயமும்,அவமானங்களும் இருந்தாலும் யாருடனும் அவளால் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை.இவையெல்லாம் நடக்கிறதே நான் உண்மை யானவளா, இதுதான் என்னுடைய பெயரா—அப்போதும் நிகழ்வுகள் அவளைக் குழப்பின.
நான் அப்பாவுடன் ராட்சஸ ராட்டினத்திலிருந்தேன்.அவர் பட்டு குர்தாவும் வேட்டியும் – தன்னுடைய பண்டிகை ஆடையை அணிந்திருந்தார். சந்தனம் வைத்திருந்த பெட்டியில் இருந்ததால் குர்தா நல்ல வாசனை உடையதாக இருந்தது.முதல்முறையாக பயத்தோடும் ,ஆர்வத்தோடும் நான் ராட்டினத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.அதன் சக்கரம் சுற்றத் தொடங்கியவுடன் என்பயம் மும் மடங்கானது.

அது மேலே போகப்போக வேகம் அதிகமாக தான் இறப்பது போன்ற உணர்வில்,அவள் அப்பாவை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள் இறக்கி விடுங்கள் .. இறக்கி விடுங்கள்..என்று கத்தினாள்.அப்பா அதை நிறுத்த வில்லை.எதையும் செய்துவிட முடியும் என்று நான் நினைத்திருந்த அப்பா வால் அந்தச் சக்கரத்தை நிறுத்த முடியவில்லை.அப்பா சிரித்திருக்க வேண் டும்.அவர் என்னை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.குளிர்காற்றுப்பட, நான் சில்லிப்பாக உணர்ந்தேன். கவுனை நான் ஈரப்படுத்தி விட்டால் அம்மா கத்து வாள். அப்பாவையும்தான்.வயிறு வெடித்துவிடும் போல உணர்ந்தாள். கவுனை ஈரப்படுத்திவிடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் பயம் அவளை விட்டுப் போயி ருந்தது.
ஏன் இப்போது அவளுக்கு கடந்தகாலம் நினைவில் வரவேண்டும்?அதுவும் இந்த வகையிலான ஒரு மனநிலையில்?அவள் உள்ளங்கைகள் ஈரமாகியி ருந்தன.கடந்த சில மாதங்களாகவே அவள் தன்னை விட்டேத்தியான ஒரு மனநிலைக்குத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பா இப்போது மிகவயதான மனிதர்.தளர்ந்து போன அவரிடம் தன்னைப் பிடிக்குமா பிடிக்காதா என்ற கேள்வியைக் கேட்பது கூட அர்த்தமற்றது.வாரா வாரம் அவள் அவருக்கு எழு தும் கடிதம் வராத போது அவள் அவர் பிரிவை உணரலாம். பம்பாயிலிருக் கும் என் தங்கையின் மகளுக்கு பிறந்தநாள் பரிசாக நான் வாங்கிய கொலுசு மேஜையில் இருக்கிறது.பல கடிதங்களுக்கு பதில் அனுப்பவேண்டும்.;திட்டக் கமிஷனிலிருந்து வந்த அழைப்பிதழ், மரம்நடும் அமைப்பு,குதிரைப் பயண அமைப்பு –ஆனால் எல்லாம் அர்த்தமற்றவை.
***
அவன் என் சங்கடமான நிலையை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்; அவன் என் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான்.
“நீங்கள் தினமும் காலையில் குதிரை சவாரி செய்வதை நான் பார்த்திருக் கிறேன். ஆங்கில நாடகங்களில் நடிப்பதையும் பார்த்திருக்கிறேன்..”
நகரத்திற்கு வெகு தொலைவில் ,தனியான மூலைப் பகுதியில் ஏரியருகே ஒரு பெண் இருப்பது மிகச் சாதாரணம் என்பதுபோல அவன் நடந்து கொண் டான்.அவள் அவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு உட்கார்ந்தாள்.அவள் வசதியாக உட்காரும் வகையில் அவன் சிறிது நகர்ந்து உட்கார்ந்தான்.அந்த உரையாட லைத் தொடர்வதில் அவன் எந்த வேகமும் காட்டவில்லை.

எந்த விவரத்தை யும் எதிர்பார்க்காத, நட்பின் அமைதியான தன்மையைக் காட்டுவது போலி ருந்தான்.அவனுக்குத் தன்னைத் தெரிந்திருப்பது சிறிது அமைதியைத் தந்தது என்றாலும் தனது அடையாளம் தெரியப்படாத நிலை மறைந்து விட்டது வருத்தம் தந்தது. அவன் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ளாதது பெரியதா கப் படவில்லை. அவள் தன்பழைய மனநிலைக்குத் திரும்பவிரும்பி, தோற்று தன் அமைதியைத் தானே உடைத்தாள்.
“இது மிகச் சின்னஉலகம்”

அவன் இயல்பான சிரிப்போடு அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான்.அவளுக்கு அமைதி தேவை என்பதை புரிந்து கொண்டவன் போல இருந்தான்.தன் வாழ்க் கையை முடித்துக் கொள்ள அங்கு வந்திருக்கும் விஷயத்தை அவனிடம் இயல்பாகத் தன்னால் சொல்ல முடியுமென்று அவளுக்குத் தோன்றியது.அதே நேரத்தில் அவனிடம் சொன்னாலும் ,சொல்லாவிட்டாலும் எந்த மாறுதலும் வரப்போவதில்லை என்றும் தோன்றியது
அவள் சிகரெட்டைப் புகைத்தாள்.பறவையொன்று கெஞ்சுவது போல அவர்க ளைப் பார்த்து ஒலித்தது.அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“திருமதி…”

வியப்போது அவளைப் பார்த்த அவன் ,அவள் பேச விரும்பாததைப் புரிந்து கொண்டவன் போல பாதியில் பேச்சை நிறுத்திவிட்டான்.அவன் ஆழமான அமைதியில் ஆழ்ந்து விடுவான் என்றும் அவன் பேசவேண்டும் என்றும் நினைத்து அவள் “ஷைலி என்று கூப்பிடுங்கள்” என்று சொன்னாள்.

அவள் காத்திருந்தாள்.தன் அடர்த்தியான கூந்தலை முதுகில் பரவவிட்டு அவனைப் பார்த்துத் திரும்பி இயல்பாகச் சிரித்தாள்.ஓ.. தன் கணவனுடன் சேர்ந்து, இப்படி நிம்மதியாகச் சிரித்து பல ஆண்டுகளாகி விட்டன! அவனு டைய அமைதியான முகம் ,நிலவொளியில் ஒரு மென்மையான உணர்வை வெளிப்படுத்தியது. அவன் கண்கள் மினுமினுத்தன.

“ஷைலி, என் மனைவி இறந்திருக்கலாம்’

அவன் அவளிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை.அவன் எந்தவித அனுதா பத்தையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை அவன் குரல் வெளிப்படுத்தியது. அவள் அதிர்ந்தாள்.
“விசாரணைக்காக வரும் போலீசிடம் என்ன சொல்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.ஆமாம். தொடக்கத்தில் எங்களிடையே இருந்த காதல் மெல்ல ,மெல்ல மறைந்து விட்டது.அது யாருடைய தவறு என்று கண்டுபிடித் துச் சொல்வது அசாதாரணமானது.நாம் சொல்லக் கூடமுடியாது.காதல் மறை கிறது.—அது பரஸ்பரம் காணமுடிகிற ஒன்றல்ல.

அது மந்திரமான மயக்கம், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அப்படி உணர்வது நின்றுவிடும்.பிறகு இந்த ஏரி, குன்று,இந்த வானம்..எல்லாம் மரணித்துவிடும்.நீங்கள் இதை வேடிக்கையாக உணரலாம் ஷைலி —ஆனால் இந்தப் பறவை ஒலித்தபோது நான் ஆச்சர்யப் பட்டேன். நீங்களும்தான்.அது மிகவும் அற்புதம் .இல்லையா?நீங்கள் உங்கள் கூந்தலைப் பிரித்து முதுகில் பரவவிட்டுச் சிரித்த போது நான் வியப்படைந் தேன்., ஏன் என் மனைவியால் இது போல் இனிமையாகச் சிரிக்க முடியாது என்று நினைத்தேன்.இந்த நாட்களில், நான் ஆச்சர்யப்படுவதும் கூட நின்று விட்டது.இல்லாவிட்டால் நான் ஒரு கலைஞனாக வாழும் தைரியம் பெற்றி ருப்பேன்.எனக்கு அந்த தைரியம் இருந்திருந்தால் ஒருவேளை அவள் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருக்க மாட்டாள்.எங்களுக்குத் திருமணமான புதிதில் கல் போன்றி ருந்த படுக்கையில்தான் படுப்போம்.பிறகு வறுமை வந்துவிட்டது.

எனக்கு ஏராளமான கனவுகளிருந்தன.ஆனால் இப்போது எதுவுமில்லை.அது போய் விட்டது.ஏன் போனது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவமானகரமான அந்த நாட்கள் போய்விட்டன.இவை எல்லாவற்றோடும், என்னுடைய , காரண மின்றி சந்தோஷப்படும் இயல்பும் கூடப் போய்விட்டது அதிகத் தேவை நமக் கிருக்கிறது என்று எப்போதும் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் எல்லைக்கு அவள் போய்விட்டாள்..எதுவும் வேண்டாமென்று சொல்பவனில்லை ..நான்
நான் என் மனைவியை இன்று கொன்றிருப்பேன்.எதற்கு சண்டை போடத் தொடங்கினோம் என்பது கூட எனக்கு நினைவில்லை.பயங்கரம்.. இல்லையா? தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போவதாகச் சொன்னாள்.செய்துகொள் என்று சொல்லி அவளைத் தள்ளினேன்.செத்துப் போ..செத்துப் போ.. நான் கத்தினேன் அவள் தன் அறைக்குள் போய் பூட்டிக் கொண்டாள்.அப்போது எனக்கு எந்தவித உணர்வும் ஏற்படாதது குறித்து அதிர்ந்தேன்.அவள் ஒரு நாற்காலி யின் மீதேறி மேலே கயிற்றைப் போட்டு சுருக்குவதை கதவின் ஓட்டை வழியாக நான் பார்ப்பதை அவள் பார்த்தாள்.அல்லது அவள் பார்க்காமலும் இருந்திருக் கலாம்.! ஆனால் அவள் கதவு இருந்த திசையைப் பார்த்தாள்.எங்களுக்கு இரு குழந்தைகள் –ஓர் ஆண்,ஒரு பெண்—அவர்கள் விளையாடிவிட்டுத் திரும்பும் போது என்ன விதமான வேதனைக்கு ஆளாவார்கள் என்று நினைத்து வெந்து போனேன் .அவளுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை என்பது ஆச்சர்யம் தந்தது.

அவள் சாவு பற்றிய சிந்தனையை நான் உணர்ந்த போது என் முழு உலகமே மாறிப் போனது.நான் எழுந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறி, நடந்து இங்கு வந்து உட்கார்ந்தேன். ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் நடந்திருக்கிறேன். நடந்து வரும் போது நான் நானாக இல்லை ,வேறு யாரோ என்பதாவும் உணர்ந்தேன்.”

“இப்போது அவள் உடல் உத்திரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.குழந்தைகள் அழுது கொண்டிருப்பார்கள்.போலீசார் வந்திருக்கலாம்.வீட்டிற்கு முன்னால் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் கூடியிருப்பார்கள்.எதுவெனினும், வேறு யாருக்கோ இது நடந்திருப்பதாகத்தான் நான் உணர்கிறேன்”.
“என் திருமணத்திற்கு முன்பான கதையைக் கேளுங்கள்.அவளுக்கு பதினெட்டு வயது.அவர்கள் கிராமத்தில் நான் நான்கைந்து நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அவர்களது ஒரே வீடுதான் அந்தக் காட்டில்.ரப்பர் செடியால் வீடு சூழப்பட்டி ருந்தது.இரண்டு புறத்திலும் வரிசையாக குன்றுகள்.நாங்கள் சுள்ளிபொறுக்கச் சேர்ந்து போவோம். அவள் கிணற்றில் தண்ணீர் இறைப்பது,காய்கறிகள் நறுக் குவது ,துணிகள்துவைப்பது வரிசையாக காயவைப்பது என்றுசெய்யும் எல்லா வேலைகளிலும் ஒரு நடனப் பாங்கிருக்கும்
.

காரணமின்றி நாங்கள் சிரித்துக் கொண்டிருப்போம்.அவள் தன் தாய்க்கு உதவியாக சமையலறையில் இருக் கும்போது நான் பேச விரும்பமாட்டேன்.அவள் எனக்காக சுடுதண்ணீர் வைத் துத் தருவாள். தாய் அறியாமல் முதுகு தேய்த்துவிடுவாள் இரவில் நான் எழுந்திருக்கும் போது தான் விழித்திருப்பதைக் காட்டுவாள். இரவு நேரத்தில் சாணக் கிடங்கிற்குப் போகும்போது துணைக்கு அழைப்பாள். சிறிதுநேரம் தனியாக நெருக்கமாக நின்றிருப்போம்.அவள்தான் இது எல்லாவற்றையும் செய்தாள் என்று சில சமயம் எனக்குத் தோனறும்.
அவளுக்கு ஒரு தாத்தா இருந்தார்.

ரப்பர் தோட்டம் அமைப்பதற்காக அவர் காட்டைச் சமப்படுத்தினார். நாங்கள் சந்திப்பதற்கு ஐந்து வருடங்கள் முன்ன தாகவே அவர் இறந்து விட்டாலும் எல்லோரும் அவரைப் பற்றி தினமும் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.உண்மையில் அவர் சிறிது குறும்புகாரர் காதல் கடிதங்கள் எழுதுவதில் திறமைசாலி. அந்தப் பழக்கம் சிறுவயது தொடங்கி அவர் சாகும்வரை இருந்தது. கடிதங்கள் எழுதுவது மட்டுமில்லை தனது ஆதாரத்திற்காக அதன் பிரதிகளையும் வைத்திருந்தார். அந்தக் கடிதங்கள் தன் காதலியைச் சந்தித்தையும், கவனமற்ற வார்த்தைகளால் வர்ணித்ததையும் விவரிக்கும்..காதலியின் போக்கு வித்தியாசமாக இருந்தால் கடிதத்தின் தொனி யும் மாறுபடும்.

சில கடிதங்கள் எளிமையாக –நெஞ்சு,பூக்கள் ,பட்டாம்பூச்சிகள், அழகான வெள்ளை உடையுடனான இளம்பெண் என்ற வர்ணனைகளோடு.
அவள் மாடிக்கு வந்து அந்தக் கடிதங்களை படித்துக் காட்டி சிரிப்பாள். அந்தத் தாத்தாவின் மனைவிக்கு எப்போதும் எங்கள் மீது ஒரு கண்.ஒருதடவை கடி தங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது வந்துவிட்டாள்.புண்ணாக இருந்த தன் முதுகை பெருமையாகக் காட்டி அது தாத்தாவின் வேலை என்றாள். நாங் களிருவரும் விழுந்துவிழுந்து சிரித்தோம்.தன் கணவனின் சாகசங்கள் ,பில்லி சூனியத்தில் அவர் காட்டிய ஈடுபாடு,அவருடைய பிடிவாத குணம்,அதை அவள் பொறுத்துக் கொண்டவிதம் என்று எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். ஷைலி,உங்கள் முகத்தைப் பார்த்ததும்,எனக்கு இவையெல்லாம் ஏன் ஞாபகம் வந்த்து என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.அவள் உங்களைப் போன்றில்லை. வீடே அவள் உலகம்.நன்றாகப் பாடுவாள்.இப்போது அதையும் நிறுத்தி விட் டாள்.

அவர்கள் வீட்டில் ஓர் ஆடு இருந்தது. கண்ணில் பட்டவை எல்லாவற்றையும் மேய்ந்துவிடும். கட்டியிருக்கும் கயிறையும் சேர்த்துச் சாப்பிட்டுவிடும். ஒரு தடவை அது என் நிக்கரையும் கூடச் சாப்பிட்டுவிட்டது.கட்டுப்படுத்த முடியா மல் அவள் சிரித்தாள்.என் இறுகிய முகத்தைப் பார்த்து விட்டு இன்னும் அதிக மாகச் சிரித்தாள்.நானும்தான்.அவள் ஏன் சிரிக்கிறாள் என்று தெரியாமல் சிரித்தேன்.அது அல்ப விஷயம்தான்.ஆனால் அதுபற்றி நினைத்து நாங்கள் இரண்டு மூன்று வருடங்கள் சிரித்திருக்கிறோம்.

“நான் உங்களிடம் இப்படிப் பேசிக் கொண்டிருப்பது—நான் இப்படிப் பேசுவேன், நினைப்பேன் என்றெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது.என் வெறி அதிகமாகிப் போனது. உங்களைப் பார்க்கும் வரை அது எனக்குத் தெரியவில்லை.”
அவன் இடைவெளியில்லாமல் பேசிவிட்டு அமைதியானான்
அவள் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவன் தன் கைகளை அவள் கை மேல் வைத்தான்.மீண்டும் அவள் ஆச்சர்யமடைந்தாள்.ஈரப்பதமான மேகங்கள் நிலாவின் மேல் மிதப்பதைப் பார்த்தாள்.காற்று வீசியது.
“வாருங்கள்,நாம் போகலாம்..”சொல்லிவிட்டு எழுந்தாள்.காரில் ஏறி உட்கார்ந்த பிறகு அவன் வீடு இருக்குமிடத்தைக் கேட்டாள்.காரின் பின் இருக்கையிலி ருந்த விஸ்கி பாட்டிலை எடுத்து “உங்களுக்கு வேண்டுமா?”என்று கேட்டாள். அவன் சிறிது உறிஞ்சி விட்டு “நன்றி” என்றான்.அவள் பாட்டிலை மூடினாள்.

”வேண்டுமென்றால் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்”என்று சொல்லிவிட்டு காரை கிளப்பினாள்.”உங்கல் மனைவி இறந்திருக்க மாட்டாள் என்று நம்புகிறேன்” என்று கார் ஓட்டும் போது சொன்னாள்.

ஆனால் எதுவும் மாறியிருக்கப் போவதில்லை”என்று சொன்னான் அமைதி யாக.”ஆமாம். மாறப் போவதில்லை”என்று அவள் தனக்காகவும் சேர்த்துச் சொன்னாள்.அவனுடைய அமைதியான, மென்மையான முகம், மெலிந்த உதடுகளைப் பார்த்தாள்.எதுவும் பேசவில்லை.அவன் வீட்டின் முன்பு காரை நிறுத்தினாள்.தன் மகன் அமைதியாக பாடம் எழுதுவதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது.அவள் கைகளை அவன் அழுத்தினான்.அவள் அவன் கைகளை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு “குட்பை “என்றாள்.
*****
Apoorva [ Uncanny ] first appeared in the collection Akasha Mattu Bekku (Akshara Prakashana, Sagar, 1981)

விட்டில் பூச்சி / கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை / தமிழிற்கு : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

பெருமாயி கிழவி எப்படி இறந்தாள்? அவளைக் கொல்லப்பட்டது. அவளை மட்டுமல்ல, அவள் பேத்தியையும். இருவர்களையும் கொன்றது யார்? நானா!

டீ குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் நான் அவளைப் பார்த்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமாக வந்திருந்தேன். ரூம் மெட்டுக்கள் யாரும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. சலிப்புடன் வெளியே வந்து, காமாட்சி பாலையத்தின் ‘நியூ கணேஷ் பவன்’ இல் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது அவள் வந்து படியில் உட்கார்ந்தாள். எழுபது – எண்பது வயதுக் கிழவி அவள். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பார்த்த அந்தப் பெருமாயம்மாவை பொருந்தும் அசல் முகம். சோர்வடைந்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்று ‘ஏதாவது சாப்பிடுகிறாயா அம்மா?’ கேட்டேன். அவள் முந்தானையால் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொண்டே என்னைப் பார்த்தாள். குளிர்காலத்து இளம் வெயிலில் கூர்ந்து எதையோ கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு ப்ளேட் சித்திரான்னம் வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தேன். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. அறைக்கு வந்து கைபேசியை எடுத்து முகநூலில் அமர்ந்தேன். ஆனால் எனக்குள் அந்தக் கிழவியும், அவள் நினைவூட்டிய பெருமாயிக் கிழவியும் என்னைத் தடுமாறச் செய்தனர். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பதினைந்து வருடப் பையனாக இருந்தபோது பார்த்த பெருமாயிக் கிழவியின் வாழ்க்கை மற்றும் சாவு என் கண்முன் விரிந்துகொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடத்தது! அவளைக் கொன்றது நான்தான் எனத் தோன்ற அதிர்ந்து போனேன்!

பெருமாயி என் ஊர்க்காரி. அவள் இருந்தது எங்கள் ஊரின் வடக்கில். அவள் வீடுதான் கடைசி. பக்கத்தில் எங்கள் ஊரின் வண்ணான் வீடு. தன் வாழ்க்கையின் அதிக நேரத்தை அவள் அந்த வண்ணான் வீட்டில்தான் கழித்திருப்பாள் போல! நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அங்கேதான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிற்கு அவள் வருவது சாவிற்கோ அல்லது திருமணத்திற்கோ மட்டும் தான். அவள் பிரமலைக் கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.கருநாத்தத்தின் எங்கள் ஊரில் இருந்த பிரமலைக் கள்ளர் வீடு அவளுடையது மட்டும்தான்.

எங்களுக்கும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆண் – பெண் கொடுத்து எடுக்கும் வழக்கமும் கிடையாது. ஹிரியூர் தாலுக்காவில் அணை கட்ட வெள்ளைக்கார்களால் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஆட்களில் அவளும் ஒருவள் என்றும் மதுரைப் பக்கம் ஏதோ ஊரைச் சேர்ந்த இவள் அங்கு கொலை செய்து கர்நாடகாவிற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் அவால் பூர்வீகத்தைப் பற்றி பலபேர் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டார்கள். புதிதாகக் கட்டிய மாரி அணையைப் பற்றி அறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு விவசாயத்திற்காக கன்னட நாட்டின் ஹிரியூருக்கு வந்த போது பெருமாயி திண்டாவரம் மேட்டாங்காட்டில் குடிசை போட்டுக்கொண்டிருந்தாளாம்.

மாரி அணையைக் கட்ட வந்த அனேகம்பேர் தமிழ் நாட்டிற்கே திரும்பிப்போய் விட்டார்கள் என்றும் தான் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் சொன்னாளாம். ஆதிவாள என்ற ஊருக்கு நாமக்கல் கௌண்டார்கள் விவசாயத்திற்கு வந்ததாக தெரிந்து வந்தவள், அங்கே தங்கமுடியாமல் யளநாட்டுப் பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அங்கிருக்கும் நாயக்கர்கள் குடிசைவாழ் மக்களுடன் கலந்து கன்னடம் கற்றிருக்கிறாள். உப்பளக்கரை பக்கம் கூலிக்குச் சென்றபோது காதில் உறுமிச் சத்தம் கேட்டு உயிர் துடிக்க அந்தப் பக்கம் ஓடினாளாம். வேதவதி குளத்தின் அருகே எங்கள் குலத்தோர் கருப்புசாமி உற்சவங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இவர்கள் தன் குலத்தவர்கள் இல்லை என்றாலும் தன் இனம்தான் என்று அன்றிலிருந்து எங்கள் ஊரில் வந்து நிலைத்துவிட்டாள்.

கதை கேட்காமல் சாப்பிமுடியாத எனக்கு என் பாட்டி அவ்வப்போது பெருமாயி குலத்து மக்களின் கதையைச் சொல்லி எனக்குள் அவள் மீது தீராத ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தாள். பிரமலை கள்ளர் குலத்தவர்களின் வழக்கம் விசித்திரமானாது! ஆண்பிள்ளைகளுக்கு முஸ்லிம்கள்போல சுன்னத் செய்கிறார்கள். கொலை செய்யத் தயங்காதவர்கள். திருட்டில் கைதேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காலத்தில் குடியானவர்கள் அதிகமாகத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்களாம். யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார்களாம். மதுரை நாயக்கர் பாளையக்காரர்களை நடுங்கவைத்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களையே எதிர்த்து நின்று கடைசியில் அது ஏதோ ஒரு புது சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தார்களாம்…இப்படி எனக்கு எதேதோ சொல்லி அந்த பெருமாயிக் கிழவியை பற்றி தீராத ஆர்வத்தை என் பாட்டி எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆனால் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவியை நினைத்தால் எனக்கு ஒருவித பயம் ஏற்பட்டது.

தென்னங்கீற்றுகளால் அமைக்கப்பட்ட குடிசையைச் சுற்றி முள்வேலி போட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவளின் வீட்டு ஒரத்தில் இனிப்பான புளியமரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து விழும் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொள்ள நாங்கள் வீண் முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தோம். அவள் வீட்டிலில்லாத சமயம் பார்த்து முள்வேலியைத் தாண்டிப் போவோம். பழங்களை அவசரமாகப் பொறுக்கும்வரை அவள் வீட்டிலிருந்த புத்தி மந்தமான பிள்ளையொன்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவரும். நாங்கள் அவளை கிண்டலும், கேலியும் செய்துகொண்டு பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு ஓடுவோம். எங்கள் கூட்டத்திலிருந்த நந்தீசன் ட்ரௌசரைக் கழட்டி குண்டியை அந்தப் பிள்ளைக்கு காட்டி கேலிசெய்வான்.

பழங்களைத் தின்ற பிறகு எனக்கு அந்த புத்திமந்தமான பிள்ளையை பார்க்கவேண்டுமென்று மனம் தவிக்கும். தாத்தாவிடமிருந்து 25பைசா கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கடையில் பன் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே ஓடுவேன். நான் போகும்போது பெருமாயிக் கிழவி கூலி வேலை முடித்து திரும்பிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தப் பிள்ளை என்ன சொன்னதோ, அந்தக் கிழவி என்ன புரிந்துகொண்டாளோ, கிழவி வீதியில் நின்று கத்துவாள். அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரை திட்டித் தீர்ப்பாள். “எங்களுக்கு என்ன தெரியும்மா இப்படித் திட்டரே” என்பாள் கொல்லர் பெண் நாகவ்வா. எங்கள் சொந்தக்காரப் பெண்கள் அவள் சேதிக்கே போகமாட்டார்கள். பெருமாயிக் கிழவி அதிகமாக திட்டுவது எங்களைத்தான். என்னவெல்லாமோ சொல்லித் வசைபாடுவாள். எனக்கு எதுவும் புரியாது. நான் தூரமாக நின்று பார்ப்பேன்.. வண்ணாத்தி வள்ளி அவளை சமாதானப்படுத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் எப்பவும் இப்படித்தான், தன் வீட்டிலோ அல்லது வாசலிலோ ஏதாவது காணாமல் போனாலோ இல்லை தன் ஒரே கோழி கூண்டிற்குத் திரும்பாவிட்டாலோ வீதிக்கு வந்து ரகளை செய்வாள். தன் பொருள்களை எடுத்துச் சென்றவர் யார் என்று தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், அவர்களை உண்டு இல்லை என்று பண்ணி, அந்த வீட்டாரின் மானத்தை மூன்று காசுக்கு ஏலம் போட்டுவிடுவாள். சில சமயங்களில் அவளே மம்மிட்டியையோ, கருக்கரிவாளையோ எங்கேயோ மறந்து வைத்து, யாரோ திருடிவிட்டார்கள் என்று கத்துவாள். எங்கள் வயலிற்கு வேலைக்கு வந்தபோது கத்தி, மம்மிட்டியைப் பார்த்திருந்தேன். அவளுடைய கருக்கரிவாள் மிக நன்றாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அவளுடைய மம்மிட்டியையும் அப்படித்தான், ஆண்களின் மம்மிட்டிகளும் அவ்வளவுகூர்மையாக இருக்காது என்று தாத்தா பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இப்படித்தான் எங்கள் வயலில் கரும்பை அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் மறந்து கருக்கரிவாளை எங்கேயோ வைத்துவிட்டாள், அதை ஒத்துக்கொள்ளாமல் யாரோ திருடிவிட்டதாக கூச்சலிட்டு ரகளை செய்வாள். இவளைப் பார்த்து பயப்பட எனக்கு இந்தக் காரணங்களைவிட மற்றொரு பெரிய காரணம் இருந்தது. சாவு வீட்டில் அவள் பாடும் ஒப்பாரிச் சத்தம் எனக்குள் பயங்கரமான பீதியைக் கிளப்பும்.

எங்கள் யார் வீட்டிலாவது சாவு விழுந்தால் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இவளை அழைப்பார்கள். சிறுவர்களான நாங்களும் அந்தச் சாவு வீட்டில் இருப்போம். எங்கள் குலத்தின் யார் வீட்டிலும் சமைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் இழவு வீட்டிலேயே இருப்போம். பிணத்தை எடுத்துச் சென்ற பின்தான் எல்லோருக்கும் சாப்பாடு. சாவு வீட்டில் முப்பது நாட்களிற்கு அடுப்பு எரிக்கக் கூடாதாம், அதனால் உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சமைத்துக் கொண்டுபோய் கொடுப்பார்கள். அந்தச் சமையலில் இனிப்புப் பலகாரங்களும் இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் காரணங்களிற்காக எங்களுக்கு உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் சாவு விழுந்தால் ஒரே கொண்டாட்டம். எங்கள் கூட்டத்துப் பசங்க வீட்டில் சாவு விழுந்தால் எங்கள் சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. சாவு வீட்டார் சிறுவர்களான எங்களை அழைத்து சாப்பாடு போடுவார்கள். முப்பது நாட்களில் பத்து நாட்களாவது எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் அங்கே போய் ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வருவோம். இந்தக் காரணத்திற்காக சாவு விழுந்த நாள் நாங்கள் தவறாமல் அங்கு ஆஜராகிவிடுவோம். பிணத்தின் முன் பெண்கள் தலைவிரித்து உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆங்காங்கே மூன்று நான்கு கும்பல்களாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைத்து அழுவார்கள்.

ஒப்பாரி என்றால் சாவுப் பாட்டு. இறந்தவர்களைக் புகழ்ந்து கொண்டாடி அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை, பேசிய பேச்சுக்களை, செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பாட்டுக் கட்டிப் பாடுவார்கள். ஒப்பாரி வைத்து அழாவிட்டால் இறந்தவர்கள் ஆத்மா சொர்க்கம் சேராதாம், ஆதலால் ஒப்பாரி இட்டு அழுவது எழுதப்படாத வழக்கமாக இருந்தது. எங்கள் பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களின் நினைவுடன் தங்கள் கஷ்ட நஷ்டங்களையும் சேர்த்து அழுது மனதிற்கு ஆறுதல் தேடிக்கொள்வார்கள். ஆனாலும் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கு சமாதானமில்லை, ஒப்பாரி வைத்து அழுவதற்கு பெருமாயிக் கிழவிக்கு சொல்லி அனுப்புவார்கள்.

ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் அவளை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. அவள் பாடிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தால் வெளியே முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் ஆண்கள் கண்களிலும் நீர் சொட்டும். அவள் பாடும் தமிழ் அங்கிருந்தவர்களிற்கு புரியுமோ என்னமோ எனக்குப் புரியாது. ராகமாகப் பாடுவாள். எல்லோரையும் அதிகம் அழவைத்து, மூக்கில் ஒழுகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவள் பிணத்தைப் பார்த்து சில விநாடி சும்மா இருந்து மறுபடியும் ஒப்பாரி வைப்பாள்.

தமிழ் நாட்டிலிருந்து இறந்த வீட்டாரின் உறவினர்கள் வந்தால் அவ்வளவுதான், துக்கத்தின் உச்சிக்குப் போய் குரலை உயர்த்தி “ ஏஏஏஏஏ..” என்று உச்சத்தைத் தொடுவாள். அழுவதற்காகவே பிறந்தவள் போல அழுவாள். அதைப் பார்த்து நானும் அழுவேன். இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்போது அவளுக்கு நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். சாவு வீட்டு வாசலைத் தாண்டவேண்டியதுதான் அவள் முகம் மலரும். நான் அந்தக் கிழவியின் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் போவேன்.

வேலிக்குப் பின்னால் நின்றுகொள்வேன். அவள் தன் பேத்தியுடன் எதையோ பேசுவாள். அந்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத பிள்ளை திக்கிக்கொண்டு எதையோ சொல்வாள். அந்தப் பிள்ளைக்கு எங்கள் சித்தி வயசாம்! பார்க்க ஹைஸ்கூல் போகும் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். இடது கை, கழுத்து ஒரு பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். அவளுக்குப் பேசத் தெரியாது. எதை எதையோ திக்குவாள். அவள் சொல்வது பெருமாயிக் கிழவிக்கு மட்டும் புரியும். பெருமாயி பேசும் தமிழே எனக்குப் புரியாது. இனி அந்தப் பெண் பேசும் தமிழ் எப்படிப் புரியும். அவ்வப்போது பெருமாயிக் கிழவிக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே மெதுவாக கிழவியிடம் பேச்சுக்கொடுப்பேன். அந்தப் பெண்ணிற்கு மிட்டாய் வாங்கிக்கொடுப்பேன்.

பக்கத்தில் போன பின்புதான் தெரிந்தது அவள் எங்களைப் போல சின்ன வயசுக்காரி அல்ல என்பது! அப்போதே அவளுக்குப் பெண்களைப் போல முலைகள் இருந்தது. அவள் வாயும் கை கழுத்தைப் போல ஒரு பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவளைப் பார்க்க சிலசமயம் எனக்குப் பயமாக இருக்கும். நானும் ராஜாவேலுவும் ஆவலுடன் விளையாடுவோம். எங்கள் நண்பர்களில் சிலர் ‘அந்தப் பைத்தியக்காரியை …ம்… ம்… ம் நீங்கள் இருவரும் …ம்…தெரியும்டா எங்களுக்கு’ என்று கேலிசெய்வார்கள். எனக்கும் ஒரு விதமான ஆர்வம்! அவள் தேகத்தைப் பார்ப்பதற்கு. இந்த செக்ஸைப் பற்றி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும்.

எங்கள் ஊரில் விநாயக பண்டிகையின் போது பத்தாவது பைல் ஆனா வெங்கடேசன், ராஜசேகரன், மதுசந்திரன் போன்ற பையன்கள் அது ஏதோ ஒரு செக்ஸ் புத்தகத்தை உரக்கப் படித்து சிரித்துக்கொண்டு எனக்குள்ளான உணர்வுகளை சீண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து ஆரம்பமான என் செக்ஸ் அறிவு நாங்கள் டியூசனிற்கு போய்க்கொண்டிருந்த லதா அக்காவின் வீட்டில் மற்றொரு நிலையை அடைந்தது. லதா டீச்சருக்கு இரண்டு தங்கைகள். அவர்கள் இருவரும் காலேஜிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ராஜாவேலுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

டீச்சரின் தங்கைகள் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். கண்ணாமூச்சி, ஐஸ் பைஸ் விளையாடுவோம். அப்போது டீச்சரின் பெரிய தங்கச்சி புஷ்பக்காவும் நானும் ஒரே இடத்தில் ஒளிந்துகொள்வோம். அவள் என்னை பக்கத்தில் அழைத்து முத்தமிட்டு, உதட்டைக் கடித்து, அவள் மீது படுக்கவைத்துக்கொள்வாள். ஏதேதோ செய்வாள்.

சுவற்றின் ஒருபக்கம் ராஜாவேலு ஒரே மூச்சில் ஒன்று…இரண்டு…மூன்று… எண்ணிக்கொண்டிருப்பான். சுவற்றின் மறுபக்கம் புஷ்பக்காவின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால், உடம்பும் மனதும் ஒருவிதமாக புல்லரிக்கும். இப்படி என் மர்ம அங்கத்தை முடுக்கிவிட்டிருந்தாள் புஷ்பக்கா. அடுத்த வாய்ப்பு ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களுடையது. என் தேகம் மென்மையாகவும், முகம் உருண்டையாகவும், குண்டி குண்டாகவும் இருந்ததாலோ என்னமோ அந்த இருவரும் என்னை நிலத்தில் சாய்த்து தங்கள் இயலாமையின் வலியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்வார்கள். லதா டீச்சரின் தங்கைகளைப்பற்றி கேட்டாலே என் உடம்பும் மனதும் பிழியும். இந்த வகையில் செக்ஸைப்பற்றிய பலவித முகங்களைப் பார்த்த நான் எல்லாவகையிலும் பலியாகி இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நான் யாராவது ஒருவர் மீது சவாரி செய்யவேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். புரியாத அந்த வயதில் என் மர்மாங்கம் விசித்திரமாக துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் துடிப்பை அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஆசை ஏனோ நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. என் நண்பர்களின் மீது அந்தத் துடிப்பைப் பிரயோகம் செய்ய முடியவில்லை. பெண்தான் வேண்டுமென்று தோன்றியது. புஷ்பக்கா டிக்ரீ படிக்க பெங்களூருக்குப் போயிருந்தாள். பெண்ணின் நெருக்கத்திற்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன்.

பெருமாயிக் கிழவி அந்த பெண்ணை குளிப்பாற்றும் பொழுது ஓலைக்கதவை நகர்த்திப் பார்த்தேன். அவள் ‘ஜூ,ஜூ,ஜூ’ தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மார்பு பெருத்திருந்தைப் பார்த்து எனக்குள் பூரிப்பு உண்டானது. இப்படி ஒரு நாள் கிழவி இல்லாத நேரம் அவள் மார்பை என் ஆள்காட்டிவிரலால் தொட்டேன். அவள் ‘ஹிஹிஹிஹி’ என்று சிரித்தாள். என் நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரபித்தது. ஒருவிதமான பயம். அடிவயிற்றில் ஓணான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அவள் உதட்டோடு உதட்டை வைத்தேன். அவளுடைய கோணலான வாய் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. புஷ்பக்கா செய்வது நினைவிற்கு வந்து அதை செய்யத்தொடங்கினேன். உத்வேகமடைந்தேன். ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களின் வரிசையை இவள் மீது சோதிக்கத் துடிப்பு. ஆதுரத்தால் நடுங்கிகிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள், அவள் வாயிலிருந்து ஜொள்ளு ஊற்றியது.

அவள் கண்கள் விரிந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. என்னை இறுக்கமாக தழுவிக்கொண்டு ‘ஏய், ஏய், ஏய்’ என்றாள். விநாடிக்குப் பிறகு நான் எழுந்து நின்றேன், அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கைகால், முகம் வலது பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனே எனக்கு வீழ்ச்சியின் அனுபவம் ஏற்பட்டது. தவறு செய்தேன் என்று தோன்றி அழவேண்டும்போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க பாவமாகத் தோன்றியது. அவள் கால்களைப் பிடித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது. நெஞ்சை புல்டோஜர் பிளந்து வெளியே எரிந்ததுபோல இருந்தது. அபரிமிதமான பயம் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து தலை கிர்ரென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது. நெற்றியிலிருந்து வேர்வை கொட்டியது. அந்தக் குடிசை தகதகவென்று எரிவதுபோலத் தோன்றி ஒரே ஓட்டத்தில் வெளியே ஓடிவிட்டேன்.

அன்றிலிருந்து ஒருவாரத்திற்கு அந்தப்பக்கம் தலைவைத்துக்கூட படுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் பயம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. பெருமாயிக் கிழவிக்கு இந்த விசயம் தெரியவந்து வீட்டுக்கு வந்தால்! அவள் பெரிய சண்டைக்காரி, இது தெரிந்தால் விடுவாளா!? தன் வாசலின் இனிப்பு புளியம்பழத்திற்கே சண்டைப்போடுபவள். கடவுளே காப்பாற்று என்று கிடுகிடுவென்று நடுங்கினேன். இரவு-பகல்களை நடுங்கிக்கொண்டே கழித்தேன்.

அந்தப் பெண் எதற்காகவோ கிழவியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மறந்து போயிருக்கவேண்டும்! ஒருநாள் எங்கள் பசு கன்று போட்டிருக்கிறதென்று தெரிந்து சீம்பால் எடுத்துச்செல்ல வந்தவள் என்னை விடாமல் கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள். ஆதங்கமும், மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக என்னை நடுங்கவைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் என்னைப்பார்த்ததும் சந்தோசத்தால் குதித்தாள். பெருமாயிக் கிழவி சீம்பாலில் ஏதோ இனிப்பு செய்துகொடுத்தாள். அந்த நேரம் எனக்கு அழவேண்டும்போல தோன்றியது. அந்த பெண் என்னை ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நான் நகர்ந்து நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும்போல இருந்தது, அவளுடைய அருகாமை ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுத்தது. எப்படியோ அந்த பெண்ணைத் தள்ளிக்கொண்டே, தூரமாக அமர்ந்துகொண்டேன். கிழவியின் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக்கத்தொடங்கினேன். ராஜூவேலுவும் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

பெருமாயிக் கிழவி பணியாரம் செய்து எங்களுக்கு சாப்பிடக் கொடுப்பாள். அவள் இழவு வீட்டுக்குப் போனால் நானும் அவனும் அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வோம். சில பெண்கள் அழுதுகொண்டே எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ‘இந்த ரெண்டு பசங்களும் ஏந்தான் இந்த கிழவி பின்னாலயே விழுந்திருக்காணுங்களோ’ என்று முணுமுணுப்பார்கள். நாங்களோ அவள் ஒப்பாரி வைப்பதை ஆழ்ந்து கேட்டுக்கொண்டே மெய்மறந்துபோவோம். அவள் பாடும் ஒப்பாரியின் தலைவால் புரியாமல் நாங்கள் இருவரும் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் புரியும்: சாவு-மரணம். இவைகளைத் தாண்டி எங்களுக்கு தலைவால் புரியவில்லை.

ஒப்பாரி வைத்து இறந்த வீட்டுக்காரர்களின் துன்பத்திற்கு குரல்கொடுத்து பணம் வாங்கிவந்த நாள் அவளுடைய முகம் விசித்திரமாகத் தெரியும். இழவு வீட்டிற்குப் போகும்போது அவள் தன் இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுத்திவைத்திருக்கும் தங்கத் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு புறப்படுவாள். வெகு கனமான அந்தத் தோடு காதில் ஏறியவுடன் அவள் நம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் எகிப்து நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். அந்த தோட்டின் கனத்திற்கு அவள் காது தொங்கும். பெரிய ஓட்டை ஒன்று தோன்றி அவள் காது கிணறுபோலாகும். அவள் ஒப்பாரிவைத்துப் பாடிக்கொண்டே உடலை அங்கிங்கும் ஆட்டும்போது அவளுடைய தொங்கும் காதுகளின் கீழ்பகுதி அரைக்கிலோமீட்டர் போய்த் திரும்பும் அழகைப் பார்க்க துடித்துக்கொண்டிருப்போம். சுய்யென்று தோட்டுடன் அவளுடைய காதுகள் பறந்ததும் நான் சட்டென்று எகிறி ராஜாவேலுவின் தலையில் பலமாக அடித்து ஹாஹாஹா என்று சிரிப்பேன்.

அந்தத் தோடு எப்படி இருக்கும் என்றால், எங்கள் வயலின் தண்ணீர் பைப் ஒன்றைக் கத்தரித்து அடுக்கிவைத்ததைப் போலத் தெரியும். சாவு வீட்டிற்கு தங்கநகைகளைப் போட்டுக்கொண்டு போகக்கூடாதென்று நம் வீட்டுப்பெண்கள் கழட்டிவைத்துவிட்டு வந்தால் இவள் மட்டும் கால்படி அரைப்படி போல இருக்கும் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு பளபளவென்று மின்னிக்கொண்டிருப்பாள். அவள் உடுத்தும் வெள்ளைச் சேலை மற்றும் தங்க ஜோடித் தோட்டில் அவள் பேயைப்போலத் தெரிவது சிலசமயம் பயமாக இருக்கும். ‘பாட்டி, இழவுக்குப் போகும்போது இந்தத் தோட்டை ஏன் போட்டுக்கறீங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு அது தன் அம்மாவின் தோடு என்றும் அதைப் போட்டுக்கொள்ளும் போது அவள் அம்மாவின் நினைவு வந்து அழ ஆரம்பிக்கிறேன், அப்படியே தன் வீடு, ஊர், சொந்தபந்தம் எல்லாம் நினைவிற்கு வந்து அழுகிறேன் என்று சொல்லி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். அப்படி சிரித்த ஒருவாரத்தில் இறந்துபோனாள். அந்த சாவிற்கு நான் காரணமானேனா என்பது தெரியவில்லை.

அன்று கிழக்கு வீதி பெரியசாமி தேவர் வீட்டில் இழவு அங்கிருந்து திரும்பி வந்து வாசலில் காலை நீட்டி தோட்டைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இருமிக்கொண்டிருந்தாள். “டேய், சிறுக்கி தண்ணி கொண்டுவாடி’ என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பேத்தி வரவே இல்லை. நான் உள்ளே ஓடிப்போய் சொம்பில் தண்ணீர் நிரப்பி கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அந்த சிறுக்கி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று என்னைக் கேட்டாள். சும்மா உக்காந்திருக்கா என்று பொய் சொன்னேன். ஆனால் அந்த சிறுமி ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு படுத்துக்கொண்டு தொடைகளுக்கு இடையில் கைவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் வா என்பதைப்போல சமிக்ஞை செய்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பாமல் வெளியேவந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியை உள்ளே போகவிடாமல் நான் அவளைப் பார்த்து ‘எதுக்கு பாட்டி இப்படி இழவு வீட்டுக்குப்போய் அழுவுர? அழுது அழுது உடம்புக்கு சரியில்லாம படுத்துக்கர?’ என்றேன். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து பாக்கை எடுத்து வாயில் வீசி, வெற்றிலைக்கு சுண்ணாம்பு தடவி அதை கடைவாயில் நுழைத்து ‘அழுகறதுதான் என் வருமானம்டா’ என்று ‘இந்த சிறுக்கிக்கு ஒரு கலியாணம் பண்ணலாமுன்னு பாக்கறேன், நடக்கவே மாட்டேங்குது! நான் சாகரதுக்குள்ள இந்த முண்டையை கரை சேக்கணும்னு நினைக்கிறேன்…..போகட்டும், இந்தத் தேவடிய சாவாளான்ன சாகவும் மாட்டேங்கிகிறா’ என்று தன் பேத்தியைக் காட்டி அவள் வாயை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு கிளுக் என்று சிரித்தாள். நான் கிழவியைப்பார்த்து ‘பெரியவனானதும் நானே கலியாணம் கட்டிக்கிறேன் பாட்டி’ என்றேன். அவள் தாவாக்கட்டையில் கைவைத்து ‘ஆத்தாடி, வீரத்தேவன் பேரனா கொக்கா!?’ என்று என் தலையைக் கோதி, தன் விரல்களை மடித்து சொடுக்குப் போட்டாள்.

அப்போது கொக்கரக்கோ…கொக்…கொக்… அவளுடைய ஒரேஒரு கோழி வந்துகொண்டிருந்தது. கிழவி அந்தக் கோழியையே முறைத்தாள். அதுவும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. கொக்கை தாழ்த்தி அங்கே விழுந்திருந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டு அவ்வப்போது அவளைப் பார்த்து கொக், கொக் என்றது. அவள் ‘ஏய், வாடி இங்க’ கூப்பிட்டாள். கோழி எந்த பதிலையும் சொல்லாமல் அதுபாட்டிற்கு தானியங்களை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமாயி நேற்றுப் போட்ட மேவு. கிழவி மறுபடியும் கூப்பிட்டாள். அந்தக் கோழி மெல்ல அவள் பக்கம் வந்தது. எனக்கு வியப்பு, கோழிகளுக்கும் மனிதர்களின் மொழி தெரியுமா! பெருமாயி கிழவி கோழியின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்: ‘முட்டைய எங்கடி வச்ச? இந்தத் தடவையும் எங்கயோ வச்சு இங்க வந்திருக்கயா! திங்கறது மட்டும் நா போடற மேவு, முட்டைங்களை மட்டும் போடறது யார் வீட்லயோ, அல்ல? ஏன், என் வீட்டில வைக்கத் தெரியாதா? என்னுது குடிசையின்னு சங்கடமா? உனக்குன்னு அந்தக் கூட்ட கட்டியிருக்கேந்தானே! ஏன் அங்க வைக்கத் தெரியாதா?! பேசராள பாரு …….எங்கடி வைச்ச?….தேவடியா, சொல்லு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அதன் மீது எறிந்தாள். அது ஓடிக்கொண்டே கொக்கரக் ..கொக் என்று பட்டென்று தாவி வெளியே போனது.

பெருமாயிக் கிழவியின் தொண்டை திறந்துகொண்டது. நெற்றிக்கு மேலே வானம் மெல்ல கருப்புக் கட்டியது. மழை வருவது உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமாயிக் கிழவி கோழியை திட்டும் சாக்கில் சுற்றியுள்ள வீட்டுக்காரர்களை திட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் கோழி அவர்கள் வீட்டில் முட்டை இட்டால் முட்டை அவர்களுடையதாகி விடுமா? திருட்டுப் பசங்க, பொம்பள தனியா இருக்கான்னு என்னைய ஏமாத்தப் பாக்கராங்க…ஏய் பாழாப்போன கோழி, எங்க முட்டைய வச்சுத் தொலைச்ச? ஏய் வண்ணாத்தி வள்ளி, உங்க வீட்ல வைச்சதாடி? என்னம்மா, அலமேலு உன் வீட்ல? சுந்தரி, உன் வீட்ல காணா…? என்று அக்கம்-பக்க வீட்டுக்காரர்களை எல்லாம் வம்புக்கிழுத்தாள். அந்தக் கோழி நடந்துபோன இடங்களை எல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு தேடினாள். நான்கு வீடுகள் தாண்டி இருப்பதுதான் அந்த நல்லமுத்து தேவர் வீடு. அவன் பிள்ளைகள் ஒருமுறை அவள் வீட்டுப்பக்கத்தில் இருந்த கருவேப்பிள்ளை மரத்தை வெட்டிக்கொண்டுபோயிருந்தார்கள். அது தெரிந்த இவள் அவர் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று பெரிதாக சண்டைப்போட்டிருந்தாள். நல்லமுத்துவின் இரண்டு பசங்களும் இவள் மீது பாய்ந்து அடிப்பது ஒன்றுதான் மீதம். அங்கிருந்தவர்கள் தடுத்து பஞ்சாயத்து கூட்டி நல்லமுத்துவிற்கு அபராதம் விதித்தார்கள். அன்றிலிருந்து நல்லமுத்துவின் பசங்களுக்கு இவள் மீதான கோபம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. சரியான நேரத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தன் மீது பாய்ந்த அந்த சேர்வை (அகமுடித் தேவர்) நாய்களை கொன்றுவிடவேண்டுமென்று பெருமாயி அன்று இரவு தூங்காமல் குத்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டே விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் இரும்புப்பெட்டியில் இருந்த கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் சொருக்கிக்கொண்டு, தன் வீட்டைத் தாக்க அந்தப் பொட்டப்பயல்கள் வந்தாலும் வரலாம் என்று இரவு முழுதும் உட்கார்ந்தே இருந்தாள். அவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில் இவளும் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் மீதான பழியை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வந்துவிட்டதா? இல்லை மற்றொரு நல்ல வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கவா? என்ற குழப்பத்தில் நல்லமுத்து வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாள். தலை கிர்ரென்று சுற்றியது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டதைப் போலாகி கேட்பது வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து முன்னால் நடந்தாள். இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்த நல்லமுத்துவின் சின்ன மகன் வெங்கடேசன் சலிப்புடன், வெளியே வந்து தூ என்று துப்பினான். பெருமாயி கிழவி அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் முன்னால் நடந்தாள். சரசாத்தாவின் வீட்டில் கேட்டு முட்டைகள் எங்கேயும் கிடைக்காமல் கோழியை வாய்க்குவந்தபடி வசைபாடிக்கொண்டே வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். ‘இந்த வாரமெல்லாம் முட்ட வச்சிருக்கணும். குறஞ்சது பத்துப்பதனஞ்சு முட்டயாவது இருக்கணும்…….எங்கவைச்சுத் தொலைஞ்சதோ, பாழாப்போன கருப்பாயி!? அந்தக் கோழிக்கு என் பாட்டி பேர வச்சிருக்கக்கூடாது..அவளப் போலவே ஊருக்கு உபகாரி, வீட்டுக்கு வஞ்சகி! என் தாத்தாவின் பேரை வச்சிருக்கணும்…அந்த வெள்ளைக்காரன் வீட்டையே கொள்ளையடிச்சவன்..தூ…. எங்க போயறப்போற, வந்தே வருவ, வா, கொக், கொக், என்று குண்டியத் திருப்பிக்கிட்டு வருவியல்ல ..அப்பா வைச்சுக்கறேன்….திங்கறதுக்கு எங்கிட்டத்தானே வந்தாகனும்….உங்கழுத்தத் திருவி அடுப்பல போடலன இவ கள்ளச்சியே இல்ல!’ பெருமாயிக் கிழவி தன் வீட்டு வாசலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் போது வானம் கருத்து மழைத் துளிகள் பட படவென்று தூறல்போட ஆரம்பித்தன. வாசலில் போட்டிருந்த விறகுகளை பொறுக்கிக்கொண்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டே தன் பேத்தியைக் கூப்பிட்டாள். காயப்போட்டிருந்த துணிகளை அவசரவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். உள்ளே கும்மிருட்டு. பேத்தியை கூப்பிடபடியே விளக்கை ஏற்றினாள். அங்கே திரும்பியவள் ஒருவிநாடி அதிர்ந்து போனாள். பேத்தி துணியில்லாமல் அம்மணமாக படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். உடனே அவளைக் காலால் உதைத்து எழுப்பி, அவளுக்கு உடுப்பை உடுத்திக்கொண்டே வைதுகொண்டிருந்தாள். மழைத் துளிகள் குடிசையின் மீது ஒரேடியாக படபடவென்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கங்கே ஒழுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பேத்தியைத் திட்டிக்கொண்டே, அப்படியே கோழியையும் சபித்துக்கொண்டு எழுத்து அடுப்புப் பக்கம் போய் காலையில் வடித்த சோத்துக்கு ரசத்தை பிசைந்து பேத்திக்கு ஊட்டி தானும் கொஞ்சம் தின்று மழை ஒழுகாத இடம் பார்த்து பாயை விரித்தாள். பேத்தியை வந்து படுக்க கூப்பிட்டாள். ‘இந்தப் பாழாப்போன கோழி எங்க போச்சோ! மழைல எங்க நின்னிருக்கோ! நனைஞ்சு தொப்பையாயிருக்கும்….பாவம்! அஞ்சு மாசமா நான் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன், ஒரு முட்டை வைக்குதான்னா இல்ல! இந்தத் தடவையாவது வைக்கும்னு பாத்தா அதுவும் இல்ல. இல்ல, வேற எங்கேயாவது வைச்சிருக்கணும், சேவல் ஒண்ணு இதுக்குப் பின்னாடி சுத்திக்கிட்டு இருந்தத அன்னைக்கு நான் பாத்தனல்ல! நாளைக்கு வரட்டும், கழுத்த அறுத்து கொளம்புவைக்கலன்ன நான் கள்ளச்சியே அல்ல!’

பெருமாயிக் கிழவி பேத்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணைத் திறந்துகொண்டே படுத்திருந்தாள். அடிவயிறு களுக் என்றது. ‘கடவுளே, இவள எதுக்குப்பா இப்படி தண்டிக்கிற!’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ‘இவ பிறந்தப்பவே கள்ளிப் பால குடிக்கவச்சு சாகடிச்சிருந்தா இந்த ரோதனையே இருந்திருக்காது….அய்யோ..அய்யய்யோ… இவள என்ன செய்ய? நான் பெத்தவ ஒன்னப்பெத்து என்கிட்ட குடுத்துட்டுப் போயிட்டா, அவளக் கட்டிக்கிட்டவனோ குடிச்சுக் குடிச்சு அவனும் மண்ணா போயிட்டான்.’ திக்கில்லாத தனக்கு இந்தக் குழைந்ததான் துணைன்னு அவள் வளர்வதை பார்த்துக்கொண்டு நாளைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த பெருமாயி இப்போது உண்மையாகவும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் மனதை அடக்கமுடியாமல் எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைத்து புகையிலை, வெல்லம் மற்றும் இன்னும் சிலதை நீரில் சேர்த்து கொதிக்கவைத்துக் குடித்து பெரியதொரு ஏப்பம் விட்டாள். ‘நீ கள்ளச்சிடீ, எதுக்கும், யாருக்கும் பயப்படாதவ, தைரியமா உன்ன கரை சேத்தாம இந்தப் பெருமாயி செத்துப் போகமாட்டா…விடிஞ்சதும் புறப்புடு, பேச்சி ஆத்தாளுக்கு வேண்டுதல் போட்டுட்டு வரலாம்..உனக்கு அவ கலியாணம் பண்ணிவைக்காம இருக்கட்டும், அப்புறம் அவளுக்கு இருக்கு…எங்கம்மா…எங்கம்மா அவ…நம்பள கைவிட்டட மாட்டா..ஆம்பள வாரிசு இல்லைன்னு சொத்தை எல்லாம் அவன் பிடுங்கிக்கிட்டான் …..யாரு? என் சித்தப்பா மகன்! உனக்கு ஒரு வழி கிடைச்சதும் போறேன், திரும்பி நம்ம ஊருக்கு போயி அவனைக் கொன்னு போடறேன்.’

மழை விட்டதுபோல இருந்தது. எழுந்து போய் வெளியே பார்த்தாள். ‘ஒண்ணுக்குப் போறயா’ கேட்டாள். பேத்தி இல்லை என்பதைப்போல தலையை ஆட்டினாள். பெருமாயிக் கிழவி வாசலைத் தாண்டி வேலிக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று மூத்திரம் அடித்துக்கொண்டு தன் கோழி தெரிகிறதா என்று அங்கிங்கும் கண்ணாலேயே தேடினாள். எங்கேயும் காணவில்லை. பாழாப்போன கோழி என்று கதவுப்பக்கம் திரும்பினாள்.

யாரோ தூரத்தில் நின்று தன் குடிசைப் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நினைத்து சத்தம் போட்டாள், ‘யார்ரா அவன்?’ இருட்டில் அந்த உருவம் மறைந்ததுபோலத் தெரிந்தாலும் ‘நிம்மம்மன்….மூடிக்கிட்டு போயிரு, நீ எந்த ஊருப் பேயா இருந்தாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்…. நான் கள்ளச்சி பெருமாயி, கருத்தம்மா பேத்தி, முனியாண்டித் தேவனின் மகள்..யாருக்கிட்ட உன் விளயாட்டு’ தமிழ் கன்னடம் இரண்டையும் கலந்து விசித்திரமான மொழியில் பேசிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பேத்தியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்தாள். கண் இமைகள் கனத்து ஊஞ்சலாடியது. மனது அலைபாயத்தொடங்கி தூக்கத்தை எவ்வளவு தடுத்தாலும் அழுத்தியது. நீரின் மீது மிதந்து கொண்டிருப்பதைப்போல எண்ணி கைகால்கள் விரைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒருமுறை பேத்தி எழுந்து போவது தெரிந்தாலும் எழ முடியவில்லை. மூத்திரம் கழிக்கப் போனவள் எப்போது வந்து படுத்தாளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு பிணத் தூக்கம்.

பெருமாயிக் கிழவி கண் திறந்தபோது கிழக்கு வெளுத்து மிக நேரமாகி இருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த பேத்தி காணவில்லை. எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினாள். கூப்பிட்டாள். வண்ணாத்தி வள்ளியைக் கேட்டாள், நாகவ்வாவைக் கேட்டாள். யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை. எங்க போன இந்தச் சிறுக்கி என்று எதிர் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்தாள். பின் வீட்டு அலமேலு கூச்சலிட்டாள். எல்லோரும் அங்கே ஓடினார்கள். பெருமாயி பேத்தி அங்கே விழுந்திருந்தாள். அவளுடைய பாவாடை கிழிந்திருந்தது. இரத்தம் தொடையில் உறைந்திருந்தது. வள்ளி, அலமேலு மற்ற சில பெண்கள் கத்திக்கொண்டு அவளை தூக்கிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போனார்கள். ‘எந்தப் படுபாவி இப்படிப் பண்ணானோ’ என்று கத்தினார்கள். சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.

கூட்டம் கூடியது. பெருமாயிக் கிழவி உள்ளே போனாள். பேத்தியை பார்த்தாள். ‘மூச்சு நின்னுருச்சு விடுங்கம்மா’ என்றாள். வண்ணாத்தி வள்ளி சிறுமியின் மூக்கின் மீது விரல் வைத்துப் பார்த்தாள். ‘முடிஞ்சிருச்சு’ என்றாள். அலமேலு அழத் தொடங்கினாள். சின்னக்கண்ணு அழுதுகொண்டே ‘அடிப்பாவி மகளே, இப்படியா சாவ’ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள். பெருமாயிக் கிழவி அவள் தொடையில் முள் கீறிய அடையாளத்தை கவனித்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். எப்படி செத்திருப்பாள் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள். கிழக்கு வீதி, மேற்கு வீதி என்று எல்லா வீதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆண்கள் ஒவ்வொருவாக வந்தார்கள். நல்லமுத்து தன் பிள்ளைகளுடன் வந்திருந்தான். பிணத்தை எடுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளே பெண்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒப்பாரி வைத்துப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பெருமாயிக் கிழவி மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் காணவில்லை. ஒன்றும் பேசாமல் பேத்தியின் பிணத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ராஜாவேலுவும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தோம். அவள் எங்களை ஒருமுறை பார்த்து நிலத்தை கூர்ந்து பார்த்தாள். பிணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகும் போதும் அவள் அழவில்லை. மக்கள் பலவிதமாகப் பேசினார்கள். பணம் கொடுத்தால் மட்டும் பெருமாயிக் கிழவி அழுவாள், நூறு ரூபாய் நோட்டு கிடைத்தால் மட்டும்தான் அவள் ஒப்பாரி வைப்பாள் என்றும் அவள் பேத்தி இறந்தால் போதும் என்றிருந்தாள் என்றும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நான் மறுநாள் அவள் குடிசைக்குப் போனேன். அவள் கீற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய இழுத்த காதில் தோடு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவளுடைய அம்மாவின் தோடு என்று சொன்னது நினைவிற்கு வந்து எனக்கு சங்கடமானது. ‘பாட்டி, பாட்டி’ அழைத்தேன். அவள் பேசவில்லை. எனக்கு பயமானது. கொக் கொக் என்று கோழி வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. எனக்கு பயம் அதிகமாக வெளியே வந்தேன்.

கோழி பெருமாயிக் கிழவியை தேடிக்கொண்டிருந்ததோ என்னமோ , அங்கிங்கும் கழுத்தைத் திருப்பி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. ஆச்சரியமாக அதன் பின்னால் ஐந்து குஞ்சுகள் குய்ங் குய்ங் என்று தங்கள் அம்மாவின் பின்னால் ஓடின. அந்தக் கோழி வாசலை எல்லாம் தேடி வீட்டுக்குள் போனது. இதைப் பார்த்த அலமேலம்மா ‘பாத்தயா இந்தக் கோழி செஞ்ச வேலைய!’ என்று சுற்றி இருந்த பெண்களிடம் எதையோ சொல்லிக்கொண்டே ‘ஆத்தா பெருயாயி ஆத்தா உன் கோழி எப்பிடி வந்திருக்கு பாரு! முட்டை வக்கவே இல்லேன்னு இந்தக் கோழிய திட்டி தீத்த இல்ல. இப்பப் பாரு’ என்று உள்ளே போனாள். நான் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தேன். அலமேலம்மா கத்தினாள். அங்கிருந்த பெண்கள் அங்கே ஓடினார்கள். நானும் ஓடினேன். பெருமாயிக் கிழவி கீழே விழுந்திருந்தாள். இறந்துவிட்டாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தபோது பெரிதாக அழத்தொடங்கினேன். கோழி தன் குஞ்சுகளுடன் பெருமாயி உடம்பில் ஏறி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அதை துரத்தினார்கள். நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி எப்படி இறந்தாள். ஏன் இறந்தாள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பெருமாயி கிழவியைக் கொன்றது நானா!? நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவிற்கு துடிக்கிறது. நான் ஒரு கொலைக்காரனா?

.

***

இருமுகம். பென் கிரீன்மேன் என்ற அமெரிக்க எழுத்தாளரின் சிறுகதையின் மொழியாக்கம் / சத்தியப்பிரியன்.

download (32)

ஓர் ஒல்லியான இளம்பெண் பின்னிரவு வேளையில் உங்களைத் தொலைபேசியில் அழைக்கும்போது, உடனே நீங்கள் நாட்காட்டியைப் பார்க்கும்போது, அந்த நாட்காட்டி உங்களுக்குத் திருமணமாக இன்னும் நான்கு நாட்களே இருக்கின்றன என்று கூறும்போது, உங்களுக்கு நிச்சயம் செய்திருக்கும் மணப்பெண் அந்த ஒல்லியான இளம்பெண் இல்லை என்னும்போது, அந்தப் பெண் நீங்கள் இருக்கும் நகரத்தை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கி விட்டாள் என்னும்போது நீங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை கைப்பேசியில் வந்த அழைப்பை நிராகரிப்பதுதான். அழைப்பை நிராகரிக்கவில்லை என்றால் உங்கள் வேலையை நீங்கள் செவ்வனே செய்யவில்லை என்று அர்த்தமாகும். அதற்கு பதில் கைப்பேசியில் வந்த அழைப்பை ஏற்று நீங்கள் அந்த இளம் ஒல்லிப் பெண்ணை நீங்கள் குடியிருக்கும் தளத்திற்கு அழைப்பு விடுத்து, மடமடவென்று ஷவரின் அடியில் நின்று சோப்பு போட்டு குளித்து, கண்ணாடியின் முன் நின்று ஓடிகோலன் அடித்துக் கொண்டு சிகையை ஒருமுறைக்கு இருமுறை சீவிக் கொண்டால் நீங்கள் வேறு ஒரு தில்லுமுல்லு வேலையில் இறங்கப் போவது நிச்சயம்.

அவள் ஒரு சித்திரம் வரைபவள். ஓவியனுக்குப் பெண்பால் எது? பனோஸ் அவளுடன் ஒரு பொதுவான சிநேகிதன் மூலம் நட்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டான். அவளுக்கு ஓர் ஆண் சிநேகிதன் இருக்கிறான். வயதுதான் கொஞ்சம் அதிகம். இருபத்திரண்டு வருடங்கள் அவளை விடப் பெரியவன். அவன் முதன் முதலில் ஆவலுடன் பேச சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது அவளுக்கும் அவள் ஆண் சினேகிதனுக்கும் இருக்கும் வயது வித்தியாசம் கொடுமையானது என்றான். ”கம்போடியாவில் குண்டு போட்டதைப் போல ,’என்று தான் சொன்னதை நகைச்சுவை என்று நம்பி அவன் சிரித்தான். புரிந்ததைப் போலச் சிரித்து அவள் அவனை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடித்தாள். நிகழவிருக்கும் தனது திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சு வந்தது. நிம்மதியாக மூச்சு விடும் அளவிற்கு அவனுக்கிருந்த ஒருவார இடைவெளி குறித்துக் கூறினான். ஆனால் அந்த இடைவெளியை அவன் நல்ல விதமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியுமா என்று சந்தேகம் கொண்டான். அவள் தனது கைப்பையிலிருந்து ஒரு நீல நிற பால் பேனாவை எடுத்து அவனது கைப்பேசி எண்ணை குறித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். அவள் எங்களைக் குறித்துக் கொண்ட விதம் வியப்பூட்டியது. ஒவ்வொரு எண்ணின் ஆங்கிலச் சொல்லின் முதல்எழுத்தைக் குறித்துக் கொண்டாள்.. எட்டு என்றால் eight என்ற ஆங்கில வார்த்தையின் முதல் எழுத்தான E யையும், three என்ற வார்த்தைக்கு th என்ற எழுத்துக்களையும் இது போன்று எல்லா எண்களின் முதல் எழுத்தைக் குறித்துக் கொண்டாள். அவள் எழுதிக் கொண்டதைப் பார்த்ததும் பனோஸ் “அட” என்றான். “Fence Scene” என்பது தான் இருக்கும் குடியிருப்புப் பகுதியின் பெயர் என்றான். அவள் அந்த எண்களைத் தனது வலது கரத்தில் குறித்துக் கொண்டாள்.

“ஒ இந்த அரிய தகவலுக்கு இந்தப் பேனாவைப் பரிசாக அளிக்கிறேன்,”என்று நாடகபாணியில் கூறியவள்,” கவலைப் படாதே இதை வாங்கிக் கொள்ள உன்னுடைய குடியிருப்பிற்கு வருவேன்,”என்றாள்.

அவள் நான் குடியிருக்கும் “Fence Scene “ குடியிருப்புத் தளத்திற்கு வந்தபோது அவன் கண்ணில் முதலில் பட்டது அவள் கரங்களில் அழியாத Fence Scene எழுத்துக்கள்தான். ஆனால் அதற்கும் முன்னால் அவள் கையில் ஓரளவு பெரிய சூட்கேசைச் சுமந்து வருவதைக் கண்டான்.அந்த சூட்கேஸ் அவள் தூக்கி வரும் அளவிற்கு கனமில்லை என்றாலும் மூன்றாவது தளத்தில் இருக்கும் அவனது குடியிருப்புப் பகுதிக்கு மாடிப்படிகளில் சுமந்து வருவதற்கு சற்று பெரிய பெட்டிதான்.

“ நீ இங்கே தங்குவதற்கு வந்தியா? “, என்றவன்,”இதனை என் வருங்கால மனைவி எப்படி எடுத்துக்குவான்னு தெரியலை ,”என்றான்.

அவள் சூட்கேசை கீழே வைத்தாள். அதன் ஜிப்பை அவிழ்த்தாள். பெட்டியின் மேல் மூடியைத் திறந்தாள். பெரிய பெரிய பேப்பர்களில் வெள்ளைக் காகிதங்கள் சுற்றி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவள் அந்தக் காகிதங்களை மடல் அவிழ்த்ததும் உள்ளே வண்ணப் படங்கள் தீட்டப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான். அவள் அந்த ஓவியங்களைத் தரையில் விரித்து வைத்தாள். அனைத்து ஓவியங்களும் இயற்கை நிலத் தோற்றம். நீண்ட ஆகாயம், நீண்ட புல் வெளி. ஆகாயத்தில் ஒரு அழகிய பறவை. புல்வெளியின் கீழே ஒரு மனிதனின் சிறிய தோற்றம். மொத்தம் பத்து ஓவியங்கள். பத்து ஓவியங்களும் ஒரே பொருளைக் கொண்டிருப்பினும் ஒவ்வொன்றும் வண்ணத்தில் வேறுபட்டுக் காணப்பட்டன. ஒன்று சிவப்பிலும், இன்னொன்று நீல வண்ணத்த்திலும் மற்றொன்று வெளிர் சாம்பல் நிறத்திலும் என்று பத்து ஓவியங்களும் வெவ்வேறு வர்ணங்களைக் கொண்டு தீட்டப்பட்டிருந்தன.

பனோஸ் அந்த ஓவியங்களைப் பார்த்து அவனுக்கு ஏற்பட்ட குழந்தைமையான சந்தேகங்களைக் கேட்க அவள் தெளிவான பதில்களைக் கூறினாள்.” இந்த ஓவியத்தைப் பார்ப்பவர்களிடம் நான் அந்த மனிதன் பறவையைப் பிடிக்க முயல்வதாகக் கூறுவேன்,”என்றாள்.

“ஆனால் அதைச் சொல்லும்போது எனக்குச் சிரிப்புப் பொத்துக்கும். அந்தப் பறவை ஒன்றும் அறியாத பறவை இல்லை. அதுவும் அந்த மனிதனை நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அது சர்வ நிச்சயம்,”என்றாள். அவை அனைத்துமே ஒரே காட்சியைப் பார்த்து வரையப்பட்டவையா என்று அவன் கேட்ட கேள்விக்கு அவற்றில் மூன்று படங்கள் மட்டுமே தனது தந்தை வேட்டையில் ஈடுபட்ட புகைப்படம் ஒன்றைப் பார்த்து வரையப்பட்டவை என்றும் மற்ற ஏழு ஓவியங்களையும் அவள் தனது சொந்தக் கற்பனையில் வரைந்ததாகவும் கூறினாள்.

“நான் சின்னப் பொண்ணா இருக்கும்போதே எங்க அப்பா வீட்டை விட்டுப் போயிட்டாரு. அவரு வீட்டில் இருந்த நாளெல்லாம் ஒரே கூச்சலும் கூப்பாடும்தான். அம்மா அதில்தான் வெறுத்துப் போயிருக்கணும். அப்பா போன பிற்பாடு அம்மா சந்தோஷமாவே இருந்தாங்கன்னு சொல்லலாம். அவரு படம் எதுனா கிடைக்குமான்னு சமீபமாத்தான் தேடத் தொடங்கினேன். மூணு படம் கிடைச்சது , மீதி ஏழை என் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன். எந்தப் பெண்ணிற்கும் அவளுடைய தந்தையின் புகைப்படங்கள் பத்துக்கும் அதிகமாக இருப்பது நல்லது.”

தொலைகாட்சியை இயக்கி அதன் ஒலி அளவைக் குறைத்தனர். கைப்பேசியில் பிட்சா ஆர்டர் பண்ணினார்கள். அறையின் நடுவில் இருந்த நாற்காலியில் அவனைப் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டவள் அன்று அவளது ஃபிளாட்டில் சுடுதண்ணீர் வரவில்லை என்பதால் தான் அன்று குளிக்காத சேதியைக் கூறினாள். பனோஸ் அவள் இஷடப்பட்டால் அந்த வீட்டுக் குளிப்பறையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளச் சொன்னான். அவள் எழுந்து நடமாடத் தொடங்கியவள் ராக்குகளில் அடுக்கி வைத்திருந்த புத்தகளின் மீது தனது விரலால் கோடு போட்டபடிச் சென்றாள்.

“எல்லாம் வாராற்றுப் புத்தகங்கள்,”என்றாள்.

“என்னுடையவை அல்ல,’என்று பனோஸ் பதில் கூறினான்.

“ஓ , பரவாயில்லை, எனக்கு வரலாற்று நூல்கள் என்றால் இஷ்டம்”

அவள் இறுக்கமான லெக்கின்சும் அதை விட இறுக்கமான டி ஷர்டும் அணிந்திருந்தாள். அந்த அப்பார்ட்மெண்டில் இருக்கும் பெண்களை விட இவள்தான் அதிகம் எலும்பும் தோலுமாக இருப்பவள் என்று தோன்றியது. ஒல்லிக்குச்சி. அவள் டி சார்டின் உள்ளே பிரேசியர் அணிந்து கொண்டிருக்கவில்லை. இவளுக்குப் போட்டியாக மேலும் இரண்டு பெண்கள் அந்த அபார்ட்மெண்டில் பிரேசியர் அணியாமல் குலுங்கித் திரிகின்றனர். அவர்களில் ஒருவத்தி கூட அவன் வருங்கால மனைவி இல்லை. அவனது வருங்கால மனைவி பிரேசியர் அணியும் பழக்கம் உடையவள். அவர்களது இந்த மூன்று வருட நெருக்கமான உறவில் அவன் அவளது பிரேசியரின் கொக்கிகளைக் கழற்றும்போதெல்லாம் நிம்மதியாக மூச்சு விடுவது வழக்கம். அந்த வரலாற்று நூல்கள் எல்லாம் அவளுடையவை.

அந்த ஒல்லிப் பெண் பனோஸ் அருகில் வந்து நின்றாள். ஏதோ ஒரு பிரச்சனை குறித்து உறுதியாகப் பேசத் தயாரானவள் போலக் கால்களை ஊன்றி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“நல்லது,’ என்று தொண்டையைக் கனைத்துகுள் கொண்டே பனோஸ், “ இங்கு நாமிருக்கிறோம்,” என்றான்.

“நாம் இங்கே இருக்கிறோம். இதிலென்ன சந்தேகம்?,”என்றால் ஒல்லிப்பெண் அலட்சியமாக.

“ நீ சொல்வதில்தான் அது சொல்லப்படும் விதம் அமைகிறது,” என்றவன் தொடர்ந்து, “ இங்கு நாமிருக்கிறோம் என்பது நாம் இங்கே இருக்கிறோம் என்று கூறுவதை விட அழுத்தம் நிறைந்தது,”.

“நாம அப்படிதானா? அழுத்தத்துடனா ?,”என்று கேட்டவள்,” இது குறித்து விவாதிக்க எனக்குக் கூடுதலாக மது தேவையாக உள்ளது,” என்று கூறியவள் கையிலிருந்தக் கண்ணாடிக் குவளையை ஒருமுறை சுழற்றப் போக உள்ளே இருந்த மதுத்துளிகள் அவள் அணிந்திருந்த டி சார்டின் மேலே தெறித்தது.

“ச்சை “அவள் சிணுங்கினாள்.

“என்னிடம் வேற டி ஷர்ட் இருக்கு,”என்றான் பனோஸ்.

“இல்லை இதனை நான் கழற்றிக் விடுகிறேன்,”என்று கூறி விட்டுக் கழற்றினாள்.

“இப்படி வந்து உட்காரு,”என்றான். அவள் படுக்கையில் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். இருவரும் டிவி பார்த்தனர். டிவியில் wwf மாதிரி ஏதோ ஒரு மாமிச மல்யுத்தம் நடைபெற்றது. நிகழ்ச்சியின் நடுவில் ஸ்வீடன் தேசத்து கட்டு மஸ்தான மனிதன் ஒருவன் ஒரே மூச்சில் தனது தோளில் ஒரு காரைத் தூக்கி நிறுத்தினான். “கெட்டநாத்தம் வருது என்னிடம்,”என்றாள் தன் கக்கத்தை முகர்ந்தபடி. பனோஸ் கண்களை மூடி நாற்றம் வருகிறதா என்று சோதித்தான். அவள் சொன்னது சரிதான். இளம் கருப்பு நிற மலர் மலர்வதைப் போன்ற நாற்றம் அடித்தது. அவள் அவன் சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றி அவனுடைய வெற்று மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“எங்கப்பாவைப் பற்றி என்னை யோசிக்க வச்சுட்ட ,” என்றாள்.

“நானா?,” என்றவன், “எப்படி?,”என்றான்.

“அதுக்கு ரொம்ப சிரமம் எடுத்துக்காத”

“உன்னுடைய த்வனி எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கலை ,”

“” தெரியும், உனக்கு நான் பேசுவது பிடிக்காதுன்னு தெரியும்,”என்றவள் , “யாருக்கும் பிடிக்காது,” அவன் தோள்களை அழுத்திப் பற்றினாள். “எங்கப்பா என்ன பண்ணினார் தெரியுமா? ஓடிப்போனதைத் தவிர ?,”என்றாள்.

“வேற என்ன? வேட்டையா?,”

“வேட்டை, அது இல்லை. அவர் ஜீவிதத்திற்கு என்ன பண்ணினார் தெரியுமான்னு கேட்டேன். படிச்சது வக்கீலுக்கு. ஆனால் நான் பிறப்பதற்கு ஒரு வருஷம் முன்னாடி அவர் என்னோட கொள்ளு தாத்தாவின் சுய சரிதம் எழுதும் வேலையில் இறங்கினார். எங்க தாத்தா ஆங்கில அரசாங்கத்தில் உளவுத்துறை அதிகாரியாக இருந்தார். அவரது வேலையே ரகசியக் குறியீடுகளின் புதிரை அவிழ்ப்பதுதான். ஜிம்மர்மேன் தந்தி பத்தி நீ கேள்வி பட்டிருக்கியா,” என்றாள்.

பனோஸ் தெரியாது என்று தலையாட்டினான். அவள் உடனே விளக்கத் தொடங்கவில்லை. அவன் தனது விரல்களை அவள் நாபியின் அருகில் வருடியபடி இன்னும் சற்றுக் கீழிறங்கி அவள் உள்ளாடையின் எலாஸ்டிக்கினுள் நுழைந்தான்.

“என்னன்னு சொல்லு”, என்றான் பனோஸ்.

சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர்,”என்ன சொல்லணும்?,’ என்றாள்.

‘ஏதோ தந்தியைப் பற்றிக் கூறினாயே, அதைப் பற்றி சொல்லு,”.

“ஓ ,”இதழ் குவித்த அவள் ,”நிஜமாவே உனக்கு அதைப் பற்றி தெரிஞ்சுக்க ஆர்வம் இருக்கா?,’ என்றாள்.

பனோஸ் தலையசைத்து விட்டு விரல்களால் மேலும் கீழிறங்கினான்.

“உன்னைப் பார்த்தால் ஆர்வம் உடையவன் போலத்தான் தெரிகிறது”

“நிஜம்மா, “என்றவன், “சொல்லு அதைப்ப் பற்றி உனக்குத் தெரிஞ்சதைச் சொல்லு”

“நல்லது,” என்று தொடங்கியவள் , “ இந்தத் தந்தியை ஜெர்மன் தேசத்து வெளிநாட்டு செயலர் மெக்சிகோவில் இருந்த ஜெர்மன் தூதருக்கு அனுப்பிய தந்தி. அந்தத் தந்தியில் அமெரிக்காவின் தென்மேற்கு பகுதியைத் தாக்க திட்டமிட்டிருந்த மெக்சிகோவிற்கு ஜெர்மனி ஆதரவு அளிப்பதாக ரகசியத் தகவல் இருந்தது. எனது கொள்ளு தாத்தாவுடன் சேர்ந்து ஆங்கில அரசு தந்தியின் மர்மக் குறியீட்டை அவிழ்த்தது. அமெரிக்க அதிபர் வில்சன் ஜெர்மனியை எதிர்க்க படைகளைக் கொண்டு நிறுத்தினார். அதன் பிறகு சில நாட்களில் முதலாம் உலகப் போர் தொடங்கியது,”

“இந்த வரலாற்று நூல்கள் என்னுடையவை இல்லை என்றாலும் எனக்கும் ஓரளவு உலக வரலாறு தெரியும்,”என்றான் பனோஸ்.

“அந்த ரகசியக் குறியீடு கிரிப்டோக்ராம் வகையைச் சேர்ந்தது. நாங்கள் அந்தத் தந்தியின் ஒரு பகுதியை டிகோட் பண்ணினோம். ஜெர்மன் தேசத்து முக்கிய உளவாளிகளில் ஒருவனான வில்ஹெல்ம் வாஸ்மஸ் என்பவன் டிகோட் விளக்க புத்தகம் ஒன்றை ஈரான் தேசத்தில் ஒரு வருடம் முன்னர்தான் தொலைத்திருந்தான். எங்கள் கையில் அந்தப் புத்தகம் சிக்கியது. பிறகு என்ன? நாங்கள் அதனைக் கொண்டு ஜிம்மர்மேன் தந்தியின் புதிர் வாசகத்தை டிகோட்செய்து மெக்சிகோ, ஜெர்மனி முயற்சியில் மண் அள்ளிப் போட்டோம்.”

“நீங்கள்?”

இப்போது அவளுக்கு அவனுடைய த்வனி பிடிக்கவில்லை. “ஆம் நாங்கள் ஆங்கிலேயர்கள். என் கொள்ளுத் தாத்தா எல்லோரும்தான்,’என்றாள். டிவியில் மல்யுத்தம் முடிந்து மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயம் காட்டப்பட்டது. அவள் கழிப்பறை செல்வதற்காக எழ எத்தனித்தாள். கழிப்பறை சென்று விட்டு வந்தவள் தனது ஓவியங்களை மீண்டும் சூட்கேஸில் எடுத்து வைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

“இது என்ன வர்ணம் என்று சொல்” என்றாள் ஒரு கான்வாசை விரித்து வைத்தபடி..

“நீலம்;”

“அப்படின்னா இது?’

“ இதுவும் நீலம்தான்”

“இது பைத்தியக்காரத்தனமாக இல்லை? இரண்டு வெவ்வேறு நிறங்களுக்கு ஒரே பெயர். இந்த ஒரு விஷயத்திற்கே ஓவியம் கத்துக்க போகலாம். ஒவ்வொரு வண்ணமும் ஒவ்வொரு புதிர் மொழி.”

“ஆமாம்,”என்று கூறியவன்,” அந்த டிகோட் கதையை முழுவதும் சொல்லு,”என்றான்.

“அதான் சொல்லிட்டேனே. அவ்வளவுதான். நான் வண்ணங்களுக்குத் தாவியாச்சு. உன் பாத்ரூம் நீல வண்ணத்தில் இருப்பது கேவலமாக இருக்கு”

“என் பாத்ரூம் கலரை நான் தேர்வு செய்யவில்லை”

“அந்த நிறம் உன்னைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. சரி எப்போ உன் திருமணம்?,”

“வரும் ஞாயிறன்று. “ பனோஸ் கூறினான்.” வினோதமான உணர்வுதான் இப்போ எனக்கு. என்னவோ திருமணத்திற்குப் பல கோடி யுகங்கள் இருப்பது போன்ற உணர்ச்சி. முதன் முறை நடக்கவிருக்கும் நிகழ்வு என்பதால் நான் கொஞ்சம் இழுத்து மூச்சு விட்டுக் கொள்ள விரும்பறேன் “

“ மூச்சு விட்டுக்கிட்டுதான் இருக்கே இல்லை?,’

“ எப்பவும் நல்லா மூச்சு விட்டது கிடையாது.”

“என்னிடமிருந்து வரும் கெட்ட வாடை காரணமா?”

“ காரணம் அதுவல்ல. என்னிடம் கெட்ட வாடை அடித்தால் நான் என்ன மாதிரியான தகவலைக் கொடுப்பேன் என்பதை நினைத்ததால் கூட இருக்கலாம். ஒரு வேளை அப்போது என்னுடைய உண்மையான உணர்வுகள் வெளிப்படலாம்.”

“உண்மையான உணர்வுகள்… எவை அந்த உண்மையான உணர்வுகள்? நான் இங்கிருப்பதற்கும் அந்த உணர்வுகளுக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக வைத்துக் கொள்கிறேன்”

இதனைக் கூறும்போது அவள் தனது முகவாயைச் சற்று மேலே தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள். வார்த்தைகள் மோவாயின் மேல் பகுதியிலருந்து வருவதைப் போலத் தோன்றியது.

“இருமுகம்’

“இருமுகம் என்பது இரண்டு உணர்வுகள் சங்கமிக்கும் இடம். ஆனால் என் கேள்வி அந்த இரண்டு உணர்வுகள் எவை என்பதுதான்.”

“ஆனந்தம், பயம்: சுகம், துக்கம்; சந்தோஷம், வெறுப்பு ;சரி, தவறு”

“தவறு ?”.

“ ஆமாம் வெளிப்படையான தவறு.ஒருவேளை இது சரியான தேர்வா கூட இல்லாமல் இருக்கலாம். உலகம் முழுவதும் கோடிக் கணக்கில் நேசிப்பதற்கு ஜனங்கள் இருக்கும்போது நான் ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் தேர்வு செய்வது எப்படி சரியாகும்? நான் முட்டாள் ஆகிவிடக் கூடாது இல்லியா? நான் அடுத்தவர்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன். இன்னும் வேறு சிலரை சந்திக்க இருக்கிறேன். எஸ்கிமோக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?”

“எஸ்கிமோக்களா? இப்போ என்ன அவங்களுக்கு?”

“ இல்லை ஃபின்கள் அதுவும் இல்லை என்றால் மலாய் மக்கள் இன்னும் இது போல நான் கேள்வியே பட்டிராத மக்கள் இவர்கள் மத்தியில் நான் ஒருவேளை இருமுகம் இல்லாமல் இருக்கலாம். நீ உன் ஆண் சிநேகிதனிடம் அவனுக்கு இருமுகம் இருக்கிறதா அப்படின்னு கேட்டிருக்கியா?,”

“ அவன் ஒரு குறுங்கதை. அவன் வயசானவன். பருமனானவன். உன்னை மாதிரி தாடி வச்சிருப்பான். என்னோட ஓவிய காட்சிசாலைக்கு அவன்தான் மாசா மாசம் வாடகை கொடுக்கறான். அவனிடம் இருப்பது … என்ன சொல்ல இரக்கத்துடன் கூடிய வெறுப்பு. வந்தது மாதிரியே தந்திரமா காணமல் போய்விடும்.”

அவனது சட்டைக்குள் தனது கரம் ஒன்றை நுழைத்து அவனது கால்களுடன் தனது கால்களைப் பின்னிக் கொண்டாள்.

“என்னை முத்தமிடுவாயா?.”

“நிச்சயமா. ஆனால் அதுக்கு மேல போவேனான்னு தெரியலை. எனக்கும் போக ஆசைதான் ஆனால் பாரு …”என்றான் பனோஸ்.

“இதுதான் இருமுகம் என்று சொல்லலாம் ”

அவர்கள் முத்தமிட்டுக் கொண்டதும் அவள் தனது லெக்கின்சை மேலும் கீழே இறக்கினாள். அவள் உள்ளாடை எதுவும் அணிந்து கொண்டிருக்கவில்லை. “உன் கரங்களால் இங்கே தொடு,”என்றாள் கண்களைச் சிமிட்டியபடி.

“ நீ வற்புறுத்துவதால்,”என்ற பனோஸ் ,” எனக்குப் போதும்னு தோணினால் நான் என் செயலை நிறுத்திக் கொள்வேன்,”என்றான்.

“ரொம்ப ஐஸ் வைக்காதே,’என்று அவள் கண்களைச் சுருக்கியபடி கூறினாள்.

“நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னா தண்ணியடிச்சிட்டு வண்டி ஓட்டும் கார் டிரைவர் வண்டி அவன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருப்பதாகப் பெருமையடித்துக் கொள்வதைப் போல இந்தச் செயல் இருக்கிறது”

ஓ. இதுவும் நீ பண்ணும் முகஸ்துதியோ என்னவோ தெரியாது. உனக்கு என்ன வேணுமோ அல்லது வேண்டாமோ நீதான் முடிவு எடுக்கணும். உனது மணித்துளிகள் அளந்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மறந்துடாதே. ராஜாங்க ரகசியங்கள் பலவற்றை உனக்குச் சொல்லியிருக்கேன். விடிவதற்கு ரொம்ப நேரமில்லை. நான் கிளம்பணும்,”என்றாள். ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அவள் தொலைகாட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயத்தைப் பார்ப்பதாக பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

வெளியில் வானம் தனது வண்ணத்தை மாற்றத் தொடங்கி விட்டது. கருமையிலிருந்து சற்று வெளுத்த கருமைக்கு. ஆகாயத்தில் நீலத்தின் சாயல் கொஞ்சம் கூட கிடையாது. “அதோ ஆகாயத்தில் ஒரு பறவை பறக்கிறது. இரவு நேரங்களில் அபூர்வமாகக் கண்ணில் தென்படும் பறவை அது” என்றான்.

“மனிதன் பறவையைப் பார்க்கிறான். ,’ என்றவள், ”அது நிச்சயம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை,” என்று கூறினாள்.

அவள் தனது கரங்களில் பறவை போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி பிறகு தனது தோள்களை எவ்வளவு அகலம் விரிக்க முடியுமோ அவ்வளவு அளவு விரித்து அந்தப் பறவையைப் பறக்க விடுவது போல பாவனை செய்தாள். அவளது மெலிந்த தோற்றம் அவள் காட்டிய பாவனையில் வலி மிகுந்த மதம் தொடர்பான தகவல் மறைந்திருப்பதைக் காட்டியது. அவனுடைய எண்ணங்களுக்கு எட்டாத ஒன்றின் மீதான முறையீடாக அது தோன்றியது.

“அப்படியே பின்னால் திருப்பி உன் தலையை என் மீது வை”, என்றவள் அப்படி அவன் வைத்ததும் அவன் கழுத்தில் ஒரு வெட்டு வெட்டி அவன் கால்சராயின் பொத்தான்களை அவிழ்த்தாள். அவன் வயிற்று மேட்டில் விரல்களால் வட்டமிட்டாள். அவள் செய்கையில் ஒரு கட்டுப்பாடு இருந்தது. கேட்டுப் பெறுவதையும் விட அவள் ஆடைகளைக் கழற்றுவது அத்தனை சுலபமான செயலாகத் தோன்றியது. கேட்டுப் பெறுவதையும் விட சில நேரங்களில் சில விஷயங்கள் மிக எளிதாகக் கிடைத்து விடுகின்றன.

காலை ஏழு மணிக்கு அவள் கிளம்ப ஆயத்தமானாள். அவளுடைய டி ஷர்ட் படுக்கை மேல் கிடந்தது. பனோஸ் தனது சட்டை பொத்தான்களை அணிந்து கொண்டான்.

“நல்லது , இதைச் செய்வதற்கு வழி உண்டா? “என்று கேட்டான். ஒளிவுமறைவு எதையும் அவன் எதிர்பார்த்து இதனைச் சொல்லவில்லை. அவளை அவன் விடிவதற்கு முன்னர் காலை மூன்று மணிக்கே அந்தக் குடியிருப்புப் பகுதியிலிருந்து அனுப்பி விட எண்ணியிருந்தான். இப்போது அந்த அப்பார்ட்மென்ட் மனிதர்கள் விழித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அங்கிருப்பவர்கள் அவனது வருங்கால மனைவியை நன்கு தெரியும். இந்தக் காலை நேரத்தில் அவனுடைய குடியிருப்பிலிருந்து வெளியேறும் இந்த ஒல்லிப்பெண் குறித்து சந்தேகம் எழாமல் போகாது.

“நான் கீழ போய் இந்தக் குப்பையை போட்டுட்டு வர்றேன். பாதையில் யாருமில்லைன்னா நான் பஸ்ஸரை ஒருமுறை அழுத்துவேன். நீ எவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியேறி வரமுடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துடு. கதவை சாத்திட்டு வந்தாப் போதும் அது தானே பூட்டிக் கொள்ளும் வசதியுடைய கதவு”, என்றான்.

“ஓகே , உன்னோட குப்பைக் கூடையோட என்னோட சூட்கேஸையும் தூக்கிட்டு போக முடியுமா? அப்போதான் என்னால மூணு மாடிப்படிகளில் தள்ளாடாம இறங்க முடியும்,” என்றாள்.

“ஏதோ உளவாடப் போவது போலிருக்கு,”என்றான் பனோஸ்.

“இதெல்லாம் ஒண்ணும் உளவு வேலை இல்லை. நான் உனக்கு அது பத்தி நிறைய வேற கதைகள் சொல்றேன்”

பனோஸ் அவளை கலைச் சிற்றுண்டிக்கு அழைத்துச் சென்றானா? அழைத்துச் செல்லவில்லை என்றால் அது அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அவளை ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஆனால் சாப்பிட்டதற்கான பில்லை அவன் கட்டவில்லை. அது கிட்டத்தட்ட திட்டமிட்டு செய்யப்படும் சதிச்ச்செயல் போலாகி விடும்.. அடுத்தவர் உணர்ச்சிகளைக் காலில் போட்டு மிதிப்பவன் என்ற பிம்பத்தை அவனுக்கு வாங்கிக் கொடுத்து விடும். இவற்றை எல்லாம் மீறி அப்போது அவனுக்குப் பசி இல்லை, அதீதமாக தாகம் மட்டும் எடுக்கவே பெரிய டின்னில் குளிர்பானம் வாங்கி ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தான். அவள் ஒரு காப்பி ஷாப்பில் நின்று ஒரு பெரிய டோஸ்ட் செய்யப்பட்ட பிரடை வாங்கிச் சாப்பிட்டாள். அந்த ரொட்டியைக் கடித்துச் சாப்பிட்டபோது அவள் தாடையின் ஓரங்களில் வெண்ணெய் வழிந்தது. கன்னங்களில் வெண்ணெய்த் தீற்று. ஆகாயம் நீல வர்ணத்தில் பிரகாசித்தது. அந்தக் கணத்தில் குறிப்பிட்ட அந்தத் தருணத்தில் அவன் அவளை மீண்டும் தனது குடியிருப்பிற்கு அழைத்துச் சென்று அவன் செய்யத் தவறிய தவறுகளைச் செய்ய நினைத்தான். உடனே அந்த எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு,”நீ உன்னுடைய பால் பேனாவைத் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ள மறந்துட்ட,’ என்றான்.

“நீயே வச்சுக்கோ. என் ஞாபகார்த்தமா. ஊர் பேர் தெரியாத ஒருவரை நினைவில் வச்சுக்க இது சிறந்த வழியா இருக்கும். அதை வைத்து நீ எழுதும்போது நான் கண்ணுக்குத் தெரியாத மை போல தாள்களில் கரைவேன். நீ எழுதும் செய்தியின் கீழே கண்ணுக்குப் புலப்படாத செய்தியாக வழிவேன்.”

“நீ சொல்றதுக்கு என்ன அர்த்தம்?,”.

“உனக்குப் புரியாது.”, என்றவள்,” அது இனூக்டியூட் (Iniktiyut) ”, என்றாள்.

“அப்படின்னா?,” என்றான்.

“போய்ப்பாரு. உன்னிடம்தான் ஏராளமான புத்தகங்கள் இருக்கே. நான்தான் பார்த்தேனே. நான் கிளம்பறேன்”.

“பார்க்கலாம்,”என்றான் பனோஸ்.

“பார்க்கலாம் ஒருவேளை பார்க்காமலும் போகலாம்”

“நல்லது . Fence Scene அபார்ட்மென்டில் உனது பொழுது நல்லா போயிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்,”என்றான் அவன்.

“நீ ஒரு முட்டாள்,”என்றவள் அவனை நெருங்கி விடைபெறும் முகமாக முத்தமிட அருகில் வந்தபோது அவன் மீண்டும் அந்த கருநிற மலரின் வாசத்தை முகர்ந்தான். அவன் மீண்டும் தனது குடியிருப்பிற்குச் சென்று அவசர அவசரமாகப் புத்தகங்களைப் புரட்டினான். ஒரு புத்தகத்தின் அட்டவணையில் ஜிம்மெர்மேன் தந்தி என்றிருந்ததைப் பார்த்து அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினான். அவனுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் அதனை இனூக்டியூட் மொழியில் கூட எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.உள்ளே புத்தகத்தில் பக்க அடையாள அட்டையில் அவனது மனைவி அவளது பெயரைக் கையொப்பமிட்டிருந்தாள் . மனைவி, கிட்டத்தட்ட அப்படிதான். அந்தப் புத்தகத்தைப் பொறியை டப்பென்று மூடுவது போல மூடினான். ஒன்று அவன் இருமுகம் பொறியில் மாட்ட வேண்டும், அல்லது அதனைக் கொல்ல வேண்டும். மூன்று நாட்கள் சென்றதும் அவன் மனைவி தனது பெயரை மீண்டும் ஒருமுறை திருமணப் பத்திரத்தில் அவனுக்கு நன்கு விளங்கக் கூடிய பத்தியின் கீழ் கையொப்பமிட்டாள். பேனாவின் மையும் ஆகாயமும் நீல வண்ணத்தில் இருந்தன.

••••

கூட்டுக்குள்ளே ஒரு பறவை / கன்னட மொழி சிறுகதை: மூலம் :வைதேகி ஆங்கிலம்:சுகன்யா கனரல்லி (Sukanya Kanarally) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

images (7)

வைதேகி ( ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி) நவீன கன்னட இலக்கிய பெண்படைப் பாளி. ஏழு சிறுகதைத் தொகுப்புகள்,மூன்று கவிதைத்தொகுப்புகள்,ஒரு நாவல், ஐந்து வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள்,மூன்று கட்டுரைத் தொகுப்புகள், பதினைந்து சிறுவர் நாடகங்கள்,ஐந்து மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் என்று பல பங்களிப்புகள் உடையவர். அனுபமா விருது,மாஸ்தி விருது,எம்.கே .இந்திரா விருது,நிரஞ்சனா விருது,தனசிந்தாமணி விருது, கதாவிருது என்று பல விருதுகள் பெற்றவர். “கிரௌஞ்ச பட்சிகள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்காக சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்றவர். இச்சிறுகதை ’சகுந்தலாவுடன் ஒரு மதியப் பொழுதும் மற்ற சிறுகதைகளும்’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப் பட்டுள்ளது.

அவன் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டான். சிறிதுதூரம் சென்று விட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.மாலதி எல்லாக் கதவுகளையும், ஜன்னல்களையும் அதற் குள் மூடியிருந்தாள்.புறப்படுவதற்கு முன்னால் கதவைப் பூட்டும்படி அவள் சொன்னபோது அவன் சிரித்தான். “நீ ஏன் ஒரு அடையாளச் சீட்டை ஒட்டக் கூடாது? என்னால் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிக்கமுடியும்! அவன் சொன்னான்.

“நான் நகைச்சுவைக்காகச் சொல்லவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன்”, என்றாள் அவள்.

“எதற்காக அப்படி?”

“வெளியிலிருந்து பூட்டி விடவேண்டும். நான் உள்ளே தனியாக இருக்க வேண் டும் என்பது என் விருப்பம் “என்று பதில் சொன்னாள் மாலதி.

“என்ன வினோதமான ஆசை அது? நான்சென்ஸ் !”

“நாம் செய்யும் எல்லாமும் ஏன் அறிவுடையதாக இருக்கவேண்டும்?அறிவற்ற ஆசைகளும் கூட சந்தோஷம் தர முடியுமல்லவா?”

அவன் அவளை உற்றுப்பார்த்தான்.”சரி. நான் உன்னைப் பூட்டிவிட்டுப் போகி றேன்.ஆனால் யாராவது வந்து விட்டால்?”

“யார் கதவைத் தட்டுவார்கள்?பூட்டியிருக்கும் கதவைப் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுவார்கள்.”

“அவர்கள் உன்னை ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்து விட்டால்?”

“ஓ ! நீங்கள் போன உடனே நான் எல்லாஜன்னல்களையும் அடைத்து விடு வேன்”

“ஆனால் ஏன்?ஏன் இப்படிச் செய்ய விரும்புகிறாய்?”

“சும்மாதான். ஒரே மாதிரியாக இருந்து சலித்துவிட்டது”

“சலிப்பா? திடீரென ஒருநாள் ஒரே மாதிரியான மனிதனுடன் இருப்பது சலித் துப் போய்விட்டது என்று கூட நீ சொல்லலாம்.!”அவன் கண்களில் சிரிப்பு வழிய சொன்னான்.

“இருக்கலாம். அதில் ஏதாவது அதிசயமிருக்குமா?”

“என்னைப் போன்ற யாராவது ஒருவர்தான் உன்னுடன் வாழமுடியும்!”கண் ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீவியவாறு குறும்பாகச் சொன்னான்.

“ஓ,உண்மையாகவா?இதற்காக கடைசியில் உங்களுக்கு தங்கமெடல் வழங்கப் படும்.கவலைப் படாதீர்கள்”

“அதற்கு முன்னாலே நீ இந்த உலகத்தை விட்டுப்போய்விட்டால்?”

“நான் போவதற்கு முன்னால் நீங்கள் போய்விட்டால்? ”தலையைத் தூக்காமல் அவன் சட்டைப் பொத்தானைத் தைத்தபடி சொன்னாள்.

“ஓ, கடவுளே!காலம் எப்படி மாறிவிட்டது!ஒரு காலத்தில் தன் கணவனின் வாயிலிருந்து இப்படி அமங்கலமான வார்த்தைகள் வந்தால், அவன் மனைவி தன் விரல்களால் அவன் வாயைப் பொத்தி ,கடவுளுக்கு முன்னால் நெய் விளக்கு ஏற்றிவைப்பாள்”

“காலம் முழுவதுமாக மாறவில்லை.நான் இப்போது கூட நெய்விளக்கு ஏற்றி நீங்கள் சொன்னதைச் செய்யலாம்.”

“அப்படியானால் அதை மறந்துவிடலாம். எதற்கு நெய்க்காகச் செலவுசெய்ய வேண்டும்?எவ்வளவு நாட்கள் நாம் சேர்ந்து வாழமுடியுமோ அவ்வளவு நாட் கள் வாழலாம். சரியா?”

“ஓ!,ஆமாம், நாம் சந்தோஷமாக வாழலாம். ஏன் சாவைப் பற்றி இப்போது பேசவேண்டும்?”

“உம். சமர்த்துப் பெண். நான் புறப்படட்டுமா?” அவள் கன்னத்தை லேசாக நிமிண்டினான்.”

“சரி, ஆனால் கதவைப் பூட்டுவதை மறக்கவேண்டாம்.”

அவன் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

“சரி, நான் பூட்டுகிறேன். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை.நீ உள்ளேயிருக்கிறாய் என்பது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.ஒரு சின்னசப்தம் கூட வரக்கூடாது. மனைவியை உள்ளே வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போகும் கணவன் ரகம் என்று என்னை அக்கம்பக்கத்தவர்கள் நினைத்து விட்டால்?நான் சொல்வது உனக்குப் புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஓ ,ஆமாம்,எனக்குப் புரிகிறது. அதைப்பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் ஆனால் சமூகம் எப்படி உங்களை எச்சரிக்கையாக்குகிறது!”

“சமூகம் மட்டுமில்லை நானும்தான் ! யாரும் என் மீது பழிபோடுவதை நான் பொறுத்துக் கொள்ளமாட்டேன்.” சொல்லிவிட்டு அவன் படியிறங்கினான்.”கவ னமாக இரு மாலதி!”மிக மெல்லிய குரலில் சொல்லியபடி கதவைப் பூட்டி னான்.

“பூட்டு எப்படியும் பத்திரமாக வைத்திருக்கும்” சொல்லியபடி மாலதி சிரித்தாள்.

“உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை”போவதற்கு முன்பு சொன் னான்.

அவன் மாலை வரை திரும்பமாட்டான்.எல்லாக் கதவுகளையும்,ஜன்னல்க ளையும் மூடிவிட்டு அவள் திரைச்சீலைகளையும் இழுத்து விட்டாள் .மழை மூட்டம் போன்ற ஒரு தன்மை அறையைச் சூழ்ந்தது.வலிந்து அறைக்குள் பகல்நேரத்தில் ஏற்படுத்திய இருட்டு மயக்கம் தருவதாக இருந்தது. கடைசி யாக அவள் தனியாக இருக்கிறாள்.யாரும் எட்டிக் கூடப் பார்க்கமுடியாது.

தையல் ஊசியோடு எப்படி தைப்பது என்று கேட்டுக் கொண்டு உரிமையாக அடுப்படிக்குள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ஹரீனாவால் வரமுடியாது.

அந்த மூதாட்டியின் வீட்டிலிருந்து சிறுமி கையில் டம்ளரோடு வந்து “சர்க் கரை வாங்கி வரும்படி சொன்னார்கள்..” என்று வரமுடியாது.

இல்லை.ஒருவரும் உள்ளே வரமுடியாது.அவள் மிகமிகச் சுதந்திரமாக இருக் கிறாள்.அவளுக்கு எப்படியிருக்க வேண்டுமோ அப்படியிருக்கலாம்.யாரும் ஏன் அப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்கமுடியாது.ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் சென்று எட்டிப்பார்த்து வீட்டைச் சுற்றி வந்தாள்.இப்போது அவள் என்னசெய்ய வேண்டும்? எதுவும் செய்யாமலிருக்கலாம், சமையல் கூட. டேப் ரிகார்டரை ஆன் செய்து ஒவ்வொரு பாடலையும் மிக நிதானமாகக் கேட்கலாம்ஆனால் அவள் எப்படிப் பாடல்கள் கேட்கமுடியும்?அவள் அதைச் செய்யக் கூடாது! குளியல்?அதை நான் முதலில் செய்கிறேன்.அவள் குளியலறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.ஆனால் ஏன் கதவை மூடவேண்டும்? யாரிடமி ருந்து மறைக்க?அவள் ஏன் மூடினாள்?பழக்கதோஷம்தான்.ஏன் பாதி திறந்து வைக்கக் கூடாது? கதவு திறந்தது.அவளுடைய தாய் திறந்தவெளியில் அவ ளைக் குளிப்பாட்டியது கண்கள் முன்பு மிதந்தது.திறந்தகதவுகள், ஆடையற்ற நாட்கள் பேரானந்தமானவை!அவை எப்போதாவது மீண்டுவருமா?ஆடைகளின் அடுக்குகள் பெருகியபோது கதவுகளும் தாழிடப்பட்டன.சிறகுகள் போல் மென் மையாக இருந்த மனங்கள் படிப்படியாக குப்பைகளால் நிரம்பி, இனி பறக் கவோ அல்லது மிதக்கவோ முடியாது என்றாகி விட்டன.மனிதர்கள் தங்க ளைத் தாங்களே சிறைப்படுத்திக்கொண்டனர்!குதிரையைப் போல!இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதர்களை விட ஆதாமும்,ஏவாளும் எவ்வளவோ புத்திசா லிகள். எவ்வளவோ தடையற்றவர்கள் .

கொப்பரையில் சுடுதண்ணீர் கொதித்தது.அதைக் காலி செய்தபோது அவளுக்கு முழுபலத்துடன் விசிலடிக்கவேண்டும் போலிருந்தது.ஓ என்று கத்தவேண்டும் போலிருந்தது.

முழுவதும் கட்டுப்பாடின்றி இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதை ஒவ்வொ ருவரும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

கல்லூரி விழாக்களின் போது அவள் எப்படி விசிலடிப்பாள்! அவள் மட்டுமா? எல்லாம் மாணவிகளும் செய்தனர்.அது பெண்கள் கல்லூரி.எந்த இளைஞனும் அங்கில்லாமலிருந்ததே அப்போது பெரிய சுதந்திரம்.ஒரு முறை,அனிதா தொலைவில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு அவளை வரவேற்பதுபோல விரலை வாயில் வைத்து விசிலடித்தாள்.

பின்னாலிருந்த கல்லூரி முதல்வர் திடீரென்று கண்ணில்பட்டார்.அவள் எப்படி அவரைப் பார்க்காமல் போனாள்?

சுகன்யா கனரல்லி

சுகன்யா கனரல்லி

அவர் அவளைத் தன் அலுவலகத்திற்கு வரச்சொன்னார்.பெண்கள் கல்லூரி, ஆண்கள் கல்லூரி,இருபாலார் கல்லூரி என்று அரைமணி நேரத்திற்கு பெரிய சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார்.”நீ ஒரு பெண். அதுவும் இந்தியப் பெண்! என்ற பாட்டையே மீண்டும்மீண்டும் பாடி குமட்டுகிற அளவிற்கு வைத்து விட்டார்.

ஒருவேளை விசிலடிக்க முடியாத அளவிற்கு பெண் பலவீனமாயிருப்பாளோ? அதைச் செய்யக் கூட ஒரு ஆணின் ஆதரவு அவளுக்குத் தேவைப்படுமா?

அவள் மிக மெலிதாக விசிலடிக்கத் தொடங்கினாள்.விரைவில் அது உச்சத்தை அடைந்து விடலாம்.அவளுக்கு திடீரென்று நிகழ்காலம் நினைவிற்கு வந்தது ஒரு மெல்லிய ஒலி கூடக் கேட்கக் கூடாது.அவன் போவதற்கு முன்பு மூன்று முறை எச்சரித்து விட்டுப் போனான்.அவள் காற்றிழந்தவள் போலானாள் தண் ணீர் வேகமாக வந்து விழுந்தது. ஹரீனாவிற்கு பாம்புச் செவி.அவள் பக்கத் துவீட்டு மனிதர்கள் யாரிடமாவது சொல்லி கதவில் சாளரம் வழியாகப் பார்க்கச் சொல்வாள்.ஐயோ!அவன் போவதற்கு முன்னால் ஏன் அவள் குளி யலை முடிக்கவில்லை?

வீடு முழுவதும் நடந்து உடலைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படியான ஓர் ஓய்விலிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? அவளுக்குச் சலிப்பு வரலாம்.ஆனால் எப்போதாவது இப்படி ஒரு முழுநாளைக் கழிக்கமுடிந்தால் எவ்வளவு பரபரப்பாக இருக்கும்?அவள் அறைக்குள் போனாள்.

என்ன அணிவது?ஆனால் ஏன் அணியவேண்டும்? யாரிடமிருந்து மறைக்க அணிய வேண்டும்?

படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.மேஜையின் மீது ஒருசிகரெட்பாக்கெட் இருந்தது. பக்கத்தில் டிரேயும்.

உதட்டில் சிரிப்பு மலர்ந்தது.ஒரு சிகரெட்டை உருவி உதடுகளுக்கிடையில் வைத்துக் கொண்டு புகைப்பது போல நடித்தாள்.வேடிக்கையாக உணர்ந்தாள். செய்து பார்த்தாலென்ன?முதல் உறிஞ்சலிலேயே இருமல் வந்தது. வாயை மூடிக்கொண்டு இருமினாள்.

அவளுக்கு மீண்டும் ஹரீனாவின் ஞாபகம் வந்த்து.

எதிர்வரிசையிலிருந்த கல்லூரிமாணவனின் அறை இவள் வீட்டை பார்த்தி ருந்தது.பூட்டியவீட்டினுள் திருடன்இருப்பதாக அவன் நினைத்து விடுவானோ? அவன் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்துவிட்டால்?

கட்டுப்படுத்த முடியாத இருமல்… படிப்படியாக குறைந்தது.முகம் முழுவதும் வியர்த்தது.கண்களில் நீர் நிறைந்தது.

சிறிதுநேரம் உன்னிப்பாக கவனித்தாள்.ஹரீனாவின் வீட்டு குக்கர் விசில டித்தது.கிரைண்டர் இரைச்சலிட்டது.மணி இப்போது பத்தரை.அந்தப் பையன் கல்லூரிக்குப் போயிருப்பானா? புல்லியும் ,பாட்டியும்வீட்டு வேலைக்குப் போயிருப்பார்களா?அதிர்ஷ்டவசமாக ! அந்தப் பகுதியிலிருந்து எந்தச் சிறிய ஒலியுமில்லை.குளிக்கும் போது முடிந்திருந்த கூந்தலை அவிழ்த்தாள்.அது சிடுக்காகியிருந்தது.

தலையை வாரிக் கொண்டே” இன்று உனக்கு எந்தச் சங்கிலியும் கிடையாது .உனக்குச் சுதந்திரம்.. விடுமுறை!”என்றாள்.

சுதந்திரமாகத் தலைமுடி பறந்தது.

அவளுக்குப் பசித்ததுஅவள் பங்கிற்கான இட்லி அடுப்படியில் இருந்தது.நான்கு இட்லிகளைச் சட்னி மற்றும் வெண்ணையோடு சாப்பிட்டு சர்க்கரையின்றி ஒரு கிளாஸ் பாலகுடித்தாள்.சத்தமின்றித் தட்டையும்,கிளாஸையும் வைத்து விட்டுத் திரும்பினாள். “இனிமாலை வரை எதையும் கேட்கக்கூடாது”என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

வரவேற்பு அறைக்குப் போனாள்.ரேடியோவைப் போட நீண்ட கை தானாகப் பின்வாங்கியது.

பின்னால் நடந்தவாறு , கூண்டுக்குள் அடைபட்ட சிங்கம் போல உணர்ந்தாள். சுவர்கள் கூண்டு போலத் தெரிந்தன.அடைபட்ட சிங்கத்திற்கு தனக்குப் பிடிக் கும் போது கர்ஜிக்கும் உரிமையாவதுண்டு.அவளால் மெல்லியதாகக் கூட குரல் எழுப்பமுடியாது.ஒரு சத்தமும் எழுப்பமுடியாமல் எப்படி வாழ முடி யும்?எவ்வளவு மூச்சுத் திணற வைக்கும் செயல் இது!

நாள் முழுவதையும் இப்படி வெறுமே,உட்கார்ந்து,படித்துக் கடத்துவதென்பது சுவையற்ற ,சலிப்பான இருப்பாக அல்லவா இருக்கும்?அவன் மாலை திரும்பி வந்தபிறகு இதைக் கேட்டு வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிப்பான்!

நான்கு சுவர்களுக்குள் இங்குமங்கும் அலைவதிலும்,சுற்றுவதிலும் ஏதாவது சுதந்திரம் இருக்கிறதா? சுதந்திரமென்பது அவள் கதவைத் திறந்து, தெருவில் நடந்து, உவகையோடு தடையின்றி இருப்பது.ஹரீனா, மூதாட்டி, கல்லூரி மாணவன் ,மற்றவர்கள் என்று எல்லோர் பார்வையிலும் முழுவதுமாகப் படுவது.சுதந்திரம் என்பது தனிமைப்படுத்துதலா?சுதந்திரத்திற்காகவும், மகிழ்ச்சிக்காகவும் விலை கொடுக்கப்படவேண்டிய தேவையுடையவையா இரகசியங்கள்?எவ்வளவு சுய ஏமாற்றமும் ,மாயையும்!

கை தன்னிச்சையாக வரவேற்பு அறையின் லைட்டைப் போட்டது. உடனடி யாக மூளை தந்த ஆணையால் மனம் லைட்டை அணைத்தது.

அவள் எரிச்சலடைந்தாள்.

அறையிலுள்ள அவன் அலமாரியைத் திறந்தாள். அவனுடைய சட்டையை யும், டிரவுசரையும் போட்டுக் கொண்டாள்.அவளை யாரும் இந்த உடையில் பார்த்துவிடக் கூடாதா?

வீட்டின் கதவு வெளிப்புறமாக பூட்டப்பட்டுள்ளது.ஜன்னல் கதவைத் திறந்து ஹரீனாவைக் கூப்பிடலாமா?அவள் பூட்டிய கதவு பற்றிக் கேட்டால் விளக்கம் சொல்லியாகவேண்டும்.பொய் சொல்வது எளிதல்ல.உண்மையைச் சொன்னா லும் இப்படிப்பட்ட “மனநிலைகள் ” அவளுக்குப் புரியாது.

இதழின் வாட்டமாய் ,மனம் வாடியது.

அவள் சட்டையையும், டிரவுசரையும் கழற்றித் தூக்கியெறிந்தாள்.வாழ்க்கை மிகமிக கட்டுப்பாடுகள் உடையது என்று நினைத்தாள்.தனக்காக வாழாமல் தான் யாருக்காகவோ வாழ்வதாக நினைத்தாள்!

பச்சாதாபம் எழ அவள் கண்கள் கருமையாயின.எந்தக் கணமும் அவளுடை தல்ல.ஒவ்வொன்றும்,எல்லாமும் கடனாகப் பெறப்பட்டவை.

துல்லியமாக அதற்கு என்ன விலை? சுய கடனாளியாவது…

இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் மனதில் கனமாக ஏற கண்கள் மூடிக் கொண் டன. தலையணையை அணைத்துக் கொண்டு ,விலகி அவள் தூக்கத் திரை யில் ஆழ்ந்தாள்.

அவள் கண் விழித்தபோது மாலை ஐந்தாகியிருந்த்து.சுதந்திரக் கணங்கள் மேற்கை நோக்கிப் பறந்திருந்தன.கையிலிருப்பது பத்து பதினைந்து நிமிடங் கள் தான்.அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம்.அவன் கதவைத் திறக்கும்போது அவளுடைய தற்போதை நிலையைப் பார்ப்பான். படுக்கை யில் மல்லாக்க கிடந்தபடி. .கதவு திறந்திருக்கிறது. ஓ, பெரிய கண்ணாடி அவளுடைய தற்போதைய நிலையைக் காட்டியது.அது சிரிப்பிற்குரியது. கேலிக்குரியது.அவள் திடுக்கிட்டாள்.படுக்கையில் ஒரு காபரே பெண் போல.

வேகமாக எழுந்து புடவையை அணிந்தாள். தலையைச் சீவிக் கொண்டு அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

கடைசியில்.பரிச்சயமான முகமும், உருவமும் .நிம்மதியாக இருந்தது. கையில் அன்றைய செய்தித்தாளோடு சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். பூட்டு திறக்கும் ஓசைக்காக காத்திருந்தபடி.

ஹரீனா,மூதாட்டி,புல்லி ஆகியவர்களின் அருகாமை இல்லாதபோதும் அவள் தன் சுதந்திர கணங்களைச் வேகமாகச் சுருக்கிக்கொண்டது ஏன் என்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

கழிக்கப்படாத கணங்கள் நழுவிப் போவதை அறியாமல்.

——————-

நன்றி :Katha Bharati Series The Library of Indian Classics, Sahithya Akademy — An

Afternoon With Shakunthala and Other Stories

இணை ( சிறுகதை ) கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணகட்டே – தமிழில் : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

தென்னந் தோப்பின் இருட்டை கண்கொட்டாமல் வீரத்தேவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் பெற்றவளின் பிணத்தைப் பார்த்தபோது தான் தன் மனதின் ஆழத்திலிருந்து அழவில்லை என்று தோன்றியது. அவள் தனக்கு என்னதான் செய்திருந்தாலும் சடலத்திற்கு தான் மரியாதை செலுத்தவில்லை என்றால் மக்கள் என்னவென்று நினைப்பார்கள்? சொத்தைப் அபகரித்துக்கொண்டு பெற்றவர்களைத் துரத்திவிட்டான் என்று முதுகிற்குப் பின்னால் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்யாத பாவத்தை நான் ஏன் சுமக்கவேண்டும்? என்னை எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தினாள் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த போது…?! எல்லாவற்றையும் மகளுக்கு மட்டுமே செய்வேன் என்றால் நான் எங்கு போவது? என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு நியாயம், அந்தக் குருடி பிள்ளைகளுக்கு மற்றொரு நியாயம். அம்மா மகள் இருவரும் சேர்ந்துகொண்டு என்னையும் என் மனைவி, பிள்ளைகளையும் எப்படி எல்லாம் இம்சைப் படுத்தினார்கள்….அதற்குத்தான் இருவரும் கண்களை இழந்தார்கள்.

அவள்…என் தங்கை, திருமணமான பத்தே வருடத்தில் கணவனைப் பலி வாங்கிவிட்டாள்…. அப்பப்பா, இருவரும் என்ன ஆட்டம் ஆடினார்கள்! அவள் கணவன் பொள்ளாச்சித் தாலூக்காவிற்கே பணக்காரனாம்…என்னை எத்தனை முறை அவளும் அவள் கணவனும் அவமானப்படுத்தி இருகிக்கிறார்கள்…இவள்…என்னைப் பெற்றவள், மகளுக்கொரு நீதி, எனக்கொரு நீதி. சிறிய வயதிலிருந்தே அவளுக்கு நெய்ச் சோறு…அப்போதெல்லாம் எனக்குத் புரிந்திருக்கவில்லை. தங்கச்சி என்றால் எனக்கும் அவ்வளவு பிரியம்…திருமணமாகி பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகல்லவா, எல்லாம் புரிந்தது…. என் பிள்ளைகள் தின்பதற்கு நொறுக்குத் தீனி கேட்டால், மிரட்டி ஒட்டிவிடுவாள். ஆனால் அந்தச் சிறுக்கி பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வருவதுதான் தாமதம், வித விதமான பலகாரங்கள் வந்து சேரும்…பிறகு பண்டிகை, சாவு, கல்யாணம் என்று அவள் வீட்டிற்குச் செய்தது ஒன்றா இரண்டா..?! அப்படியே விட்டிருந்தால் கிழவன் கிழவி இருவரும் சொத்தை விற்று மகளுக்கு சீதனமாகக் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் துணிச்சல்காரனாக இருந்தததால் பரவாயில்லை, இந்த என் பிள்ளைகள் போல கூமட்டைகளாக வளர்ந்திருந்தால் பிச்சைதான் எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சடலத்திற்கு செய்யவேண்டிய முதல் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்தது. உயிர் தந்தவள்

என் மனதை எறித்ததுபோல இருந்தது. நெஞ்சம் பாரமானது. ‘வீரா…’ என்று அவள் அழைக்கும் குரல் இதயத்தில் தோன்றி தேகம் நொறுங்கி வீழ்வதுபோலானது. தான் இறந்தாலும் உன் வீட்டிற்குள் கால் வைக்கமாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் இருந்தவள்; தன் கூடப் பிறந்தவளுடன் தூரத்துப் பொள்ளாச்சியிலேயே வாழ்ந்து கடைசிவரை அவள் பிடிவாதத்தால் என் வீட்டில் ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் கூட போய்விட்டாள். முறைப்படி அவள் இறுதிச் சடங்கு நடக்கவேண்டி இருந்தது என் வீட்டில்தான். ஆனால் அவள் பிறந்த வீட்டார்கள் பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர என்னுடன் தகராறு செய்வது உறுதியாக இருந்தது. அதற்காகவே என் பிள்ளைகளை அனுப்பினேன். ஆரம்பத்தில் அந்தப் பயல்கள் ரெண்டுக்குல தேவர்களுக்கு பயந்திருந்தார்கள்! குலத்து பெரியவர்கள் முன் பாஞ்சாயத்து செய்து எப்படியோ கிழவியின் பிணத்தை எடுத்து வந்தார்கள்….இதனால் என் பிள்ளைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

அடிக்கடி தகராறு செய்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் சண்டைகள் இருந்தாலும் ஒருவர் சிரமங்களை மற்றொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. எனக்கு எதிராக அந்த சௌந்தரத் தேவன் வீராப்புடன் நின்ற போது என் ஐந்து பிள்ளைகளும் எப்படி ரௌத்திராவதாரம் எடுத்து அவனை அடித்து வீழ்த்தினார்கள். மூன்றாமாவன் என் பேச்சிற்கு எள்ளளவும் மரியாதை தரமாட்டான். நான் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசுவான். அப்படிப்பட்டவன் அன்று சௌந்தரத்தேவனை அடித்து நொறுக்கினான்.

யார் முன்னிலையிலும் தலை குனியாதா என் குணம் அநேகமாக மற்றவர்களை விட இவனிடம் அதிகமாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது. அந்தக் கிழவியை தூக்கிக்கொண்டு வர தானே போவதாக பிடிவாதம் பிடித்தான். ஏதாவது அவனை அனுப்பி இருந்தால் பெரிய போர் நடத்தி பிணத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்திருப்பான். ரெண்டுகுலத் தேவர்களின் முன் என் மரியாதையை பொடிக்காசுக்கும் மிச்சம் வைத்திருக்கமாட்டான். எனக்கே கத்தியைக் காண்பித்தவன் அல்லவா, அவன்!?

இரண்டாவது மகள் கூவி அழுது ஓடி வருவது கேட்டது. இந்தக் கிழவி தன் பிள்ளைகளில் விரும்பியது இவளைத்தான்….தனக்கும் அவள்தானே அதிகம் பிடிக்கும். எட்டுப் பிள்ளைகளில் என் படியாக்கம் என்றால் இவள்தான்! என் வார்த்தையை என்றும் தூக்கி எறிந்தவளல்ல. ஆணுக்கு நிகராக வயலில் வேலை செய்வாள். அவள் சத்தத்திற்கு ஆம்பிளைப் பிள்ளைகள் பயந்துகொண்டு அடுப்படியில் நுழைந்து கொள்வார்கள். அவள் ஆண்களைப்போல என் முன்னால் நின்று பேசுவாள். என்னையே மிரட்டுவாள்.

என் ஆண்பிள்ளைகளை விட பொட்டப் பிள்ளைகளுக்கே தைரியம் அதிகம். என் மூன்று பெண்கள் மூன்று புலிகள்…. இந்த ஆம்பளப்பசங்க எதற்கு கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாமல் நாய்களைப்போல அடித்துக் கொள்வார்கள். அந்த மூன்றாவது பையன் எனக்கே கத்தியைக் காண்பிக்கிறான்… இவள் குறுக்கே வராவிட்டால் அன்றே அவன் கதையை முடித்திருப்பேன். அன்று அவனைக் கொல்ல மனசு துடித்தது. தப்பித்துக் கொண்டான்….

“அப்பா….தாயே, தவிச்சிட்டு நிக்கரேங்களேப்பா” என்று தேவர் மார்பில் தலைவைத்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள், இரண்டாம் மகள் காமாட்சி. மகளை சமாதானப் படுத்தும் போது தேவருக்கு ஏனோ அம்மாவின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது; நெஞ்சுக்குள் ஈரமானது போல இருந்தது. அழுவதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சி “உள்ளே போம்மா” என்று மகளை அனுப்பினார். அவள் உள்ளே போனதும் அழுகையின் ராகம் உச்சத்திற்கு ஏறியது. வீடே அழுகையின் அலைமீது மிதக்கும் படகைப் போலானது.

அவள் அழுதுகொண்டே “கடைசிவரை எங்கப்பன் வீட்லே ஒரு வாய் சோறு திங்காம செத்துப் போயிட்டயே, அப்பத்தா …” என்ற போது தேவர் கதறி விக்கி தன் வாழ்நாளின் வலியையெல்லாம் ஒரேடியாக வெளியே எறிந்ததைப் போல அழத்தொடங்கினான் . தேவரின் இந்த அழுகைக்கு காத்திருந்தைப் போல அங்கிருந்த பலர் துன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டு அமைதியானார்கள். ஆனால் தேவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. எல்லாரையும் போல தானும் சாவிற்கு முன் அழுமூஞ்சி ஆனேனா? சே! அசிங்கமாக இருக்கிறது.

இருள் அடர்ந்து படர்ந்துகொண்டிருந்தது. தூக்கம் எல்லோருடைய கண்களையும் தழுவியது. தேவர் இருட்டில் தென்னந் தோப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இருட்டின் புரியாத இரகசியங்களைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல இருட்டைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குளிர் காற்றிற்கு தென்னங் கீற்றுக்கள் சலசலவென்று ஓசை எழுப்பியது. இருட்டின் அறிவே இல்லாத வௌவாலைப் போல தேவரின் மனது தென்னந் தோப்பிற்குள் நுழைந்தது. எதையோ ஆவேசத்துடன் தேடுவைதைப்போல இருந்தது.

சம்பந்தமற்ற கனவையா? சிந்தனைக்கும் கிடைக்காத நினைவையா? கண்ணுக்கு எட்டாத காட்சியையா? அவருக்கு அறிவு வந்ததிலிருந்து வாழ்க்கையை கண் முன்னே பரப்பிக்கொண்டு சரி –தவறு, இன்பம் – துன்பங்களை கணக்குப் போட முயற்சி செய்கிறாரா? மனது நிலை இழந்து விலங்காக மாறியது. கம்மென்று வீசத் தொடங்கிய மண்ணின் கடும் மணம் கோபத்தை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. அவர் மனது இடிக்கு ஆளாகிய தென்னை மரத்தைப் போல தகதகவென்று பற்றிக்கொண்டது. பந்தலைத் தாண்டி வெளியே வந்தார்.

தலையைத் தூக்கி மேலே பார்த்தார். நட்சத்திரங்கள் இல்லாத ஆகாயம் இருண்டிருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாத இந்தப் பாழாய்ப் போன மழை நாளை வந்தால் என்ன கதி? இந்தக் கிழவியின் இறுதிச் சடங்கு எப்படி நடக்கும்? எந்தத் தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்தால் போதும். வாழும் போது இம்சைப்படுத்தியவள் சாகும் போதும் நிம்மதியாக இருக்கவிடாமாட்டாளோ, இந்தக் கிழவி.

அய்யோ! என்ன இது! இங்கே வந்திருக்கிறேன்? இருட்டுக்கு கால் இருப்பது உண்மைதானோ! வீட்டைத் தாண்டி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டேன்! யாராவது என்னை தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?

நல்லதம்பி

நல்லதம்பி

கொட்டு ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காலையில் வரச்சொல்லுங்கள் என்றேன். இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டார்களா? என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார்கள்….தாயோளிகள். இன்னைக்கு ஒரு வழி பண்ணனும் இந்த தரித்திரம் பிடித்த நாய்களை…… எவ்வளவு தூரம் சொல்லியிருந்தேன் சாவு வீட்டுக்கு கோணங்கிகளை கூப்பிடாதீங்கடான்னு… எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கோணங்கி வேடிக்கை காட்டி சிரிக்க வைப்பான். உளறுவான். இறந்தவர்களைப் புகழ்ந்து தலையில் தூக்கி வைச்சு ஆடுவான்.

இந்த உலகில் இறந்தவர்கள்தான் சத்தியவான்கள், நீதிமான்கள் என்பதைப் போல. பீசனஹள்ளி டேம் பக்கம் யாரோ ஒரு கோணங்கி தமிழ் நாட்டில இருந்து நம்மைப் போல இங்க வந்து வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கானாம். அவனைத் தேடிக் கண்டு பிடுச்சுருக்காங்களே இந்த முட்டாப்பசங்க. வயல்ல வேலை பண்ணுங்கடான்னா ஆகாது; கோட்டைக்கும் – மைசூருக்கும் சினிமாப் பார்க்க ஓடுவானுங்க. எப்படிப் பட்ட வீட்டை நாசமாக்கிட்டாணுங்க. மாதாபுரத்து வயல விக்கணும், லட்சக்கணக்கா கடன் தலை மேல இருக்கு. ஆறு பிள்ளைங்க கல்யாணத்தைப் போலவே கடைசி ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தையும் ஜோராச் செய்யணும்.

பிள்ளைங்களைப் பெத்து வளத்தறது எவ்வளவு சிரமமுன்னு இந்தப் பசங்களுக்கு குடும்ப நடத்தறப்பத் தெரியும். என்னைப் போல எட்டுப் பிள்ளைங்களை வளக்கறது எந்தக் கொம்பனாலையும் முடியாது. அதுவும் இந்த ஒழுக்கங் கெட்ட ஆம்பளப் பசங்களை……. இவனுங்க கைக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்த என்னயை வீதிக்கு கொண்டு வந்துருவானுங்க. கூத்தும் கும்மாளமும் அடிக்க லட்சக்கணக்கில கடன வாங்கி, ஒருநாள் சொத்த வித்து குடிச்சே அழிஞ்சுபோவானுங்க. என்ன நடந்தாலும் சரி, இப்பவே சொத்தை அவனுங்க பொறுப்பில விடமாட்டேன். சொத்தைக் கையில கொடுத்த என்னை போட்ட துணியோட துரத்தி விட்டாலும் விடுவானுங்க…

வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தார், தேவர். தான் விரைவாக நடக்கிறேனா அல்லது அப்படி நினைக்கிறேனா? என்ன ஆனது எனக்கு? தலை சுற்றுவதைப்போல ஆனது.

அங்க யாரு?! யார்ரா அது? டேய்? நில்றா….

யாரது? தன் இரண்டாவது மகனா? இருக்கலாம்…வேலி மறைவில் கருப்பு மனிதனின் உருவமல்லவா அது? அவன் முகம் தெரியவே இல்லை. அவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறது…….பார்த்தே ஆகவேண்டும், “டேய், யார்ரா நீ? வெளிய வாடா!”

தலைக்கு மேல் இருந்த கரிய வானம் முழங்கியது, அது ஒரு பெரிய இடி. ஊரே நடுங்குவது போலான இடி… சில நொடிகள் நின்று மறுபடியும் ஆரம்பமான கொட்டுச் சத்தம் தேவரின் தேகத்தை முழுவதும் நடுங்கச் செய்தது. வீட்டுப் பக்கம் புறப்பட்டார்.

கொட்டுச் சத்தம் உறுமிச் சத்தமாகக் அவருக்குக் கேட்டது. தமிழ் நாட்டில் தான் விற்ற தன் பூர்வீக தோட்டத்துக்குள் இருக்கும் கருப்புச் சாமி உற்சவத்தில் அடிக்கும் உறுமிச் சத்தம் காதை அரைந்தது. இடி நிற்காமல் மூன்று நான்கு முறை நடுங்க வைத்தது.

வேலிக்குப் பின்னால் யாரும் இல்லைதானே! அதோ அங்கே, அதோ இங்கே! அது குதிரையா?! அந்த ஆள் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கிறானா? ஆம்! என்னை நோக்கித்தான் வருகிறான். அப்படித்தான் தெரிகிறது…கையில் வீச்சறுவா! தலையின் வலது பக்கம் அழகான கொண்டை! பட்டு அங்கவஸ்திரம், வாட்ட சாட்டாமான உடம்பு, கருப்பந்தான் அவன்! சந்தேகமே இல்லை…இந்த நேரத்தில் வேட்டைக்குப் போகும் கருப்பன் இங்கே எதற்கு வருகிறான்? ஆம்! எதற்கு இத்தனை ஆவேசம்? அவன் கண்கள் சுடும் நெருப்புக் கனல்களைப் போல இருக்கிறதே! குதிரை கணைக்கிறதே! வருகிறான், வருகிறான்…..

“டேய், வாடா…” அவன் சிங்கப்பல் தனியாகத் தெரிகிறது.

“என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறாய், எங்களைக் காக்கும் தெய்வமே?”

“வாடா…டேய் ..வாடா, பாக்கலாம்.”

“நான் என்ன தப்புச் செய்தேன், என் மீது இப்படி வெறுப்புக் காட்ட? ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் உனக்கும் உன் தங்கை பேச்சிக்கும் தவறாம பூசை செய்யறேன். அன்னைக்கு ஒரு பொழுது சாப்பிடாம உன் நினைவாவே இருக்கிறேன். வருசத்துக்கு ஒரு கெடா வெட்டறேன். தவறாம சாராயம், சுருட்டு எல்லாம் படையல் போடறேன்.

நீ சொல்றதைப் போல என்னைக்கும் தைரியம் இழக்கலே. என் மனசுக்கு சரின்னு தோனறதை செஞ்சுட்டு வறேன். சிரமமுன்னு வந்தவங்களுக்கு துணையா இருக்கேன். தினம் பத்துப் பாவப்பட்டவங்க என் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டுப் போறானுங்க. யாருக்கும் பயந்து எதற்கும் பின் வாங்கியதில்லை…. சொல்லு உன் கோபத்துக்கு ஆளாக நான் என்ன தப்புச் செஞ்சேன்? உன் வெள்ளைக் குதிரையும் சிவப்பாத் தெரியுதே? “.

“வாடா…டேய், வாடா..என் வீச்சறுவாவா நீயா ஒரு கை பாக்கலாம்!” கருப்பன் கத்தினான்.

“நீலி மலைச் சாத்தானே, ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி என்னயப் பலி வாங்க வந்தாயா? நான் அதென்ன தப்புச் செஞ்சேன், சொல்லு…சொல்லிட்டு…என் தலையைச் சீவு….

டேய், நீ யார்ரா என் தலையைச் சீவ? என்ன காப்பாத்தரேங்கறதுக்காக என்னை கொன்னு போடுவயா? எப்பவும் போல உடம்பு பூராம் சந்தனம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கற. மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நிக்கற….அதோ அங்க எங்க அம்மா செத்துக் கிடக்கறா. நீயும் சாகனுமா? ஓ! அதான் விஷயமா! நிஜந்தானே…என் அம்மாவையும் என் தங்கச்சியையும் அனாதைகளாக விட்டு வந்தேனல்லவா…அதுக்குத்தான உன் கோபம்..? ஆனால் அவங்க என்னென்ன செஞ்சாங்கன்னு தெரியும்தானே? அவங்க செய்ததை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டு நான் உன்னைப்போல வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமா?…உன் உயிரைவிட கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா உனக்கு முக்கியம் …என் அப்பன், தாத்தா, அவன் பாட்டன் எல்லோரும் அப்படித்தானே நடந்துகொண்டார்கள். நான் மட்டும் ஏன் வழி தவறினேன்? அதற்காக என் பசங்ககிட்ட எனக்கு பாடம் கற்பிக்கிறாயா?

கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை இந்த வீரச்சாமி தேவன் அந்தப் பொடிப்பசங்க முன்னாடி தோக்கமாட்டான். என் பெண் பிள்ளைகளை அனாதைகளாக்கிவிடுவார்கள் – சொத்தை அவங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்ய? அவர்களை புருசன்கள் துரத்திவிட்டால் நான் எப்படி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது? அப்படி நடக்க இந்த வீராச்சாமி விட்டுருவானா? ஒரு வேளை நான் தோற்றுவிட்டால்? தோற்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை….சாவுதான் என் தோல்வி….” உதட்டின் கீழிருந்து நடுக் கன்னம் வரைக்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த கிருதா மீசையை தன் வலது கையின் நான்கு விரல்களை மடக்கி அவர் அழுத்தி தடவிக்கொண்டார். “டேய், வாடா” என்பது இப்போது வீரத்தேவரின் வாய்ப்பானது.

“டுர்ரம் ட்ரும், டுர்ரம் டுர்ரம் ட்ரும்” என்ற உறுமிச் சத்தம் “டம் டமார்” என்ற இடியின் சத்தங்களின் ஆர்பாட்டம் குறைந்து குளிர்ந்த மழைத் துளிகள் வானத்தின் கருப்பு மேகங்களிருந்து உதிரத் தொடங்கின. தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பந்தலுக்குக் கீழே கூடினார்கள். தேவர் சுற்றியும் பார்த்தார். வலது பக்கம் குலத்தின் பெரியவரும் அவர் பங்காளியுமான இரத்தின சாமித் தேவர், இடது பக்கம் மற்றொரு பங்காளி, அங்கும் இங்கும் சுற்றியும் பங்காளிகள் அவர்கள் பிள்ளைகள்…பிறகு மற்ற உறவினர்கள், சம்பந்திகள்; உள்ளே பெண்களின் அழுகை நின்றிருந்தது. இடை இடையில் குழைந்தைகள் விளையாட்டு – மழை மெல்ல அதிகமானது. இடி மறுபடியும் இடித்தது. தேவர் காதுகளில் உறுமிச் சத்தம் நெஞ்சைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தது. குதிரையின் குளம்புச் சத்தம் கூவி அழைப்பதைப் போல தோன்றி உட்காரவே முடியவில்லை…நெஞ்சம் படபடத்தது.

எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் போனார், பங்காளியும் அவர் நண்பனும் ஆனா காளாச்சாமி பின்னால் வந்ததைப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டார். வேட்டியத் தூக்கி சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தார். மழை தூரிக்கொண்டிருந்தது. பளீர் என்று கண்களை அதிரவைக்கும் மின்னல் அவரை இருண்ட கறுப்பு உலகிற்கு தள்ளியதைப் போல உணர்ந்து நடுங்கினார். ஆனால் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் பாம்போ எதுவோ தெரிந்தது; கண்களை சிறிதாக்கி கூர்ந்து அந்தப் பக்கம் பார்த்தார்.

இருட்டில் மங்களாகத் தெரிந்தது பெரிய தவளை. நிக்கர் பாக்கெட்டிலிருந்து பீடி, வத்திப் பெட்டியை எடுத்து மழைத் துளி விழாதவாறு பற்ற வைத்துக் கொண்டார். வத்திக் குச்சி வெளிச்சத்தில் அந்தத் தவளையைப் பார்த்தார். அது வேகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் வயிறு புஸ்புஸ் என்று உள்ளும் வெளியும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகின் மேல் வெள்ளைப் புள்ளிகள் வெண்குஷ்டம் போலக் கண்டது, தன் மூன்றாவது மகனின் தேகம் இப்படித்தானே இருக்கிறது? யாருடன் படுத்திருந்தானோ! ஐந்து பேரும் பாழடித்து விட்டார்கள், இனி என்ன மிச்சம் இருக்கிறது? உடம்பை வளைத்து உழைக்கமாட்டார்கள். கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கற இந்த நாயிங்ககிட்ட சொத்தைக் கொடுத்தா கடைசிக் காலத்தில எனக்கு கஞ்சியும் கிடைக்காது; பாழாப்போன கிழவி, என்னையைச் சபிச்சு சபிச்சே கடைசியா என்ன ஜெயிச்சுட்டாளே! அவதான் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கணும்.

அந்தச் சக்களத்தி ரங்காத்தா பிள்ளைங்க மூலமா. ரங்காத்தாளுக்கும் அவ புருசனுக்கும் எங்க குடும்பத்து மேலே மொதல்ல இருந்தே வயித்தெறிச்சல். அவ பிள்ளைங்க தானே இந்த தரித்திரப் பசங்களுக்கு கூட்டாளிங்க…கள்ளு சாராயம், சண்டை- இரத்தம் இதெல்லாம் இவங்கள பாதிக்கக் கூடாதூன்னுதானே நான் பொள்ளாச்சியை விட்டு மைசூருக்கு வந்தது.

“அண்ணா, கொஞ்சம் போடறீங்களா, கொண்டாருட்டா? அந்தப்பக்கம் போ..வர்றேன்,” காளச்சாமி சொல்லி இருட்டில் கரைந்தான்.

***

இவ்வளவு ஆடம்பரமான தேர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளைகளின் பிடிவாதத்திற்குத் தோற்று தேவர் தூரத்தில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். தம்பட்டைச் சத்தத்திற்கும், அவ்வப்போது விழும் இடிச் சத்தத்திற்கும் அதிர்ந்து கண் மூடுவதும் திறப்பதுவுமாக இருந்தார்.

அடை மழை பூமி முழுவதையும் மிதக்கவைப்பது போல தோன்றியது. மனிதர்களை விட மிருகங்களும் பறவைகளும்தான் இந்த கன மழைக்கு நடுங்கும் என்று யோசித்து புளியமரத்தின் கீழே சிறகுகளை போர்த்தி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குருவிகளைப் பார்த்தார். அதில் ஒன்று நிற்கமுடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. எதற்காக இருக்கலாம் என்று கண்களைக் குறுக்கி அதன் வயிற்றை ஒருமுறை, கால்களை ஒருமுறை கவனித்தார். கூட்டை அடையமுடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் குருவி அநேகமாக சமீபத்தில்தான் குஞ்சுகளுக்கு காவு கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்றவாறே அவர் தம் கோழிகள் எங்கே போனது என்று தேடினார். போன பௌர்ணமிக்கு குஞ்சு பொறித்த கருப்பனக் கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காலுக்கு கீழே நிற்கவைத்துக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து மழைத் துளிகளிலிருந்து குஞ்சுகளைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தாலும், எங்கிருந்தோ ‘ஃபீ’ என்று கேட்ட கழுகின் இரைச்சல் தேவரின் காதுகளை ஈட்டிபோல குத்தியது. வானிலிருந்து மழை பொழியும் தருணம் கழுகு வேட்டைக்கு வருமா என்று அதிர்ச்சியுற்று வானை நோக்கினார். நின்ற படி விடாமல் மேகங்கள் வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தேவரை பயமுறுத்தி டமார் என்று ஓலமிட்டது. பார்க்கக் கழுகைப் போலத் தெரியும் அந்த மேகத்தை ஒரே அடியில் சிதறடிக்கட்டுமா, என்று நினைத்தபோது தன் துப்பாக்கியில் தோட்டா காலியாகியிருப்பது நினைவிற்கு வந்து அதிர்ந்து போனார்.

பல வருடங்களாக கழுகை விரும்பிய தேவர் அதை இப்போது கொல்லவேண்டும் என்று தீர்மானித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கழுகிற்கும் தேவருக்கும் இடையிலான கதை சுவாரசியமானது; ஒரு நாள் ஆகாயத்திலிருந்து சட்டென்று கீழே இறங்கி பேச்சி ஆத்தாளுக்கென்று வேண்டி விட்ட கோழியின் அழகான மூன்று குஞ்சுகளை பட்டென்று தூக்கிக்கொண்டு பரந்த கழுகின் பின்னால் தேவர் கைக்குக் கிடைத்ததை எரிந்துகொண்டே கரண்ட் ரூம்வரை ஓடியிருந்தார். மரங்களில் தாவி, கிணரை மூடி சிறகை அடித்துக் கொண்டே வெட்ட வெளியில் மறைந்த அது அவரை மிகவும் வருத்தியது. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்வை ஆகாயத்தின் மேலே இருந்தது. கோழிகள் குஞ்சு பொறித்த போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த குஞ்சுகளின் பின்னாலேயே திரிவார்.

தேவர் என்னும் ஆஜானுபாகுவான மனிதன் தன் உணவிற்குப் பின்னால் திரிவதைக் கண்டு பயந்தோ என்னமோ கழுகின் வருகை வரவர மாயமானது. தேவர் சலித்துப் போய் குஞ்சுகளின் பின்னால் திரிவதை நிறுத்தினார். ஆனால் பல நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தாக்கிய கழுகின் மேல் தேவருக்கு ஒரு கண். கழுகு எந்த நாள், எந்த நேரத்தில் குஞ்சுகளின் ருசி பார்க்கும் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். வர வர கழுகின் அதிக சக்திக்கு தோற்றுவிட்டார்.

அதன் பலமான றெக்கைகள், கத்தியைப்போல் கூர்மையான அலகு, மண்ணைத் தோண்டுவது போலான அதன் பேட்டரிக் கண்கள், கற்பாறையையும் கவ்விக்கொண்டு போகும் அதன் கால் விரல்கள்! அவர் கண்பார்வைக்கு சமீபமாக வரும் அந்த கழுகின் முகம் ஒவ்வொரு முறை அவர் தாத்தாவின் முகத்தை ஒத்திருப்பது போலத் தெரிவது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவ்வப்போது கழுகு அவர் வளாகத்தில் இறங்கி சில குஞ்சுகளை தழுவிக்கொண்டு கண் சிமிட்டுவதற்குள் நீல வானில் கலந்துவிடுவதைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவார்.

கழுகின் ஒவ்வொரு அசைவின் பொருள் அவருக்குத் தெரியும். றெக்கையை மெல்ல அடித்து காற்றில் மிதந்து பூமியைத் தொட இறங்கும் அதன் நோக்கத்தை அறிந்ததைப் போலவே கண்ணுக்கு எட்டாத வானத்தின் நெற்றியில் லீலாஜாலமாக பெருமையுடன் பறக்கும் சிறகின் நுனியும் அவருக்குத் தெரியும். மனிதர்களின் ஆழ்மனதின் வாசனையை நுகர்வதுபோலவே விலங்கு பறவைகளின் கூவல், நடையின் சுளிவை அறிந்துகொள்ளும் திறமைசாலியாக இருந்தார். எந்த இருட்டில் வேட்டைக்குப் போகவேண்டும், எந்த நேரத்தில் போகவேண்டும், நட்சத்திரங்கள் மின்னும் நேரத்தில் கிடைக்கும் விலங்குகள் எது போன்ற விவரங்களையும் கூட வரும் அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பார்.

வேட்டைக்குப் போகாத இரவுகளில் தூக்கம் வராத நேரங்களில் வெளியே கேட்கும் ஒவ்வொரு கூவல் சத்தத்திற்கும் உயிர் துடிக்க அவர் தாத்தாவின் கட்டிலில் புரளுவார். வீட்டாரின் குறட்டைச் சத்தத்தைக் அவ்வப்போது கேட்டு அவர்கள் தூக்கத்தின் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை கணிப்பார். தன் காம விளையாட்டை முடித்து அந்த உயிர்ப்பான இருட்டிற்கு சவால் விடுவதைப்போல அவரும் கண் திறந்து கூரையைப் பார்த்து தாத்தாவை நினைத்துக் கொள்ளும்போது அவருடைய பிரியமான கருப்பு நிறப் பூனை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நெல் மூட்டைகளின் மீது வழுக்கி சத்தமில்லாமல் நிலத்தில் காலைப் பதித்து வீட்டின் குறட்டைச் சத்தங்களில் நனைந்து பஞ்சுபோன்ற நடையில் காலடிகளை எண்ணிக்கொண்டு பிணங்களாக விழுந்திருக்கும் மூச்சுவிடும் மனிதர்களை முறைத்துப் பார்த்தபடி புற்றில் வழுக்கும் பாம்பைப் போல சமையலறைக்குள் நுழைந்து பாத்திரங்களில் இருக்கும் உணவை நக்கும் பாணியை படுத்துக்கொண்டே பார்த்து உதடு விரிய சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்.

மாட்டுக் கொட்டைகையில் காளைகளின் வாயசைவை கவனித்து இனி இரண்டாம் ஜாமம் ராக்கோழி பறவை கூவும், மேற்கு திசையில் நிலா பெரிதாகிக்கொண்டே கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்று சோர்வடைந்தது போலாகி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொள்வார். இருட்டின் ஒவ்வொரு கனத்தையும் அறிந்தவரான தேவர் இன்று மழைக்கு முன் மொட்டையாக நிற்கிறார். நெஞ்சில் வைத்திருந்த கழுகு இப்போது வானத்து மேலே ஏறி அவர் கண்களை குத்தியது.

பெரும் மௌனத்தைப் பிளந்த இரண்டாம் மகனின் பீறிட்ட ஒலி கேட்டு தேவர் அந்தப் பக்கம் போனார். தடுக்க வந்தவர்களை தூரமாகத் தள்ளி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அங்கே போனார்; பல் ஒன்று ஓவென்று உயிர் போவதுபோல கத்தி, அவருக்கு இருக்கும் பல்வலியை நினைவூட்டியது சுதாரித்துக் கொண்டு கால்களின் மேல் தன் உடம்பின் பாரத்தைப் போட்டு முன்னால் நடந்தார்.

ஆற்றின் மேல் நடப்பதுபோல தோன்றியது. மழைத் துளி அவரின் மொட்டைத் தலையின் மேல் பட்டென்று விழுந்தபோது அவருக்கு பெரும் கோபம் வந்தது. நெஞ்சுக்குள் உறுமி முழக்கமிட்டது. மகன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்: “எவ்வளவு சொன்னோம், வெள்ளிச் சொம்பைத்தான் தேருக்கு கட்டவேண்டும் என்று. எவர்சில்வர் சொம்பைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறீர்கள்….ஸ்டீல் சொம்பையாவது கட்டியிருக்கலாமே…ஏய், எழுந்திரிடா, வண்ணாப்பயலே, உனக்கு யாருடா இதக் கொடுத்தது? எங்க பாட்டி எப்படி எல்லாம் வாழந்தானு உனக்கென்னடா தெரியும்?! எங்க பாட்டன்-பாட்டி வெள்ளித் தட்டுல சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? அப்படிப்பட்டவ பொணத்த எப்படி எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும்னு தெரியாத கூறுகெட்ட மனுசங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க. போட, நான் சொன்னேன்னு வெள்ளிச் சொம்ப வாங்கிட்டுவந்து கட்டு. இல்லேன்னா ஸ்டீல் சொம்பையாவது வாங்கிட்டு வா போ…”

“டேய், உன் வேலைய நீ பாரு”, மகனை நோக்கி “ டேய், என்னடா ஆச்சு உனக்கு, யாருடா உன் தலையைக் கெடுத்தது” தேவர் செருமினார். மழை நிற்காமல் பொழிந்துகொண்டே இருந்தது. காற்று வீசத் தொடங்கியது. புளியமரம் காற்றுக்கு அசைந்தது. அதன் கீழே நின்றிருந்த மக்கள் தேவர் வந்ததும் தூரம் சரிந்தார்கள்.

அந்த தருணத்திருக்கு காத்திருந்ததைப் போல புளியமரம் வேகமாக நடுங்கியது. மழை இன்னும் அதிகமானது. எல்லோரும் பந்தலுக்குள் ஓடினார்கள். தேவரும் மற்றும் அவர் இரண்டாவது மகனும் மட்டும்தான் மழையில் நின்றார்கள். தம்பட்டை நின்று பெருமூச்சு விட்டது.

“பெத்த தாயிக்கு ஒருவேளை ஒழுங்கா சோறுபோடாமே துரத்திட்டு இப்ப சுடுகாட்டுக்குப் போற வேளையிலும் சரியா அனுப்பிவைக்காம இப்படி பிடிவாதாம இருக்கீங்களே…நீங்கள்ளாம் மனுசனா?”

“என்னடா பேசற நீ?” என்று பைத்தியம் பிடித்தவரைப் போல கைக்குக் கிடைத்ததைத் தூக்கி அவர் தன் மகனை அடிக்க தொடங்கினார். அவன் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புளியமரத்திலிருந்து திடீரெனக் கீழே குதித்த தேவரின் மூன்றாவது மகன் அவரின் தோல் மீது படார் என்று மரக் கட்டையால் அடித்தான். தேவர் மல்லாக்காக விழுந்தார். மழை தோ என்று பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. சிலர் அலறினார்கள். இரண்டாமாவன் தன் தம்பியை அடித்து கீழே தள்ளி “அப்பாவை ஏண்டா அடித்தாய்?” என்று கத்தினான்.

தேவர் சுத்தியும் பார்த்தார். தூரத்தில் அவர் தங்கை அவளுடைய மகளுடன் மூத்திரம் கழித்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இருவருக்கும் கண் தெரியாதலால் தங்கச்சியின் பேத்தி அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது. பெண்களுக்கு கண் தெரியாவிட்டால் எவ்வளவு சிரமம் என்று நினைத்தார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாவதை எப்படிச் சமாளிக்கிறார்களோ, இருவரும்!? தோள்பட்டை அதிகமாக வலித்தது. எழும் பலம் காலுக்கு இருந்தாலும் ஏனோ அவர் ஆகாயத்தை பார்த்தார்.

இரு பிள்ளைகளும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் இந்தப் பக்கம் வரவில்லை. தனக்கு ஒருமுறை கத்தியைக் காண்பித்த மூன்றாவது மகன் இன்று தன்னை கொலை செய்வது உறுதி என்று நினைத்தார். யாரோ தன் மூத்தவனையும், நான்காமாவனையும், சின்னவனையும் கூப்பிடுவது தேவர் காதில் விழுந்தது. கடைசிப் பையன் நாசவனுடன் எதையோ வாங்கிவர சிங்கமாரன ஹள்ளிக்கு போயிருகிக்கிறான்.

நாலாவது பையனை கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போய்க் கொண்டிருந்த மழைத் தண்ணீருக்கு வரப்பை திறந்துவிட அவர்தான் அனுப்பி இருக்கிறார். பெரியவன் உள்ளே இறுதிச் சடங்குகளிற்கான ஏற்பாடுகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லாப் பக்கமும் கண்களை சுழற்றினார். மருமகன்கள் சுவரின் மறைவில் நின்று திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது தெரிந்தது. தேவர் அந்தப் பக்கம் பார்த்தார். அவர் தங்கச்சி “டேய், ஜெயபிரகாசா, போடா, உங்கப்பன உன் தம்பிங்க அடிக்கராணுங்களாமா” என்று “அம்மா, உன் மகன என்ன கதிக்கு ஆளாக்கிட்டே என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவருக்காக நெஞ்சு அடித்துக் கொள்வது அவர் தங்கச்சி மட்டும்தான் என்று தோன்றி அவளைப் பற்றி பெருமையாக இருந்தது. திடீரென்று தண்ணீர் சுளியில் சிக்கிக்கொண்டாதைப்போல, யாரோ பூமியிலிருந்து இழுப்பதைப் போல தோன்றியது.

சட்டென்று எழ முயன்று முடியாமல் மல்லாக்காகப் படுத்தார். இப்போது பல் பயங்கரமான வலியைக் கொடுத்தது. மூளையை நெருடும் அந்தப் பல் தேவருக்கு புகழ் வாய்ந்த தமிழ் பழமொழி ஒன்றை நினைவூட்டியது. “கள்ளர் மறவர் கணத்தால் அகமுடையார் மெல்ல மெல்ல வெள்ளாரானார்” என்னும் பழமொழி அவர் கண்முன் வந்து ஒரு விநாடி அவரை ஆட்டிவைத்தது. அப்படி ஆட்டிவைத்தது அந்தப் பழமொழி அல்ல, அதன் ‘மெல்ல’ என்ற ஒரு வார்த்தை. அந்த வார்த்தைக்கான ‘மெல்ல, படிப்படியா, மெதுவாக’ என்னும் பொருள்களுக்கு மாறாக மற்றொரு அர்த்தத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. கடவாய்ப்பல் வலியால் சீறியது. “கடி, மெல், அரை’ என்ற மற்றொரு பொருளும் இருக்கும். அந்த மெல்ல’ என்ற வார்த்தை தேவரை உண்மையாலும் குலுக்கியது. பழமொழியே வேறுமாதிரி புரிந்தது.

வீரமான காட்டு இனம் ஒன்று நாகரீக சமுதாயத்தில் இணைந்து பணிவான விவசாய சமுதாயமாக உருவெடுத்தது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் கரு என்று நினைத்திருந்தவர் இப்போது அவர் கடவாய்ப்பல் வலியால் தோன்றிய மற்றொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார். வெளி சமுதாயத்தின் நீதி களுக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுக்கே உறிய கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கள் கூட்டத்தை இந்த சமுதாயம் சோற்றுப் பருக்கைகளை மெல்வது போல ‘மென்று’ வெள்ளாளனக ஆக்கியாதோ? என்ற புதிய கேள்வி அவருக்குத் தோன்றியது.

வெள்ளாளராகா ஆனதால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டோமா? இந்த சமுதாயத்தின் நீதிப்படி தங்களின் வாழக்கையை அமைத்துக் கொண்டதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணமா? தாய், தங்கையை கவனிக்க மறுக்கும் பிடிவாதமான மனது தனக்கு எப்படி வந்தது? தன் பாட்டன், முப்பாட்டன் வழியில் நடந்திருந்தால் வாழ்க்கை சரியாக அமைந்திருக்குமோ? விடைகள் கிடைக்காத கேள்விகள் பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த மழையில் தேவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் புலியைப்போல பாயும் தன் மனது இப்போது மழைக்கு பயந்த பூனையைப்போல சோர்ந்துவிட்டதா?

கிர்ரென்று தலைக்கு ஏறும் ரோசம் இப்போது ஏன் பொங்கி எழவில்லை என்பது தேவருக்குப் புரியவில்லை. மனதைப் போலவே தேகமும் நீரின் ஆழத்தில் இறங்கி எழமுடியாமல் பாரமானது. தன்னில் இருப்பதை எல்லாம் ஆகாயம் பூமியின் மேல் பொழிவதைப் போல, தன் நெஞ்சுக் கூட்டில் மழைத் தண்ணீர் நுழைவது போலத் தோன்றி தேவர் மூச்சை வேகமாக இழுத்தார். அவர் இரண்டாவது மகனைப் பார்த்தபடி “மருமகனே, வந்து காப்பாற்றுங்கள், என்னை இவர்கள் கொன்றுவிடுவார்கள்”, என்று அவர் பலத்தை எல்லாம் கூட்டிக் கதறினார். கந்தவேலனின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தன் தம்பியுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டாம் மகன் கந்தவேலன் சட்டென்று திரும்பினான்.

மூன்றாமாவன் சொன்னான்: “பாத்தயா, இவனுக்கு வக்காலத்து வாங்காதேன்னு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சொன்னது சரிதானே?”

“வாடா, இன்னைக்கு நடக்கறது நடக்கட்டும்…நான் கால பிடிச்சுக்கறேன், நீ செய்யணுமுன்னு நினைச்சத செய்” என்றவன் தேவரின் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இறுகப் பிடிதுக்கொண்டான். தேவர் எழ எவ்வளவு முயன்றாலும் முடியவில்லை. கால்களை இறுகப் பிடித்திருக்கிறான் இரண்டாமாவன், கைகளுக்கு பலம் போதவில்லை. மூன்றாமாவன் “ஏய்..” என்றுகொண்டே தேவரின் கைகளை தனது கால்களால் மிதித்துக்கொண்டே அவர் நெஞ்சின் மீது ஏறி உட்கார்ந்தான். தன் வெள்ளைச் சட்டையை தூக்கி பெல்டில் சொறுகியிருந்த கத்தியை சர்ரென்று எடுத்து தேவர் கழுத்தை ரப்பென்று அறுத்தான்.

இரத்தம் பீய்ச்சி அடித்தது. தேவரின் முதல் மகன் ஓடிவந்து மூன்றாமாவனை எட்டி உதைத்தான். கூட்டம் ஓ என்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தது. தேவர் மனைவி, பெண் பிள்ளைகள் இரண்டாமாவனை அடித்து நொறுக்கினார்கள். நான்காமாவன் ஓடிவந்து இரண்டாமாவனை கருவேலா மரத்தின் கூர்மையான கட்டையால் ரப்பென்று சாத்தினான். இரண்டாமாவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் புஸ்ஸென்று வெளியே பாய்ந்தது.

மூன்றாமாவன் முதலாமவனின் வயிற்றைக் கிழித்து ஜொம்பனஹள்ளிப் பக்கம் ஓடினான். நான்காமாவன் அவனை துரத்திக் கொண்டு போனான். அவன் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அது சம நிலம். முன்பு அது பெரிய புல் புதராக இருந்தது. அங்கேதான் மகாராஜாவின் குதிரைகள் வந்து மேயுமாம். மைசூர் பகுதியிலேயே அதிகம் புல் வளரும் இடம் அதுவாகத்தான் இருந்ததாம். அப்படிப் பட்ட வரலாறு உடைய நிலத்தை மிதித்துக் கொண்டு அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். தான் மிதித்துக் கொண்டிருப்பது மழைத் தண்ணீரையா இல்லை ஓடும் இரத்த வெள்ளத்தையா? என்று கலவரமடைந்து அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

தன் அப்பா இந்நேரம் இறந்திருப்பார், உயிருடன் இருந்தாலும் இருக்கலாம்! தலையைத் வெட்டியிருந்தாலும் எழுந்து அதை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாலும் நிற்பவன்! ஏ, முடியாது. இன்று அவன் கண்களில் தைரியம் தெரியவில்லை, தோற்று சோர்ந்ததுபோல இருந்தது.. உயிர் பிழைக்க சாத்தியமில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்கு யாராவது தூக்கிக்கொண்டு போனாலும் பிழைக்கமாட்டான்.

ஏனென்றால் ஆஸ்பத்திரி இருப்பது இங்கிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்..அப்பாடி…ஜெயித்தேன், ஜெயித்தேன், என்னை மிதித்தவனை, துன்புறுத்தியவனை கழுத்தை அறுத்து எதற்கும் அஞ்சாதவன் நான் என்று இந்த உலகிற்கு காட்டிவிட்டேன்….எவ்வளவு முயற்சிகளின் தோல்வி இன்று வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது….பள்ளி, மருத்துவமனைகள் இல்லாத இந்தக் காட்டான் ஊரில் எங்களைக் கொண்டுவந்து போட்டு எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்தான்…சூரியன் உதிப்பதிலிருந்து மூழ்கும்வரை கழுதையைப் போல உழைக்கவேண்டும்…செலவிற்கு கொடுப்பதோ நூறோ இருநூறோ…ஆனால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு!? உழைத்தது எல்லாம் அவர்களுக்கு…கேட்கக் கூடாது.

ஒரு வார்த்தை எதிர்த்துப் பேச முடியாது….எவ்வளவு நாள்தான் இதைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது…எதிர்த்துப் பேசினால் அடி, உதை. வாரங்கள் கடந்தாலும் எழமுடியாதபடி வலி! இதற்கெல்லாம் பதிலாக அன்று குத்தியது என் அவசர முயற்சி…ஆனால் இன்று…எனக்குத் தெரியும், அவன் இன்று எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்று ..ஹ..ஹ..ஹ…..

ஆகாயத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தான் .

மழை ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தொலைவில் ஓநாய், யானை, நரிகள் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. காலம் நத்தையைப் போல ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து முதுகின் மேல் மழைக் குன்றை தூக்கிக்கொண்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

நீல ஆகாயத்தின் கழுகு மேகங்களுக்குள் அந்த மனிதனின் உருவம் கலந்துகொண்டிருந்தது.

வீராச் சாமி தேவர் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டுக்கொட்டிருந்தார். தொண்டையைக் கீறிக்கொண்டு பல்வலி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.

***