Category: மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை

மச்சம் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / .ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

“சௌத்ரி… ஓ சௌத்ரி… கொஞ்சம் நான் சொல்றதைக் கேளேன்”

சௌத்ரி அமைதியாக இருந்தார்.

“உஷ்… உஷ்”…

“எதுக்கு இப்படி சில்வண்டு மாதிரி தொந்தரவு பண்ணிக்கிட்டே இருக்கே?”

“எனக்கு ரொம்ப களைப்பா இருக்கு”

“மரியாதையா சும்மா உட்காரு. இல்லேன்னா…”

“இனிமேலும் என்னால உட்கார முடியாது. இங்கே பாரு. உக்காந்து உக்காந்து முதுகெல்லாம் பலகை மாதிரி ஆகிப்போச்சு. ஹே ராம்”¬¬

“ச்சு… ச்சு…

“எனக்கு அப்படியே வலியில் உடம்பெல்லாம் நடுங்குது ”

சௌத்ரி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அவருக்கு அவளுடைய செய்கைகள் கோபத்தை வரவழைத்தன

“இங்கே… தோ… இங்கேதான் பாரு . இங்கே பின்பக்கமா எறும்பு வேற கடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு”

“இதோ பாரு ராணி. வரைய ஆரம்பிச்சு பத்து நிமிஷம் கூட இன்னும் ஆகலை. அதுக்குள்ளே இப்படி நீ நெளிய ஆரம்பிச்சா எப்படி?

” “ஐயே… என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செய்திருக்காங்க?”

ராணி தன்னுடைய தடித்த உதடுகளைப் பிதுக்கியவாறு வெண்பளிங்கு முக்காலியில் இருந்து கீழே நழுவினாள்.

“சனியனே, அசையாமல் உட்காரு. சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்ல. தேவடியா”.

சௌத்ரி வண்ணக் கலவைப் பலகையை ஸ்டூலின் மீது எறிந்து விட்டு, கோபத்துடன் அவளுடைய தோளைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினார்.

அவள் சௌத்ரியின் கோபத்தை புரிந்து கொண்டு , உடனே தன் முகபாவனையை மாற்றிக் கொண்டு காதலுடன் அவரை நோக்கியவாறு

“அது சரி. ஒண்ணு பண்ணலாம். கொஞ்சம் பக்கத்துலே வா”… என்றவாறு தரையில் மல்லாக்கப் படுத்தாள்.

அவள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு ,அவளையே எரித்து விடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் சௌத்ரி . அவருக்கு கோபம் மூளைக்குள் ஏறி , கண்கள் சிவந்து உதடுகள் துடித்தன. அவளுடைய கன்னத்தில் பளார் பளாரென நான்கு அறைகள் விட்டால் என்ன என்றும் நினைத்தார்அவருக்கு அவளது குணம் மிக நன்றாக தெரியும் .

இவர் கோபத்தில் அவளை அறைந்து விட்டால் அதுதான் சாக்கு என்று . அவள் வேண்டுமென்றே கூப்பாடு போட்டு ஊரைக் கூட்டி விடுவாள். பின் இத்தனை பிரயாசைப்பட்டு வரைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஓவியம் அறைகுறையாக நின்றுவிடும்.. ஆத்திரத்தில் நிதானம் தவறி தன் வேலையை கெடுத்துக் கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை

அவர் தன்னை நிதானப் படுத்திக் கொண்டு , அவளிடம் அமைதியாக பேசத் துவங்கினார்
“இதோ பாரு. கொஞ்சநேரம் இப்படி அசையாமல் உட்கார்ந்துக்கோ. எல்லாம் பிறகு பார்த்துக்கலாம்” என்று சமாதானப்படுத்தும் தொனியில் சொன்னார்.
“ரொம்பக் களைப்பா இருக்கு” என்று அவள் தரையில் உருண்டாள்.

வேண்டுமென்றே அவள் செய்யும் செய்கை மீண்டும் அவரை உசுப்பேற்றியது

“களைப்பா இருக்கா? தெருத்தெருவா நாள் முழுக்க ஊரெல்லாம் அலைஞ்சு சாணி பொறுக்கிக்கிட்டு இருந்தியே. அப்போ உனக்குக் களைப்பா இல்லையா? நாயே..”

சௌத்ரி தன்னை அடக்க இயலாமல் அவளிடம் கத்தினார்.

“யாரு சாணி பொறுக்கினா? சரியான அல்பம்யா நீ. என்னமோ சண்டைக்கோழி மாதிரியும் வேண்டாத மாமியார் மாதிரியும் என்னோட சண்டைக்கு நிக்கிறே”

என்று அவள் சிடுசிடுத்தாள். சௌத்ரிக்குப் புரிந்து விட்டது. அவள் வேண்டும் என்றே தன்னுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறாள் . இன்றும் எதுவும் வரைய இயலாமல் நாள் வீணாகத்தான் கழியப்போகிறது.
“சரி. இந்த கடிகாரத்தைப் பாரு. அரைமணி நேரம் அமைதியா இரு”

“அதெல்லாம் முடியாது. வெறும் ஆறே நிமிஷம்தான். அவள் மீண்டும் முக்காலியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டே முனகினாள். விஷயம் என்னவென்றால் அவளுக்கு ஆறு அல்லது ஏழுக்கு மேல் எண்ணிக்கை தெரியாது. வெறும் ஆறு நிமிஷம்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாள்.

அவள் உட்கார்ந்து விட்டால் அவளுக்கு கணக்கு தெரியாது பேசியபடியே அரைமணிநேரத்தை ஒட்டி ஓவியத்தை முடித்து விடலாம் என்று சௌத்திரிக்கும் தெரியும். ராணி இடுப்பை நேராக வைத்துக் கொண்டு கனமாக இருந்த பெரிய பூஜாடியை இடுப்பில் ஏந்தியபடி விரைப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டாள். எத்தனை நேரம் அப்படி உட்கார்ந்திருந்தாள் என்று அவளுக்கும் தெரியாது.

“இப்போ சரியா?

“ம்”, சௌத்ரி தான் வரைந்து கொண்டிருந்த கேன்வாஸ் பக்கம் திரும்பினார்.

“என்னைப் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“என்னைக் கொஞ்சம் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“அவருடைய தூரிகை சிறிது நேரம் சத்தமின்றி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. வண்ணக்கலவைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று துரிதமாக இழைந்தும் குழைந்தும் ஓவியச்சீலையில் வர்ணஜாலம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இப்படி ஒரு நிமிடம் கூடக் கடந்திருக்கவில்லை. அவள் பொறுமையற்று சத்தமாகப் பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாள்.

“அவ்வளவுதான் சௌத்ரி. உன்னோட ஆறு நிமிஷம் தீர்ந்தது”

“ஹூம்.. ஹூம்… ஓவியச்சீலையில் அறைகுறையாகத் தீட்டியிருந்த வர்ணங்களையும் அவளையும் பதட்டத்துடன் மாறி மாறிப் பார்த்தார் சௌத்ரி.

“ரொம்பக் குளிரா இருக்கு. சௌத்ரி, அந்தப் போர்வையை போர்த்திக்கட்டுமா?”

“ஊஊஊ… ஆஆஆஆ… என்னமா குளிருது”

என்று நாயைப் போல ஊளைச் சத்தம் எழுப்பினாள்.
“வாயை மூடு” என்று உறுமினார் சௌத்ரி.

“இடுப்பு… ஐயோ, என்னோட இடுப்பு… இப்படி பிடிச்சிக்கிச்சே… சௌத்ரிஜி” – அன்று அவள் தேவையின்றி அழிச்சாட்டியங்கள் செய்தாள்.

“சால்வை… என்னோட சால்வை எங்கே போச்சு?”
“வாயை மூடு” என்று மீண்டும் உறுமினார் சௌத்ரி
.
“ஹூம்…நான் ரொம்ப களைப்பா இருக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ கேட்க மாட்டேங்கறியே. இந்தப் பூஜாடி சனியனைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுவேன்”

சௌத்ரி சரேலென அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இந்த ஓவியம் வரைவதற்காக மியூஸியத்தில் இருந்து அந்த ஜாடியை இரவல் வாங்கி வந்திருந்தார். அதை அவள் போட்டு உடைத்தாள் என்றால் அவளுடைய மண்டையை சௌத்ரி பிளந்து விடுவார்.

“நான் என்ன வேணும்னா பண்றேன். எனக்குக் களைப்பா இருக்கு. நான் என்ன பண்ணட்டும்? என் தலை முழுக்க பேன் ஊர்ந்துக்கிட்டு இருக்கு நமைச்சல் எடுக்குது” பூஜாடியைக் கீழே இறக்கி வைத்து விட்டு தலையைப் பரபரவென்று இருகைகளாலும் சொறிந்து கொண்டாள்.

சௌத்ரி, கால்களை அகட்டி வைத்துக் கொண்டு கண்களை உருட்டி அவளைக் கொடூரமாக முறைத்துப் பார்த்தார். அவருடைய பொறுமை எல்லையைக் கடந்து கொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்தில் அவருடைய முகத்தின் நரம்புகள் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. நரைத்து நீண்டு தொங்கிய வெண்தாடி புயற்காற்றில் சிக்குண்ட படகின் காற்றாடியை போலக் காற்றில் அலைந்து கொண்டிருந்தது. உச்சி மண்டை வழுக்கையில் வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாகத் துளிர்க்கத் துவங்கின.

“இடுப்புக்குக் கீழே வலி உயிர் போகுது” என்று ஆரம்பித்தவள் சௌத்ரியின் முகத்தில் தெறித்த ரௌத்ரத்தைப் பார்த்து அடங்கிப் போனாள். அமைதியாகத் தன்னுடைய இடத்தில் முன்பு போலவே உட்கார்ந்தாள். பிறகு கண்களில் குபீரெனக் கண்ணீர் மல்க வாய்விட்டு அழத்துவங்கினாள்.

“ஐயோ… கடவுளே… நான் செத்தாலும் இங்கே யாரும் கேட்பாரில்லை… கடவுளே….” என்று பெருங்குரல் எடுத்து அழுதாள்.

சௌத்ரி அவளையே கோபத்துடன் உற்றுப் பார்த்தார். இப்படி அவள் அழும்போதெல்லாம் அவருக்கு தாடைகள் இறுகிக் கொள்ளும். இறுக்கமடைந்த முகத்துடன் அவளை மூர்க்கத்துடன் தாக்கத் தயாராக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொள்வார்.

ஆனாலும் அவர் தன் வேலையை நிறுத்தாமல் செய்து கொண்டே இருந்தார் அவருடைய கையில் அசையும் தூரிகை ஏதோ வாணவேடிக்கையைப் போல ஓவியச்சீலையின் மீது சீற்றம் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அலைந்தது.

வர்ணக் கலவைத் தட்டின் குழிகளில் படிந்திருந்த வர்ணங்கள் கலவையாகக் குழைந்து இருந்தன. இந்த ஓவியத்தை முடிக்காமல் , அவரால் நிதானமடைய முடியாது . இந்த ஓவியத்தை ரசித்து முடிக்க நினைத்தார் .

அது ராணியின் செய்கைகளால் முடியாமல் போனது . ஆனாலும் , தான் நினைக்கும் ஓவியத்தை படைக்கா விட்டால் , அவர் மூளைக்குள் ஏதோ குடையும். அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஓவியம் முடிந்தால் தான் அவர் மூளையில் குத்தி நிற்கும் முள்ளை பிடிங்கி எறிய முடியும் . அது நடக்கும் வரை அவருடைய, இந்த வேதனைக்கு ஒரு முடிவு இருக்காது என்று நினைத்தார். எதிரில் அமர்ந்து இருக்கும் ராணியின் தேவையற்ற பிடிவாதமும் அவளுடைய உடல்மொழியும் அவருடைய ஆன்மாவைத் துளைக்கும் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது.

சௌத்ரியின் எல்லா பாவனைகளும் சற்று மிகையானவை. அவற்றின் தாக்குதலில் இருந்து யாரும் அதிகம் தப்பியது கிடையாது. ராணியும் இதற்கு விலக்கல்ல.வயிற்றை எக்கி பீறிட்டெழும் துக்கத்தில் உதட்டைத் துருத்தி அழுதுகொண்டே முக்காலியின் மீது தயக்கத்துடன் அமர்ந்தாள்.
சில கணங்களுக்கு அமைதியாக பூமிப்பந்து மீண்டும் வழக்கப்படி சுமுகமாக சுழலத் துவங்கியது. சௌத்ரியின் தூரிகை கேன்வாஸ் மீது துரிதமாக இயங்கியது. வண்ணக் கலவைத் தட்டு பல்வகை வண்ணங்களால் குழைக்கப்பட்டு அசிங்கமாகக் காட்சியளித்தது.

“சௌத்ரீ” என்று மென்மையான குரலில் குழைவுடன் செல்லம் கொஞ்சத் துவங்கினாள் ராணி. சௌத்ரியின் அக்குளில் குப்பென்று வியர்த்தது. அவர் காலடியில் பூமி லேசாக ஊசலாடிக் குலுங்கிற்று.
“சௌத்ரி, இதைப் பார்த்தாயா?”

சௌத்ரியின் தோள் சற்று அதிர்ந்தது. அவருடைய மிருதுவான உச்சித் தலை வழுக்கையில் வியர்வைத்துளிகள் அதிகமாகப் பரவின. ராணி மீண்டும் பேசினாள்.

“இதைப்பாரு. இதோ, இங்கே… என் கழுத்துக்குக் கீழே இந்த மச்சத்தைப் பாரேன். இங்கே… கொஞ்சம் கீழே… இங்கே பாரு… கையில் இருந்த பூச்சாடியை தரையில் வைத்து விட்டு , தன் மார்பகங்களின் பிளவில் கண்களை சரித்தபடி சௌத்ரியை நோக்கிப் புன்னகைத்தாள்.

“பார்த்தியா இதை? நீயும் அதைத்தான் உற்று பார்த்துக் கிட்டு இருக்கியா ?

சௌத்ரி… சீ…நீ ரொம்ப மோசம் ”ஐயோ, எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு…”” என்று வெட்கப்படுகிறவள் போல பாவனை செய்தாள் ராணி

“சும்மா அசையாமல் உட்காரு” சௌத்ரி உறுமினார்.

“அடேயப்பா, என்ன ஒரு அதிகாரம்? இப்படி ஒரு பொண்ணோட மச்சத்தை வச்ச கண் வாங்காமல் பார்க்கிறது நல்ல ஆம்பிளைக்கு அழகா? அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை இப்படியா ஒருத்தரு பார்க்கறது? என்று வெட்கப்படுவது போல அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்தாள்.

“நான் எந்த மச்சத்தையும் பார்க்கலை. எனக்குப் பார்க்கவும் வேண்டாம்” சௌத்ரிக்கு எரிச்சல் கலந்த கோபம் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

“ஹூம்… சும்மா கதை விடாதே. ஓரக்கண்ணாலே அந்த இடத்தையே நீ திருட்டுத் தனமா பார்க்கலே? குறுஞ்சிரிப்புடன் வம்புக்கு இழுத்தாள்.

“ராணி”

ராணி மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு மையலுடன் அவரை நோக்கித் திரும்பினாள். இவளிடம் கோபப் பட்டும் பயன் இல்லை . என்ன செய்வது என்று புரியாமல் சௌத்ரி, தோல்வியுற்றவராக ஓவியப் படுதாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டியின் மீது சரிந்து விழுந்தார்.

“எனக்கு என்ன வயசு ஆச்சுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”

“ஹேராம்… எத்தனைவயசு? ஆர்வத்துடன் பூச்சாடியை கீழே வைத்து விட்டு அவரை நோக்கி லேசாகச் சாய்ந்தாள் ராணி.

“உன்னோட அப்பன் வயசு எனக்கு. இல்லை. தாத்தா வயசு. உனக்கு எத்தனை வயசு?
இன்னைக்கு இருந்தா பதினஞ்சு இருக்குமா? வயசை மீறி நீ ஆபாசமாப் பேசறே”.

உண்மையில் சௌத்ரிக்கு ஒன்றும் அவளுடைய தகப்பன் வயதெல்லாம் கிடையாது. தாத்தா வயதும் கிடையாது. அப்படிச் சொன்னாலாவது அவள் வாயடைக்குமே என்பதற்காக அப்படிச் சொன்னார்.

“ஹூம்… நீதான் ஆபாசமாப் பேசறே. என்னோட மச்சத்தை அப்படி உத்து உத்துப் பார்க்கறே.
அதுவும் அந்த மாதிரி மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை நீதான் அப்படி உத்து உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தே” தன்னுடைய கரங்களால் அந்த இடத்தை மூடிக் கொள்வது போன்ற பாவனையில் தடவிக் கொண்டாள்.

“எத்தனை சின்னப் பொண்ணு நீ, இப்படி பேசலாமா?”.

“சின்னப் பொண்ணா? நான் சின்னப்பொண்ணுன்னு யார் சொன்னா? அப்படி நான் இருந்திருந்தேன்னா அப்புறம்….”

அப்புறம்? அப்புறம் என்ன?

“அந்த ரத்னா என்ன சொன்னான் தெரியுமா?
யாருக்கு அந்த இடத்துலே
மச்சம் இருக்கோ…”

“ரத்னாவா? அவனுக்கு எப்படித் தெரியும் உனக்கு அங்கே மச்சம் இருக்குன்னு?”

“நான் அவனுக்கு இதைக் காண்பிச்சேன்” என்று அவள் அந்த மச்சத்தின் மீது தட்டிக் காண்பித்தாள்.

“காட்டுனியா? நீ… நீ இதை அந்த ரத்னா பயலுக்குக் காட்டுனியா,

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் ரத்தம் கொதிக்கத் துவங்கியது. அக்குளில் ஒருமாதிரி வெடுக்கென்று வெட்டியது. கன்னச்சதைகள் நடுக்கத்தில் குலுங்கின. அவள் பேசியதை அவரால் ரசிக்க இயலவில்லை . ரத்னா விடம் அவள் தன் மார்பைத் திறந்து காட்டியதாக சொன்னதை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை . அதை நாம் ஏன் விமர்சிக்க வேண்டும் என்று கோபத்துடன் தன் வேலையை மீண்டும் தொடர்ந்தார் சௌத்ரி அவருடைய தூரிகை பரபரவென்று துரிதமாக இயங்கத் துவங்கியது. மீண்டும் வர்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று குழைந்து கலங்கின.

“ஆஹா… அது சரி. அவன் அந்த மச்சத்தைப் பார்த்தால் நான் என்ன செய்யட்டும்?”

“எப்படி? எப்படி அவனால் அதைப் பார்க்க முடிந்தது… நீ….” கீல்கள் தளர்ந்த கதவினைப் போல சௌத்ரியின் தாடைகள் நடுங்கின.

“நான் குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அவன்…” என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பூச்சாடியை இடது கையில் ஏந்தி மீண்டும் முக்காலியின் மீது உட்கார்ந்தாள்.

“நீ குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அங்கே வந்தானா? பாஸ்டர்ட்…”

“ஆமாம். நான் குளத்துலே குளிக்கப் போனேன். எனக்குத் தனியாப் போக பயமா இருந்தது. அவனை துணைக்கு அழைச்சிக்கிட்டுப் போனேன். தீடீர்னு அங்கே வர்ரறவங்களை அவன் தடுக்கலாம் இல்லையா? ஆமாம். குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் என்னோட ரவிக்கையைக் கூடத் துவைத்துக் குடுத்தான்”.

“யாராவது குளிக்கறப்போ வந்துடுவாங்கன்ற பயத்துலே நீ அவனை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனே இல்லையா?

“ஆமாம்” வெகுளியாகச் சொன்னாள்.

“ராணி”, சற்று முன்னே நகர்ந்தார் சௌத்ரி.

“மூஞ்சியை அந்தப் பக்கமா திருப்பிக்கோன்னு அவன் கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா…”

“ஆனா?”

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

“அவன் தூரத்துலே உட்கார்ந்திருந்தான். அப்புறம் நான்தான் சொன்னேன், ரத்னா, எனக்கு மோசமான இடத்துலே ஒரு மச்சம் இருக்கு. அவன் எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டலே. சரி. எனக்கு என்ன? உனக்குப் பார்க்க வேண்டாம்னா நீ அங்கே பார்க்க வேண்டாம்னு சொன்னேன். என்ன சரிதானே சௌத்ரி?”

“அப்புறம் அவன் பார்த்தான்னு எப்படிச் சொல்றே?”

“ஆமா , பார்த்தான். உண்மைதான். நான் தண்ணியிலே முழுகறதுக்கு இருந்தேன்.தண்ணி இத்தனை ஆழமா இருந்திச்சு. அவன்தான் ஓடி வந்து காப்பாற்றினான் .”.

அவள் மச்சத்துக்குக் கீழே சற்று இறக்கித் தன் கைகளை வைத்துக் காண்பித்தாள்.

“தேவடியா முண்டை”- சௌத்ரி தூரிகையை தூர எறிந்து விட்டு தரையில் கிடந்த குச்சியைக் கையில் எடுத்தார்.

“ஹேராம்… ஒரு நிமிஷம்… கேளு சௌத்ரி… நீ என்ன.. நான் முழுகி செத்திருக்கணும்னு சொல்ல வர்றியா?”

“நாயே.. உனக்கு நீச்சல் தெரியாது?
பிறந்ததுலே இருந்து அந்தக் குளத்துலேதான் குளிச்சிருக்கே. அப்புறம் முழுகி செத்துத் தொலைய வேண்டியதுதானே?”

“ஹா .. ஹா உண்மையில் நான் குளிக்கப் போகலை. நிஜமா… நிஜமாகவே அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காமிக்கத்தான் அப்படி அவன் கிட்டே பொய் சொல்லி கூட்டிகிட்டு போனேன் .. ” அவள் உற்சாகமாக சிரித்தாள்…

“அப்போ அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காண்பிக்கத்தான் எல்லா நாடகத்தையும் ஆடியிருக்கே இல்லையா? சௌத்ரி அந்தக் குச்சியைத் தூக்கிக் காற்றில் எறிந்தார். மெலிதாகப் புன்னகைக்கத் துவங்கினார்.

“ஹேராம்… இந்தத் துண்டையாவது சுத்திக்கிறேன் சௌத்ரிஜி”. அவள் குரங்கு போலத் தாவிக் குதித்து படிக்கட்டு அருகில் சென்று நின்றாள்.

“இப்போ என்னை அடிச்சா, நான் இப்படியே வெளியே போயிடுவேன். அப்புறம் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு சொல்லிடுவேன்”…

சௌத்ரி அப்படியே சிலைபோல ஸ்தம்பித்து நின்றார். “அவங்க கிட்டே என்ன சொல்லுவே?”
“சௌத்ரி சொல்றாரு – என்னோட மச்சம்… ஹ்ம்… ஹ்ம்…

“தேவடியா” சௌத்ரி ஏதோ வெறி பிடித்த நரி போலத் துள்ளி எழுந்தார். அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. தான் எய்த அம்பு குறி தவறாமல் பாய்ந்து விட்டது என்று.

“சௌத்ரி, நான் கண்டிப்பா எல்லார் கிட்டேயும் சொல்வேன். தெரிஞ்சிக்கோ. அடிப்பியா? தைரியம் இருந்தா அடிச்சிப் பாரு. வாயேன்… தைரியம் இருந்தா அடிச்சுப் பாரேன். ஏன் என்னையே அப்படி முறைச்சுப் பார்க்கறே? நான் வயசுப் பொண்ணு. சின்னப்பொண்ணு. நீ? மஹா குறும்புக்காரன்” கதவை நோக்கி சிறிது சிறிதாக நகர்ந்து சென்றாள்.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போய் நின்றிருந்தார். ஒரு கணம், அந்த ஓவியத்தைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டு, அவளைக் கூழாக நசுக்கிக் கொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால் வரப்போகும் ஓவியக் கண்காட்சியையும் அதில் அவருடைய ஓவியம் முதல் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் பெறுவதற்காக அவர் சில நாட்களாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பதும் அவருடைய நினைவுக்கு வந்தது.
ஒரு கணம் தலைசுற்றியது.

அவருடைய வாழ்நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஓவியங்களை அவர் வரைந்திருக்கிறார். மொட்டவிழ்ந்து மலரும் ரோஜாப்பூக்கள், பசுமையான இலைகள், தழைகள், செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், தாவிச்செல்லும் புள்ளினங்கள் என இயற்கையின் பரிசுகள் அனைத்தையும் வரைந்திருக்கிறார். இவை மட்டுமல்ல, பெருமூச்சுக்களையும் வாசங்களையும் கூடத் தன் தூரிகையில் சிறைப்பிடித்திருக்கிறார்.

இவரைப் போன்ற ஓவியருக்கு போஸ் கொடுக்கும் பெருமை ஒன்றுக்கே, உலகின் பல பாகங்களில் உள்ள பெண்மணிகள் நிர்வாணமாகவும் ஆடைகள் அணிந்தும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு மாடல்களாக ஒத்துழைக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எங்கோ, சாக்கடையில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்து வந்த இந்தப் பெண் சமாளிக்க முடியாத வகையில் அவருக்கு இம்சை கொடுக்கிறாள்.

அவரை மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், என்னதான் வண்ணக் கலவைகளைப் பல்வேறுவகைகளில் மாற்றிப் பார்த்தாலும் அவளுடைய சருமத்தின் வண்ணத்தை அச்சு அசலாக அப்படியே தீட்டுவதற்கு என்ன செய்தும் அவரால் முடியவில்லை. சந்தன நிறத்தைக் கறுமையுடன் கலந்து சிறிதளவு நீலவர்ணத்தை சேர்த்துப் பார்த்தார். ஆனால் பளிங்குக்கல், சந்தனம், நீலம் மற்றும் லேசான காவி நிறம் சேர்ந்த கலவையாக இருந்தது அவளுடைய சருமத்தின் நிறம். அது மட்டுமல்ல.

அவளுடைய நிறமானது ஒருநாள் சிப்பியின் நிறமாகத் தோற்றம் அளித்தால் மறுநாள் விடிகாலையில் வானத்தில் தோன்றும் சிகப்பில் இருந்து வெடித்துதோன்றும் வண்ணம் போல் காட்சியளிக்கும். வைகறையில் இளஞ்சிகப்பு மேகத்தின் வர்ணஜாலத்தில் மினுக்கும் அவளின் நிறம் மற்ற நேரங்களில் சர்ப்பத்தின் விஷத்தைப் போல நீலமாகப் படர்ந்திருக்கும்.

அவளுடைய கண்களின் நிறமும் அவ்வப்போது தொடர்ச்சியாக மாற்றம் கொண்டிருக்கும். முதல் நாள் அவர் கண்களின் நிறத்துக்காக தார்க்கறுப்பு நிறத்தைக் குழைத்துத் தயாராக வைத்திருப்பார். ஆனால் திடீரென்று அவளுடைய கருவிழிப் படலத்தில் செவ்வண்ணமாக வரிகள் படர்ந்து இருக்கும்.

அதனைச் சூழ்ந்திருக்கும் இமைப்படலங்கள் நீலமேகங்களால் சூழப்பட்டது போலக் காட்சியளிக்கும். அவர் சுத்தமாகப் பொறுமை இழந்தார். இதுவரை நிறைய பெயிண்டு கலவைகள் வீணடிக்கப்பட்டிருந்தன. சில கணங்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய கண்ணின் மணிகள் பச்சை நிறத்தில் மாறிச் சுழன்று இரு மரகத மணிகளாக நடனமிடத் துவங்கியபோது அவருடைய பொறுமையின்மை எல்லையைக் கடந்தது. கண்ணின் மணியைச் சுற்றியுள்ள வெண்பரப்பில் லேசாகப் படர்ந்திருந்த செவ்வரிகள் அடர்த்தி மிகுந்து ரத்தச் சிவப்பாக மாறியது. “நாசமாப் போச்சு” என்று விரக்தியின் உச்சியில் பதற்றத்துடன் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டார் சௌத்ரி. தொல்லை அத்துடன் முடியவில்லை.

“பயங்கரமா கொசு கடிக்குது” என்று குழந்தையைப் போலச் சிணுங்கினாள் ராணி. என்னதான் இவள் எரிச்சல் மூட்டினாலும் இன்று முழுநாளும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார் சௌத்ரி.

“பாரேன். இந்தக் கொசு என்னைப் பிச்சுப் பிடுங்குது” என்று மீண்டும் கொஞ்சினாள். சௌத்ரி ஒன்றும் பேசாது அமைதியாக இருந்தார்.
சௌத்ரி கால்களை அகலமாக விரித்து நின்றார். ராணி திடீரென்று மிகவும் ஆபாசமான வசைச் சொல் ஒன்றை அவரை நோக்கி உதிர்த்தாள்.

சௌத்ரி ஒருகணம் அதிர்ந்துபோய் நின்றார். ஒரு பெண்ணால் எப்படி இதுபோன்ற வார்த்தையை எப்படி இப்படி லஜ்ஜையின்றிப் பேசமுடிகிறது? அவருக்கு இதுபோன்ற வசைகள் எல்லாம் அவ்வளவாகப் பரிச்சயம் கிடையாது. அவருக்குத் தெரிந்திருந்த சில வசவுகள் மிகவும் மென்மையானவை.

அவர் இதையெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வாயில் கூட இதுபோன்ற அசிங்கமான வசைகள் எல்லாம் வராது. அதிகபட்சம் தன்னுடைய உத்தியோக நிர்ப்பந்தத்துக்காக சில வார்த்தைகளை அந்தப் போலீஸ்காரன் எப்போதாவது ஒரு படிமமாக உபயோகிக்கலாம்.

“நீ எங்கிருந்து இந்த மாதிரி கேவலமான வார்த்தைகளை எல்லாம் பேசக்கத்துக்கிட்டே?”
“எது? இதைச் சொல்றியா?” என்று முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக் கொண்டு அதே வசவை மீண்டும் கேள்வி போல உச்சரித்தாள்.

“ராணி” என்று இரைந்தார் சௌத்ரி.

“இதை ஒருமுறை சுன்னன் பேசக் கேட்டுஇருக்கேன். கொசுக்களை விரட்டும்போது அவன் அப்படித் தான் திட்டுவான். அவனோட குடிசையில் படைபடையா கொசு இருக்கும்” என்று அவள் விஷயத்தை சமாளிக்க முயன்றான்.

“என்ன? சுன்னனோட குடிசையிலேயா? அப்போ நீ அவனோட குடிசைக்குப் போயிருக்கே இல்லையா?”

“ஆமாம். அவன் எனக்கு வெல்லச் சேவு குடுக்கறேன்னு சொல்லி என்னை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனான்”

“அப்போ அங்கே வெல்லச் சேவு சாப்பிட்டே…”

“ஐயோ… அப்படி இல்லை… அவன் கூப்பிட்டப்போ வெல்லச்சேவு எதுவும் அங்கே இல்லை.. அவன் சும்மா பொய் சொல்லி இருக்கான். இப்போ எல்லாம் ஒழுங்காக வாங்கிக்கிட்டு வந்துடறான்”.

“ஓஹோ… இப்போ எல்லாம் சுன்னன் உனக்கு வெல்லச் சேவு வாங்கிட்டு வர்றான் இல்லையா?”

“ஆமாம். வெல்லப்பாகுலே ஊற வச்ச பொரியும் வாங்கிட்டு வர்றான்”. பூச்சாடியின் மீது பதித்த கண்ணாடிக் கற்களைத் தடவிக் கொண்டே அவள் சொன்னாள்.

“ஓஹோ… பொரி கூட… சரிதான்”. ஏதோ தான் தேவையின்றி அதிர்ச்சியானது போல உணர்ந்தார் சௌத்ரி. ராணிக்கு வெல்லச்சேவு என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அதற்காக சுன்னன் குடிசையில் இருந்து ஏன், ஏதாவது சாக்கடையில் புரளும் நாயின் வாயில் வெல்லச்சேவு இருந்தால் அதைக்கூடப் பிடுங்கி இவள் சாப்பிடுவாள் என்று நினைத்தார்.

“நான் உனக்கு தேவைக்கான பணம் குடுத்திருக்கேன். அப்பவும் நீ சுன்னன் குடிசைக்குப் போய் வெல்லச்சேவு எல்லாம் சாப்பிட்டு வர்றே…”

“ஹூம். நான் ஒண்ணும் கெஞ்சிக்கேட்டு வாங்கி சாப்பிடறது இல்லை. அவன் எனக்காக ஆசையா வாங்கிக்கிட்டு வருவான். தன் குடிசைக்கு வந்துட்டுப் போன்னு என்னைக் கூப்பிடுவான். அவனை எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது.

மீசையை எத்தனை பெரிசா வளர்த்து வச்சிருக்கான். எனக்குத் தும்மலா வந்துக்கிட்டு இருக்கும். அக்ஷ்.. அக்ஷ் என்று வேண்டுமென்றே யாரோ அவள் நாசிக்குள் குச்சியை செருகியது போலத் தும்மிக் காண்பித்தாள்.

“சௌத்ரி, என்னோட முதுகிலே கொஞ்சம் சொறிஞ்சிக்கட்டுமா?”

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிவது போலத் தோன்றியது. அவனுடைய மண்டைக்குள் நுழைந்து யாரோ கைதட்டும் ஓசையை எழுப்புவது போல இருந்தது. தாடைகள் இறுகின.

அனைத்து வர்ணங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து தன் மண்டையோட்டைத் துளைத்து மாயக்காளான்களாக முளைத்து வெளிக்கிளம்புவது போல உணர்ந்தார்.

அப்போது அவருக்கு எதிரில் இருந்த முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், இந்த ஓவியத்தை வரைவதை மேலும் தொடர்வதா அல்லது பாம்பு போலப் பின்னித் தன்னை வதைக்கும் வேடிக்கைக்கு ஆளாவதா என்று குழம்பி நின்றார்.

இது தொடர்ந்தால் தான் சட்டையைக் கிழித்துக் கொண்டு சேற்றில் புரண்டு அலைய வேண்டியிருக்கும் அல்லது தீயாகக் கொழுந்து விட்டெரியும் தலையை எங்காவது குட்டையில் கொண்டு போய் புதைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தார். வரைவதை நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினார்
குளம் நோக்கி அவருடைய கால்கள் தானாக நடந்தன. வீட்டில் இருந்து குளம் அத்தனை தூரம் இல்லை. இது அவருக்குள் அடிக்கடி நடக்கும் விஷயம்தான்.

குளத்தின் கரையில் உட்கார்ந்து நீருக்குள் குலுங்கிக் குலுங்கி மினுங்கும் சூரியனின் நிழலையே வெறித்துக் கொண்டிருப்பார். அவர் இயற்கையிலேயே ஒரு கவிஞர். இந்த உலகில் வாழ்ந்து கொண்டே எல்லாவற்றில் இருந்தும் ஒருவகையான எல்லையை நிர்ணயித்துக் கொண்டு இடைவெளிகளுக்குள் பயணம் செய்து வாழ்கிறவர். அத்தனை வயதானவர் இல்லை. ஆனால் இளைஞர் என்றும் சொல்ல முடியாது. நடுத்தர வயதில் இருப்பவர் .

ஆனால் தன் உருவத்தின் மீது பெரிய அக்கறை இல்லாதவர். தன்னுடைய தாடியை ஓழுங்காக வெட்டிக் கொள்ளக்கூட சிரத்தை காட்டாது புதராக மண்டிப் போன தாடியுடன் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய அக்குள் இடுக்கில் மீண்டும் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ராணியின் பேச்சுக் குரல் தவளை ஒன்றின் கத்தலுடன் சேர்ந்து ஒலித்தது போலத் தோன்றியது. தவளையா அது? ஆனால் இன்னும் மழைக்காலம் துவங்கவில்லையே. அதனால் தவளையாக இருக்க வாய்ப்புக் குறைவுதான். ஒருவேளை பூனையின் கத்தலாக இருக்குமோ?இருக்காது. பூனையாக இல்லாமல் இருந்தால் வேறு ஏதாவது ஒன்றாக இருக்கலாம். குளத்தின் அருகே கேட்ட அந்த வினோதமான ஒலி அவர் மூளைக்குள் சென்று கிறுகிறுக்க வைத்தது. என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள குளத்தின் கரையோரமாக நடந்து சென்றார்

சௌத்ரி எதையும் சட்டென்று நம்பி விட மாட்டார் . குளத்தின் வழியே அவர் போகும் போது ராணியும் ரத்னாவும் குளத்தில் முரட்டுத்தனமாக ஏதோ ஒரு விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டபோது,கூட அது ஒருவகையான காட்சிப்பிழையாக இருக்கலாம் என்று தான் முதலில் நினைத்தார். ராணியின் இது போன்ற செய்கைகள் அவரை சொல்லொணா வேதனையில் ஆழ்த்தி வதைத்தது. இன்று எல்லாமே எல்லை மீறிக்கொண்டு போகின்றன என்று நினைத்தார்.

அவர்கள் இருவரையும் அவர் நெருங்கிய போது அவர்களுடைய ஒழுங்கீனமான சிரிப்பொலி அடங்கி, இருவரும் பளிங்குச் சிலைகளாக மாறிப் போனார்கள். அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் வெறித்துத் தெறித்தன. மாயத்தோற்றமாக இருந்தாலும் எத்தனை தெளிவாக இருந்தது? உருண்டு திரண்டதொடைகள், தூக்கி வாரிய சிகையலங்காரம், ஆழமாகத் துளைத்தெடுக்கும் கருவிழிகள்… என ரத்னாவின் ஒவ்வொரு அவயமும் மிகவும் எடுப்பாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது.

ராணியின் கட்டான மேனி, சாம்பல் கலந்த பழுப்பும், இளஞ்சிவப்பும், கற்பூர வெண்மையும் நீல நிறத்திலும் வர்ணக் கலவையாகத் தெறித்தது. எடுப்பாகப் புடைத்திருந்த அந்தக் கருமச்சம், சௌத்ரியின் மீது துப்பாக்கிக் குண்டுபோலப் பாய்ந்தது.

அவர் தன் கண்ணை நம்பாமல் மீண்டும் அந்தக் காட்சியை விழித்து பார்த்தார் . அவரைக் கண்டதும் ரத்னா தன் வேட்டியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் மெல்ல நழுவினான். ஆனால் ராணி மட்டும் எவ்வித எதிர்வினையும் இன்றி தன்னுடைய இருகரங்களாலும் நீரை வாரி இறைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் நழுவிப் போவதைக் கண்டதும் தான் இக்காட்சி தன் பிரமையல்ல , உண்மை என்றே உணர்ந்தார் . யாரோ ஒரு ஊஞ்சலில் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக உட்கார வைத்து வேகமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் ஆட்டி, ஆட்டி மிகவும் உயரே தன்னைத் தூக்கி எறிந்தது போல இருந்தது சௌத்ரிக்கு.

ராணியின் கொஞ்சலான குரலில் மீண்டும் அக்காட்சியில் இருந்து மீண்டு சுயநினைவுக்கு வந்தார் சௌத்ரி . அவர் அவர்களை பார்த்து விட்டார் என்றாலும் அதற்காக ஒருவிதத்திலும் பாதிப்படையாமல் எதுவுமே நடக்காதது போல் அவரிடம் பேசினாள் ராணி

“என்னோட மச்சத்தைத்தான் உற்றுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கே இல்லையா? குறும்பைப் பாரேன்”

சௌத்ரியை சமாதானப்படுத்துவதற்காக பசப்புத் தனமாகச் சிரித்தாள் ராணி.

“எங்கிருந்து நீ இத்தனை ஆபாசமான வார்த்தைகளைக் கத்துக்கிட்டே?”

கடினமாக இறுகிய மன நிலையில் இருந்து சௌத்ரியால் வெளிவரமுடியவில்லை.

“தண்ணீரை விட்டு வெளியே வா…” என்றார்.
“ஓஹோ… என்னை அடிப்பியா?” என்று தண்ணீருக்குள்ளிருந்து தலையை வெளியே நீட்டியபடி ராணி கூச்சலிட்டாள்.

“இன்னிக்கு உன்னை உயிராடு தோலை உரிக்கப் போறேன்”. சாக்கடையில் பெரிய தவளையாக வளர்ந்திருந்த அதே பெண்தான் இவள் என்று தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார் சௌத்ரி.

“அம்மணமாக நிக்கிற ஒரு பெண்ணை அடிக்கக் கையை ஓங்குறியே வெக்கமா இல்லையா உனக்கு?” என்று ராணி கேட்டாள்.

சௌத்ரி பெரிதும் சீற்றம் கொண்டார்.
“அம்மணமாக இருக்கிற பெண்களை எல்லாம் அடிப்பாயா? என்ன காரியம் இது?” தண்ணீரில் இருந்து அவள் உருவம் இடுப்புக்கு மேல் உயர்ந்தது.

அவள் மிகவும் பயந்திருந்தாள். எனவே அவளுடைய குரலை சண்டைக்கோழி மாதிரி வைத்துக் கொண்டு நிலைமையை சமாளிக்க முயன்றாள்.

“சீ போ…” என்று கூச்சத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

சௌத்ரியின் கைகளில் ஆடிக் கொண்டிருந்த குச்சி கையில் இருந்து நழுவியது. சௌத்ரியின் உயரம் ஒரு சில அங்குலத்துக்கு அதிகரித்தது. அவருடைய கைகள் வீங்கிப் போயின. மண்டைக்குள் ஏதோ எறும்புகள் ஊர்ந்து செல்வது போல இருந்தது. சில்லென்ற மூடுபனியைப் போல் மேல்கிளம்பிய கருங்காற்று அனைத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு சென்றது போல இருந்தது. முழுவேகத்துடன் தீப்பொறிகள் தெறித்து, தீச்சுவாலைகள் உயரக் கிளர்ந்து எழுந்தன. புடைத்திருந்த அவளுடைய மச்சத்தின் மீது அவருடைய பசியேறிய கண்கள் ஆழப்பதிந்தன.

அந்த மச்சம் திடீரெனக் கருங்கல்லாக மாறி அவருடைய நெற்றியைத் துளைத்தது. சண்டையில் தோல்வியைக் கண்ட நாயைப் போல மிகவும் வேகமாக அங்கிருந்து அகன்று தன் அறைக்குள் சென்று படுக்கையில் வீழ்ந்தார்.

அன்றைக்கே ரத்னாவை வெளிய துரத்தினார் சௌத்ரி. ரத்னா, தான் தன்னுடைய கோவணத்தை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டிருந்ததாக பிடிவாதத்துடன் மன்றாடிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஆவேசம் வந்தது போல சௌத்ரி உக்கிரமாக இருந்தார். இரவு முழுதும் அவர் அரக்கர்களின் படை ஒன்று தன்வசம் இருப்பது போன்ற பாவனையில் சமர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய உடலின் வழியாக யாரோ துளையிடும் இயந்திரத்தை வைத்துத் துளைப்பது போலவும் இடையில் ஏதோ கருங்கல் ஒன்று தடுப்பதால் அந்த இயந்திரம் துளைக்க முடியாமல் தடைபட்டு நிற்பது போலவும் தோன்றியது.
அன்று பலவகையான வர்ணங்களும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. மஞ்சள் காவி நிறத்துடன் லேசாக நீலத்தைக் கலந்தார். அது கடலின் ஆழத்தில் கிடைக்கும் அடர்த்தியான நீலவர்ணத்தில் குழைந்து மிளிர்ந்தது.

கண்களுக்கான வர்ணத்துக்காக இளம்பச்சை மற்றும் கருப்பை – இல்லை, விழியோரத்தில் சாம்பல் நிறச் சாயலில் இளஞ்சிவப்பைச் சேர்த்தார். ஒருகணம் தன்னைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தார். நீண்ட நேரமாக இதனை அவர் செய்யாமல் இருந்தார். ஒரு ஓவியர் தன்னுடைய முகத்தைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டுமா? கண்ணாடி அந்த ஓவியனுக்கு எதைக் காட்டும்? அவர் வரைந்த எண்ணற்ற ஓவியங்கள் அவருடைய முகத்தை மட்டுமல்லாது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இண்டு இடுக்குகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் கண்ணாடியாக இருந்தன.

வண்ணக் கலவைகளால் உருவாக்கப்பட்ட அவருடைய இதயமும் எண்ணங்களும் அவர் பார்வையில் படும் வகையில் எதிரும் புதிருமாக நின்று கொண்டிந்தன. இருப்பினும் தன் முகத்தின் பிம்பத்தைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். காலியாகிப் போன தகர டின்களில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்து அதனை அடிப்புறமாகத் திருப்பிப் பார்த்தார். இரண்டு பாச்சைகள் அவருடைய மூக்கை உரசியபடி பறந்து போயின. புறக்கையால் டப்பாவில் படிந்திருந்த ஒட்டடையைத் துடைத்துவிட்டு டப்பாவின் பளபளப்பான மேற்பரப்பில் தன் முகத்தைப் பார்த்தார்.

முதலில் அத்தனை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. என்னதான் நுணுக்கமாகக் கூர்ந்து பார்த்தாலும் அடர்த்தியான குச்சங்களாகப் படர்ந்திருக்கும் கடலின் ஆழத்தைப் பார்ப்பது போலத்தான் அவரால் உணரமுடிந்தது. அல்லது இமைகளில் ஏதேனும் பிரச்னையோ? காணும் அனைத்தும் கலங்கியும் நுரைத்தும் காணப்படுவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

வேடிக்கையாகத் தொங்கும் அவருடைய தாடியும் பசித்த கண்களும் அனலாக தகிப்பதைக் கண்டார். அவரா அது? டப்பாவை மீண்டும் தலைகீழாகத் திருப்பி மீண்டும் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய தாடி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு பார்த்தபோது கறைபடிந்த அவருடைய மூக்கின் நுனியும் செம்பட்டையாகிப் போன ஒழுங்கற்ற மீசையும் தெரிந்தது. ஒரு கத்திரி இருந்திருந்தால் அந்த மீசையை ஒழுங்காகத் திருத்திக் கொண்டிருக்கலாம். பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் மதிப்பாக இருந்திருக்கும்.
சுன்னனின் மீசை தனக்குக் குத்தியதாக ராணி சொன்னாள். மீசை குத்தியதால் தும்மல் வந்ததாகவும் சொன்னாளே.

தன்னுடைய மூக்கால் தும்முவது போன்ற ஓசையை எழுப்பினார். ரத்னா கோமணம் அணிந்திருப்பான் என்று அவருக்குத் தெரியும். இப்போது ஒருவேளை அவன் வேட்டியைக் கட்டி இருக்கலாம். அல்லது தன் பார்வைக்கு வரும்போது மட்டும் அவன் வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அவனுடைய அந்த வெல்லச்சேவு?

சௌத்ரிக்கு விநோதமான எண்ணம் ஒன்று தோன்றியது. தன் வீட்டின் சுவர்கள் அனைத்தும் வெல்லச்சேவினால் கட்டப்பட்டது போலவும் அச்சுவர்கள் தன்னை வலுவாக நெருக்கி நசுக்குவதாகவும் தோன்றியது. அரைகுறையாகத் தாக்கப்பட்டு படபடக்கும் சிறகுகளுடன் தவிக்கும் ஈயைப்போல அந்த வெல்லச்சேவுக் குவியலின் உச்சியில் அவர் சிக்கியிருந்தார்.

மேலும் கீழுமாக பரபரப்புடன் நடந்ததில் அவர் மிகவும் களைப்புற்று ஸ்டூலின் மீது உட்கார்ந்து கொண்டார். அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டிருந்த ஓவியத்தின் மேலிருந்து திரையை விலக்கினார். சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அந்த ஓவியத்தில் இருந்த புள்ளிகளும் பூச்சுக்களும் அவரைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து பறந்து ஓரிடத்தில் உறைந்து நின்றன. தோள்கள் மெருகேற்றப்பட்ட தோலைப்போல மினுமினுத்தன.

கண்கள் நீலம், கருமை மற்றும் பச்சை நிற விளக்குகளைப் போல மிளிர்ந்தன. மச்சம்? அந்த மச்சம் இங்கே எப்படி வந்தது? பாம்பைப் போலப் புடைத்துச் சுருண்டிருந்தது. ஓ… மச்சம். டிக்… டிக்… டிக்… அவருடைய இதயம் கடிகாரத்தைப் போன்று துடித்தது.

அவர் ஒரு கணம் எழுந்து கொண்டார். தன்னை அறியாமலே கால்கள் ராணியின் குடிசைக்கு அவரை இழுத்துச் சென்றன. அக்குடிசை மிகவும் குறுகலாக, அசிங்கமாக, மூச்சைத் திணற வைப்பதாக இருந்தது. அதன் கூரையை நாளை சற்று உயர்த்திக் கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தார். அது வேண்டாம்.

காலி டப்பாக்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் தன்னுடைய வீட்டின் அறை ஒன்று இந்தக் காரியத்துக்குப் போதும் என்று நினைத்தார். அவர் இருளில் சற்று முன்னேறினார். அவருடைய இதயம் இன்னும் கடிகாரத்தைப் போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதனுள் இருந்த இருட்டு ஈரமான அடுப்புக்கரியைப் போல அவருக்குள் அப்பிக் கொண்டது. கயிற்றுக் கட்டிலின் நாடாக்களில் அவருடைய கை மாட்டிக் கொண்டது.

அவர் இருளில் மூர்க்கமாகத் ராணியின் உடலைத் தேடி தடவிக் கொண்டே சென்றார். ஆனால் ராணி அங்கு இல்லை. கொசுக்கள் அவருடைய உடலெங்கும் அட்டைபோலப் பரவி குருதியைக் குடித்தன. முரட்டுத்தனமாக ரீங்கரித்தன கொசுக்கள். வெல்லச்சேவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவர் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தன.
மறுநாள் காலை, ராணியின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தி,

”தேவடியா, ராத்திரி எல்லாம் எங்கே போயிருந்தே?” என்றுகேட்க வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. ஆனால், தன்னுடைய குடிசையில் அவருக்கு என்ன வேலை என்றும் தன்னுடைய கட்டிலில் இவர் ஏன் புரண்டு கொண்டிருந்தார் என்றும் அவள் கண்டிப்பாக திருப்பி கேட்பாள். எனவே சௌத்ரி மவுனம் காத்தார்

அன்று அமைதியாக அவர் தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். ராணியும் அன்று அமைதியாக இருந்தாள். அவள் ஏதாவது பேசவேண்டும் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் எங்கே போயிருந்தாள் என்கிற விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் எதுவுமே கேட்கமுடியாதபடி அவள் முகத்தைக் கடுப்புடன் உம்மென்று தூக்கி வைத்துக் கொண்டும் சிணுங்கிக் கொண்டும் இருந்தாள்.
பூச்சாடியை தரையில் வைப்பதைக் கவனித்த அவர்,

‘என்ன களைப்பா இருக்கா?” என்று மிகவும் கரிசனத்துடன் கேட்டார். அவளுடன் அன்று எந்தத் தகராறும் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்தார்.

“பின்னே? என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செஞ்சிருக்கு?” என்று அவரிடம் பேசிக் கொண்டே தன் இருகைகளாலும் இடுப்பை லேசாகப் பிடித்து மஸாஜ் செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவளை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தார் சௌத்ரி. ஆனால் திடீரென தொனியை மாற்றிக் கொள்ளக் கூச்சமாக இருந்தது அவருக்கு.

“சரி. வா. வேண்டிய ஓய்வு எடுத்தாச்சு”.

தன்னோடு அவள் சண்டையிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்தார். அவள் தானாக ஏதாவது பேசுவாள் , அப்பொழுது தான் எல்லாவற்றையும் பேசி விட வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார் .

ஆனால் அவளோ ஜாடியை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு அமைதியாக போஸ் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.
அன்று வர்ணங்கள் அவருடன் தீராத தர்க்கம் புரிந்து கொண்டிருந்தன. அவை அவரை ஏளனம் செய்து கொண்டிருந்தன. அந்த மச்சத்தை அன்று வரையவேண்டும் என்று யோசித்திருந்தார்.

வர்ணங்கள் தங்களுக்குள் மச்சங்களைக் கொண்டிருக்காதோ? ஆனால் வர்ணங்கள் கலகத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டதும் அதுபோன்ற யோசனையை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தார்.

ராணி அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காக முக்காலியை விட்டு எழுந்தபோது அவள் சுற்றிக் கொண்டிருந்த துப்பட்டாவில் இருந்து வெல்லச்சேவுத் துண்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. அவள் அதை கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சௌத்ரிக்கு ஏதோ கூரையே தன் மீது சரிந்து விழுந்ததைப் போன்று இருந்தது.

“இந்த… இந்த வெல்லச்சேவு…” கோபத்தில் அவருடைய வாயில் நுரை தள்ளியது. அந்த வெல்லச்சேவுத் துண்டை குனிந்து எடுக்க அவள் முயற்சித்தாள். ஆனால் சௌத்ரியின் கோபத்தைப் பார்த்ததும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள்.

“நீ வேணும்னா அதை எடுத்துக்கோ” என்று தோளைக் குலுக்கித் துடுக்காகச் சொல்லி விட்டு அவள் அகன்று சென்று விட்டாள்
மரணத்துக்கு ஈடான விரைப்பு சௌத்ரியின் உடல் எங்கும் பரவியது.

ராணியின் உருவம் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ற அவர், தன் காலடியில் விழுந்திருந்த அந்த வெல்லச் சேவுத் துண்டை வெறியோடு பொடிப் பொடியாக நசுக்கினார்.
மறுநாள் ராணி எவ்விதச் சுவடும் இன்றி மறைந்து போனாள். தன்னுடன் எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் வந்தது போலவே திரும்பிப் போனாள். மீண்டும் சேற்றிலும் சகதியிலும் புரளும் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினாள்.

சௌத்ரியின் ஓவியம் அரைகுறையாக நின்றுபோனது. ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் அவருடைய மூளைக்குள் ஒரு கரும்புள்ளியாக உறைந்து போனது. மச்சத்தை நினைவில் கொண்டுவரும் கரும்புள்ளி. அவருடைய நெஞ்சில் குத்திய கரும்புள்ளி.

இதற்குப் பிறகு சௌத்ரி ஒரு வகையான மனக்கொதிப்புடன் வாழத் தொடங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போனதைப் அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொன்னால் இவர் மீதே அவர்கள் சந்தேகப்படுவார்கள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. தொடர்ந்து ஓவியங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் யாரும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு காலணா கூடக் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. அதற்கான காரணம் என்னவென்றால் அவர் வரையும் பூக்களின் மீது கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிற வர்ணத்தைப் பூசியதால் அவை விகாரமாகக் காட்சியளித்தன. அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.

அவர் வீட்டில் இருந்த வர்ணங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகக் குழைந்து போய் கலங்கிய சேறாகக் காட்சியளித்தன. அவரால் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் ஓவியத்தில் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை
மேலும் சில வேதனையான சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் அவரிடம் ராணியைப் பற்றிக் கேட்கத் துவக்கினார்கள் அவள் எங்கே போனாள் என்று தனக்குத் தெரியாது என்று எல்லோரிடமும் இவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் இதுபோன்ற நேரடியான பதில் அவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவில்லை.

“ராணியை யாருக்கோ விற்றுவிட்டார் இந்த சௌத்ரி”
“ஏதோ ஒரு வியாபாரிக்கு பல ஆயிரங்களுக்கு விற்று விட்டார்”

“அவளோடு இந்த ஆளுக்குக் கள்ளத் தொடர்பு இருந்தது. எப்படியோ அவளைக் கழித்துக் கட்டி விட்டார்”

இப்படி ஆதாரமற்ற வம்புகள் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்தன. சௌத்ரியின் வாழ்க்கை ஒரு இருட்டறையில் முடங்கிப் போனது. ஜனங்கள் ஏதோ அவரை வறுத்து விழுங்கத் துடித்துக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.
அது மட்டுமல்ல திடீரென ஒருநாள்.

ராணி திரும்பி வந்து சாலையின் முனையில் ரத்தம் தோய்ந்த சிறிய மூட்டை ஒன்றை விட்டுச் செல்ல முயன்றபோது அங்கு பெரும் ரகளை ஏற்பட்டது. அந்த மூட்டைக்குள் பிறந்த குழந்தையின் சடலம் இருந்தது. உடனடியாக அந்தக் கிராமத்தில் ரெய்டுகள் நடந்தன. சௌத்ரி மிச்சமிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நிதானத்தையும் இழக்கத் துவங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போன புதிரும் மிக எளிதாக விடுபட்டது.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போனார். மக்கள் அவர்தான் ராணிக்கு அநீதி இழைத்தவர் என்று பேசத் துவங்கினார்கள் என்ன அநீதி இது? இதுபோன்ற ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டினால் ,வாழ்நாள் முழுதும் அவர் சேமித்து வைத்திருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் நாசமாகப் போய்விட்டது. சமூகத்தின் முன்னால் ஒரு குற்றவாளியாக அவர் தலைகுனிந்து நின்றார்

ஆனால் கடவுளுக்குத் உண்மை தெரியும். குற்றமற்ற தன்னை கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று உறுதியுடன் நம்பினார். இந்த சமூகத்தின் முன்னால் தான் நிரபராதி என்று கடவுள் நிரூபிப்பார் என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் காத்து இருந்தார் சத்தியம் எப்போதும் வெல்லும். ஆனால்… இவர் குற்றவாளி என்று அவர்கள் எப்படித் தீர்மானித்தார்கள்? இந்த உலகில் பிறந்ததே தான் செய்த பெரும் குற்றம்தான் என்று வருத்தப்பட்டார்.

தவறே செய்யாமல் அந்த குற்றத்தை தான் சுமப்பதற்கு பதில் அந்த தவறை செய்திருக்கலாமே என்று ஆதங்கப் பட்டார்

அப்படி நடந்து இருந்தால் , சிறைத்தண்டனை, வலி, பாதிப்பு, கடுந்துயரம், சபையில் அவப்பெயர் போன்ற அனைத்தையும் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார். கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார். அங்கு மச்சம் இருந்தது உண்மைதான். சரி.

ஆனால் மனிதனுக்கு உள்ள பலவீனங்களைப் பற்றி கடவுளுக்குத் தெரியாதா என்ன? ஒருவேளை ராணியிடம் போலீசார் விசாரிக்கும்போது அல்லது வழக்கறிஞர்கள் தன்னைக் குறுக்கு விசாரணை செய்யும்போது தான் வகையாக சிக்கிக் கொள்வோம். அப்போது ராணி தன்னுடைய வாக்குமூலத்தினால் தன்னை விடுவித்தாலும் அதன் வழியாக அவள் தன்னை முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்கிற விஷயம் சௌத்ரிக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

“அது சௌத்ரிக்கு சொந்தமானது அல்ல” என்று பெருந்திரளாகக் கூடியிருந்த நீதிமன்றத்தில் ராணி வாக்குமூலம் அளித்தாள்.

“சௌத்ரி ஆண்மையற்றவர்” என்று அலட்சியத்துடன் உளறினாள். சுன்னனையோ ரத்னாவையோ கேட்டுப் பாருங்கள்.

அது யாருடையது என்று நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஹூம்.. என்று விரைப்புடன் கத்தினாள்.

சௌத்ரியின் தலைமீது பிரம்மாமாண்டமான கறுப்பு மலை ஒன்று வெடித்துச் சிதறியது. பேரிடியும் மின்னலும் இணைந்து கொண்டது. தூரத்தில், வெகுதூரத்தில் ஆழமான வட்டமான கரும்புள்ளி ஒன்று கிளர்ந்து உச்சியில் நின்றது.

சௌத்ரி இன்றும் கூட, சாலையில் உட்கார்ந்து ஒரு கரிக்கட்டியால் பெரும் வட்டங்களை, பெரும்புள்ளிகளாக, கருமையான மச்சக் குறியைப் போல எப்போதும் வரைந்து கொண்டிருக்கிறார்.

•••••

வேர்கள் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / – ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

அன்றைய தினம் . வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர் . சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது . வலிகள் தெரியா குழந்தைகள் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது .

பள்ளிகளுக்கு கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று . குழந்தைகள் , ஓடுவதும் , தாவிக் குதிப்பதும் ,ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டு பட்டது . இந்த குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது . ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை கூறு போட்டதும் , இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தை கொடுத்து விட்டு வெளியேறி யதையும் இந்த குட்டி பிசாசுகள் அறியாது . முனை மழுங்கிய கத்திகள் குரல் வளைகளை அறுக்க திராணியற்று , இந்தியாவை சிதைத்து போட்டன குருதிகளுக்கான ஊற்றை தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்த சேற்றினை வாரி இறைத்தது .

வெட்டு பட்ட காயங்களை தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை
சாதாரண நாட்களாக இருந்தால் , விடுமுறை நாட்களில் இந்தக் குட்டி பிசாசுகளை சமாளிக்க இயலாமல் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம் . ஆனால் , சில நாட்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கி கொண்டது போல கலவர பூமியாக இருந்தது . முஸ்லீம்கள அச்சுறுத்தப் பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப் பட்டனர் . வீட்டிற்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு , காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்தனர் . கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் உலகம் இவை எதையும் அறியாமல் , தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டிற்குள் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தன.

குழந்தைகள் , வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள் மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறி விடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப் பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாக புலம் பெயர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இப்பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் ,கூட்டம் கூட்டமாக பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அசச்சுறுத்தலாகி , அங்கேயே வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லீம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப் படுமோ என்ற கவலை யில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது .ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு ,அலங்கோலமாக கிடந்தது .

எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள் . இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தது , மேவார் மாகாணத்தை பொறுத்தவரை இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டை கொண்டு இருக்க வில்லை அவர்களின் உருவங்களோ , ஆடைகளோ , பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் வேறு இடங்களில் இருந்து இங்கு இடம் பெயரும் முஸ்லீம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப் பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப் போல வதந்தியாக , ஆகஸ்ட் 15 பற்றிய செய்தி பரவி இருந்தது .

யூகங்களால் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர் ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையை பாதுகாப்பாக கடந்து சென்று விட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தர்களால் நடை முறை சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள் . இந்தியா , பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக் கொண்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை அதனால் அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை . விசயத்தை ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தவர்கள் , தங்களையும் , தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் , முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர் .

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள் , பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும் , பெரிய ரொட்டிகள் வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது என்ற புரளியை உணமை என்று நம்பினார்கள் . அவர்கள் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்கு புலம் பெயரத் துவங்கினர்.. மீதமுள்ள அறிவாளிகள் , காலணாவும் , ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலை தக்க வைத்து கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக் கொள்வது என சமூக போருக்கும் தயாரான மன நிலையில் காத்து இருந்தனர்.

இருத்தலை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் கலந்த தவிப்பில் இருந்த மக்கள் ,சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப் படுத்துவதில் வெறியுடன் நின்றனர். இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை . இதனால் அங்கு சிக்கலான பிரச்சனைகள் உருவாகி பதட்ட மன நிலையை எல்லோரு மனதிலும் விதைத்து இருந்தது . அந்த ஊரில் பரம்பரையாக பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள் , தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிக தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள் . அவர்கள் நாட்டை துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள் .

” இங்கே இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்து வருகிறோம் . அவர்களை தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல . அதை சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால் , அரசுக்கு வீண் செலவு . , இங்கு புதிய மக்களை குடியேற்ற தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கி தர அரசுக்கு பணம் தேவை . அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம் . இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள் , இவர்கள் காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல ,ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்

ஒவ்வொரு நாளும், வலம் வரும் புதிய வதந்திகளால் , அச்சுறுத்தப் பட்டு மக்கள் தெளிவு இல்லாமல் , அங்குமிங்குமாக இடம் பெயர அலைந்து கொண்டு இருந்தார்கள் . அவற்றில் அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தனர் ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை . அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும் சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இதே இடத்தில வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய் , கிளம்பி விட வேண்டும் என்று அதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர் பார்த்து காத்து இருந்தனர். . அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று .

அஜ்மீர் சென்று இருந்த பர்ரே பாய் , அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார் .ஆனாலும் அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருடபடுத்த வில்லை . தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்க வில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்த திடடத்தை கைவிடும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டார் பர்ரே பாய் . அந்த சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால் , பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான் பள்ளிக்கூடச் சுவரில் ” பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ” என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து எழுத துவங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவற்றில் ” “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என எழுதினர் . இருசாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து , அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலை மிரட்டல்களுமாக கிளர்ந்தெழுந்தது .நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்பு மீறிப் போக துவங்கியதும் போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இந்த சிறுவர்கள் , வீடு சேர்ந்ததும் , எப்பொழுதும் அவர்களை சபிக்கும் அவர்களின் தாய்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் தாண்டிய நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது . முன்பு இதுபோல் நடந்து இருந்தால் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பி இருப்பாள்.

ரூப் சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட .. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும் , எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருங்கிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுகிடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாய் இருந்தனர். குழ்நதைகளும் அபபடியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இது போல் எங்கள் நாட்டிற்குள் பிரிவினை வரும் , அது எங்கள் ஒற்றுமையை ,நட்பை கூறு போடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்த்தது இல்லை .

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லா கட்சியை சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்று கூடும் சமயம் , கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெறும் .அப்பா காங்கிரஸ் காரராக தன் பக்கத்து நியாங்களை எடுத்துரைப்பார்.. டாகடர் சாஹிப்பும் , பர்ரே பாயும் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளர்கள் .

கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார் . குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர் வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் . குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்து விட்டு , ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள்.எப்பொழுதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால் தான் ஆரம்பித்து வைக்கப் படும் .காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் விவாதங்கள் , சூடேறி , கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதும் , சோஷலிஸ்டுகள் மீதும் , குற்றசாட்டுக்கள் வசைகளாக முடியும் . தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல் ரீதியாக பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ் காரர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


உடனே மகாசபையம் , முஸ்லீம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரசை தாக்கும் . சில ஆண்டுகளாக முஸ்லீம் லீக், மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரசின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது .இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும் தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்து விட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில் , கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் துவங்கியது.. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துக்களில், கொள்கைகளில் வேறு பட்டு இருந்தாலும் , நட்பிலும் , பாசத்திலும் எவ்வித பாகுபாடுமின்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

“என் லல்லு , முன்னியை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறானாம் “ என்று மஹாசபா கியான்சந்த் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளரான முன்னியின் தந்தையிடம் கூற , அவரோ “அப்பா உடனே உன் மருமகளுக்கு தங்க கொலுசு வாங்கி வா போ ” என்று கேலி செய்வார். இதற்கு பர்ரே பாய் ,” அந்தக் கொலுசு சுத்த தங்கமாக இருக்கும்ல ?” என்று கியான்சந்த்தின் தொழிலைக் கேலி செய்வார் .

சுவர்களில் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று நேஷனல் குவார்டுகள்,எழுதினால் சேவக் சங் ஆட்கள் அதை அழித்து விட்டு, “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என்று எழுதிவிடுவார்கள் . முஸ்லீம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்ற தனித் தேசம் உருவாகப் போகிறது என்ற புரளிகள் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்த பொது , இப்படி எல்லாம் இன்னொரு புறம் கூத்து நடந்து கொண்டு இருந்தது . இந்து முஸ்லீம் பிரிவினைக்கான உணர்வினை மக்கள் அறியாமலே , அவர்கள் சிந்தனையில் விதைக்கப் பட்டு கொண்டு இருந்தன.
ஒருங்கிணைந்த ஆசியாவைப் பற்றிய திட்டங்கள் குறித்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் அப்பாவும் ரூப்சந்திஜியும் இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு லேசாகப் புன்னகைப்பார்கள்.

புற விஷயங்கள் குறித்த அக்கறை எதுவும் இல்லாமல் , அம்மாவும் சாச்சியும் கொத்துமல்லி விதை பற்றியும் மஞ்சள் கிழங்கு பற்றியும் மகள்களின் சீர்வரிசைகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

மருமகள்களோ , ஆடை அலங்கரங்கள் பற்றி , தீவிரமாக கருத்து சொல்லிக் கொண்டு , விவாதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் . டாக்டர் சாஹிப் வீட்டில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சமையல் பொருட்களும் மருந்துகளும் வந்து கொண்டிருந்தன. வீட்டில் யாருக்காவது தும்மல் வந்து விட்டால் கூட அடுத்த கணம் அவர் டாகடர் சாஹிப் வீட்டில் மருந்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பார்
அம்மா சப்பாத்தி , கெட்டி பருப்பு , தயிர் வடை செய்தால் , டாகடர் சாஹிப்பிற்கு அழைப்பு போகும் .
அவர் தன்னுடைய பேரப்பிள்ளைகளைத் தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போவார்.” அடிக்கடி அவங்க வீட்ல பொய் சாப்பிட றீங்களே ? என்று டாகடர் சாஹிப் மனைவி கேட்டால்
“அப்புறம் எப்படி மருந்துக்கு காசு வசூல் செய்யறது .?” என்று திருப்பி கேட்டு விட்டு , “லாலாவையும் சன்னியையும் கூட சாப்பாட்டுக்கு அங்கே அனுப்பி வை” என்று சொல்வார்.

“ஹே ராம். அநியாயத்துக்கு வெட்கம் கெட்ட ஜென்மங்களாக இருக்கே” என்று அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்வாள்.
அம்மா தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் , ஐயோ இந்த கோமாளி டாகடர் வேண்டாம் நான் நகரத்துக்கு போய் நல்ல டாகடர் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று புலம்புவாள் . ஆனால் பக்கத்து ஊர் வரை சென்று சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்வது நடைமுறையில் சாத்தியம் இல்லை விளைவு டாக்டர் சாஹிப் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்துவிடுவார்.

” புலால் ஜர்தாவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட்டாயா ? அதுதான் என்று அவர் அம்மாவை கிண்டல் செய்வர் . அம்மா பர்தாவின் உள்ளே இருந்து கொண்டு முறைப்பாள் .

“ என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னால் நான் வரமாட்டேனா ? அதுக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லைன்னு பொய் சொல்றே ? உனக்கு ஒன்னும் இல்லே நலலா இருக்கியேன்னு அம்மாவை டாகடர் சாஹேப் கிண்டல் அடிப்பார் .

அம்மா வாய்க்குள்ளேயே அவரைத் திட்டி மூணு முணுப்பாள் அப்பா இவர்கள் சண்டையை ரசித்து சிரிப்பார்
டாகடர் சாஹிப் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாலே , வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதாவது வியாதியை சொல்லிக் கொண்டு அவரை பரிசோதிக்க சொல்வார்கள்
” ஆஹா , நான் என்ன மிருக வைத்தியரா என்று ” கேட்டுக் கொண்டே அனைவரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பரிசோதிப்பார்

எங்கள் வீட்டில் யாருக்காவது குழ்நதை பிறக்க போகிறது என்றால் , இலவச மருத்துவர் ஒருத்தர் இருக்காருன்னு வரிசையா பெற்று தள்ளுகிறீர்களா ? என்று கேட்பார். பிரசவ வலி துவங்கியதும் அவருக்கு பதற்றம் அதிகமாகி , எங்கள் வீட்டுக்கும் அவர் வீட்டுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டே இருப்பார் .

பிரசவ வலியில் கத்து பவர்களைக் காட்டிலும் , இவர் அதிகமாக கத்தி , புலம்பி அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களை எல்லாம் கலவரப் படுத்தி விடுவார்.. தந்தையாகப் போறவனை இழுத்து வைத்து அறை வார் உன்னால் தானே இந்த பெண் இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாள் என்பார் .
ஆனால் குழந்தை பிறந்து அழுகுரல் கேட்டதுதான் தாமதம் , தன் வயதை மறந்து வராந்தாவில் இருந்து தாவிக் குதித்து , பிரசவ அறைக்கு ஓடுவார். அவருடைய பதட்டத்தில் எங்கள் அப்பாவையும் இழுக்க கொண்டு அறைக்குள் நுழைய , அங்குள்ள பெண்கள் கூச்சப்படுவார்கள் . அவசரமாக பிரசவித்த பெண்மணியை பர்தாவுக்குள் நுழைப்பார்கள் .

பிரசவித்த தாயின் நாடியை பிடித்து பார்த்து விட்டு , குழந்தையின் தொப்புள் கொடியை அறுத்து விட்டு குழநதையை அவரே குளிப்பாட்ட முயற்சிப்பார் . அம்மா அப்பாவையும் டாகடர் சாஹிப்பையும் ” ஆண்களுக்கு பிரசவ அறையில் என்ன வேலை” என்று திட்டி துரத்துவாள் .

இருவரும் பதில் சொல்லாமல் சிறுவர்களைப் போல் உற்சாகத்துடன் ஓடி வருவார்கள்
அப்பாவுக்கு பக்கவாதம் தாக்கி படுத்த படுக்கையானதும் , அப்பாவுக்கு வேறு மருத்துவர்கள் வந்து தான் சிகிச்சை செய்தார்கள் .ஆனால் டாகடர் சாஹேப் அந்த மருத்துவர்களையும் , செவிலியர்களையும் இது ஏன் செய்கிறீர்கள் ? மருந்து கொடுத்தீர்களா என்று கூடவே நின்று அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்து கொண்டார். ஆனால் சிகிச்சை பலன் இல்லாமல் அப்பா இறந்ததும் , அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார் ..
குழந்தைகளின் பள்ளிகளுக்கு சென்று அவர்கள் படிப்பை பற்றி விசாரித்து அவர்களின் பள்ளி கட்டணத்தில் விலக்கு வாங்கி வருவது . வீட்டுத் திருமணத்திற்கு தேவையான நகைகளை கியான் சந்திடம் பேசி விலை குறைத்து வாங்கி வருவது என எங்கள் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாகவே பாவித்து பொறுப்புகளை தானாகவே எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தார்.

வீட்டில் இடப்பற்றாக்குறை அதனால் வீட்டின் மேற்கு புறத்தில் இரு அறைகள் கட்டலாம் என வீட்டில் அனைவரும் முடிவு செய்த போது டாகடர் சாஹேப் அது தேவையில்லை என்று சொன்னதால் அந்த திட்டமே கைவிடப் பட்டது .“இதற்கு பதிலாக வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஏன் அறைகள் கட்டக் கூடாது என்று டாகடர் சாஹேப் கூறியதும் , மறு பேச்சு இல்லாமல் மாடியில் அறை கட்டினார்கள் .

விஞ்ஞானப் பாடம் எடுத்து படிக்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தான் ஃபஜ்ஜனை , டாக்டர் சாஹிப் தன்னுடைய ஷூவினால் விளாசி, அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்தார் .

ஃபரீதா கணவனுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பிறந்தகம் வந்தபோது டாகடர் சாஹேப் தலையிட்டு அவர்களை சமாதானம் செய்து வைத்தார். டாக்டரின் இளைய மருமகள் ஷீலாவால் எங்கள் வீட்டு பிரசவத்திற்கு வெளியில் செவிலியரைத் தேடும் சுமை குறைந்தது . பிரச வலி என்று தகவல் கிடைத்தவுடன் அவள் தன் மருத்துவ மனையில் இருந்து விரைந்து வந்து பிரசவம் பார்த்து விட்டு குழந்தைக்கு ஆறாம் நாள் குல்லாவும் , குர்த்தாவும் பரிசளிப்பாள்
ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது . சப்பா சண்டை போட்டு வீட்டு வந்தவுடன் அவனை ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரனைப்போல் நடத்தினர். எல்லோரும் ஆவலுடன் அவன் சண்டையை விவரிக்க சொல்லி அதை மிகப்பெரிய சாகச செயலாக கொண்டாடினர். ஆனால் அம்மா மட்டும் இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள் .அவள் ஆகஸ்ட் பதினைந்து கொண்டாட்டங்களை பார்த்து விட்டு மனம் வேதனையுடன் வந்து இருக்கிறாள் .

அன்று டாகடர் சாஹேப் வீட்டில் மூவர்ணக் கொடியும் , எங்கள் வீட்டில் முஸ்லீம் லீக் கொடியும் ஏற்றப் பட்டது .இந்த இருகோடிகளும் ஆக்ரோஷமாக பல மனங்களை உடைத்து இடைவெளி உருவாக்கி பல மைல் நீளத்திற்கு தெறித்து பிளந்து அகண்டு முடிவில்லாது விரிந்து கொண்டே சென்றன. அதன் முடிவற்ற பிளவுகளின் எல்லையில் நின்று , கண்ணீர் மல்க நடுங்கிக் கொண்டு நின்றாள் அம்மா .

எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று யோசிக்கும் முன்பே கூட்டம் கூட்டமாக அகதிகள் வந்து நிறையத் துவங்கியது நகரம் . மூத்த மருமகளின் உறவினர்கள் பவல்பூரில் தங்கள் உடமைகளை இழந்து உயிர் பிழைத்து ஓடி வந்த போது , இந்த விரிசல்கள் ஆழமாகவும் , அகலமாகவும் விரிந்தது . அதன் பிறகு நிர்மலாவின் உறவினர்கள் இரத்தம் கொப்புளிக்க , வெட்டுக்காயங்களுடன் வந்து சேர்ந்த பொது அந்த இடைவெளிகள் இனி ஒருபோதும் இணைய முடியாத படி நச்சுப் பாம்புகளால் நிரப்ப பட்டன .

எங்கள் இளைய அண்ணி தன் மகனின் வயிற்று வலி அதிகரித்து துடித்த பொது , டாகடர் சாஹிப்பின் மருமகள் ஷீலா வர மறுத்து , தகவல் சொன்ன எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பையனை திட்டி துரத்தி விட்டாள் . இரு குடும்பமும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோச கணங்கள் , துயர் மிகு நாட்கள் எல்லாவற்றிக்கும் அர்த்தமில்லாமல் , போய் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வதும் நின்று போனது .

பர்ரே பாபி தன்னுடைய ஹிஸ்டீரியா வலிப்புக்களையும் மறந்து கிளம்புதற்கு ஆயத்தமானாள் .அம்மா தன் மவுனத்தைக் கலைத்து ,” நான் உங்களுடன் வரவில்லை , என் டிரங்கு பெட்டியை ஒருவரும் தொட வேண்டாம் . என்னால் அங்கே அந்த சிந்தி ஆட்களோடு போராட முடியாது . அவர்கள் புர்காவையும் , பைஜாமாவையும் தூக்கியெறிந்து அருவெறுப்பாக அலைகிறார்கள்” என்றாள் அனைவரும் அம்மாவின் மவுனம் இவ்வளவு சீற்றமாக கலையும் என்று எதிர்பார்க்காமல் வாயடைத்து போனார்கள் .
“அப்ப , டாக்காவில் இருக்கிற சின்ன மகனோடும் இவங்க போக மறுக்கிறார்களே ”

“ஐயோ , அங்க தலையை வெட்டி தின்னும் பெங்காலிகள் வெறும் கைகளால் சாதத்தை பிசைந்து விழுங்குவார்கள் இவங்க ஏன் அங்க போகணும் ?” ஸஞ்ஜ்லே பையாவின் மாமியார் முமானி பீபி குரோதம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள் .

“அப்படின்னா ராவல்பிண்டிக்குப் போய் ஃபரீதாவோட தங்கலாமே?” என்றாள் காலா.

“அய்யயோ அங்க இருக்கிற பஞ்சாபிகள் நரகத்தில் வசிக்கிற பேய்கள் . அவர்களிடம் இருந்து நம்மை அல்லா தான் காப்பாற்ற வேண்டும் .”

அம்மாவின் மவுனம் உடைந்து வார்த்தைகள் வெள்ளமாய் பொங்கி வந்தது . அவள் அளவுக்கு மீறி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .

“ஐயோ , அத்தை நாம் என்னவோ ஜனங்களே இல்லாத பாலைவனப் பிரதசத்திற்கு குடி போவது போலவே பேசுகிறாயே ! யாரும் மகாராஜா உன்னை சேனைகளை அனுப்பி பல்லக்குல ஊர்வலமா கூட்டிப் போகப் போறாரா என்ன ? ”
என்றதும் , அனைவரும் சூழலை மறந்து சிரிக்க அம்மா முகம் வாடிப் போனாள் அதைக் கவனிக்காமல் அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

” சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொளகிறீர்கள் நிறுத்துங்கள் ” என்று நேஷனல் கார்ட்ஸின் தலைவன் சர்தார் அலி கத்தி எல்லோரையும் அடக்கினான் . .

“நீதான் மடத்தனமா பேசுறே. இங்கேயே தங்கி எங்களையும் யாராவது கொல்லணுமா ?”
“நீங்க எல்லோரும் போங்க. இந்த வயசுலே நான் எங்கேயம் வரல !’ என்றாள் அம்மா தீர்மானமாக
“கடைசியிலே இந்தக் காஃபிர்கள் கையாலேதான் நாங்க சாகணும்னு எழுதியிருக்கு போல !

தங்கம் வெள்ளி மட்டுமல்லாது , சந்தனம் , வெந்தியம் , ஆட்டுகால் எலும்பு தூள்கள் , முல்தானி மட்டி கட்டிகள் ,என்று பல பொருட்களையும் மூட்டைகளாக கட்டி தன் உடைமைகளை எண்ணி கொண்டு இருந்தாள் காலா பீ பீ .

பர்ரே பாய்க்கு கோபம் வந்து அந்த பொருட்களைத் தூர எறிய , பாகிஸ்தானில் தன் வாழ்வாதாரமே அந்தப் பொருட்கள் தான் என்பது போல பதறி கூச்சலிட்டு மீண்டும் அவற்றை தன் பொருட்களுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டாள் காலா பீ பீ .
குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்து பிய்ந்து போன பழைய மெத்தைகளின் பருத்து பஞ்சுகளையும் கூட மூட்டையாக கட்டி எடுத்துக் கொண்டனர். கோணிகளில் பாத்திரங்கள் கட்டப் பட்டன .கட்டில்கள் பிரிக்கப்பட்டு கட்டைகளாக ஒன்று சேர்த்து கட்டினார்கள் . எங்கள் கண் முன்னே எங்கள் வீட்டை அழகாக நிறைத்து இருந்த அத்தனை பொருட்களும் , மூட்டைகளாகவும் ,பெட்டிகளாகவும் , வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. வீடு என்பது வெறுமையாகி விட்டிருந்தது . அங்கு கட்டி வைக்கப்பட்ட அத்தனை பொருட்களும் அந்தந்த உடமையாளர்களின் எண்ணங்களைப் போல கால் முளைத்து தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் டிரங்கு பேட்டி மட்டும் அவளைப் போலவே இறுக்கமாக அமைதியாக அசைவில்லாமல் இருந்தது .

“இங்கேதான் சாகணும்னு நீ தீர்மானித்து இருந்தா, அதை யாரும் தடுக்க முடியாது” என்று பாய் சாஹிப் முடிவாகச் சொன்னார்.

என்னுடைய வெகுளியான அம்மா தன் அலைபாயும் கண்களால் வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து, , “என்னை யாரால் கொல்ல முடியும்? எப்போது அது நடக்கும்?” என்றாள்.
“அம்மாவுக்கு மூளை பிசகிவிட்டது போல , . ” என்று பாய் சாஹிப் கிசுகிசுத்தார்.
“அந்த காஃபிர்கள் அப்பாவிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்தார்கள் என்று இவளுக்கு என்ன தெரியும்?
நம் மக்கள் இருக்கும் நமக்கான சொந்த இடத்துக்கு நாம் போய் விட்டால் , அதுதான் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லையா ? அங்கு தான நாமும் நம் உடைமைகளும் பத்திரமாக இருக்க முடியும் !

அத்தனை அதிகமாகப் பேசாத அம்மாவிற்கு கூர்மையான நாவு இல்லாது போனது துரதிர்ஷ்டமே !அவளுக்கு பேச மட்டும் தெரிந்து இருந்தால் அவர்களைத் திருப்பி இப்படி கேட்டு இருப்பாள் .

“நம் சொந்த இடம் என்று சொல்லும் அந்த விசித்திர உலகின் பெயர் என்ன ? அது எங்கே இருக்கிறது ? இங்கு தானே நாம் பிறந்தோம் . உயிரும் உடலுமாக வளர்ந்தோம் .

நாம் பிறந்த நம் மண் இன்று அந்நிய பூமியாக போய்விட்டதா ? இதோ இன்று நீ வேறு இடத்திற்கு அடைக்கலம் போகிறாய் .. அங்கும் யாரவது வந்து உன்னை நாளை விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் ? அங்கு யாரவது வந்து இங்கா நீ பிறந்தாய் ஓடு என்று விரட்டினால் என்ன செய்வீர்கள் ? பலமான காற்று வீசினால் அணைந்து போகும் விளக்கு போல பலகீனமாக இருக்கிறேன் நான் . எந்த நிமிடமும் எல்லாம் முடிந்து போகும் . அதன் பிறகு எனக்கான சொந்த இடத்தை தேடும் உங்கள் சிக்கலும் தீர்ந்து போகும் .ஒருத்தரின் சொந்த பூமி திடிரென அவர்களுக்கு அந்நியமாவதும் , சம்பந்தமே இலலாத ஏதோ ஒரு இடம் நமக்கு சொந்தமாவதும் அத்தனை ரசிக்க கூடிய விளையாட்டு அல்ல . ஒரு காலத்தில் முகலாயர்கள் காலுக்கு உதவாத செருப்பை கழட்டி எறிவது போல் , தங்கள் சோந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய தேசத்தை சொந்த பூமி என சொல்ல விழைந்தார்கள் என்னவானார்கள் ?

அம்மா அமைதியானாள் . அவள் முகம் அவள் வாழ்ந்து முடித்த காலங்களின் நினைவுகளை சுமந்து தாங்க இயலாமல் , களைத்து இருண்டு போய் இருந்தது . பல நூற்றாண்டுகளாக தனக்கான பூமியைத் தேடும் முயற்சியில் அலைந்து கலைத்தவள் போல காணப் பட்டாள்
நேரம் தன் வழியில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது . எத்தனை சூறாவளியையும் தாண்டி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலமரம் போல் அம்மாதன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள் .

அவளுடைய மகன்கள், மகள்கள், மாப்பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் உடைமைகளுடன் வாசலில் போலீஸ் காவலுடன் இருக்கும் லாரியில் ஏறலானார்கள் . அதுவரை அசைவில்லாது இருந்த அவள் மனம் பட படத்தது . விரிந்த வெளியில் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளின் பார்வை எதையோ தேடி அலைந்தது . பக்கத்து வீடு காற்றில் கலைந்து , மேகங்களுடன் கரைந்து காணாமல் போகத் துவங்கி இருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜியின் வீட்டு வராந்தா வெறுமையாக இருந்தது . ஓரிரு முறை ஏதோ ஆவலுடன் வெளியில் வந்த குழந்தைகளை வலிமையான கரங்கள் அவசரமாக உள்ளே இழுத்துக் கொண்டன அம்மா கண்ணில் இருந்து அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது .கண்ணீருக்கு இடையில் மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் , திரைகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கலக்கத்துடன் எட்டிப் பார்க்கும் குழந்தைங்களின் கண்ணீரை அவளால் உணர முடிந்தது

அம்மா மிகவும் கலவரமடைந்து இருந்தாள் . அந்த விசாலமான பெரிய முற்றத்தில் தனியாளாக , தான் நேசித்தவர்களையும் , தனக்காக ஆண்டவன் கொடுத்த அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களையும் , இறைவனின் கருணையின் பாதங்களில் ஒப்படைத்து விட்டு , அனாதையாக , அவள் ஆட்சி செய்த வீட்டில் நின்றிருந்தாள் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது . தனிமை .. அவளை அசச்சுறுத்தியது . அந்த சூழலின் ஏகாந்தம் , பல அமானுஷ்யங்கள் அவளை சூழ்ந்து தாக்க வருவதான உணர்வில் அவள் மிரண்டு போனாள் . எண்ணங்கள் வலையாக பின்னி அவள் மூளைக்குள் மொய்த்தது . அவளுக்கு தலை சுற்றி மயக்கம் வருவது போல இருந்தது .அருகில் இருந்த தூணில் சாய்ந்து , நிற்க இயலாமல் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்

மெல்ல எழுந்து ஆளில்லாத அந்த வீட்டை , இன்றுதான் புதிதாக பார்ப்பது போல் சுற்றி வந்தாள் . அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவள் வாழ்வை அவளுக்கு திருப்பி சொன்னது . வீட்டின் முன்னறைக்கு வந்ததும் , நெஞ்சு வெடித்து விடும் போன்றதொரு அழுத்தம் பிறந்து , துக்கம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது . இந்த அறையில் தான் அவளின் இல்லறம் துவங்கியது . இந்த அறைக்குள் முதன் முறையாக எந்த தவிப்புடன் , உள் நுழைந்தாளோ , அதே தவிப்புடன் இன்று அந்த காட்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் .

அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களில் இணைபிரியாது பங்கு கொள்வேன் என்று கூறிய அவளது கணவன் ,இந்த அறையில் போடப்பட்ட கட்டிலில் அமர வைத்து தான் அவள் முக்காட்டை விலக்கி , நிலவு போன்ற அழகிய முகத்தை தன் கரங்களில் தாக்கி ரசித்து பார்த்தான் . அவனை முழுவதுமாக நம்பி தன்னை அவனிடம் முழுமையாக அவள் ஒப்படைத்த அறை இதுதான்
இதோ இந்த அறைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் தான் அவளது தலைப்பிரசவம் நடந்தது . அதோ அந்த மூலையில்தான் அந்த மூத்த மகளின் தொப்புள் கொடி புதைக்கப் பட்டது .முதன் முதலாக தாய்மையை உணரச் செய்த மகளை கையில் ஏந்தி உச்சி முகர்ந்து இந்த அறையில்தான் . ஏறக்குறைய அவளது எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த அறையில் தான் பிரசவித்தாள் அவளது எல்லா குழந்தைகளின் தொப்புள் கொடியும் இந்த அறையின் மூலைகளில் தான் புதைக்க பட்டு இருக்கின்றன . தன் அந்திம காலத்தில் ஆதரவாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த அறையில் தான் பத்து குழந்தைகளை , பத்து மனித உயிர்களை இந்த அறையில்தான் பெற்று எடுத்தாள் .

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டுமே சொந்தமாக , யாரும் இல்லாத தனிமரமாக பெற்றெடுத்த அந்த புனித கருப்பையின் வெறுமையுடன் நிற்கிறாள்
பாம்பு தன் தோலை எளிதாக உரித்து விட்டு , அகன்று சென்று விடுவதைப் போல இவளது குழந்தைகள் இவளை விட்டு , அமைதியும் , நிம்மதியுமான வாழ்வைத் தேடி சென்று விட்டார்கள்
அந்த வீட்டின் திசையெங்கும் குழந்தைகளின் குரல்கள் ஒலிப்பது போன்ற பிரமையை , உண்மை என நினைத்து அங்குமிங்கும் ,திரும்பி அலைபாய்கிறாள். புதிதாக திருமணம் ஆகி வரும் பெண்கள் எல்லோரும் அம்மாவின் மடியை வணங்கி, பத்து பிள்ளைகள் பெற்ற தங்க மடி இது , எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் என்று ஆசி வாங்கி செல்வதுண்டு .அம்மாவின் மடி அதிர்ஷ்டம் பொங்கி வரும் மடி என்றும் , அதனை வணங்குவதால் நல்ல படியாக பிள்ளை பேறு நடைபெறும் என்றும் பெண்கள் நம்பினார்கள் இன்று அவள் பிள்ளை பெற்று மகிழ்ந்த அறையைப் போலவே அவளது கருப்பையும் வெறுமையால் நிறைந்து இருந்தது .
மனம் கனத்து வேதனை சுமை கூடியதால் , நடக்க இயலாமல் கால் தடுமாற அடுத்த அறைக்குள் நுழைகிறாள். இந்த அறை அன்று தந்த வேதனையை இன்றும் அவளால் உணர முடிந்தது . ஐம்பது ஆண்டு காலம் அவள் வாழ்வில் நிறைவாக பெங்கெடுத்த அவளின் வாழ்க்கைத் துணை தன் இறுதி மூச்சை விட்டது இந்த அறையில் தான் . இதோ இப்பொழுதும் அவளால் பார்க்க முடிகிறது . இதோ அந்த அறையின் ,கதவுக்கு பக்கத்தில் தான் , அவரின் சவத்தை கொடித்துணி போர்த்தி மூடி வைத்து கிடத்தி இருந்தார்கள் . அத்தனை சொந்தமும் , பிள்ளைகளும் , உற்றார் உறவினரும் அவரைச் சுற்றி அழுது கொண்டு இருந்தார்கள் . அழுவதற்கு மனிதர்களை சுற்றி இருக்கும் போதே இறப்பது கொடுப்பினைதான்

அவர் என்னமோ மிக அதிர்ஷ்ட சாலிதான் . என்னைப் போல் இல்லை . நான் இன்று உயிரோடு இருக்கும் போதே பிணமாக , யாரும் அருகில் இல்லாமல் அலைகிறேனே , இந்த அவல வாழ்வு அனுபவிக்காமல் அவர் விரைந்து சென்றது நல்லது தான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது .. அவள் கால்கள் நடக்க இயலாமல் துவண்டன . கணவரை இறுதியாக படுக்க வைத்து இருந்த இடத்தில் தலைப்பகுதியில் சென்று சரிந்து விழுந்தாள் . கணவர் இறந்த தினத்தில் இருந்து கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவரின் நினைவாக தினமும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இடம் அது . வீட்டின் அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்து சென்றவர்கள் தேவையில்லை என்று விட்டுப் போயிருந்த பொருள் அது .விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து போய் , திரி எரிந்து கருகி வீட்டிருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜி பித்து பிடித்தவர் போல அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நிலை கொள்ளாது நடந்து கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு உலக நினைத்தாலே வெறுப்பாக இருந்தது . இந்த அரசாங்கம் , அரசியல் , அவளது மனைவி , குடும்பத்தினர் , அவர் வசிக்கும் தெரு , சாலைகள் ,கத்திகள் , என எல்லாவற்றையும் சபித்து திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.
அவரின் சாபம் பலித்து விடும் என இந்த உலகு பயந்து அவர் முன் மண்டியிட்டு , மன்னிப்பு கோருவதாக கற்பனை செய்து கொண்டார் . இத்தனை ஆண்டுகாலமும் ஒன்றாக கூடி வாழ்ந்த பக்கத்து வீட்டின் வெறுமை அவரை மிகவும் கலங்கடித்தது .

தானே பார்த்து ரசித்து கட்டிய வீட்டை , தானே சுக்கு நூறாக சம்மட்டி எடுத்து உடைத்து போன்றதொரு வேதனையில் துடித்தார். அந்த வீடு இருக்கும் திசையை பார்க்கவே அஞ்சினார். அந்தக் குடும்பத்துக்கும் தனக்குமான பந்தம் நிலத்தின் ஆழம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற வேர்களைபோல , நினைவுகளாய் பின்னி பிணைந்து உயிர்வரை இணைந்திருப்பதை எப்படி வேரறுப்பது ? அந்த நிணவுகளை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலே , தன்னைத்தானே , வெட்டிக்கொண்டு , ரத்த நாளங்களை சிதைத்து கொண்டு , வீழ்வதைப் போல ஒரு வேதனை அவரைத் துடிக்கச் செய்தது .

அவரால் பக்கத்து வீட்டின் , கனத்த மவுனத்தை தங்க முடியாது இருந்தது . மனம் என்னவோ , போல பித்தனைபோல் உளறச் செய்தது . சட்டென்று அமைதியானார் என்னவோ யோசித்தார் . தனது காரில் ஏறி சென்று விட்டார்.
ஊர் மொத்தமும் இரவின் இருண்மைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டு மவுனமான பின் , பக்கத்து வீட்டின் பின் கதவின் வழியாக , தன இரு கைகளிலும் உணவை ஏந்திக் கொண்டு ரூப்சந்த்ஜியின் மனைவி வீட்டினுள் பிரவேசித்தாள் . எதுவும் பேசாமல் அம்மாவின் எதிரில் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள் .இரு கிழவிகளும் , நீண்ட நேரம் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தனர்.

ஆனால் இருவரின் மனமும் ஓராயிரம் விசயங்களை உள்ளுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருந்தன. அவர்கள் பார்வையில் மொழி பரிமாற்றம் மவுனமாக நடந்தது . இந்த இருவரும் முன்பு பேசிக் கொள்ளும் பொது , அந்த சூழல் கிடு கிடுக்கும் . இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு வாயடைத்து போய் இருவரும் அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களுக்குள் இருந்த பந்தத்தின் நெகிழ்வு அவர்கள் வாய்க்கு பூட்டு போட்டு மனதை திறந்து விட்டிருந்தது .
அத்தனை பெரிய வீடு . முழுவதும் மனிதர்களால் நிறைந்து இருந்த வீடு , இன்று மவுனமாக சப்தமின்றி இருந்தது . அனைவரும் அவளை விட்டு போய் விட்டாலும் , குழைந்தைகளுடன் செல்லும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் , அவர்கள் விரும்பிய இடம் சென்று சேரவேண்டுமே என்று கவலைப் பட்டாள் .

நாடு இருக்கும் பதட்டமான சூழலில் , எல்லா இடங்களிலும் ஆட்களை கொன்று குவித்து , ஊரே ரத்த களறியாக இருக்கிறதே , ரயில் வண்டிகளில் மனிதர்களாக பயணத்திற்கு ஏறியவர்கள் பிணங்களாக குவித்து இறக்கப் படுகிறார்கள் என்று செய்திகள் வருகிறதே என்றெல்லாம் பல சிந்தனைகள் , கவலைகள் அவளை அலைக்கழித்தன . அவளால் இரவு முழுவதும் தூங்க இயலாமல் , இருட்டில் , விழித்தபடி இருளுக்குள் தன்னை ஒளித்து கொண்டு படுத்து இருந்தாள் .
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக , அவள் அக்கறையுடன் தன் உயிரை விட்டு இரத்தத்தால் வளர்த்த பயிர்கள் இன்று , வேறு நிலத்தில் தான் செழிப்பாக வளர இயலும் என்று சென்று விட்டன. சொந்த நிலத்தை மறுத்து புதிய நிலம் சென்ற பயிர்களின் குருத்து , கருகி விடாமல் , செழித்து வளருமா என்ற கவலை அவளுக்கு ள் உழன்று கொண்டே இருந்தது .

பாவம் இளைய மருமகள் , நிறைமாத கர்ப்பிணி . அவளை அல்லாஹ் ரட்சிக்கட்டும் . அவளுக்கு எந்த நேரமும் குழந்தை பிறக்கலாம் . அவர்கள் செல்லும் வழியில் எந்த பால்வெளியில் , அந்தக் குழந்தை பிறக்க போகிறதோ யாருக்குத் தெரியும் .? இது என் தேசம் அல்ல என்று , அந்நிய தேசத்தை நம்பி சென்று இருக்கிறார்கள் . ஏற்கெனவே அந்த மண்ணில் வசித்துக் கொண்டு இருக்கும் , நயவஞ்சக கழுகுகள் இவர்களை நிம்மதியாக வாழ விட்டு விடுமா ? இல்லை , மீண்டும் இவர்கள் சொந்த மண்ணை தேடி வந்து விடுவார்களா ?

அப்படி ஒருவேளை திரும்பி வந்தால் … இங்கிருந்து பிய்த்து கொண்டு சென்ற வேர்கள் , மீண்டும் இம்மண்ணில் தழைக்குமா ?அப்படி ஒரு வேளை அவர்களுக்கு மகிழ்வான தருணங்கள் மீண்டும் இம்மண்ணில் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் எனில் , அன்று என் மக்கிப் போன எலும்புகள் சாட்சியாக நிற்குமா ?அவள் தனக்குள்ளேயே எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டு , அந்த வீட்டின் , சுவர்கள் , கதவுகள் , ஜன்னல்கள் எல்லாவற்றையும் , ஒரு தாயின் வாஞ்சையுடன் , தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் வீட்டை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். .

அவளது மனக்கலவரத்தில் , இளைய மருமகளையும் , மக்களையும் கலகக்காரர்கள் நிர்வாணமாக்கி ரோட்டில் ஓடவிட்டு வெட்டுவது போலவும் , குழந்தைகளை கதற கதற துண்டு துண்டாக வெட்டி எறிவதை போலவும் காட்சிகள் வந்து அவளின் தனிமையை மேலும் கொடூரமாக சிதைத்தது .

களைப்பில் அவள் மயங்கி கண்ணசர நேர்ந்தால் , தெருவில் கேட்கும் , கூச்சல்களும் , அலறல்களும் , அவளை குலுக்கி எழுப்பி மேலும் அச்சுறுத்தின .அவளைப் பற்றிய கவலைகள் அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட இல்லை , ஆனால் கொடும் ராட்சசர்களாக வெறிபிடித்தலையும் மனிதர்கள் கையால் வரும் மரணத்தை விட , இயற்கையான சாவு சிறிது மென்மையாகத்தான் இருக்கும் போலும் .அணையும் விளக்கு படபடத்து அணைவதை போல அவள் பட படத்து கொண்டு இருந்தாள் .
நாட்டில் கலவரக்காரர்கள் கிழவிகள் என்று கூட பாராமல் , அவர்களது தோல் தேய்ந்து , இரத்தமும் சதையுமாக எலும்புகள் துருத்தி தொங்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும் , இரக்கமின்றி தெருவில் இழுத்து செல்வதாக யாரோ கூறினார்கள் . நரகத்தை விட பல மடங்கு கொடுமைகள் இன்று நாட்டில் எல்லா பகுதியிலும் நடந்து கொண்டு இருப்பாதாக பேசிக் கொள்கிறார்கள்

வீட்டு வாயிலில் யாரோ நின்று கொண்டு முரட்டுத் தனமாக கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது . தூரத்தில் இருந்து யாரோ குரல் கொடுத்து அழைப்பது கனவில் கேட்பது போல் தெளிவில்லாமல் கேட்கிறது . ஒருவேளை மூத்தமகன் திரும்பி வந்து விட்டானோ ? இல்லையே .. இது இளைய மகனின் குரல் போல இருக்கிறதே .. அச்சத்தில் அவளுக்கு மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டது போல் சிந்தனைகள் தறிகெட்டு அலைகின்றன. மரணத்தின் தூதுவன் அவளை சந்திக்க ஆவேசமாக வருகிறான் போலும் . அவன் மிகவும் அவசரத்தில் இருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றுகிறது .தெளிவில்லாத காட்சிகள் மாறுகின்றன. இதோ .. எல்லோரும் புதிய இடத்தில் நின்று கொண்டு அவளை திரும்பி பார்க்கிறார்களே ….இளைய மகன் தன் மனைவி குழைந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டு இருக்கும் காட்சி தெளிவாக தெரிகிறதே … கலங்கிய மனதில் சிறிது நிம்மதி உருவாகிறது . திடீரென்று வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்து , மீண்டும் எல்லோரும் அவள் அருகில் வந்து நிற்கிறார்கள் . குழந்தைகள் அவளை கூடி நின்று அவளைக் கட்டிக்கொள்கின்றன. களை இழந்து வெறுமையில் நிறைந்திருந்த வீடு மீண்டும் களை கட்டியது . கலகலப்பாக குழந்தைகளும் மகன்களும் மருமகள்களும் அந்த வீட்டை நிறைத்து இருந்தனர் .

அவளது அச்சம் மறைந்து மனதில் நிம்மதி பிறந்தது . இனி கவலையில்லை என்று மனம் சொன்னது . அவள் நிம்மதியாக கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள் . அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கரம் ஒன்று அவள் நாடியை பரிசோதித்துக் கொண்டு இருந்தது “மன்னிக்கணும் பாபி . உனக்கு என்னை பார்க்கணும்னு தோணினா கூப்பிட்டால் நான் வருவேன்ல . அதற்காக ஏன் மயங்கி விழுவது போல் நடிக்கிறாய் ? “என்று ரூப்சந்த்ஜி கலகலவென்று சிரித்தபடி அவளிடம் பேசினார்.

” இந்த முறை நீ பீஸ் எனக்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும் . உன் உதவாக்கரை பிள்ளைகளை லோனி ஜங்க்சனில் இருந்து , மிரட்டி திரும்ப அழைத்து வந்து இருக்கிறேன் . முட்டாள்கள் . இவங்களுக்கு போலீஸ் சூப்பிரண்டு மேல் கூட நம்பிக்கை இல்லை .

அந்த பெண்மணியின் கிழட்டு முகத்தில் மகிழ்ச்சி , பரவியது . பரவசத்தில் , உணர்ச்சி மேலீட்டில் கண்கள் கசிந்தன. ரூப்சந்த்ஜி அவளை அன்பாக பார்த்து மெல்ல சிரித்தார்.அவளால் பேச இயலாமல் , அவர் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள் . அவர் கிழட்டு கரங்களில் சூடான அவள் கண்ணீர் துளிகள் சிதறின
.

•••••••••

.

. .

கல்லு -இஸ்மத் சுக்தாய் / தமிழில் / ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

ஏழு வயது கூட நிரம்பாத “கல்லு ” வளர்ந்த மனிதன் செய்யும் அத்தனை வேலைகளையும் செய்ய பழகி இருந்தான் .அசந்து தூங்கும் பொது , யாரோ அடித்து எழுப்புவது போல் அதிகாலையிலேயே எழுந்து விடுவான் . குளிர்காலமானாலும் , பழைய கந்தல் சட்டை அணிந்து கொண்டு , அப்பாஸின் குரங்கு குல்லாவை கழுத்து வரையிலும் இழுத்து மூடி அணிந்து கொண்டு , அவ்வப்போது மூக்கை உறிஞ்சி கொண்டு , பெரியதோரணையு டன் கூடிய சிறிய மனிதனாக தன் வேலைகளை செய்ய தயாராகி விடுவான் அவனுக்கு குளிர்ந்த தண்ணீர் என்றால் பயம் . அதனாலேயே அவன் முகம் கழுவதே இல்லை . தன் விரல் நுனிகளால் பல்லுக்கு வலிக்காதவாறு மெல்ல தேய்த்து விட்டு வாய் கொப்புளித்து விடுவான் . இதனால் எப்பவும் அவன் பற்களில் காரைப் படிந்து மஞ்சளாகவே இருக்கும்
காலையில் அவன் செய்யும் முதல் வேலை அடுப்பை பற்ற வைத்து டீ க்கு தண்ணீர் வைப்பது . அதன் பிறகு காலை உணவிற்கு சாப்பிட்டு மேஜையை தயார் செய்வது . அதற்காக , சமயலறைக்கு , சாப்பிட்டு மேஜைக்கு ஒரு நூறு தடவையாவது நடப்பான் . முட்டை எடுத்து வர , பால் எடுத்து வர , என ஒவ்வொரு பொருளாக தேடித்தேடி அவன் எடுத்து வந்து மேசையில் நிரப்ப , அவன் காலில் அணிந்திருக்கும் செருப்பை சரக் , சரக் என்று சப்திக்க தரையில் இழுத்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டு இருப்பான் .அவன் பொருட்களை மேசையில் அடுக்கிய பின் சமயல்காரர் காலை உணவை தயார் செய்வார். அதன் பிறகும் , சுடப்பட்ட பிரெட் , மற்றும் பரோட்டாக்களை தூக்க இயலாமல் சமையல் அறையில் இருந்து தூக்கி கொண்டு வந்து தருவதற்கு மேலும் பல தடவை அலைவான் .
பள்ளிக்கு கிளம்பும் அந்த வீட்டு குழந்தைகளுக்கு , அவை வேண்டாம் என்று முகம் சுளித்தாலும் , வலுக்கட்டாயமாக ஊட்டி விடப்பட்டு பள்ளிக்கு அனுப்புவார்கள் . அந்த குழந்தைகள் சாப்பிடுவதையும் பள்ளிக்கு கிளம்புவதையும் ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பான் கல்லு. எல்லா குழந்தைகளுக்கும் ஏறக்குறைய அவன் வயது தான் இருக்கும் அவர்கள் கிளம்பி சென்ற பின்பு இருக்கும் மிச்ச உணவுகளை சேகரித்துக்கொண்டு சமயலறை யின் மூலையில் அமர்ந்து டீ வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடுவான் கல்லு .

அதன் பிறகு அவனுக்கான அடுத்தப் பணி துவங்கும் . மாலிஹா பீ யின் சைக்கிள் காற்றடிக்கும் பம்பை எடுத்து சுத்தம் செய்து வைப்பது ., ஹமிதாவின் காணாமல் போன ரிப்பன் களை கண்டு பிடித்து எடுத்து வைப்பது , அக்தர் பாயின் காலுறைகளை துவைத்து எடுத்து வைப்பது சலீமா பீ யின் புத்தகப் பாயை ஒழுங்கு செய்து வைப்பது , முமானி ஜான் அலமாரியை சுத்தம் செய்து அடுக்கி வைப்பது . அப்பாஸின் படுக்கையறையில் இருக்கும் சிகரெட் துகள்கள் போட்டு வைத்திருக்கும் கிண்ணத்தை சுத்தம் செய்து வைப்பது . மொத்தமாக காலையில் ஆபிசுக்கு , குழந்தைகள் பள்ளிக்கும் தயாராகும் போது நடந்த அலங்கோலங்களை சரி செய்து வீட்டை ஒழுங்கு செய்வது
அதன் பிறகும் அவனுக்கு ஓய்விருக்காது . குழந்தை நானிஹி யின் இடுப்பில் கட்டும் துணிகளில் உள்ள மலத்தை கொட்டி விட்டு துவைத்து காய போட வேண்டும் . வாசலில் வந்து மணி அடிப்பவர்களுக்கு ஓடி சென்று பதிலளிக்க வேண்டும்
இந்த வேலைகளை அவன் முடிக்க நண்பகல் ஆகி விடும் . அதன் பிறகு சமையல்காரர் அவனை அழைத்து தேங்க்காய் துருவி கொடு , பீன்ஸை நறுக்கி கொடு என்று சமையல் வேலையின் மேல் வேலைகளை செய்யச் சொல்வார். அதை செய்து முடித்த பின் சமைத்த சாப்பாடுகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து வந்து சாப்பாடு மேஜையில் வைக்க வேண்டும் . அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் , சாப்பாட்டு மேஜையை சுத்தம் செய்ய்ய வேண்டும் . இப்படி ஓயவில்லாத வேலையை இந்த சின்ன வயதிலேயே பொறுப்பாக சுமக்க கற்றுக் கொண்டான் கல்லு. அந்த வீட்டை பொறுத்தவரை , துப்புரவு செய்வதில் இருந்து , வீட்டின் மொத்த வேலைகளுக்கும் எடுபிடி என்றால் கல்லுதான் . இதற்காக அவனுக்கு மாதம் இரண்டு ரூபாய் சம்பளம் தரப்படுகிறது கல்லுவின் அம்மா கிராமத்தில் இருக்கும் ஜமீன்தார் வீட்டில் , சமையல் வேலை செய்கிறாள் . இவவளவு பெரிய வீட்டில் வேலை செய்தால் கல்லுவுக்கு மூன்று வேளையும் நல்ல சாப்பாடு கிடைக்கும் அவன் எதிர்காலத்தை அந்த வீட்டுக்காரர்கள் பார்த்து கொள்வார்கள் என்ற ஆசையில் தான் அவனை இங்கு வேலைக்கு அமர்த்தி இருக்கிறாள்

எப்பொழுதாவது விசேஷ நாட்களில் , வறுத்த சோளம் , வெல்லப்பாகு உருண்டை போன்றவற்றை எடுத்துக் கொண்டு வந்து மகனை பார்த்து விட்டு செல்வாள் .

அவள் வந்தாலும் மகனை ஆசையுடன் கொஞ்சுவது கிடையாது . மகனே கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து வா. என் முதுகை தேய்த்து விடு , சமையல்காரரிடம் ரொட்டியும், பருப்பும் வாங்கி வா , என்று ஏதாவது வேலை வாங்கி கொண்டே இருப்பாள் .

கல்லுவின் மென்மையான கைகளால் பாதங்களை நீவி விட்டால் அவ்வளவு சுகமாக இருக்கும் , அவனை பாதங்களை மசாஜ் செய்ய சொல்லி விட்டால் , நிறுத்து என்று சொல்லும் வரை சோர்வில்லாமல் , பாதங்களை நீவிக் கொண்டே இருப்பான் . சமயத்தில் ஒரே வேலையை செய்வதால் அவனுக்கு தூக்கம் தூங்கி விழுவான் . அப்பொழுதெல்லாம் காலால் அவன் தலையை உதைத்தால் எழுந்து கொண்டு , மீண்டும் விட்ட இடத்தில் இருந்து நீவி விட ஆரம்பிப்பான்

கல்லுவுக்கு விளையாடுவதற்கு நேரமே இருப்பதில்லை . எப்பொழுதாவது ஏதாவது தவறு செய்து விட்டான் என்றால் அதற்கு திட்டினால் , சோர்வுடன் வாசலில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு , பைத்தியக்காரன் போல வானத்தையே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து இருப்பான் .அவன் இது போல் எப்பொழுதாவது சோர்ந்து போய் உட்க்கார்ந்து இருந்தால் , அப்பொழுதேல்லாம் குழந்தை களில் யாராவது ஒருவர் அவன் காதில் எதாவது குச்சியை விட்டு குடைவார்கள் . அவன் திடுக்கிட்டு கூச்சத்தில் , காதில் விரலை விட்டு ஆட்டிக் கொண்டே மீண்டும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவான் .

மாலிஹா பீ க்கு திருமண ஏற்பாடு நடக்கத் துவங்கியது . வீடு முழுக்க திருமண பேச்சாக பேசி ஒருவரை ஒருவர் கேலியும் கிண்டலும் செய்து கொண்டு இருந்தனர். யாரு யாரை திருமணம் செய்து கொள்வார்கள் என்று எப்படி அறுதியிட்டு சொல்ல முடியும் ? இருந்தாலும் திருமண பேச்சு பேசுவதே ஒரு சுவாரசியம் இல்லையா ?

நானிஹி நீ யாரை திருமணம் செய்து கொள்வாய் என்று விளையாட்டாக முமானி கேட்க அது “அப்பாஸி’ என்றது . எல்லோரும் அவளின் பதிலை ரசித்து சிரித்தார்கள் .

அம்மா கூட ஒரு நாள் விளையாட்டாக கேட்டாள் கல்லு நீ யாரை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறாய் என்று

இந்த கேள்வியை எதிர் கொள்ள இயலாமல் கல்லு வெட்கத்தில் தலை குனிந்து கொண்டான் . தன் கறை யேறிய பற்களை காண்பித்து வெட்க புன்னகையுடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி “சலீமாபீ யை ” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினான்

கல்லுவின் பதில் கேட்டு அங்கு உள்ளவர்கள் சிரிக்க ,முமானி கோபமாகி ,” நீ நாசமா போக , முட்டாளே ,, நீ வீணாய் போக சபிக்கிறேன் ” என்று கூறியபடி எழுந்து வந்து கல்லுவின் காதை பிடித்து தன் பலம் கொண்ட மட்டும் திருகினாள் மு மானி . அவன் வலியில் கண் கலங்கினான்

மற்றொருநாள் சலீமா விளையாடிக் கொண்டு இருந்த போது அருகில் சென்ற் கல்லு சலீமாவிடம் ஆவலாக , ” சலீமா நீ என்ன திருமணம் செய்து கொள்வாய் தானே ?” என்று கேட்க , அவள் தன் தலையை மேலும் கீழும் வேகமாக ஆட்டி ” ஆமாம் ” என்று சொல்ல குழந்தைகள் இருவரும் சிரித்தனர். குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டு இருந்த இடத்தின் அருகில் அமர்ந்து தன் தலையை வாரிக் கொண்டு இருந்த முமானி இவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு ஆத்திரம் அதிகமாகி தன் காலில் போட்டு இருந்த செருப்பை கழட்டி கல்லு வை நோக்கி ஆவேசமாக வீசினாள் .

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


அந்த குதிகால் செருப்பு வேகமாக கல்லுவின் முகத்தில் பட்டு மூக்கு உடைந்து இரத்தம் கொட்ட ஆரம்பித்தது . சிறிது நேரத்தில் கன்னத்தின் பக்கவாட்டில் இருந்தும் ரத்தம் வழிய ஆரம்பித்தது . அதேசமயம் தன் மகனைப் பார்க்க வந்த கல்லுவின் தாய் இரத்தம் கொட்டி கொண்டு தன் மகன் மயங்கி செய்வதைப் பார்த்து , அலறியபடி ” ஐயோ என் மகனை கொல்றாங்களே ” என்று அழுது கொண்டே மகனைத் தாங்கி பிடிக்கிறாள் .

முமானி தன் கோபம் தனியாமலே , கல்லுவையும் , அவன் அம்மாவையும் வீட்டை விட்டு வெளியே பொங்கள் என்று ஆத்திரத்தில் கத்து கிறாள் . கல்லுவின் அம்மா அவள் காலைப் பிடித்து கெஞ்சுகிறாள் .இந்த ஒரு தடவை மன்னித்து விடுங்கள் இனி என் மகன் தவறு செய்ய மாட்டான் என்கிறாள் .கல்லுவின் அம்மாவின் வேண்டுதல்கள் ஏற்கப்படவில்லை .” இவனுக்கு என் மகளை திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமாம் . இருவரும் நயவஞ்சகர்கள் வெளியில் போங்கள்” என்று கோபம் தணியாமல் முமானி அவர்களை துரத்தி விடுகிறாள் காலம் வெகு விரைவில் பறந்தோடியது . அந்த வீட்டிற்கு அதன் பின்னர் வேறு வேலைக்காரர்கள் வந்தனர் . கல்லுவை அந்த குடும்பம் மறந்து போனது .

மாலிஹா பீக்கு இப்பொழுது குழந்தைகள் பிறந்து தாயாகி விட்டாள் . ஹமிதாவிற்கு இன்னமும் திருமணம் நடக்கவில்லை . பாதி குடும்பம் பாகிஸ்தானுக்கு புலம் பெயர்ந்து சென்று விட்டனர். மீதி உள்ளவர்கள் இந்தியாவிலேயே தங்கி விட்டனர்.நானிஹி , சாலியா , சலீமா மூவரும் படிப்பை முடித்து விட்டு திருமணத்திற்கு தயாராக காத்து இருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களுக்கு மாப்பிள்ளை கிடைப்பது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை

எங்களது மாமா சாச்சா மியான் என்பவர் எங்களுக்காக மாப்பிள்ளை தேடி அலைந்தார் . பல அரசு அலுவல்களில் , நிறுவனங்களில் சென்று மாப்பிள்ளை கிடைக்கிறார்களா என்று தேடினார். ஆனால் எந்த பலனும் இல்லை . மாலிஹா பீ யின் திருமணத்தின் போது பெரிய அரசு அலுவலகங்களில் அலைந்து அவளுக்கு மாப்பிள்ளை தேடித் தந்தார்சாச்சா மியான். இன்று அவராலும் எதுவும் முடியவில்லை இப்பொழுது மிகவும் மோசமான கால கட்டமாகதான் இருக்கிறது நல்ல மாப்பிள்ளைகள் கிடைப்பதில்லை அப்படியே கிடைத்தாலும் அவர்கள் , கார் , வரதட்சணை பணம் , இங்கிலாந்து செல்ல விமான டிக்கெட் எல்லாம் திருமண செலவாக கேட்கத்துவங்கி விட்டனர். மாப்பிள்ளைகள் கேட்பது அத்தனையும் செய்வதானால் வீட்டிற்கு ஒரு பெண் மட்டும் வைத்து இருப்பவர்கள் வேண்டுமானால் இது போன்ற வரதட்சனையை பரிசீலிக்கலாம் எங்கள் வீட்டிலோ மூன்று பெண்கள் திருமணத்திற்கு காத்து இருக்கிறோம்

இதற்கு வேறு சில காரணங்களும் இருந்தன . எங்கள் நிலங்களை நாங்கள் இழந்து விட்டதால் , எங்கள் குடும்பத்தின் மதிப்பு குறைந்து விட்டது . வீட்டு விசேஷங்களோ , குடும்பத்திற்குள் விருந்துகளோ நடை பெற்றால் , இளம் பெண்கள் , வாலிபர்களை பார்க்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் . அதன் மூலம் ஏதாவது திருமண பேச்சு நடை பெறலாம் இது எதற்குமே வழியில்லாத சூழலில் , திருமணம் மட்டும் எங்கே இருந்து நடக்கும் ?

எங்கள் மாமா வின் மூலமாக புதிய டெபுடி கலெக்டர் டின் வீட்டு விருந்துக்கு அழைப்பு வந்தது . வீட்டு பெணகள் அனைவரும் கலந்து கொள்வது என்று முடிவானது . அந்த விருந்துக்கு எப்படி எங்களை தயார் செய்து கொண்டு போவது என்பதை விருந்துக்கு பல நாட்கள் முன்னதாகவே ஏற்பாடு செய்து ஆர்வத்துடன் நாங்கள் தயாரானோம் .டெபுடி கலெக்ட்டர் டின் னிற்கு இன்னமும் திருமணம் ஆகவில்லை . எங்கள் நகரத்தில் உள்ள பணக்கார குடும்பங்கள் அத்தனை பெரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு டின்னிற்கு பெண் கொடுக்க அலைந்தனர் . அப்படி யார் என்ன ஆர்வத்துடன் விருந்து சென்ற நாங்கள் அவரைப் பார்த்து அசந்து விட்டோம் . கோதுமை நிறத்தில் , ஆறடி உயரத்தில் , முத்து வெள்ளை பற்கள் தெரிய சிரித்தபடி மிக வசீகரமான வாலிபராக இருந்தார் டின் .

பரஸ்பர அறிமுகத்தை பொது , சலீமா பெயரைக் கூறியதும் , அவர் ஒரு நிமிடம் அமைதியாகி விட்டு , அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று மற்ற விருந்தினரை வரவேற்க சென்று விட்டார். விருந்து முடிந்து நாங்கள் கிளம்பத் தயாரானோம் . சாச்சா மியான் வேகமாக எங்களை நோக்கி வந்தவர் குழப்பத்துடன் ,வியப்புடனும் “உங்களுக்கு டின்னை முன்பே தெரியுமா? “என்று கேட்டார்

டெபுடி கலெக்டரைத் தெரியாதவர் யார் இருப்பார் ? என்று வேகமாக மாமாவை திருப்பி கேட்டார் முமானி

“நான் அப்படி கேட்கவில்லை . உங்களால் அவரை அடையாளம் காண முடிகிறதா ? அவர்தான் நம் வீட்டு கல்லு ” என்றார் அவசரமாக சாச்சா மியான் .

“என்னது கல்லுவா ?” என்று முகத்தை சுளித்தாள் மூமானி

” ஆமாம் கலிமுதீன் .. கல்லு ?

” யார் நம் வீட்டில் சிறுவயதில் வேலை செய்தானே அவனா ?அந்த கல்லுவா /” என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டார் முமானி

” ஆமாம் , தினமும் உன் கையால் அடிவாங்கி கொண்டு நம் வீட்டில் வேலை செய்த அதே கல்லுதான் . இந்த டின் : என்கிறார் மாமா பரவசமாக

‘ஐயோ என்ன ஆனது இந்த அரசாங்கத்துக்கு ? தகுதி இல்லாத யார் வேண்டுமானாலும் வேலைக்கு சேர்ந்து விட முடியுமா என்ன ? இவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருக்க ஒரு தராதரம் வேண்டாமா ? இது எப்படி நடந்தது ? “முமானியால் தன வீட்டு வேலைக்காரன் கல்லு , இவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருக்கிறான் என்பதை ஒத்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை .அவள் வெறுப்புடன் கத்தினாள்

” ஏன் முடியாது அவர் குரோஷி ஜாதியை சேர்ந்தவர் . நல்ல ஜாதி . நல்ல பையன் . உங்களிடம் வாங்கிய அத்தனை அடியையும் மறந்து விட்டு இன்று உங்கள் குடும்பத்தின் பேரில் மிக அக்கறை உள்ளவனாக இருக்கிறான் “என்று கிண்டலாக முமானியிடம் கூறினாள் அம்மா

” ஏன் நல்ல பையன் நல்ல சம்பந்தம் என்றால் உன் பெண்ணை அவனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டியது தானே ? என்று அம்மாவை குதர்க்கமாக திருப்பி கேட்டாள் முமானி

” என் மகள்களுக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் வாய்க்காதது அவர்களது துரதிர்ஷ்டம் தான் .இது போன்ற மாப்பிள்ளை எனக்கு வாய்த்தால் , நான் மிகவும் அருமையாக அவரை கவனித்து கொள்வேன் . ஆனால் எனக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லை . இவ்வளவு பெரிய பதவிக்கு வந்த பிறகும் அவர் எந்த குடும்பத்தில் வேலைக்காரனாக கொடுமைகளை அனுபவித்தானோ அந்த குடும்பத்திற்கே தான் மருமகனாக செல்ல வேண்டும் விரும்புகிறான். இதைத்தான் என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை நல்ல குடும்பத்தில் தன் மகன் வளர்ந்தால் நல்ல எதிர்காலம் இருக்கும் . என்றுதான் கல்லுவின் அம்மா ஆயிஷா உன்னிடம் மகனை ஒப்படைத்தார் . நீயோ அவனை வேலைக்காரனாக்கி விட்டாய் ஆனால் அவனோ அது எதையும் நினைக்காமல் இன்று உன் குடும்பத்துக்கு உதவ நினைக்கிறான் என்றார்அம்மா

“அவனது தாய் , அவனை மிகவும் கஷ்டபட்டு வளர்த்து , படிக்க வைத்து இன்று சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்தான இடத்தில வைத்து விட்டாள் . இங்கு அவனுக்கு பெண் கொடுக்க பெரும் பணக்கா ரர்கள் வெள்ளித்தட்டு ஏந்தி காத்து இருக்கின்றனர் நீ என்ன சொல்கிறாய் “என்றார் சாச்சா மியான் .

” அப்படி யார் வரிசையில் நிற்கிறார்க்ளோ அவர்கள் பெண்ணை அவன் கட்டிக்கொள்ளட்டும் என் பெண்ணிற்கு அவன் வேண்டாம் “ என்று தீர்மானமாக மூமானி பதில் கூறினாள் .

அதன் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து , தன்னுடைய இயல்பான படபடப் போடும் ,, அவசரத்தோடும் வீட்டிற்கு வந்தார் சாச்சா மியான் .

“ நாங்கள் வழக்கமும் கிளப்பில் உட்க்கார்ந்து பேசிக் கொண்டு இருந்தோம் . அப்பொழுது அங்கு வந்த கலாமுதின் வாங்க நாம் போகலாம் என்று என்னை அவருடன் அழைத்து கொண்டு கிளம்பி விட்டார். இங்கே அவர் வந்து கொண்டு இருக்கிறார். டீ ஏதாவது செய்ய இயலுமா ? ” என்று மிகுந்த பதட்டமாக கேட்டார்.

அம்மா உடனே பரபரபபாக சமயலறைக்கு டீ தயார் செய்ய ஓடி விட்டாள் . முமானி இந்த செய்தியால் தனக்கு எந்தவித மகிழ்வும் இல்லை என்பது போல் தன் முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு , கொஞ்சம் கூட அசைவில்லாமல் அப்படியே உட்க்கார்ந்து இருந்தாள் .எங்களுக்கோ இனம் புரியாத புதிரான உணர்வுடன் வெளிறிப்போய் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் , ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தோம் எங்களுக்கு இது மிகவும் ,மகிழ்ச்சி தரும்ஸ் செய்தியாக இருந்தது . முக்கியமாக சலீமா தன் மகிழ்ச்சியை மறைத்துக் கொண்டு பதட்டத்தில் நிலை கொள்ளாது அலைந்து கொண்டு இருந்தாள் .

எங்களுக்கு மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது . கலீம் சாஹேப் , தன் வீடு என்ற உரிமையுடன் வீட்டிற்குள் வந்து விடுவாரா ? இல்லை பெண்கள் அனைவரையும் வராந்தாவுக்கு வரவழைத்து பேசுவாரா ? அல்லது சாச்சா மியான் எல்லாவற்றையும் அவரே பேசி முடித்து விடுவாரா ? என்று பல கேள்விகள் விடை தெரியாமல் , கேள்விகளாகவே தொக்கி நின்றன . இதுவும் ஒரு மகிழ்வின் வெளிப்பாடுதான் . என்ன நடக்குமோ என்று எதிர்பார்ப்பு தந்த அச்சமும் எங்களை ஆட் கொண்டு இருந்தது .

‘கலீம் ஏதோ பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் தான் இங்கு வருகிறார் என நினைக்கிறேன் ‘ என்று மாலிஹா பீ உறுதியான குரலில் கூறினாள் . அதைக் கேட்டதும் , முமானிக்கு நடுக்கம் வந்து விட்டது .பயத்தில் ஒடுங்கி போய் அமர்ந்து இருந்தாள் . சலீமாவுக்கு அத்தனை நேரமும் இருந்த பரவச உணர்ச்சி மாறி , முகம் வாடி போய் விட்டாள் .

“என்ன நடந்தாலும் கவலையில்லை . அவரே நம் வீடு தேடி வருகிறார் என்றாலே அவர் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய நல்ல மனிதராகத்தான் இருக்க வேண்டும் . அவரைப் போலவே நாமும் பெருந்தன்மையுடன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து அனுப்புவது தான் மரியாதை” என்றாள் அம்மா .

முமானி கோபமாக அம்மாவிடம் ,” அதெல்லாம் முடியாது . நான் அவனிடம் அவமானம் அடைய விரும்பவில்லை ” என்று அம்மாவின் வாதத்தை மறுத்து பொருமினாள் .”உன் பெண்களை வேண்டுமானால் அவனுக்கு பணிவிடை செய்ய சொல்லு . என்னை ஒருவரும் , மாற்ற இயலாது . அவன் தான் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக மாறிவிட்டேன் . என்று நம்மிடம் பெருமையை காட்டிக் கொள்ளவே வருகிறான் என்று முமானி ஆக்ரோஷமாக கத்திக் கொண்டே இருந்தாள் .

” அப்பா .. இதில் எனக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை .. நல்லவேளை எனக்கு திருமணம் முடிந்து விட்டது . நான் இதில் எந்தவிதத்திலும் சம்பந்தப் படவில்லை ” என்றாள் மாலிஹா பீ சிரித்துக் கொண்டே அவளுக்கு இவர்களின் சூழலும் பதட்டமும் வேடிக்கையாக இருந்தது .

அம்மாவும் முமானியும் மாறி மாறி பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர். என் மகள்களை நான் அனுபப மாட்டேன் . நீங்கள் வேண்டுமானால் அவனை வரவேற்று கொள்ளுங்கள என்று முமானி தீர்மானமாக கூறிவிட்டாள். எனவே நாங்கள் மட்டும் போவது , எங்களுடன் மாலிஹா பீ வருவது என்று தீர்மானித்தோம் .மூமானியோ அவள் பெண்களோ வர மாட்டார்கள் என்று பிரச்னை முடிவுக்கு வந்தது .

ச்சே .. அவர் என்ன நினைப்பார் ? கொஞ்சம் கூட நாகரீகம் தெரியாத ஆட்களாக இருக்கிறார்களே !வீட்டுக்கு வரும் ஒரு பெரிய மனிதரை வரவேற்க இத்தனை குமுறல்களா ? ” என்று சாச்சா மியான் . புலம்பத் துவங்கினார்.

நாங்கள் அனைவரும் கலீம் சாஹேப் பபுடன் வராந்தாவில் அமர்ந்து பேசினோம் . மிக அற்புதமான மனிதர் அவர் . பழைய நினைவுகள் ஒன்றைக் கூட மறக்காமல் ,நினைவு கூர்ந்து பேசினார். எங்களுக்கு எந்த விதமான கூச்சமோ தர்ம சங்கடமோ இல்லாது , எங்களிடம் பழைய கதைகளை ரசிக்கும் படி கூறி அந்த மாலையை இனிமையாக்கினார் .

முது சாச்ச்சா உங்களுக்கு நினனைவு இருக்கிறதா ? நீங்கள் எப்படி கத்துவீர்கள் ” தண்ணீர் ” என்று ? நான் ஒரு துணியை எடுத்து மூடிக் கொண்டு , கதவு அருகே வந்து தண்ணீரை வைப்பேன்.

” சரியாக சொல்லு , அப்பொழுது நீ துணியின் வழியாக பார்ப்பாய் அல்லவா ?

சித்தப்பா சிரிக்க கலீம் சாஹேப் சிரிக்க , நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு மனம் விட்டு பேசி சிரித்தோம்

மாலிஹா பீவி நான் பல்லு சரியாக விளக்குவதில்லை என்று நீங்கள் எப்படி என் காதைப் பிடித்து திருகுவீர்கள் என்று நினைவு இருக்கிறதா ?” என்று டீ குடித்துக் கொண்டே கேட்க மாலிஹாவுக்கு வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தது .

“குழந்தைப் பருவம் எத்தனை மகிழ்ச்சியற்ற தாக இருந்தாலும் , அது மீண்டும் , மீண்டும் நினைவு படுத்தி பார்க்க , இனிக்கும் கனவுகள் .தான் . நீங்கள் அனைவரும் என்னை மறந்து இருப்பீர்கள் .ஆனால் நான் ஒரு நாளும் உங்கள் அனைவரையும் மறந்தது இல்லை .” என்றார் நெகிழ்வுடன் கலீம் சாஹேப்

மனதில் எந்தவித நெருடல் இல்லாமல் இயல்பாக , கலகலவென்று ஜோக் அடித்து பேசி சிரித்த கலீமை அனைவருக்கும் பிடித்துப் போனது நேரம் போனதே தெரியவில்லை . அவர் கிளம்பும் போது முமானிக்கு என் வணக்கத்தை சொல்லுங்கள் என்று சொல்லி சென்றதும் அவரது நல்ல மனம் கண்டு அனைவரும் வியந்து போனோம் . அவர் பிரிந்து போனதும் அனைவருக்கும் எதையோ இழந்தது போல் ,மனம் வாடித்தான் போனது . அவர் கிளம்பும் பொது “துல்ஹான் பீ க்கு என் வணக்கத்தை மறக்காமல் சொல்லுங்கள் “ என்றார்

மாலிஹாவிற்கு மிகவும் தர்மசங்கடமாக போய்விட்டது “ முமானிக்கு உடம்பு சரியில்லை “ என்று அவரிடம் பொய் சொன்னாள் .

அவர் சிரித்தபடி ,” என்னை மன்னிக்க வேண்டும் . எனக்கு நினைவாற்றல் அதிகம் . யார் மீதாவது கோபம் இருந்தாலோ , அவருக்கு பிடிக்காதவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தாலோ எப்பொழுதுமே அவள் இப்படித்தான் உடல் நிலை சரியில்லை என்று சொல்லி அறையில் படுத்துக் கொள்வார் .எனக்கு எதுவும் மறக்கவில்லை மாலிஹா பீவி என்று பதிலளித்து விட்டு சென்று விட்டார்

இரவு வெகு நேரம் வரை கலீம் சாஹேப் பற்றி அனைவரும் பேசிக் கொண்டு இருந்தோம் . அவரைப் பற்றி எங்கள் ஓவொருவர் மனதிலும் மிக உயர்வான எண்ணங்களே உருவாகி இருந்தன. சாச்சா மியான் மிகவும் தயக்கத்துடன் கலீம் சாஹேப் என்ன நினைக்கிறார் என்று சொல்லத் துவங்கினார் . சட்டென்று முமானி ,” அது எங்களுக்கு தேவையில்லாத விஷயம் . எங்கள் வீட்டு பெண்களிடம் இருந்து அவர் விலகி இருந்தால் நல்லது என்யார் . அம்மாவுக்கு கோபம் வந்தது . எரிச்சலுடன் ,” ஏன் அப்படி சொல்கிறீர்கள் என்று மூமானியிடம் கேட்டாள் .

: எனக்கு பிடிக்கவில்லை அதனால சொல்கிறேன் ” என்று கோபமாக கூறினாள் . சலீமாவுக்கு அவர்கள் பேசிக் கொள்வது மிகவும் வருத்தமாகி , அழத் துவங்க ., மற்ற பெண்கள் அவளை கிண்டல் செய்தனர்.

முமானி எந்த முகாந்திரமும் இல்லாமல் ஏன் அவரை வெறுக்கிறாள் என்பது எங்கள் ஒருவருக்கும் புரியவில்லை . கடவுள் தான் அவளது மனதிற்குள் சென்று கண்டு பிடிக்க முடியும்

இந்த சந்திப்பு நடந்து ஒரு மாதம் கடந்து விட்டது . வீட்டில் அனைவரும் கிட்டத்தட்ட கலீம் சாஹிப்பை மறந்து போய் , இயல்பு நிலைக்கு வந்து விட்டோம் . இப்பொழுது தான் மீண்டும் ஒருநாள் சாச்சா மியானை அழைத்துக் கொண்டு கலீம் சாஹேப் வீட்டிற்கு வந்தார் .

சாச்சா மியான் , ” கலீம் சாஹேப் துல்ஹான் பீயை பார்க்க வேண்டும் என்று வந்து இருக்கிறார். என்றார்

அம்மாவுக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது .

” முமானி இவரை பார்க்க சம்மதிக்க மாட்டாள் ‘என்று சாச்சா மியானிடம் உண்மையை சொல்லி விட்டார் அம்மா.சாச்சா மியானுக்கு சங்கடமாக போய்விட்டது . என்ன செய்வது என்பது போல் பரிதாபமாக பார்த்தார்.

முமானியிடம் கேட்டால் தானே அவர் பார்க்க சம்மதிக்க மாட்டார் . என்று நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு உபாயம் செய்தோம் . முமானியிடம் சொல்லாமல் கலீம் சாஹிப்பை முமானியிடம் கொண்டு விட்டு விட்டால்..? நேருக்கு நேர் பார்த்த பிறகு . அவள் என்ன செய்கிறாளோ செய்யட்டும் என்று முடிவு செய்தோம்

இந்த ஏற்பாட்டில் சாச்சா மியானுக்கு உடன்பாடு இல்லை “குழந்தைகளே .. மூமானி ஒரு சூனியக்கார கிழவி .மரியாதை தெரியாதவள் சாஹேப் எவ்வளவு பெரிய மனிதர் . அவரை மூமானி அவமானம் செய்வது போல் பேசினால் என்ன செய்வது ? நாளை மறுநாள் நான் சாஹெப்பை எப்படி எதிர் கொள்ள முடியும் என்றார் அச்சத்துடன் .

“அந்த அளவுக்கு முமானி விவரம் இல்லாதவள் அல்ல . நான் உள்ளே ஏற்பாடு செய்கிறேன் . நீங்கள் சாஹேப்பை உள்ளே அழைத்து வாருங்கள் என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றாள் மாலிஹா பீவி.

மாலிஹாவையும் என்னையும் தவிர வீட்டில் அனைவருக்கும் என்ன நடக்குமோ ? மூமானி எப்படி கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யப் போகிறாளோ என்று அச்சமாக இருந்தது . அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் போய் ஒளிந்து கொண்டனர்.

முமானி அறையில் பேசினை கழுவி துடைத்துக் கொண்டு இருந்தாள் . கலீம் சாஹேப் சப்தமில்லாமல் அவளது பின்னால் சென்று நின்று கொண்டார்.

“மாலிஹா , சமையல் அறையில் இருந்து மைதா மாவை கொஞ்சம் எடுத்து வருகிறாயா ?” என்று குரல் கொடுத்தார் மூமானி .

மாலிஹா கொண்டு வந்து கொடுத்ததும் , தன் தலையை திருப்பாமலே வாங்கி கொண்டு ,” கொஞ்சம் தண்ணீர் கூட எடுத்து வா ” என்றார்

மாலிஹா எடுத்து வந்த பாத்திரத்தை தான் வாங்கி , முமானியிடம் கொடுத்தார் சாஹேப் . அதன் பிறகே தலையை திருப்பி பார்த்த முமானி ” அல்லாஹ் ” என்று சொல்லி விட்டு அவரை நேருக்கு நேர் பார்ப்பதை த் தவிர்த்து தன் தலையை குனிந்து கொண்டாள் .

கலீம் சாகேப் அகலாமல் நின்று கொண்டே இருக்கவும் ,என்ன செய்வது ஏதாவது பேச வேண்டுமே என்பதற்காக உணர்ச்சியே இல்லாமல் ” கடவுள் உன்னை ஆசீர்வதிப்பாராக | என்று கூறி விட்டு அவள் மாவை அளந்து இன்னொரு பாத்திரத்தில் மவுனமாக போட ஆரம்பித்தாள்.

அதன் பின் மெல்லிய குரலில் ,” நல்லா இருக்கியாப்பா ” என்று கேட்டாள் .

“உங்கள் ஆசீர்வாதத்தில் நான் நல்லா இருக்கிறேன் . ” என்று சாஹேப் பதில் கூறினார்.

” ஏன் நின்று கொண்டு இருக்கிறாய் ? உடகார் என்றார் வெறுமையாக

அவர் திவான் படுக்கைக்கு சிறிது தூரத்தில் அமர்ந்தார்.

உடனே பரபரப்புடன் முமானி “ ஐயோ அங்க இல்லே …” என்று பதறினாள் கலீம் சாகேப் தாவி அருகில் இருந்த ஸ்டூலை இழுத்து போட்டு அமர்ந்தார்

சலீமாவை கலீம் சாஹேப் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவதாக சாச்சாமியான் செய்தி வந்து சொல்லும்போது , ” என் பெண்ணை கொடும் நரகத் திலேயோ , பாழுங் கிணற்றிலேயோ தள்ளுவேனே தவிர அவனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க மாட்டேன்.” என்று தீர்மானமாக மறுத்து கத்தி இருக்கிறாள் மூமானி

” அதுதான் ஏன் ? கலீம் சாஹேப் வேண்டாம் என்பதற்கு ஏதாவது ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா ? அதை சொல்லுங்கள் என்று சாச்சா மியான் , மற்றும் உறவுக்காரர்கள் கேட்டால் அவள் பதில் ” என் பெண் எனக்கு கொடுக்க விருப்பம் இல்லையென்றால் விட வேண்டியது தானே ,இதற்கு காரணம் எல்லாம் நான் சொல்ல வேண்டிய தேவையில்லை என்று மறுத்து விடுவாள் .

சாச்சா மியான் மூமானி சலீமாவை திருமணம் செய்து கொடுக்க விருப்ப மில்லை என்று கூறுகிறாள் என்று கூறியதற்கு கலீம் சாஹேப் சிரித்தபடி

” என் வாழ்வில் இல்லை என்ற சொல்லுக்கோ முடியாது என்ற சொல்லுக்கோ வேலையில்லை . அதுவும் அந்த வயதான கிழவி முடியாது என்று சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டு நான் சும்மா இருக்க முடியாது பார்க்கலாம் என்று பதில் கூறியுள்ளார்.

கலீல் சாஹிப்பும் அவர் முடிவில் மிக உறுதியாக இருந்தான் . இதை எப்படி நடத்த வேண்டும் எனக்கு தெரியும் நான் பேசிக் கொள்கிறேன் என்று தான் இப்பொழுது இங்கே வந்து இருக்கிறார் .அதனால் அறைக்கு வெளியே இரு பெரிய மல்யுத்த வீரர்கள் நடுவில் நடக்கும் சண்டையை வெடிக்கை பார்க்கும் ஆர்வத்துடன் அனைவரும் குழுமி இருந்தனர்.

. ” நான் ஒரு விஷயத்தை உறுதியாக இப்பொழுது பேச போகிறேன் ” என்று மூமானியுடனான தன் பேச்சைத் துவங்கினான் .

மூமானி அவனை சிடுசிடுப்புடன் பார்த்தாள்

மேசைகளை நீங்கள் இப்படி அவருக்கு எதிராக திருப்பி வைப்பது சரியல்ல ..துல்ஹான் பீ.. என்று ” சாச்சா மியான் இடை மறித்து ஏதோ சொல்ல முயல ,

” நீங்கள் விடுங்கள் சாச்சா மியான் , இந்த விஷயத்தை நானே பார்த்துக் கொள்கிறேன் ” என்று சாச்சா மியான அமைதிப் படுத்தி விட்டு கலீல் சாஹேப் முமானியின் பக்கம் திரும்பினார்.

” என் தவறு என்ன என்று மட்டுமாவது சொல்லுங்கள் .துல்ஹான் பீ..?”

துல்ஹான் பீ …. ஓஹோ .. நான் துல்ஹான் பீ யா.. இவ்வளவு நாளைக்கு பின் வந்து என்னை இப்படித்தான் அழைப்பாயா ? என்று கோபமாக அவனைப் பார்த்து முணுமுணுக்கிறாள் முமானி .

அவன் கண்கள் கலங்க , வேதனையுடன் ,” சொல்லுங்க அம்மா ..” என்றான் தழு தழுப்புபடன்

அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்த மூமானி கண்களும் கலங்குகின்றன. யாரும் அறியாமல் அவள் தன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு

” இங்கு என்ன சர்க்கஸ் ல வித்தையா காட்டுகிறார்கள் . எல்லோரும் கூடடம் போட்டுக் கொண்டு என்ன வெடிக்க பார்க்கிறீர்கள் ? நீங்கள் எல்லோரும் என்ன முட்டாள்களா ? இந்த பெண்களுக்கு எதற்கும் சாமர்த்தியம் பத்தாது . திருமண வேலைகளுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பது தெரியாது . வழக்கம் போல் , நான்தான் எல்லாவற்றையும் இழுத்து போட்டுக் கொண்டு செய்ய வேண்டும் . இவர்கள் எல்லோரும் எதற்கும் லாயக்கு இல்லாதவர்கள் .” என்று கோபமாக எல்லோரையும் கத்திக் கொண்டு எழுந்தாள் மூமானி .

முமானியின் கோபமான காட்டுக் கத்தல் , திருமணத்தில் ஒலிக்கும் கெட்டி மேள சப்தம் போல எங்கள் காதில் உரத்து கேட்கிறது

••••

மரணம் நோக்கியதொரு பயணத்தில் ….! ( சிறுகதை ) / விஜயபத்மா .ஜி

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

நார்த் கரோலினா அருகில் உள்ள சார்லோட் நகரில் இருக்கும் முதியவர்களுக்கான வசிப்பிடத்தில் சுமார் 50 முதியவர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள் . சமூகத்தில் பெரிய வேலைகளில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகள் , வசதியான மேல்தட்டு மக்கள் வசிக்கும் முதியோர் இல்லம் அது .

மூப்பு முதிர்ந்து மரணத்தை வரவேற்கும் மனதோடு வாழ்ந்து வரும் , அந்த முதியவர்களுக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளும் அங்கு செய்யப் பட்டு இருந்தது .எந்த நேரத்தில் விருப்பப் பட்டாலும் நகரில் உள்ள பெரிய மால்களுக்கு அழைத்து செல்ல வாகன வசதி , மருத்துவ வசதி , எல்லா விதமான உடற்பயிற்சி கருவிகள் நிறைந்த உடற்பயிற்சி கூடம் தனியறை , பிரிட்ஜ் , மைக்ரோ ஓவன் டீ கெட்டில் போன்ற அத்தியாவசிய பொருட்களுடன் கூடிய சிறிய சமையல் வசதியுடன் ,கூடிய வசிப்பிடம் ,, உதவிக்கு வேலையாட்கள் என கவலையின்றி முதியவர்கள் வாழ வசதிகளுக்கு குறைவில்லாது பெரிய நிலப்பரப்பில் அமைக்கப் பட்டு இருந்தது. அங்கு வாழும் முதியவர்கள் அனைவருக்கும் துணி துவைத்து , சலவை செய்து கொடுக்க உதவியாளர்களுடன் அமைப்பும் ஏற்படுத்த பட்டு இருந்தது . . இங்கு வாழும் பெற்றோர்கள் குறித்து அவர்கள் குழந்தைகள் ஒருபோதும் கவலைப்படுவதில்லை .

குழந்தைகளுடன் ஒன்றாக வயதான காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு , தங்களது சுதந்திரங்களை தொலைத்துக் கொண்டு வாழ இங்கு வாழும் முதிய பெற்றோர்களும் விரும்புவதில்லை . என்ன முற்போக்கு சிந்தனையுடைய பெரியவர்களானாலும் “தலைமுறை இடைவெளியை “சமாளிப்பது பெரிய நடைமுறை சிக்கல் என்பதை உணர்ந்து இருந்தார்கள் எனவே தங்களது குழந்தைகளுக்கு சிரமம் கொடுக்காமல் , அதே சமயம் மிச்சமிருக்கும் சொச்ச வாழ்வையும் , தங்களது விருப்பபடி சுதந்திரமாய் வாழ்வதையே இவர்க்ளும் விரும்பி வாழ்கிறார்கள் . எனவே இந்த முதியோர் இல்லம் எப்பொழுதும் கலகலப்பாகவும் மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாகவும் இருக்கும் .

அங்கு வசிப்போர் அனைவரும் காலையில் உடற்பயிற்சி , நடைப்பயிற்சி தியானம் எல்லாம் முடித்து விட்டு , அலுவலகத்திற்கு போவது போல் , நேர்த்தியாக உடையணிந்து சாப்பிட்டு மேஜைக்கு வருவார்கள் . அவர்களின் உடையில் , மிடுக்கும் , பணக்காரத்தனமும் மின்னும் . ஆனால் இவர்களுடன் ஒட்டாமல் எப்பொழுதும் தனிமையில் பூங்காவில் உட்கார்ந்து , குருவிகளுடன் பேசிக் கொண்டு இருப்பது , இல்லையென்றால் வராந்தாவில் ஏதோ சிந்தனையில் அங்கும் இங்கும் நடப்பது என தன் உலகத்தில் தனியே சஞ்சாரித்துக் கொண்டு இருப்பவர் பெர்னி டெக் வொர்த் மட்டுமே .89 வயதான பெர்னீ மூப்பின் அழுத்தமான பதிவுகளான முகச்சுருக்கங்களுடன் , வழுக்கைத் தலையுடன் குள்ளமாக இருப்பார் .அவர் உருவத்தை பார்க்கையில் , இவர் கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை பார்க்கவே மாட்டாரோ என்றே தோன்றும் .

எப்பொழுதும் கலைந்த தலையுடன் கசங்கிய பேண்ட் மற்றும் வியர்வையுடன் கூடிய சட்டையும் அணிந்து கொண்டு கையில் ஒரு ஊன்று கோலுடன் , தேவையில்லாமல் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டு இருப்பார் இரவு சாப்பாட்டு நேரம் வரும் பொது மட்டும் சிறிது முக மலர்ச்சியுடன் காணப்படுவார். இரவு என்பது தனக்கான உலகில் சஞ்சரிக்கும் நேரம் என்று அவர் கருதுவது போலவே தோன்றும் ஏறக்குறைய பத்து வருடங்களாக இந்த முதியோர் இல்லத்தில் பெர்னீ வசித்து வருகிறார். அவருடைய அன்றாட செயல்களில் அன்றில் இருந்து இன்று வரை எந்த மாற்றமும் இல்லை

பெர்னீ , சார்லோட் உளவுத்துறையில் வேலை பார்த்ததாக சொல்வார்கள் . அவர் வேலையின் தன்மை காரணமாகவோ என்னவோ அவர் வாலிப வயதில் கூட யாரிடமும் மனம் விட்டு சிரித்து பேசியதில்லை என்றே அவரைத் தெரிந்தவர்கள் கூறும் தகவல்கள் . அவருடன் ஒன்றாக படித்த பள்ளித் தோழி மெர்லின் மட்டுமே பெர்னீயை புரிந்து கொண்டு தன் காதலை சொல்லி அவரை மணந்து கொண்டாள் . அறுபது வருடம் இருவரும் நிறைவான திருமண வாழ்வை வாழ்ந்தனர் . இந்த தம்பதிகளுக்கு இரு மகன்களும் , ஒரு மகளும் இருக்கிறார்கள்.

பெர்னீ எப்பொழுதும் தனிமை விரும்பி . வீட்டில் குழந்தைகளிடம் கூட அவ்வளவு கலகலப்பாக பேச மாட்டார். எப்பொழுதும் மெர்லினுடன் மட்டுமே பேசுவார் , பெரும்பாலும் அமைதியாக ஏதாவது புத்தகம் படித்துக் கொண்டோ , தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டோ இருப்பது மட்டுமே அவரது வழக்கம் .

அவரது குழந்தைகளும் , அப்பா எப்பொழுதும் ஏதோ யோசனையுடனேயே இருப்பதால் தங்கள் தேவைகளுக்கு அம்மாவிடம் மட்டுமே செல்வது வழக்கம் . மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு அதிகாலையில் மெர்லின் தூக்கத்திலேயே மாரடைப்பில் இறந்து விட்டார் . அருகில் படுத்து இருக்கும் தனது மனைவி இறந்தது கூட தெரியாமல் வழக்கம் போல தோட்டத்தில் உலாவி விட்டு வந்து , அமைதியாக பேப்பர் பார்க்க அமர்ந்து விட்டார் பெர்னீ. நேரமாகி விட்டதே இன்னமும் அம்மா ஏன் எழுந்திருக்க வில்லை என்று அறைக்குள் சென்று பார்த்த , அவர்களது மூத்த மகன் தான் அம்மா இறந்து விட்டார் என்பதை அறிந்து டாக்டரை அழைத்தான் .

இரவு இரண்டு மணிக்கே உயிர் பிரிந்து விட்டதாக டாகடர் சொல்லி விட்டு சென்றதும் , அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் அழக்கூட மறந்து மவுனமானார் பெர்னீ .. மெர்லின் இனி இந்த உலகில் தன்னுடன் இல்லை என்பதை அவர் மனம் நம்ப மறுத்தது அமைதியாக உறங்குவது போல் படுத்திருந்த , மனைவியின் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு , தன் கரங்களால் அவள் முகத்தை வருடிக் கொண்டே அமர்ந்து இருந்தார் பெர்னீ .அப்பாவின் இந்த செயல்களால் குழந்தைகள் மூவரும் , கலக்க முற்றனர். அம்மா இல்லாத வாழ்வை அப்பா எப்படி வாழப் போகிறார் என்று அவர்களுக்கு மிகவும் கவலையாக இருந்தது . ஆனால் நல்லவேளை , பெர்னீ வாழ்வின் யதார்த்தத்தை புரிந்து கொண்டார் . அமைதியாகத் தான் இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்தார் தன் பெயரில் இருந்த பெரிய வீட்டை விற்று விட்டு , இந்த முதியோர் இல்லத்திற்கு குடி பெயர்ந்தார்.

ஆனால் பெர்னீ மற்ற முதியோர்களில் இருந்து மாறுபட்டவர். அவருக்கு வால்மார்ட்டில் சென்று தனக்குத் தேவையான ஷேவிங் லோஷன் , ஷாம்பூ ஆகியவற்றை வாங்குவதே மலை ஏறுவது போன்ற சாகச காரியம் என்று நினைப்பார். பெரும்பாலும் அனைவரும் வால்மார்ட் கிளம்பினால் கூடத் தனக்கு தேவையானதை வாங்கி வரச் சொல்லி விடுவார்.

மற்றவர்கள் அவரை கட்டாயப் படுத்தி கூப்பிட்டாலும் , எனக்கு சூப்பர் மார்க்கெட் உள்ளே நடக்க இயலாது என்பார் . நடக்க இயலவில்லை என்றால் சூப்பர் மார்க்கெட் நிர்வாகம் தான் மினி வண்டி கொடுக்கிறதே அதில் அமர்ந்து கொண்டு சுற்றி வரலாமே என்று கேட்டால் அதற்கும் ஏதாவது சாக்கு சொல்லி மறுத்து விடுவார்
முதியோர் இல்லத்திற்கு வந்து விட்டாலும் , பெர்னீ மாறவில்லை . யாருடனும் ஓட்ட மாட்டார் . எப்பொழுதும் தனியாகவே நடந்து கொண்டு இருப்பார் . அவருக்கு சிந்தனையில் அவர் வயது மறந்து போய் விட்டிருந்தது .அவரைப் பொறுத்தவரை மெர்லீன் மிகவும் அவசரமாக தன்னை விட்டு போய் விட்டதாக நினைத்தார் . மெர்லீன் குணத்தில் பெர்னீக்கு நேர் எதிர் . மிகவும் கலகலப்பானவர் .

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா

எப்பொழுதும் அவளைச் சுற்றி நண்பர்கள் கூட்டம் இருந்துக் கொண்டே இருக்கும் . ஒருவரைப் பார்த்த முதல் அறிமுக நொடியிலேயே தனது கலகலப்பான பேச்சால் அவர்களைக் கவர்ந்து தனக்கு நட்பாக்கி கொள்வாள் . அவளுடன் இணைந்து செல்லும் போது கூட பெர்னீ , அமைதியாகவே இருபபார் . அவளுடைய நண்பர்களுடன் இவர் பேச மாட்டார் . அப்படியே இவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாலும் , மறந்து விடுவார். அடுத்த முறை இவரை அவர்கள் பார்த்து அவர்களாகவே அடையாளம் கண்டு பேசினால் தான் உண்டு. .பெரும்பாலும் அடுத்த மனிதர்களுடன் பேசுவதையே தவிர்த்து , தனிமையாக இருப்பதே பெர்னி க்கு பிடித்த ஒன்று .

மவுனமாக மனிதர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதே பெர்னீயின் வாடிக்கை மெர்லின் மரணத்திற்கு பிறகு , தன் மரணத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து வாழும் முதியவராக எதிலும் பற்றில்லாமல் , வாழவேண்டுமே என்று வாழ்ந்து வருகிறார் பெர்னீ
மெர்லின் உயிருடன் இருக்கும் போது பெர்னீ அலுவலகத்தில் இருந்து வரும் முன்னரே சாப்பாட்டு மேஜையில் தயாராக உணவு இருக்கும் . அவர் சாப்பிடும் போது அருகில் அமர்ந்து , அவருக்கு தேவையானவைகளை கொடுத்து உபசரித்து , அவர் தூங்கும் வரை விழித்திருந்து உறங்குவாள் மெர்லீன் . அவள் உயிருடன் இருந்தபோது இது ஒரு மனைவியின் கடமை என்று நினைத்து இருந்த பெர்னீ , இன்று ஊன்று கோலுடன் சாப்பாட்டு மேஜைக்கு வரும்போது , உணவை பார்த்தாலே , மெர்லின் பரிமாறியது உணவல்ல ‘அன்பு’ என்று உள்மனம் சொல்ல கண் கலங்குவார் .

ஒவ்வொரு நாளும் கண்கலங்கி உணவு உண்ணும் அவரை ஏன் இப்படி கலங்குகிறீர்கள் என்று அந்த இல்லத்தில் வாழ்ந்த சக முதியோர்கள் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை . அவரவர்க்கு அவரவர் வாழ்வும் , அருகி வரும் மரணமும் குறித்த கவலையில் ,பெர்னீயின் கண்ணீர் குறித்த அக்கறையை அவர்களை வெளிப்படுத்துவது இல்லை . அது மட்டும் கூட காரணமாக இருக்க முடியாது . ஒவ்வொரு வேளை உணவின்போதும் கலங்குவது பெர்னீயின் வழக்கம் எனும் போது அதை அவரது குணம் என்று அதற்கு முக்கியத்துவம் இல்லாது போயிற்று என்றும் கூறலாம் . பெர்னீயை அவருடன் வசிக்கும் சக முதிய நண்பர்களால் புரிந்து கொள்ள முடிவதே இல்லை , அவர் சாதாரணமாக யாரிடமும் பேச மாட்டார். பேசும்போது அடுத்தவர்கள் சொல்லும் கருத்தையோ , பதிலையோ காதில் வாங்கி கொள்ள மாட்டார். தனக்கு இன்னமும் வயதாகிவிட வில்லை . மனைவி மெர்லின் மிக விரைவில் காலமாகி விட்டார் என்ற அவரது நம்பிக்கையை யாராலும் மாற்ற முடியவில்லை .

அங்கு வசிக்கும் முதியவர்களில் பாதிபேர் பெர்னீயிடம் பேசுவதையே தவிர்ப்பார்கள் .இவர் நம் பேச்சை காதில் வாங்க மாட்டார் . அவருடன் நமக்கு என்ன பேச்சு என்று அவர்கள் எண்ணம் . ஆனால் பெர்னிக்கோ இவர்கள் எல்லோரும் வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்தவர்கள் . உணர்வில்லாத நரக வாழ்வை வாழ்கிறார்கள் . என் காதல் மனைவியின் நினைவுகளை அவர்களால் ரசிக்க முடியவில்லை .

ஒத்த உணர்வில்லாத , என்னை புரிந்து கொள்ளாத இவர்களுடன் எனக்கென்ன பேச்சு . என்று அமைதியாக அவர்களை கடந்து செல்வதை வழக்கமாக கொண்டு இருந்தார். ஆனால் பெர்னீ உளவுத் துறையின் பெரிய அதிகாரியாக வேலை பார்த்தவர் என்றாலும் , மெர்லீனின் அன்பான பாதுகாப்பில் ஒரு குழந்தையைப் போல வாழ்ந்து விட்டார். அவருக்கு மனதிற்கு ஆறுதல் தரும் துணை ஒன்று தேவை பட்டது . மெர்லீன் நீ ஏன் இறந்தாய் ? உனக்கு என் மேல் அக்கறை இல்லை . அக்கறை இருந்து இருந்தால் நீ என்னை விட்டு போயிருக்க மாட்டாய் என்ற அவரது தனிமைப் புலம்பல் காற்றில் கரைந்து போனது .

அவரது அன்பிற்கான ஏக்கம் , தொட்டத்து குருவிகளும் , காற்றும் மட்டுமே அறிந்தது . மற்றவர்களுக்கு அவர் இன்னமும் தன்னை ஆபீசர் என்று நினைத்துக் கொண்டு அந்த திமிரிலேயே இருக்கிறார் என்பதே அவரைக் குறித்த மதிப்பீடு .
அந்த முதியோர் இல்லத்திற்கு , ஜேக் என்பவர் புளோரிடாவில் இருந்தும் , பிராம்டனில் இருந்து ஹெலனும் புதிய வரவாக வந்தனர். இதில் ஜேக் அப்படியே பெர்னீ போல் , யார் பேசுவதையும் காது கொடுத்து கேட்க மாட்டார் . தான் சொல்வதே சரி என்று வாதிடுவார் . ஹெலன் தன்னை சுற்றிய சூழல் எப்பொழுதும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக போராடுவாள் . அது என்ன மாயமோ , பெர்னீக்கு இவர்கள் இருவரையும் பிடித்து போயிற்று . இந்த மூவரும் எப்பொழுதும் ஒன்றாக திரிவதை வழக்கமாக கொண்டனர்.இவர்கள் சாப்பிட வருமுன் தாங்கள் சாப்பிட்டு விட்டு சென்று விட வேண்டும் என்று மற்ற முதியவர்கள் அவசரமாக சாப்பிட்டு சென்று விடுவார்கள் . ஏனெனில் சாப்பிடும் போது ஏதாவது கருத்தை பெர்னீ முன் வைப்பதும் , அதை கொஞ்சம் கூட ஏற்று கொள்ளாமல் ஜேக் பேசுவதும் , இருவருக்கு இடையில் வார்த்தை தடித்து சண்டையாகி விடக் கூடாது என்று ஹெலன் தன் குரலை உயர்த்தி கத்தி பேசி இருவரையும் அடக்குவது வாடிக்கையானது .

இவர்களுக்குள் தர்க்கம் ஏற்படும் போது ஏதோ மார்க்கெட் உள்ளே இருப்பது போல் ஒரே கூச்சலும் , குழப்பமுமாக இருக்கும் .மற்றவர்கள் தெறித்து ஓடி விடுவார்கள்
அன்றும் அப்படித்தான் ஜேக் , பெர்னீயிடம் “நீங்கள் நல்ல ஆரோக்கியமாகத் தானே இருக்கிறீர்கள் ? பின் ஏன் எப்பொழுதும் ஒரு ஊன்று கொலை கையில் பிடித்து கொண்டு நடக்கிறீர்கள் ? தினமும் எங்களுடன் நடை பயிற்சி செய்யலாமே , முடிந்த அளவில் உடற் பயிற்சி செய்யலாமே என்றார் அதற்கு பெர்னீ , “நீண்ட காலம் வாழ விருப்பம் உள்ளவர்கள் செய்யும் வேலை அது . எனக்கு அது தேவையில்லை .

எனக்கு சீக்கிரம் வயதாகி நான் இறப்பதையே விரும்புகிறேன் . அதனால் தான் என் உடைகளில் கூட நான் கவனம் செலுத்துவது இல்லை” என்றார். அதற்கு ஹெலன் ,’ எல்லோரும் மரணத்தை நோக்கிய பயணத்தில் தான் இருக்கிறோம் .அதற்காக , இருக்கும் வரை ஆரோக்கியமாக வாழ வேண்டாமா ?” என்கிறாள் . பெர்னீ ” உங்கள் எண்ணங்களை என் மேல் திணிக்க நினைக்காதீர்கள் “ என்று கூறி விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று விடுகிறார் . சக முதியோர்கள் அவர்களிடம் வந்து,” நாம் எது சொன்னாலும் , அவர் வேறு விதமாகத்தான் சிந்திப்பார் . நாங்கள் எத்தனையோ முறை சொல்லி விட்டோம் . யோகா , உடற்பயிற்சி செய்வது நல்லது என்று அவர் கேட்பதாக இல்லை . அவரை திருத்த முடியாது விட்டு விடுங்கள்” என்று சிரிக்கின்றனர் . ஹெலன் “அது எப்படி முடியும் ? நான் அவரை திருத்தி காண்பிக்கிறேன்” என்று சவால் விடுகிறாள் . ஆனால் அவளால் முடியவில்லை . அன்றைக்கு இரவு சாப்பாட்டு அறைக்கு பெர்னீ வரவில்லை . ஜேக் , ஹெலன் மிகவும் கவலையாகி இல்ல உதவியாளரிடம் கேட்கின்றனர். அதற்கு அவர் , அவருக்கு உடல் நிலை சரியில்லை டாக்டரை பார்த்து விட்டு அறைக்கு சென்று விட்டார் . உணவை அறையிலேயே கொடுத்து விட்டேன் . இந்நேரம் தூங்கி இருப்பார் என்று கூறுகிறார் . ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் பெர்னீயை சென்று பார்க்க விரும்பினாலும் , உடல் நிலை சரியில்லாதவரை தொந்தரவு செய்ய விரும்ப வில்லை .

மறுநாள் காலையில் இருவரும் நடைபயிற்சி கூட செல்லாமல் பெர்னீயின் அறைக்கு செல்கின்றனர் . அங்கு பெர்னீ கால், கைகளில் அடிபட்டு கட்டு போடப்பட்ட நிலையில் சோர்வாக இருக்கிறார் “என்ன நடந்தது ? எங்கு விழுந்தீர்கள் ?” என்று இருவரும் பதட்டத்துடன் கேட்க அவர் எதுவும் சொல்லாமல் மவுனமாக இருக்கிறார். அவர் முகத்தில் வெட்கமும் குற்ற உணர்வும் இருக்கிறது . அவர்கள் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் , எனக்கு சோர்வாக இருக்கிறது .நான் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்கிறார் . இருவரும் பதில் பேசாமல் அறையை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்.
இருவருக்கும் பெர்னீக்கு என்ன ஆனது என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் இருந்தாலும் , அது எப்படி தெரிந்து கொள்வது என்று புரியவில்லை . இருவரும் பேசிக் கொண்டே உடற்பயிற்சி அறைக்கு சென்றனர். அங்கு ட்ரெட்மில் எனப்படும் நடைப்பயிற்சி சாதனம் பழுது பார்த்து கொண்டு இருக்கின்றனர். ஜேக் அவர்களிடம் “என்ன ஆச்சு ? பழுதாகி விட்டதா ? என்று கேட்க , அங்குள்ள பயிற்சியாளர் “உங்களுக்கு விஷயம் தெரியாதா ?” எனக் கேட்க இருவரும் விழிக்கின்றனர்
.”நேற்று உங்கள் நண்பர் இரகசியமாக வந்து நான் இல்லாத போது நடை பயிற்சி இயந்திரத்தில் ஏறி , விவரம் புரியாமல் , ஏதேதோ பட்டனை அழுத்தி , இயந்திரம் வேகமாக ஓடி , அவர் விழுந்து அடிபட்டு விட்டார். அவர் விழுந்தது கூட பெரிதில்லை . இதை வெளியில் யாரிடமும் சொல்லி விடாதீர்கள் என்று வலியுடன் முனகினார் பாருங்கள் அதுதான் ஹைலைட் . அவருக்கு திடீர்னு என்ன ஆச்சு . உடற்பயிற்சி எல்லாம் ஆரம்பித்து சுமார்ட்டாக முயற்சிக்கிறார் ?” என்று சிரித்தபடியே பயிற்சியாளர் கேட்க இருவருக்கும் நம்பவே முடியவில்லை .

இன்றைக்கு பெர்னீயிடம் விஷயத்தை கேட்காமல் விடுவதில்லை என்று சப்தம் செய்து கொண்டு இருவரும் பதினோரு மணிக்கு பெர்னீயின் அறை நோக்கி செல்கின்றனர். அப்பொழுது சூப்பர் மார்க்கெட் போக விரும்பும் முதியோர்களுக்காக வண்டி புறப்பட தயாராக இருக்கிறது .பெர்னீ மிகவும் ஸ்டைலாக ஓடி வண்டியில் ஏறுகிறார். ஏறும் போது அவர் சிறிது தடுமாற வண்டியில் இருந்து ஒரு கரம் அவரை பிடித்து ஏற்றுகிறது . ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் தங்கள் கண்களையே நம்ப இயலாமல் பார்த்து கொண்டு இருக்க வண்டி சென்று விடுகிறது .
இரவு சாப்பிட்டு மேஜையில் ஜேக் , ஹெலன் இருவரும் பெர்னீக்காக காத்து இருக்கின்றனர். பெர்னீ அவர்கள் அருகில் எதுவும் பேசாமல் அமர்கிறார் . ஹெலன் , “பெர்னீ எங்களை கூப்பிட்டு இருந்தால் , உனக்கு நடை பயிற்சிக்கு நாங்கள் உதவி செய்து இருப்போம்ல . ஏன் இப்படி செய்தாய் ? என்று கேட்க அவர் தலை குனிந்தபடியே , “எனக்கு முதல் அனுபவம் அதனால் அந்த பட்டன்கள் சரிவர புரியவில்லை . அடுத்த முறை இந்த தவறு நிகழாது ” என்கிறார் .

“அதுசரி . நீ வால்மார்ட் சென்று பொருட்கள் வாங்க போவதை ஏன் எங்களிடம் சொல்ல வில்லை .நீ எப்பொழுதும் போக மாட்டாய் அல்லவா ? நீ உன் தனிமையை விட்டு எங்களுடன் வெளியில் வர வேண்டும் என்று தானே நாங்களும் விரும்புகிறோம் . அதற்கு தானே இத்தனை நாட்களாக நாங்கள் இருவரும் உன்னிடம் விவாதம் செய்கிறோம் ? ஏன் இப்படி செய்கிறாய் ? நீ எங்களிடம் எதையோ மறைக்கிறாய் ..என்ன அது ?” ஜேக் பெர்னீயிடம் கத்துகிறார் . பெர்னீ பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக சாப்பிடுகிறார் . மூவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக் கொள்ளாமல் , அமைதியாக சாப்பிட்டு விட்டு வராந்தாவில் நடந்து வருகின்றனர்.
அப்பொழுது வராந்தாவில் அழகிய பெண் ஒருத்தி தன் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்து தோட்டத்தை நோக்கி சென்று கொண்டு இருக்கிறாள் .

அவளது பொன்னிற கூந்தல் காற்றில் பறந்து அவள் கண்களை சுற்றி வட்டமிட , அவள் அவற்றை புறங்கையால் ஒதுக்கி விடுகிறாள் .அவள் கண்கள் நீல நிறத்தில் நிலவொளியில் மின்னுகின்றன. அவளுக்கு சுமார் அறுபது வயது இருக்கலாம் . ஆனால் ஐம்பது வயது பெண்ணிற்கு உரிய வனப்பு அவள் உடலில் இருந்தது . ஒருமுறை பார்த்தால் மீண்டும் பார்க்க தூண்டும் அழகுடன் அவள் இருந்தாள் . இவர்கள் மூவரும் அவளை கடந்து செல்லும் போது பெர்னீயின் முகம் சட்டென்று புத்துணர்ச்சி பெற்று பொலிவாக மாறுவதை ஹெலன் கவனிக்கிறாள் . அவள் ஜேக்கிற்கு ஜாடை காட்ட ஜேக் பெர்னீயின் பரபரப்பை பார்த்து சிரிக்கிறார். ஜேக்கும் ஹெலனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து அர்த்தத்துடன் சிரித்து கொள்ள , உலக நினைவையே மறந்து பெர்னீ அந்த பெண்ணை பார்க்கிறார். அந்த பெண்ணும் , பெர்னீயை பார்த்து சிரித்தபடி , “ஹாய் .என்கிறாள் . பெர்னீ உடனே அவள் அருகில் சென்று ” ஹாய் லியோனா நான் உங்களை தோட்டத்திற்கு அழைத்து செல்லவா ? என்று கேட்ட படி , ஜேக்கையும் , ஹெலனையும் பார்த்து , நாளை சந்திக்கலாம் என்று கூறி விட்டு லியோனாவின் சக்கர நாற்காலியை தள்ளி கொண்டு தோட்டத்திற்கு செல்கிறார் .ஜேக்கும் , ஹெலனும் அவரவர் அறைக்கு திரும்பியபின் ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் உலக மறந்து பெர்னீயும் , லியோனாவும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி கொண்டு தோட்டத்தின் புல்வெளியில் படுத்துக்கொண்டு நிலவை ரசித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

இருபத்து நாலு மணிநேரமும் நாம் மூவரும் ஒன்றாகத்தானே இருந்தோம் . இது எப்படி நிகழ்ந்தது ? பெர்னீக்கு , லியோனா எப்படி அறிமுகம் ஆனார் ? என்று ஜேக்கும் , ஹெலனும் தங்களுக்குள் விவாதித்து மண்டையை போட்டு உடைத்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்கு விடை தெரியவில்லை .ஆனால் ஒன்று மட்டும் அவர்களுக்கு புரிந்தது . எந்த வயதிலும் காதல் மனிதனை வசியப் படுத்தி , இறகை போல் இலேசாக்கி விடுகிறது . அது ஒரு மேஜிக் என்பது
காலையில் சாப்பிட்டு அறைக்கு சுறுசுறுப்பாக , நன்கு சலவை செய்ய பட்ட டிசர்ட் , மற்றும் கசங்காத ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும் அணிந்து கொண்டு ஸ்டைலாக பெர்னீ வந்தார். ஜேக்கிடம் ‘வாழ்க்கை மிகவும் அர்த்தமுள்ளது . அது பல அழகிய தருணங்களை உள்ளடக்கியது .” என்கிறார் .ஜேக்கும் , ஹெலனும் தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொண்டே , ‘ ஆம் காதல் மிக அற்புதமானது . அது மனிதனுக்கு புத்துணர்ச்சியை அளிக்கிறது . அது ஒரு மேஜிக் ” என்கின்றனர் . பெர்னீ வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து சிரிக்கிறார் .

போர்வை ( சிறுகதை ) இஸ்மத் சுக்தாய் / தமிழில் . ஜி. விஜயபத்மா

download

பனிகாலமாதலால் குளிர் அதிகமாக இருக்கிறது . காலடியில் கிடந்த ,மெத்தென்ற போர்வையை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டால் குளிருக்கு அடக்கமா க கதகதப்பு உணர்வுடன் , அசந்து தூங்கி விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் , போர்வையை இழுத்து போர்த்தி கொண்டேன். எதேச்சையாக என் கண்கள் கட்டிலின் அருகில் உள்ள சுவற்றைப்பார்க்க , அங்கே கட்டிலின் என் அசைவுகள் , நிழலாய் அசைந்து குட்டி யானை ஒன்றின் இயக்கம் போல் தோன்றியது

அந்த நிழலும் , அதன் அசைவுகளும் , குட்டி யானை உருவங்களாகவும் ,நான் மறக்க நினைத்து ஒதுக்கி தள்ளிய அந்த கொடூர சம்பவத்தின் , அதே
தாக்கத்தை இன்று என் மேல் அதன் முழு வீச்சுடன் என்னை ஆக்ரமிப்பதாகவும்இருந்தது . அடிவயிற்றில் இருந்து , ஒரு கலவரம் பிறந்து , என் மொத்த ரத்த
அணுக்களிலும் நிறைந்து , என்னை அச்சுறுத்தியது .

.

எதையோ நான் உங்களுக்கு சொல்ல போகிறேன் , அது அற்புதங்கள் நிறைந்த சுவாரசியமான கதையாக இருக்கும் . அது தேவதைக் கதைகளில் வரும் , விநோத ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தது போன்ற என் போர்வை கதை என்று நீங்கள் நினைத்தால்
,தவறு . இது விளக்கி சொல்ல இயலாத கலவரம் விதைக்கும் , அச்சுறுத்தும் சம்பவங்கள் நிறைந்த கொடூர கதை என்றுதான் சொல்ல இயலும் .

இன்று சுவற்றில்நான் பார்த்த நிழலின் அசைவுகள் , எனக்குள் உறைந்து போன அந்த பழைய
சம்பவங்களின் , கசப்பு படிமங்களை உயிர்ப்பித்து விட்டது . என் வயதை ஒத்தபெண் குழந்தைகளும் , என் சகோதரிகளும் , தங்கள் எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி ,ஓரிடத்தில் அமர்ந்து சித்திரங்கள் தீட்டி , பல கதைகள் பேசி வாழும் பொது
, அந்த மேன்மை உணர்வுகளுக்கு , முற்றிலும் எதிரான மூர்க்க குணமும் ,எப்பொழுதும் சண்டைக்கு தயாராக நிற்கும் சேவல் போல இருந்தேன் நான்.எப்பொழுதும் சகோதரர்களிடம் சண்டையிடுவதும் , அவர்கள் நண்பர்களுடன்
மல்லுக்கு நிற்பதுமே என் பால்ய வயதின் பொழுது போக்கு . பல சமயங்களில்நான் ஏன் இப்படி சதா சர்வ காலமும் , போர்க்குணத்தினை சுமந்து
திரிகிறேன்? என்னால் ஏன் என் சகோதரிகள் போல மென்மையாக வாழ இயலவில்லை என்று யோசித்துவிடைதெரியாமல்தோற்றுபோயிருக்கிறேன் சிந்தனைகள் ஓடிதன் விடையைத் என் மூளையில் தேடி எடுக்கும் வரை கூட காத்திருக்கும்
பொறுமை எனக்கு இருப்பதில்லை யோசிக்கும் அந்த கணத்தின் அடுத்த நொடி என்சகோதரனோ அல்லது அவனது நண்பர்களோ என் போரில் எனக்கு எதிரியாக என்கைகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள் .நாங்கள் கட்டி உருண்டு ,
ஆக்ரோஷத்தின் உச்சத்தில் நின்று சண்டை போட்டு கொண்டு இருப்போம்

அம்மா ஏதோ வேலையாக ஒரு வாரம் ஆக்ரா வரை போக வேண்டி இருந்தது . என்னுடைய
மூர்க்கத்தின் வேகம் தெரிந்தவள் அவள் . என்னை வீட்டில் விட்டு சென்றால்
, என் சண்டையில் என் சகோதரர்களின் மண்டை உடை படும் என புரிந்ததால் ,
எங்களின் உறவுக்கார பெண் பேகம் ஜான் என்பவளிடம், தான் வரும்வரை என்னைப்
பார்த்து கொள்ள சொல்லி விட்டு சென்றாள் .

அந்த பெரிய வீட்டில் நானும் , பேகம் ஜானும் சில பணிப் பெண்களும்
இருந்தோம் . என் வயது குழந்தைகள் யாரும் இல்லாமல் , எனக்கு சண்டை போட
ஒரு சுண்டெலி கூட இல்லாத வீடாக அது இருந்தது . . இது அம்மா எனக்கு
கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை என்று மிகவும் வெறுப்பாக இருந்தது

என்னை பாதுகாப்பாக அம்மா விட்டுச் சென்ற பேகம் ஜானின் , போர்வை தான் ,
என் நினைவுகளில் , கொல்லன் தன் உளியால் ஆழமாய் செதுக்கிய உருவங்கள் போல
, அழியா வடுக்களாக பதிந்து விட்டிருந்தன. . அந்த நினைவுகள் ஒவ்வொரு
இரவின் தனிமையிலும் ,, நிழலாடும் சுவர்களின் பிம்பத்திலும்
ஒளிந்திருந்து அவ்வப்போது என்னை பயமுறுத்துவதாகவே இருந்தது .

பேகம் ஜானினின் ஏழைப் பெற்றோர் அவளை , அவளை விட வயதில் முதிர்ந்த
நவாப்பிற்கு அவளை திருமணம் செய்து கொடுத்து இருந்தனர். . நவாப்
இயல்பிலேயே மிகவும் ஒழுக்கமானவர் , மத நம்பிக்கைகளில் ஊறியவர் . புனித
ஹஜ் யாத்திரை சென்று வந்தவர். வேறு யாரும் ஹஜ் பயணம் போக வேண்டும் என்று
கேட்டால் , உடனே அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்து தருவார் . இத்தனை
வருட காலத்தில் , அவருக்கு எந்தப் பெண்ணுடனும் சகவாசம் இருந்ததில்லை .
விபச்சாரிகளிடமும் அவர் சென்றதாக ஒருவரும் கேள்வி பட்டதுமில்லை .
இவ்வளவு நல் ஒழுக்கங்களை பேணும் இவரை விட தங்கள் பெண்ணுக்கு பொருத்தமான
ஒருவரை காண இயலாது என்று பேகம் ஜானின் பெற்றோர் திடமாக நம்பினர். அதனால்
இருவருக்குமான வயது வித்தியாசங்களை அவர்கள் பெரிதாக எண்ணாமல்
திருமணத்தை நடத்தி விட்டனர்

வாழ்க்கையில் ஒவொருவருக்கும் ஒரு பொழுது போக்கு இருக்கும் . சிலர்
பந்தயப் புறா வளர்ப்பார்கள் , சிலர் சண்டைச் சேவல் வளர்ப்பார்கள் ,
அந்த சேவலின் பராமரிப்பை மிகவும் கவனமாக பார்த்து பார்த்து செய்வதே
அவர்களின் வாழ்வின் மிக முக்கிய பணியாக இருக்கும் .இது போன்ற பொழுது
போக்குகளில் நவாப்பிற்கு ஒரு போதும் விருப்பம் இருந்ததில்லை ,அவை
வாழ்வின் வெட்டி பொழுது போக்குகள் என்று வெறுப்புடன் சொல்வார்

நவாப்பிற்கும் விருப்பாமான பொழுது போக்கு இருந்தது . சிவந்த நிறமும் ,
மெல்லிய இடையை உடைய பருவ வயது இளைஞர்கள் எப்பொழுதும் அவரைச் சுற்றி
இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள் . அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து
செலவுகளையும் நவாப் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார். மற்றவர்களுக்கு
புறா , சேவல் மாதிரி , நவாப்பிற்கு இந்த வாலிபர்கள் . பருவ வயது
இளைஞர்களுக்கு அவர் வீட்டில் உரிமை அதிகம் . அவர்கள் எந்த நேரமும்
நவாப்பைத் தேடி வரலாம் . உரிமையுடன் தங்கி சாப்பிட்டு போகலாம் .

நவாப்பிற்கு திருமணம் என்ற ஒன்றின் தேவையே இருப்பதாக அவர் ஒரு போதும்
யோசித்தது இல்லை . உறவுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள் என்று பேகம் ஜானை அவர்
திருமணம் செய்து கொண்டார் . திருமணம் முடிந்த அடுத்த சில மணி நேரங்களில்
பேகம் ஜானை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்து அவளுக்கு சவுகரியமாக வாழ தனியறை ,
பணிப்பெண்கள் என அணைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து விட்டு , இப்படி
தனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்பதையே கிட்டத்தட்ட மறந்து விட்டார்.
அவரைப் பொறுத்தவரை அவர் வீட்டில் , எத்தனையோ பொருட்கள் சேகரிக்கப் பட்டு
வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன . அவற்றுள் ஒன்றாக , உயிருள்ள பேகம் ஜானும் ,
வைக்கப் பட்டு விட்டாள் . .

ஏழ்மையில் இருந்து இந்த வாழ்விற்கு வந்த பேகம்ஜான் , போக வேறு இடம்
இல்லாமல் , தன் நிலையை யாரிடமும் எடுத்துக் கூற இயலாமல் இதுதான் தனக்கு
விதிக்கப்பட்ட வாழ்வு என , தனிமையில் , கலக்கமுற்று உலர்ந்து போனதொரு
வெறுமை வாழ்வை வாழப் பழகி இருந்தாள்

பேகம் ஜானின் வாழ்வு எந்த இடத்தில பிறழந்தது என யார் ஒருவராலும்
அறுதியிட்டு கூற இயலாது . அவள் பிறந்த கணத்திலா , அல்லது அவள் நவாப்பை
திருமணம் செய்து கொண்ட பொழுதா , உறுதியான நான்கு மரக்கால்களில்
உயர்ந்து நிற்கும் , அந்த கனத்த மெத்தையில் ஏறி அவள் உறங்க
முயற்சிக்கும் கணங்களிலா இளமைத் ததும்பும் , பருவ வயது வாலிபர்களுக்கு ,
அவளது சமயலறையில் இருந்து செல்லும் , சுவைமிக்க பதார்த்தங்களை , உண்ணும்
அந்த இளைஞர்களின் சட்டைக்குள் தெரியும் மார்பை, முன்னறை ஜன்னலில்
இருந்து ரசித்து பார்க்கும் நேரங்களிலா எவராலும் கூற இயலாது. ஆனால்
இளமையின் விளிம்பில் தகிக்கும் , தனிமையில் வாடும் பேகம் ஜானுக்கு , அந்த
இளைஞர்களைப் பார்க்கும் பொது , அவளது உடல் அக்னியில் வீழ்ந்து எழுந்தது
போல் தகித்து போவதை மட்டும் அவளால் தாங்க முடிவதே இல்லை அவளைச் சுற்றி
ஒரு வெம்மை எப்பொழுதும் அவளை வாட்டிக் கொண்டே இருந்தது

தன்னை விட்டு விலகியே இருக்கும் கணவனை , தன்னை நெருங்கச் செய்ய ,பேகம்
ஜான் இரவு முழுவதும் பூஜைகள் செய்வது , புனித நூல்களை இடை விடாமல்
ஓதச் செய்வது , மந்திரித்து தாயத்து கட்டிக் கொள்வது என தன் அறிவுக்கு
எட்டிய வரையில் தோன்றிய அத்தனையும் செய்து பார்த்தாள் .எதற்கும் பலன்
இல்லை . இனி தன் வாழ்வு இதுதான் என்று அவளே ஒரு தீர்மானதிற்கு வந்தவளாக
இயலாமையுடன் அமைதியாகி விட்டாள்

தூக்கம் வரா இரவுகளை கழிக்க , புத்தகங்களை தனக்கு துணையாக்கி கொண்டாள்
. ஆழ்ந்த வாசிப்புகளுக்குள் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக திணித்துக் கொண்டாள்
. ஆனால் பாவம் அவள் !, நாவல்களில் விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சி மயமான
காதல் வர்ணனைகளும் , மோகத்தை கிளம்பச் செய்யும் கவிதைகளும் , அவளது
வெறுப்பை அதிகமாக்கியதே தவிர குறைக்கவில்லை . அவை அவளது காம உணர்ச்சிகளை
மேலும் அதிகமாக்கி , உள்ளுக்குள்ளேயே உழன்று அவள் உடலை கொதி கலனாக்கின .
அவள் மனம் இதுவரை அவள் அனுபவித்திராத காதல் அனுபவங்களுக்காக ஏங்கத்
துவங்கியது . அவளது உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் , கடலலைகள் போல
எழும்பி , எழும்பி அமைதி இல்லாது , அல்லலுற்றது .

மற்றவர்களை கவர்ந்து இழுக்கத்தானே ஆடை ? தன்னை ஒரு நிமிடம் கூட
திரும்பிப் பார்க்க நேரமிலாது , மெல்லிய சட்டைகளை துரத்திக் கொண்டு
திரிபவனாக கணவர் இருக்க , எதற்கு இந்த ஆடை , அலங்காரம் எல்லாம் என்று
வெறுப்பாக இருந்தது பேகம் ஜானிற்கு . தன் ஆடைகளை அவிழ்த்து எரியும்
அடுப்பில் வீசி விட்டு , நிர்வாணமாக நிற்பதே மேல் எனும் அளவுக்கு அவள்
உளத் தகிப்பு அவளை பாடாய்ப் படுத்தியது .அவளை வீட்டை விட்டு வெளியில்
அனுப்பவும் நவாப்பும் தயாராக இல்லை

. அவர்கள் வீட்டிற்கு ஆட்கள் வருவதும் , போவதும் குறைவில்லாது இருந்தது
. சிலர் வீட்டிற்கு வந்தால் , மாதக் கணக்கில் தங்கிச் செல்வதும் கூட
வழக்கமாக இருந்தது . ஆனால் ஆனால் அவளது தனி உலகில் எந்த மாற்றமும்
இல்லாமல் , வெறுமையும் , தனிமையுமாகவே இருந்தது

அவர்களின் வீட்டிற்கு வருபவர்கள் அனைவரும் , இலவசங்களுக்கு அலைபவர்களாகவே
இருந்தனர். விறைத்த பருத்தி துணிபோல் தன் போர்வைக்குள் திமிரும்
இளமையை, தன் உடலை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு தவிக்கும் இவளை பொருட்
படுத்தாமல் , அவர்கள் தாங்களே, சமயலறையில் வித விதமாக சமைத்து உண்பதும் ,
கேலியும் கிண்டலுமாக ,வாழ்வை கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள் . அவர்களைப்
பார்க்கையில் பேகம் ஜானின் இரத்தம் கொதித்தது .

தூக்கம் வராமல் அவள் தன் போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்து ,புரண்டு
அசையும் போது , அவளின் நிழல்கள் சுவற்றில் வித விதமான உருவங்களின்
அசைவுகளை அவளுக்கு காட்சி படுத்தின . ஆனால் அவை , அவளது வாழ்விற்கு எந்த
விதமான , பிடிப்பையும் ஏற்படுத்துவதாக இல்லை . வாழ்ந்தாக வேண்டிய
நிர்பந்தத்தில் அவள் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தாள்

விரக்தியுடன் , தன் வாழ்வை வெறுப்பும் , தவிப்புமாக கழித்து கொண்டு
இருந்த பேகம் ஜானுக்கு , ,இனி தன் வாழ்வை முழுமையாக வாழ்ந்து விட
வேண்டும் , என்ற துடிப்பும் , ஆர்வமும் பிறந்தது . அதற்கு காரணம் ரப்பு
. தன்னையே இழந்து , வீழ்ந்து கொண்டு இருந்த , பேகம் ஜானின் வாழ்வை
மீட்டெடுக்கவந்தவளாக ரப்பு இருந்தாள் .

ரப்பு ,அவள் வாழ்வில் வந்த பிறகு மெலிந்து , வதங்கி உலர்ந்து போயிருந்த
பேகம் , ஜான் ஆச்சர்யம் தரும் வகையில் , வனப்பு கூடி மிளிர்ந்தாள் அவள்
கன்னங்களில் சதைபிடித்து கவர்ச்சியானது . அவளது வசீகரத்திற்கு காரணமான
அழகு குறிப்பு என்ன என்பது எந்த பத்திரிகையிலும் சொல்லாத ரகசியம்

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா

நான் முதன் முதலாக பேகம் ஜானைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கு நாற்பது
வயதிருக்கும் . வசீகரமான பாரசீக தேவதைப் போல ஒயிலாக அவள் படுக்கையில்
சாய்ந்து இருந்தாள் . அவளுக்கு நேர் பின்னால் அமர்ந்து ரப்பு ஏதோ
எண்ணெயால் அவளது இடுப்பு , பின் பகுதிகளை தேய்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் .
ஊதா நிற சால்வை ஒன்றால் அவள் பாதங்களை மூடி இருந்தாள் கம்பீரமான
மகாராணியின் அழகு அவள் தோற்றத்தில் இருந்தது அவளது அசர வைக்கும் அழகை
நாள் முழுவதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல் இருக்கும் . நான்
அவளின் எதிரில் அமர்ந்து , அவளையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு
இருப்பேன் அவளது உடல் நிறம் வெண்மையாக மாசு மருவில்லாத பளிங்கு சிலை
போன்று இருந்தது .அடர்ந்த கருமை நிறத்தில் மினு மினுப்பான அவளது கூ ந்தல்
மிக நேர்த்தியாக வார பட்டு இருக்கும் அதில் ஒரு இழையாவது கலைந்து
பிரிந்து தொங்கி நான் பார்த்ததே இல்லை

அடர்ந்த கருமை நிற விழிகளும், சாந்தமான பார்வையை உடைய அவளது கண்கள் ,
மிகவும் வசீகரமானது . நேர்த்தியாக , வளைத்து நேர் செய்யப்பட புருவங்கள்
இரண்டும் , அந்த கண்களுக்கு மேல் இரு வில்களைப் போல் கவிழ்ந்து
இருந்தன. அவளது கண் இமைகள் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது . அவளது
முகத்தில் பார்த்தவுடனேயே காந்தமாய் இழுப்பது அவளது , உதடுகள் தான்.
எப்பொழுதும் உதட்டு சாயம் பூசப் பட்டே காணப்படும் .அவள் கீழ் உதட்டின்
மேல் ஒரு கோடு போல் படிந்து இருந்தது , அவள் மேல் உதடு .அவளது கரிய
நீண்ட கூந்தல் , குவிந்து எழுந்து நின்ற மார்பகங்களை போர்த்தி மறைத்து
இருந்தன அவளைக் கூர்ந்து கவனித்து பரர்க்கையில் , அவளது முகம்
வாலிபனுடைய முகம் போல் கூட எனக்குத் தோன்றியதுண்டு

அவளது தோல் மிக மென்மையானதாகவும் , சுருக்கமில்லாமல் அவள் உடலில்
இணைத்து தைத்த வெண் பட்டு போல மின்னும் .எண்ணெயை காலில் நீவி விட வசதியாக
, அவள் கால்களை அகட்டி விரித்த பொது , பளீரென ,, மின்னிய ஒளியில்
மெய்மறந்து கண் இமைக்காமல் செயல் மறந்து பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன்.சராசரி பெண்களை விட உயரமானவளாகவும், உடலில் எங்கு தாராளமாக
சதை இருக்க வேண்டுமோ அங்கெல்லாம் தாராளமாகவும் , எங்கு இறுக்கி
பிடிக்கப் பட்டு இருக்க வேண்டுமோ அங்கே அளவோடும் , இருந்த அவளது
உடலமைப்பு , பல வளைவுகளுடன் , கூடிய கம்பீரமான அற்புத அழகின் குவியலாக
இருந்தது .அவளுக்கு மென்மையான நீண்ட விரல்களும் , நீண்ட கைகளும்
அமைந்திருந்தன. அவளது இடையோ அளவெடுத்து செதுக்கியது போல் இருந்தது .
அவளது வளமையான பிருஷ்டத்தை , ரப்பு , நேரமே பார்க்காமல் , மணிக்கணக்காக
தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . இப்பொழுதெல்லாம் , இடைவிடாமல் அவள் உடலை
தேய்த்தும் , நீவியும் விடுவது , அவள் வாழ்வின் அன்றாட செயல் என்பது ,
உருமாறி , பேகம் வாழ்வதே அந்த சுகத்துக்காகத்தான் என்பது போல் ஆகி
விட்டது .ரப்புவுக்கு அந்த வீட்டில் வேறு எந்த வேலையும் கொடுக்கப்
படவில்லை . அவளது ஒரே வேலை பேகம் ஜானின் உடல் பாகங்களை அழுத்தியும் ,
தேவைப்படும் இடங்களில் மசாஜ் செய்தும் , சுகமாக நீவிக் கொண்டு இருப்பதுமே
. ரப்பு நீவுவதற்கு வசதியாக படுக்கையில் , சாய்ந்து கொண்டு தன் உடலை
முழுவதுமாக ரப்புவி ன் கைகளுக்குள் ஒப்புவித்து விடுவாள் பேகம் ஜான் .சதா
சர்வ காலமும் , ரப்பு , பேகம் ஜானை தேய்த்துக் கொண்டு இருப்பதும் , அதை
மிகவும் ரசித்தபடி பேகம் ஜான் கட்டிலில் , சாய்ந்து கொண்டு , தேய்க்க
எதுவாக தன் உடல் பாகங்களை ரப்புவின் கைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு ,
மல்லாந்து கிடப்பதைப் பார்க்க , எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும் . இது
எப்படி கொஞ்சம் கூட , களைப்பில்லாமல் , தேய்த்துக் கொண்டிருக்க
முடிகிறது ? என்னை யாரவது இப்படி தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தால் , நான்
என்றோ அழுகி செத்துப் போயிருப்பேன் .

படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு நீவி விடுவது போதாதென்று , தினமும் , ரப்பு
பேகம் ஜானை இரண்டு மணி நேரம் உட்கார வைத்து , பலவித எண்ணெய்களையும்,,
வாசனைத் திரவியங்களையும் அவள் உடலில் தடவி , பேகமின் தொலையே உருவி
எடுத்து விடுவது போல் தேய்த்து குளிப்பாட்டி விடுவாள் .ரப்பு தேய்க்கும்
வேகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்கு உடலை வலிப்பது போல் இருக்கும்
குளியலறைக்குள் ரப்பு மட்டுமே அனுமதிக்கப் படுவாள் . மற்ற பெண்கள்
குளியலறைக் கதவிற்கு வெளியில் நின்று ரப்பு கேட்கும் பொருட்களைக்
கொடுப்பதுடன் சரி. பக்கமும் , ரப்பும் , குளியலறைக்குள் சென்று கதவை
மூடிக் கொள்வார்கள். பேகம் தன் ஆடைகளைக் களைந்து குளியலறைக்கதவில்
போட்ட பின்னரே உள்ளிருந்து மசாஜ் செய்யும் கலவையான ஒலிகள்
கேட்கத்துவங்கும் . பேகம் தன் உள்ளாடைகள் வரை அனைத்தையும் களைந்து
றப்புவின் முன் முழு நிர்வாணமாக அமர்ந்து குளிக்கிறாள் என்பதை கற்பனை
செய்து பார்க்கவே , எனக்கு குமட்டலாக வரும்

பேகம் ஜானுக்கு உடலின் சில பக்கம் தோலில் அரிப்பு எடுத்துக் கொண்டே
இருக்கும் . அரிப்புக்கு சில ஆங்கில மருத்துவர்களையும் , நாட்டு
வைத்தியர்களையும் சந்தித்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டாள் பேகம் .
அப்படியும் அரிப்பு நிற்க வில்லை . மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் , பேகமின்
தோலுக்கு பின்னால் , சில ஒவ்வாமையினால் நீர்கள் சுரப்பது தான் இதற்கு
காரணம் என்று .ஆனால் ரப்பு , பேகமை ஓரக்கண்ணால் மயக்குவதைப் போல் கண்
கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டு , நமட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்வாள் ” இந்த
டாக்டர்களே இப்படித்தான் , ஏதாவது சொல்லிக் கிட்டு இருப்பாங்க . உன்
உடம்புக்கு எதுவும் குறையில்லை . உன் உடம்பு சூடுதான் இதற்கு காரணம் ”
என்று

பேகம் ஜான் எவ்வளவு வெண்மையாக இருந்தாலோ , அதற்கு நேர் எதிரான அடர்ந்த
கருப்பு நிறத்தில் ரப்பு இருந்தாள் . அவள் பழுக்க காய்ச்சிய
இரும்புத்துண்டை ப் போல் கருத்து காணப் பட்டாள் .ரப்பு உருவத்தில் ,
குட்டையாகவும் , பருத்த உடலும் , தொந்தியுடனும் காணப் பட்டாள் அவள்
கைகள் குட்டையாகவும் , துரு துருவென்று ம் காணப் படும் . அவளது பருத்து
வீங்கிய பெரிய உதடுகளோ , எப்பொழுதும் எச்சில் நிறைந்து ஈரமாகவே
காணப்படும் ரப்பு அருகில் வந்தாலே , ஏதோ ஒரு கெட்ட துர்நாற்றம் அவள்
உடலில் இருந்து வீசும்

பருத்த குட்டையான ரப்பின் கைகள் , பேகம் ஜானின் உடலில் மிகவும் லாவகமாக
, ஒரு தாள ஸ்ருதியுடன் இயங்குவதை நான் பார்த்து , வியந்து போயிருக்கிறேன்
. இப்பொழுது அவளது கைகள் பேகமின் இடுப்பு பகுதியை , பிசைந்துக் கொண்டு
இருக்கின்றன. அப்படியே இயந்திரத்தின் லாவகத்துடன் , இயங்கி ,
பின்புறத்தை தேய்க்கிறது . இப்பொழுது இன்னமும் கீழே துலாவிக் கொண்டு
அவள் தொடைகளின் இடைவெளியில் அசைகின்றன. பின் சதைகள் திமிரிக் கொண்டு
இருக்கும் கெண்டைக் கால்கள்

வழக்கமாக , காக்ரோ ஜோலி என்படும் ரவிக்கை , மற்றும் ஜரிகைகளால் ஆன அகல
பாவாடையும் , போன்ற ஆடையையே விரும்பி அணிவாள் பேகம் . உள்ளே அடர்ந்த
நிறங்களில் பைஜாமா அணிந்து இருப்பாள் . வெயிலில் , சூடு அதிகமானால் ,
மின் விசிறியை சுழல விட்டு , மெல்லிய சால்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு
படுத்து விடுவாள் பேகம் ஜானுக்கு பனிக்காலம் என்றால் மிகவும் விருப்பம்
. அவள் அதிகம் வெளியில் போவதை விரும்புவதில்லை . எனக்கும் கூட
பனிக்காலத்தில் அவள் வீட்டில் இருப்பதில் விருப்பம் அதிகம் . பேகம்
ஜான் ஒய்யாரமாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு , உளர் திராட்சைபி பழங்களை
தின்று கொண்டு இருப்பாள் . இதில் எதிலும் தனக்கு சம்பந்த மே இல்லாதது
போல் , ரப்பு அவள் உடலை மெதுவாகத் தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . அந்த
வீட்டில் இருந்த மற்ற பணிப்பெண்கள் எல்லோரும் , பேகம் ஜான் ரப்புவுக்கு
கொடுக்கும் தனி உரிமையினால் , றப்புவின் மேல் பொறாமை கொண்டு இருந்தனர். ”
ரப்பு ஒரு சூனியக்காரி , பேகத்தை மயக்கி விட்டாள் . அவள் தின்பது ,
படுப்பது எல்லாமே பேகம் ஜானுடன்தான் . என்று அவர்களுக்குள் ரப்புவை
திட்டுவது வழக்கமான ஒன்றாகிப் போனது . தங்ககளது ஒய்வு நேரத்தில் அந்தப்
பணிப் பெண்கள் பேசுவதற்கு , வம்பு பேகம் ஜானும் , ரப்புவுதான் .
பணிப்பெண்களில் யாராவது ஒருவர ரப்பு எனக் குறிப்பிட்டவுடன் , மற்ற
அனைவரும் , சப்தமாக சொல்லி வைத்தது போல் சிரிப்பார்கள் . இவர்கள்
இருவரையும் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசுகிறார்கள் என்பது புரிந்தது
ஆனால் அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசும் அளவுக்கு ரசமான விஷயம் என்ன என்பது
எனக்கு புரியவில்லை

பேகம் ஜான் இந்த பேச்சுக்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றி , தெளிவாக தெரிந்து
தான் வைத்திருந்தாள் . ஆனால் இதற்கெல்லாம் வருத்தப்படும் மன நிலையில்
அவள் இல்லை .அவள் தன்னை சுற்றி உள்ள உலகை குறித்த கவலை இல்லாது ,
தனக்கென்று ஒரு சின்னல உலகை உருவாக்கி அதில் வாழக் கற்றுக் கொண்டு
இருந்தாள் . இன்றெல்லாம் அவளது சிந்தனை முழுவதும் தன் சுக துக்கங்கள்
பற்றியும் , தனக்கு வந்துள்ள அரிப்பு நோய் குணமாக வேண்டும் எனபதில் ல்
மட்டுமே ,நிலைப் பெற்று இருந்தது .அதில் மட்டும் தான் அவளது அக்கறையும்
செயல் பாடுகளும் இருந்தன.

நான் முதலிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளேன் , அந்த நாட்களில் நான் மிகவும் சிறுமி
என்றும் , பேகம் ஜானின் அழகில் மயஙகி அவளை மிகவும் நேசித்தேன் என்றும் .
பேகம் ஜானும் அப்படித்தான் என்னிடம் மிக அன்பாக பழகினாள் அம்மா ஆக்ரா
கிளம்பி செல்லும் பொது , நான் சகோதரர்களிடம் மல்லுக்கு நிற்பேன்,
வீட்டிற்கு அடங்காமல் ஊர் சுற்றுவேன் என்று பேகம் ஜான் வீட்டில்
செல்லும் போது ஆரம்பத்தில் அது அம்மா எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை
என்று தோன்றினாலும் , பின்னாளில் அவள் எனக்கு மிகவும் நல்லதே செய்து
இருக்கிறாள் என்று புரிந்தது . பேகம் ஜானுக்கும் கூட அப்படித்த்தான் ,
அவளுடன் நான் தங்கி இருப்பதை மிகவும் விரும்பினாள் .இவ்வளவுக்கும் பேகம்
ஜான் அம்மாவின் தூரத்து உறவுதான் . ஆனால் என்னை மிகவும் அன்பாக
பார்த்துக் கொண்டாள் . அத்தனை பெரிய வீட்டில் நான் , இரவில் எங்கு
உறங்குவேன் என்று யோசித்தேன் . எனக்கு பேகம் ஜானின் கட்டிலின் அருகே
இன்னொரு சின்ன கட்டில் போடப்பட்டு படுக்கை அமைக்கப் பட்டது தினமும்
இரவு பத்து, , பதினோரு மணி வரை , நானும் , பேகம் ஜானும் , பல கதைகளை
பேசிக் கொண்டும் , கைகளால் தட்டி , ஒருவரை ஒருவர் , வெல்லும்
“chance” விளையாட்டை விளையாடுவோம். . பின் எனக்குத் தூக்கம் வர , நான்
தூங்கி விடுவேன்.நான் அசந்து தூங்க செல்லும்வரையிலும் , கொஞ்சம் கூட
களைப்பில்லாமல் ,ரப்பு , பேகம் ஜானின் உடல் முழுவதையும் , தடவிக் கொண்டே
இருப்பாள் . அவள் உடல் முழுவதும் எல்லா இடத்திலும் மிக சுதந்திரமாக அவள்
கைகள் நுழைந்து , தடவுவதை , நான் பார்ப்பேன் , ” இவள் மிகவும் அருவெரு
ப்பானவள் ” என எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டே தூங்கி விடுவேன் .

ஒருநாள் இரவு , தூக்கத்தில் முழிப்பு வந்து விட்டது . அந்த அறைக்குள்
கும்மிருட்டு . எனக்கு பயமாக இருந்தது . மெதுவாக பேகம் ஜானின்
படுக்கையைப் பார்த்தேன். அங்கே பேகம் ஜானின் போர்வை மிக வேகமாக
இயங்கிக் கொண்டிருந்தது . குட்டியானை ஒன்று அந்த போர்வைக்குள் மாட்டிக்
கொண்டு வெளிவரத் துடிப்பதைப் போல , அந்த போர்வை , மிக வேகமாக உப்பிக்
கொண்டு ஆடிக் கொண்டு இருந்தது பயத்தில் குரல் நடுங்க , தயங்கி மெல்லிய
குரலில் , பேகம் ஜான் ” என்று அழைத்தேன் . அந்த குட்டி யானை தன் அசைவை
நிறுத்தியது . போர்வை மெல்ல தளர்த்தப் பட்டது

“என்ன ஆச்சு உனக்கு ? தூங்கு !” என்று பேகம் ஜான் பேசினாள் . அவள் குரல்
எங்கோ இருந்து வருவது போல் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டது .

“எனக்கு பயமாக இருக்கிறது ” என்று நான் சிணுங்கினேன்

“பேசாம தூங்கு , இப்ப என்ன ஆச்சு பயப்படறதுக்கு ? ஆயத்துல் குர்ஸி சொல்லு ”

“அப்ப சரி ”

பேகம் ஜானின் கட்டளைக்கு மந்திரத்தில் கட்டுண்டவள் போல் கட்டுபட்டு
ஜெபத்தை சொல்லத் துவங்கினேன் . ஓவ்வொரு முறை “ஆலு மா பெயின் ”
சொல்லியதும் , அடுத்த வார்த்தைகளை சொல்வதில் மிகுந்த தடுமாற்றம் ஏற்பட்டு
, வார்த்தைகள் நினைவிற்கு வரவில்லை . இவ்வளவுக்கும் , நான் மிகவும்
மனப்பாடமாக கற்று ஒப்பிவிக்கும் திறமைப் பெற்ற வரிகள் அவை.

“நான் உன் பக்கத்தில் வந்து படுத்துக்க கொள்ளவா பேகம் ஜான் ?”

“இல்லை வேண்டாம் குழந்தை . நீ தூங்கு ”

பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் வார்த்தை , நின்று போனது . அதன் பின்
இருவர் கிசு கிசுப்பாய் ஏதோ பேசிக் கொள்வது போல் தோன்றியது .ஐயோ ,
இன்னொருவர் யார் இந்த அறையில் இருப்பது . உண்மையிலேயே பயத்தில் உறைந்து
போனேன்

“பேகம் ஜான் , இந்த அறைக்குள் யாரோ திருடர்கள் ஒளிந்து இருக்கிறார்கள்
என்று நினைக்கிறேன் ”

” இல்லை கண்ணே.. நீ தூங்கு , இங்கு திருடர்கள் யாரும் இல்லை .”
இப்பொழுது பேகமிற்கு பதில் ரப்பு பதில் கூறினாள்

போர்வையை இழுத்து என் தலையையும் சேர்த்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன்
இரவில் நடந்த திடுக்கிடும் சம்பவங்கள் , பயம் எல்லாம் மறந்து போய், காலை
இனிதாக விடிந்தது . மூடநம்பிக்கைகள் என்னுடனே பிறந்தது . இரவில் கலவையான
பயங்கள், தூக்கத்தில் நடப்பது , தூக்கத்தில் உளறுவது என்பதெல்லாம் என்
சிறு வயதில் அன்றாட நிகழ்வுகள்தான்

கெட்ட ஆவிகளின் , ஆதிக்கம் என் உடலில் இருப்பதாக கூட எல்லோரும் ,
சொல்வார்கள் . அதனால் , இரவு நடந்த விஷயங்கள் எதுவும் என் நினைவில்
இல்லாமல் மறந்து போனது .பேகம் ஜானின் போர்வை எதுவும் நடவாதது போல்,
அப்பாவியாய் கட்டிலில் கிடந்தது .

ஆனால் மறுநாள் மீண்டும் இரவில் நான் கண் விழித்தேன் . பேகம் ஜானும் ,
ரப்புவும் , சன்னக்குரலில் ஏதோ காரசாரமாக விவாதித்துக்
கொண்டிருந்தனர்.அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று எனக்கு
புரியவில்லை .ஆனால் விவாதத்தின் முடிவில் ரப்பு விசும்பும் சப்தம்
கேட்டது . பின் அந்த சப்தமும் அடங்கி , போர்வைக்குள் ஏதோ பூனை ஒன்று
தட்டை நக்கி , உறிவது போல் சப்தம் கேட்டது . எனக்கு பயம் அதிகமாகி,
போர்வையை இழுத்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன் .

மறுநாள் காலை ரப்பு தன் மகனைக் காண செல்கிறேன் என்று சொல்லி கிளம்பி
விட்டாள் . அவன் ஒரு கோபக்கார முரட்டு இளைஞன் . அவன் வாழ்வில் முன்னேற
வேண்டும் என்று பல வழிகளிலும் உதவி செய்தாள் பேகம் ஜான் .பக்கத்துக்கு
கிராமத்தில் நல்ல வேளை வாங்கி கொடுத்தாள் . அது அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை
என்றவுடன் , சொந்தமாக கடை ஒன்று வைத்து கொடுத்தாள் . அதையும் அவன் சரிவர
கவனிக்க வவில்லை , பேகம் ஜான் அவனுக்கு செய்த எந்த உதவிகளும் அவனுக்கு
திருப்திகரமாக இல்லை அவன் நவாப் சாஹேப் உடன் சிறிது காலம் தங்கி
இருந்தான் . அவனுக்கு நவாப் நல்ல உடைகள் , பரிசுகள் கொடுத்து அவனை
நன்றாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் ஆனால் அவன் எவரிடமும் எதுவும்
சொல்லாமல் , ஒரு காரணமும் இல்லாமல் , வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனான் . அதன்
பிறகு அவன் ரப்புவை பார்ப்பதற்காகக் கூட வீட்டுப் பக்கம் வரவில்லை
.யாரோ ஒரு உறவினர் வீட்டில் தான் ரப்பு தன் மகனைச் சந்திக்க போகிறாள் .
ரப்புவை அனுப்ப பேகம் ஜானிற்கு சிறிதும் விருப்பம் கிடையாது . மிகுந்த
தயக்கத்துடன் , பாதி மனதுடன் தான் அவளை அனுப்பி வைத்தாள் . ரப்பு
மிகவும் பரிதாபத்துக்கு உரியவள் . வேறு ஆதரவு எதுவும் இல்லாதவள் . என்ற
ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் பேகம் அவளை தடுக்கவில்லை

மறுநாள் காலையில் எழுந்ததில் இருந்து பேகம் ஜான் தன் நிலையில் இல்லாது
தவித்து போனாள் .அவள் உடலின் மூட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே கழலுவது
போன்ற வேதனை அவளைத் தாக்கியது ,. எதுவும் சாப்பிடாமல் , தன்
படுக்கையில் புரண்டு , நெளிந்து கொண்டு இருந்தாள் .மற்ற பணிப்பெண்கள்
அருகில் வந்தாலே , கோபமுற்று அவர்களை விரட்டினாள் . அவள் உடலை
ஒருவரையும் தொட அவள் விடவில்லை . அவள் நிலை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக
இருந்தது . அவள் கட்டிலின் அருகே , கலைந்த சீட்டுகளை அடுக்கி கொண்டே
ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்

,” நான் வேண்டும் என்றால் உனக்கு தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ? ”

என் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , என்னையே கூர்ந்து பார்த்துக்
கொண்டிருந்தாள் பேகம் ஜான்

‘நிஜமாகத்தான் கேட்கிறேன் .நான் தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ?” என்று
பேசிக் கொண்டே அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் சீட்டுக்கட்டினை அடுக்கி ஓரமாக
வைத்து விட்டு , அவள் பின் புறத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அவள் பின்புறத்தை
தேய்க்க ஆரம்பித்தேன் . அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , நான் தேய்க்க
ஏதுவாக புரண்டு படுத்து அவள் பின் புறத்தை க் காண்பித்தாள் . மறுநாள்
வருவதாக ச் சொல்லி சென்ற ரப்பு வரவில்லை . பேகம் ஜான் நிலை கொள்ளாது ,
எரிச்சலானாள் . கோபத்தில் , அவளுக்கு தலை வலிக்கத் துவங்கியது .
கணக்கில்லாமல் டீ போட்டு தர சொல்லி குடித்துக் கொண்டே இருந்தாள் . நான்
மீண்டும் அவள் பின்புறத்தை தேய்க்கத் துவங்கினேன் . மேஜையின் மேற் பகுதி
போல் வழுவழுப்பாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் இருந்தது இருந்தது
அவள் உடல் , , ஏதோ நம்மால் அவளுடைய வேதனையை குறைக்க உதவ முடிகிறதே என்ற
அளவில் எனக்கும் அவளைத் தேய்த்து விடுவதில் மகிழ்ச்சியாகத் தான்
இருந்தது .

“இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி தேய் …ரவிக்கையை கழற்றி விட்டு அழுந்த தேய்
” என்று கண் மூடி நான் தேய்க்கும் சுகத்தை ரசித்தபடி சொன்னாள் பேகம்
ஜான் . ‘இன்னும் கொஞ்சம் .. கீழே தேய் … ஆ ..அங்கில்லை .. இன்னும்
கொஞ்சம் .. கையை கீழ் இறக்கு..” அவளின் தேவையை எனக்கு சொல்ல
ஆரம்பித்தாள். அவள் சொல்வது போல … அந்த இடங்களில் என் கைகள் தானாகவே
நழுவி செல்ல ஆரம்பித்தன. அவள் சுகத்தின் போதையில் லயித்து …. ”
ஸ்ஸ்…ஆஹா .. என்ன சுகம் ” என பிதற்ற ஆரம்பித்தாள் . சில இடங்களை அவளால்
மிக எளிதாக தொட்டு , விட முடியும் , அங்கெல்லாம் கூட என்னை தேய்க்க
சொல்லி கேட்க , எனக்கு பெருமையாக இருந்தது . நான் ரப்பை போலவே நன்றாக
தேய்த்து விடிகிறேனோ ? என்று எனக்கு வியப்பாக கூட இருந்தது .

“ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம் செய்கிறாய் .. ” என்று அவள் உடலை சிணுங்கி சிரித்தாள்

திடீரெண்டு , உடலை சிணுங்கி சிரித்தபடி “ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம்
செய்கிறாய் .. ” என்றாள் . நான் எதுவும் பேசாமல் , மிகவும் கவனமும் ,
கருத்துமாக எல்லா இடங்களையும் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.
அவளுக்கு என் சேவை மிகவும் பிடித்து இருந்தது போலும் . என்னை மேலும்
உற்சாகப் படுத்தும் வண்ணம் பேசத் துவங்கினாள் .

“நாளை , உன்னை சந்தைக்கு அனுப்புகிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டுமோ வாங்கிக்
கொள் .படுக்க வைத்தால் கண் மூடும் . நிறுத்தி வைத்தால் கண் திறக்குமே
அந்த பொம்மை வேண்டுமா ” என்றாள் உற்சாகத்துடன்

” என்ன பேகம் ஜான் , நான் என்ன குழந்தையா , எனக்கு பொம்மைகள் எல்லாம்
வேண்டாம் ” என்று மறுத்தேன் .

“ஓ .. அப்ப நீங்க பெரிய மனுசி ஆயிட்டி ங்களா .. குழந்தை இல்லையா ? அப்ப
சரி , உனக்கு ஆண் பொம்மையும் , நிறைய துணிகளும் வாங்கித் தருகிறேன் .
உன் ஆணுக்கு நீ விதம் விதமாக துணி தைத்து அலங்காரம் செய்து ரசித்து கொள்
” என்றாள்

இது எனக்கு பிடித்து இருந்தது ” ஓ சரி ” என்றேன் உற்சாகமாக .

இங்கே தேய் .. என்று அவளுக்கு அரிப்பு எடுக்கும் இடத்தில் என் கையை
எடுத்து வைத்தாள் .. நான் என் ஆண் பொம்மையை மறந்து அவளின் அரிப்பு
பிரதேசங்களை எல்லாம் அக்கறையுடன் தேய்க்கத் துவங்கினேன்.

நாளைக்கு தையல் காரரைக் கூட வரச் சொல்கிறேன் ., உனக்கு நிறைய புது
பாவாடைகள் தைத்து தருகிறேன் . உங்கள் அம்மா கூட சில துணிகள் கொடுத்து
சென்று இருக்கிறாள் அதையும் தைக்க சொல்கிறேன் என்று கூறினாள் .

” இல்லை எனக்கு அம்மா கொடுத்து சென்ற சிகப்புத் துணி வேண்டாம் . அது
பார்ப்பதற்கு ரொம்ப பழைய துணி போல் தோன்றுகிறது ” என்று அவளிடம் பேசிக்
கொண்டே தேய்த்ததில் , பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் என் கை எங்கு போகிறது என்று
நான் கவனிக்கத் தவறி விட்டேன் . பேகம் ஜான் படுத்துக்கொண்டே கூறினாள் ,

” ஹேய் உன் கைகள் எங்கு செல்கின்றன என்று கவனித்தாயா ?” என்று

சட்டென்று துணுக்குற்று கைகளை விலக்கி கொண்டேன் . பேகம் ஜான் கண்
சிமிட்டி குறும்பாக என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள் . எனக்கு வெட்கமாக
இருந்தது .

” சரி இங்கே வா .. என் அருகில் படுத்துக் கொள் என்று என்னை இழுத்து அவள்
அருகில் படுக்க வைத்து , கைகளால் என்னை அனைத்து கொண்டு , எங்கே உன்
மார்பை காட்டு , உன் விலா எலும்புகளை எண்ணுவோம் என்று கூறி எண்ணத்
துவங்கினாள்

எனக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது . அவள் கைகளில் இருந்து நான் திமிறி
வெளியேற முயற்சி செய்தேன் .

“பொறு . நான் ஒண்ணும் உன்னைத் தின்று விட மாட்டேன் . இந்த ஸ்வட்டர்
உனக்கு இறுக்கமாக இல்லையா ,? உன் உள் ஆடைகள் எல்லாம் சூடாகி விட்டன
பார் ” என்று அவள் பேசிக் கொண்டே அவற்றை கழற்ற எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது
.

எனக்கு பட படப்பாக இருந்தது . என் உடலின் சங்கடத்தை உணர்ந்தவள் போல
என் சிந்தனைகளை திசை திருப்ப பேச்சை மாற்றினாள் .

” ஒரு மனிதனுக்கு எத்தனை விலா எலும்புகள் இருக்கும் ? உனக்கு தெரியுமா
?” என்றாள் .

“ஒரு பக்கம் ஒன்பது . இன்னொரு பக்கம் பத்து ” என்று பதற்றத்துடன் என்ன
பேசுகிறேன் என்று புரியாமலே உளறினேன் .

” இரு நீ சொன்னது சரியா என்று பார்க்கிறேன் ” என்று கூறி அவள் தன்
விரல்களை வைத்து எண்ணத் துவங்கினாள் .

எனக்கு அவள் பிடியில் இருந்து வெளியேறி , அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட
வேண்டும் போல் இருந்தது . நெளிந்து திமிறி அவள் கைகளை விலக்க
முயற்சித்தேன் . அவள் என் உடலை வளைத்து இறுக்கி பிடித்து இருந்தாள் .
என்னால் வெளியேற இயலவில்லை பேகம் ஜான் சப்தமாக சிரிக்கத் துவங்கினாள்

அந்த நொடியில் அவள் முகத்தில் தெரிந்த கலவையான உணர்ச்சிகளை இன்று
நினைத்து பார்த்தாலும் , என் மொத்த நரம்புகளும் , தளர்ந்து போனது போல்
ஒரு நடுக்கத்தை உணர்கிறேன்.

அவள் கண் இமைகள் செருகி இருந்தன. அவளது உதடுகளிலும் , முக்கு நுனியிலும்
வியர்வைத் துளிகள் வைரம் போல் மின்னியது அவள் கைகள் பனிக்கட்டியை ப்
போல சிலீரென இருந்தது . அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை வழிந்து , கைகளில்
இருந்த ஈரத்தில் அவள் தோலை உரித்து விடலாம் போல் அத்தனை மென்மையாக
இருந்தது . அவள் தான் அணிந்திருந்த காக்ரோ சோளி , பைஜாமா
எல்லாவற்றையும் கழற்றி எறிந்தாள் . அவள் கழற்றிய வேகத்தில் அவளது
மேலங்கியில் இருந்த தங்க நிற பொத்தான்கள் கழன்று தொங்கின . அவளது
நிர்வாண உடல் , வெண்ணிற மாவு உருண்டை போல் இருந்தது . மாலை மயங்கி , இரவு
விழிக்கும் நேரமாதலால் , அந்த அறையில் இருள் தன் ஆதிக்கத்தை துவக்கி
இருந்தது . இனம் புரியாத கலவரம் என்னுள் வியாபித்து என் உடலை அசைய
விடாமல் செய்தது . பேகம் ஜான் என் உடலை வெறித்து பார்க்கத் துவங்கினாள்
. என் கலவரம் அதிகமாகி , எனக்கு அழுகை வந்தது . அவள் களிமண் பொம்மை போல்
என்னை பிசையத் துவங்கினாள் . அவளின் வேகமான இயக்கத்தின் வேகத்தில் ,
அவள் உடலில் ஒரு வெம்மை பரவத் துவங்கி , ஏதோ ஒரு துர்நாற்றம்
கிளம்பியது .

என் உடல் எங்கோ நழுவி செல்வது போல் இருந்தது .ஆனால் அவள் என்னை
முழுவதுமாக ஆட்கொள்ள துவங்கினாள் . என்னால் அழவோ , கத்தவோ முடியாமல் ,
விக்கித்து போனேன் .வெறித்தனமாக என்மேல் இயங்கியவள் , சிறிது சிறிதாக
களைத்து , துவண்டு என் அருகில் சரிந்து விழுந்தாள் . அவள் முகம் வெளிறி ,
களைத்து போய் இருந்தது . கண்கள் செருகி , வேகம் வேகமாக மூச்சிரைக்க ,
அசையாமல் கிடந்தாள் . எனக்கு அவளைப் பார்க்க பயமாக இருந்தது . அவள்
சாகப் போகிறாளோ என்று தோன்றியது . அவசரமாக எழுந்து அந்த அறையை விட்டு
வெளியேறினேன் .நல்லவேளை , கடவுள் கிருபையால் , அந்த இரவு ரப்பு திரும்பி
வந்து விட்டாள் .

எனக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது . என்ன நடக்குமோ என்ற கலவரத்தில் , அன்று
மிகவும் சீக்கிரமாகவே தூங்குவது போல் சென்று என் படுக்கையில் படுத்துக்
கொண்டேன் . போர்வையை இழுத்து தலையில் இருந்து கால்வரை போர்த்திக்
கொண்டு படுத்து விட்டேன் . ஆனால் தூக்கம் வர பல மணி நேரம் பிடித்தது .
மனம் முழுவதும் திகிலால் நிறைந்து இருந்தது .

அம்மா ஆக்ராவில் இருந்து வர ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் ஆகிறது என்று
தெரியவில்லை . மீண்டும் பேகம் ஜானின் அறைக்குள் சென்று அவளை நிமிர்ந்து
பார்க்க எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது . என் பகல் முழுவதையும் மற்ற பணிப்
பெண்களுடன் பொழுதை கழித்தேன் . பேகம் ஜானின் அறைக்குள் செல்லவே
நடுக்கமாக இருந்தது .

யாரிடம் போய் நான் என்ன சொல்ல முடியும் ? எனக்கு பேகம் ஜானைப் பார்க்க
பயமாக இருக்கிறது என்று எப்படி சொல்வது ? பேகம் ஜான் என் மேல் மிகவும்
பிரியமாக இருக்கிறாளே .. நான் என்ன செய்வது ?

அன்று இரவு மீண்டும் , பேகம் ஜானுக்கு , ரப்புவுக்கும் இடையில் ஏதோ
வாக்கு வாதம் ஏற்பட்டது

அவர்களுக்கு சண்டை வந்தால் , அது எனக்குதான் பிரச்சனையாகும்
எனத்தோன்றியது . ஏனெனில் மீண்டும் பேகம் ஜானின் பார்வை என்மேல் தான்
விழும் என்று கலக்கமாக இருந்தது .

நான் அறைக்குள் வராமல் எப்பொழுதும் , வெளியில் பனியில் அலைவதை கண்டு ,
எங்கே எனக்கு குளிர் காய்ச்சல் வருமோ என்று பயந்து போய் என்ன அறைக்குள்
அழைத்தாள் .

” என்ன குழந்தை .. உனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் , எல்லோரும் என்னை என்ன
சொல்வார்கள் ? மற்றவர்கள் முன் நான் அசிங்கப்பட வைக்க போகிறாயா ?” என்று
என்னை அவள் அருகில் கூப்பிட்டு அமர வைத்துக் கொண்டு ,பேசினில் தண்ணீர்
வைத்து முகம் , கை களை கழுவினாள் . அவள் அருகே உள்ள மேசையில் டீ
தயாரிக்க பொருட்கள் தயார் நிலையில் வைக்கப் பட்டிருந்தன.

” உனக்கும் , எனக்கும் டீ தயார் செய் ” என்று கூறிக் கொண்டே துண்டால்
தன் முகத்தை துடைக்கலானாள் பேகம் ஜான்.

” நீ டீ தயார் செய்வதற்குள் , நான் உடை மாற்றிக் கொள்கிறேன் என்று கூறிக்
கொண்டே ஆடையைக் கழற்றி மாற்றத் துவங்கினாள்

அவள் ஆடையைக் களைந்து மாற்றத் துவங்கும் பொது , என்னையும் அறியாமல் என்
உடல் உதறத் துவங்கியது . அவள் உடலில் இருந்து என் பார்வையை வேறு பக்கம்
திருப்பிக் கொண்டு , டீயை குடிக்கத் துவங்கினேன்.

அம்மா சீக்கிரம் வரவேண்டுமே என்று என் மனம் ஏங்கித் தவித்தது . என்
சகோதரர்களுடன் நான் சண்டை யிடுகிறேன் என்பதற்காக அம்மா எனக்கு கொடுத்த
இந்த தண்டனை மிகவும் கொடுமையானது என்று தோன்றியது .ஆண் பிள்ளைகளுடன் ,
சரிக்கு சமமாக நான் விளையாடுவதை அம்மா ஒரு போதும் விரும்பியதே இல்லை .
நீங்களே சொல்லுங்கள் ஆண் பையன்கள் என்ன நம்மைத் தின்று விடுவார்களா ?
அவர்களுக்கு நேசத்துக்கு உரியவர்களை அவர்கள் தின்பார்களா என்ன ? அவள்
குறிப்பிடும் ஆண் பிள்ளைகள் என்றால் யார் ? என் அருமை சகோதரர்களும் ,
அவர்களது பலஹீனமான குட்டி நண்பர்களும் தான் .பெண் குழந்தைகள் , ஆண்
குழந்தைகளிடம் இருந்து விலகியே வளர வேண்டும் என்ற பிற்போக்கு
நம்பிக்கையில் ஊறிபோனவள் அவள் .அவளுக்குத் தெரியாது , உலகின் அத்தனை
பொறுக்கிகளையும் விட மோசமானவள் இந்த பேகம் ஜான் என்று .

இந்த பேகம் ஜானை விட்டு , விலகி தெருவில் இறங்கி தொலை தூரத்துக்கு
சென்று விட மனம் துடிக்கிறது . ஆனால் என்ன செய்வது ? இயலமையால் ,
விருப்பம் இன்றி , இங்கே தங்கி இருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது .

பேகம் ஜான் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு , வாசனைத் திரவியங்களை
பூசிக்கொண்டாள் .. அதன் பின் என்னை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் , அன்பு பொங்க
பார்த்தாள் .

” நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அவளிடம் கூறத் துவங்கினேன் . அவள்
என்னை சமாதனப் படுத்த என்னவெல்லாமோ சொன்னாள் . அவை அனைத்திற்கும்
என்னுடைய பதில் ” வீட்டுக்கு போக வேண்டும் : என்பதாகவே இருந்தது . ஒரு
கட்டத்தில் என் சுய கட்டுபாட்டை இழந்து , அழத் துவங்கினேன் .

” நல்ல பிள்ளை தானே நீ. அழ க் கூடாது . இரு நான் உன்னை சந்தைக்கு
கூட்டிப் போகிறேன் என்றாள் என்னை சமாதனப் படுத்தும் பாவனையில் . நான்
மீண்டும் பிடிவாதமாக வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அழுதேன் .எனக்கு அவள்
வாங்கித் தருகிறேன் என்று கூறிய இனிப்புகள், பொம்மைகள் , ஆடைகள்
எவற்றிலும் விருப்பம் இல்லாமல் போனது . இவளை விட்டு வீட்டிற்கு போக
வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னை ஆக்கிரமித்தது

” நீ வீட்டிற்கு சென்றால் , உன் சகோதரர்கள் உன்னை அடிப்பார்களே கண்ணே
..! உனக்கு பரவாயில்லையா ? என்று செல்லமாக என் கன்னத்தை கிள்ளி
கொஞ்சினாள் பேகம் ஜான்

‘பரவாயில்லை அவர்கள் என்னை அடிக்கட்டும் ” என்றேன் அழுகையுடன் .

” கனியாத மாங்காய் புளிக்கும் பேகம் ஜான் ” என்று பொறாமையின்
சீற்றலோடு கூறினாள் ரப்பு .

பேகம் ஜான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக என்னை நெருங்கினாள். அடுத்த நொடி ,
அவள் எனக்கு கொடுத்த தங்க நெக்லஸ் சுவற்றில் அடித்து , சுக்கலாக
நொறுங்கியது . அவள் மேல் போட்டு இருந்த , மெல்லிய துப்பட்டா கிழிந்து
அவள் மார்பு தெரிந்தது . கலையவே கலையாத அவள் தலை முடிபிய்க்க பட்டு
அலங்கோலமாக தொங்கியது .அவள் ஓ வென்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறினாள்
.நான் அந்த இடத்தில நிற்காமல் ஓடிவிட்டேன் .

மற்ற பணிப் பெண்கள் எல்லோரும் உதவிக்கு வந்து , அவள் தன் நிலைக்கு வர
சிறிது நேரம் ஆகியது .

நான் மீண்டும் பூனை போல் சப்தமில்லாமல் வந்து அறைக்குள் என்ன நடக்கிறது
என்று கவனித்தேன் . ரப்பு , பேகம் ஜானின் இடுப்பு பகுதியில் தேய்த்து
விட்டுக் கொண்டிருந் தாள் . நான் எதுவுமே நடக்காதது போல் ,
ஓசையில்லாமல் அறைக்குள் நுழைந்து போர்வையை தலையில் இருந்து , கால்வரை
இழுத்து போர்த்திக் கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன் .மீண்டும் இரவின் இருளில்
அந்த அறைக்குள் கலவையான ஒலிகள் கேட்கத்துவங்கின . பேகம் ஜானின்
போர்வைக்குள் குட்டியானை நுழைந்து அது எழும்பி எழும்பி ஆடத்துவங்கியது
“ஹே . அல்லாஹ் !

கேவலமான முனகல் ஒலி போர்வைக்குள் இருந்து வந்தது .போர்வைக்குள் இருந்த
யானை எழும்பி, பேகம் ஜானின் மேலே உட்கார்ந்து . நான் அமைதியாக
சப்தமில்லாது இருந்தேன் .போர்வைக்குள் யானை வேகமாக ஆடத் துவங்கியது
.பயத்தில் உறைந்து போய் , போர்வையின் இயக்கத்தையே பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன் .என்ன ஆனாலும் சரி , அந்த அறையின் விளக்கை எரிய விடலாம் என்று
தீர்மானித்தேன் .

யானை மீண்டும் எழும்பி குதிக்கத் துவங்கியது . அதன் இயக்கம் மிக வேகமாக
இருந்தது . இப் பொழுது இயக்கம் நின்று போய் , சுவையான ஊறுகாயை நக்கி ,
தின்பது போல் , நாக்கை சுழற்றி நக்கி சுவைப்பது போல் சப்தம் கேட்கத்
துவங்கியது . இப்பொழுதான் புரிந்தது , காலையில் இருந்து பேகம் ஜான்
ஒன்றுமே சாப்பிடாதது ஏன் என்று .

அந்த ரப்பு , சூனியக்காரி , அவள் பெருந்தீனி தின்பவள் என்றும் புரிந்தது
.அவள் எதோ சில சாமான்களை பாலீஸ் செய்கிறாள் போலும் .

கலவையான வாசனை காற்றில் கலந்து வந்தது . அது வேறு ஒன்றும் இல்லை , அத்தர்
, சந்தானம் மற்றும் மருதாணி யின் நறுமணங்கள் தான் .மீண்டும் அந்த
போர்வைக்குள் குட்டி யானை ஆடத் துவங்கியது . நான் கலவரத்துடன் அமைதியாக
தூங்கவே முயற்சித்தேன் . என்னால் முடியவில்லை . அசையும் அந்த போர்வை ,
என் கற்பனைக்கு எட்டாத பல வடிவங்களை என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தி என்னை
கலவர படுத்தியது .அந்த போர்வை மிகபபெரிய தவளையாக உருமாறி என் மேல் பாயத்
தயாரானது . நான் அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என்று கலங்கினேன் .

” ஆ .. ஐயோ அம்மா ” என முனகினேன் . ஆனால் என் முனகலை ஒருவரும் கண்டு
கொள்ளவில்லை . அந்த போர்வை நழுவி என் மூளைக்குள் இடம் பெயர்ந்து பெரிதாக
வளத் துவங்கியது . என்னை விட பெரிதாக அது வளர்ந்தது . நடுக்கத்துடன் என்
கால்களை நீட்டி கட்டிலின் அருகில் இருக்கும் , அறை விளக்கின் சுவிட்சை
கால் விரலால் தட்டி விட்டேன் . அறைக்குள் விளக்கு வெளிச்சம் பரவியது
சட்டென்று போர்வைக்குள் இருந்த குட்டி யானை எம்பி குதிக்க போர்வை
உயர்ந்து அடங்கியது . அந்த குட்டி யானை எம்பி தலைகீழாக குதிக்கும் போது
போர்வை ஒரு அடி உயரத்திற்கு மேல் எழுந்து அடங்கியது .நல்லது கடவுளே !
நான் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் என் படுக்கையில் புதைந்து கொண்டேன் .

போர்வை / இஸ்மத் சுக்தாய் ( மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை ) / தமிழில் . ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

பனிகாலமாதலால் குளிர் அதிகமாக இருக்கிறது . காலடியில் கிடந்த ,மெத்தென்ற
போர்வையை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டால் குளிருக்கு அடக்கமா க கதகதப்பு
உணர்வுடன் , அசந்து தூங்கி விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் , போர்வையை இழுத்து
போர்த்தி கொண்டேன். எதேச்சையாக என் கண்கள் கட்டிலின் அருகில் உள்ள
சுவற்றைப் பார்க்க , அங்கே கட்டிலின் என் அசைவுகள் , நிழலாய் அசைந்து
குட்டி யானை ஒன்றின் இயக்கம் போல் தோன்றியது

அந்த நிழலும் , அதன் அசைவுகளும் , குட்டி யானை உருவங்களாகவும் , நான்
மறக்க நினைத்து ஒதுக்கி தள்ளிய அந்த கொடூர சம்பவத்தின் , அதே
தாக்கத்தை இன்று என் மேல் அதன் முழு வீச்சுடன் என்னை ஆக்ரமிப்பதாகவும்
இருந்தது . அடிவயிற்றில் இருந்து , ஒரு கலவரம் பிறந்து , என் மொத்த ரத்த
அணுக்களிலும் நிறைந்து , என்னை அச்சுறுத்தியது .

.

எதையோ நான் உங்களுக்கு சொல்ல போகிறேன் , அது அற்புதங்கள் நிறைந்த
சுவாரசியமான கதையாக இருக்கும் . அது தேவதைக் கதைகளில் வரும் , விநோத
ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தது போன்ற என் போர்வை கதை என்று நீங்கள் நினைத்தால்
,தவறு . இது விளக்கி சொல்ல இயலாத கலவரம் விதைக்கும் , அச்சுறுத்தும்
சம்பவங்கள் நிறைந்த கொடூர கதை என்றுதான் சொல்ல இயலும் . இன்று சுவற்றில்
நான் பார்த்த நிழலின் அசைவுகள் , எனக்குள் உறைந்து போன அந்த பழைய
சம்பவங்களின் , கசப்பு படிமங்களை உயிர்ப்பித்து விட்டது . என் வயதை ஒத்த
பெண் குழந்தைகளும் , என் சகோதரிகளும் , தங்கள் எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி ,
ஓரிடத்தில் அமர்ந்து சித்திரங்கள் தீட்டி , பல கதைகள் பேசி வாழும் பொது
, அந்த மேன்மை உணர்வுகளுக்கு , முற்றிலும் எதிரான மூர்க்க குணமும் ,
எப்பொழுதும் சண்டைக்கு தயாராக நிற்கும் சேவல் போல இருந்தேன் நான்.
எப்பொழுதும் சகோதரர்களிடம் சண்டையிடுவதும் , அவர்கள் நண்பர்களுடன்
மல்லுக்கு நிற்பதுமே என் பால்ய வயதின் பொழுது போக்கு . பல சமயங்களில்
நான் ஏன் இப்படி சதா சர்வ காலமும் , போர்க்குணத்தினை சுமந்து
திரிகிறேன்? என்னால் ஏன் என் சகோதரிகள் போல மென்மையாக வாழ இயலவில்லை
என்று யோசித்து விடை தெரியாமல் தோற்று போயிருக்கிறேன் சிந்தனைகள் ஓடி
தன் விடையைத் என் மூளையில் தேடி எடுக்கும் வரை கூட காத்திருக்கும்
பொறுமை எனக்கு இருப்பதில்லை யோசிக்கும் அந்த கணத்தின் அடுத்த நொடி என்
சகோதரனோ அல்லது அவனது நண்பர்களோ என் போரில் எனக்கு எதிரியாக என்
கைகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள் .நாங்கள் கட்டி உருண்டு ,
ஆக்ரோஷத்தின் உச்சத்தில் நின்று சண்டை போட்டு கொண்டு இருப்போம்

அம்மா ஏதோ வேலையாக ஒரு வாரம் ஆக்ரா வரை போக வேண்டி இருந்தது . என்னுடைய
மூர்க்கத்தின் வேகம் தெரிந்தவள் அவள் . என்னை வீட்டில் விட்டு சென்றால்
, என் சண்டையில் என் சகோதரர்களின் மண்டை உடை படும் என புரிந்ததால் ,
எங்களின் உறவுக்கார பெண் பேகம் ஜான் என்பவளிடம், தான் வரும்வரை என்னைப்
பார்த்து கொள்ள சொல்லி விட்டு சென்றாள் .

அந்த பெரிய வீட்டில் நானும் , பேகம் ஜானும் சில பணிப் பெண்களும்
இருந்தோம் . என் வயது குழந்தைகள் யாரும் இல்லாமல் , எனக்கு சண்டை போட
ஒரு சுண்டெலி கூட இல்லாத வீடாக அது இருந்தது . . இது அம்மா எனக்கு
கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை என்று மிகவும் வெறுப்பாக இருந்தது

என்னை பாதுகாப்பாக அம்மா விட்டுச் சென்ற பேகம் ஜானின் , போர்வை தான் ,
என் நினைவுகளில் , கொல்லன் தன் உளியால் ஆழமாய் செதுக்கிய உருவங்கள் போல
, அழியா வடுக்களாக பதிந்து விட்டிருந்தன. . அந்த நினைவுகள் ஒவ்வொரு
இரவின் தனிமையிலும் ,, நிழலாடும் சுவர்களின் பிம்பத்திலும்
ஒளிந்திருந்து அவ்வப்போது என்னை பயமுறுத்துவதாகவே இருந்தது .

பேகம் ஜானினின் ஏழைப் பெற்றோர் அவளை , அவளை விட வயதில் முதிர்ந்த
நவாப்பிற்கு அவளை திருமணம் செய்து கொடுத்து இருந்தனர். . நவாப்
இயல்பிலேயே மிகவும் ஒழுக்கமானவர் , மத நம்பிக்கைகளில் ஊறியவர் . புனித
ஹஜ் யாத்திரை சென்று வந்தவர். வேறு யாரும் ஹஜ் பயணம் போக வேண்டும் என்று
கேட்டால் , உடனே அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்து தருவார் . இத்தனை
வருட காலத்தில் , அவருக்கு எந்தப் பெண்ணுடனும் சகவாசம் இருந்ததில்லை .
விபச்சாரிகளிடமும் அவர் சென்றதாக ஒருவரும் கேள்வி பட்டதுமில்லை .
இவ்வளவு நல் ஒழுக்கங்களை பேணும் இவரை விட தங்கள் பெண்ணுக்கு பொருத்தமான
ஒருவரை காண இயலாது என்று பேகம் ஜானின் பெற்றோர் திடமாக நம்பினர். அதனால்
இருவருக்குமான வயது வித்தியாசங்களை அவர்கள் பெரிதாக எண்ணாமல்
திருமணத்தை நடத்தி விட்டனர்

வாழ்க்கையில் ஒவொருவருக்கும் ஒரு பொழுது போக்கு இருக்கும் . சிலர்
பந்தயப் புறா வளர்ப்பார்கள் , சிலர் சண்டைச் சேவல் வளர்ப்பார்கள் ,
அந்த சேவலின் பராமரிப்பை மிகவும் கவனமாக பார்த்து பார்த்து செய்வதே
அவர்களின் வாழ்வின் மிக முக்கிய பணியாக இருக்கும் .இது போன்ற பொழுது
போக்குகளில் நவாப்பிற்கு ஒரு போதும் விருப்பம் இருந்ததில்லை ,அவை
வாழ்வின் வெட்டி பொழுது போக்குகள் என்று வெறுப்புடன் சொல்வார்

நவாப்பிற்கும் விருப்பாமான பொழுது போக்கு இருந்தது . சிவந்த நிறமும் ,
மெல்லிய இடையை உடைய பருவ வயது இளைஞர்கள் எப்பொழுதும் அவரைச் சுற்றி
இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள் . அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து
செலவுகளையும் நவாப் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார். மற்றவர்களுக்கு
புறா , சேவல் மாதிரி , நவாப்பிற்கு இந்த வாலிபர்கள் . பருவ வயது
இளைஞர்களுக்கு அவர் வீட்டில் உரிமை அதிகம் . அவர்கள் எந்த நேரமும்
நவாப்பைத் தேடி வரலாம் . உரிமையுடன் தங்கி சாப்பிட்டு போகலாம் .

விஜய் பத்மா

விஜய் பத்மா


நவாப்பிற்கு திருமணம் என்ற ஒன்றின் தேவையே இருப்பதாக அவர் ஒரு போதும்
யோசித்தது இல்லை . உறவுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள் என்று பேகம் ஜானை அவர்
திருமணம் செய்து கொண்டார் . திருமணம் முடிந்த அடுத்த சில மணி நேரங்களில்
பேகம் ஜானை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்து அவளுக்கு சவுகரியமாக வாழ தனியறை ,
பணிப்பெண்கள் என அணைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து விட்டு , இப்படி
தனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்பதையே கிட்டத்தட்ட மறந்து விட்டார்.
அவரைப் பொறுத்தவரை அவர் வீட்டில் , எத்தனையோ பொருட்கள் சேகரிக்கப் பட்டு
வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன . அவற்றுள் ஒன்றாக , உயிருள்ள பேகம் ஜானும் ,
வைக்கப் பட்டு விட்டாள் . .

ஏழ்மையில் இருந்து இந்த வாழ்விற்கு வந்த பேகம்ஜான் , போக வேறு இடம்
இல்லாமல் , தன் நிலையை யாரிடமும் எடுத்துக் கூற இயலாமல் இதுதான் தனக்கு
விதிக்கப்பட்ட வாழ்வு என , தனிமையில் , கலக்கமுற்று உலர்ந்து போனதொரு
வெறுமை வாழ்வை வாழப் பழகி இருந்தாள்

பேகம் ஜானின் வாழ்வு எந்த இடத்தில பிறழந்தது என யார் ஒருவராலும்
அறுதியிட்டு கூற இயலாது . அவள் பிறந்த கணத்திலா , அல்லது அவள் நவாப்பை
திருமணம் செய்து கொண்ட பொழுதா , உறுதியான நான்கு மரக்கால்களில்
உயர்ந்து நிற்கும் , அந்த கனத்த மெத்தையில் ஏறி அவள் உறங்க
முயற்சிக்கும் கணங்களிலா இளமைத் ததும்பும் , பருவ வயது வாலிபர்களுக்கு ,
அவளது சமயலறையில் இருந்து செல்லும் , சுவைமிக்க பதார்த்தங்களை , உண்ணும்
அந்த இளைஞர்களின் சட்டைக்குள் தெரியும் மார்பை, முன்னறை ஜன்னலில்
இருந்து ரசித்து பார்க்கும் நேரங்களிலா எவராலும் கூற இயலாது. ஆனால்
இளமையின் விளிம்பில் தகிக்கும் , தனிமையில் வாடும் பேகம் ஜானுக்கு , அந்த
இளைஞர்களைப் பார்க்கும் பொது , அவளது உடல் அக்னியில் வீழ்ந்து எழுந்தது
போல் தகித்து போவதை மட்டும் அவளால் தாங்க முடிவதே இல்லை அவளைச் சுற்றி
ஒரு வெம்மை எப்பொழுதும் அவளை வாட்டிக் கொண்டே இருந்தது

தன்னை விட்டு விலகியே இருக்கும் கணவனை , தன்னை நெருங்கச் செய்ய ,பேகம்
ஜான் இரவு முழுவதும் பூஜைகள் செய்வது , புனித நூல்களை இடை விடாமல்
ஓதச் செய்வது , மந்திரித்து தாயத்து கட்டிக் கொள்வது என தன் அறிவுக்கு
எட்டிய வரையில் தோன்றிய அத்தனையும் செய்து பார்த்தாள் .எதற்கும் பலன்
இல்லை . இனி தன் வாழ்வு இதுதான் என்று அவளே ஒரு தீர்மானதிற்கு வந்தவளாக
இயலாமையுடன் அமைதியாகி விட்டாள்

தூக்கம் வரா இரவுகளை கழிக்க , புத்தகங்களை தனக்கு துணையாக்கி கொண்டாள்
. ஆழ்ந்த வாசிப்புகளுக்குள் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக திணித்துக் கொண்டாள்
. ஆனால் பாவம் அவள் !, நாவல்களில் விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சி மயமான
காதல் வர்ணனைகளும் , மோகத்தை கிளம்பச் செய்யும் கவிதைகளும் , அவளது
வெறுப்பை அதிகமாக்கியதே தவிர குறைக்கவில்லை . அவை அவளது காம உணர்ச்சிகளை
மேலும் அதிகமாக்கி , உள்ளுக்குள்ளேயே உழன்று அவள் உடலை கொதி கலனாக்கின .
அவள் மனம் இதுவரை அவள் அனுபவித்திராத காதல் அனுபவங்களுக்காக ஏங்கத்
துவங்கியது . அவளது உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் , கடலலைகள் போல
எழும்பி , எழும்பி அமைதி இல்லாது , அல்லலுற்றது .

மற்றவர்களை கவர்ந்து இழுக்கத்தானே ஆடை ? தன்னை ஒரு நிமிடம் கூட
திரும்பிப் பார்க்க நேரமிலாது , மெல்லிய சட்டைகளை துரத்திக் கொண்டு
திரிபவனாக கணவர் இருக்க , எதற்கு இந்த ஆடை , அலங்காரம் எல்லாம் என்று
வெறுப்பாக இருந்தது பேகம் ஜானிற்கு . தன் ஆடைகளை அவிழ்த்து எரியும்
அடுப்பில் வீசி விட்டு , நிர்வாணமாக நிற்பதே மேல் எனும் அளவுக்கு அவள்
உளத் தகிப்பு அவளை பாடாய்ப் படுத்தியது .அவளை வீட்டை விட்டு வெளியில்
அனுப்பவும் நவாப்பும் தயாராக இல்லை

. அவர்கள் வீட்டிற்கு ஆட்கள் வருவதும் , போவதும் குறைவில்லாது இருந்தது
. சிலர் வீட்டிற்கு வந்தால் , மாதக் கணக்கில் தங்கிச் செல்வதும் கூட
வழக்கமாக இருந்தது . ஆனால் ஆனால் அவளது தனி உலகில் எந்த மாற்றமும்
இல்லாமல் , வெறுமையும் , தனிமையுமாகவே இருந்தது

அவர்களின் வீட்டிற்கு வருபவர்கள் அனைவரும் , இலவசங்களுக்கு அலைபவர்களாகவே
இருந்தனர். விறைத்த பருத்தி துணிபோல் தன் போர்வைக்குள் திமிரும்
இளமையை, தன் உடலை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு தவிக்கும் இவளை பொருட்
படுத்தாமல் , அவர்கள் தாங்களே, சமயலறையில் வித விதமாக சமைத்து உண்பதும் ,
கேலியும் கிண்டலுமாக ,வாழ்வை கொண்டாடி மகிழ்ந்தார்கள் . அவர்களைப்
பார்க்கையில் பேகம் ஜானின் இரத்தம் கொதித்தது .

தூக்கம் வராமல் அவள் தன் போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்து ,புரண்டு
அசையும் போது , அவளின் நிழல்கள் சுவற்றில் வித விதமான உருவங்களின்
அசைவுகளை அவளுக்கு காட்சி படுத்தின . ஆனால் அவை , அவளது வாழ்விற்கு எந்த
விதமான , பிடிப்பையும் ஏற்படுத்துவதாக இல்லை . வாழ்ந்தாக வேண்டிய
நிர்பந்தத்தில் அவள் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தாள்

விரக்தியுடன் , தன் வாழ்வை வெறுப்பும் , தவிப்புமாக கழித்து கொண்டு
இருந்த பேகம் ஜானுக்கு , ,இனி தன் வாழ்வை முழுமையாக வாழ்ந்து விட
வேண்டும் , என்ற துடிப்பும் , ஆர்வமும் பிறந்தது . அதற்கு காரணம் ரப்பு
. தன்னையே இழந்து , வீழ்ந்து கொண்டு இருந்த , பேகம் ஜானின் வாழ்வை
மீட்டெடுக்கவந்தவளாக ரப்பு இருந்தாள் .

ரப்பு ,அவள் வாழ்வில் வந்த பிறகு மெலிந்து , வதங்கி உலர்ந்து போயிருந்த
பேகம் , ஜான் ஆச்சர்யம் தரும் வகையில் , வனப்பு கூடி மிளிர்ந்தாள் அவள்
கன்னங்களில் சதைபிடித்து கவர்ச்சியானது . அவளது வசீகரத்திற்கு காரணமான
அழகு குறிப்பு என்ன என்பது எந்த பத்திரிகையிலும் சொல்லாத ரகசியம்

நான் முதன் முதலாக பேகம் ஜானைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கு நாற்பது
வயதிருக்கும் . வசீகரமான பாரசீக தேவதைப் போல ஒயிலாக அவள் படுக்கையில்
சாய்ந்து இருந்தாள் . அவளுக்கு நேர் பின்னால் அமர்ந்து ரப்பு ஏதோ
எண்ணெயால் அவளது இடுப்பு , பின் பகுதிகளை தேய்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் .
ஊதா நிற சால்வை ஒன்றால் அவள் பாதங்களை மூடி இருந்தாள் கம்பீரமான
மகாராணியின் அழகு அவள் தோற்றத்தில் இருந்தது அவளது அசர வைக்கும் அழகை
நாள் முழுவதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல் இருக்கும் . நான்
அவளின் எதிரில் அமர்ந்து , அவளையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு
இருப்பேன் அவளது உடல் நிறம் வெண்மையாக மாசு மருவில்லாத பளிங்கு சிலை
போன்று இருந்தது .அடர்ந்த கருமை நிறத்தில் மினு மினுப்பான அவளது கூ ந்தல்
மிக நேர்த்தியாக வார பட்டு இருக்கும் அதில் ஒரு இழையாவது கலைந்து
பிரிந்து தொங்கி நான் பார்த்ததே இல்லை

அடர்ந்த கருமை நிற விழிகளும், சாந்தமான பார்வையை உடைய அவளது கண்கள் ,
மிகவும் வசீகரமானது . நேர்த்தியாக , வளைத்து நேர் செய்யப்பட புருவங்கள்
இரண்டும் , அந்த கண்களுக்கு மேல் இரு வில்களைப் போல் கவிழ்ந்து
இருந்தன. அவளது கண் இமைகள் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது . அவளது
முகத்தில் பார்த்தவுடனேயே காந்தமாய் இழுப்பது அவளது , உதடுகள் தான்.
எப்பொழுதும் உதட்டு சாயம் பூசப் பட்டே காணப்படும் .அவள் கீழ் உதட்டின்
மேல் ஒரு கோடு போல் படிந்து இருந்தது , அவள் மேல் உதடு .அவளது கரிய
நீண்ட கூந்தல் , குவிந்து எழுந்து நின்ற மார்பகங்களை போர்த்தி மறைத்து
இருந்தன அவளைக் கூர்ந்து கவனித்து பரர்க்கையில் , அவளது முகம்
வாலிபனுடைய முகம் போல் கூட எனக்குத் தோன்றியதுண்டு

அவளது தோல் மிக மென்மையானதாகவும் , சுருக்கமில்லாமல் அவள் உடலில்
இணைத்து தைத்த வெண் பட்டு போல மின்னும் .எண்ணெயை காலில் நீவி விட வசதியாக
, அவள் கால்களை அகட்டி விரித்த பொது , பளீரென ,, மின்னிய ஒளியில்
மெய்மறந்து கண் இமைக்காமல் செயல் மறந்து பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன்.சராசரி பெண்களை விட உயரமானவளாகவும், உடலில் எங்கு தாராளமாக
சதை இருக்க வேண்டுமோ அங்கெல்லாம் தாராளமாகவும் , எங்கு இறுக்கி
பிடிக்கப் பட்டு இருக்க வேண்டுமோ அங்கே அளவோடும் , இருந்த அவளது
உடலமைப்பு , பல வளைவுகளுடன் , கூடிய கம்பீரமான அற்புத அழகின் குவியலாக
இருந்தது .அவளுக்கு மென்மையான நீண்ட விரல்களும் , நீண்ட கைகளும்
அமைந்திருந்தன. அவளது இடையோ அளவெடுத்து செதுக்கியது போல் இருந்தது .
அவளது வளமையான பிருஷ்டத்தை , ரப்பு , நேரமே பார்க்காமல் , மணிக்கணக்காக
தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . இப்பொழுதெல்லாம் , இடைவிடாமல் அவள் உடலை
தேய்த்தும் , நீவியும் விடுவது , அவள் வாழ்வின் அன்றாட செயல் என்பது ,
உருமாறி , பேகம் வாழ்வதே அந்த சுகத்துக்காகத்தான் என்பது போல் ஆகி
விட்டது .ரப்புவுக்கு அந்த வீட்டில் வேறு எந்த வேலையும் கொடுக்கப்
படவில்லை . அவளது ஒரே வேலை பேகம் ஜானின் உடல் பாகங்களை அழுத்தியும் ,
தேவைப்படும் இடங்களில் மசாஜ் செய்தும் , சுகமாக நீவிக் கொண்டு இருப்பதுமே
. ரப்பு நீவுவதற்கு வசதியாக படுக்கையில் , சாய்ந்து கொண்டு தன் உடலை
முழுவதுமாக ரப்புவி ன் கைகளுக்குள் ஒப்புவித்து விடுவாள் பேகம் ஜான் .சதா
சர்வ காலமும் , ரப்பு , பேகம் ஜானை தேய்த்துக் கொண்டு இருப்பதும் , அதை
மிகவும் ரசித்தபடி பேகம் ஜான் கட்டிலில் , சாய்ந்து கொண்டு , தேய்க்க
எதுவாக தன் உடல் பாகங்களை ரப்புவின் கைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு ,
மல்லாந்து கிடப்பதைப் பார்க்க , எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும் . இது
எப்படி கொஞ்சம் கூட , களைப்பில்லாமல் , தேய்த்துக் கொண்டிருக்க
முடிகிறது ? என்னை யாரவது இப்படி தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தால் , நான்
என்றோ அழுகி செத்துப் போயிருப்பேன் .

படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு நீவி விடுவது போதாதென்று , தினமும் , ரப்பு
பேகம் ஜானை இரண்டு மணி நேரம் உட்கார வைத்து , பலவித எண்ணெய்களையும்,,
வாசனைத் திரவியங்களையும் அவள் உடலில் தடவி , பேகமின் தொலையே உருவி
எடுத்து விடுவது போல் தேய்த்து குளிப்பாட்டி விடுவாள் .ரப்பு தேய்க்கும்
வேகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்கு உடலை வலிப்பது போல் இருக்கும்
குளியலறைக்குள் ரப்பு மட்டுமே அனுமதிக்கப் படுவாள் . மற்ற பெண்கள்
குளியலறைக் கதவிற்கு வெளியில் நின்று ரப்பு கேட்கும் பொருட்களைக்
கொடுப்பதுடன் சரி. பக்கமும் , ரப்பும் , குளியலறைக்குள் சென்று கதவை
மூடிக் கொள்வார்கள். பேகம் தன் ஆடைகளைக் களைந்து குளியலறைக்கதவில்
போட்ட பின்னரே உள்ளிருந்து மசாஜ் செய்யும் கலவையான ஒலிகள்
கேட்கத்துவங்கும் . பேகம் தன் உள்ளாடைகள் வரை அனைத்தையும் களைந்து
றப்புவின் முன் முழு நிர்வாணமாக அமர்ந்து குளிக்கிறாள் என்பதை கற்பனை
செய்து பார்க்கவே , எனக்கு குமட்டலாக வரும்

பேகம் ஜானுக்கு உடலின் சில பக்கம் தோலில் அரிப்பு எடுத்துக் கொண்டே
இருக்கும் . அரிப்புக்கு சில ஆங்கில மருத்துவர்களையும் , நாட்டு
வைத்தியர்களையும் சந்தித்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டாள் பேகம் .
அப்படியும் அரிப்பு நிற்க வில்லை . மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் , பேகமின்
தோலுக்கு பின்னால் , சில ஒவ்வாமையினால் நீர்கள் சுரப்பது தான் இதற்கு
காரணம் என்று .ஆனால் ரப்பு , பேகமை ஓரக்கண்ணால் மயக்குவதைப் போல் கண்
கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டு , நமட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்வாள் ” இந்த
டாக்டர்களே இப்படித்தான் , ஏதாவது சொல்லிக் கிட்டு இருப்பாங்க . உன்
உடம்புக்கு எதுவும் குறையில்லை . உன் உடம்பு சூடுதான் இதற்கு காரணம் ”
என்று

பேகம் ஜான் எவ்வளவு வெண்மையாக இருந்தாலோ , அதற்கு நேர் எதிரான அடர்ந்த
கருப்பு நிறத்தில் ரப்பு இருந்தாள் . அவள் பழுக்க காய்ச்சிய
இரும்புத்துண்டை ப் போல் கருத்து காணப் பட்டாள் .ரப்பு உருவத்தில் ,
குட்டையாகவும் , பருத்த உடலும் , தொந்தியுடனும் காணப் பட்டாள் அவள்
கைகள் குட்டையாகவும் , துரு துருவென்று ம் காணப் படும் . அவளது பருத்து
வீங்கிய பெரிய உதடுகளோ , எப்பொழுதும் எச்சில் நிறைந்து ஈரமாகவே
காணப்படும் ரப்பு அருகில் வந்தாலே , ஏதோ ஒரு கெட்ட துர்நாற்றம் அவள்
உடலில் இருந்து வீசும்

பருத்த குட்டையான ரப்பின் கைகள் , பேகம் ஜானின் உடலில் மிகவும் லாவகமாக
, ஒரு தாள ஸ்ருதியுடன் இயங்குவதை நான் பார்த்து , வியந்து போயிருக்கிறேன்
. இப்பொழுது அவளது கைகள் பேகமின் இடுப்பு பகுதியை , பிசைந்துக் கொண்டு
இருக்கின்றன. அப்படியே இயந்திரத்தின் லாவகத்துடன் , இயங்கி ,
பின்புறத்தை தேய்க்கிறது . இப்பொழுது இன்னமும் கீழே துலாவிக் கொண்டு
அவள் தொடைகளின் இடைவெளியில் அசைகின்றன. பின் சதைகள் திமிரிக் கொண்டு
இருக்கும் கெண்டைக் கால்கள்

வழக்கமாக , காக்ரோ ஜோலி என்படும் ரவிக்கை , மற்றும் ஜரிகைகளால் ஆன அகல
பாவாடையும் , போன்ற ஆடையையே விரும்பி அணிவாள் பேகம் . உள்ளே அடர்ந்த
நிறங்களில் பைஜாமா அணிந்து இருப்பாள் . வெயிலில் , சூடு அதிகமானால் ,
மின் விசிறியை சுழல விட்டு , மெல்லிய சால்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு
படுத்து விடுவாள் பேகம் ஜானுக்கு பனிக்காலம் என்றால் மிகவும் விருப்பம்
. அவள் அதிகம் வெளியில் போவதை விரும்புவதில்லை . எனக்கும் கூட
பனிக்காலத்தில் அவள் வீட்டில் இருப்பதில் விருப்பம் அதிகம் . பேகம்
ஜான் ஒய்யாரமாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு , உளர் திராட்சைபி பழங்களை
தின்று கொண்டு இருப்பாள் . இதில் எதிலும் தனக்கு சம்பந்த மே இல்லாதது
போல் , ரப்பு அவள் உடலை மெதுவாகத் தேய்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் . அந்த
வீட்டில் இருந்த மற்ற பணிப்பெண்கள் எல்லோரும் , பேகம் ஜான் ரப்புவுக்கு
கொடுக்கும் தனி உரிமையினால் , றப்புவின் மேல் பொறாமை கொண்டு இருந்தனர். ”
ரப்பு ஒரு சூனியக்காரி , பேகத்தை மயக்கி விட்டாள் . அவள் தின்பது ,
படுப்பது எல்லாமே பேகம் ஜானுடன்தான் . என்று அவர்களுக்குள் ரப்புவை
திட்டுவது வழக்கமான ஒன்றாகிப் போனது . தங்ககளது ஒய்வு நேரத்தில் அந்தப்
பணிப் பெண்கள் பேசுவதற்கு , வம்பு பேகம் ஜானும் , ரப்புவுதான் .
பணிப்பெண்களில் யாராவது ஒருவர ரப்பு எனக் குறிப்பிட்டவுடன் , மற்ற
அனைவரும் , சப்தமாக சொல்லி வைத்தது போல் சிரிப்பார்கள் . இவர்கள்
இருவரையும் பற்றி அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசுகிறார்கள் என்பது புரிந்தது
ஆனால் அவர்கள் கிண்டல் பண்ணி பேசும் அளவுக்கு ரசமான விஷயம் என்ன என்பது
எனக்கு புரியவில்லை

பேகம் ஜான் இந்த பேச்சுக்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றி , தெளிவாக தெரிந்து
தான் வைத்திருந்தாள் . ஆனால் இதற்கெல்லாம் வருத்தப்படும் மன நிலையில்
அவள் இல்லை .அவள் தன்னை சுற்றி உள்ள உலகை குறித்த கவலை இல்லாது ,
தனக்கென்று ஒரு சின்னல உலகை உருவாக்கி அதில் வாழக் கற்றுக் கொண்டு
இருந்தாள் . இன்றெல்லாம் அவளது சிந்தனை முழுவதும் தன் சுக துக்கங்கள்
பற்றியும் , தனக்கு வந்துள்ள அரிப்பு நோய் குணமாக வேண்டும் எனபதில் ல்
மட்டுமே ,நிலைப் பெற்று இருந்தது .அதில் மட்டும் தான் அவளது அக்கறையும்
செயல் பாடுகளும் இருந்தன.

நான் முதலிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளேன் , அந்த நாட்களில் நான் மிகவும் சிறுமி
என்றும் , பேகம் ஜானின் அழகில் மயஙகி அவளை மிகவும் நேசித்தேன் என்றும் .
பேகம் ஜானும் அப்படித்தான் என்னிடம் மிக அன்பாக பழகினாள் அம்மா ஆக்ரா
கிளம்பி செல்லும் பொது , நான் சகோதரர்களிடம் மல்லுக்கு நிற்பேன்,
வீட்டிற்கு அடங்காமல் ஊர் சுற்றுவேன் என்று பேகம் ஜான் வீட்டில்
செல்லும் போது ஆரம்பத்தில் அது அம்மா எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய தண்டனை
என்று தோன்றினாலும் , பின்னாளில் அவள் எனக்கு மிகவும் நல்லதே செய்து
இருக்கிறாள் என்று புரிந்தது . பேகம் ஜானுக்கும் கூட அப்படித்த்தான் ,
அவளுடன் நான் தங்கி இருப்பதை மிகவும் விரும்பினாள் .இவ்வளவுக்கும் பேகம்
ஜான் அம்மாவின் தூரத்து உறவுதான் . ஆனால் என்னை மிகவும் அன்பாக
பார்த்துக் கொண்டாள் . அத்தனை பெரிய வீட்டில் நான் , இரவில் எங்கு
உறங்குவேன் என்று யோசித்தேன் . எனக்கு பேகம் ஜானின் கட்டிலின் அருகே
இன்னொரு சின்ன கட்டில் போடப்பட்டு படுக்கை அமைக்கப் பட்டது தினமும்
இரவு பத்து, , பதினோரு மணி வரை , நானும் , பேகம் ஜானும் , பல கதைகளை
பேசிக் கொண்டும் , கைகளால் தட்டி , ஒருவரை ஒருவர் , வெல்லும்
“chance” விளையாட்டை விளையாடுவோம். . பின் எனக்குத் தூக்கம் வர , நான்
தூங்கி விடுவேன்.நான் அசந்து தூங்க செல்லும்வரையிலும் , கொஞ்சம் கூட
களைப்பில்லாமல் ,ரப்பு , பேகம் ஜானின் உடல் முழுவதையும் , தடவிக் கொண்டே
இருப்பாள் . அவள் உடல் முழுவதும் எல்லா இடத்திலும் மிக சுதந்திரமாக அவள்
கைகள் நுழைந்து , தடவுவதை , நான் பார்ப்பேன் , ” இவள் மிகவும் அருவெரு
ப்பானவள் ” என எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டே தூங்கி விடுவேன் .

ஒருநாள் இரவு , தூக்கத்தில் முழிப்பு வந்து விட்டது . அந்த அறைக்குள்
கும்மிருட்டு . எனக்கு பயமாக இருந்தது . மெதுவாக பேகம் ஜானின்
படுக்கையைப் பார்த்தேன். அங்கே பேகம் ஜானின் போர்வை மிக வேகமாக
இயங்கிக் கொண்டிருந்தது . குட்டியானை ஒன்று அந்த போர்வைக்குள் மாட்டிக்
கொண்டு வெளிவரத் துடிப்பதைப் போல , அந்த போர்வை , மிக வேகமாக உப்பிக்
கொண்டு ஆடிக் கொண்டு இருந்தது பயத்தில் குரல் நடுங்க , தயங்கி மெல்லிய
குரலில் , பேகம் ஜான் ” என்று அழைத்தேன் . அந்த குட்டி யானை தன் அசைவை
நிறுத்தியது . போர்வை மெல்ல தளர்த்தப் பட்டது

“என்ன ஆச்சு உனக்கு ? தூங்கு !” என்று பேகம் ஜான் பேசினாள் . அவள் குரல்
எங்கோ இருந்து வருவது போல் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டது .

“எனக்கு பயமாக இருக்கிறது ” என்று நான் சிணுங்கினேன்

“பேசாம தூங்கு , இப்ப என்ன ஆச்சு பயப்படறதுக்கு ? ஆயத்துல் குர்ஸி சொல்லு ”

“அப்ப சரி ”

பேகம் ஜானின் கட்டளைக்கு மந்திரத்தில் கட்டுண்டவள் போல் கட்டுபட்டு
ஜெபத்தை சொல்லத் துவங்கினேன் . ஓவ்வொரு முறை “ஆலு மா பெயின் ”
சொல்லியதும் , அடுத்த வார்த்தைகளை சொல்வதில் மிகுந்த தடுமாற்றம் ஏற்பட்டு
, வார்த்தைகள் நினைவிற்கு வரவில்லை . இவ்வளவுக்கும் , நான் மிகவும்
மனப்பாடமாக கற்று ஒப்பிவிக்கும் திறமைப் பெற்ற வரிகள் அவை.

“நான் உன் பக்கத்தில் வந்து படுத்துக்க கொள்ளவா பேகம் ஜான் ?”

“இல்லை வேண்டாம் குழந்தை . நீ தூங்கு ”

பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் வார்த்தை , நின்று போனது . அதன் பின்
இருவர் கிசு கிசுப்பாய் ஏதோ பேசிக் கொள்வது போல் தோன்றியது .ஐயோ ,
இன்னொருவர் யார் இந்த அறையில் இருப்பது . உண்மையிலேயே பயத்தில் உறைந்து
போனேன்

“பேகம் ஜான் , இந்த அறைக்குள் யாரோ திருடர்கள் ஒளிந்து இருக்கிறார்கள்
என்று நினைக்கிறேன் ”

” இல்லை கண்ணே.. நீ தூங்கு , இங்கு திருடர்கள் யாரும் இல்லை .”
இப்பொழுது பேகமிற்கு பதில் ரப்பு பதில் கூறினாள்

போர்வையை இழுத்து என் தலையையும் சேர்த்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன்
இரவில் நடந்த திடுக்கிடும் சம்பவங்கள் , பயம் எல்லாம் மறந்து போய், காலை
இனிதாக விடிந்தது . மூடநம்பிக்கைகள் என்னுடனே பிறந்தது . இரவில் கலவையான
பயங்கள், தூக்கத்தில் நடப்பது , தூக்கத்தில் உளறுவது என்பதெல்லாம் என்
சிறு வயதில் அன்றாட நிகழ்வுகள்தான்

கெட்ட ஆவிகளின் , ஆதிக்கம் என் உடலில் இருப்பதாக கூட எல்லோரும் ,
சொல்வார்கள் . அதனால் , இரவு நடந்த விஷயங்கள் எதுவும் என் நினைவில்
இல்லாமல் மறந்து போனது .பேகம் ஜானின் போர்வை எதுவும் நடவாதது போல்,
அப்பாவியாய் கட்டிலில் கிடந்தது .

ஆனால் மறுநாள் மீண்டும் இரவில் நான் கண் விழித்தேன் . பேகம் ஜானும் ,
ரப்புவும் , சன்னக்குரலில் ஏதோ காரசாரமாக விவாதித்துக்
கொண்டிருந்தனர்.அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று எனக்கு
புரியவில்லை .ஆனால் விவாதத்தின் முடிவில் ரப்பு விசும்பும் சப்தம்
கேட்டது . பின் அந்த சப்தமும் அடங்கி , போர்வைக்குள் ஏதோ பூனை ஒன்று
தட்டை நக்கி , உறிவது போல் சப்தம் கேட்டது . எனக்கு பயம் அதிகமாகி,
போர்வையை இழுத்து மூடிக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன் .

மறுநாள் காலை ரப்பு தன் மகனைக் காண செல்கிறேன் என்று சொல்லி கிளம்பி
விட்டாள் . அவன் ஒரு கோபக்கார முரட்டு இளைஞன் . அவன் வாழ்வில் முன்னேற
வேண்டும் என்று பல வழிகளிலும் உதவி செய்தாள் பேகம் ஜான் .பக்கத்துக்கு
கிராமத்தில் நல்ல வேளை வாங்கி கொடுத்தாள் . அது அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை
என்றவுடன் , சொந்தமாக கடை ஒன்று வைத்து கொடுத்தாள் . அதையும் அவன் சரிவர
கவனிக்க வவில்லை , பேகம் ஜான் அவனுக்கு செய்த எந்த உதவிகளும் அவனுக்கு
திருப்திகரமாக இல்லை அவன் நவாப் சாஹேப் உடன் சிறிது காலம் தங்கி
இருந்தான் . அவனுக்கு நவாப் நல்ல உடைகள் , பரிசுகள் கொடுத்து அவனை
நன்றாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் ஆனால் அவன் எவரிடமும் எதுவும்
சொல்லாமல் , ஒரு காரணமும் இல்லாமல் , வீட்டை விட்டு ஓடிப் போனான் . அதன்
பிறகு அவன் ரப்புவை பார்ப்பதற்காகக் கூட வீட்டுப் பக்கம் வரவில்லை
.யாரோ ஒரு உறவினர் வீட்டில் தான் ரப்பு தன் மகனைச் சந்திக்க போகிறாள் .
ரப்புவை அனுப்ப பேகம் ஜானிற்கு சிறிதும் விருப்பம் கிடையாது . மிகுந்த
தயக்கத்துடன் , பாதி மனதுடன் தான் அவளை அனுப்பி வைத்தாள் . ரப்பு
மிகவும் பரிதாபத்துக்கு உரியவள் . வேறு ஆதரவு எதுவும் இல்லாதவள் . என்ற
ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் பேகம் அவளை தடுக்கவில்லை

மறுநாள் காலையில் எழுந்ததில் இருந்து பேகம் ஜான் தன் நிலையில் இல்லாது
தவித்து போனாள் .அவள் உடலின் மூட்டுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே கழலுவது
போன்ற வேதனை அவளைத் தாக்கியது ,. எதுவும் சாப்பிடாமல் , தன்
படுக்கையில் புரண்டு , நெளிந்து கொண்டு இருந்தாள் .மற்ற பணிப்பெண்கள்
அருகில் வந்தாலே , கோபமுற்று அவர்களை விரட்டினாள் . அவள் உடலை
ஒருவரையும் தொட அவள் விடவில்லை . அவள் நிலை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக
இருந்தது . அவள் கட்டிலின் அருகே , கலைந்த சீட்டுகளை அடுக்கி கொண்டே
ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்

,” நான் வேண்டும் என்றால் உனக்கு தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ? ”

என் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , என்னையே கூர்ந்து பார்த்துக்
கொண்டிருந்தாள் பேகம் ஜான்

‘நிஜமாகத்தான் கேட்கிறேன் .நான் தேய்த்து விடவா பேகம் ஜான் ?” என்று
பேசிக் கொண்டே அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் சீட்டுக்கட்டினை அடுக்கி ஓரமாக
வைத்து விட்டு , அவள் பின் புறத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அவள் பின்புறத்தை
தேய்க்க ஆரம்பித்தேன் . அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் , நான் தேய்க்க
ஏதுவாக புரண்டு படுத்து அவள் பின் புறத்தை க் காண்பித்தாள் . மறுநாள்
வருவதாக ச் சொல்லி சென்ற ரப்பு வரவில்லை . பேகம் ஜான் நிலை கொள்ளாது ,
எரிச்சலானாள் . கோபத்தில் , அவளுக்கு தலை வலிக்கத் துவங்கியது .
கணக்கில்லாமல் டீ போட்டு தர சொல்லி குடித்துக் கொண்டே இருந்தாள் . நான்
மீண்டும் அவள் பின்புறத்தை தேய்க்கத் துவங்கினேன் . மேஜையின் மேற் பகுதி
போல் வழுவழுப்பாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் இருந்தது இருந்தது
அவள் உடல் , , ஏதோ நம்மால் அவளுடைய வேதனையை குறைக்க உதவ முடிகிறதே என்ற
அளவில் எனக்கும் அவளைத் தேய்த்து விடுவதில் மகிழ்ச்சியாகத் தான்
இருந்தது .

“இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி தேய் …ரவிக்கையை கழற்றி விட்டு அழுந்த தேய்
” என்று கண் மூடி நான் தேய்க்கும் சுகத்தை ரசித்தபடி சொன்னாள் பேகம்
ஜான் . ‘இன்னும் கொஞ்சம் .. கீழே தேய் … ஆ ..அங்கில்லை .. இன்னும்
கொஞ்சம் .. கையை கீழ் இறக்கு..” அவளின் தேவையை எனக்கு சொல்ல
ஆரம்பித்தாள். அவள் சொல்வது போல … அந்த இடங்களில் என் கைகள் தானாகவே
நழுவி செல்ல ஆரம்பித்தன. அவள் சுகத்தின் போதையில் லயித்து …. ”
ஸ்ஸ்…ஆஹா .. என்ன சுகம் ” என பிதற்ற ஆரம்பித்தாள் . சில இடங்களை அவளால்
மிக எளிதாக தொட்டு , விட முடியும் , அங்கெல்லாம் கூட என்னை தேய்க்க
சொல்லி கேட்க , எனக்கு பெருமையாக இருந்தது . நான் ரப்பை போலவே நன்றாக
தேய்த்து விடிகிறேனோ ? என்று எனக்கு வியப்பாக கூட இருந்தது .

“ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம் செய்கிறாய் .. ” என்று அவள் உடலை சிணுங்கி சிரித்தாள்

திடீரெண்டு , உடலை சிணுங்கி சிரித்தபடி “ஹேய் .. நீ ..என்னை கூச்சம்
செய்கிறாய் .. ” என்றாள் . நான் எதுவும் பேசாமல் , மிகவும் கவனமும் ,
கருத்துமாக எல்லா இடங்களையும் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.
அவளுக்கு என் சேவை மிகவும் பிடித்து இருந்தது போலும் . என்னை மேலும்
உற்சாகப் படுத்தும் வண்ணம் பேசத் துவங்கினாள் .

“நாளை , உன்னை சந்தைக்கு அனுப்புகிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டுமோ வாங்கிக்
கொள் .படுக்க வைத்தால் கண் மூடும் . நிறுத்தி வைத்தால் கண் திறக்குமே
அந்த பொம்மை வேண்டுமா ” என்றாள் உற்சாகத்துடன்

” என்ன பேகம் ஜான் , நான் என்ன குழந்தையா , எனக்கு பொம்மைகள் எல்லாம்
வேண்டாம் ” என்று மறுத்தேன் .

“ஓ .. அப்ப நீங்க பெரிய மனுசி ஆயிட்டி ங்களா .. குழந்தை இல்லையா ? அப்ப
சரி , உனக்கு ஆண் பொம்மையும் , நிறைய துணிகளும் வாங்கித் தருகிறேன் .
உன் ஆணுக்கு நீ விதம் விதமாக துணி தைத்து அலங்காரம் செய்து ரசித்து கொள்
” என்றாள்

இது எனக்கு பிடித்து இருந்தது ” ஓ சரி ” என்றேன் உற்சாகமாக .

இங்கே தேய் .. என்று அவளுக்கு அரிப்பு எடுக்கும் இடத்தில் என் கையை
எடுத்து வைத்தாள் .. நான் என் ஆண் பொம்மையை மறந்து அவளின் அரிப்பு
பிரதேசங்களை எல்லாம் அக்கறையுடன் தேய்க்கத் துவங்கினேன்.

நாளைக்கு தையல் காரரைக் கூட வரச் சொல்கிறேன் ., உனக்கு நிறைய புது
பாவாடைகள் தைத்து தருகிறேன் . உங்கள் அம்மா கூட சில துணிகள் கொடுத்து
சென்று இருக்கிறாள் அதையும் தைக்க சொல்கிறேன் என்று கூறினாள் .

” இல்லை எனக்கு அம்மா கொடுத்து சென்ற சிகப்புத் துணி வேண்டாம் . அது
பார்ப்பதற்கு ரொம்ப பழைய துணி போல் தோன்றுகிறது ” என்று அவளிடம் பேசிக்
கொண்டே தேய்த்ததில் , பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் என் கை எங்கு போகிறது என்று
நான் கவனிக்கத் தவறி விட்டேன் . பேகம் ஜான் படுத்துக்கொண்டே கூறினாள் ,

” ஹேய் உன் கைகள் எங்கு செல்கின்றன என்று கவனித்தாயா ?” என்று

சட்டென்று துணுக்குற்று கைகளை விலக்கி கொண்டேன் . பேகம் ஜான் கண்
சிமிட்டி குறும்பாக என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள் . எனக்கு வெட்கமாக
இருந்தது .

” சரி இங்கே வா .. என் அருகில் படுத்துக் கொள் என்று என்னை இழுத்து அவள்
அருகில் படுக்க வைத்து , கைகளால் என்னை அனைத்து கொண்டு , எங்கே உன்
மார்பை காட்டு , உன் விலா எலும்புகளை எண்ணுவோம் என்று கூறி எண்ணத்
துவங்கினாள்

எனக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது . அவள் கைகளில் இருந்து நான் திமிறி
வெளியேற முயற்சி செய்தேன் .

“பொறு . நான் ஒண்ணும் உன்னைத் தின்று விட மாட்டேன் . இந்த ஸ்வட்டர்
உனக்கு இறுக்கமாக இல்லையா ,? உன் உள் ஆடைகள் எல்லாம் சூடாகி விட்டன
பார் ” என்று அவள் பேசிக் கொண்டே அவற்றை கழற்ற எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது
.

எனக்கு பட படப்பாக இருந்தது . என் உடலின் சங்கடத்தை உணர்ந்தவள் போல
என் சிந்தனைகளை திசை திருப்ப பேச்சை மாற்றினாள் .

” ஒரு மனிதனுக்கு எத்தனை விலா எலும்புகள் இருக்கும் ? உனக்கு தெரியுமா
?” என்றாள் .

“ஒரு பக்கம் ஒன்பது . இன்னொரு பக்கம் பத்து ” என்று பதற்றத்துடன் என்ன
பேசுகிறேன் என்று புரியாமலே உளறினேன் .

” இரு நீ சொன்னது சரியா என்று பார்க்கிறேன் ” என்று கூறி அவள் தன்
விரல்களை வைத்து எண்ணத் துவங்கினாள் .

எனக்கு அவள் பிடியில் இருந்து வெளியேறி , அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட
வேண்டும் போல் இருந்தது . நெளிந்து திமிறி அவள் கைகளை விலக்க
முயற்சித்தேன் . அவள் என் உடலை வளைத்து இறுக்கி பிடித்து இருந்தாள் .
என்னால் வெளியேற இயலவில்லை பேகம் ஜான் சப்தமாக சிரிக்கத் துவங்கினாள்

அந்த நொடியில் அவள் முகத்தில் தெரிந்த கலவையான உணர்ச்சிகளை இன்று
நினைத்து பார்த்தாலும் , என் மொத்த நரம்புகளும் , தளர்ந்து போனது போல்
ஒரு நடுக்கத்தை உணர்கிறேன்.

அவள் கண் இமைகள் செருகி இருந்தன. அவளது உதடுகளிலும் , முக்கு நுனியிலும்
வியர்வைத் துளிகள் வைரம் போல் மின்னியது அவள் கைகள் பனிக்கட்டியை ப்
போல சிலீரென இருந்தது . அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை வழிந்து , கைகளில்
இருந்த ஈரத்தில் அவள் தோலை உரித்து விடலாம் போல் அத்தனை மென்மையாக
இருந்தது . அவள் தான் அணிந்திருந்த காக்ரோ சோளி , பைஜாமா
எல்லாவற்றையும் கழற்றி எறிந்தாள் . அவள் கழற்றிய வேகத்தில் அவளது
மேலங்கியில் இருந்த தங்க நிற பொத்தான்கள் கழன்று தொங்கின . அவளது
நிர்வாண உடல் , வெண்ணிற மாவு உருண்டை போல் இருந்தது . மாலை மயங்கி , இரவு
விழிக்கும் நேரமாதலால் , அந்த அறையில் இருள் தன் ஆதிக்கத்தை துவக்கி
இருந்தது . இனம் புரியாத கலவரம் என்னுள் வியாபித்து என் உடலை அசைய
விடாமல் செய்தது . பேகம் ஜான் என் உடலை வெறித்து பார்க்கத் துவங்கினாள்
. என் கலவரம் அதிகமாகி , எனக்கு அழுகை வந்தது . அவள் களிமண் பொம்மை போல்
என்னை பிசையத் துவங்கினாள் . அவளின் வேகமான இயக்கத்தின் வேகத்தில் ,
அவள் உடலில் ஒரு வெம்மை பரவத் துவங்கி , ஏதோ ஒரு துர்நாற்றம்
கிளம்பியது .

என் உடல் எங்கோ நழுவி செல்வது போல் இருந்தது .ஆனால் அவள் என்னை
முழுவதுமாக ஆட்கொள்ள துவங்கினாள் . என்னால் அழவோ , கத்தவோ முடியாமல் ,
விக்கித்து போனேன் .வெறித்தனமாக என்மேல் இயங்கியவள் , சிறிது சிறிதாக
களைத்து , துவண்டு என் அருகில் சரிந்து விழுந்தாள் . அவள் முகம் வெளிறி ,
களைத்து போய் இருந்தது . கண்கள் செருகி , வேகம் வேகமாக மூச்சிரைக்க ,
அசையாமல் கிடந்தாள் . எனக்கு அவளைப் பார்க்க பயமாக இருந்தது . அவள்
சாகப் போகிறாளோ என்று தோன்றியது . அவசரமாக எழுந்து அந்த அறையை விட்டு
வெளியேறினேன் .நல்லவேளை , கடவுள் கிருபையால் , அந்த இரவு ரப்பு திரும்பி
வந்து விட்டாள் .

எனக்கு மிகவும் பயமாக இருந்தது . என்ன நடக்குமோ என்ற கலவரத்தில் , அன்று
மிகவும் சீக்கிரமாகவே தூங்குவது போல் சென்று என் படுக்கையில் படுத்துக்
கொண்டேன் . போர்வையை இழுத்து தலையில் இருந்து கால்வரை போர்த்திக்
கொண்டு படுத்து விட்டேன் . ஆனால் தூக்கம் வர பல மணி நேரம் பிடித்தது .
மனம் முழுவதும் திகிலால் நிறைந்து இருந்தது .

அம்மா ஆக்ராவில் இருந்து வர ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் ஆகிறது என்று
தெரியவில்லை . மீண்டும் பேகம் ஜானின் அறைக்குள் சென்று அவளை நிமிர்ந்து
பார்க்க எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது . என் பகல் முழுவதையும் மற்ற பணிப்
பெண்களுடன் பொழுதை கழித்தேன் . பேகம் ஜானின் அறைக்குள் செல்லவே
நடுக்கமாக இருந்தது .

யாரிடம் போய் நான் என்ன சொல்ல முடியும் ? எனக்கு பேகம் ஜானைப் பார்க்க
பயமாக இருக்கிறது என்று எப்படி சொல்வது ? பேகம் ஜான் என் மேல் மிகவும்
பிரியமாக இருக்கிறாளே .. நான் என்ன செய்வது ?

அன்று இரவு மீண்டும் , பேகம் ஜானுக்கு , ரப்புவுக்கும் இடையில் ஏதோ
வாக்கு வாதம் ஏற்பட்டது

அவர்களுக்கு சண்டை வந்தால் , அது எனக்குதான் பிரச்சனையாகும்
எனத்தோன்றியது . ஏனெனில் மீண்டும் பேகம் ஜானின் பார்வை என்மேல் தான்
விழும் என்று கலக்கமாக இருந்தது .

நான் அறைக்குள் வராமல் எப்பொழுதும் , வெளியில் பனியில் அலைவதை கண்டு ,
எங்கே எனக்கு குளிர் காய்ச்சல் வருமோ என்று பயந்து போய் என்ன அறைக்குள்
அழைத்தாள் .

” என்ன குழந்தை .. உனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் , எல்லோரும் என்னை என்ன
சொல்வார்கள் ? மற்றவர்கள் முன் நான் அசிங்கப்பட வைக்க போகிறாயா ?” என்று
என்னை அவள் அருகில் கூப்பிட்டு அமர வைத்துக் கொண்டு ,பேசினில் தண்ணீர்
வைத்து முகம் , கை களை கழுவினாள் . அவள் அருகே உள்ள மேசையில் டீ
தயாரிக்க பொருட்கள் தயார் நிலையில் வைக்கப் பட்டிருந்தன.

” உனக்கும் , எனக்கும் டீ தயார் செய் ” என்று கூறிக் கொண்டே துண்டால்
தன் முகத்தை துடைக்கலானாள் பேகம் ஜான்.

” நீ டீ தயார் செய்வதற்குள் , நான் உடை மாற்றிக் கொள்கிறேன் என்று கூறிக்
கொண்டே ஆடையைக் கழற்றி மாற்றத் துவங்கினாள்

அவள் ஆடையைக் களைந்து மாற்றத் துவங்கும் பொது , என்னையும் அறியாமல் என்
உடல் உதறத் துவங்கியது . அவள் உடலில் இருந்து என் பார்வையை வேறு பக்கம்
திருப்பிக் கொண்டு , டீயை குடிக்கத் துவங்கினேன்.

அம்மா சீக்கிரம் வரவேண்டுமே என்று என் மனம் ஏங்கித் தவித்தது . என்
சகோதரர்களுடன் நான் சண்டை யிடுகிறேன் என்பதற்காக அம்மா எனக்கு கொடுத்த
இந்த தண்டனை மிகவும் கொடுமையானது என்று தோன்றியது .ஆண் பிள்ளைகளுடன் ,
சரிக்கு சமமாக நான் விளையாடுவதை அம்மா ஒரு போதும் விரும்பியதே இல்லை .
நீங்களே சொல்லுங்கள் ஆண் பையன்கள் என்ன நம்மைத் தின்று விடுவார்களா ?
அவர்களுக்கு நேசத்துக்கு உரியவர்களை அவர்கள் தின்பார்களா என்ன ? அவள்
குறிப்பிடும் ஆண் பிள்ளைகள் என்றால் யார் ? என் அருமை சகோதரர்களும் ,
அவர்களது பலஹீனமான குட்டி நண்பர்களும் தான் .பெண் குழந்தைகள் , ஆண்
குழந்தைகளிடம் இருந்து விலகியே வளர வேண்டும் என்ற பிற்போக்கு
நம்பிக்கையில் ஊறிபோனவள் அவள் .அவளுக்குத் தெரியாது , உலகின் அத்தனை
பொறுக்கிகளையும் விட மோசமானவள் இந்த பேகம் ஜான் என்று .

இந்த பேகம் ஜானை விட்டு , விலகி தெருவில் இறங்கி தொலை தூரத்துக்கு
சென்று விட மனம் துடிக்கிறது . ஆனால் என்ன செய்வது ? இயலமையால் ,
விருப்பம் இன்றி , இங்கே தங்கி இருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது .

பேகம் ஜான் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு , வாசனைத் திரவியங்களை
பூசிக்கொண்டாள் .. அதன் பின் என்னை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் , அன்பு பொங்க
பார்த்தாள் .

” நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அவளிடம் கூறத் துவங்கினேன் . அவள்
என்னை சமாதனப் படுத்த என்னவெல்லாமோ சொன்னாள் . அவை அனைத்திற்கும்
என்னுடைய பதில் ” வீட்டுக்கு போக வேண்டும் : என்பதாகவே இருந்தது . ஒரு
கட்டத்தில் என் சுய கட்டுபாட்டை இழந்து , அழத் துவங்கினேன் .

” நல்ல பிள்ளை தானே நீ. அழ க் கூடாது . இரு நான் உன்னை சந்தைக்கு
கூட்டிப் போகிறேன் என்றாள் என்னை சமாதனப் படுத்தும் பாவனையில் . நான்
மீண்டும் பிடிவாதமாக வீட்டிற்கு போக வேண்டும் என்று அழுதேன் .எனக்கு அவள்
வாங்கித் தருகிறேன் என்று கூறிய இனிப்புகள், பொம்மைகள் , ஆடைகள்
எவற்றிலும் விருப்பம் இல்லாமல் போனது . இவளை விட்டு வீட்டிற்கு போக
வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னை ஆக்கிரமித்தது

” நீ வீட்டிற்கு சென்றால் , உன் சகோதரர்கள் உன்னை அடிப்பார்களே கண்ணே
..! உனக்கு பரவாயில்லையா ? என்று செல்லமாக என் கன்னத்தை கிள்ளி
கொஞ்சினாள் பேகம் ஜான்

‘பரவாயில்லை அவர்கள் என்னை அடிக்கட்டும் ” என்றேன் அழுகையுடன் .

” கனியாத மாங்காய் புளிக்கும் பேகம் ஜான் ” என்று பொறாமையின்
சீற்றலோடு கூறினாள் ரப்பு .

பேகம் ஜான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக என்னை நெருங்கினாள். அடுத்த நொடி ,
அவள் எனக்கு கொடுத்த தங்க நெக்லஸ் சுவற்றில் அடித்து , சுக்கலாக
நொறுங்கியது . அவள் மேல் போட்டு இருந்த , மெல்லிய துப்பட்டா கிழிந்து
அவள் மார்பு தெரிந்தது . கலையவே கலையாத அவள் தலை முடிபிய்க்க பட்டு
அலங்கோலமாக தொங்கியது .அவள் ஓ வென்று தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அலறினாள்
.நான் அந்த இடத்தில நிற்காமல் ஓடிவிட்டேன் .

மற்ற பணிப் பெண்கள் எல்லோரும் உதவிக்கு வந்து , அவள் தன் நிலைக்கு வர
சிறிது நேரம் ஆகியது .

நான் மீண்டும் பூனை போல் சப்தமில்லாமல் வந்து அறைக்குள் என்ன நடக்கிறது
என்று கவனித்தேன் . ரப்பு , பேகம் ஜானின் இடுப்பு பகுதியில் தேய்த்து
விட்டுக் கொண்டிருந் தாள் . நான் எதுவுமே நடக்காதது போல் ,
ஓசையில்லாமல் அறைக்குள் நுழைந்து போர்வையை தலையில் இருந்து , கால்வரை
இழுத்து போர்த்திக் கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன் .மீண்டும் இரவின் இருளில்
அந்த அறைக்குள் கலவையான ஒலிகள் கேட்கத்துவங்கின . பேகம் ஜானின்
போர்வைக்குள் குட்டியானை நுழைந்து அது எழும்பி எழும்பி ஆடத்துவங்கியது
“ஹே . அல்லாஹ் !

கேவலமான முனகல் ஒலி போர்வைக்குள் இருந்து வந்தது .போர்வைக்குள் இருந்த
யானை எழும்பி, பேகம் ஜானின் மேலே உட்கார்ந்து . நான் அமைதியாக
சப்தமில்லாது இருந்தேன் .போர்வைக்குள் யானை வேகமாக ஆடத் துவங்கியது
.பயத்தில் உறைந்து போய் , போர்வையின் இயக்கத்தையே பார்த்துக் கொண்டு
இருந்தேன் .என்ன ஆனாலும் சரி , அந்த அறையின் விளக்கை எரிய விடலாம் என்று
தீர்மானித்தேன் .

யானை மீண்டும் எழும்பி குதிக்கத் துவங்கியது . அதன் இயக்கம் மிக வேகமாக
இருந்தது . இப் பொழுது இயக்கம் நின்று போய் , சுவையான ஊறுகாயை நக்கி ,
தின்பது போல் , நாக்கை சுழற்றி நக்கி சுவைப்பது போல் சப்தம் கேட்கத்
துவங்கியது . இப்பொழுதான் புரிந்தது , காலையில் இருந்து பேகம் ஜான்
ஒன்றுமே சாப்பிடாதது ஏன் என்று .

அந்த ரப்பு , சூனியக்காரி , அவள் பெருந்தீனி தின்பவள் என்றும் புரிந்தது
.அவள் எதோ சில சாமான்களை பாலீஸ் செய்கிறாள் போலும் .

கலவையான வாசனை காற்றில் கலந்து வந்தது . அது வேறு ஒன்றும் இல்லை , அத்தர்
, சந்தானம் மற்றும் மருதாணி யின் நறுமணங்கள் தான் .மீண்டும் அந்த
போர்வைக்குள் குட்டி யானை ஆடத் துவங்கியது . நான் கலவரத்துடன் அமைதியாக
தூங்கவே முயற்சித்தேன் . என்னால் முடியவில்லை . அசையும் அந்த போர்வை ,
என் கற்பனைக்கு எட்டாத பல வடிவங்களை என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தி என்னை
கலவர படுத்தியது .அந்த போர்வை மிகபபெரிய தவளையாக உருமாறி என் மேல் பாயத்
தயாரானது . நான் அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என்று கலங்கினேன் .

” ஆ .. ஐயோ அம்மா ” என முனகினேன் . ஆனால் என் முனகலை ஒருவரும் கண்டு
கொள்ளவில்லை . அந்த போர்வை நழுவி என் மூளைக்குள் இடம் பெயர்ந்து பெரிதாக
வளத் துவங்கியது . என்னை விட பெரிதாக அது வளர்ந்தது . நடுக்கத்துடன் என்
கால்களை நீட்டி கட்டிலின் அருகில் இருக்கும் , அறை விளக்கின் சுவிட்சை
கால் விரலால் தட்டி விட்டேன் . அறைக்குள் விளக்கு வெளிச்சம் பரவியது
சட்டென்று போர்வைக்குள் இருந்த குட்டி யானை எம்பி குதிக்க போர்வை
உயர்ந்து அடங்கியது . அந்த குட்டி யானை எம்பி தலைகீழாக குதிக்கும் போது
போர்வை ஒரு அடி உயரத்திற்கு மேல் எழுந்து அடங்கியது .நல்லது கடவுளே !
நான் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் என் படுக்கையில் புதைந்து கொண்டேன் .

எனது அம்மா ( சிறுகதை ) ஜமைக்கா கின்கெய்ட் / தமிழில்: சமயவேல்

download (23)

எனது அம்மா இறப்பதை நான் விரும்பிய உடனே, அது அவளுக்குக் கொடுத்திருந்த வலியைப் பார்த்தபடி, நான் வருந்தினேன் மற்றும் அழுதேன், ஏராளமான கண்ணீர், என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லா பூமியும் நனைந்தது. எனது அம்மாவின் முன்னாள் நின்றபடி, நான் அவளது மன்னிப்பைக் கோரிக் கெஞ்சினேன், நான் மிக மனப்பூர்வமாகக் கெஞ்சினேன் அதனால் அவள் என் மேல் இரக்கம் கொண்டாள், என் முகத்தை முத்தமிட்டபடி என் தலையை அவளது மார்பகத்தில் சாய்த்தாள். அவளது கைகளால் என்னை சுற்றி வளைத்து. எனது தலையை அவளது மார்பகத்துக்கு நெருக்கமாக மிக நெருக்கமாக, நான் மூச்சுத் திணறும் வரை அவள் இழுத்தாள். நான் அவளது மார்பகத்தில் கிடந்தேன், மூச்சில்லாமல், எவ்வளவு காலம் எனத் தெரியாத அளவுக்கு, ஒரு தினம் வரை, அவள் அவளுக்குள் வைத்திருந்த ஒரு காரணத்திற்காக, அவள் என்னை வெளியே உதறினாள், ஒரு மரத்துக்கடியில் என்னை நிற்க வைத்தாள், நான் மீண்டும் மூச்சுவிட ஆரம்பித்தேன்.

நான் ஒரு கூர்மையான பார்வையை அவள் மேல் எறிந்தேன், “ஆகையால்.” உடனடியாக நான் எனது சொந்த மார்பகங்களை வளர்த்தேன், சிறு மேடுகள் முதலில், அவைகளுக்கு நடுவில் ஒரு சிறிய மென்மையான இடத்தை விட்டு, அங்கே, எப்பொழுதாவது தேவைப்பட்டால், எனது சொந்தத் தலையையே சாய்த்துக் கொள்ள முடியும். இப்பொழுது எனது அம்மாவுக்கும் எனக்கும் நடுவில் நான் அழுத கண்ணீர்கள் இருந்தன, நான் சில கற்களைப் பொறுக்கி, அவை ஒரு சிறிய குளம் உண்டாக்குமாறு அடுக்கினேன்.

குளத்தில் இருந்த தண்ணீர், பெயர்களற்ற முதுகெலும்பில்லாத பிராணிகள் மட்டுமே வாழ முடிகிறபடி, அடர்த்தியாகவும் கருப்பாகவும் விஷமுடையதாகவும் இருந்தது. காதல் மற்றும் அன்பின் சொற்களாலும் செயல்களாலும் அடுத்தவர் நனைவதை எப்பொழுதும் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு இப்பொழுது நானும் எனது அம்மாவும் ஒருவரையொருவர் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.

oooooo

என்னை நன்கு பார்க்க முயற்சித்தவாறு நான் அம்மாவின் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். இது ஒரு பெரிய படுக்கை, ஒரு பெரிய, முழுக்க இருண்ட அறையின் மத்தியில் இது இருக்கிறது. அறை முழுக்க இருட்டாக இருந்தது ஏனெனில் எல்லா ஜன்னல்களும் உயரே ஏற்றப்பட்டு, எல்லா சந்துகளும் கறுப்புத் துணியால் திணித்து அடைக்கப்பட்டு இருந்தன. என் அம்மா சில மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றியதும் திடீரென அறை, ஒரு பிங்க்-போன்ற, மஞ்சள்-போன்ற ஜொலிப்பால் நிரம்பியது. எங்களுக்கு மேல் பயமுறுத்தியபடி, எங்களைவிடவும் மிகப் பெரியதாக அசைந்தன எங்கள் நிழல்கள்.

நாங்கள் மனோவசியப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்தோம் ஏனெனில் எங்கள் நிழல்கள் தங்களுக்கு நடுவில் ஒரு இடத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன, யாரோ ஒருவருக்காக அவைகள் அறையை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போல. அவைகளுக்கு நடுவில் இருந்த வெளியை எதுவுமே நிரப்பவில்லை, மற்றும் எனது அம்மாவின் நிழல் பெருமூச்சு விட்டது. எனது அம்மாவின் நிழல் அறைக்குள் சுற்றிலும் நடனமாடியது எனது சொந்த நிழல் பாடிய இசைக்கு, பிறகு அவை நின்றுவிட்டன. தொடக்கத்திலிருந்து, எங்கள் நிழல்கள், பகலின் ஒளியால் கட்டுப்படுத்தப் பட்டன போல, அடர்த்தியாகவும் ஒல்லியாகவும் வளர்ந்தன, நீளமாகவும் குட்டையாகவும், அவை ஒவ்வொரு கோணத்திலும் வீழ்ந்தன, திடீரென என் அம்மா எழுந்து மெழுகுவர்த்திகளை ஊதி அணைத்தாள் அதனால் எங்கள் நிழல்கள் மறைந்தன. என்னையே நான் நன்கு பார்க்க முயற்சித்தபடி நான் தொடர்ந்து படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

என் அம்மா அவளது உடைகளைக் களைந்துவிட்டு அவளது தோல் முழுவதையும் ஒரு அடர்ந்த தங்க-நிற எண்ணையால், அது சமீபத்தில் தொங்கு தோற்பைத் தொண்டைகளுடன் கூடிய ஊர்ந்து செல்லும் ஜந்துகளின் ஈரல்களில் இருந்து ஒரு சூடான வாணலியில் செய்யப்பட்டது. அவள் அவளது முதுகின் மேல் உலோக-நிற செதிள்களின் தகடுகளையும், ஒளியையும் வளர்த்தாள், இந்த மேற்பரப்பின் மீது மோதும் போது, சிதறி சின்னஞ்சிறு புள்ளிகளாக உடைந்து போகும். அவள் அவளது தலையிலிருந்து முடியை அவிழ்த்து விட்டாள் பிறகு அவளது முடியை மொத்தமாகக் கூட்டி நீக்கினாள்.

அவளது அகன்ற உள்ளங்கைகளில் அவளது தலையை வைத்து, அவளது கண்கள், அவை இப்பொழுது பிரகாசமாய் எரிந்து கொண்டிருந்தன, இரு சுழலும் பந்துகள் போல அவை தலையின் உயரே வந்து உட்காருமாறு அவள் அதைத் தட்டையாக்கினாள், பிறகு, ஒவ்வொரு பாதத்திலும் உள்ள குதிங்கால்களால் இரண்டு கோடுகளை இழுத்து, அவளது பாதங்களை சந்திப்புகளாக வகுத்தாள். மௌனமாக, அவளைப் பின்பற்றுமாறு எனக்கும் உத்தரவிட்டாள். இப்பொழுது நானும் கூட எனது வெள்ளை அடிவயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு, வெப்பக் காற்றில் எனது நாக்கை துருத்தி சுழற்றியவாறு பயணித்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

நானும் எனது அம்மாவும் கடற்கரையில் ஒட்டி ஒட்டி நிற்கிறோம், எனது கைகள் அவளது இடையை தளர்வாக சுற்றியிருந்தன, எனக்கு ஆதாரம் தேவைப்பட்டதாக, எனது தலை அவளது தோளில் பத்திரமாக சாய்ந்திருந்தது. எனது பலவீனத்தை அவள் கண்டிப்பாக நம்ப வேண்டும் என்பதற்காக நான் அவ்வப்பொழுது பெருமூச்சுவிட்டேன்—மிருதுவான நீண்ட பெருமூச்சுகள், வெகுகாலத்திற்கு முன்பு அவள் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்திருந்த இரக்கத்தை வரவழைக்கக் கூடிய வகையிலான பெருமூச்சுகள். உண்மையில், நான் எவ்வாறு நிஜமாகவே உணர்ந்தேன் என்பது தேற்ற முடியாதது. இனிமேலும் நான் குழந்தை இல்லை, ஆனால் நான் இன்னும் ஒரு பெண்ணாகவும் ஆகவில்லை. எனது தோல் கறுத்தும் வெடிப்புற்றும் உதிர்ந்து கொண்டும் இருந்தது.

எனது குறை சொல்ல முடியாத ஆமை ஓட்டுக் கவசம் முழுப்பொறுப்பு எடுத்திருந்தது. எனது மூக்கு சப்பளிந்துவிட்டது; எனது கேசம் தலையிலிருந்து நேர்குத்தி சுருள்சுருளாக நின்றது, எனது பலவரிசைப் பற்கள் அவைகளின் மாற்றியமைக்க முடியாத பெட்டிக்குள் அதனதன் இடத்தில் இருந்தன. நானும் எனது அம்மாவும் சொற்கள் இன்றி ஒரு ஒப்பந்தம் செய்திருந்தோம்—எனது அழகான பெருமூச்சுகளை வெளியே அனுப்பினேன், அவள் அவைகளைப் பெற்றுக் கொண்டாள். எப்பொழுதும் இல்லாதவாறு நான் அவள் மேல் மிகப் பாரமாக சாய்ந்திருந்தேன். அவள் அவளது தோள்பட்டையைக் கொடுத்தாள், அது விரைவாக ஒரு கனத்த பலகை அளவுக்கு வளர்ந்திருந்தது. ஒரு கனகாலம் கடந்திருந்தது, அதன் இறுதியில் எனது அம்மா நிரந்தரமாக கடற்கரை மணற்படுகையில் பூசப்பட்டு விடுவாள் என நம்பினேன்.

ஒரு சமாதானப்படுத்தும் சைகையாக ஒரு கையால் எனது தலையைத் தடவிக்கொடுப்பதற்காக அவள் என்னை நெருங்கினாள். ஆனால் நான் விலகி ஒதுங்கி நின்று மிக வேகமாகச் சிரித்தேன். நான் கொடூரமாகக் கூச்சலிட்டேன். பிறகு ஒரு சுய பச்சாதாப ஓலம். நான் பெரிதாக வளர்ந்துவிட்டேன், ஆனால் அம்மா அதைவிடப் பெரிதாக இருந்தாள் மற்றும் அது எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தது. நாங்கள் பழங்களின் தோட்டத்திற்குள் நடந்தோம், அங்கு எங்கள் இதயங்கள் திருப்தி அடையும்வரை சாப்பிட்டோம். வழக்கம் போல நாங்கள் தென்மேற்கு வாசல் வழியே எங்கள் வழித்தடத்தில் புழுக்களின் சிறிய கூட்டங்களை விட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

௦௦௦௦௦௦
10387318_692355457468193_1627100695237812223_n

விருப்பமே இல்லாமல் நான் அம்மாவோடு பள்ளத்தாக்கைக் கடந்தேன். ஒரு ஆட்டுக்குட்டி மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை நாங்கள் பார்த்தோம், எங்களது காலடிச் சப்தங்களை கேட்டதும் அது மேய்வதை நிறுத்தி தலையைத் தூக்கி எங்களைப் பார்த்தது. ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்க்க பாவமாகவும் பரிதாபமாகவும் இருந்தது. நான் எனது அம்மாவிடம் கூறினேன், “ஆட்டுக்குட்டி பாவமாக பரிதாபமாக இருக்கிறது. எனது இயல்புக்குப் பொருந்தாத சூழலில் வசிக்க வேண்டி இருந்ததால், நானும் கூட அதே மாதிரி தான்.” இப்பொழுது நானும் அம்மாவும் குகைக்குள் நுழைந்தோம். அது இருண்ட குளிரும் குகையாக இருந்தது. எனது கால்களுக்கடியில் எதோ வளர்வது போல நான் உணர்ந்தேன். அதைத் தின்பதற்காக நான் கீழே குனிந்தேன். எனது கால்களுக்கடியில் வளரும் எதைக் கண்டாலும் கீழே குனிந்து தின்றவாறு நான் ஆண்டுக்கணக்கில் இருந்து வருகிறேன்.

இறுதியாக, இருட்டான இருட்டிலும் என்னைப் பார்க்க அனுமதிக்கிற ஒரு சிறப்பு லென்ஸை நான் வளர்க்கிறேன். இறுதியாக, குளிரான குளிரிலும் என்னை வெதுவெதுப்பாக வைத்திருக்கும் ஒரு கோட்டையும் நான் வளர்க்கிறேன். ஒருநாள் எனது அம்மா ஒரு பாறை மேல் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அவள் கூறினாள், “மிகப் பாவமாக, மிகப் பரிதாபமாக, நீ உன் இயல்புக்குப் பொருந்தாத ஒரு சூழலில் வசித்தவளைப் போல, என்ன ஒரு விசித்திரமான பாவனையை நீ உன் முகத்தில் கொண்டிருக்கிறாய்.” சிரித்தபடியே, அவள் மறைந்து போனாள். நான் ஆழ ஆழத்திற்கு ஒரு குழியைத் தோண்டினேன். ஆழ ஆழக் குழியின் மீது நான் கட்டினேன் ஒரு அழகிய வீடு, ஒரு தளம் இல்லாத வீடு. எனது அம்மாவுக்குப் பிடித்தமான கிராதி வைத்த ஜன்னல்களை வைத்தேன், வெளியில் செல்லும் மக்களை பார்ப்பதற்கு, அவள் அவர்களைப் பார்க்கிறாள் என்பதை அவர்கள் தெரிந்துகொள்ள முடியாத முற்றிலும் பொருத்தமான ஜன்னல்கள் அவை. நான் வீட்டையே மஞ்சள் பெயிண்டால் பூசினேன், ஜன்னல்களுக்குப் பச்சை.

இவை அம்மாவை மகிழ்ச்சியூட்டும் வண்ணங்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். கதவுக்கு வெளியே நின்றபடி, வீட்டைப் பார்வையிடுமாறு அவளை வேண்டினேன். நான் பார்க்க முடியாதவாறு ஒரு கடவாய்ச் சிரிப்போடு அவள் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தாள். நான் கதவுக்குச் சற்று வெளியே நின்று கொண்டு, ஆழ ஆழக் குழியின் அடியில் அவள் தொப்பென்று விழும் சப்தத்தைக் கேட்கும் நம்பிக்கையில் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பதிலாக, அவள் மேலும் கீழும் எல்லாத் திசைகளிலும் நடந்தாள், அவளது குதிங்கால்களால் காற்றின் மேல் உதைக்கக்கூட செய்தாள். என்னை வாழ்த்துவதற்காக வெளியே வந்து அவள் கூறினாள், “இது ஒரு அற்புதமான வீடு, இதில் வசிப்பதற்கு நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.” பிறகு மறைந்துவிட்டாள். நான் அந்தக் குழியை மூடி அது தரைமட்டமாகும்வரை தீயிட்டுக் கொளுத்தினேன்.

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மா ஒரு மிகப்பெரிய உயரத்திற்கு வளர்ந்தாள். நானும் மிக உயரமாக வளர்ந்து வந்தேன். ஆனால் எனது அம்மாவின் உயரம் என்னுடையதைவிட மூன்று மடங்கு பெரியது. சில சமயங்களில் அவளை அவளது மார்புக்கு மேலே பார்க்கவே முடியாது அந்த அளவுக்கு அவள் காற்று மண்டலத்துக்குள் காணாமல் போயிருப்பாள். ஒருநாள் அவள் கடற்கரையில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன், அவளது கை வெகு ஆழத்திற்கு நீண்டு கொண்டிருந்தது, ஒரு வரிவரியான மீனின் அடிவயிற்றைத் தடவிக் கொடுப்பதற்காக ஏனெனில் அது இரண்டு கடல்கள் சந்திக்கும் ஒரு இடத்திற்குள் நீந்தியதால், நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன். கொஞ்ச காலம், எட்டு பௌர்ணமிகள் வரை, ஒரு தீவில் தனியே வசித்தேன். ஒவ்வொரு நிலவின் முகத்தையும், அம்மா முகத்தில் நான் பார்த்திருக்கிற வெவ்வேறு தோற்றங்களைக் கொண்டு அலங்கரித்தேன்.

எல்லாமே எனக்குப் பிடித்த முகங்கள். இப்படியாக வாழ்வது அலுத்துப்போய் என் அம்மாவின் பக்கமே திரும்பி வந்தேன். தொடர்ந்து நான் கோபத்தில் செந்தணலாய் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருந்தேன், எனது அம்மாவும் நானும் சாவுக்குளத்தின் எதிரெதிர் கரைகளில் வீடுகளைக் கட்டினோம். சாவுக்குளம் எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் கிடந்தது; அதில் விஷ முட்களைக் கொண்ட முதுகெலும்பற்ற பிராணிகள் மட்டுமே வசித்தன.

எனது அம்மா, நாங்கள் வெகுகாலமாக வளர்த்திய உறவினர்களோடு அதே அறையில் தான் இருப்பதைத் திடீரெனக் கண்டுபிடித்ததைப் போல, அவைகளிடம் அவள் நடந்துகொண்டாள். அவைகளின் இருப்பை நான் வாஞ்சையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு அவைகளுக்குப் பெயர் வைத்தேன். இருப்பினும் எனது அம்மாவின் அன்யோன்யமான உறவுக்காக அவளை நான் தேடினேன், அவளுக்காக நான் விடாமல் அழுதேன், ஆனால் ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும், அவளது வீட்டுக்கு அவள் திரும்புவதைப் பார்த்தபோது அவளது வழித்தடத்தில் நம்பவே முடியாத மாபெரும் செயல்கள், அவைகளில் ஒவ்வொன்றும் அவளைப் புகழ்ந்து உரக்கப் பாடின, நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன் மற்றும் மீண்டும் ஒளிர்ந்தேன். இறுதியில் நான் களைத்துப்போய், ஒரு ஆழமான, மிக ஆழமான தூக்கத்தில் மூழ்கினேன், நான் ஒருபோதும் அடையாத கனவுகளற்ற ஒரேயொரு தூக்கம்.

௦௦௦௦௦௦

ஒருநாள் எனது அம்மா எனது பொருட்களை ஒரே பிடியில் அள்ளி மூட்டை கட்டினாள், எனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு படகுத்துறைக்கு என்னைக் கூட்டிப் போனாள், ஒரு படகில் என்னை ஏற்றி அதன் கேப்டனின் பொறுப்பில் என்னை ஒப்படைத்தாள், அம்மா எனது கன்னங்களையும் தாடையையும் தடவிக் கொடுத்தவாறு சில அன்பான சொற்களைக் கூறினாள், ஏனெனில் இதற்கு முன்பு நாங்கள் ஒருபோதும் பிரிந்ததில்லை. எனது நெற்றியின் மேல் அவள் முத்தமிட்டாள், திரும்பினாள், நடந்து வெளியேறினாள். மிக அதிகமாக நான் அழுதேன், எனது நெஞ்சு மேலும் கீழும் இறங்கியது, அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்பியதைப் பார்த்ததும் எனது முழு உடம்பும் நடுங்கியது, இதற்கு முன்னால் அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்புவதை ஒருபோதும் நான் பார்த்ததில்லை என்பது போல. படகிலிருந்து இறங்கிவிட திட்டங்களைத் தீட்டத் தொடங்கினேன், ஆனால் படகு ஒரு அடுப்பங்கரை அலமாரியை அலங்கரிக்கப் போவதைப் போல, ஒரு பெரிய பச்சை பாட்டிலுக்குள் அடைக்கப்பட்டு இருந்ததால், அது சேரும் இடத்தை அடையும்வரை நான் தூக்கத்தில் விழுந்தேன், அது ஒரு புதிய தீவு. படகு நின்றதும் நான் கீழே இறங்கினேன், என்னுடையதைப் போன்ற–குறிப்பாக உட்பாத வளைவு–கால்களுடன் கூடிய ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன்.

முகம் எனக்குப் பழக்கமானதைவிட முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருந்த போதும் இந்தப் பெண்ணை எனது அம்மாவாக அடையாளமிட்டேன். முதலில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் பண்புடனும் முகமன் கூறிக் கொண்டோம், ஆனால் நாங்கள் நடக்கத் தொடங்கிய போது, எங்களது காலடிகள் ஒன்றாக மாறின. மற்றும் நாங்கள் பேசியபோது எங்கள் குரல்கள் ஒரே குரலாய் மாறியது. இதர பிற எல்லா வழிகளிலும் நாங்கள் முழுமையாக இணைந்திருந்தோம். எங்கே அவள் மறைந்து போனாள், நான் தொடங்கினேன் அல்லது எங்கே நான் மறைந்து போனேன், அவள் தொடங்கினாள் என்பதை நான் பார்க்க முடியாமல் போனதற்காக, பிறகு வந்தது என்ன ஒரு அமைதி எனக்குள்!

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மாவும் நானும் அவளது வீட்டின் அறைகளுக்குள் இருக்கிறோம். தரையில் உள்ள ஒவ்வொரு வெடிப்பும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வை வைத்திருக்கிறது. இங்கே, ஒரு தெளிவான ஆரோக்யமுள்ள இளைஞன் திடீரென செத்து விழுந்தான்; ஒரு இளம்பெண் அவளது அப்பாவை எதிர்த்து, தடுக்கப்பட்ட காதலனைச் சந்திக்கும் இடத்துக்கு சைக்கிள் ஓட்டிப் போகும் போது, ஒரு செங்குத்துப் பாறையிலிருந்து கீழே விழுந்தாள், எஞ்சிய ஒரு நீண்ட வாழ்க்கை முழுவதையும் ஒரு முடமாகவே இந்த இடத்தில் கழித்தாள். எனது அம்மாவும் நானும் இதை ஒரு அழகிய வீடாகக் கண்டோம். அறைகள் விசாலமாகவும் காலியாகவும், ஒன்று மற்றதற்கு வழியுடையதாக, தங்களை நிரப்பிக் கொள்ள ஆட்களுக்காகவும் பொருட்களுக்காகவும் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

எங்கள் வெள்ளை மஸ்லின் ஸ்கர்ட்கள் எங்கள் கணுக்கால்களைச் சுற்றி அலை புரண்டன, எங்களது கைகள் நேராக எங்கள் பக்கவாட்டில் தொங்குவதைப் போல எங்கள் கூந்தல் எங்கள் முதுகின் கீழே நேராகத் தொங்கின. எனது அம்மாவின் வயிற்றுக் குழிவுக்குள்ளும், அவளது முதுகின் வளைவுக்குள்ளும், அவளது கைகளின் வளைவுக்குள்ளும் நான் கச்சிதமாகப் பொருந்தினேன். நாங்கள் ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டோம்; ஒரே கப்பில் குடித்தோம்; நாங்கள் தூங்கும்பொழுது ஒரே தலையணையில் எங்கள் தலைகளைச் சாய்த்தோம். அறைகளுக்குள் நடக்கையில் நாங்கள் கலந்து பிரிந்தோம், பிரிந்து கலந்தோம்; எங்களது பரிணாம வளர்ச்சியின் இறுதிக் கட்டத்திற்குள் நாங்கள் விரைவில் நுழைந்துவிடுவோம்.

௦௦௦௦௦௦

மீனவர்கள் கடலிலிருந்து வருகிறார்கள்; எனது அம்மா அதைப் பார்த்தவாறு இருக்கிறாள். அலைகள் ஒன்றுக்கொன்று ப்ளாப் ப்ளாப் சொல்வதால் கடல் அமைதியாக இருக்கிறது என மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள். அம்மா மீனவர்களை எனக்குக் காட்டினாள். அவர்களது மனநிறைவு எனது மனநிறைவுக்கு மூலாதாரமாக இருந்தது. எனது அம்மாவின் ஆகப்பெரிய மடியில் நான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எனக்காக அவளது தலைமுடியினால் அவள் செய்த பாயின் மேல் சில சமயங்களில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எலுமிச்சை மரங்கள், எலுமிச்சம் பழங்களால் கனத்துக் கீழே வளைகின்றன—நான் ஏற்கனவே அவைகளின் பூக்களைக் கொண்டு என்னை மணமூட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு பாடும்பறவை எனது வயிற்றில் கூடுகட்டியிருக்கிறது, எனது உயிர்ச்செழுமையின் ஒரு குறியீடு. எனது அம்மாவும் நானும் வாடாத இதழ்களைக் கொண்ட பூக்களால் செய்த ஒரு பசுங்கொடிப்பந்தல் வீட்டில் குடியிருக்கிறோம். கூரிய ஈட்டிகளாக குறுக்கும்மறுக்குமாக அலையும் ஒளியுடன் கடலின் பளபளப்பான நீலம் அங்கே இருக்கிறது. அங்கே ஆமணக்குப் புதர்க் கூட்டங்களின் மேல் வெதுவெதுப்பான மழை விழுந்து கொண்டிருக்கிறது, அங்கே புல்வெளியின் குறுக்கே துள்ளிக் குதிக்கும் சின்னஞ் சிறிய ஆட்டுக்குட்டி இருக்கிறது, எனது ரோஜாப் பாதங்களை வரவேற்க மிருதுவான பூமி இருக்கிறது. இப்பொழுது ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு நானும் எனது அம்மாவும் இந்த மாதிரிதான் வாழ்ந்து வருகிறோம்.

௦௦௦௦௦௦

மாதுளை / யசுநாரி கவாபட்டா Yasunari Kawabatta ஆங்கிலம் : எட்வர்டு ஜி. சீய்டன்ஸ்டிக்கர் Edward G. Seidensticker / தமிழில் : ச.ஆறுமுகம்

download (90)

இரவு அடித்த பெருங்காற்றில் மாதுளை மரத்தின் இலைகள் அனைத்தும் ஆடைகளைப் போல் உருவப்பட்டன.

இலைகள் அடிப்பாதத்தைச் சுற்றி வட்டமாகக் கிடந்தன.

கிமிகோ, காலையில் அந்த மரத்தை நிர்வாணமாகப் பார்த்து அதிர்ந்தாள்; வட்டத்தின் குறையற்ற முழுமையைக் கண்டு வியந்தாள். காற்று அந்த வட்டத்தைக் குலைத்திருக்குமென அவள் எதிர்பார்த்திருப்பாளாக இருக்கலாம்.

மிகவும் அழகான மாதுளம்பழம் ஒன்று மரத்திலேயே விடப்பட்டிருந்தது.

“அம்மா, இங்கு வந்து பாரேன்,” அவள் அம்மாவை அழைத்தாள்

“மறந்து விட்டிருக்கிறேன்” அம்மா, மரத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அடுக்களைக்குத் திரும்பினாள்.

அது கிமிகோவை, அவர்களுடைய தனிமை பற்றிச் சிந்திக்கவைத்தது. மாதுளம் பழமும் தாழ்வாரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது தனிமையாகவும் மறக்கப்பட்டுவிட்ட ஒன்றாகவும் தோன்றியது.

ஒரு இரண்டு வாரம் போல இருக்கும், அவளுடைய வீட்டுக்கு வந்திருந்த ஏழு வயது மருமகன், உடனடியாகவே மாதுளம் பழங்களைக் கண்டுவிட்டான், அவ்வளவுதான், மரத்தின் மேலே தொற்றிப்பிடித்து ஏறிவிட்டான். கிமிகோவுக்கு வாழ்க்கையின் முன்னால், உயிர்ப்புடன் நிற்பது போலிருந்தது.

“மேலே ஒன்று, பெரிதாகக் கிடக்கு, பாரு,” அவள் தாழ்வாரத்திலிருந்து கூவினாள்.

“அது சரி. ஆனால், அதைப் பறித்துவிட்டு, நான் கீழே இறங்க முடியாதே.“

அது உண்மை. இரண்டு கைகளிலும் மாதுளைகளை வைத்துக்கொண்டு, இறங்குவதென்பது எளிதில்லைதான். கிமிகோ புன்னகைத்தாள். அவன் மனதுக்கு நெருக்கமானவன்.

வீட்டுக்கு, அவன் வருகிறவரையில், அவர்கள் மாதுளையை மறந்துதான் விட்டிருந்தார்கள்; மீண்டும் இவ்வளவுநேரம் வரையில் கூட மறந்துதான் இருந்தார்கள்.

அதன் பின்னர் பழம், இலைகளுக்கிடையே மறைந்துபோயிருந்தது. இப்போது, வானத்திற்குச் சவால்விட்டுக்கொண்டு தெள்ளத்தெளிவாகத் தொங்குகிறது.

பழத்திலும் அடிப்பாதத்திலிருந்த இலைவட்டத்திலும் உயிர் இருந்தது. கிமிகோ மூங்கில் கழி ஒன்றை எடுத்துவந்து, பழத்தை அடித்து வீழ்த்தினாள்.

அது நன்கு பழுத்து, உள்ளிருக்கும் விதைகள் தாம் அதனை வெடிக்கச்செய்தது போலத் தோன்றியது. கிமிகோ அதைத் தாழ்வாரத்தில் வைத்தபோது, விதைகள் வெயிலில் மினுமினுத்தன. வெயில், விதைகளுக்குள் ஊடுருவிச்செல்ல முயற்சிப்பதாகத் தோன்றியது.

ஏதோ ஒருவகையில் அவள் தவறுசெய்துவிட்டதாக, அவளுக்குள் தோன்றியது.

பத்து மணி வாக்கில், அவள் மாடியில் தையல் வேலையிலிருந்தபோது , கெய்கிச்சியின் குரலை, அவள் கேட்டாள். கதவு தாழிடப்படாமலிருந்தாலும், அவன் தோட்டத்துக்குச் சுற்றுவழியில் வந்ததாகத் தோன்றியது. அவன் குரலில் அவசரம் தெரிந்தது.

”கிமிகோ, கிமிகோ!” அம்மா கூப்பிட்டாள். “கெய்கிச்சி வந்திருக்கிறான்.”

கிமிகோ நூலிலிருந்தும் ஊசியை உருவினாள். அதனை ஊசிமெத்தையில் குத்தி நிறுத்தினாள்.

“ நீ போவதற்கு முன்பு உன்னை ஒருமுறை எப்படியாவது பார்த்துவிட வேண்டுமென்று கிமிகோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். “கெய்கிச்சி, போருக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய். இருந்தாலும், யாரும் கூப்பிடாமல் நாங்களாக வந்து உன்னைப் பார்க்கவும் முடியாது. நீயும் வரவில்லை. இன்று நீயாகவே வந்துவிட்டாய். உனக்கு நல்ல மனசு.”

மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகுமாறு அம்மா எவ்வளவோ சொன்னாள்; ஆனால், அவன் அவசரப்பட்டான்.

“நல்லது, ஒரு மாதுளம் பழமாவது சாப்பிடு. நம்ம வீட்டிலேயே விளைந்தது.” அவள் கிமிகோவை மீண்டும் அழைத்தாள்.

அவள் இறங்கிவரும் வரையில் காத்திருப்பதற்கு, அது எவ்வளவோ மேலென்பதைப் போல, அவன் அவளைக் கண்களாலேயே வரவேற்றான். அவள் படிக்கட்டிலேயே நின்றுகொண்டாள்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறைவது போலத் தோன்றியது. அப்படியே, அவன் கைதவறி, மாதுளை கீழே விழுந்தது.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து முறுவலித்தார்கள்.

தான் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவள் உணர்ந்தபோது, வெட்கத்தில் சிவந்தாள். கெய்கிச்சி தாழ்வாரத்திலிருந்தும் எழுந்தான்.

“ உடம்பைப் பார்த்துக்கொள், கிமிகோ.”

‘நீயும் தான், நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்.”

அவன் அதற்குள்ளாகவே எழுந்து, அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பி, அவளிடம் கையசைத்து விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் சென்ற பிறகு, கிமிகோ தோட்டத்துக் கதவினை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

”அவனுக்கு அவ்வளவு அவசரம் போல,” என்றாள், அம்மா. “ ம், எவ்வளவு அழகான ஒரு மாதுளம்பழம்.”

அவன், அதைத் தாழ்வாரத்திலேயே வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தான்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறையும் போதே, பழத்தை இரண்டாகப் பிளக்கத் தொடங்கிய நிலையிலேயே, அவன் அதைத் தவறவிட்டிருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. அவன் அதனை முற்றாக, இரண்டாகப் பிளந்துவிடவில்லை. விதைகள் மேலே தெரிய அது, தாழ்வாரத்தில் கிடந்தது.

அம்மா, அதனை அடுக்களைக்கு எடுத்துச் சென்று கழுவித் துடைத்து, கிமிகோவிடம் கொடுத்தாள்.

கிமிகோ முகம் சுழித்து ஒரு அடி பின்வாங்கிப் பின், மீண்டுமொரு முறை முகம் சிவந்து, சிறிது குழப்பத்துடனேயே அதைக் கையிலெடுத்தாள்.

கெய்கிச்சி அதிலிருந்து ஒன்றிரண்டு விதைகளை எடுத்திருப்பான் போலென அவளுக்குத் தோன்றியது.

அம்மா முன்பாக, அதைச் சாப்பிட மறுப்பது கிமிகோவுக்கு என்னவோ போலத் தோன்றியிருக்கவேண்டும். அவள் விருப்பமற்று, அதனுள் சிறிது கடித்தாள். புளிப்பு அவள் வாய்க்குள் பரவியது. அது, அவளுக்குள் அடிவரைக்கும் துளைத்து இறங்குவதாக அவள் ஒரு வருத்தமான மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தாள்.

அம்மா, அங்கு ஆர்வமில்லாமல், வெறுமனேதான் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அம்மா கண்ணாடி முன் சென்று அமர்ந்தாள். “ என் தலையைத் தான் பாரேன், கிமிகோ, இந்தப் பரட்டைத்துடைப்பத் தலையோடுதான் நான் கெய்கிச்சியை வழியனுப்பியிருக்கிறேன்.”

தலை வாரும் ஒலி கிமிகோவின் காதில் விழுந்தது.

”உன் அப்பா இறந்தபோது,” அம்மா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள், “என் தலையை வாருவதற்குப் பயந்தேன். தலை வாரத் தொடங்கும்போது, நான் என்னசெய்துகொண்டிருக்கிறேனென்பதையே மறந்துவிடுவேன். தன்னுணர்வுக்கு வரும்போது, நான் தலைவாரி முடிக்கட்டுமென்று உன் அப்பா காத்திருந்தது போலத் தோன்றும்.”
images (66)
அப்பா, சாப்பிட்டுவிட்டுத் தட்டில் மீதி வைத்திருப்பதை அம்மா வழக்கமாக உண்பதை கிமிகோ பார்த்திருக்கிறாள்.

அவளை ஏதோ ஒன்று உள்ளிழுப்பதாக, அவளுக்கு அழவேண்டும்போல் தோன்றச்செய்கிற ஒரு மகிழ்ச்சியினை உணர்ந்தாள்.

மாதுளையைத் தூர எறிவதற்கு மனமில்லாமல், அம்மா அவளிடம் அதனைக் கொடுத்திருக்கலாம். பொருட்களை வீணாகத் தூக்கியெறியாமலிருப்பது ஒரு பழக்கமாகவே ஆகிவிட்டது. அதனாலேயே அவள் அதை அவளுக்குக் கொடுத்திருப்பாள்.

கிமிகோ, அவளுடைய தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியினாலேயே, அம்மாவின் முன்பாக, வெட்கமாக உணர்ந்தாள்.

கெய்கிச்சி அறிந்திருந்த வழியனுப்புகைகளுக்கெல்லாம் மேலானதாக, இது அமைந்துவிட்டதாகவும், அவன் திரும்பிவருவதற்கு எவ்வளவு நீண்ட காலமானாலும் அவளால் காத்திருக்கமுடியுமென்றும் அவள் நினைத்தாள்.

அவள் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அம்மா அமர்ந்திருந்த கண்ணாடிக்கு அப்பால் காகிதத் தோரணங்கள் மீது வெயில் வீற்றிருந்தது.

இருந்தாலும், எதனாலோ, அவள் மடியிலிருந்த மாதுளையை எடுத்துக் கடிக்கப் பயந்தாள்.

*****

ஹோவர்ட் ஹிப்பெட் தொகுத்த சமகால ஜப்பானிய இலக்கியம் (நியூயார்க் : A.A.Knopf, 1977) பக்கம் 293 – 295.

http://afe.easia.columbia.edu/special/japan_1950_kawabata.htm

லாட்டரி ( சிறுகதை ) ஷிர்லே ஜாக்சன் / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (78)

ஜூன் 27ஆம் தேதியின் காலை மேகமற்று வெளிச்சமாக ஒரு முழுமையான கோடைநாளின் வெம்மையோடு இருந்தது; மலர்கள் அபரிமிதமாக மலர்ந்தன புற்களின் பச்சை மிகுந்தது. கிராமத்துமக்கள், காலை பத்துமணிக்கெல்லாம் தபால் நிலையத்துக்கும் வங்கிக்கும் இடையிலிருந்த சதுக்கத்தில் கூட ஆரம்பித்தனர்; சில நகரங்களில் மக்கள்தொகை அதிகம் என்பதால் லாட்டரிக் குலுக்கல் இரண்டுநாள் நடைபெறும், எனவே ஜூன் 26ஆம் தேதியே அது ஆரம்பிக்கப்படும், ஆனால், இங்கே கிராமத்தில் கிட்டத்தட்ட முன்னூறு பேர்தான், எனவே மொத்த குலுக்கலும் இரண்டு மணிநேரத்திற்குள் முடிந்துவிடும் என்பதால் நிதானமாகப் பத்துமணிக்கு ஆரம்பித்தாலும் கிராமவாசிகள் மதியச்சாப்பாட்டுக்கு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம்.

வழக்கம்போல, முதலில் குழந்தைகள் கூடினார்கள். பள்ளிக்கூடம் கோடைகாலத்திற்காக சமீபத்தில்தான் மூடப்பட்டது, எனவே சுதந்திர உணர்ச்சி அவர்களில் பெரும்பாலானோரிடையே அசௌகரியமாகத்தான் அமர்ந்திருந்தது; கும்மாளமிட்டு விளையாடுவதற்கு முன்பாக முதலில் அமைதியான முறையில் சிறிதுநேரம் ஒன்றுகூட நினைத்தனர், அவர்கள் இன்னமும் வகுப்பறை மற்றும் ஆசிரியர் பற்றி, புத்தகங்கள் மற்றும் கண்டிப்புகள் குறித்துப் பேசினர்.

பாபி மார்ட்டின் ஏற்கெனவே தன் பைகளுக்குள் கல்லை நிரப்பி வைத்திருந்தான், மற்றவர்கள் அவனை உதாரணமாகக் கொண்டு தொடர்ந்தனர், உருண்டையான மற்றும் வழுவழுப்பான கல்லையே தேர்ந்தெடுத்தனர்; பாபி மற்றும் ஹாரி ஜோன்ஸ் மற்றும் டிக்கி டெலக்ரோஸ் – அதைக் கிராமவாசிகள் “டெலக்ரோய்” என்று உச்சரிப்பார்கள் – ஆகியோர் சதுக்கத்தின் மூலையில் சிறு குவியலாகக் கற்களைச் சேகரித்து அதை மற்றசிறுவர்கள் கைபடாவண்ணம் பாதுகாத்தனர். சிறுமிகள் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர், தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வது, தங்கள் தோள்களின் வழி பயல்களைப் பார்ப்பது என, சிறு குழந்தைகள் புழுதியில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர் அல்லது தன் அக்கா அல்லது அண்ணன்களின் கையைப் பிடித்தபடி இருந்தனர்.

சீக்கிரமே ஆடவர்கள் குழும ஆரம்பித்தனர், அவரவர் குழந்தைகளைக் கவனித்தபடி, தங்களின் நடவு மற்றும் மழை குறித்தும் டிராக்டர்கள் மற்றும் வரி குறித்தும் பேசினர். சதுக்கத்தின் மூலையிலிருந்த கற்குவியலிலிருந்து தள்ளி, ஒன்றாக நின்றுகொண்டனர், அவர்களின் நகைச்சுவைகள் அமைதியாக இருந்தன, வாய்விட்டுச் சிரிப்பதற்குப் பதிலாகப் புன்னகைத்தனர். பெண்கள் மங்கிய வீட்டுஉடைகளையும் கம்பளி ஆடைகளையும் அணிந்தபடி அவர்களது ஆண்கள் வந்த சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் வந்து சேர்ந்தனர்.

தங்கள் கணவரோடு சேர்ந்து கொள்ளும்முன் ஒருவருக்கொருவர் முகமன் கூறி வாழ்த்தியபடி சில புரணிகளையும் பரிமாறிக்கொண்டனர். சீக்கிரமே, தங்கள் கணவன்மார்களின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்கள், தத்தம் குழந்தைகளை அழைக்க ஆரம்பித்தனர், குழந்தைகளும் வர மனதில்லாமல் அவர்கள் நான்கைந்து முறை அழைத்தபின் வந்துசேர்ந்தனர். பாபி மார்ட்டின், தன்னைப் பிடிக்க வந்த அம்மாவின் கைப்பிடியிலிருந்து தப்பி கற்குவியலை நோக்கி ஓடினான். ஆனால், அவன் அப்பா கடிந்துசொன்னதும் ஓடிவந்து பெற்றோருக்கிடையே, தன் மூத்த சகோதரனுக்கு அருகில் வந்து நின்றுகொண்டான்.

குலுக்கல் நிகழ்ச்சியை – நடனம், பதின்ம வயதினர் குழு, ஹாலோவீன் நிகழ்ச்சிகள் போல – நடத்திக் கொடுப்பவர் திரு.சம்மர்ஸ், இதுபோன்ற பொதுநடவடிக்கைகளில் ஈடுபட அவருக்கு நேரமும் தெம்பும் இருந்தது. அவருக்கு வட்டவடிவிலான முகம், கலகலப்பான மனிதர், நிலக்கரி வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தார், எல்லோரும் அவருக்காகப் பரிதாபப்பட்டனர், ஏனெனில் அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை, அவர் மனைவி ஒரு சண்டைக்காரி. அவர் கருப்பு மரப்பெட்டியைச் சுமந்தபடி சதுக்கத்துக்கு வந்தபோது கிராமவாசிகள் முணுமுணுவெனப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், அவர் வந்ததும் கையைவீசி, “சற்று தாமதமாகிவிட்டது நண்பர்களே.” என்றார்.

போஸ்ட்மாஸ்டர் திரு.க்ரேவ்ஸ், அவரைத்தொடர்ந்து ஒரு முக்காலியைச் சுமந்தபடி வந்தார், அந்த முக்காலி சதுக்கத்தின் நடுவில் வைக்கப்பட்டதும் திரு.சம்மர்ஸ் அந்தக் கருப்புப் பெட்டியை அதில் இருத்தினார். கிராமவாசிகள் முக்காலிக்கும் தங்களுக்கும் இடையே சற்று இடைவெளிவிட்டு தாங்கள் நிற்கவேண்டிய தொலைவில் நின்றனர், திரு.சம்மர்ஸ், “நீங்கள் யாரேனும் எனக்கு உதவ விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டதும், சிறு சலசலப்புக்குப் பிறகு இருவர், திரு.மார்ட்டின் மற்றும் அவரது மூத்தமகன் பாக்ஸ்டர் ஆகியோர், திரு.சம்மர்ஸ் பெட்டியிலுள்ள காகிதங்களைக் கலக்கும்போது பெட்டி முக்காலியின்மீது அசையாமல் பிடித்துக்கொண்டனர்.

ஆரம்பத்தில் லாட்டரிக் குலுக்கலுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெட்டி வெகுகாலம் முன்பே போய்விட்டது, இப்போது முக்காலியின் மீது அமர்ந்திருக்கும் இப்பெட்டியும் வயசாளியான வார்னர் பிறப்பதற்கு முன்பே உபயோகத்திற்கு வந்தது, வார்னர்தான் ஊரிலேயே வயது முதிர்ந்த ஆள். திரு.சம்மர்ஸ், பெட்டியை மாற்றுவது குறித்து அவ்வப்போது ஊரிலுள்ளவர்களிடம் பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தார், ஆனால், யாருமே அந்தக் கருப்புப்பெட்டி வழிவழியாக வகித்து வரும் வழக்கத்திற்குக்கூட ஊறுவிளைவிக்கும் விதமாக நடந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. இப்போதுள்ள பெட்டி, இதற்கு முன்பாக இருந்த பெட்டியின், அதாவது முதன்முதலாக இங்கேவந்து தங்கி கிராமம் ஒன்றை ஏற்படுத்திய மக்கள் உருவாக்கிக்கொண்ட பெட்டியின் சில பாகங்களைக்கொண்டு உருவானது என்றொரு கதை உண்டு.

ஒவ்வொரு வருடமும் லாட்டரி முடிந்தபின் திரு.சம்மர்ஸ் புதியபெட்டி குறித்துப் பேசத்துவங்குவார், ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் அதுகுறித்த எந்தவிதமான செயல்பாடும் இல்லாமல் அப்பேச்சு மறைந்துவிடும். கருப்புப்பெட்டி ஒவ்வொரு வருடமும் நசிந்துகொண்டே வந்தது; இப்போதோ, அது முழுவதுமாகக் கருப்பு என்று சொல்லமுடியாத அளவில் ஒருபக்கம் சிதைந்துபோய் மரத்தின்நிறம் வெளியில் தெரிந்தது, மற்ற பகுதிகள் மங்கலாகவோ அல்லது கறை படிந்தோ இருந்தன.

திரு.மார்ட்டின் மற்றும் அவர்களின் மூத்தமகன் பாக்ஸ்டர் ஆகிய இருவரும் திரு.சம்மர்ஸ் தன்கையால் பெட்டியிலுள்ள காகிதங்களை நன்றாகக் கலக்கும்வரை பெட்டியைப் பத்திரமாகப் பிடித்துக்கொண்டனர். பல சடங்குகள் ஏற்கெனவே மறக்கப்பட்டுவிட்டன அல்லது தவிர்க்கப்பட்டுவிட்டன, திரு.சம்மர்ஸ் பல தலைமுறைகளாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த மரச்சில்லுகளுக்குப் பதிலாக காகிதத்தைப் பயன்படுத்த வைப்பதில் வெற்றிகண்டார். கிராமம் சிறியதாக இருந்தவரையில் மரச்சில்லுகளைப் பயன்படுத்தியது சரிதான், ஆனால் இப்போது மக்கட்தொகை முன்னூறைத் தாண்டிவிட்டது, இன்னமும் வளரும் எனும்போது கருப்புப் பெட்டிக்குள் எளிதாகப் பொருந்தும் ஒன்றுதான் சரி என வாதிட்டார். குலுக்கல் நடைபெறுவதற்கான முந்தைய இரவில் திரு.சம்மர்ஸ் மற்றும் திரு.க்ரேவ்ஸ் இருவரும் சீட்டுகளைத் தயாரித்து பெட்டிக்குள் போட்டுவைப்பார்கள், பிறகு அது திரு.சம்மர்ஸ்சின் நிலக்கரி நிறுவனத்தில் உள்ள பெட்டகத்தில், மறுநாள் காலை திரு.சம்மர்ஸ் அதை சதுக்கத்திற்கு எடுத்து வரும்வரை, பத்திரமாக வைக்கப்படும்.

வருடத்தின் பிறநாட்களில் அப்பெட்டி சமயத்தில் இங்கேயும் சமயத்தில் அங்கேயுமாகக் கிடக்கும்; ஒருவருடம் அது திரு.க்ரேவ்ஸ்சின் பண்ணையில் கிடந்தது, அடுத்தவருடம் தபால்நிலைய மேசையின் கீழ் கால்வைக்குமிடத்தில் இருந்தது, ஒருசமயம் அது மார்ட்டினின் மளிகைக்கடை அலமாரியில் வைக்கப்பட்டது.

திரு.சம்மர்ஸ், சீட்டுக்குலுக்கலை அறிவிப்பதற்கு முன் நிறையத்தயாரிப்புகள் தேவைப்படும். குடும்பத்தலைவர்களின் பட்டியல், ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உள்ள தலைக்கட்டுகளின் எண்ணிக்கை, ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உள்ள தலைக்கட்டுகளில் உள்ள நபர்களின் எண்ணிக்கை என நிறையப்பட்டியல்கள் தயாரிக்கவேண்டும். லாட்டரியை நடத்தும் அலுவலர் என்ற முறையில் ஓர் உறுதிமொழியும் போஸ்ட்மாஸ்டர் முன்னிலையில் திரு.சம்மர்ஸ் எடுக்கவேண்டும்; ஒருமுறை, அதற்கென ஒருவகையான ஒப்பித்தல் வரிகள் இருந்தன, அலுவலர்கள் அதை நடத்திவைப்பார்கள், ஒரு சடங்குபோல, அதற்கென இசைத்தன்மை ஏதும் இல்லாத ஓதுதல், ஒவ்வொரு வருடமும் ஓதப்படும் என்று சிலர் நினைவுகூர்ந்தனர்; சிலர், அலுவலர் அதை வாசிக்கும்போது அல்லது ஓதும்போது அசையாமல் நிற்கவேண்டும் என நம்பினர், மற்றவர்கள் அலுவலர் மக்களிடையே நடந்து செல்லவேண்டும் என்றனர், ஆனால், வருடங்கள் செல்லசெல்ல இந்தச்சடங்கு தொடர்ச்சியற்று கைவிடப்பட்டுவிட்டது.

18300852_1070384146427620_7726105906220831506_n

அதுபோலவே சடங்குமுறை வணக்கச்செயல் ஒன்றும் இருந்தது, பெட்டியிலிருந்து சீட்டை எடுக்கப்போகும் நபரின் பெயரை அழைக்கும்போது அலுவலர் இதைப் பயன்படுத்துவார், ஆனால் இதுவும் காலத்தோடு மாறிவிட்டது, இப்போதுவரை சீட்டை எடுக்கவருபவரிடம் அலுவலர் கட்டாயமாகப் பேசவேண்டும் என்ற அளவிலேயே இருந்துவருகிறது. திரு.சம்மர்ஸ் இதிலெல்லாம் தேர்ந்தவராக இருந்தார்; அவரது தூய வெள்ளைச்சட்டை மற்றும் நீலக்கலர் ஜீன்ஸுடன், ஒருகை இயல்பாக பெட்டியின் மீதிருக்க, இடைவிடாமல் திரு.க்ரேவ்ஸ் மற்றும் மார்ட்டின்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அவர் இதற்குப் பொருத்தமானவராக மற்றும் முக்கியமானவராகத் தெரிந்தார்.

திரு.சம்மர்ஸ் பேசிமுடித்து, கூடியிருந்த கிராமவாசிகள் பக்கம் திரும்பும்போது, திருமதி.ஹட்சின்ஸன் வேகமாக சதுக்கத்தின் பாதைக்குள் நுழைந்தாள், அவளது கம்பளி மேலாடை தோள்மீது கிடந்தது, கூட்டத்தின் பின்புறம் கிடைத்த இடைவெளிக்குள் நுழைந்து உள்ளே வந்தாள். “இன்று என்ன நாள் என்பதை சுத்தமாக மறந்துவிட்டேன்,” என்று தன்னருகில் நின்று கொண்டிருந்த திரு.டெலக்ரோஸிடம் சொல்லிக்கொண்டாள், இருவரும் மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டனர். “என் வீட்டுக்கிழவர் பின்பக்கம் விறகு அடுக்கச் சென்றிருந்தார்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தொடர்ந்தாள். “சன்னல் வழியாகப் பார்த்தால் குழந்தைகளைக் காணோம், பிறகுதான் இன்று இருபத்தியேழாம் தேதி என்று ஞாபகம் வந்தது, அவசரமாக ஓடிவந்தேன்.” தான் கட்டியிருந்த மேலங்கியில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டாள், திரு.டெலக்ரோஸ், “இருந்தாலும், நீங்கள் சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிட்டீர்கள். மேடைமேல் அவர்கள் இன்னமும் பேசிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.” என்றார்.

திருமதி.ஹட்சின்ஸன் கழுத்தைவளைத்து கூட்டத்தைத்தாண்டி தன் கணவரும் குழந்தைகளும் முன்வரிசையில் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு. விடைபெறும் விதமாக திரு.டெலெக்ரோஸின் கைகளில் லேசாகத் தட்டிவிட்டு கூட்டத்தினுள் நுழைந்தாள். கூட்டத்தினர் மகிழ்வோடு அவளுக்கு வழிவிட்டனர்; இரண்டு அல்லது மூன்றுபேர், கூட்டத்திற்குள் மட்டுமே கேட்கும்படியான குரலில், “இதோ உங்கள் திருமதி, ஹட்சின்ஸன்” என்றும் “பில், இதோ அவர் வந்து சேர்ந்துவிட்டார்,” என்றும் கூறினர். திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தன் கணவரை நெருங்கியதும், அவள் வருகைக்காகக் காத்திருந்த திரு.சம்மர்ஸ் சந்தோஷமாகக் கூறினார்.

”நீ இல்லாமலே ஆரம்பிக்க வேண்டிவரும் என்று நினைத்தேன் டெஸ்ஸி.”. திருமதி.ஹட்சின்ஸன் இளித்தபடி, “கழுவவேண்டிய பாத்திரங்கள் என்னை விடவில்லை, இப்போது ஆரம்பிக்கிறீர்களா, ஜோ?” என்றாள், மெல்லிய சிரிப்பலை கூட்டத்தில் பரவியதோடு அவளின் வருகையால் சற்றே கலைந்திருந்த கூட்டம் மீண்டும் ஒழுங்குக்கு வந்தது.

“சரி, இப்போது.” திரு.சம்மர்ஸ் நிதானமான குரலில் தொடங்கினார், “ஆரம்பித்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன், சீக்கிரமாக முடித்துவிட்டால், எல்லோரும் அவரவர் வேலையைப் பார்க்கப் போகலாம். இன்னும் யாராவது வரவேண்டுமா?”

“டன்பர்,” என்று நிறைய குரல்கள் எழுந்தன. “டன்பர், டன்பர்.”

திரு.சம்மர்ஸ் தன் கையிலிருந்த பட்டியலைப் பார்த்துவிட்டு, “க்ளைட் டன்பர்.” என்றார். “ஆமாம். அவருக்குக் கால் உடைந்துவிட்டது சரிதானே? அவருக்குப் பதிலாக சீட்டு எடுக்கப்போவது யார்?”

“நான்தான் எடுக்கவேண்டும்,” என்றாள் ஒரு பெண், திரு.சம்மர்ஸ் அவள் பக்கம் பார்த்தார். “மனைவி கணவனுக்காகச் சீட்டு எடுக்கப்போகிறார், “சீட்டை எடுப்பதற்கு உனக்கு வளர்ந்த மகன்கள் யாரும் இல்லையா ஜெனி?” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். அவருக்கும் கிராமத்தில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் அதற்கான பதில் தெரியும் என்றாலும் அலுவலக முறைமைக்காக அதைக்கேட்டாக வேண்டும். திருமதி.டன்பரின் பதில் வரும்வரை திரு.சம்மர்ஸ் அமைதியான ஆர்வத்துடன் காத்திருந்தார்.

“ஹோரேஸ்சுக்கு இன்னும் பதினாறு வயதாகவில்லை,” வருந்தும் குரலில் திருமதி.டன்பர் கூறினாள். “எனவே, இந்தவருடம் அவருக்காக நான்தான் எடுக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.”

”சரிதான்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். தன்னுடைய பட்டியலில் அதைக் குறித்துக்கொண்டார். பிறகு, “வாட்சனின் பயல் இந்த வருடம் எடுக்கப்போகிறானா?”

ஓர் உயரமான பையன் கூட்டத்திலிருந்து கையை உயர்த்தி “இங்கே,” என்றான். “நான் எனக்காகவும் என் அம்மாவுக்காகவும் எடுக்கப்போகிறேன்.” கூட்டத்திலிருந்து பல குரல்கள், “நல்ல விஷயம் ஜாக்,” என்றும் “உன் அம்மாவுக்கென்று சீட்டு எடுக்க ஒரு ஆண் இருப்பதில் சந்தோஷம்,” என்றெல்லாம் குரல்கள் கேட்டதும் பதட்டமாகக் கண்களைச் சிமிட்டியபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

“சரி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “எல்லோரும் வந்தாயிற்று என்று நினைக்கிறேன். முதியவர் வார்னரால் வர முடிந்ததா?”

“இதோ,” என்று குரல் வந்ததும் திரு.சம்மர்ஸ் தலையசைத்தார்.

திரு.சம்மர்ஸ் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு பட்டியலைப் பார்க்க ஆரம்பித்ததும் திடீரென கூட்டத்தில் ஒரு மௌனம் பரவியது. “எல்லோரும் தயாரா?” என்றார். “இப்போது நான் பெயர்களை வாசிப்பேன் – குடும்பத் தலைவர்களின் பெயர்கள் – அவர்கள் மேலே வந்து பெட்டியிலிருந்து ஒரு சீட்டை எடுக்கவேண்டும். சீட்டைப்பிரிக்காமல் மடித்தபடி கையில் வைத்திருக்க வேண்டும், எல்லோரும் எடுத்து முடியும்வரை பிரித்துப்பார்க்கக் கூடாது. எல்லாம் புரிந்ததா?”

எல்லோரும் இதைப் பலமுறை செய்தவர்கள் என்பதால் பாதிதான் காதில் வாங்கிக் கொண்டனர்; பெரும்பாலானோர் அமைதியாக, தங்கள் உதடுகளை ஈரப்படுத்தியபடி, அக்கம் பக்கம் பார்க்காமல் இருந்தனர். திரு.சம்மர்ஸ் தன் ஒருகையை உயர்த்தி, “ஆடம்ஸ்” என்றார். ஒரு மனிதர் கூட்டத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு முன்னே வந்தார். “ஹாய், ஸ்டீவ்.” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். பதிலுக்கு திரு. ஆடம்ஸ், “ஹாய், ஜோ.” என்றார். இருவரும் மகிழ்ச்சியற்ற பதட்டமான புன்னகையைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். பிறகு திரு.ஆடம்ஸ் கருப்புப்பெட்டியை அடைந்து மடிக்கப்பட்ட ஒரு தாளை எடுத்துக்கொண்டார். அதன் ஒருமுனையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, வேகமாகக் கூட்டத்தில் தன்னுடைய இடத்திற்குச் சென்று, தன் குடும்பத்திலிருந்து சற்றுத்தள்ளி தன் கைகளைக் குனிந்து பார்க்காமல் நின்று கொண்டார்.

“ஆலன்.” என்று அழைத்தார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஆண்டர்சன். . .பென்தம்.”

“லாட்டரிகளுக்கிடையே இடைவெளியே இல்லாததுபோல் தோன்றுகிறது,” திரு.டெலக்ரோஸ், பின்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த திரு.க்ரேவ்ஸ்சிடம் கூறினார். “கடந்த லாட்டரி ஏதோ போனவாரம்தான் முடிந்ததுபோல் இருக்கிறது.”

“காலம் உண்மையில் வேகமாகத்தான் நகர்கிறது.” என்றார் திரு.க்ரேவ்ஸ்.

“க்ளார்க். . . டெலக்ரோஸ்”

“அதோ என் கணவர் போகிறார்,” என்றார் திருமதி.டெலக்ரோஸ். தனது கணவன் முன்னே செல்லும்போது மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டார்.

“டன்பர்,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்ததும் திருமதி.டன்பர் உறுதியோடு கருப்புப் பெட்டியை நோக்கிப் போகும்போது ஒருத்தி, “தைரியமாக ஜேனி,” என்றாள், மற்றொருத்தி “அதோ போய்விட்டாளே.” என்றாள்.

“அடுத்து நாங்கள்தான்.” என்றார் திருமதி.க்ரேவ்ஸ். பெட்டியின் பக்கவாட்டிலிருந்து திரு.க்ரேவ்ஸ் நடந்து வந்து திரு.சம்மர்ஸ்சுக்கு முகமன் கூறிவிட்டு ஒருதாளை எடுக்கும்வரை அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இப்போது, கிட்டத்தட்ட கூட்டம் முழுவதிலும் உள்ள ஆண்கள் கையில் சீட்டு இருந்தது, அதைப்பதட்டத்தோடு திருப்பித்திருப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். திரு.டன்பரும் அவரது இருமகன்களும் ஒன்றாக நின்றிருந்தனர், திரு.டன்பரின் கையிலும் ஒரு சீட்டு இருந்தது.

“ஹார்பர்ட். . . .ஹட்சின்ஸன்.”

“மேலே போ பில்,” என்றாள் திருமதி.ஹட்சின்ஸன், அவருக்கு அருகில் இருந்தவர்கள் சிரித்தனர்.

“ஜோன்ஸ்.”

“நான் கேள்விப்பட்டது, வடக்குப்புற கிராமங்களில் எல்லாம் லாட்டரியைக் கைவிடுவது பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்களாம்.” திரு.ஆடம்ஸ் தனக்கருகில் நின்றுகொண்டிருந்த முதியவர் வார்னரிடம் கூறினார்.

முதியவர் வார்னர் செறுமிக்கொண்டார். “முட்டாள் இளையவர்களின் கூட்டம்,” என்றார். “இளையவர்களின் பேச்சைக் கேட்கிறார்கள், அது அவர்களுக்கு நல்லதல்ல. அடுத்தது என்ன தெரியுமா, அவர்கள் குகைகளில் சென்று வாழவேண்டும் என்று சொல்வார்கள், ஒருபயலும் வேலை செய்வது இல்லை, அப்படி வாழ்வது யாராலும் முடியாத காரியம். பழமொழியே இருக்கிறது, ‘ஜூனில் லாட்டரி, நல்ல சோளவிளைச்சலின் அறிகுறி’, ஒன்றைத் தெரிந்துகொள், இது இல்லையென்றால் நாமெல்லாம் களையையும் ஓக் விதையையும்தான் வேகவைத்துத் தின்னவேண்டும். லாட்டரி என்பது எப்போதுமே இருந்து வந்துள்ளது,” என்றார் எரிச்சலுடன். “இந்த ஜோ சம்மர்ஸ் மேடைமேல் இருந்துகொண்டு எல்லோரிடமும் சிரித்துப்பேசுகிறான் என்பதே போதுமான அளவு கெடுதல் நடந்துவிட்டதன் அறிகுறி.”

“சில இடங்கள் லாட்டரியைக் கைவிட்டுவிட்டன.” என்றார் திரு.ஆடம்ஸ்.

“அதில் சங்கடங்களைத் தவிர வேறெதும் வரப்போவதில்லை,” முதியவர் வார்னர் உறுதிபடப் பேசினார். “முட்டாள் இளையவர்களின் கூட்டம்.”

”மார்ட்டின்.” பாபி மார்ட்டின் தன் அப்பா முன்னே செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “ஓவர்டைக். . . .பெர்சி.”

”இவர்கள் சீக்கிரம் முடித்தால் பரவாயில்லை,” திருமதி.டன்பர் தன் மூத்த மகனிடம் சொன்னார். “சீக்கிரமாக முடித்தால் நல்லது.”

“அநேகமாக முடித்துவிட்டார்கள்,” என்றான் அவரது மகன்.

“நீ ஓடிச்சென்று அப்பாவிடம் சொல்லத் தயாராக இரு,” என்றார் திருமதி.டன்பர்.

திரு.சம்மர்ஸ் தன் பெயரை அழைத்துக்கொண்டு துல்லியத்தோடு நடந்துவந்து பெட்டிக்குள்ளிருந்து ஒரு சீட்டை எடுத்துக்கொண்டார். பிறகு, “வார்னர்.” என்றழைத்தார்.

“எழுபத்து-ஏழாவது வருடம் நான் லாட்டரியில் கலந்துகொள்வது,” முதியவர் வார்னர் கூட்டத்தினூடாகச் செல்லும்போது சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். “எழுபத்தேழாவது முறை.”

“வாட்சன்.” அந்த உயரமான பையன் அசௌகரியமாக கூட்டத்தினுள் நடந்து வந்தான். யாரோ, “பதட்டமாகாதே, ஜாக்” என்றார்கள் திரு.சம்மர்ஸ், “வேண்டிய நேரத்தை எடுத்துக்கொள், மகனே.” என்றார்.

”ஸனினி.”

அதன்பிறகு, அங்கே நீண்டஅமைதி நிலவியது, மூச்சற்ற அமைதி, திரு.சம்மர்ஸ் தன் கையிலிருந்த சீட்டை உயர்த்திப் பிடித்தபடி, “நல்லது நண்பர்களே.” என்றார். ஒருநிமிடம், யாருமே அசையவில்லை, பிறகு அனைத்து சீட்டுகளும் திறக்கப்பட்டன. உடனே பெண்கள் அனைவரும் பேச ஆரம்பித்தனர், “யாரது?” “யாரது?”, “அது டன்பரா?”, “அது வாட்சனா?” பிறகு அனைத்துக் குரல்களும், “அது ஹட்சின்ஸன். அது பில்.” “பில் ஹட்சின்ஸனுக்குக் கிடைத்துள்ளது,” என்றன.

“உன் அப்பாவிடம் போய்ச்சொல்,” திருமதி.டன்பர் தன் மூத்தமகனிடம் சொன்னார்.

மக்கள் திரு.ஹட்சின்ஸனைத் தேடி அங்குமிங்கும் பார்த்தனர். பில் ஹட்சின்ஸன் அமைதியாக நின்றுகொண்டு, தன் கையிலிருந்த தாளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திடீரென, டெஸ்ஸி ஹட்சின்ஸன் சத்தம்போட ஆரம்பித்தாள், “அவர் விரும்பிய தாளை எடுக்குமளவு நேரத்தை நீங்கள் அவருக்கு வழங்கவில்லை. நான் அதைக்கவனித்தேன். இது நியாயமில்லை!”

“இலகுவாக எடுத்துக்கொள் டெஸ்ஸி,” என்றார் திருமதி டெலக்ரோஸ். திருமதி.க்ரேவ்ஸ், “எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான சாத்தியம்தான் இருந்தது,” என்றார்.

“வாயை மூடு டெஸ்ஸி,” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன்.

“நல்லது நண்பர்களே,” திரு.சம்மர்ஸ் ஆரம்பித்தார், “இது சீக்கிரமாக நடந்தது. இதை முடித்துவைக்க நாம் இன்னும் சற்று விரைவாகச் செயல்படவேண்டும்.” என்றார். பிறகு, தனது அடுத்த பட்டியலைப் பார்த்தார். “பில்,” என்றழைத்தார். “நீங்கள் ஹட்சின்ஸன் குடும்பத்துக்காக சீட்டை எடுத்திருக்கிறீர்கள். ஹட்சின்ஸன் குடும்பத்தில் வேறு தலைக்கட்டுகள் உண்டா?”

“டான் மற்றும் ஈவா, அவர்களுக்காவது போதுமான வாய்ப்பை வழங்குங்கள்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் கத்தினாள்.

“பெண்கள் தங்கள் கணவன் குடும்பத்தாரோடு எடுப்பார்கள் டெஸ்ஸி,” திரு.சம்மர்ஸ் கனிவாகச் சொன்னார், “எல்லோரையும் போல உனக்கும் அது தெரியும்.”

“இது நியாயமில்லை.” என்றாள் டெஸ்ஸி.

“நான் அப்படி நினைக்கவில்லை ஜோ,” பில் ஹட்சின்ஸன் வருந்தும் குரலில் கூறினார். “என் மகள் அவளது கணவன் குடும்பத்தாரோடுதான் எடுக்கவேண்டும்; அதுதான் நியாயமானது. என் குழந்தைகளைத்தவிர எனக்கு வேறு குடும்பம் இல்லை.”

”அப்படியென்றால், குடும்பத்திற்காக என்று பார்த்தால் நீங்கள்தான்,” என்று விளக்கும் விதமாகச் சொன்னார் திரு.சம்மர்ஸ். “தலைக்கட்டுக்காக என்று பார்த்தால் அது மறுபடியும் நீங்கள்தான். சரிதானே?”

”சரிதான்.” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன்.

“எத்தனை குழந்தைகள், பில்?” திரு.சம்மர்ஸ் முறைமைக்காகக் கேட்டார்.

“மூன்று,” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன். பில் ஜூனியர்., நான்சி, மற்றும் இளையவன் டேவ். அப்புறம் டெஸ்ஸியும் நானும்.”

”அப்படியென்றால் சரி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஹேரி, அவர்களது சீட்டைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டீர்களா?”

திரு.க்ரேவ்ஸ் ஆமோதிப்பாகத் தலையசைத்து தாள்களை உயர்த்திக் காட்டினார். “அதைப் பெட்டிக்குள் போடுங்கள்,” திரு.சம்மர்ஸ் வழிநடத்தினார். “பில்லின் சீட்டையும் வாங்கி உள்ளே போடுங்கள்.”

“மீண்டும் முதலிலிருந்து நடத்தவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று எவ்வளவு நிதானமாகச் சொல்லமுடியுமோ அவ்வளவு நிதானமாகச் சொன்னார் திருமதி.ஹட்சின்ஸன். “இது நியாயமாக நடக்கவில்லை. அவர் சீட்டைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான நேரத்தை நீங்கள் அவருக்குத் தரவில்லை. எல்லோரும் அதைப் பார்த்தார்கள்.”

திரு.க்ரேவ்ஸ் ஐந்து சீட்டுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றைப் பெட்டியிலிட்டார், அவற்றைத் தவிர மற்ற சீட்டுகளை கீழே எறிந்தார், அவற்றைக் காற்று அடித்துக்கொண்டு போனது.

“எல்லோரும் கவனியுங்கள்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தன்னைச்சுற்றி நின்றிருந்தவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

“தயாரா பில்?” திரு.சம்மர்ஸ் கேட்டதும், பில் ஹட்சின்ஸன் ஒருமுறை தன் மனைவி குழந்தைகளைப் பார்த்துவிட்டு, தலையசைத்தார்.

“ஞாபகமிருக்கட்டும், எல்லோரும் சீட்டை எடுக்கும்வரை பிரிக்காமல் கையில் வைத்திருக்க வேண்டும். ஹேரி, நீங்கள் குழந்தை டேவ்வுக்கு உதவுங்கள்.” திரு.க்ரேவ்ஸ் அச்சிறுவனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார், அவன் விருப்பமாக கருப்புப்பெட்டி இருக்குமிடத்திற்கு நடந்து வந்தான். “ஒரு சீட்டை பெட்டியிலிருந்து எடு டேவ்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். டேவ் பெட்டிக்குள் கையை விட்டதும் சிரித்தான். “ஒரேயொரு தாளை மட்டும் எடு,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஹேரி, அவனுக்காக நீங்கள் அதை வைத்திருங்கள்.” திரு.க்ரேவ்ஸ் குழந்தையின் கையை வெளியே எடுத்து அவன் இறுகப்பிடித்திருந்த சீட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார், டேவ் அவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு அவரை ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அடுத்தது நான்சி,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்தார். நான்சிக்கு பன்னிரண்டு வயது, அவளது பள்ளி நண்பர்கள், பாவாடையைச் சரிசெய்தபடி பெட்டியை நோக்கிச்செல்லும் அவளை வேகமாக மூச்சிரைத்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர், அவள் வேண்டாவெறுப்பாக பெட்டியிலிருந்து ஒரு சீட்டை எடுத்தாள். ”பில் ஜூனியர்.,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்ததும் பில்லி வேகமாகப் பெட்டியில் மோதுவதுபோலச் சென்று சீட்டை எடுத்தான். “டெஸ்ஸி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். அவள் ஒருநிமிடம் தயங்கினாள், விரோதமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தாள், பிறகு இறுக்கமாக உதட்டை வைத்தபடி பெட்டிக்கு அருகில் சென்று, அதிலிருந்து பிடுங்குவதுபோல ஒரு சீட்டை எடுத்துப் பின்பக்கம் கையை வைத்துக்கொண்டாள்.

“பில்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ், பில் ஹட்சின்ஸன் பெட்டிக்குள் கையைவிட்டுத் துழாவி, கடைசியில் ஒரு சீட்டோடு கையை வெளியிலெடுத்தார்.

கூட்டம் அமைதியாக இருந்தது. ஒரு பெண், “அது நான்சி அல்ல என்று நம்புகிறேன்,” என்று கிசுகிசுத்தாள், அந்த ஒலி கூட்டத்தின் கடைசி வரை கேட்டது.

“இது இப்படி நடத்தப்படுவதே இல்லை. மக்கள் முன்பு எப்படி இருந்தார்களோ இப்போது அப்படி இல்லை.” முதியவர் வார்னர் உறுதிபடச் சொன்னார்.

“நல்லது, சீட்டைப் பிரித்துப்பாருங்கள். ஹேரி, நீங்கள் டேவ்வின் சீட்டைப் பிரியுங்கள்.” திரு சம்மர்ஸ் கூறினார்.

திரு.க்ரேவ்ஸ் அந்தச்சீட்டைப் பிரித்து உயர்த்திக் காட்ட, அது வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து கூட்டத்தில் எல்லோரும் பெருமூச்செறிந்தனர். நான்சி மற்றும் பில் ஜூனியர் இருவரும் ஒரேநேரத்தில் தங்கள் சீட்டைப் பிரித்து, இருவரும் மகிழ்வோடு சிரித்தனர், தங்கள் சீட்டை கூட்டத்தை நோக்கித் திருப்பி தலைக்குமேல் உயர்த்திப் பிடித்தனர்.

“டெஸ்ஸி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். ஒருகணம் அமைதி நிலவியது, திரு.சம்மர்ஸ் பில் ஹட்சின்ஸனைப் பார்க்க, பில் தனது சீட்டைப் பிரித்துக்காட்டினார். அது வெறுமையாக இருந்தது.

“அது டெஸ்ஸிதான், அவளது சீட்டை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள் பில்” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ், அவரது குரல் அமைதியாக இருந்தது.

பில் ஹட்சின்ஸன் தன் மனைவியை நெருங்கி அவளது கையிலிருந்த தாளை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கினார். அதில் ஒரு கரும்புள்ளி இருந்தது, திரு.சம்மர்ஸ் தனது நிலக்கரி அலுவலகத்திலுள்ள கரிய பென்சிலால் முதல்நாள் இரவு வரைந்த கரும்புள்ளி. பில் ஹட்சின்ஸன் அதை உயர்த்திப்பிடிக்க கூட்டத்தில் சலசலப்பு எழுந்தது.

“சரி… சரி… மக்களே, சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டும்.” திரு.சம்மர்ஸ் கூறினார்.

கிராமவாசிகள் சடங்குகளை மறந்து, உண்மையான கருப்புப்பெட்டியைத் தொலைத்திருந்தாலும், இன்னமும் கற்களை உபயோகப்படுத்துவதை ஞாபகம் வைத்திருந்தார்கள். முன்பு சிறுவர்கள் குவித்து வைத்திருந்த கற்குவியல் தயாராக இருந்தது; சதுக்கம் முழுவதும் கற்களும் பெட்டியிலிருந்து எறியப்பட்ட தாள்களும் இறைந்து கிடந்தன. திருமதி.டெலக்ரோஸ் தேர்ந்தெடுத்த கல் மிகப்பெரியது, இரண்டு கைகளாலும் அதைத் தூக்கியபடி திருமதி.டென்பரைப் பார்த்து, “வேகமாக வா, சீக்கிரம்,” என்றார்.

திருமதி.டன்பர் இரண்டு கைநிறைய சிறு கற்களை வைத்துக்கொண்டு மூச்சிரைக்கச் சொன்னார், “என்னால் ஓடமுடியாது. நீங்கள் முன்னால் போங்கள், நான் பின்னால் வருகிறேன்.”

குழந்தைகள் கற்களை ஏற்கெனவே எடுத்துவைத்திருந்தனர். யாரோ டேவி ஹட்சின்ஸனின் கையில் சில கூழாங்கற்களைக் கொடுத்தனர்.

இதற்குள் டெஸ்ஸி யாருமில்லாத ஒரு இடத்தின் மையத்தில் நிற்க வைக்கப்பட்டிருந்தாள், கிராமவாசிகள் அவளை நெருங்கும்போது தனது கைகளை நம்பிக்கையற்று விரித்தபடி, “இது நியாயமே இல்லை,” என்றாள். ஒரு கல் அவளது தலையின் பக்கவாட்டில் வந்து அடித்தது.

முதியவர் வார்னர் சத்தமிட்டார், “வேகமாக… வேகமாக மக்களே.” ஸ்டீவ் ஆடம்ஸ் மக்கள் கூட்டத்தின் முதல் வரிசையில் இருந்தான், அவனுக்குப் பின்னால் திரு.க்ரேவ்ஸ்.

“இது நியாயமே இல்லை, இது சரியானதல்ல,” திருமதி ஹட்சின்ஸன் கிறீச்சிட, அவர்கள் அவளைச் சூழ்ந்தனர்.

000

ஷிர்லே ஜாக்சன் 1916-1965 – அமெரிக்காவில் பிறந்த புகழ்பெற்ற நாவலாசிரியர், சிறுகதை எழுத்தாளர். இவருடைய The Haunting of Hill House புகழ்பெற்ற நாவலாகும். சிறந்த அமெரிக்கச் சிறுகதையாளர் விருதைப் பலமுறையும், ஓ.ஹென்றி விருது உள்ளிட்ட பல்வேறு விருதுகளையும் குவித்த இவரது பெயரிலேயே தற்போது விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.

வெள்ள நிவாரண முகாம் (சிங்கள மொழிச் சிறுகதை) – அஜித் பெரகும் திஸாநாயக / தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (92)

நயனா வீட்டுக்குள் நுழையும்போது அது சகதிக் குவியலாகக் கிடந்தது. அவள் எப்போதும் பெருக்கித் துடைத்து தூய்மையாக வைத்திருந்த பளிங்குத் தரையானது, கோப்பி நிற அழுக்குச் சேறு படிந்து சேற்று வயல்வெளி போல ஆகியிருந்தது. வரவேற்பறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சோபா கதிரையின் இருக்கைகள் சேற்றிலும் தண்ணீரிலும் ஊறிப் போயிருந்தன. பிளாஸ்டிக் கதிரைகள், புகைப்படங்கள், அலங்காரப் பொருட்கள் எல்லாம் மிதந்து சென்று ஆங்காங்கே ஒதுங்கியிருந்தன. சுவரில் கழுத்தளவு உயரத்தில் மஞ்சள் நிற நீரின் அடையாளம் படிந்திருந்தது.

அறையிலிருந்த அலுமாரியைத் திறந்து பார்த்தவளின் நெஞ்சம் அதிர்ந்து போனது. சேலைகள், சட்டைகள், பிள்ளைகளின் ஆடைகள் அனைத்திலிருந்தும் அழுக்குத் தண்ணீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது. அலுமாரியின் இழுப்பறையைத் திறந்து பார்த்தாள். முக்கியமான பத்திரங்கள் அனைத்துமே நனைந்து போயிருந்தன. அவற்றுக்கிடையே தங்க நகைகளை அடகு வைத்தமை சம்பந்தமான முக்கியமான காகிதங்களும் அடங்கியிருப்பது நினைவுக்கு வந்து அவளது கை தானாகவே கழுத்தை நோக்கிச் சென்றது.

அவள் கட்டிலின் மீது அமர்ந்து கொண்டாள். அதிலும் ஈரத்தை உணர்ந்தவள் உடனே எழுந்து நின்றாள். எழுந்ததுமே கட்டில் ஒரு புறமாக சாய்ந்து கொண்டது. அட்டைப் பலகைகளால் செய்யப்பட்ட அதை மீண்டும் பாவிப்பது சாத்தியமில்லை. அது இப்போது நனைந்து ஊறி பப்படத்தைப் போல உப்பிப் போய்விட்டிருந்தது. வீட்டுச் சாதனங்களை வாங்குவதற்காகப் பெற்றுக் கொண்ட கடனைக் கூட இன்னும் செலுத்தி முடிக்கவில்லை.

பிள்ளைகளின் அறை முழுவதும் புத்தகங்களும், கொப்பிகளும் பரந்து கிடந்தன. அவற்றின் மேலே அடுக்கடுக்காக சேறும் சகதியும் படிந்திருந்தன. கறுப்பு நிற அழுக்குச் சேற்றிலிருந்து மூக்கைத் துளைக்கும் நாற்றம் கிளம்பியதால் அவள் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டாள். அழுக்காகி, சகதி படிந்து அறையின் மத்தியில் வீழ்ந்து கிடந்த மகளின் பொம்மையொன்றைக் கண்டதும், அண்மையில் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட பாலியல் வல்லுறவுக்குள்ளாக்கிக் கொல்லப்பட்ட குழந்தையொன்றின் சடலம் நினைவுக்கு வந்தது. அவளுக்கு வெள்ள நிவாரண முகாமில் விட்டுவந்த மகள் நினைவில் வந்தாள்.

நண்டொன்று குறுக்கே அடி வைத்து புத்தகங்களின் மேலால் ஓடியது. ‘பாம்புகளும் இருக்குமோ தெரியாது’ எனப் பயந்து சடுதியாக பின்புறம் அடியெடுத்து வைத்தவள் சகதியில் வழுக்கினாள். சட்டென நிலைக் கதவைப் பற்றிப் பிடித்து கீழே விழாது தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொண்டாள். சுவரிலிருந்த அட்டைப் புழுவொன்று நசுங்கி அவளது கைகளில் அதன் சதைத் திரவம் படிந்தது. மிகுந்த அறுவெறுப்பாக உணர்ந்தாள். சுவரிலேயே பல தடவைகள் கையைத் தேய்த்தாள். ஏனைய நாட்களில் சுவரை அழுக்காக்க வேண்டாம் என மகனை மிரட்டுபவள் அவள்.

அவளது கணவன் சேறாலும் சகதியாலும் மூடப்பட்டிருந்த மோட்டார் சைக்கிளை மிகவும் கவலையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் வீட்டை விட்டுச் செல்லும்போதே வயல்வெளியின் மத்தியில் செல்லும் பாதை கழுத்தளவு நீரில் மூழ்கிப் போயிருந்தது. அவர்களை கடற்படையின் படகொன்று வந்து வெள்ள நிவாரண முகாமுக்கு அழைத்துச் சென்றது. எதையுமே எடுத்துச் செல்ல வழியிருக்கவில்லை. வாழ்நாளில் பாடுபட்டு வாங்கிய தமது முதல் வாகனத்தை வீட்டிலேயே விட்டுச் செல்ல அன்று நேர்ந்தது. இப்போதும் பஸ் செல்லும் தெருவுக்குச் செல்ல ஒரு கிலோமீற்றர் தூரம் சேற்றில் தவழ்ந்து செல்ல வேண்டியிருக்கும். அயல்வீட்டுத் தம்பி நுவன் வாடகைக்கு ஓட்டும் முச்சக்கரவண்டிக்கும் கூட மோட்டார் சைக்கிளுக்கு ஏற்பட்ட கதியே நிகழ்ந்திருக்கிறது.

அவள் தையல் இயந்திரத்தின் போர்வையை அகற்றினாள். தண்ணீர் உள்ளே சென்றிருந்த போதும் சகதி சொற்பமாகவே படிந்திருந்தது. மின்சார மோட்டார் பழுதடைந்திருக்கக் கூடும். புதிய மின்சார மோட்டார் எவ்வளவு விலை வரும் என அவளுக்கு ஒரு கணம் யோசனை எழுந்தது. தைக்கும் புடவைகளை வைத்திருந்த பெட்டியில் படிந்திருந்த சேற்றினிடையே சிறு குழந்தையின் சட்டையொன்றில் பதிக்கப்பட்டிருந்த உருவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. கார்ட்டூன் கதாபாத்திரமொன்று தூண்டிலிடப் போகும் காட்சி அங்கிருந்தது.

சமையலறைப் பக்கம் எட்டிப் பார்க்கவேனும் அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. சமையலறை ஒரு படிக்கட்டின் கீழாக அமைந்திருந்தது. அதைப் பார்த்தால் தனக்கு மயக்கமே வரக் கூடுமென அவள் அச்சமுற்றாள். கணவன் குளியலறையை எட்டிப் பார்ப்பதைக் கண்டதும் அவனது தோளின் மேலாக அவளும் எட்டிப் பார்த்தாள். கழிவறையில் தண்ணீர் வற்றியிருக்கவில்லை.

‘கடவுளே, வாழ்நாள் முழுதும் தேடி சம்பாதிச்சது எல்லாமே தண்ணில.. நாங்க திரும்பவும் தலை தூக்குறது எப்படி?” என அவளது வாய் தானாக முணுமுணுத்தது. மாதவிடாய் தோன்றக்கூடிய அறிகுறிகளை இன்று காலையிலிருந்து அவளது உடல் அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அடுக்கடுக்காக சேறும் சகதியும் மூடியிருந்த துண்டுகள், உள்ளாடைகள், சட்டைகள், சேலைகள், கட்டில் விரிப்புகள், தலையணைகள், பிள்ளைகளின் ஆடைகள், கணவனின் ஆடைகள், சட்டிகள், பானைகள், நேர்த்தியாக அடுக்கப்பட்டிருந்த மசாலா, மிளகாய்த் தூள்களிட்ட போத்தல்கள் போன்ற இன்னும் பலவும் அவளது நினைவில் தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தன.

“இதையெல்லாம் நாம துப்புரவாக்க முடியாது. எனக்கு இங்க இருக்கவும் பயமா இருக்கு.. வாங்க போகலாம்” என்றாள். சுற்றுச்சூழல் முழுவதும் பாழடைந்து, மர்மமான துயரம் நிரம்பி, பரிதாபத்துக்குரியதாகவிருந்தது. வானம் கூட கரிய மேகங்களால் கனத்துப் போயிருந்தது. மீண்டும் பலத்த மழை பெய்யக் கூடும். அமைதியான துயரம் சூழ்ந்து பாழடைந்த அமைதியைக் குழப்பியவாறு வெட்டுக்கிளியொன்று சிறகடிக்கும் ஓசை கேட்டது.

“நீ போ” என அவளது கணவன் சந்தன கவலை தோய்ந்த கோபத்தோடு கூறுவது கேட்டது.

நிச்சயமாக அவள் போயாக வேண்டும். பன்னிரண்டு வயதான மகளையும், எட்டு வயது மகனையும் பக்கத்துவீட்டுப் பெண்ணின் பாதுகாப்பில் விட்டு வந்திருந்தாள். கணவனினதோ, அவளதோ ஊர்களுக்குச் செல்லக் கூட அவர்கள் எவரிடமும் நல்ல ஆடைகள் எவையும் இப்போது இல்லையென்பது அவளுக்குத் தோன்றியது. எனினும், அவ்வாறு இலகுவில் விட்டுச் சென்றுவிடவும் முடியாத அளவுக்கு அவர்களது வாழ்க்கையானது கொழும்போடு கட்டிப் போடப்பட்டிருக்கிறது. கணவனின் தொழில், அவளது தையல் பணி, பிள்ளைகளின் கல்வி என அனைத்துமே அழுக்கு வாடை வீசும், வடிகான்கள் பெருக்கெடுக்கும், வாகன நெருக்கடியில் இளைப்பாறும், சுவாசிக்கக் கூட முடியாதளவு உஷ்ணமான இக் கொழும்பு நகரத்திலேயே தங்கியிருக்கின்றன.

மகளுக்கு கழிப்பறைக்குப் போக வேண்டிய தேவையேற்பட்டால் கூட அவள் தனியாக வெள்ள நிவாரண முகாமிலிருக்கும் கழிப்பறைக்குச் செல்ல விரும்புவதில்லை. நாலாபக்கமும் மலமும், சிறுநீரும், எச்சிலும், பீடி சிகரெட் துண்டுகளும் பரந்திருக்கும் அப் பாடசாலைக் கழிப்பறைக்குச் செல்ல விருப்பமற்றதால் மகள் மாத்திரமல்லாது அவளும் கூட அதற்கு மேலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாவிட்டால் மாத்திரமே கழிப்பறைக்குச் செல்கின்றனர்.

“ஆஹ் தங்கச்சி… இப்ப நாங்களும் இங்கேதான்… நீங்களும் இங்கேதான் இல்லையா?” என மகள் மாலைவகுப்புக்கு போய் வரும் வேளைகளில் தெருவில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் முரட்டுப் பையன் ஒரு நாள் அவளுக்கும் கேட்கவே கூறியிருந்தான். எனவே மகளின் பாதுகாப்பு குறித்து நயனாவுக்கு அச்சம் தோன்றியிருக்கிறது.

மகனுக்கு தடிமன் பிடித்திருக்கிறது. மூக்கைச் சிந்தித் துடைக்கவேனும் கைக்குட்டையொன்று இருக்கவில்லை. தண்ணீரில் இறங்கி ஓடியாடி நடப்பதால் அவனது கால்களும் அரிப்பெடுத்திருக்கின்றன. பிள்ளைகளை ஒப்படைத்துவிட்டு வந்திருந்த வயதான பெண்மணியும் ஒரு நோயாளி. நீரிழிவுக்கும், உயர் குருதியழுத்தத்துக்கும் மருந்து பாவித்துக் கொண்டிருப்பவளின் அனைத்து நோய் மருத்துவப் பத்திரங்களும் கூட வெள்ளத்தில் போய்விட்டிருந்தன.

மகனின் ஆரம்பப் பாடசாலையே வெள்ள நிவாரண முகாமாக ஆகியிருந்தது. வகுப்புக்களிலிருந்த பிள்ளைகளின் உபகரணங்கள், புத்தகங்கள், படைப்புக்கள் ஆகியவை முழுவதுமாக சேதமாகிப் போயிருந்தன. பாதிக்கப்பட்ட இம் மக்கள் இம் முகாமிலிருந்து முழுமையாக வெளியேறும் வரைக்கும் பிள்ளைகளுக்கு பாடசாலை இல்லை. மகனுக்கென்றால் இப் புதிய அனுபவம் மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கக் கூடிய ஒரு சந்தர்ப்பமாகவும் இருக்கிறது.

எனினும், மஞ்சள் நிற இருள் சூழ்ந்த மின்குமிழ் இரவு முழுவதும் எரிந்து கொண்டிருக்கும், பூச்சிகளும் நுளம்புகளும் நிறைந்த, மக்கள் முணுமுணுக்கும், இருமும், காரித் துப்பும், குடிகாரர்களின் புலம்பும் ஓசைகளும் நிறைந்த முகாமில், இரும்புக் கால்களைக் கொண்ட பாடசாலைக் கதிரைகள் தரையோடு உரசுவதால் உடைந்து போன தரையின் மீது பன்சலை விகாரையால் தரப்பட்ட அழுக்குப் பாயில் உறங்குவதற்கென படுத்திருக்கும்போது ‘அம்மா, நாங்க நம்ம வீட்டுக்குப் போறது எப்போ?’ என மகன் எப்போதும் கேட்பான்.

சந்தன கோபத்திலிருந்தான். நிவாரண முகாமுக்குக் கொண்டு வந்து பகிரப்படும் பொருட்களைப் பெற்றுக்கொள்ள அவன் பெரிதும் விருப்பமின்றியே வரிசையில் நிற்பான். உணவும், குடிநீரும் தவிர்ந்த வேறெதற்கும் அவன் வரிசையில் நிற்பதில்லை.

‘நாங்க பிச்சைக்காரர்களில்ல.. எங்களுக்கு வேறொண்ணும் தேவையில்ல’ என கோபமாகச் சொல்வான்.

நிவாரணப் பொருட்களைப் பகிரும் குழுவினர் வந்தால் அயல்வீட்டுப் பெண்மணி பிள்ளைகளை மறந்து வரிசையில் முண்டியடிக்கச் சென்றுவிடக் கூடும். உடல் பலம் கொண்ட முரட்டு ஆண்கள் வந்து கொடுக்கப்படுபவற்றைப் பறித்துக் கொண்டு செல்வர். அவர்களில் பலரும் வெள்ளத்தில் சிக்கியவர்களல்ல என பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி கூறியிருக்கிறாள். பல ஊர்மக்கள் சேர்ந்திருக்கும் முகாம் மிகவும் சிக்கலானது. கிராம சேவக அதிகாரியான பெண்மணியால் மாத்திரம் அச் சிக்கலைத் தீர்ப்பது சிரமமானது.

பக்கத்து வீட்டு பெண்மணியைச் சூழவும் எப்போதும் நிவாரணப் பொருட்கள் நிறைந்திருந்தன. பால்மா, பருப்பு, மீன் டின்கள், சீனி, தேயிலை, ஆடைகள், பயிற்சிப் புத்தகங்கள், பேனைகள், பென்சில்கள், வர்ணப் பெட்டிகள், விளையாட்டுப் பொருட்கள் எனப் பலவற்றையும் பொலிதீன் பைகளில் சேகரித்து வைத்திருந்தாள். அவள் பாவாடை சட்டை அணிபவள். எனினும் மகளிர் அமைச்சினால் கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டிருந்த இளம்பெண்களின் உள்ளாடைகளையும் ‘மகளுக்குக் கொடுக்கலாம்’ என இலவசமாக வாங்கி வைத்திருந்தாள். மகள் வந்து நிவாரணப் பொருட்கள் நிரம்பிய பொதிகளை வாங்கிச் சென்றாளே தவிர, தாயை தன்னோடு கூட்டிக் கொண்டு போகவில்லை.

அயலில் வசித்து வந்த திலினி இப்போது ஐந்து மாதக் கர்ப்பிணி. கர்ப்பிணிப் பெண்களை வைத்தியசாலையில் சென்று தங்கிக் கொள்ளும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தது. எனினும் அவள் அங்கு சென்றால் அவளது ஏனைய இரண்டு குழந்தைகளையும் அவளது கணவனே கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். பிறகு வெள்ளத்தில் சிக்கியுள்ள அவர்களது வீட்டை துப்புரவு செய்வது யார்?

‘கீழே படுக்க, உட்கார, எழுந்திருக்க ரொம்ப கஷ்டமாக இருக்கு அக்கா’ என திலினி எப்போதும் கூறுவாள். முகாமில் ஆடை மாற்றுவதில் கூட சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. மோசமான ஆண்களின் காமப் பார்வை எல்லாப் புறத்திலிருந்தும் மின்சார விளக்குகளைப் போல பளிச்சிட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன. எவ்வாறாயினும் அதுதான் இப்போது இவர்களின் இருப்பிடம்.

“நாங்கள் போவோம்” எனக் கூறியவாறு நயனா தனது கணவனின் கையைப் பிடித்தாள்.

“நீ போ… என்னால முடியாது” என அவன் கையைத் தட்டி விட்டான்.

இப்போது அவன் மிகவும் கோபமுற்றிருக்கிறான். முகாமில் ஒருவன் திடீரென கதிரைகளைக் கீழே தள்ளிப் பாய்ந்து தனது மனைவியைத் தாக்கியதை அவள் நேற்று காண நேர்ந்தது. ஏனையவர்கள் அவனைப் பிடித்து வேறு புறத்துக்கு இழுத்துச் சென்றனர். குழப்பத்தைக் கண்ட பொலிஸ் அதிகாரி சப்பாத்துக் கால்களுடன் நயனாவின் பாயை மிதித்தவாறு கடந்து சென்றார். அந்தச் சப்பாத்துக்களில் என்னென்ன அழுக்குகள் மிதிபட்டிருக்கக் கூடும்?

முகாமுக்குச் சென்ற நாளிலிருந்து குளிக்கவில்லை. பாடசாலையில் புதிதாக இணைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீர்க் குழாயினருகே கால்களில் ஒட்டிக் கொள்ளுமளவுக்கு சேறு நிறைந்திருந்தது. அவளது தலை அரிப்பெடுத்தது. தலைமயிர்களிடையே விரலை நுழைத்துப் பார்த்தாள். அழுக்கு எண்ணெய்ப் பிசுக்கு அங்கிருந்தது. கால்களும் அரிப்பெடுத்தன.

“மகளை நினைச்சாப் பயமாயிருக்கு… வீட்டைத் துப்புரவாக்க உதவுங்கன்னு, உதவிக்கு வந்திருக்குற அந்தத் தம்பிகள்ட சொல்லுவோம். வாங்க இப்ப போகலாம்.”

மகளின் நிலையைப் பற்றிச் சொன்னதும் சந்தனவின் மனம் மாறுவதை நயனா உணர்ந்தாள்.

***************
mrishanshareef@gmail.com