Category: நேர்காணல்

மகாஸ்வேதா தேவி ( பேட்டி ) / ஆங்கிலம் : அஞ்சும் கத்யால் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download

மகாஸ்வேதா தேவி [ 1926 – 2016 ]
I claim elsewhere to have always written about the ‘culture of the downtrodden’. How tall or short or true or false is this claim? The more I think and write and think some more, the harder it gets to arrive at a definition. I hesitate. I falter. I cling to the belief that for any culture as old and ancient as ours to have survived over time and in time, there could only be one basic common and acceptable core thought: humaneness. To accept each other’s right to be human with dignity.

This then is my fight. My dream. In my life and in my literature. –Mahasweta Devi

ஞானபீடவிருது,சாகித்ய அகாதெமி விருது, மாகசேசவிருது,பத்மஸ்ரீவிருது எனப் பல விருதுகளுக்குப் பெருமை சேர்த்த மகாஸ்வேதா தேவி வங்காளமொழி யின் தலைசிறந்த படைப்பாளி.எளிமைவாழ்க்கையும்,எப்போதும் ஏறெடுத்துப் பார்க்க வைக்கிற எழுத்தும்,அழுத்தமான கருத்துவெளிப்பாடும் அவரைத் தனி யாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. SPARROW என்னும் அமைப்புக்காக 2003 ல் அஞ்சும் கத்யால் [ Anjum Katyal ] எடுத்த பேட்டி..

கேள்வி: இப்போது உங்களைப் பார்க்கும் யாருக்கும் மிக அன்பான பாட்டி என்ற எண்ணம்தான் தோன்றும்.நீங்கள் சிறந்த படைப்பாளி என்பதும் ,சமூக ஆர்வலர் என்பதும் எங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்.சிறுபெண்ணாக இருந்த போது நீங்கள் எப்படி?நான் கேட்பது பருவம் அடைவதற்கு முன்னால்…இளம்பருவம் குறித்து உங்கள் நினைவில் இருப்பது என்ன ?

பதில்:என் இளம்பருவம் மிகமகிழ்ச்சியானது.குடும்பத்தில் நான் மூத்தவள் பெண்குழந்தை.எல்லோருக்கும் என்னைப் பிடிக்கும். கூட்டுக் குடும்பம்தான்அந்த நாட்களில் அப்பாவின் உறவுகள்,அம்மாவின் உறவுகள், மாமாக்கள்.. என்று. ஆனால் அடிப்படையாக நான் விரும்பியதைச்செய்ய என் பெற்றோர் ஒரு நாளும் மறுத்ததில்லை.மிக இளம்வயதிலேயே நான் படிக்கக் கற்றுக்கொண்டு விட்டேன்.நான்கு வயதிற்கு முன்பே நான் படிக்கத் தொடங்கி விட்டேன்.

கே:அப்போது நீங்கள் எங்கிருந்தீர்கள்?

பதில்:தந்தை அரசுப் பணியாளர்.அடிக்கடியான வேலைமாற்றத்தால் பல இடங்களில் இருந்தோம்.சிறியநகரமாக இருந்த மேதின்பூரில் வாழ்ந்த போது மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.அங்கு அதிகாரிகள் குடியிருப்பு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்ததால் வீட்டிற்கருகில் சல் காட்டுப்பகுதி யிருந்தது.நிறையச் சுதந்திரம்..அதனால் என்ன படிக்கவிரும்பினாலும் படிக்க முடியும். யாரும் தடுக்கமுடியாது.இசை, ஓவியங்கள்,சிற்பங்கள் என்று எல்லா வற்றையும் தந்தை வீட்டில் சேர்த்து வைத்திருந்தார்.அதனால் அவையெல்லாம் மிக இளையவயதிலேயே எனக்கு அறிமுகமாகிவிட்டன.

கே: உங்களுக்கு குடும்பத்தில் மிக அதிகமான சுதந்திரம் இருந்ததாகச் சொல் கிறீர்கள்.யாரும் எதற்கும் தடை சொல்வதில்லை.குடும்பத்தின் முதல்குழந்தை ,பெண்குழந்தை என்றாலும் எல்லோரும் விரும்பியதாகச் சொல்கிறீர்கள்.பண் பாட்டுரீதியிலும்,அரசியல் ரீதியாகவும் உங்கள் குடும்பம் மிக வித்தியாச மானதா?

பதில்:தாய் வழியில் அதாவது பாட்டிக்கு படிப்பின்மேல் அதிக விருப்பமிருந்தது. செய்தித்தாள் படிப்பது,.நூலகப்புத்தகம் படிப்பது என்று எல்லாவற்றையும் அனு மதித்தார்கள்.தாய்வழியில் சுதந்திரப் போராட்ட உணர்வும் உண்டு.எங்கள் உறவி னர் ரஜேன்லஹரி பகத் சிங்கோடு இருந்தவர். ககோரி சதித்திட்ட வழக்கில் தூக்கிலிடப்பட்டவர். தாய்வழியில்ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் மோகித் உண்ணா விரதப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதற்காக அந்தமான் சிறைச்சாலையில் கட்டாய மாகச் சாப்பிடவைக்க வயிற்றில் குழாயைச் செருகியபோது இறந்துபோனார். அது 1937 ல்நடந்தது.நான் ஏழாம் வகுப்பிலிருந்தேன்.சாந்திநிகேதனிலிருந்து மேதின்பூர் வந்திருந்தேன்.தாயால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை.தந்தையும் தான். யாரோ இறந்து போய்விட்டதாக யூகிக்கமுடிந்தது.”யார்”என்று கேட்டேன்.தாய் செய்தித்தாளை என்பக்கம் தள்ளினார்.அப்புறம் படித்தேன்

கே:உங்கள் இளமையில்,மேதின்பூரில் வசித்தபோது காட்டின் எல்லைப் பகு தியில் வீடு இருந்ததாகச் சொல்கிறீர்கள்.பழங்குடியினர் அங்கிருந்திருக்கின் றனர்.பழங்குடியினருக்கும்,உங்களுக்குமிடையிலான பண்பாட்டு வேறுபாடு எப்படியிருந்தது?

பதில்:ஆமாம்.அந்த நாட்களை என் பின்னாளைய செயல்களோடு நீங்கள் சேர்த்துப் பார்க்கலாம்.ஆனால் பின்னாளைய விருப்பம் எனபது நான் ஈடு படுத்திக் கொண்டது. சாந்தலப் பழங்குடிகளிடம் யாரும் நெருக்கமாக இருக்க மாட்டார்கள்.அவர்கள் அறிவிக்கப்படாத பழங்குடிகளில்லை.உண்மையில் பழங் குடிகள் எல்லோரும் நாகரிகமானவர்கள்.போலீசார் அவர்கள் மீது ஏதாவது ஒரு வழக்கைப் போட, தினமும் மாலையில்காவல்நிலையத்தில் ஆஜராக வேண்டும்

அது அவர்களுக்கு பெரிய கஷ்டமான காரியம்.அரசு குடியிருப்புகளில் தினக் கூலியாக வேலைசெய்யும் அவர்களைக் கண்காணிக்க முடியுமென்பதால் போலிசார் அதைக் கட்டாயப்படுத்தினர்.வீட்டில் இரண்டு பையன்கள் வேலை பார்த்தனர். தந்தை காவல்நிலையத்திற்குச் சென்று “அவர்கள் என்வீட்டில் வேலை பார்க்கிறார்கள்.அவர்கள் காவல்நிலையத்தில் வந்து ஆஜராவதை நான் அனுமதிக்கமாட்டேன்.என்ன வேண்டுமோ என்னிடம் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். என் அலுவலகத்திற்கு வந்து பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார்.அந்தப் பையன்கள் வீட்டிற்குப் போவார்கள்.அவர்களின் வீடு காட்டினுள்ளே வெகு தொலைவில் இருக்கும்.அதனால் அவர்கள் எங்களோடு நெருக்கமாக இருப்பார்கள்.

அங்கு ஒரு சிறுவன் இருப்பான்.அவன் எங்களுக்கு இலைகளால் விசில் செய்துதருவான். நாங்கள் அனைவரும் விசிலடித்து மகிழ்வோம்.அவர்கள் எப்போதும் முதுகில் தட்டி என்னை உற்சாகப்படுத்துவார்கள்.’உன்னால் செய்யமுடியுமென்பார் கள்” மேதினிபூர் அருமையான இடம்.தந்தை இளம்வயதில் எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தார்.ஒரு நாள் சைக்கிள் ஓட்டி ஓட்டி வீட்டின் பின்னால் உள்ள ஒரு பெரிய குளத்தில் விழுந்து விட்டேன். அதிகமாக அங்கு மனிதர்கள் வரமாட்டார்கள்.எப்படியோ வெளியே வந்துவிட்டேன்.அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும். நீச்சல் தெரியும்.அவள் வந்துவிடுவாள் என்று என் தாய் சொன்னாள். தாய் எப்போதும் உற்சாகப்படுத்துவாள்.

கே:குழந்தையாக இருக்கும் போது ஒரு பையனுக்கு என்ன சுதந்திரம் கிடைக்குமோ அது உங்களுக்கு கிடைத்தது என்கிறீர்களா?

பதில்: ஆமாம்.தம்பிக்கு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தால் எனக்கும் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.“அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும்.அவள் ஓட்டட்டும்”என்று தந்தை அதைத்தான் செய்வார்.அதுமாதிரியான விஷயங்கள் அற்புதமானவை பாட்டிகள்,கொள்ளுப்பாட்டிகள் எல்லோரையும் பார்த்திருக்கிறோம்.தாய்வழிப் பாட்டியின் வீட்டில் ஒரு நூலகம் இருந்தது.அதிலும் பெருமை என்னவென்றால் அவர்கள் டாக்காவில் இருந்தனர்.அப்போது அது சின்னடவுன்தான்.

என் தந்தை வக்கீல்.சுதேசி.அதனால் வருமானம் அதிகமில்லை.ஆனால் வீட்டிலிருந்த அரு மையான நூலகத்திற்குத் தாத்தாவின் நண்பர்கள் மாலை நேரங்களில் வருவார் கள்.வழக்குகளில் வெற்றிபெற்றவர்கள், பத்திரிகை நடத்துபவர்கள் என்று யார் வந்தாலும் பாட்டி சாமர்த்தியமாகப் பேசுவாள்.அவர்களும் அவள் சொல்லும் அபிப்ராயங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.அவள் அதிகமாகப் படிப்பாள் பேசுவாள் பெண்கள் பிரச்னைகள் குறித்து எழுதுவாள்.ஜெயஸ்ரீ என்பது தேச பக்தி நிறைந்த பத்திரிக்கை.லீலா நாக்கும்,ரேனுசென்னும் அதை நடத்தியவர்கள். அடிக்கடி கைது செய்யப்படுவார்கள்.

அப்போது வீட்டில் என்பாட்டி ,தாய், அத்தைகள் எல் லோரும் எழுதுவார்கள்;விற்பார்கள்.நான் இதைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால் நான் செய்வதெல்லாம் இயல்பானதுதான்.நான் அதைச் செய்யாவிட்டால் அது இயற்கைக்குப் புறம்பானதாக ,நம்பிக்கைத் துரோகமாக இருந்திருக்கும்.

அந்தச் சூழல் வித்தியாசமானது.சரஸ்வதிபூஜையின் போது கிழக்கு வங்காளத்தில் சிறிய மற்றும் பெரியபடகுகளில் புடவைகள்,புத்தகங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துச் சென்று விற்பார்கள்.சரத்சந்திரர் போன்ற எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைப் பெண்களும் வாங்குவார்கள். அது சிறிய கிராமங்களுக்கும் கூடப் போகும். புத்தகம் படிப்பது மிகஇயல்பானது எல்லோரும் படிப்பார்கள்.

கே:ஜெயஸ்ரீபோல மற்ற பத்திரிகைகள் ?

பதில்:பாசுமதி மிகப் பிரபலமான பத்திரிக்கை. தாமஸ் வரையும் படங்களோடு.. வரும். ராமானந்தசட்டர்ஜியால் நடத்தப்பட்ட பிரபோஷிவித்தியாசமான பத்தி ரிக்கை. தாகூர் போன்றவர்களைப் பிரசுரித்து.பெண்கள் பற்றிய சிக்கல்ளை வெளிப்படுத்துவதில் அது மிகமிக உறுதியானது. உயர்நிலைபள்ளிப்படிப்பு, பட்டப்படிப்பு படித்தவர்களைப் பற்றிப் பேசும்.சீதாதேவி, சாந்தாதேவி போன்ற பெண்எழுத்தாளர்கள் அதில் எழுதினார்கள்.பிறகு..பிசித்ரா..அது இலக்கியப் பத்திரிகை.பிபூதிபூஸன் பானர்ஜி அதில்தான் பதேர் பாஞ்சாலி எழுதினார். நாங்கள் இதையெல்லாம் படிப்போம்.சுதின் தத்தா நடத்திய பரிச்சய் பத்திரி கையில் தந்தை எழுதுவார்.எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.ஒரு முறை பரிச்சயில் தந்தை எழுதவில்லை.சுதின் என் தாயிடம் எழுதச் சொன்னார். தாய் பெண்கள் பிரச்னைபற்றி மிகநன்றாக எழுதியிருந்தார்.

கே: அது பரிச்சயில் பிரசுரிக்கப்பட்டதா:

பதில்: ஆமாம்.

கே: அவர் அடிக்கடி எழுதுவாரா?

பதில்: தந்தை தன் வாக்கை காப்பாற்ற முடியாமல் போனதால் தாய் எழுதினார். அவர் மூன்று பத்திரிகைகளுக்கு உறுதி சொல்லியிருந்தார்.அவரால் முடிய வில்லை அதனால் தாய் எழுதவேண்டியிருந்தது. கவிதை..கதை.. நான் எழுத ஆரம்பித்த பிறகு இருவரும் சந்தோஷப்பட்டனர்

கே:அங்கு அனுப்பப்பட்ட பிறகு நீங்கள் மனதை மாற்றிக் கொண்டு..?

பதில்: தந்தையுடன் சாந்திநிகேதனுக்குப் போனது ஒரு புதிய அனுபவம்.அது டிசம்பர் மாதம்.ஹௌராவிலிருந்து ட்ரெயினில் போனோம்.எனக்கு ஐஸ்கிரீம் பிடிக்கு மென்பது தந்தை நினவுக்கு வந்தது.அந்த நாட்களில் கல்கத்தா மிக அருமையான இடம்.அவர் போய் எனக்கு நான்கு ஐஸ்கிரீம்கள் வாங்கி வந்தார். நான் அதையே வெறித்தேன்.நான் தரையைப் பார்த்து அழுது கொண்டி ருந்தேன் .பெற்றோர் முன்பு அழுவது அவமானம் என்று நினைத்தேன்.நான்கு ஐஸ்கிரீ மையும் தின்றுவிட்டுத் தூங்கிவிட்டேன்.காலையில் சாந்திநிகேதனை அடைந்த பிறகு பெண்கள் விடுதியான ஸ்த்ரீபவனுக்கு அழைத்துப் போனார்.” இந்தச் சின்னப் பெண்ணா?அவள் பெயர் இவ்வளவு பெரிதா ?மகாஸ்வேதா? இவளுக்கு வேறு என்னபெயர் இருக்கிறது?”என்று வார்டன் கேட்டார்.“குக்கூ’ என்று சொன்னேன்.அதற்குப் பிறகு நான் சாந்திநிகேதனில் குக்கூவானேன் பிறகு எல்லாம் புதியதாக இருந்தது வெகு விரைவில் அங்கு பழகிவிட்டேன்.

கே: சாந்திநிகேதனில் படிப்பது அந்த நாட்களில் எப்படியிருந்தது என்று சொல்லமுடியுமா?

பதில்:மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ’Amader Shantiniketan’என்று ஒரு புத்தகம் எழுதினேன்.அதில் எல்லா அனுபவங்களையும் எழுதியிருக்கிறேன். ’36, ’37, ’38 ல் சாந்திநிகேதனிலிருந்தேன்.அப்போது தாகூர் உயிருடனிருந்தார்.சாந்திநிகேத னும் அப்போது சின்னஇடம்தான்.மிக இயல்பாக எந்தக் கட்டுப்பாடுமில்லாமல் தாகூரைப் பார்க்கப்போவோம்.அவருடைய பேத்தி பூப்பி என்ற நந்தினி பள்ளிக் கூடத்திலிருந்தாள்.நேரம் கிடைக்கும்போது போவோம்.தாகூரின் மருமகள் அன்பானவர் சாப்பிட நிறைத்தருவார். நிறையச் சுதந்திரம் வேறு.

அங்கு வெயிலிலும் ,மழையிலும் ஓடி,விளையாடி..கோபை ஆற்றிற்குப் போவோம்.அவர்கள் ஆற்றில் தள்ளிவிட்டு விளையாடச் சொல்வார்கள்.அங்குதான் நீச்சல் கற்றுக் கொண் டேன்.சாந்திநிகேதன் அருமையான இடம்.அங்கு சித்ரங்கதா ,ஷியாமா, சண்டா லிகா ஆகிய நாட்டிய நாடகங்களின் ஒத்திகைகள் நடக்கும்போது தாகூர் அசை யாமல் உட்கார்ந்து பார்ப்பார். ஏதாவது சின்னக் குறையிருந்தாலும் விரலைத் தூக்க, அனைவரும் போய்விடுவார்கள்.அவை மகிழ்ச்சியான நாட்கள் அஞ்சும்.. கடமை..வேலை,சுறுசுறுப்பாக இருப்பது.பயனான எதையாவது செய்வது.. அவைகள்..
அஞ்சும்: விழுமங்கள்.

கே:உங்கள் எழுத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம்.உங்களின் முதல் கதை.. அல்லது உங்களின் முதல் எழுத்து…

பதில்:சாந்திநிகேதனுக்குப் பின்பு கல்கத்தா வந்தேன். எட்டாம் வகுப்பில் சேர்ந்தேன். அங்கு என் ஆங்கிலஆசிரியர் மிக நல்ல முறையில் பழகினார். அவருடைய மூத்தசகோதரன் குழந்தைகள் பத்திரிகை ஆசிரியராக இருந்தார்.

கே: அவர்கள் பெயர்?

பதில்;ரங்மஷால்..பிரபலமான கவிஞர்களும்,எழுத்தாளர்களும் அதில் எழுதினார் கள்.தந்தை பொதுவாக குழந்தைகள் பத்திரிக்கைகளுக்குச் சந்தா செலுத்துவார். அதனால் நான் ரங்மஷாலின் தீவிர ரசிகையானேன்.
அஞ்சும்: Chelebala

பதில்: Amar Chelebala.அதற்கு விமரிசனம் எழுதும்படி சொன்னார்கள்.நான் பயந்துவிட்டேன்.விமரிசனம்.. பள்ளிப்பாடத்தில் அதுபற்றிப் படித்திருக்கிறேன். யாருக்கு விமரிசனம் பற்றித்தெரியும்.ஆனால் அபர்ணாதி வித்தியாசமானவர்.’நீ எழுது “என்றார். எழுதினேன்.அது நன்றாக இல்லை என்று எனக்கு பயமாக இருந்தது.பெற்றோரிடம் சொல்லவில்லைஅது பிரசுரமான பிறகு அவர்களுக்குத் தெரிந்து விட்டது.அதுதான் என்னுடைய முதல் எழுத்து.நான் பி.ஏ. படிப்பதற்காக திரும்பவும் சாந்திநிகேதன் போனேன்.எனக்கு வங்காளமொழியில் நல்ல தேர்ச்சியுண்டு.Desh பத்திரிக்கை நடத்திய சகோர்மை கோஷ் என்னிடம் ஏதாவது எழுதும்படி சொன்னார்.தேஷில் என்ன பிரசுரமானதென்று எனக்கு மறந்து போய்விட்டது அதற்கு பத்துரூபாய் மணியார்டரில் சன்மானமாக ஸ்திரீ பவனுக்கு வந்தது . ஹாஸ்டல் மாணவிகள் எல்லோரும் ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனார்கள்..

கே:எப்போது முதலில் உங்களை எழுத்தாளராக உணர்ந்தீர்கள்?

பதில்:நான் அந்தவகையில் எல்லாம் யோசிக்கவில்லை.மகன் சிறியவனாக இருந்தான். கணவருக்குச் சரியான வேலையில்லை.அந்த நேரத்தில் பல வேலைகளுக்கு முயற்சி செய்தேன்.அமெரிக்காவிற்குக் குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்யவும் தயாராக இருந்தேனே?

அஞ்சும் :எனக்கு அது தெரியாது.

பதில்:உங்களுக்குத் தெரியாதா?அது ஒரு சுவையான கதை.அந்த நாட்களில் கம்யூனிஸ்டு குடும்பங்கள் பெரும் தொல்லைக்கு ஆளாவார்கள் .பொருளாதா ரத்தில் பின்தங்கியுள்ள குடும்பங்கள் அதை அனுபவிக்கும்.கம்யூனிஸ்டு கொள் கைகள் பின்புலத்தில் வாழ்ந்ததால் நாங்கள் தண்டனைக்குள்ளாக்கப் பட்டோம் .அவை கம்யூனிஸ்டு கொள்கைகளா?அது கூட எனக்குத் தெரி யாது.ஒருநாள் கணவனின் நண்பர்கள் என்னிடம் வந்து”அமெரிக்காவிற்கு 15,000 குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்ய விருப்பமா?” என்று கேட்டனர். எனக்கு அது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.”செய்யலாமே!”என்றேன்.அதுபற்றி எனக்குத் தெளிவான கருத்தில்லை . அமெரிக்காவில் மருந்துகளைப் பரிசோதனை செய்ய குரங்குகளைப் பயன்படுத் துவார்கள் என்று கேள்விபபட்டேன். செய்யக்கூடாத காரியம் அது.அந்தச் சம யத்தில் அதுபற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

சிறிய வயதுதான் எனக்கும்.குரங்குகள் விற்கப்படும் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்.”என்ன? 15,000 குரங்குகளா?”என்று அங்கிருந்த ஒரு நாகரிகமான தோற்றமுடைய ஒரு முகமதியர் கேட்டார். எங்கிருந்து குரங்குகள் கிடைக்கும் என்று கேட்டதற்கு மத்தியப் பிரதேசம் என்றார்.அவருக்கு எல்லாம் எளிதாக இருந்தது.அவர் குரங் குகளை வரவழைத்து டிரெயினில் அனுப்பினார்.பம்பாயிலிருந்து கப்பல் மூல மாக அவைவர அமெரிக்கா ஏற்பாடு செய்யும் என்று சொன்னார்கள். அதற் குள் என்ன நடந்ததென்று தெரியவில்லை.அமெரிக்கக் கப்பலில் ஏற்றுவதற்கு முன்னால் அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவைகளைத் திருப்பி அழைத்துப் போகும் போது ஒன்றிரண்டு பசியால்இறந்தனஇந்தியா சுதந்திரம் அடைந்திருந்த நேரமது குரங்குகளை மேற்குமலைப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர் சச்சின் மாமா வீட்டிற்குவந்தார். வங்காளமக்கள் நல்லவர்களில்லை.கல்கத்தாவில் ஒரு கிறுக்குக்கூட்டம் இருக்கிறது.இதற்கு ஒருபெண்ணும் உடந்தை” என்றார். தன் மருமகள்மீது அவர் சந்தேகப்படவில்லை..நாங்கள் எப்போது குரங்கைப் பார்க்க நேர்ந்தாலும்”அம்மா!இதோ உங்கள் வம்சம் “என்றுகணேஷோ,லட்சுமணோ சொல்வார்கள்.அப்படியாக அந்தக் கதை முடிந்த்து.

கே:உங்களை எழுத்தாளராக அடையாளம் காட்டிய முதல்கதை என்று எதைச் சொல்வீர்கள்?

பதில்:எழுத்து எனக்கு மிக இயல்பானதாக இருந்தது.என் பொருளாதாரப் பிரச்னை யைத் தீர்த்தது. சசித்ரா பாரத் என்று ஒரு தரமான வார இதழை என் மாமாவின் நண்பரான ஜிஷுசென்குப்தா நடத்தினார்.அதில் என்னை எழுதும்படி சொன்னார். அந்தச்சமயத்தில் நான் மத்தியஅரசில் வேலை செய்துகொண்டிருந் தேன்.இரண்டு ஆண்டுகள்தான்.ஒரு கம்யூனிஸ்டை நான் திருமணம் செய்து கொண்டதால் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டேன்.சுமித்ராதேவி என்ற புனைப் பெயரில் எழுதினேன்.ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பெண்னைப்பற்றிய கதை அது.மிக எளி மையான கதை.எல்லோருக்கும் பிடித்தது.கே.ஏ.அப்பாஸுக்கு கணவர் ஒரு கதை எழுதவேண்டியிருந்ததால் பம்பாய் சென்றோம்.அது சாத்திய மாகவில்லை .பிறகு அவர் ’நாகின்” என்ற திரைப்படக் கதை எழுதினார்.அது மிக மோசமான கதை .ஆனால் அது ஸூப்பர்ஹிட் ஆனது.அந்த ஒருவருடம் நான் பெரிய மாமாவின் வீட்டிலிருந்த்தால் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியில் போய்ப் புத்தகங்கள் படிப்பேன்.

கே:ஜான்சிராணி கதை எழுதும் விருப்பம் எப்படி வந்தது?

பதில்:சிறுவயதில் பாட்டியின் நூலகத்தில் அது பற்றிப் படித்திருக்கிறேன் தாகூரின் மூத்தசகோதரர் ஜான்சிராணி பற்றி அடிக்கடி பேசுவார்.அந்தக் குறிப் பிட்ட ஒரு நாளில்தான் ஜான்சிராணி அவ்வளவு தைரியமாக எதிர்த்து நடந்து கொண்டாள்..நான் வாழ்க்கை வரலாறு எழுத முடிவுசெய்தேன்.வரலாறு அல்லது ஆராய்ச்சி என்ற நிலையில் எல்லாம் எனக்குப் பழக்கமில்லை .வித்தியாசமான துறைகளை வைத்து என் எதிர்காலம் இருக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தெரி யாது.ராணியின் மருமகன் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது எனக்குத் தெரிந் தது.ஜான்சிராணிக்குத் திருமணமான போது அவளுக்கு வயது எட்டு. தந்தையும் அவளுடன் ஜான்சிக்கு வந்துவிட்டார்.ஜான்சியின் கணவன் கங்காதர் ராவுக்கு 30-32 வயதிருக்கலாம். அவள் தந்தைக்கும் அந்த வயதுதான் இங்கு வந்தபிறகு அவரும் எட்டு வயதுப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஜான்சியின் சிற்றன்னையும் அவளும் சிறுவயதுத் தோழிகள்.

ராணியின் மருமகன் நவீன் சிந்தாமணி சரித்திர காங்கிரசில் உறுப்பினர்.அவர் சுபேதாராக இருந்தார்.நான் ஜான்சி, குவாலியர், கல்பி அதனருகிலுள்ள இடங்களுக்குப் போய் என்னால் முடிந்தவரை செய்திகளைத் திரட்டினேன்.அவை மறக்க முடியாத அனுபவங்கள். ஒரு டிசம்பர் மாதத்தில் விறகு வெட்டிகள் பாடியபடி விறகுவெட்ட நாங்கள் புகைமூட்டி உட்கார்ந்திருந்தோம்.எங்கேயோ எழுதி வைத்திருக்கிறேன்.

கே: ஜான்சிராணி பற்றிப் பாடல்கள்?

பதில்:அவள் சிப்பாய்களை மண்ணிலிருந்து உருவாக்கினாள்
கட்டையிலிருந்து வாள் உருவாக்கினாள்
மலைகளைப் பிடுங்கிக் குதிரைகளாக்கினாள்
குவாலியருக்குப் போனாள்

கே:அது உங்களுடைய முதல் புத்தகம்.?

பதில்:ஆமாம்.அது தேஷில் தொடர்கதையாக வந்து பின்புபுத்தகமானது .நான் எழுத்தாளராகத் தெரிந்தது அப்போதுதான்.எனக்கு எதிர்ப்புகள் இல்லையென நினைக்காதீர்கள்.நிறைய எதிர்ப்புகள்.

கே:எந்த மாதிரியானவை?

பதில்:மிகவும் வேடிக்கையானது.நிறைய விஷயங்கள் மறந்துவிட்டன.அவள் தன் தந்தையின் செல்வாக்கால் பின்கதவு வழியாக வந்தவள்”என்று வங்காள எழுத் தாளர்கள் சொன்னார்கள்.எப்படி என்று எனக்குத்தெரியவில்லை. பெயரெல்லாம் சொல்லமாட்டேன் ஆனால் நான் எல்லாவற்றையும் கேட்கநேர்ந்தது ஒருவரு டன் மட்டும் நேரடியான மோதல்வந்தது.”நீ எப்படி எழுதுகிறாய் என்று நான் பார்க்கிறேன். நீ எழுதவே முடியாது.”என்றார். அப்போது நான் மிகவும் சின்னவள் அஞ்சும்,கோபம் வந்தது.” நான் கண்டிப்பாக எழுதுவேன்.எழுத்து மட்டுமே என் தொழிலாகும்.நான் நல்ல எழுத்தாளராவேன்.இதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்”என்று சொன்னேன்.அவர்கள் எல்லோரும் சிரித்தனர்.

கே:யாருடைய தாக்கமாவது உங்கள் எழுத்தில் அப்போது இருந்ததா? குறிப் பிட்ட நடை அல்லது சிக்கல் அல்லது அதைப் போன்ற ஏதாவது உங்களின் தாக்கமா..

பதில்:நான் எப்போதும் சொல்லிவந்திருக்கிறேன் அல்லவா?16 ம் நூற்றாண்டுக் கவிஞர் கபிகன்கோன்சோண்டி, எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி..ஆகியோர் ..சுகுமார்சென் போன்ற அறிஞர்கள் அவரை வங்காளமொழியின் முதல் நாவ லாசிரியர் என்கின்றனர்.வேடர்கள்,வியாபாரிகள் பற்றிய அவருடைய கதைப் பாட்டுக்கள்..அது ஒரு புரட்சியான காலம். இந்துக்களின் தெய்வங்கள் மிகப் பாரம்பர்யமானவையாக இருந்தன.அவைகளைத்தான் கடல்வணிகத்திற்குப் போகும் கிராமமக்கள் கும்பிட வேண்டியிருந்தது.கடலின் உக்கிரத்திலிருந்து காப்பாற்றும் ஒருசக்தியை அவர்கள் வழிபட வேண்டும்.பாம்புக்கடியிலிருந்து காப் பாற்றும் மோன்ஸாலோக் தேவி, லோக்தேவா ஆகியவர்களை அப்போதுதான் வழிபடத்தொடங்கினர்.அந்த நாட்களில் பிராமணர்கள் .எப்படிச்சொல்வது ..எல்லா ராமங்களுக்குள்ளும் பரவியிருக்கவில்லை.துர்க்கை,லட்சுமி உள்ளிட்ட தெய்வங் களை அன்றாடம் அவர்கள் வணங்குவதில்லை. குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும்.. இதைச்செய்யும்..அதைச்செய்யும் என்று சொல்லி அவர்கள் கிராமதெய்வங் களைக் கும்பிட்டனர்.வரலாற்றுரீதியாகவும் இந்தியா முழுவதிலும்,இங்கிலாந்து ஐரோப்பா என்று எல்லா இடங்களிலும் சுதந்திர மனிதாபிமானப்புரட்சி என்பார் களே அதுவுருவானது.இங்கும் கோயிலுக்கோ, மசூதிக்கோ போக வேண்டிய தில்லை..அவரவர் வீட்டிலிருந்தே கடவுளை வழிபடலாம், பூஜை செய்யலாம் என்றார் சைதன்யர்.தவிர மீராபாய்.நானா துக்காராம்,கபீர் என்று.. அப்போதுதான் இறுக்கமான நிலைகள் தளர்ந்தன.மதம்,மற்றும் சமயங்களில் இறுக்கம் தளர்ந்து மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்புத்தரத் தொடங்கினர்.அது ஒரு வகையான இயக்கம்..சாதி ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்கவில்லை.அந்தக் காலகட்டம் என்னைக் கவர்ந்த்து.எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி.. அவருக்கு கடன்பட்டதாக எல்லா இடங்களிலும் சொல்லியிருக்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரியுமா? வங்காள இலக்கியம் மிக அருமையானது..எவ்வளவு நுணுக்கமாக அவர் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை பார்த்திருக்கிறார்..

கே:பழங்குடி மக்கள் வாழ்விடங்களுக்கு நீங்கள் முதன்முதலாகப் போனது பற்றியும், எது உங்களை அங்கே போகத்தூண்டியது என்பது குறித்தும் சொல்லுங்களேன்?

பதில்:ஸ்டேட்ஸ்மென் பத்திரிகையின் ஞாயிறுசிறப்பிதழ்தான்.Mckluskiegung என்ற இடத்தைப்பற்றிய செய்தி வந்திருந்தது.ஒரு கடிதம் எழுதிவிட்டு அங்கு போனேன்.அந்தச்சமயத்தில் ஆங்கிலோஇந்திய எம்.பியான மலுசிகுங் காலனி யலாக இருந்தார்.இந்தியாவின் எல்லாப் பகுதிகளிலுமிருந்த ஓய்வுபெற்ற
ஆங்கிலஇந்திய ரயில்வே பணியாளர்கள் பலர் அங்குவேலை பார்த்தனர். அந்த இடத்தின் பழையபெயர் லப்ரா.அதன்கீழ் பல கிராமங்களிருந்தன.அவர்கள் அந்த நிலத்தை வாங்கினர்.ஒவ்வொரு வீடும் 15, 18 , 21 ஏக்கரில் தோட்டம்,பங்களா. நிலம் என்று பெரிதாக இருக்கும்.அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு அங்கேயே தங்கிவிட்டனர். சிலர் தம்வீடுகளை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு ஆஸ்திரேலியா, கனடா நாடுகளுக்குப் போய்விட்டனர்.மலுசிகுங்கே மிகப்பெரிய அமைதியான இடம்.ராஞ்சி,தன்பாத் எங்கிருந்து வந்தாலும் அங்கு நடந்துதான் போக வேண்டும் .நான் நிறைய நடந்திருக்கிறேன்.ஆங்கிலோ இந்தியர்களுடன் நட்புக் கொண்டி ருந்திருக்கிறேன்.

கே:இது எந்த வருடம்?

பதில்:1963 — 63 அல்லது ’62..பலமைல் தூரம் நடந்த போது பல பழங்குடி குடிசைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது எல்லா.மலைகளும்,ஆறுகளும் ஒரு வகையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தன.நேந்துரா மலையிலிருந்து வரும் புலியொன்று அங்கி ருக்கும்.பங்களாவிற்குள் வந்து தூங்கிவிட்டு எழுந்துபோகும்.பழங்குடி மக்கள் அருமையானவர்கள்.தனித்தனியாக வசித்தாலும் எப்போதும் ஒற்றுமையாக இருப்பார்கள்.அதிகமான வீடுகள் இல்லாததால் சிலர் மட்டும் வீட்டுவேலை செய்ய மற்றவர்கள் காட்டில் வேலை செய்பவர்கள்.மகிழ்ச்சியானவர்கள். Hunt என்னும் கதையின் மேரி தெரியுமா?

கே:மேரி ஒரான்..

பதில்: மேரி ஒரான்.. மேரி ஒரான்..

கே:அவள் ஒரு ஆங்கிலோ இந்தியன்—பழங்குடிப் பெண்ணின் மகள்

பதில்;ஹா .ஹா ..சிரிப்பு ஆமாம்.அவள் மிகவும் வெள்ளையாக இருப்பாள். ஆனால் பள்ளி கூடத்திற்குப் போகமாட்டாள்.புல்வெட்டி.. மாடு மேய்த்து ..கெட்டிக்காரி

கே:அவள் உண்மைப் பாத்திரமா?

பதில்:” ஆமாம்.உண்மைதான்.அந்தக்கதையில் பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள்..

கே: மலுசிகுங்கே போன போது பழங்குடிமக்களைப் பார்த்தீர்கள்.அவர்கள் வாழ்க்கைக்குள் எப்படி இவ்வளவு ஈடுபாடு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது?

பதில்;அது போல பல இடங்களுக்குப் போயிருக்கிறேன்.தோளி மற்றும் பல கதைகளில் பழங்குடியில்லாத ஏழை மக்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன். எந்த இடமானாலும் போவேன்.எனக்குள் அது வெறியாக இருந்தது.அவர்கள் வீட் டிற்குப் போவேன்.அவர்கள் என்னை வரவேற்பார்கள்.அவர்களோடு பேசி அங்கேயே தூங்குவேன்.ஆனால் அப்போது அவர்களைப் பற்றி எழுதுவேன் என்று நினைக்கவில்லை.அவர்களுக்கு எதையும் நான் சொல்லித் தரவில்லை கற்றுக் கொள்ளப் போனேன் என்று கூட நீங்கள் நினைக்கலாம். அவர்களை விஞ்ஞானப் பூர்வமாகவும், அதிநவீன செயல்பாடுகள், உடையவர்களாகவும்
பார்த்தேன்

கே:என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் தரமுடியுமா?பழங்குடி மக்களைப் பற்றிய பெரும்பான்மை மக்களின் அபிப்ராயம் உங்கள் கருத்திலி ருந்து மாறுபட்டது. விஞ்ஞானப் பூர்வம், அதிநவீன செயல்பாடுகள் எப்படி?

பதில்:பெரும்பான்மை பழங்குடிமக்கள் எண்ணெய் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்து வதில்லை.மிக மிதமான தீயில் மிக மிதமானமுறையில் சமைப்பார்கள்.அது விஞ்ஞானப் பூர்வமானது.அங்கு கிடைக்கும் இயற்கை மூங்கில்மரங்களை விற குகளாகப் பயன்படுத்துவார்கள். காலையில் அடுப்பில் போடப்படும் உணவுப் பொருள் சில மணிநேரம் எரிந்து மிகப் பக்குவமான உணவைத் தரும்.மிகச் சுவையாகவுமிருக்கும்.இது நாகரிகம் சார்ந்த உண்மையான விதிகளைப் பின் பற்றும் நவீனமானமுறையாகும். எனக்கு இன்னமும் ஞாபகமிருக்கிறது. ஒரு குழந்தைக்குத் தீக்காயம் பலமாகப்பட்டது. அதன் தாத்தா கோழியின் தலையை முறித்து உடல் முழுவதும் அந்த ரத்தத்தை ஊற்றினார்.அது விரைவில் தீப் புண்ணை ஆற்றிவிடுமென்றும் ,புதுத்தோல் விரைவில்வருமென்றும் சொன்னார் .அது விஞ்ஞான ரதியான விளக்கமாக இருக்க வேண்டும்.சில நாட்களில் அவளுக்குச் சரியாகிவிட்டது.

கே: வடு எதுவுமில்லையா?

பதில்::இல்லை .எதுவுமில்லை.வீடுகள் மிகச் சுத்தமாக இருக்கும்.”ஏன் விளக் குகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இருட் டின் வழியாக.. நட்சத்திரங்கள் வெளிச்சம் தருகின்றன என்பார்கள்.அந்த மாதி ரியான மனிதர்களுடன் நான் மாலைப்பொழுதுகளைக் கழித்திருக்கிறேன்.

கே: ஜுகந்தர் பத்திரிகையின் ரிப்போர்ட்டர் பணி குறித்து…

பதில்;அது பின்னாளின்தான் வந்தது. நான் எம்.ஏ.தேறி பிஜயாராய் ஜோதிஸ் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியையாக வேலை பார்த்தேன்.நான் அப்போது எழுத்தாளராகி விட்டேன். Do Ana Khoi Mala அப்போது எழுதப்பட்டது. Rongta வும்தான்.நிறையச் சிறுகதைகள் எழுதினேன்.உள்ளூர்ப் பழங்குடிமக்கள், பீகாரிலி ருந்து வரவழைக்கப்பட்டவர்கள் .. அவர்கள் மீதான சுரண்டல் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் செய்தேன்.ஜுகந்தர் என்னிடம் எழுதும்படி சொன்னபோது மிக அரிதாக எழுதினேன்.ஆனால் அவர்கள் என்னை நிரந்தரமாக எழுதச் சொன்னார் கள்.கிராமங்களுக்குப் போய் அவர்களின் வாழ்க்கை,பிரச்னை ஆகியவைகள் பற்றி விரிவாகஎழுதினேன்

கே: Bortika பற்றிப் பேசுவோம்.அந்தப் பத்திரிகையை நீங்கள் நீண்டகாலம் நடத்தினீர்கள்.அது உங்கள் தந்தையால் ஓர் இலக்கியப் பத்திரிகையாகத் தொடங்கப்பட்டு உங்களால் மாற்றப்பட்டது.அது பற்றி….?

பதில்:என் தந்தை மிகப் பிரபலமான எழுத்தாளர்.அவர் இளைய தலைமுறை யோடு மிக நெருக்கமுடையவர்.அவர் ஆசிரியராக இருந்தபோது அறிமுகப் படுத்திய சையத்முஸ்தபா, புலகெந்துபாபு, புகலேந்துசிங்,அபூல்பசார் உள்ளிட்ட பலர் பின்பு பிரபலஎழுத்தாளரானார்கள்.தந்தை 79 ல் இறந்தார். துரதிர்ஷ்டவச மாக அந்தச் சமயத்தில் நான் அங்கில்லை.சாகித்யஅகாதெமி பரிசு கிடைத்தது எனக்குத் தெரிய வந்து.பெர்காம்பூர் போன தினத்தன்று அவர் இறந்தார்.திரும்பி வந்து சடங்குகளைச் செய்தேன்..Bortika நின்றுவிடக் கூடாது. அவளை வைத்துக் கொண்டு நடத்துங்கள் என்று தந்தை சொன்னது ஒரு கட்டளை போல இருந்தது நான் அதன் அமைப்பை மாற்றினேன்.கிராமமக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களே எழுதவேண்டும். அது மிகவும் இயல்பாக இருக்கும்படிப்பறிவின்மை என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில்லை.எந்தஅளவு மொழியறிவு இருந்தாலும் வங் காளமொழி எழுதத்தெரிந்த யாரும் என் பத்திரிக்கையில் எழுதலாம்.கிராமங் களில் அதன் செல்வாக்கு வளர்வதைப் பார்க்கமுடிந்தது. 800 சந்தாதார்கள் இருந்த மேதின்பூரில் மட்டும் 1,600 அல்லது 1,900 சந்தாதார்கள் எண்ணிக்கை வளர்ந்தது.அவர்கள் தங்கள்வாழ்க்கையை எழுதினர்.அவர்களின் பெயர் மற்றும் எல்லாவிவரங்களும் அச்சில் வந்தன.அது அவர்களுக்குள் பெரிய அதிர்வை நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.அதற்குப் பிறகு நிறைய கிராம சந்தாதாரர்கள் கிடைத்தார்கள்.உழவன் என்றால் இப்படி.. ஆசிரியர் என்றால் இப்படி.. ரிக்ஸா இழுப்பவர் என்றால் இப்படி என்று அவர்களைப் பற்றி மிக விரிவாக எழுதி னேன்.கிராமங்கள் மட்டுமில்லை.நாட்டுப்புறம் சார்ந்த வங்காளமும் செய்திக் குள்ளானது.நான் முதல் பழங்குடிப்பெண், முதல் இசுலாமியப் பெண் என்று ஒவ்வொன்றாய் வெளிவந்தது;வெளிவந்தனர்.

கே: அவர்கள் எழுதியது அவர்களின் சொந்தக் கதையா?

பதில்:ஆமாம். சொந்தக் கதைதான்.உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா?தற்கொலை செய்துகொண்ட லோதாபெண் Chuni Kotal,,

கே:பழங்குடி இனத்தில் முதன்முதலாக பி.ஏ. பட்டம் பெற்ற பெண்..

பதில்:அவள் எனக்கு மகள்போல.அடிக்கடி கல்கத்தா வருவாள்.மேதின்பூர் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தாள்.எழுதும்பதி சொன்னபோது ”என்னால் எழுத முடியாது..தெரியாது..“என்றாள்.”உன்னால் முடியும் “என்று வற்புறுத்தினேன். அதுதான் அவளுடைய முதலும் முடிவுமான எழுத்து.அதற்குப் பிறகு அவளைப் போல நிறையப்பேர் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் படிப்பின்மீது தாகம் கொண்ட வர்கள்.அவர்கள் தம்வாழ்க்கையை எழுதினார்கள்.பள்ளிக் குழந்தைகள் கவிதை கள்,உரைநடைப் பத்திகள் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் பற்றி மட்டும் ஐந்து இதழ்கள் வந்தன.சாந்தல்,முண்டாபழங்குடியினர் பற்றியும் தலா ஒரு இதழ் வந்தது.மூடபட்ட தொழிற்சாலைகள்,ரிக் ஷா இழுக்கும் மனிதர்கள்—என்று பலர் பற்றியும்..

கே:Bortikaவில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவியது என்ற வகையில் குறிப்பிடத்தக்க பெண்கள் மற் பிறர் எழுதிய கருத்துக்கள் ஏதாவது ஞாபகம் இருக்கிறதா?

பதில்:ஆமாம். என் தாய்தான் எல்லாக்கதைகளுக்கும் மூலகாரணம். மிக நல்லவள். தன்கருத்தில் உறுதியானவள். வங்காளப் பிரிவினைக்குப் பிறகு வேலைக்குவந்த பெண்களிடம் கண்டிப்பாக இருப்பாள்.அருகிலுள்ள பள்ளிக் கூடத்திற்கு அரிசனக்குழந்தைகளை அழைத்துப் போவாள்.”இந்தக் குழந்தை களைப் பள்ளியில் சேர்க்கவந்திருக்கிறேன் என்று சொல்வாள்.அக்குழந்தைகள் தலையின் மீது கழிவைச் சுமந்துபிழைப்பவர்கள்.எப்படி அவர்களைப் பள்ளியில் சேர்க்கமுடியும்?என்று அவர்கள் சொல்லும் போது”அரசாங்கம் பள்ளிக்கூடங் களைத் தொடங்கியிருக்கிறது. உங்களுக்குச் சம்பளம் தருகிறது.இவர்களைச் சேர்க்கக்கூடாதென்று யாராவது சொன்னார்களா?நான் இவர்களைச் சேர்க்கி றேன்.நான் வருமானவரித்துறை அதிகாரியின் மனைவி.ஒருவாரம் கழித்து வந்து விசாரிப்பேன்.என் கணவரும் வந்து பார்ப்பார்”என்பாள்.என் பெற்றோர் அரசாங்கவேலை பற்றிக் கவலைப்பட்டதேயில்லை.எங்கள் வீட்டில் கழிவ றையைச் சுத்தம் செய்யவரும் பெண்ணுக்கு நான்குகுழந்தைகள். அவர்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் தாய்செய்தாள். அந்தக் குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்த் தாள்.தீண்டாமை மிகப்பெரிய பிரனையாக இருந்தநிலையில் என்தாயை பிராம ணன்மனைவி என்று சொல்லிக்காட்டும்போது கூட அவள் கவலைப்பட்ட தில்லை.சாதி மிகப்பெரிய பிரச்னையாக கருத்தப்பட்ட பெர்காமில் இதற்கு முன்னால் தாயைப் போல யாரும் நடந்து கொண்டதில்லை.நான்கு குழந்தை களில் ஜூகல் நன்கு படித்து முனிசிபல் தொழிலாளர் சங்கத்தின் செயலாளர் ஆனான். என் தாயிடம் வந்து “நான் சங்கத்தின் தலைவராகவேண்டும் என்று வேண்டினான்.நான் மறுத்தேன்.ஆனால் என்தாய் என்னைச் சம்மதிக்க வைத்தாள்.தலைவியான பிறகு முனிசிபல் அதிகாரிகளு டன் சண்டை போட்டு பலவுரிமைகளைப் பெற்றுத்தந்திருக்கிறேன்.நிறைய நடந்துவிட்டன என் வாழ்க்கையில்..

கே:யாராவது உங்கள் வாழ்க்கையை நாவலாக எழுத முயன்றால் அது..மிகக் கஷ்டமாக..

பதில்:மிகக் கஷ்டம்தான்

கே:அது மாயாஜால யதார்த்தத்தைவிடக் கடினம்.

பதில்: ஆமாம். நான் எதைச் செய்யவில்லை…

கே:நீங்கள் எழுதிய பெரும்பாலான கதைகளில் பாத்திரங்கள் அல்லது கதைக் களம் அல்லது கரு சமுதாயத்தின் அடித்தளத்தில் துன்பப்படும் மக்கள் வாழ்க்கை பற்றியது.பெண் கதைகள்.பிரச்னைகள்,பாத்த்திரங்கள் என்றுஅதற்குள் பல கூறுகள்.. இப்போது இதுபற்றி எல்லாம் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?நீங்கள் பெண்களைப் பற்றி அதிகம் எழுதியதாகச் சிலர் நினைக்கின்றனர். அதை ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?

பதில்:எல்லா வகுப்பையும் எழுத்தில் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறேன்.வகுப்பு வாரி யாக அவர்கள் சுரண்டப்படுகின்றனர்.ஆண்,பெண் ,குழந்தைகள் எல்லோருமே பெண் பிரச்னைகள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.அவர்கள் துன்பப்படுவதற்கு அவர்கள் உடலும் காரணம்.அவள் துன்பப்படுவது பல ஆயிரம் வருடங்களாக. .வீட்டில் தொடங்கி.. ஏழு வயதுக் குழந்தை கற்பழிக்கப்படுவது..பிறந்த பெண் குழந்தையை ரயில் நிறுத்தத்தில் விடுவது ..என்று தொடர்ந்து நடந்துகொண் டிருக்கிறது.சிந்தாகதை தெரியுமா?விதவையான அவள் இன்னொருவனோடு வாழ்வதற்காகத் தன் இரண்டு பெண்குழந்தைகளை விற்க வேண்டிவந்தது .ஆனால் பழங்குடிச்சமுகத்தில் இவையெல்லாமில்லை.பெண் குழந்தைக்கு அங்குவரவேற்புண்டு.அவர்களின் பார்வை வித்தியாசமானது.இது ஆயிரக்கணக் கான வருடங்களாக உள்ளது.அதை அவர்கள் வழி நடத்துகிறார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால்தான் எழுதினேன்.
கே:மதங்களைப் பற்றிய மக்களின் அணுகுமுறையில் உங்களுக்கு எந்தவித கருத்து மாறுபாடும் இல்லாதது போல உங்கள் பேச்சு இருக்கிறது.அதே சம யத்தில் பலகதைகளில் மதங்கள் மக்களைச் சுரண்டியிருப்பதை விமர்சித் திருக்கிறீர்கள். மதம் பற்றிய உங்கள் பார்வையென்ன?

பதில்::தனிப்பட்ட முறையில் நான் கடவுளை வழிபடுவதில்லை.என் வீட்டில் வேலைசெய்யும் பெண் சாமிகும்பிடுவாள்.கிராம வாழ்க்கையில் மதம் முக்கிய மானது.பழைய நாட்களில் இந்தியா முழுவதிலும் மதம் சார்ந்த விழாக்கள் ,பண்டிகைகள்,கண்காட்சிகள் என்று நடக்கும். எல்லா இடங்களில் இருந்தும் மக்கள் வருவார்கள்.இது அவர்களுக்கு மனஅமைதி தருவதாக இருக்கும். இதில் முக்கியமானது தங்கள் நினைவிலிருக்கும் பழைய பாடல்களை எல்லாம் பாடுவார்கள்.இந்தியாவில்,அதன் மாநிலங்களில்,குறிப்பாகப் பழங்குடி மக்களின் இராமாயண ,மகாபாரதம் வேறுவேறு கதைகள் கொண்டவை.விழாக்களின் போது இக்கதைகள் சொல்லப்படும்;அறியப்படும்கொல்கத்தி என்ற பழங்குடி மக்கள் சொல்லும் இராமாயணம்,பாரதக்கதைகள் அதே இடத்தில் வாழும் மக்கள் சொல்லும் கதைகளை விட மாறுபட்டது.பாரம்பரியத்தை வாய்மொழி யில் சொல்லும்போதான சிறப்பு சொல்லில் அடங்காதது…மதங்களால் என்ன குறை இருக்கிறது?

கே:ஒரு படைப்பாளி தன் காலத்தையும்,தான் அங்கமாக இருக்கிற சமூகத் தையும் ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்று நீங்கள் அடிக்கடி சொல்லியிருக் கிறீர்கள்…..

பதில்:::அதை நான் நம்புகிறேன்.

கே:அதுபற்றி சிறிது விளக்க முடியுமா?

பதில்::என் காலத்தையும்,என் வரலாற்றையும் ஆவணப்படுத்தும் போது என் வரலாற்றின் பழமையை ,அதன் நிரந்தரத் தன்மையை உணர்கிறேன்.அதனால் நம்புகிறேன்.

கே:கதை எழுதும்போதும்,உரைநடை எழுதும் போதும் உங்கள் சிந்தனைப் போக்கு வித்தியாசப்படுவதாக நினைக்கிறீர்களா? அல்லது.

பதில்:நிச்சயமாக

கே:எந்த வகையில்?

பதில்:: படைப்பிலக்கியம் எழுதும்போது ஒருகுறிப்பிட்ட பொருளை மனதிற் குள் பலமுறை உள்வாங்குகிறேன்.அது பரவலாகிறது.அதைக் குறுக்குகிறேன் .அது இறுகுகிறது.அதைத் தொட்டுப்பார்க்க முடியும் .பிறகு கதை உருவாகி மெதுவாக வளர்கிறது.
கே: : Hanh, 1084 ஓரிரவில் எழுதப்பட்டது என்று ஒருமுறை சொல்லியிருக் கிறீர்கள்..

பதில்:: Hanh, 1084 ஓன்றரை நாளில் எழுதப்பட்டது. Breast Give, Draupadi இரண்டும் ஓரிரவில் எழுதப்பட்டன.அஞ்சும்..இதை என்னால் விளக்கமுடியாது. பலபக்கங்கள் எழுதி..எழுதி எழுதி….”உங்கள் உடலை நீங்கள் இப்படிச் சித்ரவதை செய்துகொள்ளக்கூடாது”என்று மருத்துவர் சொன்னார். ஆனால் எழுதாவிட்டால் நான் செத்துவிடுவேன்” மூச்சுத் திணறுவதைப் போல உணர்வேன்..”

கே:பெண்ணியம் பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன?அதுபற்றி நீங்கள் முன்பு சொல்லி யதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.பெண்ணியவாதி என்று அழைக்கப்படுவதை விரும்பு கிறீர்களா?

பதில்:;இப்படி சொல்லட்டுமா?என் வாழ்நாளில் நான் மார்க்ஸ், லெனின், மா சேதுங் –யார் பற்றியும் படித்ததில்லை.ஆனால் என் எழுத்தைப்படிக்கும் மக்கள் மார்க்ஸ் ,லெனின்,மா சேதுங் வெளிப்படுவதாகச் சொல்கின்றனர்.என் எழுத் துக்களில் பெண்ணியம் வெளிப்பட்டால் ஒன்றும் செய்யஇயலாது. நான் எப் போதும் சொல்வதைப் போல முழுச்சமுதாயம் பற்றியும் எழுதுகிறேன்.ஆண் ,பெண்,குழந்தைகள் என்று..பெண்கள்பற்றி வரும்போது யாரும் எழுதாதவர் களைப் பற்றி எழுதுகிறேன்.மேரி ஓரான்,திரௌபதி..யார் எழுதினார்கள்?அவர்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள்.பலவகைகளிலும் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள் பெண்கள் என்று சொல்லும்போது நான் பழங்குடிப்பெண்களைப் பற்றி மட்டும் சொல்லவில்லை .நடுத்தர,உயர்தர வகுப்புப்பெண்கள் எல்லோரும்..மருத்துவர், கார்ப்பரேட் என்று துறை எதுவாக இருந்தாலும் நிலைமை ஒன்றுதான். நாற்பதுவயதுவரை துன்பம் என்று சொன்னால்..நாற்பதில்தான் வாழ்க்கை தொடங்குகிறது என்று சொல்லலாம்.கருத்தரங்கு நடத்துபவர்களிடம் நான் கேட்பது’ அதன் பயன்கள் யாரையாவது போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறதா ?”என்றுதான். இலக்கியத்தில் பெண்ணியம் உண்டு.எனக்குக் கொள்கைகள் பற்றித் தெரியாது. எது தோன்றுகிறதோ அதை எழுதுகிறேன்.முடிவும் ,தொடக்கமும் முடிவும் என்று….வாசகர்கள்தான் அதை மதிப்பீடு செய்யவேண்டும்.
————————-

இது இரண்டு நாட்கள் நடந்த பேட்டி என்று குறிப்பிட்டுள்ளதால் மகாஸ்வேதா தேவியின் கருத்தோடு நிறைவு பெறுவதாக அமைகிறது.

•••

அய்யப்பமாதவன் ( நேர்காணல் ) / ரமாசுரேஷ் ( சிங்கப்பூர் )

unnamed

சமீபத்தில் சிங்கை வந்திருந்த கவிஞர்.அய்யப்பமாதவன் அவர்களை நேர்காணல் செய்யும் வாப்புக்கிட்டியது. லீசா பேச்சாளர் மன்ற மாதாந்திர கூட்டத்தின் சிறப்பு விருந்தினராக வருகை புரிந்திருந்தார். தான் பார்த்து, ரசித்த, அனுபவத்தை தன் கற்பனையோடு கலந்து அழகியளாலும், கவித்துவத்தாலும் கவிதைகளால் வியக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கும் கவிஞர் மிகவும் இயல்பாகவும், இனிமையாகவும் பேசினார். இந்த பிரபஞ்சத்தில் அனைத்து சம்பவங்களும் வலியோடு பிறப்பதும் இல்லை, மகிழ்வோடு முடிவதும் இல்லை என்ற எதார்த்தத்தை அவர் கவிதைகளில் மட்டும் அல்ல, உரையாடலிலும் வாசர்களுக்கு உணர்த்தினார். சந்தித்த அனைத்து வாசகர்களையும் புகைப்படம் எடுத்து, அதை அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் அனுப்பிவைத்து மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அன்பான மனிதர். எழுத்தை ஆள்பவன், தன்னையும் ஆள கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்கு இனங்க, கேட்ட கேள்விக்கு பொறுமையாக பதிலளித்தார்.

தங்களை எழுத தூண்டியது வாசிப்பா? அல்லது தங்களுக்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் படிமமா?

எனக்குள் இருந்த படிமங்களைக் காட்டிக்கொடுத்தது வாசிப்புதான். என் நண்பர்கள் செழியன், மீராவின் மகன் கதிர் இவர்களோடு சேர்ந்து நிறைய வாசிக்கத் துவங்கினேன். நேரம் போவதுக்கூட தெரியாமல் விவாதிப்போம். அப்போது ஜப்பானிய மொழியிலிருந்து பேராசிரியர் வீ.உண்ணாமலை அவர்களால் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்ட ஜப்பானிய ஹைக்கூ கவிதைகளை வாசிக்க நேர்ந்தது. எளிமையான முதல் இரண்டு வரியில் நம்மை உள்ளே இழுத்துச்செல்லும் ஹைக்கூ, வலிமையான பொருளுடைய மூன்றாவது வரியில் நம்மை அப்படியே புரட்டிப்போட்டு விடும். அத்தகைய கவிதைகளை வாசிக்க, வாசிக்க நாமும் எழுத வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலோங்கியது. ஆனால், ஹைக்கூவின் மற்ற இலக்கணங்களைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு மூன்று வரிகளில் எழுதினால் போதுமென்ற எழுத துவங்கினேன். பின்புதான் புரிந்துக்கொண்டேன் நாம் எழுதுவது வெறும் மூன்றுவரிக் கவிதைகள்தான். அவை, ஹைக்கூவே அல்ல, பொய்க்கூ என்பதை. இங்கு ஹைக்கூ என்ற போர்வையில் எழுதப்படும் கவிதைகள், ஹைக்கூ கவிதைகளல்ல என்பது உலகமறிந்த விசயம்.

தங்களுடைய கவிதைகளில் எதை முதன்மைப்படுத்த அல்லது கவனப்படுத்த விழைகிறீர்கள்?

இல்லை! நான் என் கவிதைகளை முதன்மைப்படுத்தவோ அல்லது ஈர்க்கவோ கவிதை எழுதுவது கிடையாது. என்னை எது ஈர்த்ததோ, எது ஆட்கொண்டதோ அதை அப்படியே கவிதையாக கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

இந்த உலகில் மிக அருமையான தருணம் ஒரு பூ மலர்வதுதான். பலநாட்கள் பூக்களின் அருகே தவமிருந்திருக்கேன். அப்பொழுதெல்லாம் என் கைகளில் கேமிரா கிடையாது. வாங்கும் அளவிற்கு வசதியும் கிடையாது. ஆனால், என் உணர்வுகளை என்னிடமிருந்து வெளிக்கொண்டுவர என் கவிதைகள் இருந்தன, அதை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்த விழைகிறேன்.

புரிந்த மொழியில், புரியாத தன்மையில் சொல்வதுதான் நவீன கவிதையா? ஒரு வாசகன் நவீன கவிதையை எவ்வாறு அடையாளம் கண்டு அணுகுவது?

இன்று நவீன கவிதைகளைப்பற்றி வாசகர்களிடம் ஒரு தவறான புரிதல் உள்ளது. அதற்கு காரணம், அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் கவிஞர்கள். நீங்கள் சொல்வதுபோல் மொழியின் இறுக்கத்தோடு கவிதை எழுதுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். அது அவர்களது பாணி. உங்களுக்கு அது புரியாதபட்சத்தில் அதைத் தூக்கியெறிந்துவிடுங்கள். அதற்காக ஒட்டுமொத்த நவீன கவிதையை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை. எத்தனையோ அருமையான நவீன கவிஞர்கள் தமிழில் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் அவற்றைக் கண்டடைவது ஒரு சுகமான அனுபவமாக இருக்கும். ‘ஆத்மாநாம்’ தமிழ் நவீன கவிதையில் மிக முக்கியமானவர். அவரது எளிமையை வேறு எந்த நவீன கவிதைகளிலும் காணவே முடியாது. முதலில் நீங்களெல்லாம் ஆத்மாநாமை வாசியுங்கள். அவருடைய முழுத்தொகுப்பைக் காலச்சுவடு வெளியிட்டிருக்கிறது.

ஒரு கவிதை அது மரபுக்கவிதை, புதுக்கவிதை, ஹைக்கூ, நவீன கவிதை எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், அந்தக் கவிதை வாசகனின் முதல் வாசிப்பிலேயே புரியவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. ஆனால், அக்கவிதை வாசகனை உள்ளிழுத்து மறு வாசிப்புக்கு தூண்டவேண்டும். அப்படி உங்களை தூண்டாத, புரியாத கவிதைகளைப் படிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. என் கவிதையில் ஒன்றை சொல்கிறேன். புரிகிறதா என்று பாருங்கள்…

அழகெல்லாம் உதிர்கிறது உதிர்கிறது கொன்றை மரக்கிளைகள் தீட்டிய கோலமது நிலமெல்லாம் விழியெல்லாம் மஞ்சள்

ஓயாத காற்று ஓயாத உதிர்வு தீராத ஓவியம்

மரமெல்லாம் பூக்கள் நடனமிடும் கிளைகளிலிருந்து உதிர உதிர மஞ்சள் ஒளிர்கிற நிலம்

நிழல் தரும் மரங்கள் இலையுதிர்க்கும் பூ உதிர்க்கும் காய் உதிர்க்கும் பழம் உதிர்க்கும் உதிர்ப்பதற்கென்றுதான் மரம்

உதிர்த்தபின் உதிர்ப்பதற்கு ஒன்றுமில்லாத மரங்கள் உதிக்கவே துளிர்க்கும்

பூக்கும் காய்க்கும் கனியும்

நானோ உயிரின் உதிர்விற்குபின் மண்ணில் கலப்பேன் கொன்றையின் கீழிருந்து மேலெழுவேன் மஞ்சள் பூவாக மஞ்சள் பூவாக

உலகின் கண்களுக்கு விருந்தாவேன்

இக்கவிதையை முதல் முறை வாசிக்கும்போது ஏதோ ஒன்றை உணர்த்தினால் இரண்டாவது முறை வாசித்து பாருங்கள் புரிதல் ஏற்பட்டு பல உணர்வுகளை உங்களுக்குள் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

என் இயல்பிலிருந்துதான் கவிதைகளை எழுதுகிறேன். எளிமையாக்குகிறேனென்று வலிந்து எழுதி வீரியமிழக்கச் செய்வதில்லை.

புரிந்தால் மட்டுமே கவிதையாகிவிடாது. சாதாரண எளிய கவிதைகூட புரியவில்லையென்றால், புரிந்துகொள்வதற்கான மனநிலையை வாசகர்கள்தான் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

என் கவிதைகள் கரடு முரடானவை அல்ல. மறுவாசிப்பிலேயே புரிந்துவிடும். மேலும் எளிமைப்படுத்துங்கள் என்றால் மாட்டேன். என் எண்ணம் குவிமையமாகும் பொழுது உருவாகும் உணர்ச்சிகளுக்கு சொற்களால் உருவம் கொடுக்கிறேன்.

இன்று நிறைய கவிஞர்கள் நல்ல கவிதைகள் படைக்கின்றனர். அவர்களின் கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்து வாசிக்கலாம். செல்மா ப்ரியதர்ஸன், யவனிகாஸ்ரீராம், கண்டராதித்தன், பழனிவேள், பாலை நிலவன், லட்சுமி மணிவண்ணன், சங்கர் ராமசுப்பிரமணியன். ஸ்ரீநேசன், ராணிதிலக், நேசமித்திரன், பெண் கவிஞர்களில் மாலதி மைத்ரி, குட்டி ரேவதி, தென்றல், உமா மகேஸ்வரி, சுகிர்தராணி, போன்றோரின் கவிதைகள் வாசிப்பிற்கு உகந்ததாக இருக்கின்றன. புதிதாக நிறைய கவிஞர்கள் நன்றாக எழுதுகிறார்கள். அவர்களில் இசை, இளங்கோ கிருஷ்ணன், நரன், வெயில், மண்குதிரை, ஊர்சுலா, நிலாரசிகன், விஸ்வநாதன் கணேசன் கவிதைக்காரன் இளங்கோ, சசிகலா பாபு, கனிமொழி ஜி, அகிலா புகழ், கிருத்திகா தாஸ் போன்றோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இன்னும் நிறையப் பேர் ஆர்வத்துடன் எழுத வந்திருக்கின்றனர். ஞாபகத்திற்கு வந்த பெயர்களையேக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

ஒரு கவிஞன் சொல் வளத்தை எவ்வாறு வளர்த்துக்கொள்வது? ஏதேனும் யுக்தி வைத்திருக்கிறீர்களா? (நிறைய கவிதைகள் படிக்க வேண்டும் என்பதை தவிர)

நான் யுக்திகளையும் கையாளுவதில்லை. சொல் வளத்தைவிட கவித்துவம்தான் முக்கியம். ஒரு கவிதையில் சொற்கள் அதிகம் தெரியவேண்டியதில்லை. மொழியென்பது உடலாலானது, கவித்துவம் உயிரைப்போன்றது. நமக்குள் இருக்கும் கவித்துவத்தையும், அழகியலையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு சம்பவத்தை காட்சியாக பார்க்காமல், அதன் பின்புலம், சுற்றுச்சூழல் இவற்றோடு நம் கவித்துவ பார்வையில் பார்க்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப் பார்வையை ஒரு கவிஞனுக்கு கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கற்றுக்கொடுக்கவும் முடியாது. அது இயல்பாகவே இருக்கும் உண்மையான கவிஞனுக்கு.

ஒரு கவிதைக்கும், புகைப்படத்துக்கும் எவ்வளவு ஒற்றுமை இருக்கு என்று நினைக்கிறீர்கள்?

ஒற்றுமையென்பது ஒன்றுதான் கவித்துவ உணர்வு மேலெழுவது. எனக்கு புகைப்படம் எடுப்பது மிகவும் பிடித்த ஒன்று. ஆரம்ப காலக்கட்டங்களில் என்னிடம் புகைப்பட கருவி இல்லை. நான் பார்த்து ரசித்த காட்சிகளை என் கவிதைகளில் எழுதிப் பார்த்தேன். இப்பொழுது புகைப்படத்தோடு, கவிதைகளை எழுதுகிறேன்.

ஏதாவதொரு நிகழ்வு உங்கள் ஆள் மனதை தாக்கி, அதை பற்றிக் கவிதை எழுதியப்பின், அந்த உணர்வை முழுமையாக கவிதையில் வார்த்தைகளால் கொண்டு வரமுடியவில்லை என்று உங்களுக்கு தோன்றியுள்ளதா? அப்படி நடக்கும் போது என்ன செய்வீர்கள்?

எனக்கு அதுபோல் நடந்ததில்லை.
எழுதியவற்றைச் சரியாக வந்துவிட்டதா? என்ற உணர்வு எனக்கு வருவதே இல்லை. முழுமையான கவிதையை நான் எழுதிவிட்டேனா? அல்லது எழுதிவிடுவேனா? என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதற்கான முயற்சிதான் என்னை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

அந்த ஒரு நல்ல கவிதைக்கெனத்தான் கவிதை எழுதுவதை விட்டுவிடவில்லை. ஒரு நல்ல கவிதைக்கு முன் எழுதப்படும் கவிதைகள் அந்த ஒரு நல்ல கவிதைக்கான பயிற்சியாகவும் இருக்கலாம்.

சமீபத்தில் தங்களை பாதித்த, வியக்க வைத்த படைப்பு?

“ஞாபக சீதா” எனும் கவிதை நூல், நண்பன் கவிஞன் ஷங்கரராம சுப்ரமணியன் எழுதியது. அவனின் கவிதைகள் என்னை வியக்க வைத்தன.

வெற்றிப்பெற்ற தங்களுடைய படைப்புகள் அதிகம் பேசப்படவில்லையே என்ற ஆதங்கம் உண்டா?

ஆதங்கம் ஒரு போதுமில்லை. படிக்கப்படாத கவிதைகள் புத்துணர்ச்சியுடன் எப்போதுமிருக்கும்.

ஒரு படைப்பாளியாக இந்த வாழ்க்கை நிறைவளிக்கிறதா?

சக மனிதர்களிடமிருந்து படைப்பாளி எப்போதுமே வேறுபடுகிறான். அவனால் வேலை, சாப்பாடு, தூக்கமென்று சதவிகித அடிப்படையில் சராசரியாக இயங்கமுடியாது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எல்லாமே எனக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தருகின்றன. ஒரு படைப்பாளியாக இருப்பது மகிழ்வெனினும், நிறைவென்ற ஒன்றில்லை என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

தங்களுடைய கவிதைகள் வாசகர்களை ஈர்க்க துவங்கிய தருணங்களை பற்றி
அதுதான் கவிஞன் ஆனதற்கான உண்மையான உணர்ச்சி மிகு கணங்கள்
அதைவிடவும் வேறெந்த விருதும் எனக்குத் தேவையில்லை!

கவிஞன் சிறுகதை எழுத நேரும்போது ஏற்படும் பிரச்சனைகள் ?

கதை கவிதை நடையில் வரும். அது ஒன்றும் குற்றமில்லை. என்னுடைய சிறுகதை தொகுப்பு ” தானாய் நிரம்பும் கிணற்றடி”. முதற்தொகுப்பு என்பதால் கவிஞனின் தலையீடு இருக்கும். எனக்குள்ளிருக்கும் கவிஞன் எங்கேயும் எப்போதும் அனிச்சையாக வெளிப்பட்டுவிடுகிறான். வண்ணதாசன் கதைகளில் ஒரு கவிதைத் தன்மையிருக்கும். கவிஞனுக்குண்டான மனநிலையிலிருந்துதான் கதைகளை எழுதுவாரோ எனத் தோன்றும். நான் இன்னும் நிறைய கதைகள் எழுதவேண்டும். அப்போதுதான் என் கதையிலிருந்து கவிஞன் வெளியேறுவானென்று நினைக்கிறேன்.

தங்களை ஈர்த்த ஜப்பானிய கவிதைகளை ஒருசில

பாழடைந்த கோயில்
மணியின் மீது உறங்குகிறது
ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி !

வீழ்ந்த மலர்
கிளைக்குத் திரும்புகிறதா
ஓ… வண்ணத்துப்பூச்சி !

அதிகாலை வெள்ளைப்பனியில்
காணாமல் போயின
வெள்ளை நாரைகள் !

பெண் படைப்பாளிகள், அதிகம் பெண்ணியம் பற்றியும் தங்களின் பிரச்சனைகளை பற்றியுமான புலம்பல்களே அவர்களின் படைப்புகளில் உள்ளது என்ற குற்றசாட்டு உள்ளதே அதைப்பற்றி தங்களின் கருத்து?

உண்மைதான் அதை மீறியும் பெண் படைப்புகள் உருவாக வேண்டும். பெண்ணியம் பேசுவது, எழுதுவது, புலம்புவது இலக்கியமாகாது ஒரு போதும். இப்பொழுது நிறைய பெண் படைப்பாளிகள், நல்ல படைப்புகளை தருகின்றனர். அப்படிப்பட்ட படைப்புகளை கண்டு நான் வியந்திருக்கேன்.

சிங்கப்பூர், மலேசிய கவிஞர்கள் பற்றி தங்களுடைய கருத்து?
கவிஞர்களில் என்ன இந்திய, சிங்கப்பூர், மலேசியா? என்னை பொறுத்தவரை கவிஞனுக்கு ஒரே அடையாளம் கவிதை மட்டும்தான். சிங்கப்பூர் நண்பர்களின் கவிதைத் தொகுப்புகளை வாசிக்க தொடங்கியிருக்கேன்.

தங்களுடைய வாழக்கை லட்சியம் சினிமா பற்றி?

உண்மைதான் என் வாழ்க்கை, லட்சியம் சினிமாதான். அத்தருணத்திற்காக காத்திருக்கேன். விரைவில் நிறைவேறிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். சினிமாவில் என் கதை புதிதாக இருக்காது. ஆனால், நான் சொல்லும் விதம் தனித்துவமாக இருக்கும். கவித்துவமும், அழகியலும் ததும்பும்.

சினிமாவிற்கு பாட்டெழுத மாட்டேன் என்று சொல்லும் நீங்கள் தங்களுடைய படத்திற்கு பாட்டேழுதுவிற்களா?

மாட்டேன்! கண்டிப்பாக எழுதமாட்டேன். யார் படமாக இருந்தால் என்ன? அது சினிமாதான்.

கடைசியாக…. வாசகனுக்கும், படைப்பாளிக்குமான உறவு?

வாசகன் யாரென்று தெரியாமல்தான் ஒரு படைப்பாளி தன் படைப்புகளைப் படைக்கிறான். படிப்பவனைப் பற்றிய அக்கறையோ பொறுப்போ இன்றித்தான் ஒரு படைப்பு உருவாகிறது. அப்படி அவசியமும் இல்லை. ஆனால் படைப்பு படிப்பவனைப் போய்ச் சேருமென்பது உத்திரவாதமில்லை. அது படைப்பாளனின் எழுத்தின் தரம் சம்பந்தப்பட்டது. வாசகனை ஈர்த்தலென்பது ஒரு படைப்பாளியின் தார்மீகக் கடமை கிடையாது. அதுவே அதுவாக நடக்கும்பட்சத்தில்தான் அது அற்புதமானதாகிறது.

ஒரு வாசகன், எழுத்து ஈர்க்கும்பட்சத்தில் படைப்பாளியின் அடையாளமற்று வாசிக்கப் பழகுதல் நன்று.

••••••••

நேர்காணல் = நிவேதா உதயராஜன் = கோமகன் ( பெரிய பிரிட்டானியா ) / “புலம்பெயர் நாட்டில் பேசப்படும் பெண்ணியம் உண்மையில் பெண்களின் உரிமைகளுக்கானதா என்ற சந்தேகமும் எனக்கு உண்டு.”

download (1)

“புலம்பெயர் நாட்டில் பேசப்படும் பெண்ணியம் உண்மையில் பெண்களின் உரிமைகளுக்கானதா என்ற சந்தேகமும் எனக்கு உண்டு.” நிவேதா உதயராஜன்,மெசொப்பொத்தேமியா சுமேரியர் (பெரிய பிருத்தானியா)

ஈழத்தின் வடபுலமான இணுவிலில் பிறந்து தற்பொழுது பெரியபிரித்தானியாவில் வசித்துவரும் நிவேதா உதயராஜன் கவிதாயினியாகவும், கதை சொல்லியாகவும், தமிழர் வரலாற்றில் நாட்டமுள்ளவராகவும், சமூகசேவையாளராகவும், சமகால அரசியலில் நாட்டமுள்ளவராகவும், வர்த்தகப்பிரமுகராவும் என்று பல்துறைசார் வெளிப்பாடுகளை உடையவராக புலம்பெயர் சமூகத்திடையே அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். எளிய சொல்லாடல்களும் அதிரடி கதை தலைப்புகளுக்கும் சொந்தக்காரியான இவர், தமிழ்இலக்கியப்பரப்புக்கு “நிறம்மாறும் உறவுகள் ” என்ற சிறுகதைத்தொகுதியும்,” வரலாற்றைத் தொலைத்த தமிழர்கள் ” என்ற வராலாற்று நூலையும் இதுவரையில் தந்துள்ளார். மலைகள் இணைய சஞ்சிகை வாசகர்களுக்காக பலகட்ட மின்னஞ்சல் பரிவர்த்தனைகள் ஊடாக நாடத்திய நேர்காணல் உங்களுக்காக ………….

கோமகன்

…………………………………………………………..

உங்களை நாங்கள் எப்படித்தெரிந்து கொள்ளமுடியும் ?

என்னைக் கட்டாயமாக எல்லோரும் தெரிந்துகொள்ளத்தான் வேண்டுமா என்ன? நான் பிறந்து வளர்ந்தது கலைகளுக்குப் பெயர் போன இணுவில் கிராமத்தில். ஐந்தாம் வகுப்புவரை இணுவில் அமெரிக்க மிசன் பள்ளியிலும் பன்னிரண்டாம் வகுப்புவரை வேம்படி மகளிர் கல்லூரியிலும் கல்வி கற்றேன். எண்பத்தைந்தாம் ஆண்டு யேர்மனிக்குப் புலம்பெயர்ந்து, இரண்டாயிரத்து மூன்றில் மீண்டும் பிரித்தானியாவுக்குப் புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிறேன். திருமணமாகி மூன்று பிள்ளைகள் உள்ளனர். தந்தை நாகலிங்கம். தாயார் ஆயிலியம். கடந்த பதினாறு ஆண்டுகளாக புலம்பெயர் தமிழ்ச் சிறுவர்களுக்குத் தமிழ் கற்பிக்கின்றேன். அதன் மூலம் தமிழுக்கு எதோ என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன் என்னும் திருப்தி எனக்கு. 2012 முதல் யாழ் இணையத்தின் அறிமுகத்தின் பின் கவிதை கதை கட்டுரை என என்னை ஒரு எழுத்தாளராக அடையாளம் காட்டி நிற்கிறேன்.

நீங்கள் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக புலம் பெயர்ந்து வசித்து வருகின்றீர்கள். ஆரம்பகாலங்களில் ஓர் பெண் என்றவகையில் நீங்கள் சந்தித்த சவால்கள் எப்படியாக இருந்தது ?

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்தாலும் சவால்கள் பலவற்றைச் சந்தித்திருந்தாலும் பெண் என்பதனால் சவால்கள் ஏற்பட்டதாக எனக்கு நினைவில்லை.நான் மூத்த பிள்ளை என்பதனால் பல விடயங்கள் எனக்குக் குடும்பத்தில் சாதகமாக அமைந்தன. ஆரம்பப் பள்ளியில் கற்றபோதுதான் எம்முடன் கற்ற ஆண்களுடன் எப்போதும் முன் வரிசைக்காக எப்போதும் சண்டை போட்டு அவர்களை ஓரம்கட்டி இருக்கிறோம். அதுவும் குழுவாக. அதைவிட எதுவும் எனக்குச் சவாலாக இருந்ததாக நினைவு இல்லை. பெற்றோர்கள் இருவரும் ஆசிரியர்களாக இருந்தபடியால் எனக்கு சுதந்திரமான ஒரு வாழ்வு கிடைத்தது. போராடாமலும் எல்லாம் கிடைத்தது. அதுபோலப் புலம்பெயர்ந்து வந்தபின்னரும் நான் மட்டுமல்ல பலரும் கிணற்றுத் தவளைகளாகவே இருந்ததனால் எதிர்பார்ப்புகள், சவால்கள் என்று எனக்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. வேலை, வீடு, குழந்தைகள், விடுமுறை என்பனவற்றுடன் யேர்மனியை விட்டு இடம்பெயரும் வரை வாழ்வு தன்பாட்டில் நகர்ந்துகொண்டு இருந்தது. இடம்பெயர்ந்து லண்டன் வந்த பின், தேவை கருதி கிணற்றை விட்டு வெளியே நானே வரவேண்டிய சூழல் அமைந்ததனால் என் திறமைகளை வெளிக்கொணரவும் என்னை நானே செதுக்கிக் கொள்ளவும் முடிந்தது. 2004 இல் ஐ பீ சி (I B C) வானொலியில் சேர்ந்தபோதுதான் பெரும்பாலானவர்கள் ஆண்களாக இருந்ததனாலும், அதில் சிலர் தங்களை நான் அனுசரித்துப் போகவில்லை என்ற காரணத்தினால் எனக்குத் தடையாகவும் இருந்தனர். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் எதுவுமே எனக்குப் பெரிதில்லை என்று தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்தபின் சவால் என்பதும் அதை எதிர்கொள்வதும் தேவையற்ற ஒன்றாகிவிட்டது எனக்கு.

எந்தவகையில் நீங்கள் அனுசரித்துப் போகவில்லை என்று அவர்கள் தடையாக இருந்தார்கள் ?

வானொலியில் செய்திகள் வாசிக்க வேண்டுமென்ற அவா எனக்கு இருந்தது. ஒரு பிரபலமான ஒலிபரப்பாளர் என்னை ஒலிபரப்பு நிலையத்தில் தனக்கு எதிரே உள்ள கதிரையில் அமர்ந்து தான் எப்படி வாசிக்கிறேன் என்று பார்க்கும் படி கூறினார். நானும் “இந்த கேடுகெட்டவனின் முகத்தை பார்க்கவேண்டி இருக்கே” என்று மனதுள் திட்டியபடி வேறு வழியற்று சில மணிநேரம் இருந்தேன். அடுத்த நாளும் இருந்தபோது என்னால் தொடர்ந்து அப்படி இருப்பது முடியாத காரியம் ஆகிப்போனதில், “நான் வெளியே போகிறேன், என்னால் உங்களைப் பார்துக்கொண்டு இருக்க முடியாது என்று கூறிவிட்டு வந்துவிட்டேன்”. அது அந்த ஒலிபரப்பாளருக்கு மிகுந்த சினத்தைக் கொடுத்துவிட்டது. அவர் என்ன கூறினாரோ தெரியவில்லை. என்னை செய்தி வாசிப்பதற்கு விடவே கடைசிவரை இல்லை. வேறு நிகழ்சிகளிலும் என்னைச் சேர்த்துக்கொள்வதற்குப் பலரும் பின் நின்றனர். ரூபி குமார், சீலன் அண்ணா, ஈஸ்வரதாசன், பரா காந்தன் ஆகியோர்தான் எனக்கு உற்சாகம் தந்து என்னை நட்புடன் நடத்தியவர்கள். அதன் பின்னர் நானே சமூக நாடகங்களை எழுதித் தொகுத்து ரூபி குமாரின் நிகழ்ச்சியான கதிர்கள் நிகழ்ச்சியில் ஒவ்வொரு வாரமும் என் நாடகங்கள் ஒலிபரப்பானது. நாடகத்தில் இவர்கள் மூவருமே அதிகம் குரல் வழங்கியும் எனக்கு உதவினார்கள். முதல் முதல் நான் கவிதை எழுதுவதற்கு என்னைத் தூண்டியவரும் சீலன் அண்ணா தான்.

அதன்பின் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக உயிரோடைத் தமிழ் வானொலியில் வாரத்தில் ஒருதடவை செய்தி வாசித்தபின் தான் எனக்குத் திருப்தி ஏற்பட்டது. இப்பொழுது என் வாசல்கள் எங்குமாய் விரிந்து திறந்து கிடக்கின்றன. ஆனாலும் என் மனம் எதிலும் ஆசையற்று இருக்கின்றது.

யாழ் இணையத்தினால் ” மெசொப்பொத்தேமியா சுமேரியர் ” என்றே ஓர் கதைசொல்லியாக அறியப்பட்டீர்கள் .இந்தப் புனைபெயர் வரவேண்டிய பின்புலங்கள்தான் என்ன ?

வரலாறு எனக்கு பிடித்த ஒரு பாடம். கல்வி மேம்பாட்டுப் பேரவையின் பட்டறை ஆசிரியராகக் கடமையாற்றிய போது, வரலாற்றையும் ஒரு பாடமாக எடுத்து, அதை எப்படி புலம்பெயர் தேசத்தில் வாழும் எம் பிள்ளைகளுக்குக் கற்பிக்கலாம் என்று ஆண்டுதோறும் ஆசிரியர்களுக்குப் பட்டறைசெய்து வந்தேன். அப்போதுதான் சிவகணேசன் அண்ணா எனக்கு அறிமுகமாகித் தமிழரின் தொன்மை பற்றி கூறி என்னையும் அதில் ஈடுபட வைத்தார். சுமேரிய இனம் பற்றியும் அவர்களுக்கும் எமக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றியும் அறிந்தபோதுதான் இதை எப்படி மற்றவர்களுக்குக் கொண்டு போவது என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன். அந்த வேளைதான் 2012 ல் யாழ் இணையமும் எனக்கு அறிமுகமாகி இருந்தது. என்னுடைய சொந்தப் பெயரில் சென்று ஒரு கட்டுரையைப் போடுவதிலும் விட வித்தியாசமாக சுமேரியரையும் அவர்கள் வாழ்ந்த இடத்தின் பண்டைய பெயரான மெசொபொத்தேமியாவையும் இணைத்து என் புனைபெயர் ஆகிக் கொண்டேன். நான் நினைத்தது போலவே பலரும் என் பெயர் பற்றி கேட்டார்கள். நானும் சுமேரியர் பற்றிய தொடரை ஆரம்பித்து யாழ் இணையத்தில் உள்ளவர்களின் மனங்களில் இடம்பிடித்தேன்.

நீங்கள் வரலாற்றைத் தொலைத்த தமிழர்கள் என்ற வரலாற்று நூலினை ஆவணப்படுத்தி உள்ளீர்கள் .இதில் உங்கள் அனுபவங்கள் எப்படியாக இருந்தது ?

அனுபவங்கள் என்று பெரிதாக எதுவும் இல்லை. தமிழரின் தொன்மை பற்றி நான் உணர்ந்த அளவு மற்றவர்களுக்கும் உணர்த்துவதற்காக பலரிடம் தொலைபேசியிலும் நேரிலும் மணிக்கணக்காகப் பேசியும் பயனின்றிப் போனது. விளங்கியும் விளங்காதவார்களாய் நழுவிப்போனோரும், தட்டிக்கழித்தோருமாக தமிழர்களிடையே அவர்கள் மனங்களில் பதியாத விடயத்தைக் கொண்டுபோவது மிகக் கடினமாக இருந்தது. குமரிக்கண்டத்தை விட்டு வெளிவரவே பலர் விரும்பவில்லை. “இப்ப உதைக் கதைத்து எமக்கு என்ன பயன்” என்பதாகவே பலரின் கருத்து இருந்தது. முக்கியமாக நாம் இந்த ஆய்வுக்குப் பயன்படுத்தியவை அகழ்வாய்வாளர்களின் ஆங்கில நூல்கள் என்பதனால் அவர்கள் பயன்படுத்தியிருந்த கடினமான சொற்கள் விளங்காமை போன்ற இடையூறுகள் ஏற்பட்டன. நினைத்த நேரம் எல்லாம் தொலைபேசியிலும் நேரிலும் வந்து கணேசன் அண்ணா இதுபற்றிக் கதைத்தே என்னைச் சோர்வடையச் செய்ததும், பலர் சுமேரியர் பற்றி அவரிடம் கதைத்துவிட்டு, அவரிடம் பல உதவிகளைப் பெற்றுவிட்டுத் தம்பாட்டில் இருந்தனர். கணேசன் அண்ணாவின் அறிவுசார் விடயங்களை தமதாக்கி தாம் கண்டுபிடித்தது போலவும் எழுதியது போலவும் சிலர் இணையங்களில் உலவவிட்டபோது, அதைப்பார்த்து அவர்கள் பால் ஏற்பட்ட கோபமே என்நூலை ஆக்குவதர்க்குக் காரணமானது. அவருக்காகத்தான் அந்த அறிமுக நூலை நான் எழுதியது. இருதடவை GTV இல் வெளிச்சம் நிகழ்ச்சியில் தினேசுடனான நேர்காணல் சுமேரியர் பற்றிய ஒரு அறிமுகத்தையும் எம்மைப் பற்றிய அறிமுகத்தையும் பலருக்குத் தந்தது.

பபிலோனில் (Babylonie) தோன்றிய மொசொப்போதேமிய நாகரீகமும் சுமேரியரது வாழ்வியலும் தென்இந்தியாவில் வாழ்ந்த திராவிட இனக்குழுமமான தமிழரின் பண்பாட்டு கலாச்சார விழுமியங்களுடன் எவ்வாறு பொருந்தியது ?

அடிப்படையில் உங்கள் கேள்வி தவறானது என்றே எண்ணுகின்றேன். ஏனெனில்,சுமேரிய நாகரிகம் மெசொபொத்தேமியாவில் தோன்றி பாபிலோனுக்குப் பரவியதே அன்றி பாபிலோனியாவில் தோற்றம் பெறவில்லை. தற்பொழுது ஈராக், சிரியா என்று அழைக்கப்படும் நாடுகளை உள்ளடக்கிய பிரதேசம் பண்டைக்காலத்தில் மெசொபொத்தேமியா என அழைக்கப்பட்டது. அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் சுமேரியர் என அழைக்கப்பட்டனர். சுமேரியரின் இடப்பெயர்வின் பின்னர் அம்மண்ணில் வாழ்ந்தவர் “அக்காடியன்ஸ்” என்னும் இனத்தவர். அவர்களின் பின்னர் அங்கு வாழ்ந்தவர்களே பபிலோனிய மக்கள். ஆனால் மேற்குலகத்தினர் மற்றவர்களுக்கு உண்மையான வரலாறு போய்விடக்கூடாது என்பதில் மிகக் கவனமாகவே இருந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அதனால் பண்டைய பெயர்களையும் தொன்மையையும் விடுத்து இறுதியாக அங்கு வாழ்ந்த இனமான பாபிலோனியர்களின் பெயர்களில் இருட்டடிப்புச் செய்கின்றனர். ஆனால் பழைய தொல்லியலாளர்கள் சுமேரிய நாகரிகம் என்றே இன்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். பலருக்கு தற்பொழுது ஈராக்கிலும் சிரியாவிலும் வாழும் மக்கள் வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்து நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளின் முன்னரே குடியேறியவர்கள் என்பது தெரியவே போவதில்லை. அதைத் தெரிந்து கொள்ள வேம்ன்டிய தேவையும் கூட மற்றவர்களுக்கு இல்லை. காலப்போக்கில் ஈராக்கிலும் சிரியாவிலும் வாழும் இனக்குழுவே அந்நிலைப்பரப்பில் பண்டை நாட்தொடக்கம் வாழும் இனம் என்று கூறினாலும் மறுப்பதற்கும் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.

ஒரு வரலாற்றை ஓரிரு பந்தியில் குறுக்கிவிடுவது கடினம் என்றே நான் எண்ணுகின்றேன். பல நிலக்கூறுகளின் மாற்றமும் இன்னும் பல காரணிகளாலும் இடம் பெயர்ந்த சுமேரிய இனம், ஆற்றங்கரையில் நாகரிகமடைந்து விவசாயத்தைப் பெருக்கிய இனம், நீரின் தேவைகளை நன்குணர்ந்து ஆற்றுப்படுக்கைகளை நாடி இடம்பெயர்ந்து இறுதியில் தென்னிந்தியாவுக்கு வந்தடைந்தது என்பது தான் எமது செய்தி. அவ்வாறு வந்தடைந்த இனக்குழு வந்த இடத்திலும் தன் பண்பாட்டை தங்கவைத்துக்கொண்டது. ஆனால் காலத்துக்குக் காலம் பண்பாட்டிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கும் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை. அப்படி ஏற்பட்ட மாற்றத்தின் காரணமாகத் தமிழர் என்னும் பெயரும் காரணப்பெயராக வந்திருக்கலாம். ஆனால். சுமேரிய இனத்தவர்களே எமது மூதாதையர் என்பதில் எனக்கு எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை என்றே சொல்வேன்.

நீங்கள் பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையின் செயல்பாட்டாளராக இருந்து வருகின்றீர்கள் .உங்களுடைய பங்களிப்புகள் எப்படியாக இருந்தது ?

தற்பொழுது நான் முனைப்புடன் பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையுடன் செயற்படுவதில்லை. ஆனாலும் என்னை அவர்கள் விட்டுவிடுவதாகவும் இல்லை. 2008 இல் அதில் இணைந்துகொண்ட நான் முழுநேரம் அதில் பங்காற்றினேன். அங்கத்தவர்களை இணைப்பது, லண்டன் வீதிகளில் துண்டுப்பிரசுரம் கொடுப்பது எனத் தொடங்கி வணங்காமண்ணுக்காக பொருட்களைத் தயார்படுத்தியது, ஊர்வலங்களை நடைபெறும்போது ஒழுங்குபடுத்தியது, வட்டுக்கோட்டை மீள் பிரகடன வாக்களிப்பு நிலையத்துக்குப் பொறுப்பாளராக, ஐரோப்பியப் பாராளுமன்ற தேர்தலுக்கு ஜனனி ஜனநாயகத்துக்கு உதவுவதற்கான தென்மேற்கு லண்டன் பொறுப்பாளராக, நாடுகடந்த அரசாங்கத் தேர்தலின்போது ஒரு வாக்களிப்பு நிலையப் பொறுப்பாளராகவும் பல வேலைகளையும் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

என்ன காரணத்துக்காக பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையுடன் முன்பு போல் முனைப்பாக வேலை செய்யமுடியவில்லை ?

எனக்கு மனதில் ஒருவகை சலிப்பு ஏற்பட்டு விட்டது என்றுதான் நினைக்கிறேன். முன்னர் நாம் ஓடியோடி வேலை செய்யவேண்டிய தேவை அவசியமாக இருந்தது. இப்பொழுதும் அவசியம் இருக்கிறதுதான் ஆனாலும் எதுவும் உடனடியாகப் பலன் கொடுக்கப் போவதில்லை என்னும் எதிர்மறையான என் மனதின் எண்ணம் தான் என் உற்சாகத்தைக் குறைத்தது எனலாம். அத்துடன் உலகத் தமிழர் பேரவையின் அமைவிடம் தூரத்தில் அமைந்திருப்பதனாலும், பேரவை விரிவுபடுத்தப்படாது ஒரு சிறு வட்டத்தினருடன் நின்று சுழன்றுகொண்டு இருப்பதனாலும், பல திறமை மிக்கவர்களைப் பயன்படுத்தாது சிலரின் ஆளுமைக்குள் இருந்துகொண்டு இருப்பதுவும் கூட நான் உற்சாகத்துடன் ஈடுபட முடியாமல் இருப்பதற்கான காரணமாகவும் இருக்கலாம்.

வணங்காமண் விவகாரம் மற்றும் வட்டுக்கோட்டை மீள் பிரகடனம் போன்றவை பலத்த விமர்சனங்களுக்கு உட்பட்டிருந்தனவே ?

தமிழர்கள் மத்தியில் விமர்சனம் இல்லாது ஒன்றைச் செய்ய முடியுமா என்ன? அந்த நேரத்தில் தாய்மண்ணின் மக்கள் எல்லோரும் இருந்த நிலையில், புலம்பெயர்ந்த நாமும் உணர்வுகளின் கொந்தளிப்பின் உச்சத்தில் இருந்தோம். எமது மக்களுக்கு சாதகமாக ஏதாவது நடக்கவேண்டும் என்னும் அவா எல்லோர் மனதிலும் இருந்ததே தவிர எதையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் நிலையில் எவரும் இருக்கவில்லை. அத்துடன் எமக்கான தலைமை அங்கிருந்ததனால் எதிர்க் கேள்வியும் சிந்தனையும் எமக்குள்ளே நடைபெற்று விமர்சனங்களும் எதிர்ப்பும் எழுந்தாலும் கூட எல்லோரும் ஒற்றுமையாக இரண்டிலும் பங்குகொண்டதை மறுக்க முடியாது. நாம் கேட்காமலே பலர் இந்த நேரங்களில் பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையுடன் தாமாகவே இணைந்து வேலை செய்தனர். 2009 இன் பின்னர் தாமாகவே விலகியும் விட்டனர். வணங்காமண் நிகழ்வு ஒரு நல்ல அனுபவம் என்று சொல்லலாம். அதற்காக பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் எல்லாம் இருந்து பொருட்கள் வந்து குவிந்தன. ஒரு பெட்டியை உடைத்தபோது யேர்மனியில் இருந்து ஒரு பள்ளி மாணவி அதற்குள் ஒரு கடிதமும் வைத்திருந்தாள். “வன்னிவாழ் தமிழீழ மக்களே. உங்களுக்காக நாங்கள் இருக்கிறோம். உங்களை நாங்கள் பசியிலிருந்து காப்பாற்றுவோம். கவலை கொள்ள வேண்டாம்” என எழுதி இருந்ததை எப்போதும் மறக்க முடியாது. அதேவேளை பிரித்தானியாவில் உள்ள பல வைத்தியர்கள் மருந்துகள், பிளாஸ்ரர்கள் என திகதி முடிவடைந்த பொருட்களை அனுப்பி எம் வேலையை இரட்டிப்பாக்கியதையும் மறக்க முடியாது. தமிழர்களின் செயல்கள் பல காலம் தாழ்த்திய பயனற்ற செயல்கள் தான் என வணங்காமண்ணும் வட்டுக்கோட்டை மீள் பிரகடனமுமே கண்முன்னே காட்டி நிற்கின்றன.

முள்ளிவாய்க்கால்ப் பேரவலத்தின் பின்னர் புலம்பெயர் நாடுகளில் நடைபெற்றுவரும் மாவீரர் தினங்களையிட்ட உங்கள் பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது ?

முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்தின் முன்பு புலம்பெயர் நாடுகளில் எமக்கு பிரமாண்டமான மாவீரர் நாள் தேவையாகத்தான் இருந்தது. அதனால் தான் போராட்டத்துக்கு பணமும் சேர்ந்தது. தற்பொழுது பிரமாண்டம் என்பது தேவை இல்லை. ஆனால் கட்டாயமாக நாம் ஒவ்வொருவரும் மாவீரரை நினைந்து வணங்க வேண்டிய கடமைப்பாட்டில் உள்ளவர்கள். மாவீரருக்கு அஞ்சலி செலுத்த வரும் மக்கள் பிரமாண்டத்தை எதிர்பார்த்து வருவதில்லை. பணத்தை வீணாக்காது ஒரு சிறிய மண்டபத்தில் அவர்களை நினைவுகூர்ந்து அவர்களை கௌரவிக்கலாம். அங்கு போரில் பாதிக்கப்பட்டுள்ள, அங்கவீனராகிப் போயுள்ள போராளிகளுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் ஒரு நிலையான வருமானத்தையும் வாழ்வையும் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதுதான் இன்றைய காலகட்டத்தில் முக்கியமானது.

பிரித்தானியாவில் கேம்பிறிச் நகரில் பிரமாண்டமான ஒரு மாதிரிக் கிராமம் அமைத்து அதற்குள் கோவில்கள், நீச்சல் குளம்…….. இன்னும் பல அமைக்கப் போவதாக வார்த்தை ஜாலம் காட்டி விளம்பரங்களோடு ஒரு குழு மக்களை எமாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறது. மாவீரர்களுக்குத் துயிலும் இல்லம் கட்டத்தான் வேண்டும். ஆனால் பிரமாண்டமான மாதிரிக் கிராமம் எமக்கெதற்கு???? அங்கே கிராமங்களே அழிந்து ஆறு ஆண்டுகளின் பின்னரும் மக்கள் இயல்பு வாழ்வுக்குத் திரும்பாது பிச்சைக்காரர்களாக இருக்க இங்கே அதுவும் எங்கோ தூரத்தில் ஒரு சிலர் அதனால் வரும் வருமானத்தையும் பெயரையும் அனுபவிக்க, பொதுமக்கள் உணர்வின் பாற்பட்டு பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்தபடி இருக்கின்றனர். சிந்திக்காது ஏமாறுபவர்கள் இருக்கும் வரை மற்றவரை மடையர்களாக்கி ஏமாற்றுபவர்களும் இருந்துகொண்டே தான் இருப்பார்கள்.

உண்மையில் ஏதாவது நல்லது செய்து எம் இனம் தலை நிமிரச் செய்ய வேண்டும் எனில் எத்தனை ஆயிரம் வேலைத் திட்டங்களை உருவாக்கி எம்மக்களுக்கு வேலை வளங்கி நாட்டையும் மக்களையும் சீராக்கலாம். அதை விட்டு இப்படியான மக்கள் பணத்தை வீணாக்கும் செயலையா செய்வது ??

நீங்கள் அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும் இருந்திருக்கின்றீர்கள். எமது விடுதலைப்போராட்டமானது தோல்வியடைந்தமைக்கு புலம்பெயர் தமிழர்களின் தனிநபர் அல்லது அமைப்புகளின் தவறான வழிநடத்தலும் ஓர் முக்கிய காரணியாக இருந்தது என்ற குற்றச்சாட்டை நீங்கள் எப்படியாகப் பார்க்கின்றீர்கள் ?

அந்தக் குற்றச் சாட்டு முற்றுமுழுதாக எனக்கு ஏற்புடையது அன்று. தனிநபர் தொடர்பாகப் பல குற்றச்சாட்டுக்கள் இருந்தாலும் அவை எல்லாம் நொண்டிச் சாட்டுக்கள் தான். அமைப்புக்கள் பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்தனர் தான். ஆனாலும் அவர்கள் நேரடியாக எமது விடுதலைப் போராட்டத்தை வழிநடத்தவில்லை. அத்துடன் ஒரு குழுவோ அல்லது தனிநபரோ அங்குள்ளவர்களின் சொல் கேட்டு நடந்தனரே அன்றி இங்குள்ளவர்கள் தலையீட்டினால் அங்கு நிலைமை மாறியதோ மாற்றப்பட்டதோ என்பதை ஒத்துக்கொள்ள முடியாது. பணத்தின் செல்வாக்கை தமக்கு ஏற்றபடி மாற்றியிருக்கலாமே தவிர இங்குள்ளவர்களின் திட்டங்களின் அல்லது ஆலோசனையின் அடிப்படையில் எதுவும் நடக்கவில்லை. எமது விடுதலைப் போர் தோல்விகண்ட நிலையில் சாட்சிகள் யாருமற்ற இடத்தில் எல்லாரும் எப்படியும் பேசலாம் என்பது மட்டும் தான் இப்பொழுது நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

தமிழகத்தில் இருக்கும் தமிழ் உணர்வாளர்கள் பற்றிய உங்கள் மதிப்பீடுகள் எப்படியாக இருக்கின்றது ?

அவர்களது உணர்வுகளும் எழுச்சிகளும் எமக்கு எந்தப் பயனையும் எக்காலத்திலும் தரமுடியாதது. தமிழகத்தில் தமிழ் உணர்வுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள் தான். அனால் அவர்களின் உணர்வுகளும் அதனால் ஏற்படும் எழுச்சிகளும் தங்கள் அரசியல் நலன் சார்ந்தே இருக்கின்றன. சிறப்பு முகாம்களில் எம்மக்கள் பலர் சட்டத்துக்குப் புறம்பாக அடைத்து வைக்கப்பட்டு எப்படியெல்லாம் வதைக்கப்படுகின்றனர் என்பதைப் பாலன் தோழர் என்பவர் நூலாக்கியிருந்தார். உண்மையில் அங்கு உள்ளவர்களின் உணர்வுகள் உண்மையானது எனில் முதலில் சிறப்பு முகாம்களில் அடைத்து சித்திரவதை செய்யப்படும் எம்மவர்களை மீட்க ஏன் அவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை?? அது அவர்களுக்குத் தெரிந்தே தான் இருக்கின்றது. அவர்கள் எமது பிரச்சனையை தேர்தல் உத்தியாகத்தான் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால் புலம் பெயர் புத்திசாலிகள் பலருக்குத்தான் அது விளங்காமல் பணத்தையும் தம் நேரத்தையும் அவர்களுக்காக விரயம் செய்துகொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

இன்று புலம்பெயர் நாடுளில் பெருகிவரும் தமிழர் பாடசாலைகள் பற்றிய உங்கள் எண்ணப்பாடுகள் எப்படியாக இருக்கின்றன ?

பாடசாலைகள் பெருகுவது நன்மை தருவதுதானே. ஆரம்பகாலங்களில் யேர்மனி, நோர்வே போன்ற நாடுகளே எம் அடுத்த சந்ததிக்குத் தமிழைக் கொண்டுசெல்வதற்கான முக்கிய பங்களிப்பைச் செய்தனர். பிரித்தானியாவில் கடந்த ஏழு எட்டு ஆண்டுகளாகத்தான் பல தமிழ்ப் பெற்றோர்கள் மற்றைய நாடுகளில் இருந்து இங்கு வந்துள்ள பிள்ளைகளின் ஆளுமையைக் கண்டே பின்னர் தம் பிள்ளைகளையும் தமிழ் கற்க அனுப்பினர். இப்போது கூட பாடசாலைகளின் தொகை பெருகினாலும் தம் பிள்ளைகள் ஒரு மொழியில் முழுமையான ஆளுமை பெறவேண்டும் என எண்ணாது எதோ படித்தால் சரி என்னும் மனப்போக்குடனேயே பல தமிழ் பெற்றோர்கள் இருக்கின்றனர். அதுவும் பல்கலைக்கழகங்களுக்குத் தெரிவாவதற்கான புள்ளிகளைப் பெற முடியும் என்ற நோக்கம் மட்டுமே பல மாணவர் தமிழ் கற்பதன் நோக்கமாகவும் இருக்கின்றது. எனினும் எத்தனையோ சிரமங்கள் மத்தியிலும் பிள்ளைகளை தமிழ் கற்க அனுப்பும் பெற்றோர் போற்றுதற்கு உரியவர் தான்.

இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்ற தமிழ் இளைய சமூகமானது தங்கள் பொழுதில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பொழுதுகளை பல்லினகுழுமங்களுடன் செலவு செய்யும்பொழுது தாய்மொழிக்கல்வியானது அவர்களுக்கு எந்தவகையில் பயன்பாடாக இருக்கும் ?

எமது தாயகத்து உறவுகள் கூட்டமாக வாழாது பல நாடுகளிலும் பரந்து வாழ்கின்றனர். எமது ஒன்றுவிட்ட உறவுகளோ இல்லை நெருங்கிய வேறு உறவுகளோ மற்றைய நாடுகளில் வாழும்போது எல்லோரும் ஒரே மொழியை அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எல்லா நாடுகளிலும் ஆங்கிலம் என்ற பொது மொழியை அனைவரும் அறிந்திருந்தாலும் கூட கனடா, அமெரிக்கா, பிரித்தானியா போன்ற நாடுகளில் வாழும் உறவினர்களுடனோ அவர் தம் வயது சார்ந்தோருடனோ அங்கிலத்தில் பேசுவதை, ஆங்கிலத்தை பேச்சு மொழியாகக் கொண்டிராத நோர்வே, யேர்மன், சுவிஸ், இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் வசிக்கும் பிள்ளைகள் விரும்புவதில்லை. அதற்கு முக்கிய காரணமாக அவர்களின் ஆங்கில உச்சரிப்புப் போல தமது உச்சரிப்பு இல்லையே என்ற ஒரு தாழ்வு மனப்போக்கே. அதைவிட தட்டுத் தடுமாறியாவது தமிழில் பேசுவதையே எமது புலம்பெயர் பிள்ளைகள் விரும்புவதை நான் இங்கு பலதடவை அவதானித்தேன். எனக்கு அது மிக்க மகிழ்வாகவும் இருந்தது.

என்னதான் பிள்ளைகள் பல்லினக் குழுக்களுடன் தம் பொழுதைக் கழித்தாலும் ஒருநாளில் மிகுதி நேரம் தன் வீட்டில் தானே கழிக்க வேண்டும். தம் பிள்ளையுடன் தாய் மொழியில் உரையாடாது அந்நிய மொழியில் உரையாடும் ஒரு பெற்றோரை நினைக்க அவர்களின் அறியாமையை நினைத்து பரிதாபம் தான் ஏற்படுகிறது. பாடசாலையில் இன்னொரு மொழியோ அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழியையோ பிள்ளை கற்கும் போது ஆதரவு தரும் பெற்றோர் தம் சொந்த மொழிக்கு மதிப்புத் தராதது அவர்கள் அறிவீனமே ஒழிய வேறொன்றும் இல்லை. எந்தப் பிள்ளையும் எத்தனை மொழி தெரிந்தாலும் சொந்தத் தாய் மொழி தெரிந்த ஒரு பிள்ளையின் வளர்ச்சி மாறுபட்டுச் சிறப்புற்றுத்தான் தெரியும். அதன் சிந்தனை தாய்மொழி அறிவு அற்ற பிள்ளையின் சிந்தனையிலும் மேலோங்கியே இருக்கும் என்பது பல மொழி அறிஞர்களினாலும் ஒத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்று.

தம் மொழியின், இனத்தின் சிறப்பை உணர்ந்தவன் நிச்சயமாகத் தானும் தன் தாய்மொழியைப் பேசித் தன் சந்ததிக்கும் அதைக் கடத்துவான். தாய் மொழிப் பற்றற்றவன் எத்தனை உயர்ந்த நிலையில் இருப்பினும் அவன் எதுவுமற்றவனே.

அண்மையில் யாழ் பல்கலைகழகத்தல் வெளியிடப்பட்ட மாணவர்கள் ஆடை அணிந்துவரவேண்டிய விதிகள் பற்றிய சுற்றறிக்கை தாயகத்திலும் புலம்பெயர்நாடுகளிலும் பலத்த அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியமை சமூக வலைத்தளங்களில் அவதானிக்க முடிந்தது .இதுபற்றிய உங்கள் பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது ?

ஆடை விடயத்தை எடுத்துக்கொண்டால் பல்கலைகழகத்தில் அதற்கான கட்டுப்பாடு போடுவது தேவையற்றதுதான். அதுவும் ஆண்கள் அதை முடிவெடுப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. ஆனாலும் ஆடைகள் ஒரு மனிதனுக்கு அழகை மட்டும் கொடுக்காது ஒரு கண்ணியத்தையும் அவர்பால் ஏற்படுத்துகின்றது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை சேலை என்பது அழகான ஒரு ஆடை. முன்பு அதை எந்நாளும் உடுத்தபோதும் அதை சுமையாக யாரும் கருதவில்லை. தற்காலத்தில் நாகரிகம் என்று கூறிக்கொண்டும் அடிமைத்தனத்தின் ஒரு கூறாகவும் சேலை பார்க்கப்படுவது வருந்தத் தக்கது. பண்பாடு பழக்கவழக்கங்களுடன் ஆடையும் ஒரு இனத்தின் அடையாளம் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. அப்படியான அடையாளங்களை நாம் நாகரிகத்தின் பெயரில் இழந்துவருகிறோம். சேலை அணிவது வசதியானது அல்ல என்றால் வெயில் காலத்தில் பெண்கள் ஜீன்ஸ் அணிவது மட்டும் காற்றோட்டமானதா என்ன?? பலர் மத்தியில் ஒரு பெண் உரையாற்றும்போது சேலையில் நிற்கும்போது ஒரு கம்பீரம் தானாகவே வந்துவிடுகிறது. ஆனால் என்ன உள்ளதைச் சொன்னால் பட்டிக்காடு நான் என்றும் தாங்கள் பெரிய புத்திசாலிகள் போன்றும் கல்லெறிவார்கள் பல பெண்ணியவாதிகள்.

என்னைப் பொறுத்தவரை சேலை அணிவது கவர்ச்சி என்கின்றனர். ஒழுங்காகச் சேலை அணிந்தால் ஏன் அங்கங்கள் வெளியே தெரியப் போகின்றது. ஆண்கள் எம் முகத்தைப் பார்த்துத்தான் எம்மைப் பற்றி எடைபோடுவார்கள். ஆகவே நாம் கம்பீரமாக துணிவுடன் எப்போதும் இருப்போமாக இருந்தால் எந்த ஆணும் எம் அங்கங்களைப் பார்க்க மாட்டான். மற்றைய ஆடைகளில் இல்லையா கவர்ச்சி??

ஆண்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் வேட்டியுடன் வந்தால் பார்க்கச் சகிக்காது. அத்தோடு அவர்கள் பலகலைக்கழகத்துக்கு அரைக் காற்சட்டையுடன் வராது எப்படியான முழுக் காற்சட்டையும் போட்டால் அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் யாருக்கும் ஏற்படவும் போவதில்லை. அதனால் அதுபற்றி நான் மேற்கொண்டு பேச விரும்பவில்லை.

முள்ளிவாய்க்கால்ப் பேரவலத்தின் பின்னர் தமிழர் தாயகத்தில் கலாச்சார சீரழிவுகள் பெருகி விட்டன என்று மேற்குலக பாணியில் தங்கள் வாழ்க்கைய அமைத்துக்கொண்ட புலம் பெயர் தமிழர்கள் ஓர் பாரிய குற்றச்சாட்டை தாயகத்தில் இருப்போர் மீது வைக்கின்றார்கள். இது குறித்த உங்கள் பார்வைதான் என்ன?

2003 ம் ஆண்டின் பின்னர் நான் தாயகம் செல்லவில்லை. அதனால் நேரே பார்க்காமல் ஒன்றைப்பற்றி விமர்சிப்பது தவறாகும். அங்கு நடைபெறும் விடயங்களைச் செய்திகளாகக் கேட்கும் போது கண், மூக்கு, வாய் வைத்து கதைகள் திரிபடைவதற்கு நிறைய வாய்பபுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மனித மனங்களில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருப்பதை அவர்களுடன் உரையாடுவதிலிருந்து அறிய முடிகிறதுதான். பல உறவுகள் இப்போதெல்லாம் உறவுகளின் பெறுமதி தெரியாது, உறவுகளை வளர்க்கும் நோக்கம் இல்லாது எவ்வளவை புலம்பெயர் உறவுகளிடம் இருந்து கறக்க முடியுமோ கறந்துவிட்டுப் போவோம் என்னும் மனநிலையுடனேயே வாழ்கின்றனர். எப்பொழுது அவர்கள் பண்பு அவர்களை விட்டுப் போய்விடுகின்றதோ அப்போதே அவர்கள் அனைத்தையும் மீறுவதற்கும் தயங்காமாட்டார்கள். புலம்பெயர்ந்து மற்றைய சமூகங்களுடன் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வாழும் எம் இனத்தவரிடமே இன்னும் பல தெளிவற்ற நிலை காணப்படும்போது வெளி உலகத் தொடர்புகள் அற்ற அவர்கள் எப்படி ஒரு தெளிவான சிந்தனையுடன் இருக்க முடியும்?

உங்கள் தந்தையார் புலம்பெயர்நாடுகளில் தமிழர் பாடசாலைகளுக்கு வித்திட்டவர் .அவரை ஓர் இலக்கியவாதியாக எப்படிப் பார்க்கின்றீர்கள்?

இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு மிகவும் அவசியமானது மொழி. அந்த வகையில் அப்பா பல பாடசாலைகளை உருவாக்கியதை விடவும் ஆரம்ப காலங்களில் ஐந்து நகரங்களில் தமிழ்ப்பாடசாலைக்குச் சென்று மாணவர்களுக்குக் கற்பித்து பல தமிழ் மாணவர்களை உருவாக்கியவர். யேர்மனியில் பத்தாம் வகுப்புவரை படித்த மாணவர்கள் சிறந்த கட்டுரை, கவிதைகள், கதைகள் எழுதக்கூடியவர்களாக வளர்ந்திருக்கிறார்கள். அங்கு கல்விகற்றுப் பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் படித்து முடித்தவர்கள் பட்டக் கல்வி கற்று அங்கு தாமும் கற்பிக்கின்றனர். அது ஒரு பாரிய வளர்ச்சி என்று தான் நான் கூறுவேன். தனிப்பட அப்பா சிறந்த நடிகன். ஓரங்க நாடகங்கள் பல செய்துள்ளார். பரிசில்களும் பெற்றுள்ளார். சாம்ராட் அசோகன் பற்றிய அப்பாவின் ஓரங்க நாடகம் அசோக மன்னன் பற்றிய வரலாற்றை வாசித்து அறியாமலேயே என்னுள் புகுத்தியது. பல கட்டுரைகளை மாணவர்களுக்காக எழுதியவர்.

உங்கள் தந்தை பொதுவாழ்வில் ஈடுபட்டபொழுது உங்கள் தாயார் எந்தவகையில் உறுதுணையாக இருந்தார் ?

எல்லோருக்கும் என் அப்பாவைத் தெரிந்த அளவு அம்மாவையும் தெரிந்திருந்தாலும் அம்மா செய்த செயல்கள் மற்றவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. எமக்கும் பெற்றோருடன் நெருங்கிப் பழகிய சிலருக்கும் மட்டுமே என் அம்மாவின் ஆளுமை பற்றி தெரியும். கவிதைகள், கட்டுரைகள், பேச்சுப் போட்டிக்கான பேச்சுக்கள் என அம்மா எழுதித் தள்ளியது போன்று யேர்மனியில் யாரும் எழுதியிருக்க முடியாது. அவர் தன்னை பின்னிறுத்தி அத்தனை காரியங்களுக்கும் அப்பாவுக்குத் துணையாக இருந்தது மட்டுமன்றி இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தன் எண்பது வயதுவரையும் காகன் நகரில் தமிழ்ப் பாடசாலையை நிர்வகித்தவர். எத்தனையோ மாணவ மாணவிகளை முழுமையாக உருவாக்கிய பெருமை அம்மாவையே சாரும். என் பிள்ளைகள் என்னைப் போலவே தமிழில் பேச எழுத முடிகிறதென்றால் அது அம்மாவினால்தான்.

ஒரு கதையின் வெற்றியானது எதில் தங்கியுள்ளது என்று எண்ணுகின்றீர்கள் ?

நிச்சயமாய் ஒரு கதையின் வெற்றி என்பது வீண் அலட்டல்கள் இல்லாமல் எழுதப்படும் விதத்திலும், மிகைப்படுத்தலான வர்ணணைகள் இல்லாது எழுதப்படுவதும், இலகுவான சாதாரணர்களுக்கும் விளங்கும்படியான எழுத்து நடையிலும் அமைந்தால் வெற்றிபெறும். ஆனாலும் இக்காலத்தில் விளம்பரங்களும் வெளியீடு செய்யப்படும் நிறுவனத்துக்கான பெயரும் கூட முக்கியம் என்பது போன்ற மாயை ஒன்று உள்ளது.

எந்த விதத்தில் மாயை என்று சொல்கின்றீர்கள் ?

சிலரின் கதைகள் சிலரால் வேண்டும் என்றே மிகைப்படுத்தப்பட்டு விமர்சிக்கப்படுகிறது. சில எவராலும் கவனிக்கப்படாது ஓரங்கட்டப்படுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள சில பெயர் போன பதிப்பகங்களினால் வெளியிடப்படும் நூல்கள் பிரபலமாகிப்போவதும் பெரிதுபடுத்தப்படுவதும் நம் கண் முன்னே நடைபெற்றுக்கொண்டுதானே இருக்கின்றன. புத்திஜீவிகள் என்று சொல்லப்படுபவர்களின் அங்கீகாரம் இன்றி பல நூல்கள் வெளியே பேசப்படாது இருப்பதற்கும் இதுவே காரணம்.

புத்திஜீவிகள் என்று சொல்லப்படுபவர்களின் அங்கீகாரம் இன்றி பல நூல்கள் வெளியே பேசப்படாது இருப்பதற்கும் இதுவே காரணம் என்று சொல்கின்றீர்கள். ஆனால் இவர்கள் ஓர் இடைத்தரகர்கள் தானே? வாசகர்கள் தானே ஓர் படைப்பின் வெற்றி தோல்வியை தீர்மானிக்க முடியும். இவர்கள் போன்றவர்களின் அங்கீகாரங்கள் இல்லாமலே பல படைப்புகள் வெற்றியடைந்து இருக்கின்றனவே?

ஒரு படைப்பாளரின் கடின உழைப்புக்கு அப்பால் அதிட்டம் என்ற ஒன்றும் நிச்சயமாய் உண்டு என்பதை நான் நம்புகிறேன். அதனாலேயே சில நூல்கள் எதையும் தாண்டி வெற்றி பெறுகிறது. அதற்குமப்பால் வியாபாரத் தந்திரம் என்பதே பல தடவைகள் ஒரு நூலை வெற்றி பெறவைத்திருக்கிறது. உதாரணமாகப் பெருமாள் முருகன் அவர்கள் எழுதிய “மாதொருபாகன்” நூலைக் குறிப்பிடலாம். மூன்று ஆண்டுகளின் முன்னர் வெளிவந்த மாதொருபாகன் எங்களுக்கு மட்டுமல்ல தமிழ் நாட்டிலேயே பலரின் கண்களுக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது. புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்ற பொழுது, நேரம் பார்த்து மீண்டும் இல்லாத சர்சையை உருவாக்கித் தானே அதை இத்தனை பேர் அறியச் செய்தனர்.

ஈழத்து எழுத்தாளர்களின் நூல்களை எடுத்துக்கொண்டாலும் கூட முக நூலில் இருக்கும் பிரபலங்கள் சிலரும் ஊடகங்களில் வேலைசெய்யும் சிலரும் தமக்குப் பிடித்த நூல்களை ஆகா ஓகோ என்று மிகைப்படுத்துவதும் அவர்கள் மிகைப்படுத்துவதைப் பார்த்தே அப்ப புத்தகம் நன்றாக இருக்கும் என்று அடிபட்டு வாங்கி வாசிப்பதும் கண்முன்னே நடந்து கொண்டுதானே இருக்கின்றன. அப்படி என்னதான் நூலில் இருக்கிறது என்று நாமும் வாங்கிப் பார்த்தால் அரைவாசி பக்கங்களைக் கூட வாசிக்க முடியாது மூடி வைக்கவேண்டியதாகிவிடும்.

உதாரணமாக குணாகவியழகன் எழுதிய “நஞ்சுண்ட காடு” நாவலை எடுத்துக்கொண்டால் அதற்கான மிகைப்படுத்தப்பட்ட விமர்சனம் தான் எல்லோரையும் வாங்க வைத்தது. ஆனால் அதன் பின்னர் வெளியாகிய அடுத்த நாவலான “விடமேறிய கனவு” மீண்டும் மீண்டும் சிறையில் தாம் பட்ட சித்திரவதைகளை அதில் கூறுவது ஒருவித சலிப்பைத்தான் ஏற்படுத்தியதே தவிர அந்த நூலை வாசித்து முடிக்க வேண்டும் என்னும் ஆர்வத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கவில்லை. ஆனாலும் குணா கவியழகன் ஒரு சிறந்த கதை சொல்லி என்பதில் ஐயமில்லை. உண்மையிலேயே முகத்துக்கஞ்சி எதோ செய்வது போல் தான் பல ஈழத்து எழுத்தாளர்களின் நூல்களும் விமர்சனங்களும் இப்போதெல்லாம் இருக்கின்றன என்பது எனது கருத்தாகும். ஒரு சிலரே நியாயமாகத் தம் சரியான விமர்சனத்தை வைக்கின்றனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது ஆனால் அவர்களது விமர்சனங்கள் நான் ஏற்கனவே கூறிய மிகைப்படுத்தல்களுக்கு முன்பாக நின்று பிடிக்க முடியவில்லை என்பதே உண்மையானது. உண்மையான ஒரு விமர்சகர் ஒரு நாவலின் சரிபிழையை யாரின் முகதுத்துக்காகவும் வைக்காது எழுத்துக்காக மட்டுமே வைப்பாரானால் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களும் ஈழத்து எழுத்தாளர்களும் இலக்கியப் பரப்பில் எங்கோ சென்றிருக்க முடியும். அத்துடன் இன்னும்கூட இந்திய எழுத்தாளர்களின் நூல்களை மட்டுமே வாசித்து அவர்களின் எழுத்தை மட்டும் எழுத்தாகப் பார்க்கும் எம்மவர் இருக்கும் வரை ஈழத்து எழுத்தாளர் வளர முடியாது.

தமிழருக்கும் இலக்கியத்துக்குமான உறவுகளில் நீண்ட இடைவெளி இருப்பதாக ஓர் எண்ணப்பாடு இன்று உள்ளது. இதுபற்றி உங்களுடைய கருத்துத்தான் என்ன ?

இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை ஈழத் தமிழர்கள் பின் நிற்கின்றனர் என்றே சொல்வேன். அதற்கான காரணம் எமது முப்பது ஆண்டுகாலப் போர்ச் சூழலும் ஆழ்ந்த இலக்கிய அறிவற்ற எமது வாசிப்புச் சூழலும் என்று கொள்ளலாம். ஈழத் தமிழரைப் பொறுத்தமட்டில் இலக்கிய ஆர்வம் அற்றவர்களாகவே பலகாலமாக இருந்து வந்துள்ளனர். அதன் பின்னரும் குறிப்பிட்ட சிலரே அங்கீகரிக்கப்பட்டவர்களாக இருந்துள்ளனர். தமிழ் சினிமாவும், இந்திய எழுத்தாளர்களின் ஆளுமையும், சாதாரண எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் பலராலும் பல சிரமங்கள் மத்தியிலுமே பதிப்பிக்கப்பட்டதும் கூட எம்மவர்க்கு இலக்கிய ஆர்வத்தைக் குறைத்தது எனலாம். ஆனால் போராட்ட காலத்தின் பின்னரே இலக்கிய ஆர்வம் ஏற்பட்டு இலகுவாக பணம் கையில் புரளத் தொடங்கிய பின்னர், எழுதுவதற்குமான ஒரு வேகமும் தீவிரமும் எம்மவரிடையே ஏற்பட்டது.

பல கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நீங்கள் அவைகளை ஏன் ஒரு தொகுப்பாக வெளியிடவில்லை ?

என் கவிதைகள் பலருக்குப் புரியாததாக இருப்பதாகக் கூறுவர். பலரின் கவிதைகளைப் பார்த்தால் எப்படி இவர்கள் இப்படிச் சொற்களைக் கோர்க்கின்றனர் என்று பிரமிப்பாகவே எனக்கு இருக்கும். ஒன்றைப் பற்றிக் கவிதை எழுத வேண்டும் என்று எண்ணினால் எனக்கு என்ன எழுதுவது என்று தெரிவதில்லை. என் கவிதைகளில் பலவும் நான் கோபமாக இருந்த போது என் மனதில் தோன்றிய வெளிப்பாடுகள் தான். அவற்றைத் தொகுத்து நூலாக்கத் தரம் இருக்கிறதா என்று பல நாட்கள் யோசித்துக்கொண்டு இருந்தேன். என் முக நூல் நட்புக்கள் மேரி வதனா அக்கா, ஜீவகுமாரன் அண்ணா, ஜெயப்பிரகாஸ் ஜேபி அண்ணா போன்றவர்கள் தந்த ஊக்கத்தினால் கவிதைகள் இன்னும் சில மாதங்களில் நூலாகின்றது.

உங்கள் கவிதைகள் பெரும்பாலும் தன்முனைப்பு கவிதைகளாகவே இருக்கின்றன இதற்கு ஏதாவது காரணங்கள் உள்ளனவா?

மேலே நான் குறிப்பிட்டபடி என் உணர்வுகளையே நான் கவிதையாக்கியுள்ளேன். சமூகத்தின் பால், தனிமனிதரின்பால் எனக்கு கோபம் ஏற்படும் பொழுதுகளில் கவிதைகள் எழுத வருகின்றது. உறவுகளுடன் ஏற்படும் சிறுசிறு மனக்கிலேசங்கள் கூடக் கவிதை எழுத வைக்கின்றன. அத்தோடு நான் எப்போதுமே எதிர்மறைக் கருத்துக்களை என்னகத்தே கொண்டிருப்பதனாலோ என்னவோ என்னால் மகிழ்வான அல்லது அதீத கற்பனைகளிநோடு கவிதைகளை எழுத முடிவதே இல்லை. எல்லோரும் எல்லாம் எழுத முடியாதுதானே. எனக்கு எழுத வருவதைத்தானே நான் எழுத முடியும். சிலர் எழுதுவதுபோல் மொழிபெயர்ப்புக் கவிதைகளை நானே எழுதினேன் என்று போட முடியுமா சொல்லுங்கள்???

எந்தவகையில் உங்களுக்கு சமூகத்தின் பால், தனிமனிதரின்பால் கோபம் ஏற்படுகின்றது ?

இதில் வகை பிரித்துக் கூற முடியாது. நீங்களே தன் முனைப்புக் கவிதைகள் என்று கூறிவிட்டீர்களே. ஆனபடியால் என் கண் முன்னால் நடைபெறும் சில செயல்களும் சிலரின் செய்கைகளும் கோபத்தை ஏற்படுத்துவது இயல்புதானே. கணவன், பிள்ளைகள், நட்புக்கள், உறவினர், முக்கியமாய் இப்போ முகநூல் நட்புக்கள் இப்படிப் பலரின் மீதும் எழும் கோபம். அதுவும் எனக்குக் கோபம் வந்தால் எதைப்பற்றியும் சிந்திக்க முடிவதில்லை. எதிர்மறையான சிந்தனைகளே உடனே எனக்கு எழுவது. கதை என்றால் மறைமுகமாக எழுதுவது கடினம். கவிதை என்னும்போது சொற்களுள் மறைந்துகொள்ளக் கூடிய வசதி இருக்கிறது. அதனால் எழுதுவதும், நான் எழுதியது ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு விதமாக விளங்கும் என்பதும் கவிதை எழுதுவதில் வசதியாகிப் போகிறது.

அப்படியானால் கவிதையென்பது பொய்மொழி என்பதை ஏற்றுக்கொள்கின்றீர்களா ?

அதிலென்ன சந்தேகம் இருக்கப்போகின்றது ? கவிதைக்குப் பொய்யழகு என்று சும்மாவா சொன்னார்கள். கவிதையில் பொய்யான புனைவுகள் அதிகரிக்கும்போது கவிதையும் அழகுபெறுகிறது. சங்கத் தமிழ்ப் பாடல்கள் தொடங்கி தற்பொழுது வரும் புதுக்கவிதைகள் வரை பொய்களும் புனைவுகளும் கவிதைகளில் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. எதுவுமற்ற ஒன்றையே ஒன்பது மடங்காக்கிக் கற்பனையில் இல்லாததை இருப்பதாய் உருவகிக்கக் கூடியது கவிதை.

உங்களைப் பொறுத்தவரையில் ஓர் கவிதை மொழியானது எப்படியாக இருக்கவேண்டும் ?

முன்பெல்லாம் மரபுக்கவிதைகளே அதிகம் எழுதப்பட்டன. சீரும் தளையும் சிறப்புற அமைய வேண்டும் என இலக்கண வரம்பு கட்டி ஆழ்ந்த தமிழ் அறிவு அற்றவர்கள் மரபுக்கவிதை எழுதவே முடியாது என்னும் நிலை இருந்தது. தற்போது அந்நிலை மாறி யாரும் எழுதலாம் என்னும் நிலையில் புதுக்கவிதைகளின் ஆதிக்கம் நிறைந்துள்ளது. அதற்கான காரணம் இலக்கண வரம்பின்றி எழிய தமிழில் சொற்கலைக் கோர்க்க முடிந்தமையே. கவிதைகள் சிறப்பாக இருக்கவேண்டுமானால் சொற்களின் கோர்வை ஒழுங்குடன் அமைதல் வேண்டும். உவமைகள் உருவகப்படுத்தல்கள் என்ற அலங்காரங்களுடன் எழிய நடையில் எழுத்து இருந்தால் வாசிப்போரை மீண்டும் வாசிக்க வைக்கும். மழைச்சாரலில் முகம் நனைப்பதாய் உணர்வும் தோன்றும். ஆனாலும் எனக்குக் கவிதைகள் பற்றிய ஆழ்ந்த அறிவும் அவற்றை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வமும் இல்லை.

உங்களுக்கு கவிதைகள் பற்றிய ஆழ்ந்த அறிவும் அவற்றை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வமும் இல்லை என்று சொல்கின்றீர்கள் இதை கவிதை பற்றிய புரிதலில் ஏற்பட்ட குளறுபடி அல்லது தேடல் இல்லாமை என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா ?

எனக்குக் கொஞ்சக் காலமாக எதையும் பெரிதாக ஆழ்ந்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்னும் ஆர்வம் ஏற்படுவதில்லை. அதற்குக் காரணம் வயதும், பொறுமை இன்மையும், புலம் பெயர் வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையுமாக இருக்கலாம். அத்தோடு போட்டிகளற்ற திறந்த இணையவெளியும், மற்றவரின் அங்கீகாரம் தேவையில்லை என்று இணையத்திலும் முக நூலிலும் எமது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகையும் ஆர்வத்தையும் போட்டியையும் ஏற்படுத்தவில்லை. கவிதை என்பது எனக்கு மட்டுமல்ல பலரும் விரும்பி ஆர்வத்துடன் வாசிக்காத ஒன்றுதானே. ஏனெனில் எல்லோராலும் எல்லாக் கவிதைகளையும் இலகுவில் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. அத்தோடு ஆழ்ந்த தமிழ் அறிவு இன்மையும் ஆழ்ந்த வாசிப்பு இன்மையும் எனக்கு ஆர்வத்தையும் தேடலையும் கவிதைகளின் மேல் ஏற்படாது செய்திருக்கலாம்.

ஆக இணையவெளி மற்றும் சமூக வலைத்தளங்கள் எதோ ஒருவகையில் ஓர் படைப்பாளியின் ஆக்குதிறனை நீர்த்துப்போகச் செய்கின்றன என்பதை ஏற்றுக்கொள்கின்றீர்களா ?

ஒருவகையில் வலைத் தளங்கள் ஒருவரை படைப்பாளியாகவும் ஆக்குகின்றது. அதே நேரம் ஒரு படைப்பாளியின் நேரத்தை திசை திருப்பி தன ஆளுமைக்குள் வைத்துவிடுகிறது. இதனால் அந்த படைப்பாளியின் வாசிப்பு நேரங்கள் குறைவதால் படைப்பாளியின் படைப்புத்தரமும் குறைந்து கொண்டே போகின்றது. உதாரணத்துக்கு முகநூலை சொல்லலாம். முன்னர் முகநூலின் பயன்பாடு மட்டுப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது தொலைபேசிகளில் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் நுட்பம் வந்ததன் பின்னர் அதன் கவர்ச்சியில் விழாதவர் சொற்பம் என்றே கூற வேண்டும். முன்பு யாருடனும் தொலைபேசியில் பேசுவதற்காக அதை உபயோகித்த என் போன்றோர் இன்று முக நூலுக்காக மட்டுமே அதை உபயோகிக்கும் நிலை ஏற்பட்டு விட்டது.

மனதில் ஒரு சலிப்பு நிலை ஏற்பட்டால் உடனே முகநூலுக்கு வந்து விடுப்புப் பார்ப்பதுடன் முடிகிறது. ஒருவர் ஒரு பதிவைப் போட்டால் அதற்கு எதிர்க்கருத்து என்று தொடங்கி மற்றவர்களின் வலைப்பின்னலில் நாமே விழுந்துவிடுகிறோம். வேலை செய்யும் இடங்கள் முதற்கொண்டு நாம் தூங்கும் நேரம் தவிர எம் நிலை இழந்து அவற்றின் ஆளுமையுள் வீழ்ந்து கிடக்கிறோம். இது பலரின் ஆக்கத்தை அழிவின் நிலைக்கே கொண்டு சென்றுகொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் நாம் எம்மை எமது கட்டுப்பாட்டில் வைக்கப் பழகிக்கொண்டால் நாம் நாமாகிவிடலாம் என்றே எண்ணுகின்றேன்.

இலக்கியவெளியில் இருக்கின்ற குழுமச்சண்டைகள் அல்லது செயற்பாடுகள் பற்றிய உங்கள் பார்வை எப்படியாக இருக்கின்றது?

உண்மையில் சிரிப்பாகத்தான் இருக்கிறது. அதாவது புகழ் என்னும் மாயையில் கிடந்தது உழல்பவர்களுக்கும் மற்றவர்மேல் பொறாமையில் உழல்பவருக்குமே இந்தச் சண்டைகள் முக்கியமாக இருக்கின்றனவே தவிர மற்றயவர்களுக்கு இது ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனாலும் அவர்களுக்கும் பொழுது போக வேண்டுமே.

கவிதைக்குப் பால்வேறுபாடுகள் உண்டா ?

பால் வேறுபாடு என்று நீங்கள் எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள் என்று புரியவில்லை. ஆனால் ஒரு ஆண் எழுதும் கவிதைக்கும் பெண் எழுதும் கவிதைக்கும் நிச்சயமாய் வேறுபாடு உண்டு. இக்கேள்வி மிக ஆழமானது என்பதுடன் இதற்கு விடை கூறுமளவு இலக்கிய அறிவு என்னிடம் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

புலம் பெயர் நாடுகளில் மகளிர் அமைப்புகளின் இருப்புகள் எப்படியாக இருக்கின்றன ?

முன்பு விடுதலைப்புலிகளின் ” பெண்கள் அமைப்பு” அனைத்து நாடுகளிலும் இருந்தது. நிகழ்வுகளில் மக்களை ஒழுங்கமைத்தல், கலை நிகழ்வுகளை ஒழுங்கமைத்து அதனால் வரும் நிதியைக் கொண்டு பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு உதவுதல் துண்டுப்பிரசுரங்கள், எமது நாட்டின் போர் பற்றிய அந்நிய மக்களுக்கான விழிப்புணர்வு,விளக்க நிகழ்வுகள் என்று செய்துகொண்டு இருந்தனர். இப்போதும் நோர்வே மற்றும் சில நாடுகளில் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. பிரித்தானியாவில் 2009 இன் பின்னர் மாவீரர் நாட்களில் மட்டும் மஞ்சள் சேலை அணிந்து மக்களை ஒழுங்குபடுத்துவதோடு வேறு செயற்பாடுகள் இன்றி இவர்கள் இருக்கின்றனர்.

“தமிழ் மகளிர் அபிவிருத்தி மன்றம்” என்னும் பெண்கள் அமைப்பானது பிரித்தானியாவில் பதிவு செய்யப்பட்ட சமூக அபிவிருத்தி நிறுவனத்தின் கிளை நிறுவனமாகும். இது தமிழ் பேசும் இலங்கைப் பெண்களுக்காக, அவர்களின் நிலையை உயர்த்துவதற்கும், அவர்களுக்கான பேசுத்தளத்தை உருவாக்குவதர்க்குமாக உருவாக்கப்பட்ட ஓர் அமைப்பு. தமிழ் சமூகத்தில் பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் ஆகியோரின் மேம்பாட்டுக்கான வழிகளை ஏற்படுத்துவதே இந்த அமைப்பின் நோக்கமாகும்.

இன்னும் பெண்கள் குழந்தைகளின் ஆற்றலை வெளிக்கொணர்ந்து ஆளுமை விருத்தியை ஏற்படுத்தவும், அவர்களது பிரச்சனைகளுக்கெதிராகக் குரல்கொடுக்கவும், முதியவர்களின் நலவாழ்வுத் திட்டங்களோடு சமூக அபிவிருத்தியை மேம்படுத்துவதும் மேலும் இம்மன்றம் இலங்கையிலும் புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள மகளிர் அமைப்புக்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதும் அதற்கான வேலைத்திட்டங்களை மேற்கொள்வதுடன் மனித உரிமைகள், பாதுகாப்பு, பால்நிலைச் சமத்துவம், சமாதானம், சுகாதாரம், கல்வி, பொருளாதார அபிவிருத்தி மற்றும் சமூக நீதிக்கான வேலைத்திட்டங்களையும் செயற்படுத்துவதர்க்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருவதுடன் பல்கலைக்கழகங்களில் கல்விகற்கும் மாணாவர்களையும் இதில் ஈடுபடுத்தி தாயகத்தில் பாதிக்கப்பட்ட ஊர்களுக்கான பல வேலைகளைச் செய்துகொண்டும் இருக்கின்றனர்.

இன்னுமொன்று “ஆசிய பெண்கள் வள நிலையம்” என்னும் ஒரு பெண்கள் அமைப்பு பல்வேறு இனத்தவரையும் உள்ளடக்கி, அவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றி வருகிறது.

இதை விட “உலகத் தமிழ்ப் பெண்கள் அமைப்பு” என்பதும் பிரித்தானியாவில் இயங்குவதே.இவர்கள் பெண்களுடனான கலந்துரையாடல்கள் பட்டறைகள் என்பனவற்றை அப்பப்போ நடத்துகிறார்கள் என்றுகேள்வி.மேலதிக விபரம் தெரியவில்லை.

பெண்ணியம் பற்றிய உங்கள் புரிதல்தான் என்ன ?

பெண்ணியம் என்பது உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான சகல உரிமைகளையும் பெறுவதற்குப் போராடுவதும் அதற்காக உழைப்பதும் என்றும் கூறலாம். பெண்ணியம் என்ற சொல்லின் அர்த்தத்தைச் சிலவற்றுள் அடக்கிவிடமுடியாது. ஆனால் உலகம் முழுதும் தமிழ்ப் பெண்கள் மட்டுமன்றி முதலாம் உலக நாட்டுப் பெண்கள் கூட எதோ ஒருவகையில் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவராய் வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றனர். இந்தியாவில் உள்ள பெண்களுக்கும் ஈழத்துப் பெண்களுக்குமே அவர்கள் உரிமைகள் தொடர்பாக பாரிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. அவர்கள் வாழும் சமூகம், சூழல் என்பனவும் அவற்றைத் தீர்மானிக்கின்றன. நான் புலம்பெயர்ந்து வந்த பின்னர்தான் பெண்ணியம் என்னும் சொல்லைக் கேள்விப்பட்டது.

என் குடும்பத்தில் அம்மாவுக்கு முழுமையான சுதந்திரம் இருந்தது, எனக்குக் கூட எமது சுதந்திரத்தின் வரையறை என்ன என்பது தொடர்பான குழப்பமும் இருந்தது. நாமே எமது சுதந்திரம் பற்றி அறியாது ஆண்களிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கிறோம். அது அன்பின் காரணமாக, குடும்ப நன்மை காரணமாக பெரிதுபடுத்தப்படாது எமது அகந்தையை ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு நாமே நம்மை அடக்கிக்கொள்ளுதல். இதனால் தீமை இல்லை என்னும் திருப்தியுடன் பேசாதிருத்தலை நான் பல குடும்பங்களில் காண நேர்ந்திருக்கிறது. அதை மீறி சுதந்திரம் என்று மல்லுக்கட்டும் போது குடும்பங்கள் பிளவுபடவும், குழந்தைகள் குடும்பச் சூழலில் தாய் தந்தை இருவரின் முழு அரவணைப்பில் வாழ முடியாத நிலை ஏற்பட்டுப் போகும். இதன் காரணமாகவே பலர் தெரிந்தும் தெரியாமலும் ஆண்களின் அடக்குமுறைக்குள் அடைபட்டும் இருக்க முடிகிறது.

புலம்பெயர் மண்ணில் புகைப் பிடிப்பது, மதுவருந்துவது போன்றவையும் பெண்களுக்குரிய செயல்களாக சில பெண்ணிய வாதிகளால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. ஆண் என்றாலும் பெண் என்றாலும் இவற்றைச் செய்வது அவசியமற்றது. இக்காலத்தில் பல தவறான செயல்கள் பலராலும் சரியென நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. அதற்கான காரணம் சுய பொருளாதார வளமும் சமூக மேம்பாட்டுச் சிந்தனை அற்ற எண்ணமுமே காரணம்.

எனக்கு முழு சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டிருப்பதனால் என்னால் மற்றவரின் அடக்குமுறைகள் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையோ எனப் பல நாட்கள் எண்ணியுள்ளேன். புலம்பெயர் நாட்டில் பேசப்படும் பெண்ணியம் உண்மையில் பெண்களின் உரிமைகளுக்கானதா என்ற சந்தேகமும் எனக்கு உண்டு. எமது சுதந்திரத்தை நாமேதான் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டுமே தவிர எமக்காக மற்றவர்கள் எப்படிப் பெறுத்தர முடியும்? ஒரு சமூகத்துக்குப் பொதுவானவற்றை வேண்டுமானால் குழுவாக நின்று பெற்றுக்கொள்ளலாம். தேவையான இடங்களில் பெண்ணியம் பேசாமலேயே எத்தனையோ மேம்படுத்தல்களைப் பெண்களுக்குச் செய்ய முடியும். புலம்பெயர் தேசத்தில் இதுவரை பெண்ணியம் பேசும் பெண்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்துக்காக எதைச் செய்து சாதித்துள்ளனர். பெண்களுக்கான அடக்குமுறைகள் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பங்களிலுமே இருக்கின்றது. அப்படியிருக்க இவர்களால் இவர்கள் குழுவில் அதிக பெண்களை உள்வாங்க முடியாமைக்குக் காரணம் என்ன?? அதைவிடுத்து தொட்டதற்கெல்லாம் பெண்ணியம் என்று பேசிக்கொண்டு கூட்டம் போடும் பெண்ணியவாதிகளை எனக்குப் பிடிப்பதே இல்லை.

இக்காலத்தில் பல தவறான செயல்கள் பலராலும் சரியென நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. அதற்கான காரணம் சுய பொருளாதார வளமும் சமூக மேம்பாட்டுச் சிந்தனை அற்ற எண்ணமுமே காரணம். என்று சொல்கின்றீர்கள். ஆனால் சுயபொருளாதார வளம் மேம்பட்டதால் தானே பெண்ணியவாதிகள் புகைப்பிடித்தல் மற்றும் மது அருந்துவதை தமது சமூக அந்தஸ்தாக கருதுகின்றார்கள் ?

சுய பொருளாதார வளம் மட்டுமே ஒருவரைப் புகைப்பிடிக்கவும் மது அருந்தவும் தூண்டுவதில்லை. இவை இரண்டும் நாகரிகமானவர்கள் செய்யும் செயல் என்னும் தவறான மனநிலை அவர்களுக்கு வந்துவிடுகிறது. சிலர் கணவனின் அடக்குமுறையில் இருந்து தான் வெளியேறிவிட்டேன் என்று தனக்குத் தானே அற்ப சந்தோசத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவும், என்னை நீ ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று கணவனுக்கு உணர்த்தவுமே குடிக்கின்றனர். அதுபோல் பல அறிவற்ற கணவர்கள் தம் மனைவியும் தனக்கு ஈடாகக் குடிப்பது நாகரீகம் என்று எண்ணி ஆரம்பத்தில் தாங்களே தங்கள் மனைவிக்கு அதைப் பழக்கிவிட்டு பின்னர் நிலைமை கைமீறும் போது செய்வதறியாது தவிப்பார்கள்.

சுய பொருளாதார வளம் என்னும் போது பெரும்பாலும் மேல்தட்டு வர்க்கத்திலேயே இது அதிக அளவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. பிரித்தானியாவை எடுத்துக்கொண்டால் எமது விழாக்களில் விழா முடிய மது அருந்துவது ஒரு நாகரிகமாகவே வந்துவிட்டது. உண்மையில் நாகரிகம் என்றால் என்ன என்று உணரும் ஆண்களோ பெண்களோ மதுவை ஒருபோதும் நாடாதவர்கள்தான். எத்தனையோபேர் மது, புகைத்தல் இல்லாமலேயே உயர்வான கண்ணியமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். அதனால் முதலில் பெண்ணுக்கு எது தமக்கான சுதந்திரம் என்பதில் வரையறையும் தெளிவும் வேண்டும். சுதந்திரம் என்று சொல்லிக்கொண்டு குடும்பப் பிரிவினைக்கு வழிவகுத்து எமது அடுத்த சந்ததிக்கு குடும்ப வாழ்வியலில் வெறுப்பை ஏற்படுத்தாது பாதுகாப்பது முக்கியம். அதை செய்யத் தவறும் பட்சத்தில் ஒருவருக்குப் பல திருமணங்கள் குழந்தைகளுக்குப் மாற்றுப் பெற்றோர், நிலையற்ற வாழ்வு என்று தனித்துவம் தொலைத்து நாடோடிகளாக அலைய வேண்டியதுதான்.

புலம்பெயர் தேசத்தில் இதுவரை பெண்ணியம் பேசும் பெண்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்துக்காக எதைச் செய்து சாதித்துள்ளனர் ? என்றவோர் கேள்வியை இந்த நேர்காணல் மூலம் பதிவு செய்துள்ளீர்கள். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்துக்காக இந்த பெண்ணியவாதிகள் எந்தவகையான முன்னெடுப்புகளை செய்யவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றீர்கள் ?

இந்தப் பெண்ணியவாதிகள் இங்கே இருந்து கொண்டு பெண்ணியம் மட்டும் பேசுவதுடன் நின்றுவிடுகிறார்கள். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் என்பது புலம்பெயர் சமூகத்துள் இருந்தாலும் அவர்களின் நிலையை மாற்றக்கூடிய காரணிகளும் அதற்கான வழிவகைகளும் புலம்பெயர் நாடுகளில் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. பதியப்பட்ட ஒரு அமைப்பை நிறுவி அதன் மூலம் ஏதாவது வேலைத்திட்டத்தை முன்னேடுத்துள்ளனரா?? அல்லது இதுவரை புலம்பெயர் பெண்ணிய வாதிகள் எமது பெண்களுக்கான ஆலோசனைகளையாவது வழங்கியுள்ளனரா??? அதற்கு எவருமே தயாரில்லை. அதுமட்டுமன்றி எமது பெண்கள் பலரும் கூடத் தமக்கு ஒரு பிரகுச்சனை ஏற்படும்போது அதைவிட்டு வெளியே வரவேண்டும் என்று சிந்திப்பதில்லை. அப்படிச் சிந்தித்தாலும் அதைத் தீர்க்கக் கூடியவர்களிடம் மனம் விட்டு எல்லாவற்றையும் கூறாது தம்மை மட்டும் நியாயப்படுத்துவதை நான் பல இடங்களில் கண்டிருக்கிறேன். அத்தோடு பெண்கள் என்பதினாலேயே பல குடும்பங்களில் பெண்கள் கூறுவதை நம்பி ஒரு தீர்ப்பைக் கூறி ஆணை ஓரங்கட்டும் நிலையும் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இந்நிலை மாறவேண்டும்.

எம் நாட்டிலேயே போரின் பின்னர் சமுதாய விழிப்புணர்வு, செயற் திட்டங்கள், வழிகாட்டல்கள் தேவை இன்றி எத்தனையோ மக்கள் இன்னல்களை அனுபவித்தபடி இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றனர். நாம் அந்த இடங்களில் உள்ள தளங்களுக்குச் சென்று அந்த மக்களுடன் நின்று அவர்களின் தேவை அறிந்து செய்யற்படுவதே பெண்களுக்குப் பயன் தரக்கூடியதேயன்றி இணையத்தளங்களிலும் முகநூலிலும் எழுதுவது எழுத்துடன் மாத்திரமே நின்றுவிடுகிறது.

நாமே எமது சுதந்திரம் பற்றி அறியாது ஆண்களிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கிறோம். என்று சொல்கின்றீர்கள் எந்தவகையில் நீங்கள் அடிமைப்பட்டு இருப்பதாக உணருகின்றீர்கள் ?

பல விடயங்களைக் கூறலாம். எமக்கு விருப்பமான உணவு சமைப்பதில் இருந்து நாம் சுதந்திரமாக விடுமுறைக்குச் செல்வது, எமது உறவுகளுக்கு உதவுவது, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் பின் இரவில் வெளியே நிற்க முடியாதது, எமக்குப் பிடித்த ஆண்களுடன் எல்லாம் கணவனுக்குப் பிடிக்காவிடில் பேச முடியாதது என நிறைய இருக்கின்றன. பல ஆண்கள் வெளியே தம் தம் பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் கொடுப்பதாக மற்றவர் முன் பீற்றிக்கொள்வார்கள். ஆனால் உள்ளே அத்தனையும் அழுக்காகவே இருக்கும். என் கணவர் கூட எனக்குச் சுதந்திரம் வழங்கியுள்ளார் என்று நான் கூறினேன். ஆனால் என் சுதந்திரத்தை நானேதான் வரையறை செய்துகொண்டு எனக்குள் சில கட்டுப்பாடுகளும் விதித்தேன்.

நான் வெளியே தனியாக ஏதும் நிகழ்வுகளுக்கோ அன்றி ஏதாவது விடயங்களுக்கோ செல்லும் போதுகளில் எல்லாம் இரவு ஒன்பது மணியின் பின்னர் என் கணவரிடமிருந்து தொலைபேசி வரத் தவறுவதில்லை. அந்த நேரம் ஏற்படும் சினத்தை, சரி அக்கறையினால் விசாரிக்கிறார் என்று என்னை நானே சமாதானம் செய்து கொள்வேன். தவறி நான் தொலைபேசிக்குப் பதில் கொடுக்க முடியாது விடும் நேரங்களில் வீடுக்கு வந்தால் கணவர் விளித்திருந்தும் தூங்கியிருப்பார்.

ஆரம்பத்தில் எனக்கு அது பெரிய குற்ற உணர்வையும் மன உளைச்சலையும் தந்தாலும் போகப்போக அவற்றை ஓரங்கட்டிவிட்டு நானும் எதையும் கணக்கெடுக்காமல் இருக்கப் பழகிக் கொண்டேன். இப்படி எத்தனையோ கூறிக்கொண்டேபோகலாம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் விபரமாகப் பொது வெளியில் சொல்லமுடியாது.

பெண் என்பவளுக்கு எதிரி யாராக இருக்க முடியும் ?

பெண் என்பவளுக்கு எதிரி பெண்ணேயன்றி வேறுயார் ? ஆண்களிலும் சிலர் சின்னப் புத்திகளுடன் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் பல பிரச்சனைகளுக்குப் பெண்களே காரணமாக அமைந்துவிடுகின்றனர். ஒரு பெண் தன்னம்பிக்கையுடன் இருக்கும் போது அவள் யாரையும் பற்றி எதையும் பற்றிக் கவலை கொள்ளாது இருக்கிறாள். எந்தத் தடைகளையும் என்னால் தாண்டி வர முடியும் என்னும் நம்பிக்கை அவளிடம் இருப்பதனால் மற்றவற்றை அவள் தடைகளாக எண்ணுவதில்லை. ஆனால் தன்னம்பிக்கை குறைந்த பெண்கள் எதற்கும் மற்றவரைச் சார்ந்தே இருக்கவேண்டய சூழலில் இன்னொரு பெண் தன்னிலும் மேன்மையுடன் இருக்கிறாள் என்பதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. தன்னிலும் பார்க்கக் குறைந்த தகுதிகொண்ட பெண்ணுக்கு பல நட்புக்கள் இருப்பார்கள். தன்னம்பிக்கையுள்ள பெண்ணுக்கு மிகக் குறைவாகவே நட்புக்கள் இருக்கும். அதற்காக எல்லாப் பெண்களையும் ஒரே கயிற்றில் நான் கட்டவும் முடியாது. விதிவிலக்கானவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

வேலைத் தளங்களிலும் வீட்டிலும் மற்றும் பொதுவாகப் பெண்கள் ஒன்றாகக் கூடும் இடங்களிலும் கூட ஆளுமை உள்ளவர்கள் சேர்ந்து மகிழ்வாக இருப்பது என்பது மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். உயர் பதவி வகிக்கும் பெண்ணாகட்டும், தனித்தன்மை கொண்ட பெண்ணாகட்டும், சுய ஆளுமை கொண்ட பெண்ணாகட்டும் மற்றவர்கள் அவளை எதோ ஒருவிதத்தில் மட்டம்தட்டவும் அவளை அவமானப்படுதவுமே முயல்கின்றனர். என்னிலும் இவளுக்கு ஆளுமை இருக்கிறது, திறமை இருக்கிறது அதனால் அவளுக்கு நாமும் கைகொடுக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் மிகச் சில பெண்களுக்கே ஏற்படுகிறது. மற்றவர்கள் எப்போது இவள் வீழ்வாள் அல்லது அவமானப்படுவாள். பார்த்துச் சிரிக்கலாம் என்றே காத்திருக்கின்றனர்.

மற்றப்பக்கத்தில் ஆண்கள் பலரும் கூட இதே மனநிலையில் இவள் பெண். இவளுக்கு எத்தனை தலைக்கனம், என்ன அகங்காரம். இவளை வீழ்த்தவேண்டும் என்றே கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு இருப்பர். அவர்களிடம் வழிந்து, அவர்களிடம் யோசனை கேட்டு அவர்கள் சொல்கிறபடி ஆடினால் எம்மைத் தூக்கித் தலையில் வைப்பர்.

உங்கள் பொது வாழ்க்கையில் பெண் என்ற காரணத்துக்காக உங்கள் நிலைப்பாடுகள் அல்லது கருத்துக்கள் மறுதலிக்கப்பட்டிருக்கின்றவா ?

என்னைப் பொறுத்தவரை நேரடியாக என் கருத்துக்களை பெண் என்னும் காரணத்துக்காக மறுதலித்ததில்லை. அதற்கான காரணம் என் துணிவும் யாருக்கும் அஞ்சாது நேராகவே அவர்கள் குற்றத்தை கூறுவதும் கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். பிரித்தானியாவில் பல ஆண்களுடன் வேலைசெய்யும் சந்தர்ப்பம் வாய்த்திருந்தது. யாரும் நான் பெண் என்பதனால் எனக்குக் கீழே வேலை செய்ய மாட்டேன் என்றோ என் வேலை பற்றியோ எந்தக் குற்றச்சாட்டும் சொன்னது கிடையாது. ஆனால் பலரும் என்னைப் பொல்லாத பெண் என்று கூறியிருக்கின்றனர் தான். அதன் பின்னர் கூட எனக்குக் கீழே பலர் வேலை செய்தனர். என் கருத்துக்கள் மதிக்கப்பட்டன. போர்க்குணம் உள்ள பெண் நீங்கள் என்று புகழாரம் தான் சூட்டினரே தவிர என் வேலையை யாரும் குறை சொன்னது கிடையாது. ஒரு பொறுப்பைக் கொடுத்தால் செய்து முடிப்பாள் என்ற அசையாத நம்பிக்கையும் எனக்குப் பின்னே இருக்கிறது. அது என் அதிஸ்டம் என்றே கூற வேண்டும்.

ஓர் திருமணத்தை நீங்கள் எப்படியாக வரையறை செய்கின்றீர்கள் ? திருமணம் என்பது ஓர் அங்கீகரிக்கப்பட்ட விபச்சாரம் என்று சொல்கின்றார்களே ?

தமிழர் வாழ்வியலைப் பொறுத்தவரையில் திருமணம் என்பது எந்தக் காலத்திலும் ஒரு பாதுகாப்பான நிகழ்வாகவே இருந்திருப்பதாக எம்மனதில் பதிப்பிக்கப்பட்டு விட்டதனால் அதனை விட்டு வெளியில்வருவதும் சுலபமானது அல்ல. ஆனாலும் அதனால் ஒரு சிறந்த குடும்ப முறைமையும், உறவுகளிடையேயான ஒரு பிணைப்பும் பாதுகாப்பும் கூட இருக்கிறது என்பதை யாரும்மறுக்க முடியாது. எமது எதிர்காலச் சந்ததியை ஒரு முழுப் பரிணாமத்துடன் வளர்த்தெடுபதற்கும் இந்த குடும்ப முறைமை மிக அவசியமானதுதான்.

ஒரு பெண்ணுடன் ஒரு ஆண் தொடர்ந்து வாழ்வது விபச்சாரமென்று அழைக்கப்பட்டதாக எனக்கு நினைவில்லை. அப்படியாயின் திருமணத்தை விபச்சாரம் என்பதே அபத்தமானது. ஒருவனோ ஒருத்தியோ பலருடன் உறவுகொள்ளும் முறைமையைத் தடுப்பதற்காக உருவானதும் அதன் விளைவால் குடும்பத்திலும் இளையவர்களிடமும் ஏற்படும் மன அழுத்தத்தையும் விகாரத்தையும் தடுப்பதற்காக முன்னோர்களால் ஏற்படுத்தப் பட்டது எனினும் அனைத்து இனத்தவரிடையேயும் அந்த முறை இருப்பதிலிருந்து அது சமூகத்துக்கு நன்மையான விடயம் என்பதை ஒத்துக்கொள்ளவே வேண்டும். வ்ரைமுறையுடன் கூடிய ஒரு கட்டுப்பாட்டை வைத்து அதில் உறவுகளைப் பிணைத்து அதை இலகுவில் மீறாதபடி சட்டங்களையும் போட்டு வந்ததே திருமணபந்தம். அதுவும் இல்லாவிட்டால் தற்பொழுதுள்ள சூழலில் உலகமே தலைகீழாகிவிடும்.

எங்கள் சமூகத்தில் மாற்றுப்பால் இனத்தவரின் திருமணங்கள் மற்றும் அவர்களுடைய இருப்புகள் பற்றிய உங்கள் புரிதல்கள் எப்படியாக இருக்கின்றது ?

எமது சமூகத்தில் இலைமறை காயாக மாற்றுப்பால் உறவுகள் முன்பே இருந்திருக்கின்றனதான். நான் சிறுவயதாய் இருக்கும் போது என் அயலில் இரு ஆண்கள் செல்லும்போது “புருசனும் பெண்டிலும் போயினம்” என சில பெண்கள் நக்கலடித்துச் சிரிப்பார்கள். அப்போதெல்லாம் இருவரும் ஆண்கள் தானே. ஏன் இப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்று புரியாமல் பார்ப்பேன். கேட்கப் பயம். பின்னர் புலம்பெயர்ந்து வந்த பின்னால் தொலைக்காட்சிகளில், இணையங்களில் என்று வாசித்துத்தான் அவர்கள் பற்றிப் புரிந்துகொண்டது. இளந்தலைமுறையினருக்கு அதுபற்றிய தெளிவு நிறையவே இருப்பதாக என் மகளுடன் கதைத்தபோது புரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் எனக்கு அதில் உடன்பாடு இல்லை. ஏனெனில் எம் மனதில் சிறுவயதில் இதுபற்றிய தெளிவு விதைக்கப்படவில்லை என்பதும் சட்டரீதியாக்கப்படவில்லை என்பதும் கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் இக்காலத்தில் பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லையாயினும் சட்டம் அனுமதிப்பதனால் துணிவாகச் சேர்ந்து வாழ்வதும் திருமணம் செய்துகொள்வதும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட்டுள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் வாழ்வியலுக்கான சுதந்திரம் இருக்கின்றதுதானே. அது எம்மைப் பாதிக்காதவரை நாமும் அதுபற்றிக் கவலை கொள்ளத் தேவை இல்லை.

இன்றுள்ள புலம்பெயர் வாழ்வியலில் சட்டப்படி திருமணம் செய்யாது ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்றாக வாழ்வது சாதாரணமாகி வருகின்றது. இதுபற்றிய உங்கள் பார்வைதான் என்ன?

இது ஒரு கவலைக்குரிய விடயம் தான் ஆயினும் எம்மால் மட்டுமல்ல யாராலும் எதுவும் செய்து தடுத்து நிறுத்திவிட முடியாத ஒரு நிலையாகும். முன்னர் கூட எமது சமுதாயதில் சட்டப்படி திருமணப் பதிவு செய்யாது கடைசிவரை சேர்ந்து வாழ்ந்து இறந்த எத்தனையோ தம்பதியர் இருந்தனர். அவர்களிடம் உண்மையான அன்பும் பரஸ்பர விட்டுக்கொடுப்பும் புரிந்துணர்வும் தெளிவான சிந்தனையும் இருந்தன. ஆனால் தற்காலத்தில் எதையும் ஆழமாக நோக்காத தன்மை இருபாலாரிடமும் இருக்கிறது. சமுதாயத்தின்பால் ஒரு அலட்சியமும் மற்றவரை மதிக்காத தன்மையும் கூடவே இருப்பதனால் புலம்பெயர் தேசங்களில் இப்படிச் சேர்ந்து வாழும் முறை ஆரம்பித்துவிட்டது. ஆனால் முன்புபோல் அவர்கள் இறுதிவரை சேர்ந்திருக்கவும் போவதில்லை. பலருடன் சிற்சில காலம் சேர்ந்திருக்கும் வாழ்வோ அல்லது நிரந்தரமாகத் தனியாக இருந்துகொண்டு தேவை ஏற்படும் நேரங்களில் மட்டும் சேர்வதோ அன்றிப் பிரிவதோ என்று எங்கோ போய்க்கொண்டுதான் இருக்கிறது உலகம்.

ஆனால் ஒரு ஒழுங்கான வாழ்வியல் அமைப்பைக் கொண்ட குடும்பத்தில் வளரும் பிள்ளைகள் அவர்கள் பெற்றோரின் வாழ்வியல் முறையைப் பார்த்தே தம் வாழ்வையும் பெரும்பாலும் வகுத்துக் கொள்கின்றனர். தாயும் தந்தையும் பிரிந்து வாழும் குடும்பங்களில் யாருமே இப்படியான விடயத்தை எதிர்க்க முடிவதில்லை. ஒவ்வொரு பெற்றோரும் குடும்ப அமைப்பின் முக்கியத்துவத்தையும் அதன் நன்மை தீமைகளையும் பிள்ளைகளுடன் திறந்த மனதுடன் அலசும்போது நிச்சயமாக பிள்ளைகளுக்குத் தெளிவு ஏற்படும்.

ஆனாலும் இந்தக் காலத்தில் நாம் நினைப்பதோ எதிர்பார்பதோ எல்லாவற்றையும் மீறி சில காரியங்கள் சூழ்நிலைகளால் ஏற்பட்டுப் போகின்றன. அவற்றை யாருமே தடுக்கவும் முடிவதில்லை.

நிவேதா உதயராஜனின் இலக்கிய அரசியல்தான் என்ன ?

எனக்கு இரண்டுமே முழுமையாகத் தெரியாது. அப்படியிருக்க இப்படிக் கேட்டால்?

என் படைப்புகளில் நான் அலைந்து திரிகிறேன் / கே,பாலமுருகன் ( மலேசியா ) நேர்காணல்: குமாரி தீபா

download (6)

என் படைப்புகளில் நான் அலைந்து திரிகிறேன்

மலைகள் இதழுக்காக நேர்காணல்: குமாரி தீபா

கேள்வி: உங்களைப் பற்றி அறிமுகம் செய்து கொள்ள முடியுமா?

கே.பாலமுருகன்: நான் ஓர் எழுத்தாளன். ஆசிரியரும்கூட. எனது கே.பாலமுருகன் வலைத்தளத்தில் என்னைப் பற்றி தேவையான அறிமுகம் உண்டு. இப்படி எல்லாம் நேர்காணல்களிலும் என்னைப் பற்றி நான் கிளி பிள்ளை போல ஒப்புவிப்புவதில் சோம்பேறித்தனமாக இருப்பதால் வலைத்தளத்தின் முகவரியை இணைக்கிறேன். (http://bala-balamurugan.blogspot.com/). உங்களையும் சேர்த்து இந்தத் தமிழ்ச்சமூகத்தின் தேடல்கள் மீது எனக்கு எப்பொழுதுமே நம்பிக்கை உள்ளது.

கேள்வி: இலக்கியத்தில் அடுத்த திட்டங்கள் ஏதும்?

கே.பாலமுருகன்: கொஞ்சமான சோம்பேறித்தனம் இருக்கிறது. அதனை விரைவில் களைந்தால் மட்டுமே மேலும் தமிழ் இலக்கியத்திற்குச் சில காரியங்களைச் செய்ய முடியும் என நினைக்கிறேன். இப்போதைக்குக் களம் இதழை ஒரு தீவிரமான போக்குடன் தொடர்ந்து வருடத்திற்கு நான்கு இதழையாவது கொண்டு வரத் திட்டம் உண்டு. அதனையடுத்து சிறுவர் மர்ம நாவலை பத்து பாகங்களாக எழுதவும் தீர்க்கமான முடிவுண்டு. மற்றதைக் காலம் தீர்மானம் செய்யும். அதிகமான நடவடிக்களைப் போட்டு என்னையே ஏமாற்றிக் கொள்ளாமல், என்னால் செய்ய முடியும் என நம்புகிற இந்த இரு திட்டங்களுடன் இருக்கிறேன்.

கேள்வி: களம் அடுத்த இதழ் வெளிவரவில்லையே, என்னவாயிற்று?

கே.பாலமுருகன்: களம் இதழ் மூன்று நண்பர்களின் முயற்சியில் தொடங்கியதாகும். முதலாவதாக இதில் யாரும் யாருக்கு மேலும் இல்லை. ஆசிரியர், துணை ஆசிரியர் என்ற பதவிகள் எல்லாம் இல்லை. ஆசிரியர் குழு மட்டுமே உண்டு. நான், எழுத்தாளர் அ.பாண்டியன், சு.தினகரன் மூவரும் சேர்ந்து முதல் இதழை வெளியிட்டோம். 1000 பிரதிகளைச் சுலபமாகக் கொண்டு போக முடிந்தது. நாங்கள் நம்பும் இலக்கியத்திற்கான தீவிரத்தை வேண்டுமென்றே குறைத்துக் கொண்டு நடுநிலை இதழாகக் கொண்டு வர முயற்சித்தோம். இதனைச் செய்ததற்குக் காரணம் ஜனரஞ்சகமான இலக்கியத்திலிருந்து தீவிர இலக்கியத்தை நோக்கி முன்னகர ஒரு நடுநிலை சூழல் வேண்டும் எனத் தோன்றியது. தமிழ்நாட்டில் சுஜாதாவைப் போல. ஆனால், என்னவோ மனம் அதில் ஒட்டவில்லை. காலம் முழுவதும் தீவிர இலக்கியத்தை முன்னெடுக்கவே விரும்பும் மனநிலை மட்டுமே வாய்த்துள்ளதால் களம் இதழை மீண்டும் செம்மைப்படுத்துகிறோம்.

கேள்வி: அப்படியென்றால் அடுத்த களம் இதழ் தயாராகவுள்ளதா?

கே.பாலமுருகன்: களம் இதழைச் சிறுகதை சிறப்பிதழாகக் கொண்டு வரும் முயற்சியில் இருக்கிறோம். அதற்காக நாட்டில் எழுதி வரும் சில படைப்பாளிகளை அணுகியுள்ளோம். அதற்கான வேலைகள் முடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே அநங்கம் சிற்றிதழைச் சிறுகதை சிறப்பிதழாகக் கொண்ட வந்தபோது மிகுந்த கவனம் கிடைத்தது. சிங்கை மூத்த படைப்பாளி இராமக்.கண்ணபிரான் அவர்களின் பேட்டியும் இடம்பெறவிருக்கின்றது.

கேள்வி: இலக்கியத்தில் இப்பொழுது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

கே.பாலமுருகன்: மிகவும் அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிறுவர் இலக்கியத்தில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி வருகிறேன். தொய்வடைந்துவிட்ட நீரோட்டத்தின் அடைப்புகளை விடுவிக்க முதலில் இந்நாட்டின் சிறுவர்களின் மனங்களில் இலக்கியத்திற்கான தீவிரத்தைக் கூட்ட வேண்டும். அதன் பாய்ச்சல் வருங்காலத்தில் தேக்கங்களை அடித்துச் செல்லும். மேலும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் எனக் கேட்டால் எதையோ செய்து கிழித்து சாதித்துவிட்ட நினைப்பில் பேசுபவர்களின் ஆர்பாட்டங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். படிக்க வேண்டியதற்கும் படைக்க வேண்டியதற்கும் மத்தியில் இருக்கும் இடைவேளியைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என் கவனம் முழுவதும் நான் கண்காணிக்கும் நிதானத்தின் மீதே இருக்கிறது. ஓர் ஊற்றுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

கேள்வி: இலக்கிய சர்ச்சைகள் ஏதிலும் மாட்டியதுண்டா?

கே.பாலமுருகன்: இலக்கிய சர்ச்சை என நான் முடிவு செய்யாதவரை மற்றவைகளை நான் அப்படிக் கருதுவதில்லை. இதற்குமுன் நான் சம்பந்தப்பட்ட எந்தச் சர்ச்சைகளும் கடைசியில் இலக்கிய விவாதமாக முடிந்ததில்லை. நாம் சொல்ல வரும் கருத்தின் மீது சிலருக்கு ஏற்படும் முரணே அதனைச் சர்ச்சையாக மாற்றுகிறது. ஆனால், அக்கருத்தின் மீது தனது அறிவதிகாரத்தைச் செலுத்த முனைபவர்களுடன் ஏற்படுவது வாய்ச்சண்டை மட்டுமே. வாய்ச்சண்டைகள் வசைகளுக்கு இடமளித்து சுயப் பகமைகளை மட்டுமே கக்கிச் செல்கின்றன. ஆகையால், இதுவரை எந்த இலக்கிய சர்ச்சைகளிலும் சிக்கியதில்லை. ஆனால், இலக்கியக் குழுக்களால் அதிகம் வசைப்பாடப்பட்டுள்ளேன். இங்கு அதற்குப் பஞ்சமில்லை. அமைதியாக படைப்பூக்கம் பெறுபவர்களைவிட கூச்சலிட்டு தன் பெருமைகளைப் பேசிக் கொள்பவர்களே அதிகம் என்பதால் இலக்கிய சர்ச்சை சாத்தியமா என்பதே சந்தேகம்தான். சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் தற்போதைய இலக்கிய சண்டை என்பது மாமியார் மருமகள் சண்டையைப் போல மலிவாகிவிட்டது.

கேள்வி: தற்பொழுது மலேசிய இலக்கியத்தின் மீது உங்கள் நிலைபாடு?

கே.பாலமுருகன்: ஆசிரியர் பயிற்சிக் கழகங்களில் தற்போது எழுதிவரும் இளம் படைப்பாளிகளை உரையாற்றவும் இலக்கியப் பயிற்சி அளிக்கவும் வாய்ப்பை வழங்குவதைக்கூட நான் ஆரோக்கியமான முன்னேற்றமாகப் பார்க்கிறேன். இது கல்வி அமைச்சு வரை விரிய வேண்டும். சமூகத்தை நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்வது கல்வி அமைப்பே. அறிவையும் அனுபவத்தையும் கல்வியின் வழியாகப் பெற முடியும் என்றும் அதற்கான அதிகாரப்பூர்வ அமைப்பாகக் கல்வி அமைச்சுதான் என்றும் கருதப்படுகிறது. கல்வி அமைச்சின் பாடநூல் பகுதியும், கலைத்திட்டப் பிரிவும், தேர்வு வாரியமும் நவீன இலக்கியத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டு இலக்கியத்தையும் சிந்தனைத்துறையையும் முன்னெடுத்தால், அப்பொழுதே நான் எதிர்ப்பார்க்கும் மாற்றம் சாத்தியம். அதுவரை சில முயற்சிகள் மட்டுமே பொதுவில் தொடரும். அதற்கான விளைவுகளை இப்பொழுது கணிக்க இயலாது.

கேள்வி: மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தில் உங்கள் இடம் எது?

கே.பாலமுருகன்: எந்த இடமும் இல்லை. அப்படி இருந்தாலும் அதனை எதிர்காலமே முடிவு செய்யும். இப்போதைக்குப் படைக்கிறேன். அதனால் உயிருடன் இருக்கிறேன். என் படைப்புகளினூடாக அலைந்து திரிகிறேன். அது என்னை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது. இதை மலேசிய இலக்கியத்தின் ஒரு துரும்பு என்றுகூட சொல்லிக்கொள்ளலாம், பிரச்சனையில்லை.

கேள்வி: இப்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கும் படைப்பாளர்களுக்கு என்ன சொல்ல நினைக்கிறீர்கள்?

கே.பாலமுருகன்: நான் எதைச் சொல்லி யார் கேட்டுவிடப் போகிறார்கள்? கூச்சலிட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். அதைத்தான் பலர் இன்று செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். சேர்ந்து இயங்க நான் தயார். யார் மேலும் நின்று கொண்டு சர்வதிகாரம் செய்ய நினைக்கவில்லை. ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என நினைக்கின்ற கணமே குருபீடத்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு இருமாப்புக் கொள்ள வைத்துவிடுகிறது. ஆகையால் அதனைத் தவிர்த்து வருகிறேன். என் படைப்புகளின் வழி சமூகத்துடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன். இது எந்த வகையிலான தாக்கங்களை உருவாக்குகிறது என வாசகர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

கேள்வி: சிறுகதைகளில் ஆர்வம் அதிகமா அல்லது கவிதையா?

கே.பாலமுருகன்: சிறுகதையே எனது எப்பொழுதுமான தேர்வு. கவிதை மொழியுடன் நான் விளையாட நினைக்கும் போதெல்லாம் எழுதுவது. பலமுறை நான் மொழியிடம் தோல்வி கண்டுள்ளேன். சில சமயங்களில் நல்ல கவிதைகள் தோன்றியதுண்டு. சிறுகதைகளும் அப்படியே. சொல்லத் தகுந்த நல்ல கதைகளும் எழுதியுள்ளேன். விரைவில் எனது சிறுகதை தொகுப்பு ஒன்றைக் கொண்டு வர முயற்சித்து வருகிறேன். இதற்கு முன் வல்லினம் பதிப்பகத்தில் ஒரு சிறுகதை நூலும், மலேசியத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கத்தின் மூலம் ஒரு நாவலும், சுடர் பதிப்பகம் மூலம் மூன்று நாவல்களும் பிரசுரித்துள்ளேன்.

கேள்வி: மலேசிய சிறுகதை சூழல் பற்றி சொல்ல இயலுமா?

கே.பாலமுருகன்: பத்திரிகைகளில் வரும் சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மலேசிய சிறுகதை சூழலை விமர்சிக்க இயலாது. ஆனால், பெரும்பாலும் அப்படித்தான் தீர்மானிக்கவும் படுகிறது. அவை ஒரு காலக்கட்டத்தின் சிறுகதை தொடர்ச்சியை உள்ளடக்கியதாகக் கருத முடியாது. தனித்தனியாகச் சில நல்ல கதைகள் எப்பொழுதும் எழுதப்பட்டே வருகின்றன. தன் வாசிப்பின் ஆழம் பொறுத்தே ஒரு படைப்பாளியின் சிறுகதையின் ஆழமும் நேர்த்திப் பெறுகிறது. மேலும், வாழ்க்கை அனுபவமும் இதில் முக்கியமானதாகக் கருதுகிறேன். கற்பனையைவிட சுய அனுபவங்களே சிறுகதைகளில் எடுப்படுகின்றன எனத் தோன்றுகிறது. அந்தச் சுய அனுபவம் எப்படிச் சமூகத்துடன் உரையாடுகிறது; தன்னைப் பொறுத்திக் கொள்கிறது என்பதும் முக்கியம். அவ்வகையில் நாட்டில் நான் எப்பொழுதும் முக்கியமான சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் எனக் கருதுவது சு.யுவராஜன், கோ.புண்ணியவான், சீ.முத்துசாமி, அமரர் எம்.ஏ.இளஞ்செல்வன், அ.பாண்டியன், மகேந்திரன் நவமணி, மீராவாணி, முனிஸ்வரன் குமார், கங்காதுரை மேலும் சிலர் ஆகும். என் வாசிப்பு நிலையிலேயே இவர்கள் நல்ல சிறுகதைகளைப் படைத்துள்ளார்கள் எனக் கருதுகிறேன். சு.யுவராஜனின் சிறுகதை மொழி எந்தச் சாயலும் இல்லாதது. தன் தீவிரமான வாசிப்பின் வழி அவர் அவருக்கான மொழியைக் கண்டடைந்தார். மனத்திற்கு நெருக்கமாக வந்து கிசுகிசுக்கும் மொழியைப் போன்றது. இப்படி நிறைய சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். புதிய பார்வை நாளிதழில் தொடர்ந்து மலேசிய சிங்கப்பூர் சிறுகதைகளை அடையாளங்கண்டு கட்டுரை எழுதி வருகிறேன். 24 வாரங்களுக்கு அது தொடரும். இது எதிர்காலத்தில் மலேசிய சிறுகதைகளைப் பற்றி ஒரு மேலோட்டமான பார்வையை உருவாக்கலாம்.

கேள்வி: மலேசியக் கவிதைகளும் இதே நிலைதானா?

கே.பாலமுருகன்: எனக்குப் பிடித்தமான கவிஞர்களைப் பற்றி சொல்ல விரும்புகிறேன். மலேசியாவில் மக்கள் தொகையில் 90% கவிஞர்கள் இருப்பதால் யாரைப் பற்றி சொல்வதென்று தெரியாததால், அமரர் பா.அ.சிவம், யோகி, பூங்குழலி, சு.தினகரன், நவீன், தோழி, மணிமொழி, போன்றவர்களின் கவிதைகளே நான் வாசித்ததில் மிகவும் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகின்றன. யோகியும் மணிமொழியும் பா.அ.சிவமும் நல்ல கவிதைக்கான ஊற்றுள்ளவர்கள். பா.அ.சிவத்தின் இழப்பு மிகவும் வருத்தமிக்கது. அவருடைய கவிதைகள் பற்றி மௌனம் இதழில் எழுதியிருக்கிறேன். அநங்கம் இதழ் நடத்தியபோது பல கவிதைகளும் அனுப்பியிருக்கிறார். என்னைக் கவர்ந்த கவிஞரில் பா.அ.சிவமே தனித்த இடத்தில் நிலைக்கிறார். மணிமொழி மேலும் தொடர்ந்து கவிதைகள் எழுதினால் தனி கவனத்தைப் பெறுவார் என நினைக்கிறேன். யோகியின் யட்சி கவிதை தொகுப்பிற்காகக் காத்திருக்கிறேன். பூங்குழலியின் கவிதைகள் பற்றி இரண்டுமுறை விமர்சித்து எழுதியிருக்கிறேன். இலங்கை கவிஞர் ரியாஸ் குரானா, சிங்கை கவிஞர் எம்.கே குமார் அவர்களின் கவிதை நூல்களுக்கு முன்னுரையும் எழுதியிருக்கிறேன். என் வாசிப்பு நிலையிலிருந்தே மலேசியக் கவிதை முயற்சிகளைக் கவனித்தும் மதிப்பிட்டும் வருகிறேன். இப்பணி மேலும் தொடரும்.

கேள்வி: உங்களை மலேசிய இலக்கிய ஆளுமை எனச் சொல்லலாமா?

கே.பாலமுருகன்: அதையெப்படி நானே சொல்லிக் கொள்வது? காலம்தான் அதற்கும் பதில். ஒருமுறை தொலைப்பேசி உரையாடலில் டாக்டர் மா.சண்முகசிவா நீங்கள் ஆளுமை ஆவதற்கான பயணத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்று குறிப்பிட்டார். அதனை அப்படியே நம்புகிறேன். அவ்வளவுத்தான்.

கேள்வி: மூத்த எழுத்தாளர் ரெ.கார்த்திகேசு அவர்களுடன் உங்களுக்கு ஏதும் பகைமையா?

கே.பாலமுருகன்: வேடிக்கையாக இருக்கிறது உங்கள் கேள்வி. நான் யாருடனும் பகைமை பாராட்டுவதில்லை. எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் நான் விலகிக் கொள்வேன். பிடிக்கவில்லை என்று விலகிய பின்னரும் தூற்றிக் கொண்டிருந்தால் நஷ்டம் எனக்கில்லை என நம்புவதால் நான் யாரிடமும் பகைமையை வளர்த்துக் கொள்வதில்லை. ரெ.கார்த்திகேசு ஐயாவை நான் மலேசியாவின் மிக முக்கியமான சிறுகதை திறனாய்வாளராக மதிக்கின்றேன். அவருடைய பல கருத்துகளில் எனக்கு முரண்பாடும் உண்டு. ஆனால், இலக்கிய சூழலில் முரண்கள்தானே பலரை முன்னகர்த்தியுள்ளன. அதில் சிக்கல் இல்லை. இன்றளவும் அழைத்தால் என்னுடன் அவர் பேசுவார், காரணம் எங்களுக்கு மத்தியில் எந்தப் பகைமையும் இல்லை.

கேள்வி: நாவல் ஏதும் எழுத திட்டமுண்டா?

கே.பாலமுருகன்: இரண்டு முக்கியமான நாவல்கள் என் மனத்தில் இருக்கின்றன. விரைவில் அதனை எழுதினால் மலேசிய இந்தியர்களின் வாழ்வில் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்ட மனிதர்களைப் பற்றி பதிவு செய்ததாக இருக்கும். அதற்கான சந்தர்ப்பமும் மொழியும் கிட்டும்வரை காத்திருக்கிறேன்.

நேர்காணல்: கே.பாலமுருகன் ( மலேசியா ) / சு.தினகரன்  

download (13)

 

 

 

 

 

 

 

 

 
நேர்காணல்: தோட்டங்களைவிட்டு ஓடிவந்த தமிழர்களின் நிலவியல் வாழ்க்கையே கே.பாலமுருகனின் நாவல்.

 

கே.பாலமுருகன் எனும் படைப்பாளி மலேசிய தமிழிக்கிய சூழலில் சிறுகதைகள், நாவல்கள் மூலம் நன்கு அறியப்பட்ட இளம் படைப்பாளி. தனது 23ஆவது வயதில் அவர் எழுதிய ‘நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் வாசல்கள்’ எனும் நாவல் மலேசியத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கமும் ஆஸ்ட்ரோவும் இணைந்து நடத்திய தேசிய அளவிலான தமிழ் நாவல் போட்டியில் 2007ஆம் ஆண்டில் முதல் பரிசை வென்று தமிழ் இலக்கியச் சூழலை அவர் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அதோடுமட்டுமல்லாமல் அவருடைய அந்த நாவல், தஞ்சைத் தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம் முஸ்தப்பா அறவாறியத்தின் வழியாக அவருக்கு ‘கரிகாற் சோழன்’ விருதைப் பெற்றுக் கொடுத்தது. நாவல் பயணத்தில் தனித்து விளங்கும் கே.பாலமுருகனின் அடுத்த இரண்டு குறுநாவல்கள் அடங்கிய ‘ஆப்பே கடையில் நடந்த 236ஆவது மேசை உரையாடல்’ எனும் தொகுப்பைக் குறித்து அவரிடம் உரையாடப்பட்டது.

கேள்வி: ‘ஆப்பே கடையில் நடந்த 236ஆவது மேசை உரையாடல்’ எனும் நாவல் எப்படி உருவானது? அதன் பின்னணி என்ன?

கே.பாலமுருகன்: நான் எனது 11ஆவது வயது முதல் 15ஆவது வயதுவரை ஆற்றோரக் கம்பத்தில்தான் வாழ்ந்தேன். பின்னர் அந்த ஆற்றோரம் இருந்தவர்களுக்கு ஒரு மலிவு அடுக்குமாடி கட்டித்தரப்பட்டது. நாங்கள் சீனக் கம்பத்திலேயே இருந்துவிட்டோம். என் நண்பர்கள் பெரும்பாலானோர் அடுக்குமாடிக்குப் போய்விட்டதால் வாரத்தில் நான்குமுறை அங்குப் போய் அவர்களுடன்தான் இருப்பேன். சில சமயங்களில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் அங்கேயே தங்கிவிடுவேன். அடுக்குமாடி வாழ்க்கை என்பது பல கிராமங்களை/ கம்பங்களைக் கொண்டு வந்து ஒரே இடத்தில் குவிக்கும் ஓர் ஏற்பாடுதான். அங்குத் தனி வீட்டில் வாழ்ந்தவர்கள் இங்கு அடுக்குமாடியில் ஏதோ தடுமாற்றத்துடனும் சுதந்திரம் பறிப்போனவர்கள் போலவும் வாழ்ந்தார்கள். இடம் மாறும்போது மனித வாழ்க்கையின் போக்கும் மாறிவிடுவதாக உணர்ந்தேன். அங்கிருந்து உருவான ஒரு தெறிப்புத்தான் இந்த நாவலுக்கான களம் எனச் சொல்லலாம். பெருநகர் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்து கரைந்து காணாமல் போகும் முன் இதுபோன்ற ஆற்றோரங்களிலும் அடுக்குமாடிகளிலும் புறம்போக்கு நிலங்களிலும் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வாழ்க்கையைக் கொஞ்சமாவது பதிவு செய்ய வேண்டும் என உணர்ந்தே இந்தக் குறுநாவலை எழுதினேன்.

கேள்வி: அந்த ஆப்பே கடை எனும் தலைப்பை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

கே.பாலமுருகன்: தோட்டங்களிலும் கம்பங்களிலும் நகரங்களிலும் இந்த ஆப்பே கடை என்பது நம் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு மறக்க முடியாத இடத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்றுத்தான் சொல்ல வேண்டும். 1970களுக்கு மேல் வாழ்ந்த நம் பெற்றோர்களையும் தாத்தா பாட்டிகளையும் கேட்டால் இதுபோன்ற ஆப்பே கடைகளையும் ஆப்பேக்களையும் மறவாமல் நினைவுக்கூர்ந்து சொல்வார்கள். என் தோட்டத்தில் அப்படிப்பட்ட ஓர் ஆப்பே கடை இருந்தது. அங்குத்தான் அப்பாவுடன் சென்று காப்பிக் குடிப்பேன். அதே கடையில் பட்டை சாராயமும் விற்றார்கள். அதற்காகக் கூடும் கூட்டமும் இருந்தது. அந்தப் பதிவை முன்வைத்துதான் ஆப்பே கடையை என் நாவலுக்கான மையமாக மாற்றினேன். நம் இந்திய வாழ்வின் அந்நியமற்ற ஓர் இடம்தான் இந்த ஆப்பே கடை. குண்டர் குழுவில் இருந்த பலர் ஆப்பே கடைகளில் உரையாடல்கள் நடத்துவதும் அது கைக்கலப்பில் முடிந்ததும் உண்டு.

கேள்வி: உங்களின் இந்த நாவல் வன்முறையைக் கதைக்கருவாகக் கொண்டுள்ளதாக அறிகிறேன். அஃது உண்மையா?

கே.பாலமுருகன்: தோட்டத் துண்டால்களுக்குப் பிறகு, வேலை இழப்புக் காரணமாகத் தோட்டங்களிலிருந்து ஓடிவந்து தனக்கான இடம் எது எனத் தெரியாமல் திண்டாடி, கிடைத்த புறம்போக்கு நிலத்தின் நிலையற்ற ஒரு வாழ்வை வாழ்ந்து கழித்த நம் இந்திய வாழ்வில் வன்முறை நுழைக்கப்பட்ட, வன்முறை ஒரு தெறிப்பாக வெளிப்பட்ட கதையைத்தான் இந்த நாவலில் மையப்பொருளாகப் புனைந்துள்ளேன். தோட்டங்களில் இந்தத் திருவிழா சண்டை என்பது மிகவும் பேசப்பட்ட ஒன்றாகும். அதையும் கதையின் ஊடாகச் சொல்லிச் சென்றுள்ளேன். வன்முறை என்பது புறவயமான பிரச்சனையாக இருந்தாலும் அஃது ஒரு சமூகத்திற்குள் ஊறிப்போனதற்கு, இடமற்று நாடோடிகளாக நகர்ந்து கொண்டே இருந்த குறிப்பிட்ட சமூக மனிதர்களின் அகவயத்திலிருந்து கிளம்பி வந்த உணர்வுகளே கார்ணமாக இருக்கலாம் என நினைக்கிறேன். வன்முறை உடலைக் காயப்படுத்துவதாக இருப்பினும் அது பிற்படுத்தப்பட்ட அடையாளமில்லாமல் அலைந்த மனிதப் புறக்கணிப்பின் உச்சத்திலிருந்து வெடித்திருக்கிறது. இதுதான் கண்டுகொள்ளப்படாத மலேசிய இந்திய வாழ்க்கை. அதைத்தான் இந்த நாவலின் கதைப்பொருளாகக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கேள்வி: இதற்கு முந்தைய தமிழ் நாவல்கள் இதைப் பற்றி பேசியதில்லையா?

கே.பாலமுருகன்: இதுவரை வாசித்த மிக முக்கியமான நண்பர்கள், விமர்சகர்கள், இந்தக் குறிப்பிட்ட புறம்போக்கு நிலவியலில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் இருண்ட பகுதிகளை முதன்மையாக்கி நாவல்களில் சொல்லப்பட்டதில்லை என்றே குறிப்பிட்டார்கள். நாவல் வெளியீட்டுக்குப் பின்பு பொது வாசிப்பே அதனை முடிவு செய்யும் என நினைக்கிறேன்.

கேள்வி: அப்படியென்றால் உங்கள் நாவலில் இலட்சியவாத கதைப்பாத்திரங்களோ சூப்பர் ஹீரோக்களோ இல்லை எனச் சொல்லலாமா?

கே.பாலமுருகன்: இலக்கியம் எந்த இலட்சியத்தைப் பற்றியும் பேசுவதற்காக இல்லை என்கிறபோது பிறகு இலட்சியவாதங்கள் நிரம்பிய மனிதர்கள் எதற்கு? இலக்கியம் முழுக்க பராபட்சமில்லாமல் நிஜமான வாழ்க்கையைக் காட்டுவதே அதன் முக்கிய பங்காகும். இதுவரை கண்டிறாத இதுவரை கவனிக்கப்படாத இதுவரை சொல்லப்படாத மனித வாழ்வின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் காட்டுவதும் பேசுவதும்தான் இலக்கியம் எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. அதிலிருந்து வாசகர்கள் தனக்கான கருத்தையும் தனக்கான விமர்சனத்தையும் தனக்கான பார்வையையும் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். யாருடைய மனத்திலும் தீர்ப்புகளையோ கருத்துகளையோ திணிக்கும் நோக்கம் இலக்கியத்திற்கு இல்லை. எனது நாவலில் எப்பொழுதுமே தோல்விகளும் அவமானங்களும் குற்றங்களும் வலிகளும் போராட்டங்களும் அழுகைகளும் நிரம்பிய சாமான்ய மனிதர்களைத்தான் முன்னிறுத்துகிறேன்.

கேள்வி: உங்கள் நாவல் வெளியீடு எங்கு எப்பொழுது நடைபெறுகிறது?

கே.பாலமுருகன்: வருகின்ற 10ஆம் திகதி மே மாதத்தில் மாலை மணி 2.15க்கு கோலாலம்பூர் சோமா அரங்கம், விஸ்மா துன் சம்பந்தனில் என்னுடைய இரு நாவல்களின் வெளியீடும் நடைபெறவுள்ளது. டாக்டர் மா.சண்முகசிவாவின் இலக்கிய உரையோடு, கவிஞர் யோகி, எழுத்தாளர் ந.பச்சைபாலன், திரு,.பி.எம் மூர்த்தி அவர்களின் நூலாய்வுடன், மைஸ்கீல் அறவாறியத்தின் இயக்குனரும் தமிழ் நெஞ்சருமான சி.பசுபதி அவர்களின் தலைமையில் எனது நாவல்கள் வெளியீடு நடைப்பெறவிருக்கிறது. அனைத்து இலக்கிய நண்பர்களும் பொது மக்களும், ஆசிரியர்களும் இந்த நூல் வெளியீட்டு விழாவிற்கு வருகையளிக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன். நன்றி

••••