Category: இலக்கியம்

Sibi Chelvan’s poem translated into English by Latha Ramakrishnan

download (95)

12. BASEMENT

Standing at the mountain-base
I kept watching for a long time
The mountain was all tall and massive
I waited there itself
One can see the mountain from all sides
of our place
Viewing it from a distance
we won’t see its base.
But, the mountain-base never worried about it
It had no grievance at all of its absence
when I watch so.
In mountain-climbing
the base remains the start
and the close.

மலை யடிவாரம்

மலையடிவாரத்தில் வெகுநேரம் பார்த்திருந்தேன்
மலை மிக மிக உயரமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது
அங்கேயே காத்திருந்தேன்
ஊரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
மலையைப் பார்க்கலாம்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்வேளை
மலையடிவாரம் தெரியாது
ஆனால் அதைப் பற்றி ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதில்லை மலையடிவாரம்
நான் பார்க்கும்போது அது இல்லையென்பதில் அதற்கு ஒரு நாளும் குற்றச்சாட்டு கிடையாது
மலையை ஏறத்தொடங்கும் ஆரம்பமும்
மலையடிவாரத்தில்தான்
மலையிலிருந்து இறங்கும்போது அதுதான் முடிவாகமுடிந்தும் நிற்கிறது

•••

உவர் மண் அறிமுகம் / பொன். குமார்

download

இலக்கியத்தில் பாடல்களே முதல் வடிவமாகும். பாடலிலிருந்து பிறந்த தே கவிதையாகும். கவிதைக்குப் பிறகு நாவல் வந்த து. கதை வந்த து. கட்டுரை வந்த து. பொதுவாக சொன்னால் உரை நடை வந்த து. ஆனால் இன்று உரை நடைக்கு இருக்கும் வரவேற்பு கவிதைக்கு இருப்பதில்லை. சில கவிதைத் தொகுப்புகளைத் தவிர, சிலரின் கவிதைத் தொகுப்புகளைத் தவிர பிறரின் தொகுப்புகள் பொது வெளியில் பேசப் படுவதில்லை. வரவேற்பு இருப்பதில்லை. பொதுவாக மறுபதிப்பு காண்பதில்லை.

மறுபதிப்பு கண்ட
கவிதைத் தொகுப்பு ‘ உவர் மண் ‘. ஆசிரியர் நட. சிவ குமார். 1997 ஆம் வெளி வந்து 2017 ஆம் ஆண்டு மறுபதிப்பு கண்டுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.

வீடு என்பது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் மிக முக்கியமானது.
மனிதரில்லா வீடு இருக்கும். வீடில்லா மனிதர் இல்லை. தாயின் கருவறையும் மனிதர்க்கு பத்து மாதம்தான். ஆனால் வீடு என்பது இருக்கும் வரை. இறுதி வரை. மனிதர் எங்கு சுற்றினாலும் வீடு வந்து சேர்ந்தேயாக வேண்டும். வீட்டிலிருக்கும் நாம் வீட்டைப் பற்றி சிந்திப்பதில்லை. வாடகை வீடோ , சொந்த வீடோ மனிதர்க்கு தேவை. கவிஞர் நட. சிவகுமார் ‘ வீடு பற்றிய கவிதைகள் ‘ எழுதியுள்ளார். வீட்டைக் குறித்து சிந்திக்கச் செய்துள்ளார். வீடு இல்லாமல் சுதந்திரமாக வாழ எண்ணுகிறார். வீட்டுக்குள் இருக்கும் பிரச்சனைகளை எண்ணி வெறுக்கிறார். ஒழுகும் வீட்டுக்குள் இருக்கும் சிரமத்தைக் கூறுகிறார். வாடகையை உயர்த்தினாலும் ஒரு வருடம் மட்டுமே வாழ முடியும் என்று வருந்துகிறார். வீடு என்றாலும் விடுபடாது தொல்லைகளும் தொடரும் என்கிறார்.

கிணறு மக்களுக்குத் தேவையான தண்ணீர் வழங்கி வந்த து. வற்றாத அமுத சுரபியை வற்றச் செய்து விட்டார்கள். இன்று கிணறையும் மக்கள் இல்லாமல் செய்து விட்டார்கள். கிணறைக் காண்பது அரிதாகி விட்டது. இந்நிலையில் கவிஞரின் ‘ கிணறு ‘ பற்றிய கவிதை கிணறைக் கண் முன் நிறுத்துகிறது. கிணறு தண்ணீரைக் கொடுத்தாலும் திறந்த வெளியில் இருப்பதால் பூச்சிகளும் எச்சங்களும் விழுவது குறித்து பேசியுள்ளார். அந்த தண்ணீரையே குடிக்க வேண்டியள்ளது என்று வருந்தியுள்ளார். பூனை விழுந்த பின் அதை அகற்றுவதற்கு உடன் குடியிருப்பவர்களின் ஒத்துழையாமைக் குறித்து வருந்தியுள்ளார். இதிலும் வாடகைக்கு குடியிருப்போர் நிலைமையே வெளிப் பட்டுள்ளது.

வாடகை வீட்டில் வசிப்போருக்கு காதலும் கை கூடாது , எட்டாமலே போய் விடும் என்று விவரிக்கிறது ‘ எட்டாவது வீடு ‘ கவிதை .

கிணறு பற்றியதைத் தொடர்ந்து குளம் தொடர்பான கவிதை ஒன்றையும் எழுதியுள்ளார். ‘கால் ‘ கழுவின, மீன் செத்துக் கிடந்த குளத்து நீரில்தான் குளிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்கிறார். சொறி பிடித்தாலும் வேறு வழியில்லை என்கிறார். கிணறு நீர் குடிப்பதற்கு என்றால் குளத்து நீர் குளிப்பதற்கு என்கிறார். மக்கள் குடிக்கவும் குளிக்கவும் சுத்தமான, சுகாதாரமான நீரில்லை என்கிறார். அன்றைய நிலை அவ்வாறு என்றால் இன்றைய நிலை சுகாதாரம் என்னும் பெயரில் இரசாயணம் கலந்த நீரையே பயன் படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது.

பெற்றொர் இன்றி எவரும் பிறப்பதில்லை. பெற்றோரை
வணங்காதோர், மதியாதோர் பிள்ளையுமில்லை. கவிஞர்கள் கவிதைகள் மூலம் பெற்றோரைப் போற்றுகின்றனர். வழிபடுகின்றனர். கவிஞரும் ‘அம்மா சில வரைப் படங்கள் ‘ மூலம் அம்மாவின் அவஸ்தைகளை, அம்மாவின் அருமைகளைக் கவிதையாக்கித் தந்துள்ளார்.
ஸ்கூலுக்குப் போகும் எனக்கும்
சைக்கிளில் போகும் அப்பாவுக்கும்
காலை டிபனுக்காக
மதியம் சாப்பட்டிற்காக
மாடு மாதிரி வேலை செய்யும் அம்மா
அம்மாவைப் பற்றி எழுதிய கவிதையில் இது ஒரு மாதிரி. மற்றவைகளும் இதே மாதிரிகள்.
மரண அவஸ்தைப் படும் அம்மாவிற்காக இரக்க்கப் பட்டு ‘ மரணக் குறிப்புகள் ‘ கவிதையில் எழுதியுள்ளார்

அம்மாவைத் தொடர்ந்து ‘ அப்பாவின் உலகத்திற்குள்ளும் ‘ வாசகர்களை அழைத்துச் சென்றுள்ளார்.
கவர்மெண்ட் வேலையிலிருக்கும் அப்பாவுக்கு
முன்னூறு ரூபாய்க்கு மேல
வட்டிக் கடன்.
இருந்தாலும் அப்பா
எப்போதும் போல் சிரித்துக் கொண்டு
மனத்திற்குள் சுமை இருந்தாலும் வெளிக் காட்டிக் கொள்ளாதவர்கள் அப்பாக்கள் என்கிறார். ஆனாலும் மகளுக்கு நல்ல வரனாக அமைய வேண்டும் என்பதில் அக்கறைக் கொண்டவர்களும் அப்பாக்கள் என்கிறார்..

‘ சித்தப்பா ‘ குறித்தும் ஒரு சிறிய பதிவு உண்டு. கிராமத்தில் திருவிழாக்களில் வேண்டியதை வாங்கிக் கொடு்த்த சித்தப்பா பட்டணத்தில் தடுமாறுவது அவமானமாக உள்ளது என்கிறார்.

‘ பாட்டிகள் பற்றி சில தகவல்களை’ யும் கவிஞர் கூறியுள்ளார். அதில் ஒரு தகவல்
கண்டாங்கிச் சேலையுடன்
காதில் பாம்படம் தொங்க
காரியமான காரியத்துக்குக் கூட
கணவன் பெயரை உச்சரிக்காதவளாய்..
பண்பாடு மாறாத பாட்டியைப் படம் பிடித்துக் கற்பித்துள்ளார்..
குறத்திப் பெண்ணுக்க கூட
கொஞ்ச நாளு குடும்பம் நடத்தி்க்கிட்டு
குடும்ப கெளரவம் பாதிக்குமிண்ணு
விட்டுட்டு வந்துட்டாரு
தாத்தாவின் குணத்தைத் தள்ளாட்டமில்லாமல் கூறியுள்ளார்.

ஒரு பெண்ணுடன் வாழாமல் பலவுடன் வாழ்ந்து அனாதையாக இறந்து போன ‘ வைரவன் தாத்தா’ கதையை ஒரு பாடமாக கற்பித்துள்ளார்

சின்ன பிள்ளைங்க சேர்ந்து விளையாடி சந்தோசமாக சாமி கும்பிட்டு விளையாட நினைத்தாலும் மழை பெய்வதை சாமி தடுக்கவில்லை என ‘ ஒடக்கு ‘ வில் கொஞ்சம் கோப ப் பட்டுள்ளார். சாமிகளுக்கு மக்கள் சந்தொசமாக இருப்பது பிடிக்க வில்லை என்கிறார்.

பல வண்ண ‘மீன்கள் ‘ ஒரே தொட்டியில் ஒன்றாக மகிழ்ச்சியாக வாழ்கின்றன என்று கவிதை குறிப்பிட்டாலும் இதன் மூலம் ஒற்றுமையின்றி வாழ்கின்றனர் என்று வருத்தப் பட்டுள்ளார். ‘ ஊர்க் கோவில் ‘ கவிதையில் மக்கள் கலவரமின்றி ஒற்றுமையாக வாழ வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்து தன் எண்ணத்தை வெளிப் படுத்தியுள்ளார்.

மனிதர்களில் பெரு தெயவங்களை வணங்குபவர்கள் உண்டு. சிறு தெய்வங்களை வணங்குபவர்களும் உண்டு. இரு தெய்வங்களை வணங்குபவர்களும் உண்டு. கவிஞர் நட. சிவகுமார் சிறு தெய்வங்களை வழிபடுபவராக உள்ளார் என்பது கடுவா மூர்த்தி சாமி, கோமரத்தாடி, பலி ஆகிய கவிதைகள் மூலம் அறிய முடிகிறது.

மனிதர்களில் பலர் உயர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். அவர்களில் ஒரு பிரிவினர் மற்றவர்களின் துணியை வெளுத்திடும் வண்ணார்கள். சமூக அழுக்கையும் சேர்த்து வெளுத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் ஆவர். நட. சிவகுமாரின் கவிதைகளில் வண்ணார்கள் பற்றிய தகவல்கள் மிகுதியாகவே உள்ளன. வண்ணார்கள் குறித்த கவிதைகளை வெளுத்து வாங்கியுள்ளார்.
…..வெளுத்த துணிகளை
வீட்டுக் காரம்மாவிடம்
வாசலில் நின்று கொடுத்துக்
கொண்டிருந்தான்
வண்ணான்.
இருக்கையில் இருந்தும்
இருக்காத து போல
சூடு அதிகரிப்பது போல
இருந்த து எனக் கு.
கவிஞர் தனக்குத் தானே ‘ சூடு ‘ வைத்துக் கொள்கிறார். வண்ணார்களை வணக்கத்திற்குரியவர்கள் பட்டியலில் சேர்த்துள்ளார். வண்ணார்களை வண்ணான் என்று ஒருமையில் உரிமையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். துரைக்கு துணி வெளுத்த பரம்பரை என்று பெருமைப் பட்டுக் கொண்ட அம்மாவின் பெருமையை ‘ சவடால் ‘ கவிதையில் சாம்பலாக்கியுள்ளார். தீண்டா வண்ணார்களைத் தீண்டச் செய்துள்ளார். ‘ வெள்ளாவி ‘ வைப்பதற்கு சாமான்கள் வாங்கப் போனாலும் கடை காரன் மதிக்காமல் கடைசியிலே கொடுப்பான் என ஒரு வண்ணாரின் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இப்படி எல்லாம் கஷ்டப் பட்டு உரசி விட்டு
வேலை செஞ்சபொறவும்
எங்கள ரசவாதம் செஞ்சுக்க மனசில்ல
பாவி பயலுவளுக்கு
என ரசவாதம் கவிதையிலும் வெளிப்பட்டுள்ளது கவிஞரின் கோபம்.

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு வாழ்க்கைச் சூழல் இருக்கும். வாழ்க்கை முறை இருக்கும். வாழ்க்கை நிலை இருக்கும். அவரவர் நிலையை அவரவர் எழுதும் போதே சிறப்பாக இருக்கும். கவிஞர் நட. சிவகுமார் ‘ உவர்மண் ‘ தொகுப்பு மூலம் வாழ்க்கைச் சூழலை, வாழ்க்கை முறையை, வாழ்க்கை நிலையைப் பதிவுச் செய்துள்ளார் . பதிவுச் செய்வதுடன் மாற்றத்துக்கும் வழி வகுத்துள்ளார். ஆதிக்க சமூகத்தின் மீதான ஆற்றாமையையும் கவிதைகளின் மூலம் உரைத்துள்ளார். வட்டார வழக்கு மொழியைக் கையாண்டதுடன் கவிதை மொழியையும் கை விடாமல் கவிதைகளைப் படைத்துள்ளது கவிஞரின் தனிச் சிறப்பு. குடும்ப ப் பின்னணிப் பிரச்சனைகளை மையமாக வைத்துத் தொடங்கிய தொகுப்பு உறவுகளின் உணர்வுகளைப் பேசி இறுதியாக ஒரு குறிப்பிட்ட இன மக்கள் நிலையைப் பேசுவதில் முடிந்துள்ளது தொகுப்பு. கவிதைகளில் வரிகளை பிரித்துக் காண்பிப்பது பெரும் சிரம ம். பிரித்துக் காட்டுவதும் இயலாத து. கவிஞர் நட. சிவகுமார் கவிதைகளுக்கு புத்துணர்வூட்டி, புது பரிமாணத்தைத் தந்துள்ளார். கவிதைகள் என்றும் ஓயாது என்பதற்கும் நட. சிவ குமாரின் கவிதைகள் அடிப் படையாக உள்ளன.

வெளியீடு
குமரிப் பதிப்பகம்
சிவகிரி நிவாஸ்
சிதம்பர நகர் ஜங்சன்
நாகர் கோவில் 1
9942118989
9442079252
விலை ரூ 100/-

இன்னொரு வாழ்வு – ’ரிஷி’ (லதா ராமகிருஷ்ணன்)

images (76)

வழிதவறி தொலைந்த குழந்தையாய்,

நம்பிக்கைத்துரோகத்துக்கு ஆளான

காதல்வயப்படவர்களாய்,

நாய்வாலின் நிமிராச் சுருளாய்,

மஞ்சளாகிக்கொண்டே வரும் இலையின்

அலைக்கழிப்பாய்,

மொழியறியாப்பாடலொன்றின்வழி யான

மனத்தளும்பலாய்

கண்முன்னே களவுபோகும் காலம் வரவாக்கும்

கையறுநிலையாய்

ஆழ்மனதில் குழம்பித்தவிக்கிறது

கவிதைபோல் ஒன்று.

குற்றச்சாட்டல்ல கவிதை;

குறுக்குவிசாரணையல்ல.

கூண்டுக்கைதியல்ல கவிதை;

கடுங்காவல்தண்டனையல்ல.

வாதப்பிரதிவாதங்களல்ல கவிதை;

வழக்காடுமன்றமல்ல.

வாக்குமூலமல்ல கவிதை;

விலங்கிட்ட கரங்களல்ல.

முகமூடியல்ல கவிதை;

மூதுரைகளுமல்ல.

முத்துமணிவயிரமல்ல கவிதை

முழக்கயிறல்ல.

பகையல்ல கவிதை;

போருமல்ல;

வியூகமல்ல கவிதை;

வெற்றியுமல்ல.

விழவல்ல கவிதை;

விழிநீரல்ல;

வித்தகமல்ல கவிதை;

விளம்பரமல்ல…..

அரைத்தூக்கத்தி லாழ்ந்துபோன மனதில்

கணநேரக் கனவாய் கரையுமோர் அசரீரி:

‘உடல் பொருள் ஆனந்தி…..’

உறக்கக் கரையோரம்

இருக்கும்போதும்

தண்ணீரில் மிதந்துவரும் புட்டியும்

அதனுள்ளிருக்கும் காகிதத்துண்டும்

தவறாமல் தெரிகிறது

விழிக்குள்ளான விழிகளுக்கு _

விரியுங் காட்சியின் கருணை

யருங் கவிதையாக.

குறுக்கே மறிக்கும் உறக்கத்தை

கைகளால் சுருட்டியெடுத்துக்

கக்கத்தில் இடுக்கிக்கொண்டு

மனமும் விரலும் மணத்துயிர்க்க

மறுபிறவியெடுக்கவேண்டும் கவிதையில்

**********

மாயா ( சிறுகதை ) ரமா சுரேஷ்

images (77)

வாழ்வதற்கான எல்லா ஆதாரங்களையும் அவள் தன் தேகத்தில்தான் மறைத்து வைத்திருக்கிறாளென மற்றவர்களைப் போல் சூரியனும் நம்பினான். திறந்து வைத்திருந்த ஜன்னலின் வழியே மாயாவின் அறையினுள் விழுந்த சூரியன், தன் மூர்க்கமான காதலை தூங்கிக் கொண்டிருந்தவளை ரசித்தபடி அறையெங்கும் படரவிட்டது. விரல் நகம் தீண்ட அஞ்சி நின்று பின் நேரம் செல்ல செல்ல தாபம் தலைக்கேற அவளின் ஆடையைத் தாண்டி ஊர்ந்து செல்ல துவங்கியது.

மாயா கண்கள் களையாமல், விழிகளை உருட்டி சூரியன் படர்வதற்கு ஏதுவாய் புரண்டு படுத்துக்கொண்டாள். சன்னல் கம்பிகளில் மூக்கை தேய்த்தபடி அவளின் உத்தரவிற்காக காத்திருந்த மைனா, பவ்யமாக உள்ளே நுழைந்து இரவு அவள் சாப்பிட்டபின் மிச்சம் வைத்திருந்த கோழித் துண்டுகளை லபக்கென விழுங்கியது. இரையக் கண்டுகொண்ட பரவசம் அதன் ஆவேசமான தலையசைப்பில்.

தனது சின்னஞ் சிறிய கால்களால் தத்தி தத்தி நடந்து சென்று சாய்ந்து கிடந்த மது குவளைக்குள் தலையை நுழைத்தது. மிச்சமிருந்த பிராந்தியை சொட்டு சொட்டாக உறிஞ்சி குடித்தபின் தலையை சிலுப்பிக்கொண்டது. அவளைப் போலவே மைனாவிற்கும் இது வழமையானதொன்றாகிப் போனதால் அதன் செயல்களை மாயா பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆடைகள் களைந்து கிடந்த அவளின் மீது மையல் கொண்டு சத்தம் கேட்காமல் பறந்து போய் அவளின் அருகில் அமர்ந்து கொண்டது. வாளிப்பான அவளின் தொடைகளில் மூக்கை உரசிக் கொண்ட அதன் உடலெங்கும் புதுவிதமான சூடு பரவ சிறகுகளை வேகமாக அசைத்து தனது பரவசத்தை வெளிப்படுத்தியது. திடீரென அதிகமான ஒரு டிகிரி வெப்பத்தில் சூரியன் முன்னை விடவும் இந்த அறைக்குள் தீவிரமாய் ஆக்கிரமிக்க நினைப்பதைப் புரிந்து கொண்டு அதனை முறைத்தது.

மாயா ஜன்னலை திறந்து வைத்திருப்பது இந்த இரகசியக் காதலர்களுக்காக மட்டுமே. இவர்களை மீறி ஏதோ ஒரு இரைச்சல் தொந்தரவு செய்யவே தள்ளாட்டத்துடன் எழுந்து ஜன்னல் அருகே வந்து நின்றாள். சாலையில் இரைச்சலை உமிழ்ந்துவிட்டு போகும் வாகனங்களைப் பார்த்து எரிச்சலோடு பதினோறாவது மாடியில் இருந்து காரித் துப்பினாள். அவள் துப்பிய எச்சில காற்றில் எங்கோ கரைந்து சென்றது. கண்கள் கூச சூரியனைப் பார்த்து சிரித்தாள். எரிச்சலுடன்,
”இம்ச எப்ப பாரு என் உடம்ப ஆக்ரமிக்கிறதே வேலையாப் போச்சு.” தன் ஆடைகளை களைந்து எறிந்துவிட்டு, நிர்வாணமாய் கைவிரித்து, கால் அகற்றி நின்றவளை அந்த அறை கூச்சத்தோடு எதிர்கொண்டது.

சூரியனின் சூடு இப்பொழுது வியர்வையாக வழியத்துவங்கியது. அவள் உடம்பில் ஏற்பட்ட எந்த பருவ மாற்றங்களையும் அவள் ரசித்ததும் இல்லை, கண்டதும் இல்லை. ஆனால், சூரியன் ஒவ்வொரு பருவ மாற்றத்தில் எப்படி இருப்பான் என்பதை உணர்ந்து ரசிப்பாள். தொடக்கப்பள்ளி, நாட்களில் நண்பன் ஒருவன் ஆறுதலாய் அவள் தோள் மீது கை போட்டப்படி, ‘அழுதால் கண்ணீரே வரவில்லை என்று கவலைப்படாதே!’ ‘ஏதாவது ஓர் இடத்தை உற்று பார்த்தால் கண்ணில் இருந்து தானாகவே நீர் கொட்டும்’ என்றான்.

அவனைத் தன் தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு, உண்மையா என்பதுபோல் விழிகள் சுருக்கி சிரித்தாள். அவனும் தலையை ஆட்டியப்படி ‘நான் எங்க அம்மாவை இப்படிதான் ஏமாற்றுவேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு உணவு இடைவேளையில், கேண்டினில் ஆளுக்கொரு ஃபிஸ் பால் சூப் வாங்கி வந்தான். இருவரும் விளையாட்டிற்கு ஆளுக்கொரு திசையில் அமைதியாக வெறித்துப் பார்க்க, அவன் கண்களில் மட்டும் தண்ணீர் கொட்டியது. தன் இடுப்பில் கை வைத்து நண்பனை பொய்யாக முறைத்த மாயா சத்தமாக சிரிக்க அவளைச் சுற்றி சிரிப்பலைகள் பரவத்துவங்கியது.

அவளைச் சுற்றியிருந்த எல்லோரும் ஒரு காட்சிப் பொருளாகவே பார்க்கத்துவங்கி விட்டனர். ”அவ அம்மா பல பெண்களோட கண்ணீரையும், சாபத்தையும் வாங்கிட்டு வர்றா, அந்த பாவ மூட்டைகள எல்லாம் இந்த பொண்ணு தலையில் கடவுள் கட்டிட்டான்” என்று கடவுளை திட்டுவது போல் மறைவாக இவள் அம்மாவைத் திட்டுவார்கள்.

மாயாவின் பாட்டி செய்வதறியாது தன் கண்ணீரையெல்லாம் மடியில் ஏந்திக்கொண்டு எப்படியாவது மாயாவின் கண்களில் ஒரு சொட்டு கண்ணீரையாவது பார்த்து விட வேண்டினாள். பத்துமலை முருகன் கோவிலில் தங்கத்தில் ஆன கண்ணீர் ததும்பும் தகடு கண்களை காணிக்கையாக உண்டியலில் போட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்தாள். ஆனால், எந்த சாமியும் மாயாவின் கண்ணை கலங்கடிக்கவில்லை. பாட்டி சில நேரங்களில் பெய்யாகவும், பலநேரங்களில் கோபத்துடனும் மாயாவை திட்டி பார்த்தாள், மிரட்டி பார்த்தாள், ஏன் சூடு கூட வைத்தாள்! துடித்து அலறிய மாயாவின் கண்களில் இருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் கூட வரவில்லை. சிரிப்பதைப் போல் அழுவது அத்தனை எளிதான காரியமில்லை. மாயா கண்ணீர் விடாததற்கான காரணம் அவளின் அம்மாதான் என்று பாட்டியும் நம்பினாள்.
மாயாவிற்கு அம்மா மீது ஒரு வித மயக்கம் இருக்கும்.

இதுவரை அம்மாவை போன்று ஒரு அழகியை அவள் பார்த்ததில்லை. அம்மா கருப்பாக இருந்தாலும் அவளது தேகம் ஐஸ்கட்டியை போல சில்லென, வழவழப்புடன் மின்னும். அம்மாவின் கண்களும், இதழ்களும் எப்போதும் ஓர் வினோத தவிப்புடன் துடித்துக்கொண்டிருக்கும். அம்மாவின் மார்பிற்குள் அடிக்கும் வாசனைக்காகவே மாயா எப்போதும் தன் முகம் புதைத்துக் கொள்வாள். மார்பிற்குள் பட்டாம்பூச்சி பாறப்பதாய் சொல்லி மேலும் இறுக்க அணைத்துக்கொள்வாள். மாயாவை, அம்மா அதிகம் கொஞ்ச மாட்டாள், முத்தமிட மாட்டாள். எப்போதாவது கைகளில் விளக்கெண்ணெய்யை தடவிக்கொண்டு மாயாவின் கண்களை வருடி சுத்தம் செய்து, மையிட்டு விடுவாள்.

மாயாவின் கண்களையே பார்த்தபடி வெகுநேரம் அவளின் முகத்தை தன் உள்ளங்கையில் ஏந்திக்கொள்வாள். மாயா பிறந்த அன்று அவள் பாதத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டது போல் என்றாவது ஒரு நாள் மாயாவின் கண்களி முத்தமிடுவாள். அப்போது அம்மாவின் கண்கள் கலங்கி நீர் சுரப்பதை மாயா குழப்பத்துடன் பார்ப்பாள். “நீ ஏம்மா அடிக்கடி காணாமல் போயிடுர? என்னையும் கூட்டிட்டு போயிடேன்!” மாயா கெஞ்சும் போதெல்லாம், அம்மா சிரிக்க மட்டுமே செய்வாள். ஆனால், பாட்டி தான் பேயாட்டம் ஆடுவாள்.

“ஊரு மேயப் போன சிறுக்கிக்கு இனி இந்த வீட்டிற்குள் இடம்மில்லை, நேத்து ஒருத்தி உன் மருமகளை ஹோட்டல் 81 வாசலில் பார்த்தேங்கிறா, ஏலேய்! இந்தாடான்னு” துணி காயா போட வைத்திருக்கும் தடி குச்சியை இரண்டாக உடைத்து, அப்பாவின் கைகளில் கொடுத்துவிட்டு சந்தையில் இருந்து இதற்காகவே வாங்கி வந்த வெளக்கமாத்தை கைகளில் எடுத்துக்கொள்வாள். அம்மாவின் முனங்கல் சத்தம் கூட வெளியில் வராது. அடிவிழும் சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டு சீனப் பாட்டி ஓடி வருவாள். அது வரை தமிழில் அசிங்கமாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் பாட்டி மலாயில் பேச ஆரம்பித்து விடுவாள். மாயாவிற்கு பாட்டி என்ன பேசுகிறாள் என்று புரியவில்லை என்றாலும் கண்டிப்பாக நல்ல வார்த்தைகளை பேசிருக்க மாட்டாள் என்பது, சீன பாட்டியின் முகசுளிப்பில் இருந்து புரிந்தது கொள்ள முடியும்.

அடி வாங்கி முடித்த அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அப்படி ஒரு சம்பவமே நடக்காததைப்போல் அம்மா குளித்து, அலங்காரத்துடன் விதவிதமாக சமைக்க துவங்கிவிடுவதை மாயா ஆச்சிரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். அப்பா குட்டி போட்ட பூனைப்போல் மாயாவை வாயில் கவ்வாத குறையாக இழுத்துக்கொண்டு அம்மாவிடம் ஜாடை மாடையாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் அப்பா தன்னிடம்தான் பேசுகிறார், பதிலுக்கு என்ன சொல்லுவது என்று புரியாமல் அப்பாவையும், அம்மாவையும் பார்த்தப்படி இருப்பாள் மாயா. இறால் சம்பாளுக்கும், கீரை சொதிக்கும் பாட்டியின் நாக்கு தொங்கி கிடப்பதைப் பார்க்க பாவமாக இருக்கும் மாயாவிற்கு.

தன் வீட்டு வாசலில் இருந்து சூரியனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாயாவின் கண்களுக்குள் பலவித வண்ணங்கள் கிளர்ந்தன, அவள் கண்களில் இருந்து வடிந்த நீலம் பச்சை மஞ்சள் சிவப்பு ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து அவளுக்குள் பல நூறு வண்ணங்களை ஓடவிட்டு விளையாட்டு காட்டியது. மஞ்சள் நிறமாக மாறிக்கொண்டிருந்த சூரியனை கைகளை நீட்டி எட்டிப்பிடித்தவள் அதற்கு வெவ்வேறான வண்ணங்களைத் தீட்டி அணைத்துக்கொண்டாள். நிறம் மாறிப்போன சூரியனைக் கண்டு சத்தமாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். நாட்கணக்கில் காணாமல் போகும் அம்மா திடீரென வாரக் கணக்கில் காணாமல் போய் அன்று திருப்பி வந்திருந்தாள். அம்மாவைக் கண்டதும் மாயா ஓடிசென்று அவளின் மார்பிற்குள் மூக்கை நுழைத்துக்கொண்டாள்.

அம்மா இன்னைக்கு ஏன் நிறைய பட்டாம்பூச்சி உன் நெஞ்சுக்குள்ள பறக்குது என்றவள் அம்மாவின் மார்புக்குள் தன் முகத்தை முழுமையாக புதைத்துக்கொண்டாள். பாட்டியின் காட்டு கத்தலை விட, கட்டுக்கட்டாகா கேலாங் சந்தையில் இருந்து வாங்கி வைத்திருந்த விளக்கமார்கள் மாயாவை மிரட்டியது. அப்பாவிற்கு என்று தனியாக பெரிய லோத்தாக்களையும் குவித்து வைத்திருந்தாள். அம்மாவிடம் இருந்து பயத்துடன் ஒதுங்கி நின்ற மாயா, அம்மா ஏன் இன்று இவ்வளவு கண்ணீரை சிந்துகிறாள் என்று புரியாமல் கத்த துவங்கினாள். கண்ணீர் இல்லாத மாயாவின் அழுகை எடுபடவில்லை. கடைசி லோத்தா முறிக்கையில் அப்பா நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு சரிந்தவர் அதன் பிறகு எழாமல் போக, பாட்டியும் அம்மாவும் கட்டிக்கொண்டு அழுவதை பார்த்த மாயா சிரிக்க துவங்கிவிட்டாள். அதன் பிறகு அவளுக்கு அழுகையும் நின்று போனது.

சொந்தபந்தங்கள், நண்பர்களிடையே காட்சி பொருளாக இருந்த மாயா சோதனை எலியானாள். மாயாவை அழவைக்கிறேன், கண்ணீர் வரவழைக்கிறேன் பார் என்று அவளுக்கும் இந்த உலகத்திற்குமான உறவு மெல்ல மெல்ல துண்டிக்கப்பட்ட போது நூல் அருந்த பட்டமாக திசைகள் அற்று சூரியனை நோக்கி பறக்க துவங்கினாள். அவள் எவ்வளவு உயரமாக பறக்கிறாள் என்பது அவளின் சத்தமான சிரிப்பில் தெரிந்தது. இதற்கிடையில் பாட்டி பூனையாகவும் அம்மா யானையாகவும் உருமாறினார்கள். அம்மா வீட்டில் இல்லாத போது கூப்பாடு போடும் பாட்டி அம்மாவை பார்த்தவுடன் தும்முவதை கூட நிறுத்துவதை பார்க்கும் போது மாயாவிற்கு சிரிப்பு மட்டுமே சொந்தமாகிப்போனது. மாயா சத்தமா சிரிக்கசிரிக்க ஒரு நாள் பாட்டியின் உயிர் பயத்தில் பிரிந்தது.

யாருமற்ற அனாதையாக சுற்றுவதை விட அம்மாவின் மீது அடிக்கும் பலவித வாசனைகளுடன் சுற்றி திரிய பிரியப்பட்டாள் மாயா. சில நேரம் அம்மா மீது பிணவாடை கூட அடிக்கும். அந்த நாட்களில் மட்டும் தன் தோழிகளின் வீடுகளில் தங்கிக்கொள்ளவாள். அப்படி ஒர் நாளில் காவல்துறையிடம் இருந்து, அழைப்பு வந்தது. அவளுடைய வீட்டில் இருந்து துர்நாற்றம் வருவதாக! திறந்த வீட்டிற்குள் அம்மாவும், அவனும் நிர்வாணமாய் கிடந்தனர். அம்மாவின் கைகளில் அவன் ஆண் குறி குழைந்து வழிந்துக்கொண்டிருந்தது.

அம்மா அவனை கொலை செய்துவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்துக் கொண்டதை காவல் துறை உறுதிசெய்து கொண்டது. இப்படி அவள் வாழ்வில் நடந்த துயரங்களை நினைத்து சூரியனை எப்படி உற்றுப்பார்த்தாலும் அவளுக்கு கண்ணீர் என்பதே வருவதில்லை. அதிலும் அம்மாவின் கையில் புழுவாக நெளிந்து கொடிருக்கும் அந்த குறியை நினைத்து விட்டாள் அவளால் நீண்ட நேரம் சிரிப்பை அடக்க முடியாது.

இன்று அந்த சம்பவத்தை நினைத்து நடு வீட்டினுள் உருண்டு சிரிக்க துவங்கியவள், இரவு கிழித்து தூக்கி எறிந்த காகித குப்பைகளை ஒன்றுக்கூட்டி தன் மேனி எங்கும் தூவிக்கொண்டாள். அவனிடமிருந்து வந்த கல்யாண பத்திரிகை அவள் எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான். ஆனால், அதில் ஒட்டிக்கொண்டு வந்த கடிதம்தான் அவளை சிரிக்க வைத்தது.

“துயரங்கள் அற்ற மாயாவிற்கு! உன்னைப்போல் என்னால் மரணங்களை சிரிப்புடன் கடக்கமுடியாது. துயரமே இல்லாத உன்னுடன்தான் வாழ ஆசைப்பட்டேன் ஆனால் துயரத்தை உணர முடியாத உன்னுடன் எப்படி வாழ முடியும், இந்த பிரிவுகூட உனக்கு சிரிப்பை மட்டுமே தரும் என்பது தெரிந்த ஒன்று. ஆடு, மாடுகள் கூட தன் வாழ்வில் நடக்கும் துயரங்களுக்கு கண்ணீர் சிந்துகிறது! ஆனால், நீ? பிறந்ததில் இருந்து கண்ணீர் சிந்தவே இல்லை என்பதை நினைத்தால் உன்னை ஓர் மிருகமாகக் கூட என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. உன் சிரிப்பை பார்த்துதான் மயங்கினேன்.

அந்த சிரிப்பிற்கு பின்னால் எவ்வளவு குரூரம் உள்ளது என்பதை பார்க்க தவறிவிட்டேன். பெண்களுக்கு சிரிப்பை விட சில இடங்களில் கண்ணீர்தான் அழகு. உன் கண்களில் கண்ணீர் இல்லாமல் போனதற்கு எந்த காரணமாக வேண்டுமானால் இருக்கட்டும். ஆனால் எந்த உணர்வுகளும் அற்ற உன் சிரிப்புடனும், சந்தோசத்துடனும் வாழ்வது கடினம். முடிந்தால் உன் மரணத்திற்காவது அழுதுவிடு அப்பொழுதுதான் உன் பிறப்பு அர்த்தமாகும். என் வாழ்வில் உன்னைமட்டும் நான் மீண்டும் சந்தித்துவிடவே கூடது!” கடிதத்தை மடித்தபோது அவள் சிரிப்பு சத்தத்தில் காகித தூள்கள் வீடு முழுவதும் பறந்தது.

சில மாதங்களுக்கு முன் மாயா எவ்வளவு எடுத்துச்சொல்லியும், பலவித வித்தைகளை அவள் முன் நிகழ்த்திக்காட்டி காதல் என்ற பெயரில் மயக்கியவன். அவள் சிரிக்கும் போது எத்தனை வித அழகுடன் இருக்கிறாள் என்பதை புகைப்படமாக எடுத்து தள்ளினான். பலவிதமான பரிசுப்பொருட்கள். அனைத்திலும், அவள் சிரிப்பை அவன் அதிகம் நேசிப்பதாக பறைசாற்றியது. பழகிய சில மாதங்களில் உடனே பதிவு திருமணம் செய்யவேண்டும், அப்போதுதான் பொங்கள் பகுதியில் அதிநவீன வசதியுடன் வரும் வீட்டில் முன் பதிவு செய்துக்கொள்ளமுடியும் என்று, எப்படி திருமணம் நடக்க வேண்டும், யாரையெல்லாம் கூப்பிடவேண்டுமென பெயர் பட்டியல் எடுத்தவனை சிரிப்புடன் “என்னுடன் ஒரு நாள் உன்னால் வாழமுடியாது! இன்னும் சிறிது காலம் காதலிச்சு பார்” என்று தடுத்தாள். உன் எண்ணத்தைப் பொய்யாக்குகிறேன் என்று அவள் வீட்டில் இரண்டு நாள் தங்கப்போவதாக சொல்லிக்கொண்டு வந்து நின்றவனை மாயா தடுக்கவில்லை.

‘ஒரு பெண்பிள்ளை இப்படியா வீட்டை வைத்திருப்பார்கள்?” என்று திட்டியப்படி கோப்பி குவளைக்குள் பூத்திருந்த பூஞ்சையை வழித் தெரியபோனவனை தடுத்து நிறுத்தியவள், “என்னோடு என்று நான் சொன்னது என் இயல்புகள், ரசனைகள் அனைத்தும் சேர்ந்ததுதான். அதனால், இந்த வீட்டில் எதையும் மாற்ற முயற்சிக்காதே” என்றவள் “உனக்கு கோப்பியா, டீயா?” என்றாள்.
வீட்டை முகச்சுளிப்புடன் பார்த்தவன் சிங்கப்பூர் குப்பை சேகரிக்கும் இடத்தை கூட இந்தளவு மோசமாக தான் பார்த்ததில்லை என நினைத்துக் கொண்டான்.

அவள் என்ன குடிப்பாள் என்று கேட்டவனிடம், என்னைப்போல் உன்னையும் மாற்றிக்கொள்ள முயற்சிக்காதே என்றவள் அவன் கையில் டீ கப்பை கொடுத்துவிட்டு அருகில் அமர்ந்துக்கொண்டாள்.

சோபாவில் குப்பையாக கிடந்த புத்தக குவியலில் இருந்து ஒன்றை உருவிக்கொண்டாள். சிரமப்பட்டு அவள் கன்னம் தடவிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு ஏதுவாக கன்னம் காட்டி அவன் மடியில் படுத்துக்கொண்டாள்.
“இதற்கு முன் நீ யாரையாவது காதலித்து வீட்டுக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறாயா?” தயக்கத்தோடு அவன் முடிப்பதற்குள் மாயா அவன் கன்னம் திருகி சிரித்தாள். ‘அதெப்பெடி பெண்களுக்கு மட்டும் கற்பும், காமமும் ஒட்டி பிறந்த இரட்டை குழந்தை மாதிரி ஒருத்தனிடம் மட்டுமே வரவேண்டும்’ அவள் கண் சிமிட்டவே அவன் வழிந்து குழைந்து அவளை தழுவிக் கொண்டான்.

‘என் வாழ்க்கையில் அப்படி ஒருவனை நான் இதுவரை கடந்தது இல்லை, உன்னையும் சேர்த்தே சொல்கிறேன்! நான்தான் பலருக்கு சோதனை எலியாக இருந்து இருக்கிறேன். ஆனால் நீதான், என்னிடம் சிக்கிய முதல் சோதனை எலி! உன்னை வைத்துதான் அதற்கெல்லாம் நான் சரிப்படுவேன என்று தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்” என்று சிரித்தவளை இறுக்க அனைத்துக்கொண்டான்.

“உனக்கு வருத்தம் என்பதே வராதா? இந்த தனிமை, யாருமற்ற சோகம், எதுவும் உனக்கு கண்ணீரை தரவில்லையா? இப்படி இந்த வீட்டில் உன்னை பார்க்க எனக்கு பயமா இருக்கு! என்ன ஜென்மமோ போ!’ என்றவன் அவள் இதழ்களில் முத்தமிட்டான்.
கொடி படர போடப்பட்ட பந்தல் உயிரற்று கிடப்பது போல் இரவு முழுவதும் அவன் படர படர அவள் உயிரற்ற பிணம் போல் கிடந்தாள். அவனின் முத்தம், இறுக்கம், ஆண்மை, வேகம், காமம் அனைத்தும் அவளிடம் மன்றாடி கெஞ்சி அழைத்தது. அவளுக்கும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிரிக்க துவங்கி விட்டாள். அவள் பார்த்த சினிமா, படித்த புத்தகம், ஓரக்கண்ணால் ரசித்த காதல் எதுவும் அவனிடம் தோன்றாமல் போனது.
முதல் நாளே அவன் உணர்ந்து கொண்டான். அவளை சந்தோசமாக சிரிக்க வைக்கவும், துயரத்துடன் கண்ணீர் சிந்த வைக்கவும் முடியாதென.

இதைத் தெரிந்துகொண்ட போது காதல் வடிந்து காமம் மட்டுமே தலைக்கேறியது. மூர்க்கமாக அவன் செயல்பட்ட போதும் அவள் எதிர்ப்பின்றி கிடந்தாள். தன் உடல் இதற்கு முன்னர் என்னவெல்லாம் எதிர்வினையாற்றியது என்னும் எண்ணத்தில் கடந்த காலமும் நிகழ் காலமும் மாறி மாறி அவள் முன் வந்து போனது. இப்படித்தானே அன்றும். தலையில் முடிகளே இல்லாத அந்த சொட்டைத் தலையன், நாற்றம் பிடித்த உடலும் மதுவீச்சம் கவிந்த வாயுமாய் தன் மீது படர்ந்தான், அம்மாவின் காதலனை எப்படி அழைப்பது? அவள் தன் உயிரின் ஆணி வேரெல்லாம் கலங்க தலையணை அடியில் இருந்த கத்தரிக்கோலை எடுத்து சத்தமில்லாமல் சிரித்தாள். அன்று அம்மாவின் மீது மட்டும்மல்ல மாயாவின் மீதும் பிண வாடை வீசியது. ஐந்தாவது முறையாக குளித்துவிட்டு வந்த மாயாவை அம்மாவின் காதலன் அவளை அள்ளி அனைத்துக்கொண்டான்.

குடித்துவிட்டு நிர்வாணமாய் நின்றவனை எவ்வித பதட்டமின்றி சிறு புன்னகையுடன் கடக்க முயன்றவளை மேலும் இறுக்க அனைத்துகொண்டாள். அவள் சிரிப்பின் அர்த்தம் புரியாதவன் அவள் ஆடைகளை களைத்துப் கழுத்துக்குள் முகம் புதைக்கையில் அவன் குறி மாயாவின் கைகளில் இருந்தது. அன்று சிரித்தது போல் அவள் இதுவரை சிரித்ததே இல்லை. சிரிப்பு குறையாமல் அவனை இழுத்துவந்து, போதையில் சுயநினைவு அற்றுக் கிடந்த அம்மாவின் அருகில் போட்டவள், அவன் குறியை அம்மாவின் கையில் திணித்து விட்டு, புன்னகையுடன் அம்மாவின் மணிக்கட்டில் அதே கத்தரிக்கோலால் சின்னதாக ஒரு கோடும் போட்டுவிட்டாள். மறந்து போன சம்பவம் ஏனோ தெரியவில்லை இன்று நினைவுக்கு வர கையில் இருந்த கத்தரிக்கோலை தூர வீசிவிட்டு தாமரை இலையில் நீர் திவலை ஒட்டமுடியாமல் உருண்டுக் கொண்டிருப்பது போல் அவன் புணர்ந்து கொண்டிருக்கையிலேயே உறங்கிப்போனாள்.

தூங்குவதற்கு முன்பு அவளுக்கு ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் தெரிந்திருந்தது விடிவதற்கு முன்பே அவன் சென்றுவிடுவான். அப்படித்தான் நடக்கவும் செய்தது. இப்போதெல்லாம் மாயாவிற்கு அந்த கேள்வி தோன்றுவதே இல்லை ‘எனக்கு ஏன் கண்ணீர் வருவதில்லை!’

****

கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

download

சுமார் அடுக்ககப் பால்கனியிலிருந்து

இடது மூக்குத்தியணிந்த ஒரு சின்னஞ்சிறு அல்லாத பெண்

புறாக்களைப் பறக்க விடுகிறாள்.

அவளின் உள்ளிருந்து வெளியேறி

இளம் வெயிலைச் சிறகுகளால் ஒதுக்கி மேலேறுகின்றன.

ஒன்று மட்டும் பிடிவாதமாகப் பறத்தல் மறுத்து

திரும்பவும் போய் பால்கனியில் அமர்ந்தது.

வேற்று பாஷையில் கொஞ்சியபடிக்கு அவள் சிரிப்பில் ஒளிர்ந்தாள்.

நான் பார்த்தேன், எந்தச் சிரமமும் இன்றி

சொந்த வீடு போல அது அவளுக்குள் போவதை.

2.

முண்டும் முடிச்சுமான சுற்றுலாப் பாறை அது.

அன்றைய வெயில் முழுவதையும் தன் கீழ் வைத்திருந்தது.

வழியும் திரவம் உறைந்தது போன்ற வழவழப்பில்

எங்களை அது உட்காரச் சொன்னது.

இங்கே உட்கார்கிறேன் என நான் உட்கார்ந்தேன்.

அங்கே உட்கார்வதாக அவன் உட்கார்ந்தான்.

எங்கள் உரையாடல் நிகழத் துவங்கியது

வேறு வேறு பாறைகளிலிருந்து

வேறு வேறு காலங்களிலிருந்து.

.3.

அவர்களின் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் பார்த்த எதிர்ச்சுவர்

மிகுந்த படபடப்பு உண்டாக்கிஅது.

பிடிபடப்போவது போலிருந்த அந்தப் பட்டாம்பூச்சி

செயற்கையானது என்றார்கள்.

பிறவியின் முழு தினங்களுக்குச் சேர்த்து இரையெடுத்திருந்த

பல்லியும் உயர் ரக ரப்பரால் ஆனது என்றார்கள்/

என் பதற்றத்தை முற்றிலும் தணிக்கும் குவளைகள்

அவர்களிடம் உண்டென்று சிரித்து ஆற்றுப்படுத்தினார்கள்.

நடுங்கும் விரல்களுடன் குனிந்து என் காலணியைக் கழற்றுகையில்

தெரிந்தது

உலோகத்தால் ஆனவனாக பாதங்களிலிருந்து நான் மேல் நோக்கி

மாறிக்கொண்டிருப்பது.

4.

உலர்ந்து காய்ந்த வடி கஞ்சி போல

உரியும் சுவரொட்டிக் கிழிசல் போல

ஒரு சொல் அல்லது சில சொற்கள் என் தொண்டைக்குள்.

எச்சிலையும் திரட்டிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

ஒரு சிரங்கைத் தண்ணீர் கிடைக்கும் எனில்

அச் சொல் அல்லது சொற்களை நனைத்துக் கொள்வேன்.

என்ன தாவரம் என அவை முளைக்கையில் எனக்கும் தெரிந்துவிடும்.

அதன் நாளைய மலர்கள் உங்களுக்கானதா, உங்களுக்கு எதிரானதா என்றும்.

ஒருபோதும் அது பெற்ற உள்ளங்கைத் தண்ணீருக்கு

எதிரானதாக இராது என்பது உத்தரவாதமானது.

%

கல்யாண்ஜி

18-07-2017

புரந்தரதாசர் (1484–1564) இசைக் கட்டுரை : – தி.இரா.மீனா

download

கர்நாடக இசையில் தாச இலக்கியத்தின் பங்கு மிக அதிகமானது.சாதாரண மனிதனும் விரும்பி ஏற்கும் வகையில் பண்பாடு மற்றும் சமய மேன்மை சார்ந்த கருத்துக்களை தாசர்கள் கீர்த்தனைகளாக்கி தங்கள் பக்தியை வளப்படுத்தினர்.’நாதோபாசனா’என்ற பெயரில் அமையும் இது இசை, பக்தி, இலக்கியம் என்ற மூன்றையும் உள்ளடக்கியது என்றாலும் தனித்தனியாக இனம் கண்டறிய முடியாத அளவுக்குத் தமக்குள் இணைந்துள்ளது. ஹரிதாசர்களின் இலக்கியத்தைப் பொதுப் பாடல்கள், கவித்துவப் பாடல்கள், தத்துவப் பாடல்கள் என்ற மூன்று பிரிவுகளில் அடக்கலாம். ஹரிதாசர்களின் படைப்பில் மிக முக்கியமானது கீர்த்தனைகளே.இது தேவர்நாமா என்றும் அழைக்கப்படும்..வேதம்,உபநிடதம்,புராணம் குறிப்பாக தசாவதாரம் ஆகிய வற்றின் கருத்துக்களை எளிமையாகச் சாதாரண மனிதனுக்கும் புரியும் வகையில் வெளிப்படுத்தியவர்கள் ஹரிதாசர்கள்.

கருத்துக்களைக் கொள்கை களாக வெளிப்படுத்தாமல் இயல்பான கதை மற்றும் ,பேச்சுப்பாங்கில் கீர்த்த னைகள் வடிவத்தில் அமைத்ததால் மனிதர்கள் மனதில் அவை எளிதாகப் பதிந்தன.எல்லாப் பாடல்களும்,மறுக்கப்படாத சமய நிலைகளை வெளிப்படுத் தின.கடினமாக உணராமல்,வாழ்க்கையை அதன் போக்கை மனிதனுக்குப் பிடித்த வகையில் தெரிந்து கொள்ள அவை உதவின.வேதம் ,புராணம் ஆகியவைகள் சொன்ன கருத்துக்களை தாசர் கீர்த்தனைகள் மக்களுக்குக் காட்டின.ஹரிதாசர்கள் ஒன்றையும் விடாமல் எல்லா முக்கிய அம்சத் தையும் கீர்த்தனைகளில் வெளிக்கொண்டு வந்தனர்.வாழ்க்கையின் நடப்புகளை, அடை யாளத்தைக் காட்டும் வகையில் கீர்த்தனைகளில் சொல்லப்பட்ட நூற்றுக் கணக்கான விஷயங்கள் ஒவ்வொரு வகையில் விஷேசமானவை;அர்த்தம் நிறைந்தவை.

மனிதன்தானாகப் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாதவை.குறிப்பிட்ட காலச்சூழ்நிலையில் வாழ்க்கையின் திக்குத் தெரியாமல் இருந்த சாதாரண மனிதர்களுக்கு உண்மைகளின் அறிக்கைகளாக இருந்த கடினமான இலக்கிய வகைகள் புரியவில்லை. அந்நேரத்தில் ஹரிதாசர்களின் கீர்த்தனைகள், வழி நடத்திச் செல்லும் விளக்காக இருந்தன. கற்றறிந்தவர்களான தாசர்கள் மத்து வரின் செய்திகளை மிக எளிமையாகவும், விசாலமான நோக்குடனும் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.விறுவிறுப்பான நிலையில் சொற்றொடர்களை எளி மையான கன்னட மொழியில் வெளிப்படுத்தினர்.அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்தப்படும் பழமொழிகள் போலக் கீர்த்தனைகளை அமைத்தனர். எளிமை அவர்களின் அழகாகும்.அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவையோ, துறையையோ பற்றிப் பேசவில்லை.பொதுவான பார்வையைக் கையாண் டதால் எல்லோரையும் ஈர்க்கின்ற தன்மை அந்த இலக்கியத்திற்கு இருந்தது . அகந்தை,ஆங்காரம்,தந்திரம்,ஆகியவைகளை ஒழித்த நிலையில்தான் அவர்கள் பாடல்களிருந்தன.ஒவ்வொரு ஹரிதாசனுக்கும்தனியானநடையிருந்தது.அந்த நடையின் வளர்ச்சிதான் கர்நாடக இசை என்ற ஒரு வடிவத்தை உலகிற்குத் தந்தது.

நவீன கர்நாடக இசையின் காலம் புரந்தரதாசரோடு தொடங்குகிறது. இசைப் பயிற்சிக்கு உரிய ஸரளி வரிசை,ஜண்டி வரிசை அலங்காரம்,கீதம் என்று பலவற்றையும் புரந்தரதாசர் அறிமுகம் செய்தார். அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ் வுகள் பற்றிய அபிப்ராயங்களைத் பாடல்களில் வெளிப்படுத்தி,பேச்சு மொழிக் கூறுகளை பயன்படுத்தி,சாதாரண மனிதனும் கற்றுக் கொண்டு பாடும்படியான மெட்டு மற்றும் ராகங்களை நாட்டுப்புற ராகத்தோடு இணைத்து தன் பாடல்களில் வெளிக்கொண்டு வந்தவர்.மாயாமாளவ கௌளை ராகத்தை அறிமுகம் படுத்தியதும் இவர்தான்.

தாசர்களின் தலைவனாகப் போற்றப்படும் புரந்தரதாசர் செல்வப் பரம்பரை யில் வந்தவர்.ஒரு கட்டத்தில் பேராசை வாழ்க்கையின் நிலையிலிருந்து விலகி விஷ்ணுபக்தனானார்.உலக வாழ்க்கையை உன்னிப்பாகக் கவனித்து பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் பழகியதால் அவர் கீர்த்தனைகள் நகைச்சுவை,கண் டனம்,சமூகவிமர்சனம்,அறிவுரை என எல்லாவற்றின்கலவையாகவும் அமைந் தன.நாமமகிமை,துதி,நிவேதனம், கிருஷ்ணலீலை, சமூக விமர்சனம்,அறிவுரை என்ற பிரிவுகளில்அவர் கீர்த்தனைகள் அடங்குகின்றன.

அவருடைய பாடல்கள் அனைத்தும் தேற்றமும்(theorems) விளக்கவுரைகளும்தான் (commentaries ) எல்லாக்காலத்திற்கும் பொருந்தும் வகையிலான பாடல்கள் அவருடைய அறி வுப் பிரதிபலிப்பாக இல்லாமல் சாதாரண மனிதனையும் தொட்டுப் பார்த்துப் பேசுவதாகிறது.ஒவ்வொரு பாடலும் உலகத்தொடர்பான செய்திப் பகிர்வாகவும் உள்ளது. இந்த நிலை மனிதர்களிடம் இசையின் மீது ஒரு தாக்கத்தை உண் டாக்கியது என்பதில் இரண்டாம் கருத்தில்லை.,

’வயிற்று வைராக்கியம் ”என்ற கீர்த்தனை சமூக வாழ்க்கையின் குறை பாடுகளைப் பிரதிபலிக்கும் கீர்த்தனையாகும் ”வைகறையில் எழுந்து குளிரில் குளித்துவிட்டு மதம்,மாச்சர்யம்,கோபம் ஆகியவைகளோடு வாழ்தல்,ஒருபுறம் மந்திரம் சொல்லிக்கொண்டு மறுபுறம் மனதைஅலையவிடுதல்,மேடை வேடம் போட்டு வாழும் சோற்றுஞானம் “என்று சமூகத்தின் குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்..’மடி மடி என்று’ என்ற பாடலில் ஈரஆடைகளை அணிந்து உலகத்தவருக்குத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்வது மடியாகாது.. மனதிலிருக்கும் கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு ஆகியவைகளைஒழிப்பதுதான் உண்மையான மடிஎன்கிறார். வெளிப்புறச் செயல்களுக்கு அதிக மதிப்புத் தந்து மற்றவர்கள் முன்பு தன்னைக்காட்டிக் கொள்ளும் தன்மைமனிதர்களிடம் அதி கமாகவுள்ளதுள்ளது என்கிறார்.

அநீதியையும்,ஆடம்பரத்தையும் பழிப்பதான பார்வையிலும் சில கீர்த்தனைகள் உண்டு.” எனக்கு சிரிப்புத்தான் வருகிறது உடல் தண்ணீருக்குள் இருந்து பயன் என்ன?வேம்பினை வெல்லத்தில் இணைப்பதால் என்ன பயன்?புலையன் நம்மிடையிலன்றி வெளியிலா இருக்கிறான் உடல்அழுக்கை கழுவ முடியும்போது மன அழுக்கைக் கழுவமுடியாதா?”என்பன போன்ற கருத்துக்கள் குறிப்பிடத் தக்கவை.சமூக போதனைக்குச் சான்றாக “தருமமே ஜயம்” என்ற கீர்த்தனை அமைகிறது .”நஞ்சுகொடுத்தவனுக்கு நல்ல உணவு தரவேண்டும்:பழித்தவனைப் பாராட்ட வேண்டும்”என்ற கருத்து இன்னாசெய்தவனுக்கும் நன்னயம் செய்யத் தூண்டும் வள்ளுவத்தை நினைவுபடுத்துகிறது’ இது பாக்கியம்என்ற கீர்த்த னையில் “கல்லாயிருக்க வேண்டும் கடின சம்சாரத்தில்,வில்லாக வளைய வேண்டும் பெரியோரிடம்”என்ற வரி பழமொழி போல இன்றும் எல்லோராலும் பயன்படுத்தப்படும் எளியதொடராகிறது.

எதையும் எதிர்த்து நிற்கும் ஆன்மபலம் மனிதனுக்கு வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தல் அவர் பாடல்களில் தொடர்ந்து இடம் பெறுகிறது பக்தி என்பது பல கோயில் களுக்குச் செல்வதல்ல.சரியான வாழ்க்கைமுறைதான் பக்திஎன்கி றார்.மண்,பொன்,பெண் மீது இருக்கும் ஆசை நீக்கப்படவேண்டும் என்ற செய்தி சொல்லப்படும் விதம் புதுமையானதாக உள்ளது.”ஆசைகளை நீக்கும்படி நேரில் உபதேசம் செய்வது இயல்பு. ஆனால் திருமால் தன் கையால் கடிதமெழுதி இவைகளை நீக்கும்படி வேண்டுகிறான்”என்ற தொனியிலான கீர்த்தனை புதுமையாக மட்டுமின்றி வியப்பையும் ,கற்பனை ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் நல்லநாளே. திதி, வாரம், நட்சத் திரம்,யோகம் ஆகியவை பற்றியெல்லாம் மனிதர்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.கடவுளை வழிபட்டால் எல்லா நாளும் நல்லநாளாகும் என்ற மிக உயர்ந்த தத்துவத்தை மிக எளிமையான முறையில் “இந்த தினம் சுபதினம்இந்த நட்சத்திரம் சுபநட்சத்திரம் “என்ற பாடல் காட்டுகிறது .“மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கைஎன்பது வானவில்லைப் போல பல்நிறம் கொண் டதாக,கவர்ச்சியானதாகத் தெரிகிறது.ஆனால் அவையெல்லாம் மாயையே என்பதை அவர்களுக்கு நினைவுபடுத்தும் வகையில் .”யாருக்குக் கவலை” என்ற பாடலில் எந்த நேரமும் உடையும் நீர்க்குமிழியைப் போல உள்ள வாழ்க்கையில் யாரைப் பற்றி நாம் கவலைப்பட வேண்டும். யானை கள்,குதிரைகள், கஜானா, நாடு,கௌரவம், புனிதமான உறவுகள்,நட்பு எல்லாம் மாயையும்,குறைவான ஆயுளும் உடையவை என்று .நிரந்தமற்ற தன்மையை உணர வைப்பது அவர் கருத்தாகிறது.

என்ன சாதியாக இருந்தாலும் மனித நேயத்தைப் புரிந்து கொள்ளாவிட்டால் என்ன பயன்?ஒருவனுடைய பிறப்பு மட்டும் அவன் உயர்வுக்கோ ,தாழ்வுக்கோ காரணமாக முடியாது.வெவ்வேறு நிறமுடைய பசுக்கள் தரும் பாலும் வெவ்வேறு வடிவம் கொண்ட கரும்புகள் தரும் சுவையும் வித்தியாசப்பட முடியுமா? தோற்றத்தில் இருக்கும் வேறுபாடு யாருடைய இயல்புத் தன்மையையும்,பக்குவத்தையும் மாற்ற முடியாது என்பது அவர் கொள்கை.

தீண்டாமை அவரால் பொறுக்க முடியாததாகிறது.பிறந்த சாதியை வைத்து மனிதன் தீண்டத்தகாதவன் என்று முத்திரை குத்துவது சரியல்ல.அவன் செயல்பாடுகள்தான் அதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.தீண்டாமை என்பது தொடுவுணர்ச்சியை முன் வைத்து அமையும் பொருளல்ல என்றொரு பாடல் சொல்கிறது. சுயஒழுக்கமில்லாதிருப்பது ,செல்வனாக இருந்து கொண்டு பொருள்தர மறுப்பது,மென்மையான பேச்சை பயன்படுத்தத் தெரியாம லிருப்பது இறுதியில் புரந்தரவிட்டலனை வணங்காமலிருப்பது ஆகியவைகள் தான் அவர் பார்வையில் தீண்டாமை யாகும்.புரந்தரதாசரின் கருத்து நம் சமூகத்தின் தீண்டாமைக்குத் தரும் அடியா கும்.புரந்தர விட்டல என்பது எந்தக் கடவுளுக்கும் பயன்படுத்தப்படும் பெயராகும் என்ற கருத்தையும் அறிஞர்கள் முன்வைக்கின்றனர். பல கடவுளரின் பெயர்களை அவர் பயன் படுத்தியிருப்பது இதற்குச் சான்றாகும். ஒவ்வொரு ஹரிபக்தனின் விருப்பமும் நல்ல எஜமானனுக்கு பொருத்தமான வனாக இருக்கிற தாச பாவம்தான்.

புரந்த ரதாசரின் பெரும் பாலான பாடல்கள் அவ்வுணர்வு சார்ந்தவையாகவே வெளிப் படுகின்றன.கடவுளுக்கும் அவன் பக்தனுக்குமிடையே நெருக்கம் அதிகமாகும் போது பரஸ்பர மதிப்பும், அன்புமான ஓருணர்வு வளர்கிறது.இந்த உணர்வுக்கு அடையாளம் கொடுப்பது போல மிக அதிகமான பரிச்சயப்பட்ட தொனியில் பாடல்களை வெளிப்படுத் துகிறார்.”எனக்கு நீயோ ,உன் உதவியோ தேவை யில்லை.உன் நாமத்தை உச்சரிக்கும் பலம் என்னிடம் இருப்பதே போதும்” என்கிறார் .இன்னொரு இடத்தில் நட்புணர்வோடு “ நான் சத்தியம் செய்கிறேன். நீயும் செய்ய வேண்டும்.நாமிருவரும் பக்தர்கள் மீது சத்தியம்செய்வோம் “ என்கிறார்.

புரந்தரதாசர் சிறந்த கணக்குப்பிள்ளையும் கூட.நல்ல செயல்களைச் செய்யும் போதும்,கெட்ட செயல்களைச் செய்யும் போதும் ஒருவன் தன் மனதையே தணிக்கை செய்து கொள்ளவேண்டும் மனம்தான் தணிக்கைக் கருவி என்கிறார்.”மனதைச் சோதித்துக் கொள்” [”மனவ சோதிசபேக்கு” ]என்ற பாடல் இதைக் காட்டுகிறது பாடல் இப்படித் தொடங்குகிறது.”எல்லா ஹரிதா சர்களுக்கும் இது ஓர் எச்சரிக்கை அழைப்பு. நேரம் குறைந்துவிட்டது. நூறுஆண்டுகள் ஆயுளாக இருந்தால் ஐம்பதாண்டுகள் தூக்கத்தில் போய்விடுகிறது.

மீதமுள்ள ஐம்பதாண்டுகளில் முதல் பதினைந்து ஆண்டுகள் அறிவுக் குறைவான இளமையிலும்,கடைசி இருபத்தைந்தாண்டுகள் முதுமையிலும் கழிகின்றன.இடையிலுள்ள இளமையான நிலையிலுள்ள இருபதாண்டுகள் இளரத்தம் என்பதால் மனம் அரேபியக் குதிரை போல உலகத்து ஆசைகளை நோக்கி ஓடுகிறது.இப்படி இருந்தால் எந்த நேரத்தில் கடவுளை நினைத்து வாழமுடியும்’.என்று பாடல் அமைகிறது.

மனிதாபிமானத்தைப் புறம் தள்ளி விட்டு சாதி,பெண்,பணம்,ஆகியவைகளில் ஆழ்ந்து மயங்கிக் கிடந்த தன் காலச் சமூகம் அவரைப் பெரிதும் பாதித் தது.இவற்றைத் தடுத்து மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில் அவர் பல இடங்களுக்கும் பயணம் செய்து தன் கருத்துக்களை வெளிப்படுத் தியதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். சில கருத்துக்கள் பழமொழி போல சமுதாயநலம் சார்ந்து அமைகின்றன.”வயது முதிர்ந்தவனோடு திருமண உறவுக்கு எதிர்ப்பு, இரு மனைவியர் வாழ்க்கைக்கு எதிர்ப்பு, கீழ்ச்சாதி வந்தான் என்ற பேச்சுக்கு எதிர்ப்பு ” எனச் சமூக அவலங்களை அகற்ற முயல்கிறார்.

ஏழைகளின் உணவான ராகியைப் பாடலாக்கி ’ராகி என்ற சொல் ’பல்வேறு பாவனைகளில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் தன்மை அற்புதமானது

“ராகி தந்தீரோ பிக்ஷ்க்ஷேக்கே ராகி தந்தீரோ

அன்னதான மாடுவராகி அன்னசத்ராவணிதவாராகி

குருகள் சேவைய மாடுவராகி

புரந்தரவிட்டலன சேவிப்பவராகி

போக்யராகி யோக்யராகி பாக்யவந்தராகி

ராகி தந்தீரா பிக்ஷ்க்ஷேக்கே ராகி தந்தீரா”

ஒரு வயதான மூதாட்டியிடம் தனக்கு உணவு தரும்படி பக்தன் வேண்டு கிறான்.தன்னிடம்ஒரு ராகிரொட்டி மட்டுமே இருப்பதாக அவள் சொல் கிறாள்.அது தனது தேவைக்கு மேலானது என்கிறான். அதுமுதல் தினமும் பிச்சைக்கு வந்து ராகியையே வேண்டுகிறான்.இந்தப் பாடலின் மிகச் சிறந்த அமசம்’ராகி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தும் விதம்தான். ”யோக்யராகி”,”போக்யராகி”, ”பாக்யவந்தராகி” என்று எல்லாம் இரட்டைப் பொருளில் அமைகிறது.சான்றாக “யோக்ய +ராகி—சாப்பிடுவதற்கு ஏற்ற ராகி ,”யோகயர்+ஆகி—கொடை கொடுப்பதற்கு தகுதியானவர், போக்யர்+ ஆகி கொடுப்பதில் அவருக்குக் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி “என இந்தப் பாடலுக்கு அறிஞர்கள் விளக்கம் தந்துள்ளனர்.இது அவருடைய மிகச் சிறந்த பாடலெனவும் கூறப்படுகிறது.

’லம்போதர லகுமிரா’, ’கஜவதனா பேடுவே’, ’பாக்யதலட்சுமி பாரம்மா ”,என்று எல்லோரும் அறிந்த சில பாடல்கள் அவருடைய எளிமை நடைக்கும், எவரும் புரிந்து கொள்ளும் தன்மைக்கும் சான்றுகளாகும் புரந்தரதாசருக்குப் பின்வந்தவர்கள் அவர் மரபையே பின்பற்றினர்.இன்றும் அது தொடரப் படுகிறது..தியாகராஜரும் ராகம்,பாவம், தாளம்.என்று புரந்தரதாசர் வழியைத் தொடர்ந்தவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

கன்னட மொழியில் அவரால் படைக்கப்பட்டவைகளை ’புரந்தரோபநிஷத்” என்று அவரது குருவே போற்றியுள்ளார்.நான்கு லடசத்திற்கும் மேலான பாடல்களை அவர் பாடியிருந்தாலும் எழுநூறுக்கும் மேற்பட்ட பாடல்களே இன்று பயன்பாட்டிலுள்ளன.

ஹிந்துஸ்தானி இசையில் புரந்தரதாசரின் தாக்கம் அதிகமுண்டு. ஹிந்துஸ்தா னிய பாடகரான தான்சேனின் குருவான சுவாமி ஹரிதாஸ் புரந்தரதாசரின் சீடராவார்.அவருடைய பாடல்கள் ஹிந்துஸ்தானி இசையிலும் மிகப் பிரபல மாக இருக்கின்றன.அவற்றை அண்மைக் காலங்களில் பீம்சிங்தோஷி மாதவ் குடி, பசவராஜ் ராஜ்குரு ஆகியோர் மக்கள் மத்தியில் மிகப் பிரபலமாக்கி யுள்ளனர். ’ தாசசாகித்ய திட்டத்தின்’ அடிப்படையில் திருப்பதி தேவஸ்தானம் புரந்த்தாசரின் பாடல்களை மக்கள் மத்தியில் பரவலாக்கி வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

’தாசர் என்றால் புரந்தரதாசர்தான்”என்ற அடைமொழியோடு கன்னட மண்ணில் இன்றும் போற்றப்படுபவராக உள்ள அவரையும் ,கனகதாசரையும் இணைத்து ’கனக புரந்தரா’ என்ற செய்திப்படம் ஒன்று கிரீஷ்கர்னாடால் இயக்கப் பட்டுள்ளது. கிருஷ்ணனின் இளம்பிராயத்தை வர்ணிக்கும் புரந்தரதாசரின் சிறிய அளவிலான கீதங்கள் இன்றும் தென்னகத்து தாய்களால் பாடப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

———————

ரகசியத்தின் அரூப நிழல்கள் ( சிறுகதை ) – லஷ்மி சரவணகுமார்.

download

ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள்.

இந்தக் கதையில் வரும் வினோத் ஒருவேளை உங்களுக்கு அறிமுகமானவனாய் இருக்கலாம். முதல் பக்கத்திலோ அல்லது நான்காவது பக்கத்திலோ அவனை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிந்தால் பதட்டப்படாமல் பாதியில் நிறுத்தாமல் முழுவதும் வாசிக்க முயற்சி செய்யுங்கள். அவன் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள நினைப்பது தனிமனித உடல் இச்சைகளை அல்ல. காமத்தின் சுவிசேஷத்தை.

Story of a male whore…..

Whore? இந்த வார்த்தை எத்தனை அபத்தமானது தெரியுமா? உடல் என்பது பிரார்த்தனைக்கானது, சமயங்களில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து பிரார்த்திக்க, இன்னும் சில சமயங்களில் ஒரு ஆணும் சில பெண்களும் அல்லது சில ஆண்களும் சில பெண்களுமென தேவை எதுவோ அதுவாக கொண்டாடுவது. அதிகாரத்தின் வழியாய் தனிமனித விருப்பங்களை ஒடுக்க நினைக்கும் சர்வாதிகார மனம் கொண்டவர்களை வேண்டுமானால் இப்படி சொல்லலாம், whore.

அந்த இணையத் தளத்தில் முகம் மட்டும் மறைக்கப்பட்ட இவன் படத்திற்குக் கீழ் தன்னை இப்படி அறிமுகம் செய்திருந்தான்.

Hi I am foot fetish slave. Looking for a mistress who wants me to be her slave dog. This relation is full of submission and domination with privacy and 100% safety.

My services are

Foot worship

Foot licking

Toe nails eating

Femdom

And etc….. you can make me your slave dog. You can use me In anyway u want.

Pinky.

இணையத்தின் வழியாய் எல்லாவற்றையும் நுகரப் பழகியிருக்கும் சமூகத்தில் உடல் தேவதைகளின் புதிய ருசிகளை அறிமுகப்படுத்தும் ஏராளமான இணையதளங்களில் வெவ்வேறான அடையாளத்தோடு அவன் தன்னை பதிவு செய்திருந்தான். தனது சேவைக்கென சின்னஞ்சிறிய தொகையை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ளும் அவன் அதை கூட்டுப்பிரார்த்தனை என்றுதான் எப்போதும் சொல்வது வழக்கம்.

1

இருளின் ரகசிய பாதைகளுக்குப் பழகின அவன் வெளிச்சத்தின் அவசியமின்றி கதவு திறந்து வெளியேறியபோது அப்பார்ட்மெண்ட்டில் அந்த வீட்டைத் தவிர்த்து எல்லோரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தனர். நிசப்தம் அப்பெருநகரின் ரகசிய மனிதர்களுக்கான அந்தரங்க பார்வையாளனாய் அடர்ந்திருந்தது. சுனிதா இவனுக்கு முன்பதிவு செய்துவைத்திருந்த வாகனம் நின்ற இடத்தை கவனித்தான். கைவிடப்பட்டவனுக்கான தேவதூதன் போல் அமைதியாய் தெருவிளக்கின் மஞ்சளான வெளிச்சத்திற்குள் நின்றிருந்தது. பாதி உறக்கத்தோடு புன்னகைத்த ஓட்டுனருக்கு இவன் முகத்திலிருந்த அசாத்தியமான மலர்ச்சி ஆச்சர்யமளித்திருக்கக் கூடும். முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டதும் கண்கள் அனிச்சையாய் அவள் வீட்டு ஜன்னலுக்கு செல்ல சுனிதா அந்த விடையனுப்புதலுக்காக காத்திருப்பதைப் பார்த்தான். மெலிதாக சிரித்தான். அவள் சிரிப்பதன் தடங்களை தெளிவாகக் காண முடிந்தது. வெளிச்சத்தில் எத்தனை அருகில் பார்த்தாலும் தூரத்தில் சிரிக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தலென்பது மகோன்னதமான விஷயம், சில இரவுகளை அர்த்தமாக்குபவை இப்படியான புன்னகைதான். இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அவளின் கணவன் ஊரிலிருந்து திரும்பக் கூடுமென்பதால் இத்தனை நேரம் வீட்டில் இவன் இருந்ததற்கான தடயங்கள் அவ்வளவையும் அவள் இப்பொழுதே சரிசெய்தாக வேண்டும். வண்டி கிளம்பின சில நொடிகளில் இரவு முழுக்க விழித்திருந்த அசதியில் வினோத் கண்களை மூடித் தூங்கினான்.

நரம்புகள் சுகித்தலுக்குப் பிறகான புத்தெழுச்சியில் தன்னருகில் படுத்திருந்தவளை சீண்டி விளையாடத் தூண்டியது. வியர்த்து கொஞ்சமாய் உப்பேறிப்போன சுனிதாவின் நடு முதுகிலிருந்து கழுத்து வரையிலும் பின் கழுத்திலிருந்து இடைக்குக் கீழ்ப்பகுதி வரையிலுமாய் நாவால் முத்தமிட்டான். நான்காவது புணர்ச்சிக்குத் தன்னை தூண்டுகிறானென்பதைப் புரிந்து கொண்டவள் சுதாரித்து அதிலிருந்து துண்டித்துக் கொண்டாள். “போதும்டா ப்ளீஸ்..” அவள் சொற்களிலிருந்த களைப்பையும் அச்சத்தையும் பொறுக்காமல் ஏமாற்றத்தோடு அவன் ஒதுங்கிப் படுத்தான். இன்னும் சில நிமிடங்களில் இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டுமென்கிற யதார்த்தம் உரைக்க இரவு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தனது உடைகளைத் தேடி எடுத்தான். கழிவறையிலிருந்து வெளியேறியவள் பின்னாலிருந்து அணைத்துக் கொண்டாள். அவனை விடவும் இரண்டு இஞ்ச் அதிக உயரமான அவள் மூச்சுக் காற்றில் இன்னும் விஸ்கியின் நறுமணம் மிச்சமிருந்தது. ஆடையில்லாத இரண்டு உடல்களிலும் கூடுதலுக்கான சூடு பெருகிவழிய அவன் வலது தோள்ப்பட்டையில் பற்தடங்கள் பதியும்படி கடித்தாள். திரும்பி அவள் இடையோடு சேர்த்தணைத்து மூர்க்கமாக முத்தமிட்டான். மொபைலில் வைத்திருந்த அலாரம் அவர்கள் இருவரும் பிரிவதற்கான நேரத்தை நினைவுறுத்தி அலற சிரித்தபடி அவனை விலக்கினாள். உடைகளை அணிந்து கொண்டு கிளம்பியவனிடம் என்றைக்குமில்லாமல் இன்று சில ஆயிரங்களைக் கொடுத்தாள். “நான் எல்லார் கிட்டயும் பணம் வாங்கறதில்ல சுனிதா.. நம்மளுக்குள்ள இதென்ன புதுப் பழக்கம்?” தவிர்க்க விரும்பும் சில உணர்ச்சிகளை அவன் முன்னால் அடையாளங் காட்டிக் கொள்ளாமல் “சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது வினோத், எனக்கு உன்னோட அன்பு வேணும். உடல் வேணும். ஆனா காதல் என்னய தொந்தரவு செய்து. உன்ன எனக்கானவனா வெச்சுக்கனும்னு கேக்கத் தோணுது. அபத்தமா இருக்குல்ல. நாம எவ்வளவோ பேசி இருக்கோம். எல்லா சந்தோசங்களும் தற்காலிகமானது நம் உடல்களைத் தவிர்த்துன்னு. ஆனா இப்போல்லாம் ஒவ்வொரு முறையும் உன்னோட இருந்துட்டு திரும்பவும் நீ எப்ப வருவன்னு காத்திருக்கிறது அவஸ்தையா இருக்கு. அதான்..” பதில் சொல்ல முடியாமல் வினோத் அவள் உடலெங்கும் தன் கண்களை அலையவிட்டான். அவனது கண்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் எழுந்து போய் விளக்கை அணைத்தாள். சமீபமாய் அவள் கூடுதல் அன்போடு செய்யும் ஒவ்வொன்றும் இருவருக்குமான ப்ரியத்தின் நெருக்கத்தில் தான் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் அப்படி இல்லை. சிலமுறை இவனது உடலெங்கும் தயிரால் பூசி ஊற வைத்து நிதானமாக அவள் குளிப்பாட்டுகையில் ஒருவித பிரார்த்தனையை உணர்ந்தான். தன்னையும் தனது உடலையும் அவள் என்னவாகக் கொண்டாடுகிறாள் என்பது அச்சமாக இருந்தாலும் அந்தரங்கமாய் அந்த அன்பு அவனை அற்புதமானவனென உணரவைத்தது. எப்போதும் பெண்கள் சூழ வாழும் இந்த சில வருடங்களில் யாரோவொரு பெண் இப்படியானதொரு அற்புதத்தை செய்கிறாள் தான். ஆனால் அற்புதங்கள் எந்தவொரு மனிதனுக்கும் வாழ்க்கை முழுவதுற்குமாக விதிக்கப்பட்டதில்லை தானே.

பெண்கள் இல்லாத ஒரு நாள் எத்தனை துயரமானதென்பதை வாழ்வை பெண்களோடு மட்டுமே கழிக்க விரும்பி அதற்காகவே தன்னை மாற்றிக் கொண்ட மனிதன் மட்டுமே அறிவான். வினோத் தனக்கு இந்த பிரபஞ்சம் எத்தனை குழப்பமானதென்கிற அச்சம் வருகிற போதெல்லாம் தற்காலிகமாகவேனும் எல்லாவித அச்சங்களில் இருந்தும் மீள பெண்களிடம் தான் தஞ்சமடைகிறான். ஒரு பெண்ணோடு இருக்கும் பொழுதில் தான் அதீத பாதுகாப்பில் இருக்கும் உணர்வு ஏற்படும். நிகழ் காலமென்னும் விடுவிக்க முடியாத புதிரை உடலின் துணையோடு கடந்து செல்லும் ஒரு மனிதன் கையில் எதுவுமில்லாமல் போனாலும் எத்தனை சுதந்திரமானவன் என்பதை அவனோடு பயணிக்கும் பெண்கள் மட்டுமே அறிவார்கள். வினோத் நம்பிக்கைகளையும் சொற்களையும் அற்புதங்களாய் நம்புகிறவன். நீதிக் கதைகளிடம் வாழ்வை நம்பி ஒப்பிடைக்கும் கடைசித் தலைமுறையின் குழந்தை. வாழ்வின் நீதி அதை பிசிறில்லாமல் அனுபவித்து வாழ்வது மட்டுந்தான்.

பேசவும் எழுதவும் பழகிய வயதில் திருப்பரங்குன்றம் சைவப் பள்ளியில் ஆன்மீகக் கல்விக்காக சேர்க்கப்பட்டவன் அந்த இடத்தில் பிடிப்பில்லாமலேயே இருந்தான். அறிவின் நிமித்தமாக மனித சமூகத்தின் மீது செலுத்தப்படும் எல்லாவிதமான வன்முறைகளையும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் அந்தக் கல்வி அவனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது. அதிகாலை குளியலுக்குப் பிறகு வகுப்பு, பிறகு சிறிது கோவில் மடத்து வேலை. மீண்டும் வகுப்பு, கொஞ்சம் உணவு பின் கோவில் மடப்பள்ளி வேலை. சந்தோசத்தின் சிறகுகள் ஆகாயம் முழுக்க விரிந்து பறக்கத் தூண்டும் வயதில் தன்னையொத்த சிறுவர்கள் குன்றத்து வீதிகளில் குதூகலமாய் சுற்றி வருகையில் தான் மட்டும் ஏன் இப்படி துன்புறவேண்டுமென்கிற தவிப்பு அவனுக்கு.

கடவுளை அடைவதற்கான பிரார்த்தனைகள் மனிதனின் ஆதி நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரானதாக இருந்ததை இந்த முட்டாள்த்தனமான வழிபாடுகள் அவனுக்குப் புரிய வைத்தன. ஒரு பிற்பகல் நடை சாத்திய பிறகு குருகுலத்திலிருந்த சீடன் ஒருவன் தெப்பகுளத்தில் அந்த கசகசப்பான வெயில் வேளையில் தனியாய் துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணின் ஒற்றை மார்பை பிடித்து கசக்கி விட்டு ஓடிவந்துவிட்டான். அவள் யாரிடமும் புகார் அளிக்கவில்லை. திட்டவில்லை. பல நாட்கள் தூரத்திலிருந்து தன்னுடலைக் கவனித்து ஏங்கிய அவனால் அதிகபட்சமாய் செய்ய முடிந்தது இவ்வளவுதானா என அவனுக்காக பரிதாபப்பட்டாள். அடுத்த சில நாட்கள் அவன் வரவில்லை. பின்னொரு நாள் வந்தபோது அவள் முன்னை விடவும் தன் உடலின் பெரும்பகுதி அவனுக்குத் தெரியும்படி துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தனது எந்தவொரு சைகையும் அவனை அச்சப்படுத்திவிடக் கூடுமென்கிற எச்சரிக்கையில் முடிந்தவரை இயல்பாக இருந்தாள். உடலெங்கும் வியர்த்து பிசுபிசுக்க தன் காவி வேஷ்டியை விலக்கி மண்டபத்தின் தூண் மறைவில் சுயமைதுனம் செய்து கொள்ளத் துவங்கினான். மனதெங்கும் கொதித்த தகிப்பு கைகளை ஆக்ரோஷமாக இயங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்களில் தன் தொடைகளின் வழி ஒரு பெண்ணின் கை நழுவி வருவதை உணர்ந்து பதட்டமானான். அவள் கையில் இன்னும் சோப்பின் நுரைகூட விலகியிருக்கவில்லை. அவனது மூர்க்கத்தை அடக்கி நிதானமாக்கி மெதுவாக தன் கைகளால் இயக்கினாள். பிரபஞ்சமே அவன் உடலோடு கலந்து போன பூரிப்பில் கண் மூடி ரசித்தவன் மெதுவாக அவள் உடலைத் தீண்ட கைகளை நீட்ட ஒரேயொரு விரல் படுவதற்கு முன்பாகவே ஸ்கலிதம் கண்டான்.

அன்றைய தினம் அவன் மீது விசாரணை நடத்தப்பட்டதோடு மடத்தை விட்டும் நீக்கப்பட்டான். எது ஒழுக்கமென புரிந்து கொள்ள முடியாத முதியவர்கள் உடலையும் இச்சையையும் பாவமென்றார்கள். இச்சைகளுக்கு இடமில்லாத இந்த வாழ்க்கையில் பிரார்த்தனைகளும் வழிபாடும் எதை நமக்கு கொண்டு வந்து தரப்போகிறது. கடவுளின் பெயரால் உடலைப் பாவமென நிர்ப்பந்தித்த அந்த கல்விமுறை வினோத்திற்கு கூடுதாலன நெருக்கடியாய் இருந்தது. பெருஞ்சிறகுகள் முளைத்து அந்த சின்னஞ்சிறிய கூண்டுக்குள்ளிருந்து பறந்து போக விரும்பியவனை நீண்ட கால நோய் ஆசிர்வதித்தது. மீண்டும் வீடு வந்த போது தான் பொதுசமூகத்தின் நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக வாழ விதிக்கப்பட்டவன் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். வீட்டிலிருந்தவர்கள் அவனிடம் எதிர்பார்த்த எதையும் அவன் செய்யவில்லை. அப்பா வீட்டில் நாள்தோறும் பூசைகளை செய்யச் சொன்னதற்கு “வழிபாடென்பது ஒரு மனிதன் தனக்குத் தானே அந்தரங்கமாக செய்து கொள்வது அப்பா. யாரும் யாருக்காகவும் பிரார்த்திக்க முடியாது. சொல்லப் போனால் மனிதன் தனக்காக பிரார்த்திப்பதே கூட முட்டாள்த்தனமானதுதான்.” என விரக்தியாய் சொன்னான். யாருடைய விருப்பங்களுக்காகவும் அவன் வாழப்போவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட குடும்பத்தினர் தங்களது உணவை அனாவசியமாய் பங்குபோட்டுக் கொள்ளும் வேற்று மனிதனாகவே அவனைப் பார்த்தனர். கல்விக்கூடம் கற்றுக் கொடுத்ததைக் கொண்டு தன் வாழ்வை இதற்கு மேல் பார்த்துக் கொள்ள முடியுமென்கிற நம்பிக்கை வந்த நாளில் கொஞ்சம் பழைய உருப்படிகளோடு சொந்த ஊரை என்றெறைக்குமாய் துறந்தான்.

2

ஹோட்டல் கலிஃபோர்னியா இரண்டாவது முறை அந்த பாரில் ஒலித்தபோது அங்கிருந்த வாடிகையாளர்கள் எரிச்சலானார்கள். அந்தக் கூட்டத்திற்கு கொஞ்சமும் தொடர்பில்லாத ஒருவனாய் தனித்துக் குடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது அழைப்பேசி ரகசியமானதொரு அழைப்பிற்காய் காத்திருந்தது. வோட்காவின் நறுமணத்தோடு முத்தமிடும் அவள் காத்திருக்கச் சொல்லியிருக்கிறாள். எப்போது வேண்டுமானாலும் அழைக்கக் கூடும். ஒரு பெண்ணின் அழைப்பிற்கான காத்திருப்பில் நிதானமாய் குடிப்பது சவாலான காரியம். மயங்கும் போதையில் ஒரு பெண்ணை நெருங்கும் போது பலசமயம் இவனுக்கு அழவே தோன்றும். யாராவது ஒருத்தி தன்னை சுருட்டி தனது சின்னஞ்சிறிய கருப்பைக்குள் என்றென்றைக்குமாய் வைத்துக் கொள்ள மாட்டாளாவென தவிப்பாய் இருக்கும். ஒரு பெண்ணின் உடலுக்குள் யுகம் யுகமாய் பிறக்காத சிசுவாய் இருந்துவிடுதல் எத்தனை ஆசிர்வதமானது. கடவுளிடம் கேட்பதற்கு எப்போதுமிருக்கும் ஒரேயொரு கோரிக்கை அதுதான், ஒருபோதும் அவர் அவன் மீது கருணை கொள்ளப்போவதில்லை என்பதால் அபூர்வமாய் போதை முற்றும் நாட்களில் தனக்கு விருப்பமான யாராவதொரு பெண்ணிடம் சொல்வான். கருப்பைகள் குழந்தைகளுக்கானவை மட்டுமே அதில் எந்தவொரு காதலனுக்கும் இடமில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்கும் அவனின் காதலிகள் கருணையே இன்றி நிராகரிப்பார்கள். அவன் ஒரு சிசுவை கேட்கவில்லை, தானே சிசுவாக வேண்டுமென்னும் அச்சத்திற்குரிய விருப்பம் கொண்டிருக்கிறான். அதனாலேயே பெரும்பாலான பெண்கள் அவனோடு உடலை மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். சுனிதா எப்போதும் சொல்வாள். “நான் புரிந்து கொள்ள விரும்பும் உண்மைக்கும் நீ உணர்த்த விரும்பும் உண்மைக்கும் இடையிலான மிக நீண்ட தூரத்தை ஒவ்வொரு முறையும் ஈடு செய்து கடக்க வைப்பது நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் சின்னஞ்சிறு பொய்கள் தான்.”

இப்பொழுதும் மனம் சுனிதாவைக் குறித்த யோசனையில் தான் லயித்திருந்தது. தனக்கானவள் என அர்த்தமேயில்லாமல் நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான். இந்த எண்ணம் தொடர்ந்தால் இந்த இரவு வீணாகிவிடுமென முடிவுசெய்து மதுக்கூடத்திலிருந்து வெளியேறி மூன்று சக்கர வாகனமொன்றை அமர்த்திக் கொண்டான். தன் உடலில் துர்நாற்றமெதுவும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொள்ளத் தவறவில்லை. ”ஓகே. நான் ரெடி சீக்கிரம் வந்துடு.” அர்ச்சனாவின் உரையாடல் எப்போதும் சிக்கனமானது. ஒவ்வொருமுறையும் தன்னை இப்படி காத்திருக்க சொன்னதற்காய் அவள் மன்னிப்பு கூட கேட்பதில்லை. சில மாதங்களுக்கு முன் அவளை ஒருதலையாய் காதலித்தான், ஆனால் சொல்ல அச்சம். அவளைப் பொறுத்தவரை அவளுக்குத் தேவை தனது ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படியும் ஒருவன். இச்சையை இரண்டாம் பட்சமாய் நினைக்குமவள் அவளின் தேவைகள் ஒவ்வொரு முறையும் வினோதமானது.

பிரபல ஆங்கில தினசரி ஒன்றின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்த அர்ச்சனா வதைபடுதலின் வழியாய் உடலைக் கொண்டாடும் புதிய உலகை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். புதிய குற்றங்களை சாகசங்களைத் தொடர்ந்து காட்சிப்படுத்துவதை வெற்றியின் அடையாளமாய்க் கண்டு பழகியதால் அந்த ருசி வாழ்விற்கும் தேவையாய் இருந்தது. ரப்பர் பொம்மைகள், டில்டோக்கள் எல்லாம் காலவதியாகிப் போன இந்தக் காலத்தில் உலக யுத்தத்தின் மிச்ச வன்முறைகளை பொருளாதார வீழ்ச்சிகுப் பிறகான வளரும் நாடுகளின் இழிவுகளை எல்லாம் வதைப்பதின் வழியாக மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும். இந்த தேசத்தின் அரசியல் குழப்பங்கள், தனி மனித துயரங்கள், அடுத்த நாளுக்கான தலைப்பு செய்தி, அவ்வளவும் அம்மணமான பின் மறந்து போவது ஒருவித ஆச்சர்யம் தான். உடலென்பது கேளிக்கை, துயரத்தின் முடிக்கப்பெறாத ஓவியம், தனிமனிதன் எப்போதும் ஓய்ந்து போகாத சுவாரஸ்யங்களைக் கொண்டிருக்கும் விளையாட்டு.

முதல் சந்திப்பின் போது எடுத்த மாத்திரத்தில் இவனைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. பதிமூன்றாவது மாடியிலிருந்த அவளது ஃப்ளாட்டின் ஹாலில் சுத்தமான தரையை மூடி மறைத்திருந்த கார்ப்பெட்டில் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்ட போன்சாய் செடிகளைப் பார்த்தபடி நின்றவனுக்கு அருந்த ஆரஞ்சு பழச்சாறைக் கொடுத்தாள். தேவாலயத்திற்குச் செல்லும் ஒருவனிடம் இருக்கும் பணிவு அவனிடம். “கேஷ்வலா இருக்கலாம் வினோத்… வினோத் தான உண்மையான பேர்…” அவனுக்கு இருக்கையைக் காட்டிவிட்டு எதிரில் அமர்ந்தாள். லீவைஸ் ஷார்ட்ஸும், ஸ்லீவ் லெஸ் டாப்ஸும் அணிந்த முப்பத்தைந்தை தாண்டிய அவளது கண் கண்ணாடி மியா கலிஃபாவை நினைவு படுத்த, மென்மையாய் சிரித்தான். “என்ன எதோ சொல்ல வர்ற மாதிரி தெரியுது…” “ஸ்பெக்ஸ் மியாவ நினைவு படுத்துது… அதான் சிரிச்சேன்..” தனக்கு அருக்கிலிருந்த சின்ன தலையனையை எடுத்து அவன் மீது எரிந்தவள் “ஸ்பெக்ஸ் ஃபெட்டிஷ்” என சிரித்தாள். நீண்ட நேர உரையாடலுக்குப் பின் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தவளை பின்னாலிருந்து அணைத்து முத்தமிட்டான். மெல்ல விலக்கியவள் “நான் உன்ன அதுக்கு கூப்டல… கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணு…” தனது கட்டிலுக்கு கீழிருந்து ஒரு சிவப்பு நிற வைல்ட்க்ராஃப்ட் பயணப்பையை எடுத்தாள். படுக்கையறையில் கண்களை உறுத்தாத சிவப்பு நிற வெளிச்சம். கட்டிலின் தலை மாட்டில் மட்டும் பொருத்தமே இல்லாமல் இருபுறமும் நீலநிறத்தில் இரண்டு சின்னஞ்சிறிய விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. சின்னதும் பெரியதுமாய் சில flodgers, vampire gloves, clamps, ball gog என அவன் இதுவரை பார்த்திராத பொருட்களை மெத்தையின் மீது வைத்தவள் திரும்பி இவனைப் பார்க்க, “BDSM?” என சந்தேகமாகக் கேட்டான். “ம்ம்.. இதுக்கு முன்ன ட்ரை பண்ணி இருக்கியா?” ஆர்வமாகக் கேட்டாள். “இல்ல கேள்விப்பட்டிருக்கேன். Fifty shades of gray படம் பாத்திருக்கேன்..” தயக்கத்தோடு சொன்னான். “shit… அந்தப் படம் ஒரு நான்சென்ஸ்… நான் சொல்லித் தர்றேன். ஆனா எப்பவாச்சும் நேரங் கெடச்சா ரோலாண்ட் ரெப்பரோட படம் பாரு…” மெதுவாக தனது உடைகளைக் களைந்தபடியே சொன்னாள்.

அந்த வீட்டில் சிவப்பு நிறம் ஆக்ரமித்திருந்ததை மெத்தையில் படுத்திருக்கும் போதுதான் கவனித்தான். ஹாலில் இருந்த ஷோஃபா, தரை விரிப்பு, இந்த மிருதுவான படுக்கையின் படுக்கை விரிப்பு, இவன் கைகளை கட்டிலின் தலை பக்க விளிம்போடு கட்டியிருந்த மெல்லிய துணி அவ்வளவும். உள்ளாடைகளோடு அவனை நெருங்கியவள் கழுத்திலிருந்து முத்தமிடத் துவங்க “நீங்க சேடிஸ்ட்டா…?” குனிந்து அவளைப் பார்க்க முடியாமல் கேட்டான். “ஒரு வகைல நாம எல்லோருமே சேடிஸ்ட்தான்… சேடிஸம் அருவருப்பு இல்ல. ஒரு ஆர்ட். துரதிர்ஸ்டவசமா இங்க பலர் அத மேலோட்டமா புரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்காங்க” அவன் கண்களைப் பார்த்து பதில் சொல்லியபடி படுக்கையின் ஓரத்திலிருந்த ரப்பர் paddle ஐ எடுத்து அவன் பின்புறத்தில் அடித்தாள். முதல் முறையாக உடலின் அத்தனை நரம்புகளும் சடாரென விழித்தெழுந்தது அவனுக்குள். “இந்த கேம் ல முதல் விதி… நான் சொல்லாம நீ பேசக் கூடாது…” இன்னொரு முறை அடித்தாள். அவனுக்கு வலியில் கண்களில் இருந்து தானாக நீர் கசிந்தாலும் புதுவிதமான ஒரு பரவசத்தில் சரியெனத் தலையாட்டினான். இறுகக் கட்டப்பட்ட கைகளில் இப்போது வலியில்லை, மரங்களடர்ந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கில் தன்னந்தனியாய் தியானிக்கையில் மட்டுமே பெற முடிந்த அமைதி அவன் மனமெங்கும். பெருங்காற்றில் அசைவுறும் மூங்கில் வனமாய் அவளின் அசைவுகள் ஒவ்வொன்றின் போதும் இரைச்சலோடு சுவாசித்தான். யாருமே கண்டறியாத உடலின் ரகசிய இசையை அவள் தீர தீர அந்த இரவில் மீட்டிக் கொண்டிருந்தாள். முதல் முறையான விளையாட்டென்பதால் அவன் வாங்கிய தண்டனைகளின் எண்ணிக்கை அதிகமானதாய் இருந்தது, விரகத்தின் சுவாரஸ்யத்தை அவனது ஒவ்வொரு வலியிலும் அனுபவித்தவள் தப்பித்தலுக்காக துடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது கால் தொடைகளில் முத்தமிட்டபின் கைகளை அவிழ்த்து விட்டாள். குழந்தையாகி அவள் பாதத்தைக் கட்டிக் கொண்டான். வலியென்று சொல்ல முடியாத அவனின் கண்ணீர் அவளது பாதங்களை நனைத்தது. அந்த இரவு விடிந்தபோது ஜன்னல் வெளியே தெரிந்த உலகை புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் கண்களோடு பார்த்தான்.

இன்று அவனை அழைக்கும் போதே தெளிவாக சொல்லிவிட்டாள் “உன்னோட இன்னொருத்தரும் இருப்பாரு. நாம மூணு பேர். உனக்கு ஓகேவா?” இதற்குமுன் ஒரு ஆணின் முன்னால் நிர்வாணமாய் இருந்திராத வினோத்திற்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் அவளென்பதால் மறுக்காமல் சம்மதித்தான். வழமையாக தரும் பணத்தை விடவும் இரு மடங்கு அதிகமாக தருவதாக வாக்களித்தபோது தன்னை இத்தனைப் பொருட்படுத்துவதற்காக சந்தோசப்பட்டான். வதைபடும் கனங்களில் ஒரு பெண்ணிடம் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்பதை அவளிடம் கற்றுக் கொண்டாலும் அதன் அதிகபட்ச சாத்தியங்களை வேறு சில பெண்களிடம்தான் அவனால் பரீட்சித்துப் பார்க்க முடிந்தது. பெண்கள் தனித்துவமானவர்கள், இருளுக்கும் ரகசியத்திற்குமான அந்தரங்கத்தைப் போல் அற்புதமானவர்கள். அந்த புதிய மனிதன் இவனை விடவும் உயரமாகவும், வலிமையானவனாகவும் இருந்த போதும் மிதமான ஒரு பெண்மைத்தனம் அவனது பாவனைகளில் வெளிப்பட்டது.

படுக்கையின் இரண்டு பக்கங்களில் எதிரெதிராய் இருவரும் கைகள் கட்டப்பட்டு படுத்திருந்தனர். அர்ச்சனா மிக நிதானமாகவே துவங்கினாள். அடையாளங்காணமுடியாத நெருக்கடி அவளின் முகத்தில். பங்குச் சந்தையில் அவளுக்கு பெருத்த நஷ்டமாயிருக்கலாம், சரியான தலைப்பு செய்தி கிடைக்காத சங்கடமாயிருக்கலாம், குறைந்தபட்சம் அவளது சமையலறைக்குள் கரப்பான் பூச்சிகள் புகுந்து விட்ட எரிச்சலாவது இருக்க வேண்டும். வினோத் தாபத்தை மீறி “என்னாச்சு அர்ச்சனா? ஏன் இவ்ளோ மூர்க்கம்?” அவளது காதுகளில் முனகினான். “த்தா.. எத்தனவாட்டி டா உனக்கு சொல்லிக் குடுப்பேன். பாடு…” paddle ஆல் மூர்க்கமாக அடித்தாள். இதுவரையில்லாத வன்முறை அது. அவள் ஒருபோதும் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியதில்லை. கைகளை விடுவித்துக் கொண்டு எழுந்து செல்ல விரும்பியவனின் பின்புறத்தில் முன்னை விடவும் மூர்க்கமாக அடிக்க, வலியில் சுருண்டு படுத்தான். அருகிலிருந்த புதிய மனிதனின் கைகளை அவிழ்த்துவிட்டவள் “அவனுக்கு blow job பண்ணிவிடு..” ஆவேசமாக உத்தரவிட்டபின் அங்கிருந்து வெளியேறி மதுவோடு திரும்பினாள். அந்த அறையிலிருந்த 50 இஞ்ச் சோனி டிவி ஒளிர வினோத்தும் இன்னொருவனும் நடப்பது புரியாமல் பார்த்தனர். சில நொடிகளுக்குப்பின் பாதியிலிருந்து ஒரு கலவரக் காட்சி ஓடத் துவங்கியது. சிரியாவின் மீது வெடித்த குண்டுகளும் அதனால் ரத்தக் காயமுற்று உடல் பாகங்களை இழந்தவர்களின் கதறலும் குரூரமான காட்சித் துண்டுகளாய் ஓட இவர்கள் இருவரும் அச்சத்தோடு பார்த்தனர். Paddle ஆல் அந்த புதிய மனிதனை ஓங்கி அடித்தவள் “நான் உன்ன நிறுத்த சொன்னனா நாயே..” அலறினாள். அவன் கட்டளையைப் பெற்றுக் கொண்டு மீண்டும் விட்ட இடத்திலிருந்து ஆவேசமாகத் துவங்கினான்… மதுவருந்தியபடியே தொலைக்காட்சியையும் இவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தவள் நெருங்கி வந்து இருவரையும் முத்தமிட்டாள் “நீங்க ரெண்டு பேரும் எனக்கு ஸ்லேவ்ஸ்.. என்னோட நாய்ங்க.. அப்டித்தான…” இருவரும் ஒரே நேரத்தில் “எஸ் கமாண்டர்…” என்றனர். இருவரையும் அடித்தாள். வினோதிற்கு அந்தக் கனம் அருவருப்பா, காமமா என எதுவும் விளங்காமல் இதுவெல்லாம் எப்போது முடியுமென மனம் பரபரத்தது. தனது உடைகளைக் களைந்து இருவரையும் நெருங்கிய அர்ச்சனா வினோத்தின் மேல் படர்ந்தாள். “என்னோட ஸ்லேவ், என்னோட ஏஞ்சல், என்னோட தேவதூதன் எல்லாம்டா நீ…” வேறு யாரும் ஒருபோதும் தரமுடியாத காதலோடு அவனோடு கூட இன்னொருவன் தனது கட்டளைக்காக காத்திருந்தபடி ஒதுங்கி நின்றான். வினோத் இந்த புணர்ச்சிக்காகத்தான் இந்த பிறப்போ என கலங்கி மயங்க அர்ச்சனா திரும்பி இன்னொருவனிடம் “beat me..” என கட்டளையிட்டாள். அந்த மனிதன் சீரான இடைவெளியில் அவளை அடிக்கத் துவங்க தொலைக்காட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த யுத்தக் காட்சிகள் முடிந்து ஓஷோவின் தந்த்ரா இசை மெதுவாக ஒலிக்கத் துவங்கியது. அர்ச்சனா களைத்து வினோத்தின் மேல் படுத்து உறங்கினாள். அவனால் அவளை விலக்கவே முடியவில்லை.

காலை அந்த புதிய மனிதன் கிளம்பிச் சென்றபின் இருவருக்குமான உணவு தயாரித்தாள். உடலெங்கும் ரணமும் களிப்பும் சேர்ந்த களைப்பில் வினோத் அவளது கவுச்சில் படுத்திருந்தான். அவன் முதுகில் முத்தமிட்டபோது ஒருவித காதலை அவளிடம் உணர்ந்தான். “பேசாம என் கூடயே இருந்திடேண்டா…” இந்த வார்த்தைகளை அவளிடம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சிரித்தான். “இல்ல அர்ச்சனா, சரியா வராது. நமக்கான வெளி தனித்தனியானது. பக்கத்துலயே இருக்கறது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நல்லதில்ல.” அவளை தன் உடலெங்கும் முத்தமிட அனுமதித்தான். ”உன்ன மாதிரி பசங்க ஒரு கிஃப்ட் டா… வெளில சாதாரணமா ஆம்பளத் தேவிடியான்னு சொல்லிருவானுங்க. ஆனா பெண்களோட உலகத்துல ஒருத்தன் குழப்பமே இல்லாம வாழ்றது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா? யாருக்காகவும் லைஃப் ஸ்டைல மாத்திக்காத… எனக்கு ஆசயாத்தான் இருக்கு உன்னய என்னோடயே வெச்சுக்க… நீதான் முடியாதுங்கறியே..” கடைசியாக ஒருமுறை ஆழமாக முத்தமிட்டு எழுந்தாள். இரவுகளில் அவளிடமிருக்கும் மூர்க்கமெல்லாம் தீர்ந்து உறங்கியெழுந்த குழந்தையாய்ப் பார்த்தான்.

3

வினோத்தின் வேதாகமத்தில் பொருந்தாத ஓர் பகுதி.

மாலதியை உங்களில் பலரும் நேசிக்கக் கூடும். அவள் குரல் அப்படி. முருகனை நினைத்து உருகிப் பாடுகையில் குரலில் பக்தி நித்ய ஜீவனாய் கசிந்து வெளிப்படுவதைக் கேட்கலாம். இசையின் ரத்தமும் சதையுமான ஜீவனவள். பெசண்ட் நகர் கடற்கரையை ஒட்டின பிரம்மாண்டமான வீடு. தோட்டமும், தோட்டக்காரர்களும் தவிர்த்து குடும்பத்தினர் என சொல்லிக் கொள்ளத்தக்க எல்லோரும் மாயவரத்தில் இருக்க பாடல் பதிவுகளுக்காகவும் கச்சேரிகளின் போதும் தங்கவென்றே இந்த வீட்டை வாங்கியிருந்தாள். போகன் வில்லா மரங்கள் நிறைந்த அந்த சாலையில் இவள் வீடு தியானமடம் போலிருக்கும். முன் வாசலில் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூண்டுகளுக்குள் நிறைய பறவைகளை வளர்த்தாள். மிக அரிதான blue and yellow macaw வகை கிளிகளை அவற்றின் அற்புதமான குரலுக்காகவே வாங்கி வைத்திருந்தாள். அந்த வீட்டில் அவளின் ஆதுரமிக்க துணைவர்கள் இவர்கள் தான்.

மானஸி என்னும் பெயரில் தான் இணையத்தில் இவனுக்கு அறிமுகமானாள். Loccante தளத்திலிருந்த இவனது சுய விவரக்குறிப்பில் தகவல்கள் அவ்வளவும் உண்மைதானா என ஒருமுறைக்கு இருமுறை சரி பார்த்துக் கொண்டாள். ஆனாலும் நம்பிக்கை வராமல் நேரில் சந்திப்பதற்கு முன்னால் ஒருமுறை ஸ்கைப்பில் பேச அழைத்தாள். வினோத்திற்கு இதுமாதிரியான நீண்ட விளையாட்டுகளில் எல்லாம் ஆர்வமில்லை. வருமானம் குறைவென்பதோடு பெரும்பாலான பெண்களும் செக்ஸைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். “come on asshole lick my cunt.. oh fuck…. … don’t stop… don’t stop… ahhh .. ahh…” என அவர்களின் அலறலுக்குப் பதிலாக எழும்பாத உணர்ச்சியை எழும்பியது போன்ற ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்தி பதிலுக்கு இவனும் “come babe.. fuck me… fuck me hard… yah that’s right.. go on baby… fuck me ahh ahh…” காமத்தின் அலறலை வெளிப்படுத்த வேண்டும். சிலருக்கு பத்திலிருந்து பதினைந்து நிமிடங்களுக்குள் முடிந்து விடும். சில பெண்கள் நாற்பது நிமிடங்கள் வரை வியர்க்க வியர்க்க அவனோடு காட்சி வழியே கூடிக் களிப்பார்கள். தனது வாழ்வாதார தேவைகளுக்கும், உடலைப் பராமரிக்க தேவையான அழகு சாதன மற்றும் ஆரோக்கியப் பொருட்களை வாங்கவும் அவன் நிறையவே உழைக்க வேண்டியிருந்தது.

மானஸி என்னும் பெயர் போலியாகத் தெரிந்ததால் அவளின் மீது வினோத்திற்கு பெரிதாக ஆர்வம் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. வழக்கமாக வீடியோ கால்கள் பேசுவதற்கு முன்னால் கொஞ்சம் உடற்பயிற்சி செய்வான். தனது உடலைப் பார்க்கும் பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் ஏமாற்றமிருக்க கூடாதென்கிற கவனம். அன்றைய தினமிருந்த களைப்பில் முகத்தை மட்டும் கழுவி விட்டு வெகு இயல்பாக உடைகளைக் களைந்து உட்கார்ந்தான். உள்ளாடை மட்டுமே அணிந்திருந்த இவனைப் பார்த்து அதிர்ச்சியானவள் “ச்சே ச்சே என்னது இது? மொதல்ல துணிய மாட்டிக்கிட்டு வா…” அருவருப்போடு வெளிப்பட்ட போதும் அந்தக் குரல் மகோன்னதமானதாய் இருக்க அவளின் மீது புரிந்து கொள்ள முடியாத ஆர்வமெழுந்தது. நடிகை ட்ரூ பேரி மோரின் அழகான முகத்தை மாஸ்க்காக அணிந்து, தனது அசல் முகத்தை மறைத்திருந்தாள். இயல்பாக அவனைக் குறித்த அடிப்படை விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பியவளாக பேசினாள். அவளிடம் இச்சைகளைத் தாண்டி தனக்கு ஆதூரமான ஒருவனைத் தேடும் தவிப்பிருந்தது. “இதப் பேசறதுக்கு நீங்க நார்மலா என்னோடஃபேஸ்புக் ஐடி ல சாட் பண்ணி இருக்கலாமே. பே பண்ணி நேரம் செலவழிக்கனுமா?” கேலியாகக் கேட்டான். ”வாஸ்தவந்தான். ஆனா ஃபேஸ்புக் ல நீங்க என்னோட பேசனும்னு நிர்ப்பந்தம் இல்ல. இங்க நீங்க பேசித்தான ஆகனும்..” அவள் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் பிரபஞ்சத்தின் அபூர்வ சத்தங்கள் அவ்வளவையும் பிரதிபலித்தது. இவள் முகம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், தன் வாழ்நாளில் இவளிலும் ஓர் பேரழகியை ஒருபோதும் தன்னால் காணமுடியாதென உறுதியாக நம்பினான். அவளுக்கு அவனது வெளிக்காட்ட விரும்பாத கூச்சமும் எளிமையும் பிடித்திருந்தது. தன்னளவில் யாருடனும் நெருங்கிப் பழகமுடியாமல் தனித்திருக்கும் ஒருவனாகவே அவனைக் கருதியவள் அவனை சந்திப்பதால் பிரச்சனையில்லை என முடிவு செய்தாள். அனுமதிக்கப்பட்ட நேரம் முடியும் தருவாயில் “சரி எனக்கு நீ ஓகே. இந்த வீக் எண்ட் உன்னோட நேரம் எனக்கு கிடைக்குமா?” அவன் தொழிலை இத்தனை மரியாதையோடு நடத்தியவர்கள் மிகக் குறைவு. அவளது ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒழுங்கும் திருத்தமும் இருந்ததால் அவளுடனான இரவிற்காக இந்த சில நிமிடங்களில் ஏங்கிப்போயிருந்தான். “கண்டிப்பா எப்போன்னு சொல்லுங்க. அவசியம் சந்திக்கலாம்.” அவள் தனது முகவரியைத் தந்து வர வேண்டிய நேரத்தையும் குறிப்பிட்டிருந்தாள். இணைப்பைத் துண்டிக்கப் போவதற்கு முன் அவசரமாக வினோத் “ஒரே ஒரு தடவ உங்களோட முகத்தப் பாக்கலாமா?” என மனம் பதைபதைக்க கேட்டான். சத்தமாக சிரித்தவள் “இந்த முகத்துக்கான தேவை இல்லாமத்தான இவ்ளோ நேரம் பேசினோம். முகந்தான் அடையாளமா மாறிடுது வினோத். அந்த அடையாளந்தான் சாதாரண எல்லா விஷயங்களையும் அபூர்வமாவோ இழிவாவோ மாத்திடுது. இப்ப போட்டிருக்கற இந்த மாஸ்க் ல ஒரு பன்றியோட படம் இருந்திருந்தா நீ இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பியா?” அவளது கேள்விகளுக்கு அவனிடம் பதில்களில்லை. “சரிங்க நாம நேர்ல பேசலாம்..” சங்கடத்தோடு தேய்ந்தது அவன் குரல்.

பிரபஞ்சத்தை இரண்டாய்ப் பிளந்து மோகிக்க தந்தது போல் கொதித்து நின்றான் மாலதியுடனான சந்திப்பு நிகழ்ந்த நாளில். அசாத்தியமான சுழல் ஒன்றுக்குள் புகுந்து கொண்ட பரவசம். மயிர்க்கால்களின் அடியாழம் வரை ஆர்வமும் தாபமும் தெறிக்க நின்றவனைப் பார்க்க சந்தோசமாய் இருந்தது. வழிபாட்டிற்குரியதென்பதாலேயே இங்கு பெண் சிலைகளின் உடல் வனப்பு ரசிக்கப்படவே இல்லை. இயற்கையின் மகத்தான கொடை அவள். விளைந்து நின்ற அவளின் இளமை வனப்பை அருகி சுவைக்க நாவில் அக்னி நீர் சுரந்து அவனை தாகம் கொள்ளச் செய்தது. வகைப்படுத்த முடியாத வசீகர வனம் அந்த படுக்கையறை, ஒளியின் அபூர்வமான மகரந்தம் நிறைந்த சுவர்களில் அவளது ஆளுயர புகைப்படங்கள். திசையெங்கும் மாலதி நிறைந்திருந்த அந்த உலகிற்குள் நுழைந்த நிமிடத்திலிருந்து மதுவருந்தும் நினைவுகூட எழவில்லை “ஆண்கள் மேல அவ்ளோ அச்சமா மாலதி?” அந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்த்திருந்தாள். “இல்ல வினோத், காதல். ஆண்கள் மேல அளவில்லாத காதல். சொன்னா சிரிப்பா கூட இருக்கும் உலகத்துல இருக்க அத்தன ஆண்களையும் படுக்கை ல சந்திக்கனும்னு கொந்தளிப்பான காதல் இருக்கு. ஆனா ஒரு பெண்ணோட இத்தனை தீவிரமான காதல எதிர்கொள்ள தொண்ணூற்றி ஒன்பது சதவிகித ஆண்கள் தயாரா இல்ல. மிச்சமிருக்கற ஒரு சதவிகித ஆண்கள தேடிக் கண்டுபிடிக்க கஷ்டமா இருக்கு. அதனால தான் ஒருத்தன் எல்லா வகைலயும் சரியானவனா இருக்கானான்னு பாக்க வேண்டியிருக்கு.” அவள் சொற்களில் ஆழமான விரகத்தை உணர்ந்திருக்க முடியவில்லை. சின்ன அதிர்வோ சலனமோ கூட இல்லாமலே தான் பேசினாள். “மாலதிக்கா காதலர்கள் கிடைக்க மாட்டாங்க?. ஆச்சர்யமா இருக்கு.” உரையாடலில் உணவை மீறின சுவாரஸ்யம். “நீ இன்னும் புரிஞ்சுக்கல வினோத். எனக்கு தேவை ஒரு காதலனோ கணவனோ இல்ல, என்னோட கட்டளைகளுக்கு கீழ்ப்படியற ஒருத்தன. மஸ்குலினிட்டியோட மொத்த உருவமான ஒருத்தன் ஒரு பெண்ணோட ஆளுமைக்குக் கீழ வரும்போது மகத்தானவனா ஆகறான். அப்படியொரு மகத்தானவன தான் தேடறேன்.”

வரலாற்றின் கனவுகளுக்குள் துயில்வதற்கான அவர்களின் பயணம் சமையலறையிலிருந்து துவங்கியது. இன்னும் சில நிமிடங்கள் கட்டுப்படுத்தினால் உடல் வெடித்துவிடுமென தகித்துக் கிடந்தவன் சமயலறையின் கதவில் சாய்த்து பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை பெண்களுக்குமான காதலோடு முத்தமிட்டான். இதழ்களை நிதானமாய்ப் பிரித்து அனுமதித்தவள் தன் பற்களையும் நாவையும் சுவைக்கத் தந்தாள். அவள் சொற்களின் குரலின் கனவுகளின் அத்தனை சுவையையும் சுரந்த நாக்கை முத்தமிட்டு தீர்த்தால் போதுமா? அந்தக் கனவுகளில் நுழைந்து செல்வதற்கான சாவியல்லவா இது? பற்களால் வலிக்காமல் கடித்தான். அவளையே தின்றுவிடத் துடிக்கும் மூர்க்கம் இந்த நாவை எப்படி விட்டுவைக்கும். அவளுக்கு உடல் வெப்பத்தில் கசகசக்க தன்னிலிருந்து விலக்க முயன்றாள். அவன் சிறு துளி கூட நகர்வதாயில்லை. அவன் பின்புறத்தில் ஓங்கி அடிக்க, சடாரென யதார்த்தத்திற்கு திரும்பி கொஞ்சமாய்ப் பிரிந்தான். “என்ன அவசரம், முழு இரவும் இருக்கு.. வா.. ” அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். தோள்களில் வழிந்திருந்த வியர்வையை காதலோடு மேலேறும் நாய்க்குட்டியாய் நக்கிக் கொடுத்தான். இந்த விளையாட்டுகள் விரகத்திற்குப் பதிலாய் கூச்சத்தையே அவளிடம் ஏற்படுத்தியது.

ஆலயங்களில் மெல்லிய ஒலியில் கடவுளைத் துதிக்க ஒலிக்குமே ஓங்காரம் அப்படியான ஒரு மதுரக் குரல் அவளின் படுக்கையறையிலிருந்த ஸ்பீக்கர்களில் ஒலிக்கத் துவங்கியது. அவளே பாடின பக்தி பாடல்களின் தொகுப்பு. தன்னோடு இருப்பவனின் வழிபாட்டிற்குரிய தெய்வம் தானாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமென்கிற கர்வத்தை அவளின் நிர்வாணத்தில்தான் கண்டுகொண்டான். படுக்கைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ட்ரீம் கேட்ச்சர் அவர்கள் இருவருக்குமான மகோன்னதமான கனவுகளை மட்டுமே அந்த இரவு தருவதென உறுதியோடு நிதானமாக அசைந்தபடி இருந்தது. வேறு யாராலும் நீந்த முடியாத அக்னி குளத்திற்குள் அனுமதிப்பது போல் அவனை அழைத்தாள். ஸர்ப்பங்களின் நஞ்சு நிரம்பிய நாவைப் போல் தீவிரமாயிருந்தன அவளின் கண்கள். எல்லாம் துவங்குவதற்கு முன்பாகவே பெரும் தொகையை அவன் சேவைக்கான கூலியாய்க் கொடுத்தாள். “பாதியில போயிடமாட்டேன் மாலதி, அப்றமா வாங்கிக்கறேன்.” மறுத்தவனிடம் நிர்ப்பந்தித்துக் கொடுத்தாள்.

ஆழ் கடலில் இரு பெரும் அலைகள் மோதிச் சிதறத் தயாராவது போல் இருவரும் கலவி கொள்ளத் துவங்கினர். தன் உடலின் ஒவ்வொரு செல்லில் இருக்கும் நறுமணத்தையும் முழுவதுமாய் அவன் நுகரத் தூண்டியவள் அவன் அக்குள் வியர்வைக்குள் தன்னை சரணடையத் தந்தாள். இத்தனை காலம் தான் கற்றுக் கொண்ட அத்தனையையும் இவள் ஒருத்தியிடம் தந்துவிடும் பிரயத்தனத்தில் ஆவேசமாக இயங்கியவனை அவளுக்கு ரொம்பவே பிடித்துப் போனது. பல நாட்களுக்குப் பிறகான இந்தக் கலவி ஒருவித ஆசிர்வாதம். நகங்களால் அவன் முதுகில் கீறி குருதி கசியச் செய்ய வியர்வையின் உப்பும் குருதியும் தந்த எரிச்சல் அவள் குறி தேடி அவனைச் சுவைக்கச் சொன்னது. நெருப்பு மலர்களின் குவியலுக்குள் முகம் புதைத்து நுகர்ந்து சுவைக்கத் துவங்கின சில நொடிகளுக்குப் பின் “ண்ணா…” என முனகினாள். அந்த வார்த்தைகளை முதல் முறை அவன் கேட்கத் தவறினாலும் “எவ்ளோ காலம்ணா நான் காத்துட்டு இருப்பேன்.. நீ வேணும்ணா..,” இந்தமுறை சத்தமாகவே அரற்றினாள். அவன் எதுவும் புரியாமல் விலகி “அண்ணாவா?” மூச்சு வாங்க அவள் கண்களுக்குள் ரகசியம் தேடி நின்றான். “பாதில நிறுத்தாதண்ணா.. ப்ளீஸ்ண்ணா… செய்ண்ணா..” என அவன் தலையைப் பிடித்து மீண்டும் தன் பக்கம் இழுத்தாள். அவசரமாக தன்னை அவளிடமிருந்து விலக்கிக் கொண்டவன் “என்ன நடக்குதுன்னு புரியல?” பதட்டத்தோடு கேட்டான். அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. “எதுக்கு புரிஞ்சுக்கனும். பணம் தர்றேன்… சொல்றத செய்..” முதல் முறையாக அவள் முகம் கொஞ்சம் கோரமாய் மாறியது. அவள் மீதான பித்தை அழிக்கவும் முடியாமல் ஒன்று கலந்து கூடவும் முடியாமல் தவிப்பாய் இருந்தது. “எனக்குத் தங்கச்சிகளோடு படுத்து பழக்கமில்ல . நான் இன்செஸ்ட் இல்ல.” அவனை இழுத்து கீழே தள்ளியவள் மேலேறி உடலெங்கும் தன் நாக்கால் தூண்டினாள். “நான் இன்செஸ்ட் தான் வினோத் அதுல என்ன பிரச்சன? நீ உடம்ப விக்கறவந்தான. பணம் குடுக்கறது யாரா இருந்தா என்ன?” முகத்தைப் பார்க்காமல் கால் விரல்களில் முத்தமிட்டாள். “வெறுமனே பணத்துக்காக இத நான் பண்ணல மாலதி. எனக்கு ஒவ்வொரு பெண்ணோடயும் இருக்க காதல் முக்கியம்… அப்றந்தான் பணம்..” அவளுக்கு எரிச்சலானது. விலகி அவன் அருகில் உட்கார்ந்தவள் “புல்ஷிட்…” என புலம்பினாள். துடித்துக் கொண்டிருந்த உயிர் நரம்பை பாதியில் அறுத்துவிட்ட பதை பதைப்பு அவள் உடலில். தன்னை நெருங்கி வருகிற எல்லோரும் தயங்கி தப்பித்து ஓடும் அதே இடத்தில் இவனும் சிக்கிக் கொள்ளவான் என அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கபோர்டிலிருந்து ஒயின் பாட்டிலை எடுத்தவள் கோப்பை கூட தேவையற்றவளாய் அப்படியே குடித்தாள். அவனுக்கு சங்கடமாகிப் போனது. வினோதின் பக்கமாகத் திரும்பிக் கூட பார்த்திருக்கவில்லை. நெய்யால் பிணைந்து செய்த அந்த உடலில் இன்னும் நறுமணம் பெருகி வழிந்தபடியே இருக்க அறுபட்ட இடத்தை சரிசெய்துவிடும் பொருட்டு முத்தமிட்டான். அசைந்து அவனிடம் ஒயின் பாட்டிலைக் குடுத்தாள். சில மிடறுகள் குடித்தான். இருவரும் பேசிக் கொள்ளாமலேயே முத்தமிட்டார்கள். தாமதிக்க விரும்பாமல் தன் மேலேற்றி அவளைப் புணரத் தூண்டினான். சந்திர கிரகணத்தின் போது மட்டுமே தெரியும் நிலாவின் அபூர்வமான சொரூபமாய் அவன் மீது படர்ந்தவள் நிதானமாக இயங்கத் துவங்கினாள். எல்லாம் சரியாகி அவன் முழுவதுமாக அவளோடு கரைந்த கனத்தில் “அண்ணா… லவ்யூண்ணா… லவ் யூண்ணா..ண்ணா..” என மீண்டும் அவன் காதுகளுக்குள் அவள் சொற்கள் எதிரொலிக்க பதட்டத்தோடு கண்களைத் திறந்து பார்த்த போது பூப்பெய்தாத சிறுமியொருத்தி தன் மீது இயங்குவதாகத் தெரிய பதற்றத்தில் உடலைத் தளரவிட்டான். எதுவும் செய்யமுடியாமல் அவளை வெறித்துப் பார்த்தான். “இந்த பிரபஞ்சத்துல எதாச்சும் ஒரு மூலைக்கு என்னய கூட்டிட்டுப் போயிடுண்ணா. பாக்கற எல்லா ஆம்பள கிட்டயும் உன் சாயலத்தான் தேடறேன், நீ ஒரு தேவதூதண்ணா.. தேவதூதன்…” நிறுத்தாமல் அரற்ற மெல்ல அவன் குறி மீண்டும் சுருங்கியது. தனது உடலுக்குள் புகுந்த நெருப்புக்கட்டி சடாரென உருகி கரைந்த ஏமாற்றத்தில் வினோத்தைப் பார்த்தவள் ஓங்கி அறைந்தாள். நிறுத்தவே இல்லை. தனக்குள்ளிருக்கும் வன்மம் தீர தீர அறைந்தாள். அவன் எதிர்வினைகளின்றி அப்படியே கிடந்தான்.

“ஏண்டா உறவுமுறைகள புடிச்சு தொங்கிட்டு இருக்கீங்க. எல்லாம் உடம்பு தான. என்னோட இந்த உடல் பருவமெய்தின நாள் ல இருந்து அணுகின ஆண் என்னோட அண்ணாதான். வயசு வர்ற வரைக்கும் எம்மேல இருந்த மயக்கம் எல்லாம் நான் வளரும் போது தங்கச்சியா தெரிஞ்சதும் அவனுக்குப் போயிடுச்சு. ரெண்டு பேரும் ஒரே அம்மாவுக்கு பொறந்தோம் ஒன்னாவே வளந்தோம் சொல்லப் போனா அவனுக்கும் எனக்கும் ஒரே முக ஜாட. என்னோட ஒருபாதி உடல் அவன். என்னோட இன்னொரு பாதியோட நான் கரையறதுல என்ன தப்பு? ஏன் யாருக்கும் இது புரியல.” அவளது கோபம் இப்பொழுது அழுகையாய் மாற சமாதானப்படுத்தத் தெரியாமல் அவள் தலையைக் கோதினான். “நம்மளோட பிரத்யேகமான விருப்பங்கள் சில சமயம் நம்மள சிதைச்சிடும் மாலதி. நீ இந்த உலகமே கொண்டாடற ஆர்டிஸ்ட். இந்த ஒரு விஷயத்தால உலகத்துக்கிட்ட இருந்து துண்டிச்சுக்காத..” திரும்பி அவனை முறைத்தவள் “என்னோட இந்த குமுறலும் தாபமும் தான் என்னோட சங்கீதம் வினோத். என் அண்ணனோட தான் நான் உறவு வெச்சுக்குவேன்னு சொல்ல நான் ஏன் வெக்கப்படனும்? அதையெல்லாம் விட்டுட்டு வர்ற எந்த சந்தோசமும் எனக்கு வேணாம்..” நிதானம் கொள்ள முடியாமல் பேசியவளின் உடல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டான். “ப்ளீஸ் வினோத் பாதில போயிடாத, இவ்ளோ வருஷத்துல நீ ஒருத்தன் தான் என் அண்ணனோட சாயல்லயும் தேஜஸ்லயும் கொஞ்சம் ஒத்துப் போன. ஏமாத்திடாத வினோத்..” கதறலாகக் கேட்டாள்.

இரண்டு பேரும் எவ்வளவு முயன்றும் அவர்கள் நினைத்த எதுவும் நடந்திருக்கவில்லை. தான் கொண்டாடி பூஜிக்க நினைத்த ஒருத்தியோடு கூடவே முடியாமல் போகுமளவிற்கு ஆகிவிட்ட ஏமாற்றத்தில் அவனுக்கும் தன் மீதே வெறுப்பு. எவ்வளவு முயன்றும் அண்ணா என அவள் கூப்பிடுவதை சகித்துக் கொண்டு அவனால் இயங்க முடியவில்லை. அவன் குறியையும் குதத்தையும் நாவின் கடைசித் துளி வெப்பம் தீரும் வரை சுவைத்தாள். அவன் சமநிலையிலேயே இருக்க, இனி எதுவும் நடக்கப் போவதில்லையென ஒதுங்கி படுத்துக் கொண்டாள். பசியில் அழும் குழந்தை போல் தலையணைக்குள் முகம் புதைத்துக் கொண்டவள் நீண்ட நேரமாய் “ண்ணா அண்ணா என்று அரற்றுவது மட்டும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.” விடிவதற்கு முன்பாக உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு அவன் கிளம்பிய போது தலைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ட்ரீம் கேட்ச்சர் துர்கனவை பரிசளித்த திருப்தியில் உற்சாகமாய் அசைந்து கொண்டிருந்தது.

4

சபிக்கப்பட்ட வாழ்வின் அழியாத ரணங்களை ஒருவன் அலைச்சலின் வழியாய்க் கடந்து செல்லவேண்டியிருக்கிறது. கோடை ஆக்ரமிக்கும் வறண்ட நிலங்களின் இரவு நேரங்களில் குட்டையான முள் மரங்களுக்கு நடுவில் நீளும் தார்ச்சாலைகள், ஒரு மனிதன் கடந்த காலத்தில் எதிர்கொண்ட துர் சகுணங்கள் அவ்வளவையும் சரிசெய்யக் கூடியவை. நாடோடிகள் ரோகிகள் தெருவோரப் பாடகர்களென தேசமெங்கும் சுற்றியலையும் ஏராளமானவர்களுடன் சில நாட்கள் சுற்றக் கிளம்பினான். சொல்லப் போனால் நம்பிக்கைகள் கைவிட்ட ஏமாற்றம் அவனுக்குள். உடலென்பது கொண்டாட மட்டுமே என நம்பிக்கொண்டிருந்தவனை சுப்பு லஷ்மி சிதைத்துப் போட்டாள். ஒரேயொரு சொல் தன்னை பலவீனமாக்கக் கூடுமென்கிற நிதர்சனம் புரிந்து போது இன்னும் தான் உறவுகளுக்காக ஏங்குகிற மனிதன் தானோ என சந்தேகமும் வேதனையும் எழுந்தது வினோத்திற்கு. உறவுகள் மனிதனை பலவீனமாக்குகின்றன. சம்பாதிக்கவும், பொருள் சேர்க்கவும், தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் சிலரை குறித்து மட்டுமே எப்போதும் சிந்திக்கச் செய்யவும் பழக்குகின்றன. அதனால் தான் எல்லாவற்றிலிருந்தும் துண்டித்துக் கொள்ள விரும்பினான்.

கடவுளை நம்புவதற்கும் வழிபாட்டிற்கும் ஆன்மீகத்திற்குமான குழப்பமான வெளிகளுக்குள் பயணித்த போது மீண்டும் சைவ மடத்து கடந்த கால நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. கடவுளை நம்புவதென்பது தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்வது, ஆனால் பயணத்தின் வழியும், தெருவோரப் பாடகர்களின் இசையின் வழியும் அவன் புரிந்து கொண்ட ஒன்றை ஆன்மீகமாய் இருக்கலாமென நம்பினான். ஆன்மாவின் அடியாளம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற அவர்களின் குரலில் சுப்புவின் குரலில் இருக்கும் ஒழுங்கோ கவர்ச்சியோ வசீகரமோ எதுவுமில்லை. பாறைகள் அதிரும் போது கசியும் கண்ணீரின் ஆன்மா மட்டும் இருந்தது. பெரும் மலைகள் சரியும் போது அவற்றின் ஆன்மா சின்னஞ்சிறிய மரத்தின் நிழல் வேண்டி கெஞ்சுவது போல் ஆதரவின் நிழலுக்காய் தவித்த அவனுக்குத் துணையாய் இருந்தவர்கள் அந்த பாடகர்களும் பக்கீர்களும் தான். சின்னஞ்சிறிய கிராமங்களில் இருக்கும் தர்காக்களில் பாடப்பட்ட ஹுவ்வாலிப் பாடல்கள் பரந்த இந்த உலகில் நகமளவிற்குக் கூட எதுவும் தனக்கு தேவையானதில்லை என்பதை புரிய வைத்தது. எல்லாவற்றின் மீதும் பற்று கொள்ளவும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் துண்டித்துக் கொள்ளவும் தயாரான நாளில் தன்னால் மீண்டும் தனது இயல்பிற்குத் திரும்ப முடியுமென நம்பினான்.

பயணத்தில் இன்னும் சில தூரம் மிச்சமிருக்க எங்கெங்கோ அலைந்து மதுரா வந்து சேர்ந்தான். வரலாறும் புனைவும் ஒருசேர செழித்த நகரம். மதங்களும் நம்பிக்கைகளும் அந்த நகரை புனிதப்படுத்தியபடியே இருந்தாலும் மனிதர்கள் தங்களின் இருப்பின் மூலமாகவும் வழிபாட்டின் மூலமாகவும் ஜீவன் கெடாமல் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இரவில் யமுனை நதி ஒரு யோகியின் ஆழ்ந்த தியானத்தைக் கொண்டிருந்தது. நதிகள் வழிபாட்டிற்கான ஜீவன் மிக்க அடையாளமாய் கொண்டாடப்படும் தேசத்தில் மனிதன் எந்த ஊருக்கு சென்றாலும் நீரைக் கண்டதும் முதலில் கொஞ்சத்தை அள்ளி தலையில் தெளித்துக் கொள்வதை தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் என்னும் நம்பிக்கையிலேயே செய்கிறான். விஷ்ராம் காட்டில் சுருங்கலான வெள்ளை நிற சட்டையும் பழைய கருப்பு நிற வேஷ்டியும் அணிந்தபடி யமுனையை இதற்கு முன் தான் பார்த்த வெவ்வேறு நதிகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான். நீர் ஒன்றே போல் இன்னொரு இடத்தில் ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. எதையும் தேடாமல் அலைகிறவனுக்குத்தான் எல்லாம் கிடைக்கும் போல, அவன் தற்காலிகமாக சில நினைவுகளில் இருந்து துண்டித்துக் கொள்ள கிளம்பி இப்பொழுது தன்னை பிரபஞ்சத்தின் இயக்கமிக்கதொரு துளியாய் புரிந்துகொண்டிருந்தான். இதற்கு முன் உறங்காத இரவுகளில் இருந்து இந்த சில நாட்களின் இரவுகள் வேறுபட்டிருந்தன. உடல் பசிக்கேற்றவாறு தன்னை சமன்படுத்திக் கொள்ளும் வலிமையை அடைந்திருந்தது. இருளின் ரகசியமே மனிதன் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆசை கொள்வதும் பின் அதனை அடைவதற்கென தன்னைத் தயார் செய்து கொள்வதும் தான். வினோத் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆசை கொண்டிருந்தாலும் பற்றில்லாதவனாய் இருந்தான். ஊர் திரும்பும் பக்குவம் வந்திருந்தது. யமுனையை பல நூற்றாண்டுகள் தவம் புரியும் முதிர் கன்னியாக நினைத்துக் கொண்டு நீரில் இறங்கிய போது அவ்வளவு நேரமும் சூழ்ந்திருந்த குளிர் விலகி கதகதப்பு கூடியது. நதியென்னும் ஆதி உடலில் மெல்ல மெல்ல படர்ந்தவனின் குறி நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் புணர்ச்சிக்குத் தயாராக கண்களை மூடிக் கொண்டு இதுவரையிலுமான தன் தோழிகளை நினைத்துக் கொண்டான், ஆக இறுதியாய் சுப்புலஷ்மி அண்ணா என அலறியது கூட காதில் எதிரொலிக்காமல் இல்லை. உடல் நிதானமாய் நீரோடு கலந்து அந்த பின்னிரவில் ஸ்கலிதம் கண்டான்.

ஈரம் உலவர்வதற்கு முன்பான உடலோடு அறை நோக்கித் திரும்பியவன் அந்த அதிகாலையில் வெள்ளை உடையோடு தூசியடர்ந்த வீதியில் வெவ்வேறு வயதிலிருக்கும் பெண்கள் எதிரில் வருவதைப் பார்த்தான். ஆண்களை அதிகமும் எதிர்கொண்டு பார்த்திராத அவர்கள் கிருஷ்ணருக்கென்று எல்லோராலும் கைவிடப்பட்டவர்கள், சொல்லப் போனால் கிருஷ்ணராலும் கூட. அரை வயிற்று உணவு, தாகத்திற்கு மட்டுமே நீர், உலகத்தின் கண்களில் இருந்து துண்டித்துக் கொள்வதன் வழி இச்சைகளில் இருந்து என்றென்றைக்குமாய் காத்துக் கொள்ளலாமென புராணமும் முன்னோர்களும் கற்றுக்கொடுத்த நம்பிக்கைகள் எத்தனை போலியானவை என்பதை நாற்பதைத் தாண்டியும் தேஜஸோடு மிளிரும் இந்தப் பெண்களைக் காணும் போது புரிந்து கொள்ள முடியும். பசி தான் இச்சைகளின் தோற்றுவாய், உடல் எரிந்து தன்னைத் தானே திண்ணப் பழகிய பின் உணவின் மீதிருக்கும் இச்சை எல்லாவற்றின் பக்கமாகவும் திரும்புகிறது. கணவன் இறந்த பின் கைவிடப்படும் பெண் கடவுளை துதிக்க மட்டுமே விதிக்கப்பட்டவள் என்பதை இன்னும் நம்பும் இந்துக்கள் கிருஷ்ணனின் சொந்த நிலத்தில் விட்டுச் செல்கின்றனர். இச்சைகளின் கேவல் நிரம்பிய அசுரத்தனமான இந்நகரில் அதிகாலைகளில் தங்கள் உடலை நீரால் சுத்தம் செய்து கொள்ள வரும் பெண்களிடம் காண்பதை இங்கு வந்து செல்லும் யாரும் பிறரிடம் சொல்வதில்லை. தலை மழிக்கப்பட்டு, வெள்ளை நிற சேலையில் ஆறுதலான மனிதர்களின் அருகாமைக்காக ஏங்கும் அப்பெண்களின் கண்கள் ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் தீவிரம் கொண்டவை.

இன்னும் புற உலகின் இயக்கம் பெரிய அளவில் துவங்கி இருக்கவில்லை. தூரத்திலிருந்து வந்த சைக்கிள் காரன் அருகில் வந்ததும் ஒருமுறை மணியடித்தான், “ஸார் சாயா?” வினோத் பதிலே சொல்லாமல் கடந்து செல்ல அந்த வீதியின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த குப்பைத் தொட்டிக்குப் பின்னால் குள்ளமான ஒரு பெண் நிற்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. அவளின் கண்கள் இவன் உடலைத் துளைத்து வெளியேறியதால் தான் திரும்பி கவனித்தான். அந்தப் பார்வையில் ஒரு அழைப்பும் தேவையை பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் தவிப்புமிருந்தது. ஊர் திரும்புகிற நாளில் இப்படியானதொரு கலவி அவனுக்கு கொஞ்சமும் தேவையில்லை. ஆனால் இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் இதுமாதிரியான சூழலில் இப்படியான நகரத்தில் இப்படியானதொரு பெண்ணோடு கலவி கொண்டதில்லை என்னும் ஆர்வம் அவளிடம் நெருங்கிச் செல்லச் சொன்னது. அருகில் சென்றதும் எரிநட்சத்திரம் ஒன்று விழுந்ததைப் போல் மென்மையாய்ச் சிரித்தாள். வசீகரமான பல் வரிசை. இன்ன வயதென்று சொல்ல முடியாத தோற்றம். ஒருவேளை இரண்டாயிரம் வயதாகக் கூட இருக்கலாம், அல்லது இருபது வயதாகவும் இருக்கலாம். காலங்களைக் கடந்த உடல். உரையாடுவதற்கான அவசியங்களின்றி அவனிலும் உறுதியான கைகளால் இறுக்கி அணைத்தாள். மூச்சு விட இயலாமல் நெளிந்தவனின் ஈர உடலில் முத்தமிட்டுத் தூண்டியவளோடு பேச விரும்பியவன் பெயரைக் கேட்டான். “காளி” என்றாள் ஒற்றை வார்த்தையில். காளியின் மிருதுவாமன் சதைகள் படைத்தலுக்கென உருவானதாய் ஜொலிக்க அதன் ரம்மியத்தில் அந்த இருட்டிலும் மயங்கிப் போனான். அகன்று பெரிய கண்கள். இந்த நிலத்தைச் சேர்ந்தவளென அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாத வனப்பு. அபூர்வமான பெண்களில் அபூர்வம் இவள். அவளிடம் பேச அவனுக்கு நிறைய இருந்தது, ஆனால் கேட்கும் அவகாசமில்லாதவளாய் அவனோடு கூடினாள். ”இந்த ஊர் இந்த மடம் எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு எங்கியாச்சும் போயிடலாமே?’” உடலின் தகிப்பை அவனுக்குள் கடத்தியபடியே “ஒரே ஒரு நாள் என்னய அணுகற உனக்கு என்னோட இருப்ப உன்னால புரிஞ்சுக்கவே முடியாது. என்ன மாதிரி எங்க இருக்க எல்லோருக்குமே குடும்பங்களோட வாழ்றதுதான் சாகற வரைக்குமான கனவா இருக்கு. ஆனா புனிதங்கள நம்பற குடும்பத்துக்குள்ள ஒரு விதவை வாழ்றது சாபம். எங்களுக்குன்னு ஒரு உடல் இருக்கு, பசி, ஆசை கனவுகள் இது எதையும் அவங்க மதிக்கிறதில்ல. குடும்பத்துல யாரும் பேசாம தனியா கெடக்கறதுக்கு இது பரவால்ல. கடவுளை துதிக்கிறதும் துதிக்கற மாதிரி நடிக்கிறதும் ஒருவித ஆறுதல் தான்.” அவள் லாவகமாய் அவனுக்குள் கரைந்து கொண்டிருக்க, “இல்லம்மா நீ ஏன் யாரயாச்சும் கல்யாணம் கட்டிக்க கூடாது?” மனிதன் அடியாழத்திலிருந்து அக்கறையோடே கேட்டான். முழு உடைகளையும் அவிழ்த்துப் போட்டுவிட்டு அவனை வெளிச்சத்திற்கு இழுத்து வந்தவள் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள் “என்னய நல்லா பாரு, நீ கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா என்னய?” உடலெங்கும் காயத்தின் தழும்புகள். தன்னைத் தானே வதைத்துக் கொண்டதின் அனேக அடையாளங்களை காண முடிந்தது. அவனுக்கு துளிர்த்த காமம் வடிந்துவிடுவதைப் போலிருக்க மீண்டும் இருளுக்குள் இழுத்து வந்தாள். “எனக்கு இன்றைக்குக் கிடைத்திருப்பது சில நிமிடங்கள் தான், வீணடிக்காதே” என முனகினாள். உலகின் ரகசிய கண்கள் தங்களை கண்கானிக்கும் என்கிற கவலைகளை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் இருவரும் மூர்க்கமாக ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக் கொண்டனர். காளி தன் நூறு கைகளால் அவனை அணைத்து தனது ஆதி பரப்பிற்குள் அவனை நீந்தச்ச் செய்தாள். யுத்தத்தின் ராட்சச அம்புகளை சலிக்காமல் எய்துவிடும் முனைப்போடும் வினோதமானதொரு காதலோடும் அவளோடு கூடியவன் எல்லாம் முடிந்து விலகிய போது விடியலுக்கு இன்னும் சில நிமிடங்களே மிஞ்சியிருந்தன. விரகத்தின் ரத்த சிவப்பான நாவினால் அவள் தொடர்ந்து முத்தமிட்டபடியே இருந்தாள்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த கலவியில் அவள் லயித்துப் போயிருந்தாள். இனி எப்போது நிகழுமெனத் தெரியாத ஒன்றிற்காக ஒவ்வொரு நிமிடமும் தவித்துக் கிடக்க வேண்டும். முரடனோ, கிழவனோ, ரோகியோ, எவனாவது ஒருவன். ஆண்மையின் சின்னஞ்சிறிய மிளிர்தலோடு தன்னை அணுகும் நாள் என்பது அபூர்வமானதே. அவன் தனது பணப்பையிலிருந்து கொஞ்சம் பணம் எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தபோது, சிரித்தபடியே மறுத்துவிட்டாள். வெறுங்கையோடு அவளை அனுப்ப மனமில்லாமல் யோசித்தவன் தனது மொபைலை கொடுத்தான். “நம்மைச் சூழ்ந்த மனிதர்கள் எல்லோரும் ஏதோவொரு வகையில் கைவிடப்பட்டவர்கள்தான். இந்த வாழ்வை நீ வாழ்வதற்கான திறவு கோலாய் இதை பயன்படுத்தலாம், அல்லது எப்போதும் காளியாகவே இருந்தால் போதுமானது என நினைத்து தூக்கிப் போட்டுவிட்டு கடந்தும் செல்லலாம், உன்னுடைய விருப்பம்.” விடையனுப்புதலுக்காய் காத்திருக்கும் தொனியில் சொன்னான். அவன் இடது மார்பில் அழுத்தமாய்க் கடித்து பற் தடங்களை உருவாக்கியவள் அந்த மொபைலை தனது உடைக்குள் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து விலகிச் சென்றாள்.

****

நவீனத்துவத்துக்கு அப்பால்: தமிழ்ச்சிறுகதையின் இயங்குவெளி / ஜிஃப்ரி ஹாஸன் ( இலங்கை )

download (39)

நவீன இலக்கியம் 1800 களிலிருந்தே தொடங்குகிறது. அந்தவகையில் பார்த்தால் நவீன இலக்கியமானது இன்று 217 வருடங்களே பழமைவாய்ந்தது. இந்த 217 வருடங்களில் நவீன இலக்கியம் உலகளவில் வேகமாகவே வளர்ந்துள்ளது. பல மகத்தான இலக்கியப் பிரதிகளை நவீன இலக்கியப் படைப்பாளிகள் உலகுக்கு வழங்கியுள்ளனர். ஏறத்தாழ உலகின் எல்லா மொழிகளிலுமே இந்த நவீன இலக்கியங்கள் உருவாகியுள்ளன. எனினும் போட்டி மிக்க உலக இலக்கிய அரங்கில் சில மொழி இலக்கியங்களே கவனப்படுத்தப்படுகின்றன.

நவீன இலக்கியங்கள் அதிகமும், நாவல், கவிதை, சிறுகதை போன்ற இலக்கிய வடிவங்களிலேயே தோற்றங்கொண்டு வளர்ந்தன. தமிழிலும் நவீன கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான வளர்ச்சியை, முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ்ப் புனைவுலகில் நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளே நவீன தமிழ் நாவல்களை விட எழுச்சியுடன் படைக்கப்பட்டு வந்தன.

நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைத் தமிழில் வளப்படுத்தி முன்னெடுப்பதில் பல படைப்பாளிகளின் பங்களிப்பு இருந்தது. புதுமைப் பித்தனில் தொடங்கி ஜே.பி. சாணக்யா வரை இந்தப் பங்களிப்பாளர்களின் பட்டியல் மிகவும் விரிந்தது. தமிழில் 19ம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டாலும் இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் நவீன சிறுகதைகள் அதன் சரியான அர்த்தத்தில் வேரூன்றி நிலைபெற்றன. தமிழின் நவீன சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் நவீனத்துவம் (modernism) வரைந்த எல்லைக்குள்ளேயே மிக நீண்ட காலமாக நின்று கொண்டு தம் எழுத்துச் செயற்பாட்டை முன்னெடுத்தனர். ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் எனும் ஒரு நீண்ட யுகம் தமிழில் தனி நவீன கதைகளின் காலமாகவே இருந்து வந்தது.

download (51)

பின்னர் அந்த நிலைமை தமிழவன், ரமேஷ்-பிரேம், எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி, எம்.ஜி. சுரேஷ், சாரு நிவேதிதா போன்றவர்களால் மீறப்பட்டு தமிழ்ச் சிறுகதைகள் நவீனத்துவத்தைத் தாண்டி கொண்டு செல்லப்பட்டன. அவர்கள் தெளிவாக நவீனத்துவத்தின் எல்லைக்கோடுகளை மீறி தமிழில் புதிய கதை உலகுக்கான பாதையை வரைந்தனர். நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களின் கடுமையான தாக்குதலை வெற்றிகரமாக முகங்கொடுத்தே தமிழில் அந்தப் புதிய உடைப்பு நிகழ்த்தப்பட்டது.

நவீன கதைகளை நியாயப்படுத்தியும், பின்-நவீனப் பண்புக்கூறுகள் கொண்ட கதைகளை நிராகரித்தும் நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களால் மிகைநிலைக் கதையாடல்கள் (meta narratives) முன்வைக்கப்பட்டன. பின்நவீன கதைகள் குறித்த ஜெயமோகனின் விமர்சனங்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவைதான். அவர் நவீன இலக்கியத்தின் வரையறைகளை மீறி எழுதும் புதிய படைப்பாளிகள் பலரையும் நிராகரிக்கிறார். அவர்களின் படைப்புகள் புனைவுத் தன்மையற்றிருப்பதாக அடிக்கடி சொல்கிறார். இதனால் பின்நவீனப் படைப்புகள் மேலோட்டமானவை, ஆழமற்றவை, புனைவுத்தன்மையற்றவை என அவர் குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்குகிறார். அது அவரது மிகவும் மேலோட்டமான புரிதலிலிருந்து மேற்கிளம்பும் விமர்சனமாகும். நவீன இலக்கியத்தில் வினைபுரியும் அவர் பின்-நவீன இலக்கிய உலகத்தால் தான் புறக்கணிக்கப்படக் கூடும் என்ற அச்சத்தில் எழுப்பும் குரலாகவே அவரது அந்த மதிப்பீடுகளைக் கருத வேண்டியுள்ளது.

images (44)

உலகளவில் பின்-நவீனப் புனைவுகளாக கொண்டாடப்படும் சில புனை பிரதிகளில் வெளிப்படும் ஆழ்ந்த புனைவுத் தன்மையையும், புனைவின் அழகியலையும் கவனத்திற் கொண்டு நோக்கும் போது இந்த மதிப்பீடு அதன் அர்த்தத்தை இழந்து விடுகிறது. தமிழின் பின்-நவீனப் புனைவுகள் கூட இப்படியான மிகைநிலைக் கதையாடல்களால் புறந்தள்ளிவிட முடியாதபடி புனைவின் சாத்தியப்பாடுகளையும், அழகியலையும் கொண்டிருப்பதையும், காலப்போக்கில் மகத்தான தமிழ் நவீனத்துவப் படைப்புகளுக்கு (modern fiction) நிகரான தமிழ் பின்-நவீன படைப்புகள் வெளிவருவதற்கான சமிக்ஞைகள் தமிழ்ச்சூழலில் தென்படுவதை நவீன இலக்கிய விமர்சகர்கள் கவனத்திற் கொண்டே ஆக வேண்டும். இதனால் தமிழ்ச் சூழலில் இந்த ஒப்பீட்டை கொஞ்சம் ஒத்திப் போட வேண்டிய தேவையேயுள்ளது.

நவீனத்துவம் (modernism) கலையை மனித வாழ்வு பற்றிய உண்மையாகவே நோக்குகிறது. அதன்படி, ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் தொழிற்பாடு மனித வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிப்பதாகும். தமிழில் புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி சுந்தரராமசாமி வரைக்கும், ஜெயகாந்தன் தொடங்கி ஜெயமோகன் வரைக்கும் வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீன இலக்கிய நோக்கின் ஏக பிரதிநிதிகளாகவே வலம் வந்தனர். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீனத்துவ கோஷத்தின் பின்னால் உண்மையில் மறைந்திருப்பது வாழ்வைப் போதிக்கும் படைப்பாளியின் தன்னகங்காரமும், அதிகாரத் தொனியும்தான் என்பதை வாசகன் கண்டுணரும் போது ஒருவித அலைக்கழிப்புக்குள்ளாகிறான். இன்று நான் நவீன இலக்கியப் பிரதிநிதிகளைப் பார்த்து எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி இதுதான். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிக்கின்ற நவீன படைப்புகள் மூலம் வாழ்வைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அது நிகழ்ந்தால் உண்மையில் அந்தப் பணியை நவீன இலக்கியப் பிரதிகளால் மட்டும்தான் செய்ய முடிகிறதா?

download (48)

இந்த இடத்தில் பின்-நவீன சிந்தயைாளர் லியோடார்ட் இன் கருத்து கவனிப்புக்குரியதாகிறது. ஓவியத்தின் நவீனத்துவ விதிகள் குறித்து அவர் சொல்லும் போது இப்படிச் சொன்னார், “தமது முன்னோர்களிடமிருந்த ஓவியத்தின் விதிகள் அல்லது கதையாடலின் விதிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். விரைவில் அவ்விதிகள் ஏமாற்றுவதற்கும், மயக்குவதற்கும், மறு உறுதி செய்வதற்குமானவையாக, உண்மையானவர்களாக இருப்பதை தடுப்பவையாக அவர்களுக்கு தோன்ற வேண்டும்”

உண்மையில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகின் புனைவுத் தன்மையும், நிச்சயமற்ற தன்மையும் வாழ்வை எந்த நம்பிக்கைக்கூடாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சிக்கல் தன்மையையே தந்துள்ளன. இந்நிலையில் வாழ்வை விளக்கமுற்படும் படைப்பு என நாம் எந்தவொரு படைப்பையும் எப்படிக் கொண்டாட முடியும். பின்-நவீனக் கதைகளும் மனித வாழ்வைப் பற்றிப் பேசுபவைதான். ஆனால் அது வாழ்வை யதார்த்தத்தின் (realism) வரண்ட மொழியால் வரையறுத்துக் காட்டாமல் கற்பனையின் அதீத மொழியால் புனைந்து காட்டுகிறது.

இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதைகளை அதன் வடிவம் (form) (பெரும்பாலும் கூறுமுறை) மற்றும் உள்ளடக்கம் என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மூன்று வகையினமாகக் குறிக்கலாம்.

தனி நவீன கதைகள்.
நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்தும் எனும் இரு பண்புகளையும் கொண்ட கதைகள்
தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள்.

தனி நவீனத்துவக் கதைகள்

தமிழ்ச் சிறுகதைவெளியில் தனி நவீனத்துவக்கூறுகளைக் கொண்ட கதைகளே அதிகம். ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு கால வளர்ச்சியையுடையது தமிழில் நவீனச் சிறுகதைகள். இன்று தமிழின் நவீன சிறுகதைகள் எண்ணிக்கையில் எத்தனை ஆயிரங்களைத் தாண்டி இருக்கும்? என்பதைக் கண்டறிவதற்கு நாம் ஒரு இலக்கியக் கணக்கெடுப்பையே செய்ய வேண்டியுள்ளது. மிகச்சிறந்த நவீனச் சிறுகதை எழுத்தாளர்களையும் தமிழ் உலகுக்குத் தந்துள்ளது. தமிழ் தனி நவீன கதைகள் புதுமைப்பித்தனில் தொடங்கி இன்று வரை எழுதப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் சில ஆண்டுகள் வரை அது நீண்டு செல்வதற்கான வாய்ப்புகளே தமிழ்ச் சூழலில் உள்ளது.

நவீன கதைகளை வாசகர்களுக்கு மிக எளிமையாகவே புரிய வைத்துவிடலாம். ஒரு நவீன தமிழ்ச் சிறுகதையானது தொடக்கம், உச்சம், முடிவு எனும் மூன்று புள்ளிகளிலேயே சுழலக்கூடியது. அது ஒரு மைய சம்பவத்தைக்கொண்டிருக்கும். ஒரு மையக் கதாபாத்திரத்தின் வழியே அந்த மைய சம்பவம் படிப்படியாக கதையாசிரியரால் நகர்த்தப்படும். ஒரே தொடருறு (continuity) எழுத்து முறையும் அதீத வர்ணனைகளும் குறுக்கீடு செய்தபடி இருக்கும்.

நவீன சிறுகதையில் கதையின் தொடக்கத்திலிருந்து அதன் முடிவு வரைக்கும் கதாபாத்திரம் ஒன்றோ, பலவோ இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நவீன படைப்பாளியிடம் இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களுக்கு இறுதிவரை என்ன நடக்கிறது என்ற ஒருவித படபடப்பு ஒரு புறம் வாசகனை கலங்கவைக்கிறது. இத்தகையதொரு பதட்டமான சூழலில் இலக்கியத்தை நிலைநிறுத்துவது நவீன இலக்கியச் சூழலின் ஒரு விளைவுதான். எனினும் அந்தப் பதட்டம் ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பையும், வாசகனின் இலக்கிய ஈடுபாட்டையும் தொடர்ந்து பேணிக்கொள்ள பங்களிப்புச் செய்வதாகவே இருக்கிறது. இதே பாணியில் வாசகனைத் திகிலடையச் செய்கின்ற அனுபவங்களை வழங்குவதிலும், ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பை ஏற்படுத்துவதிலும் பின்-நவீனத் தமிழ் ச்சிறுகதைகளுக்கும் ஒரு பங்களிப்பு இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அவர்கள் வாழும் காலத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களைத்தான் நவீன படைப்பாளிகளால் உருவாக்க முடிந்தது. புதுமைப்பித்தன் இதற்கு நல்ல உதாரணம். ஒரு கால கட்ட வாழ்வை, அதன் துயரத்தையும், வீழ்ச்சியையும் ஒருவிதப் பகடியுடனும் பிரதிபலித்தவர் அவர். அவரது சில கதாபாத்திரங்கள் இன்று முக்கியத்துவமற்றுப் போயுள்ளன. புதுமைப்பித்தன் நவீன சிறுகதைகளில் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களை ஓரளவு ஒத்த வாழ்வை எளிய பகடிகளால் கடந்து செல்லும் வாழ்வின் ஆழமான பக்கங்களுக்குள் ஊடுறுவி தத்துவம் பேசாத கதாபாத்திரங்களை தமிழின் பின்-நவீனப் படைப்பாளிகள் உருவாக்கி வருகின்றனர் என்பது இன்னொரு புறம் கவனிக்கத்தக்க விசயமாகும்.

நவீனத்துவம், பின்நவீனம் (modernism and post-modernism) எனும் இரு கூறுகளையும் கொண்டகதைகள்

நவீனத்துவத்தின் பண்புகளையும், பின்நவீனப் பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்ட தமிழ்ச்சிறுகதைகள் இன்று தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் ஒரு புதிய போக்காக எழுச்சியடைந்து வருகிறது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், யுவன் சந்திரசேகர், திலீப் குமார், விமலாதித்த மாமல்லன் போன்றவர்களின் கதைகளில் இந்த இருகூறுப் பண்புகளைக் காண முடிகிறது. இந்தவகைக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் மையக்கதை, மையக் கதாபாத்திரம், வடிவம் எனும் பண்புக் கூறுகளுடன் பின்நவீனத்துவக் கூறுகளான அலங்காரங்கள் நிறைந்ததாகவும், அதீத புனைவுத் தன்மை, பலவற்றின் கலவை, முரண்நகை போன்ற பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்டதாகவும் இருக்கின்றன.

விமலாதித்த மாமமல்லன் தமிழில் நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்துவம் எனும் இரு கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்லும் தற்காலத் தமிழ் சிறுகதையின் இரண்டாம் வகையினத்தைச் சேர்ந்தவர். இந்தவகைக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவரான விமலாதித்த மாமல்லன் இறுக்கமான நவீனத்துவக் கதைக் கட்டமைப்பிலிருந்து/ பாணியிலிருந்து (style) விலகி பின்நவீனத்துவத்தின் எல்லைப் பகுதிகளில் சஞ்சரிக்கும் ஒரு கதைசொல்லி. யுவன் சந்திரசேகர்,திலீப்குமார் மரபுக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். இவர்களுள் யார் முதலில் எழுத வந்தவர் என்பதையும் நாம் கவனத்திற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இவர் ஒரே கதைக்குள் பன்முக கதாபாத்திரங்களை (Multiple characters) உருவாக்குபவர். Irony (அங்கதம்) வகைப் பகடியால் கதைக்குள் மெல்லிய அங்கதத்தை இழையோட விடுபவர். எடுத்துக்காட்டாக, அவரது உயிர்த்தெழுதல் கதையை இந்தப் பண்புக்கூறுகளை வெளிப்படுத்தும் கதையாக குறிப்பிட முடியும்.

உருவத்துக்கு பதில் எதிர்-உருவம் (anti-form) எனும் வகைப்பட்ட கதைகூறல் (narration) இதிலுள்ளது. பறவைகளை எழுத்தாளர்களுக்கு உருவகப்படுத்துகிறார். “எல்லாப் பறவைகளுக்குமான ஆகாயம் பறந்து விரிந்து நிற்கிறது” என அனைத்தின் இருப்பையும் ஏற்கும் குரல் அவரது உயிர்த்தெழலுக்குள்ளிருந்து கேட்கிறது. நவீனத்துவ நேரடி விபரிப்பு முறை இக்கதைக்குள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

விமலாதித்த மாமல்லனின் குருவிச் சாமியார் கதையும் ஓர் இரண்டாம் வகைக் கதை தான். ஒரு போலிச் சாமியாரின் வாழ்க்கையையும் அவரது தவத்தையும் ஒரு வித அங்கதத்துடன் சொல்லும் கதை. நவீனத்துவம் எதிர்பார்க்கும் கலையின் பணியை அதாவது யதார்த்ததைப் பேசும் பணியை நிறைவு செய்யும் அதேவேளை இன்னொரு புறம் யதார்த்தத்தை கடந்து ஒருவிதப் புனைவுத் தன்மையை மெடாபிக்ஸன் தன்மையையும் இக்கதை கொண்டுள்ளது.

யுவன் சந்திரசேகர் ஒரு முழுமையான பின்நவீன எழுத்தாளர் என்றொரு விமர்சனம் தமிழ்ச் சூழலிலுள்ளது. குறிப்பாக ஜெயமோகன் இவரை பின்நவீன எழுத்தாளராகவே காண்கிறார். யுவன் நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் எனும் இருபண்புக் கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்பவர். அந்தவகையில் இரண்டாம் வகைக்குள்ளேயே அவர் இடம்பெறக்கூடியவர். அந்தவகையில் பார்க்கும் போது, ஜெயமோகனின் விமர்சனம் பொருட்படுத்தத்தக்க ஒன்றாகத் தெரியவில்லை. விமலாதித்த மாமல்லன், திலீப் குமார் யுவன் போன்றவர்கள் தமிழ்ச்சிறுகதைப் போக்கில் ஒரே வரிசையில் இடம்பெறக்கூடியவர்கள்தான். அவர்களது புனைவின் வித்தியாசம் கதையின் உருவத்தையோ, மொழியையோ அன்றி உள்ளடக்கத்தையே சார்ந்திருக்கிறது.

தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் இந்த இரண்டாம் வகைக் கதைகளுக்கு ஏடத்துக்காட்டான கதைகளை திலீப் குமாரின் கடவு சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டுள்ளது.

தனி பின்நவீனக் கதைகள்

சமகால தமிழ்ச் சிறுகதை எனும் விரிந்த பரப்பின் மூன்றாவது வகையினமாக தனி பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதைக் குறிப்பிடலாம். இன்றுள்ள நிலையில் தமிழில் கணிசமானளவு இந்த வகைக் கதைகள் எழுதப்பட்டு வருகின்றன.

நவீன சிறுகதைகளுக்கு சில நோக்கங்கள் இருந்தன. அந்நோக்கங்களை நிறைவு செய்வதே இலக்கியத்தின் ஈடேற்றமாக அது கருதியது. கதையின் வெற்றி அதன் நோக்கம் நிறைவு செய்யப்படுவதிலேயே தங்கி இருந்தது. தமிழில் புதுமைப்பித்தனில் உக்கிரமாகத் தொடங்கிய இந்நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் “எழுத்து“ காலப்பகுதியில் ஒரு தீவிர வளர்ச்சியை எட்டியது. அப்போதிருந்து இப்போது வரை அது ஒரு “கட்டுப்பட்ட வடிவத்தை“ யே கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் பின்நவீனக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் இலக்கிய நோக்கின் தலைகீழ் வடிவமாக தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. அது நோக்கத்துக்குப் (purpose) பதிலாக விளையாட்டையும்(play), கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்துக்கு பதிலாக வடிவமற்ற ஒரு திறந்த நிலையையும் (open condition) வலியுறுத்தியபடி இருக்கிறது. அது கதைகூறலின் அல்லது எடுத்துரைப்பின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாகவோ, மாற்றமாகவோ நோக்குவதற்கு இன்று ஒரு தலைமுறை தயாராக இருக்கிறது.

நவீனத்துவ எடுத்துரைப்பின் (narration of modernism) தொகுத்தல், ஒருங்கிணைத்தல் போன்ற முறைமைகளுக்கு பதிலாக பின் நவீனத்துவம் தகர்ப்பமைப்பையும் (Deconstruction), எதிர்த்தலையும் (counter) சிபார்சு செய்கிறது.

நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் எப்போதும் ஏதேனுமொன்றினதோ அல்லது பலவற்றினதோ இருப்பைக்கொண்டே (ஆசிரியரின் இருப்பு, மையக்கதையின் இருப்பு, மையக்கதாபாத்திரத்தின் இருப்பு, சுயத்தின் இருப்பு) தன்னை ஒரு கதையாக வாசகன் முன்னால் முன்னிறுத்திக் கொள்கிறது. பின்-நவீனத்துவக் கதைகள் இந்த “இருத்தல்களை“ (presence) மறுத்து “இன்மைகளை“ (absence) ஒரு பொதுத்தன்மையாக முன்னகர்த்தியுள்ளது.

பின்-நவீன கதையில் நம்பிக்கைக்குரிய மையமுடைய பிரக்ஞைத் தன்மையோ, கதைசொல்லியோ இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் அதுவே கதையின் கலையம்சத்தை, அதன் தொனியை சிதைத்து விடுவதில்லை. அவை தன்னளவில் வாசகனோடு உரையாடவே செய்கின்றன. பின்நவீன படைப்பின் கதபாத்திரங்கள் கூட மாறும் தன்மையுடையவர்களாகவும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நவீன வாழ்க்கையைக் கேலி செய்பவர்களாக கூட இருக்கலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் மனவெளிநாடகம் கதையில் வரும் கதாபாத்திரம் தன்னை வெளிப்படுத்தும் போது அவனது பேச்சும் உரையாடல்களும் நவீன வாழ்க்கையை கேலி செய்வதாகவும், அவனே ஒரு நிச்சயமற்ற புள்ளியில் கரைந்துவிடுபவனாகவும் இருக்கிறான்.

நவீன சிறுகதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும், பின்-நவீன கதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும் தெளிவான வேறுபாடுகளுண்டு. அந்த வேறுபாட்டை ஜெயமோகனின் “சோற்றுக் கணக்கு” கதையையும், ரமேஷ்: பிரேமின் “பரதேசி” கதையையும் வாசிக்கும் ஒருவர் இந்த இரு வேறுபட்ட அனுபவங்களைத் தரிசிக்கலாம். சோற்றுக்கணக்கு சொல்ல வரும் செய்தியும் தத்துவமும் நடப்பியல் (realism) தன்மையுடன் கலந்ததாகவும், பரதேசி வாழ்வு பற்றிய துண்டு துண்டான அனுபவங்களையும் வாசகனோடு பகிர்ந்துகொள்கிறது. சோற்றுக்கணக்கு தரும் நேர்கோட்டு அனுபவம் பரதேசிக்குள் ஒரு வாசகனுக்கு கிடைப்பதில்லை. ஒரு தத்துவத்தையோ, கருத்தியலையோ, செய்தியையோ பின்நவீனக் கதை மையப்படுத்தி இருப்பதில்லை. சொல்லப் போனால் வாழ்வு பற்றிய எந்த உண்மைகளையும் அது சீரியஸாக உரையாட விரும்புவதுமில்லை. வாசகன் மீது அதிகாரத்தைச் செலுத்த கதைகூறலை அது ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதே இல்லை.

download

கோபிகிருஷ்ணனின் “பீடி” ஒரு தனிப்பின்நவீனக் கதையாகக் கொள்ளத்தக்கவகையில் பின்நவீனப் பண்புகளோடு நகரும் கதைப் பிரதி. பீடி ஒரு குறியீடாக (sign) கதைசொல்லி அறிவிக்கிற போதிலும் அது ஒரு வழமையான நவீனத்துவக் குறீயீடாகவன்றி பின்நவீனக் குறிப்பானாகவே (signifier) வருகிறது. அந்தவகையில் அது குறியீட்டுக்கு பதிலாக குறிப்பானை முன்னிறுத்துகிறது. புறமொதுக்கப்பட்ட பீடியை கதையின் மையக் குறிப்பானாக (centered signifier) கொண்டு வந்திருக்கிறார். கதை கூறலிலும் அது ஒரு எதிர்-வடிவத்தன்மையைப் பெற்றிருக்கிறது.

எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமியின் மைத்ரேயி தமிழில் தனிப் பின்நவீனக் கதை எனும் வகைமைக்கு எடுத்துக்காட்டான கதையாகச் சொல்லலாம். கதைசொல்லி ஒரு கதாபாத்திரத்தை நோக்கி கதைசொல்லும் பாங்கில் இந்தக் கதைசொல்லப்படுவது தமிழுக்கு ஒரு புதிய கதைகூறுமுறையாகும். அதி புனைவுத் தன்மையும் (metafiction) ஒருவித மொழி விளையாட்டும் எதிர்-வடிவமும் கதையை முழுக்க பின்நவீன கதையாக மாற்றுகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள் எனும் வகைமைக்கு அதிக பங்களிப்புச் செய்து வருபவர்களாக தமிழவன், ரமேஷ் பிரேம் போன்றோரைக் குறிப்பிடலாம்.

தமிழின் முக்கிய பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர் தமிழவன். மனித வாழ்வின் மீதான நுண்ணிய அதிகாரங்களையும், அவமதிப்புகளையும் அதனை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் மன அதிர்வுகளையும் தமிழவன் தன் கதைகளில் பதிவு செய்கிறார். தமிழவன் கதைகளில் உலவும் மனிதர்கள் வாழ்வின் அநீதியை எதிர்கொண்டு மேலெழும் வேட்கையுடன் வருகின்றனர்.

நமது தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் கதைநிகழ்களத்தை வேறொரு தளத்துக்கு கொண்டு சென்று அர்த்தப்படுத்தும் முனைப்பு தமிழவனின் அநேகமான கதைகளுக்குள் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோட்பாடாகவே வடிவம் கொண்டுள்ளது.

தமிழவன் தமிழின் நவீனத்துவக் கதைப்போக்கிலிருந்து ஒரு புரட்சிகரமான மீறலைச்செய்துகொண்டு தமிழ் எதார்த்தத்தை, தமிழ் வாழ்க்கையை புதியதொரு கோணத்தில் புனைவாக்கியவர். அவரது நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர் தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் தனிப் பின் நவீனக் கதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டான கதைகளைக் கொண்டுள்ள தொகுப்பாகும். இக்கதைகளுக்குள் மையக் கதாபாத்திரம் என்று யாரும்/எதுவும் இருப்பதில்லை. மையமான கதைச்சம்பவம் என்றும் எதுவும் இருப்பதில்லை. உதாரணமாக, மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம் எனும் கதையில் மொழிபெயர்ப்புத் துறைப் பொறுப்பாளனா?, 17 வயதுச் சிறுவனா, அல்லது மொழிபெயர்ப்பு பணியகப் பணியாளர்களில் ஒருவரா யார் மையக் கதாபாத்திரம் என்ற கேள்விக்கு வாசகனால் இறுதிவரை விடை காண முடிவதே இல்லை.

ரமேஷ்: பிரேம் தமிழில் பின்நவீனப் படைப்பாளிகளாகவே அறியப்படுபவர்கள். இரட்டையர்களான இவர்கள் ஒரே பிரதியை இரு மூளையால் சிந்தித்து எழுதியவர்கள். அவர்கள் புனைவு (fiction) மற்றும் அபுனைவு (non-fiction) எனும் இரு தளங்களிலும் இயங்கியவர்கள். பின் நவீனத்துவம் முன்மொழியும் “முரண்நகை“ப் (antithesis) பண்பை அவர்களது கதைகூறலிலும் வெளிப்படுவதை வாசகன் கண்டுகொள்கிறான். இவர்களின் அநேகமான கதைகள் தன்னிலை ஒருமையில்தான் சொல்லப்படுகின்றன. இரட்டையர்களான இவர்கள் தன்னிலை ஒருமையிலன்றி தன்னிலைப் பன்மையில்தானே கதை சொல்ல வேண்டும் என்ற கேள்வி வாசகனுக்குள் எழுவதில்லை. ஏனெனில் முரண்நகை எனும் பின்நவீன அழகியலாக ஒரு வாசகன் அதனை நோக்குகிறான். எடுத்துக்காட்டாக பரதேசி எனும் கதையில் வரும் கதைசொல்லி கதையை தன்மை ஒருமையில்தான் சொல்லிச் செல்கிறான். இந்த எடுத்துரைப்புமுரண் இதுவரை கேள்வி எழுப்பப்படாததாக இருந்து வருவது இந்த பின்நவீன முரண்நகை (antithesis) அழகியலுக்கான அங்கீகாரமாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

நேர்த்தியான ஒரு படித்தான கதாபாத்திரப் பண்புகளை நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் கொண்டிருக்கும் அதேவேளை இதற்கு நேரெதிரான சிதைந்ததும், குழம்பியுள்ளதுமான கதாபாத்திரங்களை பின்நவீனக் கதைசொல்லிகள் தங்கள் கதைகளில் உருவாக்கி வருகின்றனர். பரதேசியில் வரும் கதைசொல்லி “நான் மிகமிகச் சாதார்ணமானவன். ஒருவகையில் சாமான்யர்களை விட அதிகம் சிதைந்தும், குழம்பியும் உள்ளவன்“ என்கிறான். இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் குழப்பமும், சிதைவும் கதைசொல்லியின் சுயபேச்சில் வெளிப்படுகிறதேயொழிய கதைநகர்வில் புறவயமான நிலையில் அந்த சிதைவும், குழப்பமும் இடம்பெறுவதில்லை. பாத்திரங்களின் சிதைவு புறவயமாக கதையில் நிகழ்வதே ஒரு பின் நவீன வாசகனின் எதிர்பார்ப்பாகும். ஏனெனில் படைப்புகளில் கதாபாத்திரங்கள் தங்களை விநோதமானவர்களாக அல்லது நலிவடைந்தவர்களாக அல்லது சிதைந்து போனவர்களாக நேரடியாகப் பிரகடனம் செய்து கொள்ளும் மரபை வாசகன் அநேக நவீனச் சிறுகதைகளில் கண்டிருக்கிறான்.

download

மௌன வாசிப்புக்குரிய பேச்சுக்கூறுகளின்றி அமைந்த கதைகள் காவிய மரபிலிருந்து நவீனத்துவத்தின் உட்சிடுக்கான மொழிதலிலிருந்தும் தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்ட புதுவிதக் கதைசொல்லும் உத்தி. இம்மரபை பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளான தமிழவனிலும், எம்.ஜி. சுரேஸிலும் அதிகம் காணலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் கதைகூறலில் ஒரு வித இறுக்கமும், மொழியின் ஆழ்புனைவுத் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. ரமேஷ்: பிரேமின் அபுனைவான “சிதைவுகளின் ஒழுங்கமைவு: பின்நவீனத்துவப் பிரச்சினைப்பாடுகள்” இலும் அவர்களது புனைவு மொழியில் வெளிப்படும் ஆழ்புனைவுத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. ஆனால் எம்.ஜி. சுரேஸின் “பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன?” அபுனைவு அவரது புனைவுகள் போலவே ஆழ்தளத்திலன்றி மேல்தளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் குறித்து

ரமேஷ் பிரேமின் அதிகமான கதைகள் பின்-நவீனத் தன்மை கொண்டவை. தமிழில் பின்நவீனப் பரிசோதனை எழுத்துகளாக அடையாளங் காணப்பட்டவை. அவர்களின் கதைகூறலில் ஒரு கதைப் பிரதி பல உட்கதைகளாக பெருக்கங் கொள்வதும் (extend), அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பின்மையும், மையமற்றதன்மையும் போன்ற பின்-நவீனக் கூறுகள் அவர்களின் கதைகள் நவீனத்துவத்தைக் கடந்துவிட்ட பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதை நிரூபணம் செய்கின்றன.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் எனும் கதை பின்-நவீனத்தன்மையுடன் கூடிய ஒரு கதை. கதையில் கதைசொல்லி அடுக்கடுக்காக கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறான். அதுவே புனைவாக மாறிக்கொண்டு செல்கிறது. கேள்விகள் அவன் தன்னிடமே கேட்டுக்கொள்வது போலவும், வாசகனிடம் கேட்பது போலவும் இரட்டைச் சாத்தியப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. இது பின்-நவீனத்துவம் கூறும் ambiguity எனும் பல்பொருள் சாத்தியப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. கதைக்குள் முகிழ்க்கும் மிகு நேர்த்தியான கவித்துவ அழகியல் பிரதியின் நோக்கமற்ற விளையாட்டுத் தன்மையை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்கிறது. ஆனந்தன், இளங்கோ எனும் சமப்பாலுறவாளர்களின் கதையாகவும், ஒரு தனிமனிதன் சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒழுக்கநெறிகளுக்குள் உட்பட்டு வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியற்ற அவனது கையறுநிலையையும், அந்த நிலை உக்கிரமடையும் போது அவன் அடையும் தன்னிலை முரண்களையும், அவனது மனவெளியையும் ரமேஷ் பிரேம் இக்கதைக்குள் சித்தரிக்கின்றனர். ரமேஷ் பிரேமின் பின்-நவீனக் கதைகளில் இக்கதையின் மொழி மிகவும் எளிமையானதாகவும், விளையாட்டுத் தன்மைமிக்கதாகவும் உள்ளது. சொற்கள் மிக நேர்த்தியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டு வாக்கியங்களாக வடிவம் பெற்றிருக்கிறது.

இக்கதையில் விளிம்புகள் மீதான கவனமும் குவிக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் பின்-நவீனத் தன்மையை மேலும் உறுதிப்படுத்துவதாகவுள்ளது. ஆயினும் அந்த விளிம்புகள் கதையின் மேலோட்டமான விபரணங்களில் இடையில் வந்து போகின்றவர்களாகவன்றி அவர்களைப் பற்றிய கதையாக இது இருப்பதில்லை. “சிதைவுபட்ட உடல்கள், பிச்சை கேட்கும் குரல்கள், பசித்த குழந்தைகளின் கண்கள், அழுகைகள், நிரந்தர வலிகள், நிறைமாத கர்ப்பினிப் பிச்சைக்காரர்கள்“ என்று கதையில் விரிந்து செல்லும் வரிகளில் மட்டுமே விளிம்புகளின் (margin) குரலைக் கேட்க முடிகிறது. மற்றப்படி கதை ஒருவனின் மனதில் நிகழும் சுய நினைவுகளின் சுய நாடகங்களின் கதையாக விரிந்து கொண்டு செல்கிறது.

எச். முஜிபுர் ரஹ்மான் தமிழின் மற்றுமொரு பின்-நவீன கதைசொல்லி. இவரது பின்-நவீனச் சிறுகதைத் தொகுப்பொன்று வெளிவந்திருப்பதாக அறிய முடிகிறது. இவரது தீயடி நானுனக்கு கதை ஒரு தனியனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண நிலைமையை விபரிக்கும் கதை. இக்கதையுடன் இணங்கிப் போவதற்கு வாசகனுக்கு ஒரு பின்-நவீன மனநிலை தேவைப்படுகிறது. இக்கதையின் கதைசொல்லி மீது திடீரென்று தீ பற்றிக்கொள்கிறது. அதை அணைப்பதற்கான எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்த நிலையிலும் அவன் சாதாரணமாக நடமாடித் திரிகிறான். இங்கு அவன் மீது பற்றியெரிந்து கொண்டிருக்கும் தீ யாரையும் சுட்டெரிப்பதில்லை. அவனைக் கூட. அது ஒரு வகை மாயத்தீ. அது ஒருவகை விளையாட்டுத் தீ. தீப்பற்றிக் கொண்ட ஒரு மனித உடலின் நவீனத்துவச் சித்திரத்தை இந்தக் கதை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறது.
தமிழ்ச்சிறுகதையின் இன்றைய திசைமுகத்தைச் செப்பனிடுவதிலும், அதை முன்னொண்டு செல்வதிலும் புதிய தலைமுறை ஒன்று தீவிரமாக வினைபுரிந்து வருகிறது. இப்புதிய தலைமுறையினரில் சிலர் பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளாக விளங்குகின்றனர். அவர்கள் சொல்லும் கதைகள் நவீனத்துவத்துடன் முரண்படுவதாகவும், பின்-நவீனக் கதைகூறலுடன் அணுக்கமுறுவதாகவும் சொல்ல முடியும். காலத்துகளின் சிறுகதைகள் நவீனத்துவ எல்லைக்குள் நின்றாலும் நவீனத்துவத்துக்குள் அது ஒரு புதிய வார்ப்புத்தான்.
றாம் சந்தோஷின் சில கதைகளில் பின்நவீனத் தன்மையை அதிகமாக காணலாம். அவரது ஆஸ்டல், ஹாஸ்டல், ஓஸ்டல் கதை நவீனத்துவ எல்லைகளை மீறும் ஒரு கதைப் பிரதி.
இக்கதைக்குள் கதையைச் சொல்பவர்கள் இரு வேறு தரப்பினர். ஒரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு உள்ளேயும், இன்னொரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு வெளியேயும் இருக்கிறது. “தன்மை“க் கதை சொல்லல் (first person narration) மற்றும் “படர்க்கை“ கதைசொல்லல் (third person narration) எனும் இரட்டைக் கதைகூறுமுறையை (binary narration in a single story) இந்த ஒரே கதைக்குள் நுட்பமாக கையாள்கிறார் றாம் சந்தோஷ்.
இக்கதை மூன்று பேர் பற்றி கிண்டலடிக்கும் கதை. சம்பவங்களை ஒரு நேர்கோட்டில் வெளிப்படையாக முன்வைக்காமல் புனைவின் அதீத மொழியால் குறிப்பான்களால் அந்த மூன்று நபர்களும், அவர்களின் செயல்பாடுகளும் கதையில் மறுவிசாரணைக்குள்ளாகிறது. மூன்று இளவரசர்கள் என அவர்கள் சொல்லப்படுவதிலிருந்து ஒருவகையில் ஏதேனுமொரு துறையில் அவர்கள் அதிகாரத்தை அடைய காத்திருப்பவர்கள் என்பது புலனாகிறது. அவர்கள் வினைபுரியும் களம் இலக்கியமாகக் கூட இருக்கலாம். தமிழ்ச் சூழலில் இன்று சொல்லப்படுகின்ற மும்மூர்த்திகளே அந்த மூன்று இளவரசர்களாகவும் கூட இருக்கலாம். வாசகனின் அனுபவத்துக்கேற்ப அவனுள் இக்கதையின் அர்த்தங்கள் துலக்கம் பெறுகின்றன.
றாம் சந்தோஷின் ஒர்றோண்டு, பின்னை டார்வீனன் ஆகிய கதைகளும் நவீனத்தவத்தைக் கடந்து வரும் அவரது ஏனைய கதைகளாகும்.
தமிழ்ச் சூழலில் நவீனத்துவக் கதைகூறலிலிருந்து விலகிச் சென்ற ஒருவர் சாரு நிவேதிதா. எனினும் இவர் சிறுகதை என்று கருதி எதையும் எழுதாமல் எழுதிவிட்டு அதை சிறுகதை என்று அறிவிப்பது போல்தான் அவரது அநேகமான சிறுகதைகள் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? சிறுகதை அவரது தன்னிலை விளக்கமாக தன் அகவுலகின் வழியே ஒரு கதைசொல்லியின் அகவுலகுக்குள் வாசகனை உட்பிரவேசிப்பதற்கான சந்தர்ப்பத்தை இந்தக் கதை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் நவீனச்சிறுகதையின் எல்லைகளையும் தாண்டிச் செல்கிறது. இக்கதை “கதை“ எனும் தளத்தில் பல மறுப்புகளைச் செய்தபடி நகர்கிறது. சிலவேளைகளில் ஒரு தேர்ந்த நவீனத்துவ, பின்-நவீனத்துவ வாசகனுக்கு இதைப் புனைவாக நோக்குவதில் மனத்தடைகள் உருவாகின்றன. அந்தத் தடைகள் வாசகனுக்குள் இயல்பாக உருவாவதாகவன்றி அவரது கதைகளாலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன. அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? எனும் இந்தக் கதையையும் ஒரு கதையாக ஏற்பதில் அல்லது புரிந்துகொள்வதில் வாசகனுக்கு ஏதோ ஒரு தடை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. சிறுகதை ஒன்றை எழுத முடியாமல் தடுமாறும் ஒருவனின் மனநிலை விபரிப்பாகவும் இந்தக் கதையை நோக்கலாம். அதனால் அவர் தனது பத்திகளைக்கூட சிறுகதையாக அறிவிக்கிறார் என்ற மனநிலைக்கே இன்றைய தமிழ்வாசகன் ஒருவன் வந்து சேர்கிறான். சிலவேளைகளில் அந்த எழுத்தின் அகப் பக்கம் ஒருவித போலித் தன்மையுடன் இருப்பதாகவும் வாசகனை உணர வைத்து விடுகிறது. இது இலக்கியக் களத்தில் படைப்பாளி ஒருவன் தற்கொலைசெய்து கொள்வதற்கு சமாந்திரமான ஒரு நிகழ்வாகும்.

இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டவை மிகச்சில தமிழ் பின்-நவீனக் கதைகள்தான். இது தொடர்பில் இன்னும் ஒரு விரிவான பட்டியலோ அல்லது கட்டுரையோ எழுதப்பட முடியும்.

தமிழில் நவீனத்துவ மற்றும் பின்நவீனத்துவக் கதைகள் தமிழ் மொழியின் இலக்கிய எழுச்சிக்கும் செழுமைக்கும் எப்போதும் வளமூட்டுவதாகவே இருக்கும். பின்-நவீனப் படைப்புகளை புறக்கணித்து நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அல்லது நவீனத்துவப் படைப்புகளை புறக்கணித்து பின் நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அந்த மொழி இலக்கியத்தின் இயல்பான எழுச்சிக்கும் மாற்றங்களுக்கும் உகந்த சூழலை ஏற்படுத்துவதில்லை. இந்த இரண்டு வகையான பாதைகளும் மேலும் முன்னகர்ந்தபடியும், புதிய வரவுகளுக்கான, கண்டடைவுகளுக்கான சாத்தியங்களையும் எப்போதும் கொண்டதாகவே இருக்கும். அந்தவகையில் ஒரே படைப்பாளியே இரண்டு தளங்களிலும் இயங்கவும் முடியும். அது ஒரு மொழிக்குள் மேலும் திறந்தநிலைகளை உருவாக்கும்.

(கட்டுரையில் இடம்பெறும் கதைகள்

1.இருபதாம் நூற்றாண்டுச் சிறுகதைகள் நூறு- தொகுப்பு- வீ.அரசு.
2. நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகள்- தொகுப்பு- சா. கந்தசாமி.
3. பரதேசி- ரமேஷ்: பிரேம்
4. கடவு- திலீப்குமார்
5. மலைகள் இணையத்தளம்
6. பதாகை இணையத்தளம் போன்றவற்றிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டது)

செத்துப்போனவர் ( சிறுகதை ) / இந்திரன்

images (58)

அவர் இறந்து போனபோது அவருக்கு வயது 81. தூங்குகிற மனிதனை ஐஸ் பெட்டிக்குள் ஏன் வைத்தார்கள் என்று பார்க்கிறவர்கள் பதறுகிற அளவுக்கு , எண்ணெய் தேய்த்து குளித்த அசதியில் அசந்து தூங்குவது போல் இருந்தார்.

ஒரே ஒரு வித்தியாசம்தான். தூங்கும்போது அவர் வாயைப் பிளந்து கொண்டு தூங்குவார். . . இப்போது பிளந்த வாயை மூடி வெள்ளைத் துணியால் கட்டியிருந்தார்கள். அப்படியும் இலேசாகப் பிளந்திருந்த உதட்டில் வெற்றிலை மடித்து வைத்திருந்தார்கள்.

கொஞ்சம் உரக்கப் பேசினால் அவரது தூக்கம் எங்கே கலைந்து விடுமோ என்று சிலர் அஞ்சினார்களோ என்னவோ , ஐஸ் பெட்டிக்குப் பக்கத்தில் குசுகுசுவென்று சத்தம் காட்டாமல் பேசிக் கொண்டார்கள்.

”காலையிலேதானே பார்த்தேன்; பால் வாங்க வந்திருந்தாரே”, என்றும் “பேப்பர் கடையிலே விகடன் வாங்கி அங்கேயே நின்னு படிச்சிட்டிருந்தாரே” என்றும், பலரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே ரோஜா மாலை ஒன்றைத் தூக்கியபடி அந்த பக்கத்து ஆட்டோ ஸ்டேண்ட்காரர்கள் வந்து விட்டார்கள். கும்பலாகப் போய் மாலை போட்டு மரியாதை செலுத்தி விட்டு வந்தார்கள்.

“தங்கமான மனுஷன் சார் …எங்க கிட்ட பேரமே பேச மாட்டாரு ….நீ என்ன பெருசா கொள்ளையடிச்சிட போற…அதிகம் போனா இருபது ரூபா மேல வாங்கிடுவியான்னு கேப்பாரு …..பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்காரன் கிட்ட நான் ஏமாறுறத விடவா உங்கிட்ட ஏமாந்துடப் போறேன்னு சொல்வாறு …இத போல மனுஷன்லாம் கெடைக்க மாட்டாங்க சார் ”.

சரி….இப்படிபட்ட அந்த மகான் என்னதான் வேல செஞ்சாரு?

“ அவரு வேலைக்கின்னு போனது கிடையாதுங்க………சதாகாலமும் படிப்பு படிப்பு படிப்பு……படிப்புல அப்படி என்னதான் தேடினாரோ தெரியாது. . . . ……கால நேரம் பாக்காமெ எழுதிகிட்டே கெடப்பாரு மனுஷன்……சில நாள்ள சாயங்காலம் கொஞ்சம் பிராந்தி சாப்பிட்டிட்டு உக்காந்தார்னா…..ராத்திரி முழுக்க எழுதி விடிகாலை அஞ்சுமணிக்குத்தான் தூங்கியிருப்பாரு . . .ஒருநாள் நடுராத்திரியில எழுதிகிட்டு இருந்தவரை அக்கா போய் பார்த்தா குலுங்கி குலுங்கி அழுதுகிட்டிருக்காரு . . .அக்கா போய் கேட்டா எதுவுமே பதில் சொல்லல….மறுநாள் சாப்பிடும்போது அக்கா கேட்டுச்சு . . . அவர் எழுதிகிட்டிருந்த கதாபாத்திரத்துக்கு அவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் வந்திடுச்சாம்…அவரால தாங்க முடியாமா அழுதாராம்…”

ஈமக் கிரியைகளுக்கான ஏற்பாடுகளைத் தலையில் போட்டுக் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருந்த அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

” காலமுச்சூடும் எங்கக்காதான் டீச்சர் வேலை செஞ்சு காப்பாத்திச்சு அவரை. …..ஆனா எங்கக்காக்கு அவர ரொம்பப் பிடிக்கும்….அவரோட சமையல்னா அது உசிர விட்டுடும்…அவ்வளோ நல்லா சமைப்பாரு….அக்காவுக்கு பெருமாள் மேல பக்தி அதிகம்……ஆனா அவரு கடவுளாவது மசிராவதுன்னு உதாசீனமா பேசுவாரு…ஆனாலும் அக்காவுக்கு அவர் மேல கோவமே வராதுங்க …. அக்கா ரிடயர்மெண்டு வாங்கினப்பறம்கூட அதோட பென்ஷன்லதான் அவரும் வாழ்ந்தாரு…” அவரது மைத்துனன் தன் அலுவலக நண்பர்களிடம் தன் மாமனின் மகாத்மியத்தை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மைத்துனனின் அலுவலக நண்பர்களில் ஒருவர் சொன்னார்.“ ஓ எழுத்தாளரா……அதான் மொகத்தில களை தெரியுது.” இதைச் சொன்ன அசடு யாரென்று ஒரு சிலர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

ஒரு எழுத்தாளன் செத்துப் போவது என்பது அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிய விஷயமாக அங்கே யாருக்கும் தெரியவில்லை….. பொறுப்பு இல்லாமல் பொண்டாட்டி சம்பாத்தியத்தில் 81 வயது வரை ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து இருக்கிறான் என்றால் அவன் என்னத்த எழுதி என்ன பிரயோஜனம்? கால் காசு சம்பாதிக்க முடியாதவன்லாம் பூமிக்கு பாரம் …அவ்வளோதான் சொல்ல முடியும். எழுதறதையாவது எதையாவது சுவாரஸ்யமா எழுதித் தொலைச்சாரா? இல்லையே….இல்லாத ஊர் வம்பையெல்லாம் தன்னோட கதைல கொண்டு வந்து கொட்டிக்குவாரு. இப்படித்தான் ஒரு தடவை . . . . ” கல்பனாவின் கனவு”ன்ற ஒரு நாவல் எழுதி வெளியிட்டாரு. எமெர்ஜென்சிய எக்குத் தப்பா திட்டி எழுதிட்டு உள்ளே தூக்கி வெச்சிப்புட்டாங்க……சரி எல்லாரும் செய்யிறா மாதிரி ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வெளியே வருவாரா என்றால் அதுவும் இல்லை….” கிரிமினல்களே மன்னிப்புக் கேட்காத நாட்டில் ஒரு சத்தியத்தை எழுதியதற்காக நான் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் ? “, என்று மறுத்து விட்டார்.

அவரது பேரப்பிள்ளைகள் அவரை மதித்ததில்லை….50 பைசா சம்பாதிக்காத ஒரு கிழவனை மதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இல்லை. சரி அதுதான் போகட்டும்…அவர் ஒரு மகா கலைஞன் என்று சிறுபத்திரிகை உலகிலாவது ஒரு பேச்சு அடிபடுவது உண்டா என்றால் அதுவும் கிடையாது….அவரை திட்டமிட்டு இருட்டடிப்பு செய்கிறார்கள் என்று புலம்புவதற்குக் கூட அவருக்கென்று சீடர்கள் யாரையும் அவர் வைத்துக் கொள்ளவில்லை….தனக்காக சீடர்களைக் கட்டுவதில் அவர் சமர்த்தர் இல்லை.

அது சரி, விருதுகள் ஏதாவது வாங்கியிருக்காறா ? ” விருதா ? …” ஹஹஹஹா என்று அவர் உரக்கச் சிரிக்கும் சத்தம் நாலு வீடு தாண்டியும் கேட்கும். . விருதுக்கு நம்ம புஸ்தகத்தை நம்பளே அனுப்பறத போல மானங்கெட்ட பொழப்பு கெடையாதுன்னு சொல்லுவார் . ஒரு எழுத்தாளனை அவன் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளன்னு கண்டு பிடிக்க ஒரு இலக்கிய அமைப்புக்கு திராணி இல்லைனா அது வெட்கக் கேடு . . . சாதி சண்டைல பத்து பேரைச் சாகடிச்சுட்டு, ஊரான் சொத்தையெல்லாம் மிரட்டி எழுதி வாங்கும் அமைச்சர் கையால அரசாங்க விருது வாங்கற அளவுக்கு எழுத்தாளனுக்கு சொரணை கெட்டுப் போச்சா என்ன ? விருது கொடுக்கிற யோக்யதை இவங்களுக்கு எல்லாம் எங்கேயிருந்து வருது ? ”

அப்ப எந்த கோட்டைய பிடிக்கறதுக்காக இவர் சதா சர்வகாலமும் எழுத்தும் கையுமாக இருந்தார்?

அவர் அடிக்கடி சொல்லுவார்:

” தெருவுல அலையிறானே பைத்தியக்காரன் . . . கண்ட குப்பைய எடுத்து ரத்தினக் குவியலா நெனச்சு, மூட்டை கட்டிக்கிட்டு அலைகிறானே….அவன்கிட்ட போய் கேளுங்கையா ஏண்டா இப்படி செய்றேன்னு….அதே போல்தான் நானும்……என்ன அவன் குப்பைய பொறுக்கறான்…….நான் வார்த்தைய பொறுக்கறேன்.”

முதல்நாள் இரவு 8 மணிக்கு இறந்து போனவரின் உடம்பு தாங்காது என்பதால் இன்று இரண்டு மூணு மணிக்கெல்லாம் இறுதி ஊர்வலத்துக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டார்கள். பாடை கட்டுபவர்கள் வந்து விட்டார்கள். ஈமக்கிரியைகளைச் செய்ய பண்டாரமும் சங்கும் கையுமாக வந்து சேர்ந்தாச்சு. எழுத்தாளரின் மகன் மீசை எடுத்து ஈரத்துணியோடு வந்து நின்றாயிற்று. மைத்துனர் முன்னின்று எல்லா சடங்குகளும் சரியாக நடைபெறுகிறதா என்று மேற்பார்வை பார்த்தபடி நிலை கொள்ளாமல் உள்ளேயும் வெளியேயும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

வாசலில் மரப் பெஞ்சைப் போட்டு விட்டார்கள். அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பெண்களெல்லாம் புலம்ப உடம்பை தூக்க முடியாமல் தூக்கி வந்து கிடத்தியாயிற்று. அவரது மனைவி தலை நிறைய பூவும் பொட்டுமாய் வந்து உட்கார்ந்தார்கள்.

அவருக்கு குடம் குடமாய் நீர் ஊற்றி சுத்தம் செய்தாகி விட்டது..பண்டாரம் நல்ல கணிர் குரலில் பாடத் தொடங்கி விட்டான். நாமத்தை நன்றாகக் குழைத்து அவர் நெற்றியில் சாத்தினான். நாமம் அவரது நெற்றியில் பளீரெனத் துலங்கியது.

தூரத்தில் மரநிழலில் நின்று கொண்டிருந்த பரம வாசகர் ஒருவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். “என்னங்க இது? இந்த அநியாயத்தைக் கேட்க ஆளில்லையா?….தன்னோட கதை முழுக்க கடவுள் இல்லைனும், மதங்களும் கோயிலும் மக்கள ஏமாத்துதுன்னும் சலியாது எழுதி வந்த எழுத்தாளன் செத்துப் போனா நாமம் போட்டுடுவீங்களாயா ? ” சவப்பெட்டி ” என்ற தனது சிறுகதை ஒன்றில் செத்த பிறகு ஒரு மனிதனுக்கு நேரும் அவமானங்களை நெஞ்சிலே ஆணி இறங்குறா மாதிரி எழுதி இருந்த புரட்சிகர எழுத்தாளனுக்கு செத்த பிறகு ஏன்யா நாமம் போடுறீங்கன்னு கேக்க இங்க ஒரு வாசகன்கூடவா இல்லாம போயிட்டான் ?”

எனக்குப் பிடிக்காத மதச் சின்னத்தை ஏண்டா என் நெத்தியில போடறீங்கன்னு கேட்க எழுத்தாளர் பாடையிலிருந்து எழுந்து வர மாட்டார் என்ற ஒரே தைரியம்தான் எல்லோருக்கும்.

லட்சிய வெறியோடு அவரது புத்தகத்தை வெளியிட்டு கைக்காசை இழந்த பதிப்பாளரும் அங்கே வந்திருந்தார். மாநிறமாய் டயபடீசில் அடிபட்டவர்போல இளைத்து பலகீனமாய்க் காணப்பட்டார் அவர். கண்கள் அழுது அழுது சிவந்திருந்தன. தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த 30 ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் மூத்த துணுக்கு எழுத்தாளர் ஒருவரிடம் மனம் விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“ தமிழ் நாட்டோட சல்மான் ருஷ்டீ சார் அவரு…அவரோட நாலு புஸ்தகத்தையும் நாந்தான் வெளியிட்டேன்….ஒவ்வொன்னும் 800 பக்கம்….மகா காவியம் சார் ஒவ்வொன்னும்….தமிழனோட மூட நம்பிக்கையையும், மதம்ன்ற பேர்ல இங்க நடக்கிற முட்டாள்தனத்தையும் கிண்டலடிச்சு சிரிக்கறதுல அவர அடிச்சிக்க முடியாது சார்….. இதெல்லாம் யாருக்கு சார் தெரியும்?…நான் சொல்றேன் பாருங்க….. எழுத்தாளனோட ஆன்மாவைப் புரிஞ்சிக்காத நாட்டில புல் பூண்டு கூட மொளைக்காது சார்.”

அவர் கொடுத்த சாபத்தில் அங்கே இஷ்டத்தும் பச்சைப் பசேலென வளர்ந்திருந்த புற்களெல்லாம் ஏனோ கருகிப் போனது போலத் தெரிந்தது.

——

முத்தொள்ளாயிரம் ( எளிமையான பேச்சு வழக்கு உரை பாடல்களுடன் ) / வளவ துரையன்

images (74)

முத்தொள்ளாயிரம் ரொம்பப் பழமையான நூலு; எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டுக்கும் முந்தியதுன்னு கூடச் சொல்றாங்க; இதை எழுதியது யாருன்னே தெரியலை; ஆனா இதுல இருக்கற சில பாட்டுங்க நக்கீரர் எழுதிய சில நூல்கள்ள அதாவது ”கைலை பாதி காளத்தி பாதி” அப்பறம் ”திருஈங்கோய் மலை எழுபது”ன்ற நூல்கள்ல இருக்கற சில பாட்டுங்க போல இருக்கறதால அவரு எழுதி இருக்கலாம்னு சொல்றாங்க; முத்தொள்ளாயிரம்னா மூணு வகையான தொள்ளாயிரம் பாட்டுங்க உள்ள நூலுன்னு பொருளாம்; மூணு வகைனா சேர, சோழ, பாண்டியரைப்பத்தின்னு பொருளுங்க; இதுல நமக்குக் கெடச்சுது மொத்தமே 130 பாட்டுங்கதாம்!
அவங்களோட ஆட்சி எப்படி இருந்தது? வீரம் எப்படி? படைகள்ளாம் எப்படி? இருந்ததுன்னு இதைப் படிச்சா தெரிஞ்சுக்கலாம்; அத்தோட அந்தக்காலத்துல இருந்த சில பழக்க வழக்கங்களும் தெரிய வருமுங்க. மொதல்ல கடவுள் வாழ்த்து;.

கடவுள் வாழ்த்து

முன்னம் படைத்த முதல்வன்
மன்னிய நாண்மீன் மதிகனலி என்றிவற்றை
முன்னம் படைத்த முதல்வனைப்—பின்னரும்
ஆதிரையான் ஆதிரையான் என்றென்[று] அயருமால்

ஊர்திரைநீர் வேலி உலகு
[ மன்னிய=நிலைபெற்றுள்ள; நாண்மீன்=நட்சத்திரம்; மதி=சந்திரன்; கனலி= சூரியன்; அயரும்= சொல்லும்; திரை=அலை; ]

ஆகாசத்துல இருக்கற நட்சத்திரம், சந்திரன், சூரியன் எல்லாத்தையும் படைச்சது ஆதிமூலமா இருக்கற சிவன்தானே; ஆனா அது தெரிஞ்சிருந்தும், அவனை ‘ஆதிரையான், ஆதிரையான்’ன்னு இந்த உலகம் சொல்லுதேன்னு இந்தப் பாட்டு வியப்பா சொல்லுது.
அவன்தான் எல்லாத்தையும் படைச்சான்; ஆதிரையோட எல்லா நட்சத்திரத்தையும் அவன்தானே படைச்சான்; அப்படி இருக்கச்சே அவனை ஆதிரையான், ஆதிரையான்னு மட்டும் இந்த உலகம் சொல்லுதே; ஆதிரை நட்சத்திரம் அவனைப் போலவே செவப்பா இருக்கும்; அதுவும் அவனைப் போலவே ஆடிக்கிட்டு இருக்கும். அதால அப்படிச் சொல்றாங்களாம். ஆனா அவனுக்குப்போயி உவமை சொல்லமுடியுமா? உருவம் சொல்லமுடியுமா? இல்ல; பெயரைத்தான் சொல்ல முடியுமா? என்னா இந்த ஒலகம் இப்படிப் பேசுதேன்றதுதான் இதுக்குப் பொருளு; அவன் தன்மையை விடக் கொறைவானதைச் சொல்லக் கூடாதுங்களே!

முத்தொள்ளாயிரம்

புகழ்
இன்தமிழால் யாம் பாடும் பாட்டு

மடங்கா மயிலூர்தி மைந்தனை நாளும்
கடம்பம்பூ கொண்டேத்தி அற்றால்—தொடங்கமருள்
நின்றிலங்கும் வென்றி நிறைகதிர்வேல் மாறனை
இந்தமிழால் யாம்பாடும் பாட்டு

மொதல்ல இருக்கற 41 பாட்டுங்க பாண்டியனைப் பாடுது; இந்தப்பாட்டுல முருகனை, பாண்டியனை, செந்தமிழைப் பாராட்டறாரு; முருகன் நான் கொடுக்கறக் கடம்பப் பூ மாலையை மகிழ்ச்சியோட ஏத்துக்கறாரு. அதேபோல பாண்டிய மன்னன் நான் கொடுக்கற தமிழ்ப் பாமாலையையும் ஏத்துக்குவான்னு சொல்றாரு.
”தொடங்கற போரில வெற்றி கொள்ளும் பாண்டியனை நான் இனிமையான தமிழால பாடற பாட்டு மயிலை வாகனமா வச்சுருக்கற முருகனுக்கு நான் கடம்பமாலை சாத்தற மாதிரி”ன்னு அவரு சொல்றதுதான் பாட்டோடப் பொருளு.

முத்தொள்ளாயிரம்
3. சூடிய பூ

செங்கண் நெடியான்மேல் தேர்விசையன் ஏற்றியபூப்
பைங்கண் வெள்ளேற்றான்பால் கண்டற்றால்—எங்கு
முடிமன்னர் சூடியபூ மொய்ம்மலர்த்தார் மாறன்
அடிமிசையே காணப்படும்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு பாரத நிகழ்ச்சி சொல்லியிருக்காரு; குருச்சேத்திரப் போர் நடக்குது; அதில பதிமூணா நாள் போருல அருச்சுனன் வேறெங்கோ போய்ப் போர் செய்யறான். அப்ப அவன் மகன் அபிமன்யுவை எல்லாரும் சேந்துகிட்டுக் கொன்னுடறாங்க; வந்த அருச்சுனன் துடிக்கறான்; என் மகனைக் கொன்னவங்களை நாளைக்கு நான் சாகடிப்பேன்; இல்லன்னா தீயில குதிச்சுடுவேன்னு சபதம் செய்யறான்; அதோட எதுவும் சாப்பிடாம இருக்கறான். அப்ப கண்ணன் அருச்சுனனைச் சாப்பிடச் சொல்லறான். அதுக்கு அருச்சுனன், “நான் சிவனுக்குப் பூசை செய்யாம சாப்பிடமாட்டேன்ல” இங்க எங்க பூசை செய்யறது”ன்னு கேக்கறான். உடனே கண்ணன், “ என் தலை மேலே பூ போட்டுப் பூசையைச் செய்; அது சிவனின் காலடியிலப் போய்ச் சேரும்”னு பதில் சொல்றான். அதே மாதிரி அருச்சுனன் பூசை செய்யறான். அன்னிக்கு ராத்திரியே அருச்சுனன் கைலாயம் போய்ப் பாக்கறான்; அங்க இவன் கண்ணன் தலையில போட்ட பூவெல்லாம் சிவனோட காலடியில கிடக்குதுங்க;
விசயன் போட்ட பூவெல்லாம் வெள்ளையான காளை மேல வர்ற சிவனோட காலடியில கிடக்குதுல்ல; இங்க எல்லா அரசரும் பாண்டியனோட காலடியில வந்து விழுந்து வணங்கறாங்களாம்; அப்ப அவங்க அவங்க தலையிலேந்து பூவெல்லாம் பாண்டியன் காலடியில விழுந்து கிடக்குமாம். இதான் பாட்டோட பொருள்; பாண்டியன் எவ்வளவு உயர்ந்தவன்னு சொல்ற பாட்டு இது.

முத்தொள்ளாயிரம்–4
எங்கே ஒளித்தாய்?

கூந்தன்மா கொன்று குடமாடிக் கோவலனாய்
பூந்தொடியைப் புல்லிய ஞான்றுண்டால்—யாங்கொளித்தாய்
தென்னவனே தேர்வேந்தே தேறுநீர்க் கூடலார்
மன்னவனே மார்பின் மறு
[கூந்தன்மா=பிடரி மயிர் உள்ள குதிரை; ஞான்று=அப்பொழுது; தேறுநீர்=தெளிந்த நீர்]
இந்தப் பாட்டு பாண்டியனைக் கண்ணனாகவே நெனச்சுப் பாடற பாட்டுங்க; திருமால் மார்பில ஒரு மறு இருக்குமாம்; அதைக் கேக்கதுஇந்தப் பாட்டு; “பாண்டியனே! தேரெல்லாம் உடைய மன்னவனே! தெளிந்த நீர் இருக்கற கூடல்ல இருக்கறவனே! நீ பிடரி மயிர் உள்ள குதிரையைக் கொன்ன போதும், குடக் கூத்தாடியபோதும், நப்பின்னையைக் கட்டிக்கிட்ட போதும் ஒன் மார்புல மறு இருந்ததே! இப்ப அதைக்காணோமே? எங்க ஒளிச்சு வச்ச?”
இந்தப் பாட்டுல மூணு கதை வருது; கண்ணனோட மாமன் கம்சன் கண்ணனைக் கொல்ல ஒரு அரக்கனை அனுப்பி வச்சான்; அந்த அரக்கன் ஒரு குதிரையா வந்தான். கண்ணன் அந்தக் குதிரையைக் கொன்னு போட்டான்.

வாணன்னு ஒருத்தன்; அவன் பொண்ணு பேரு உஷை; அவளை மன்மதன் மகனான அநிருத்தன் காதலிச்சான். அதனால அநிருத்தனை புடிச்சுப் போயி வாணன் சிறையில வச்சுட்டான். கண்ணன் அவனை மீட்டுக்கொண்டு வர்றதுக்காக மண்ணாலயும் செம்பாலயும் குடங்கள் செய்து குடக்கூத்தாடினானாம்.

மூணாவது கதை கண்ணன் எடையர் குலத்தில் அவதரிச்சதைப்பத்தி; அங்கதானே ஏழு எருதுகள அடக்கி நப்பின்னையை கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டான். இதெல்லாம் இந்தப்பாட்டுல வருது.

முத்தொள்ளாயிரம்—5
வெண்சங்கும் நித்திலமும்

பார்படுப செம்பொன் பதிபடுப முத்தமிழ்நூல்
நீர்படுப வெண்சங்கும் நித்திலமும்—சாரல்
மலைபடுப யானை வயமாறன் கூர்வேல்
தலைபடுப தார்வேந்தர் மார்பு
வயமாறன்னா வலிமையான பாண்டியனுங்க; அவனோட நாட்டுல இருக்கற நெலத்துல செம்பொன் வெளையுது; அவனோட ஊரெல்லாம் முத்தமிழ் வளருதாம்; கடலிலே அதிகமான சங்கு முத்து எல்லாம் கெடக்குது; அவனோட மலையிலே யானைக்கூட்டம் வளருதுங்க; அவனோட கூர்மையான வேலு எதிரிங்களோட மார்பையே பொளந்துடுமாம்;
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நெலவளம், தமிழ்வளம், கடல்வளம், மலைவளம், வேல்வளம் எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்

முத்தொள்ளாயிரம்—6
ஐந்தலை ஆடரவம்

அருமணி ஐந்தலை ஆடரவம் வானத்[து]
உருமேற்றை அஞ்சி ஒளிக்கும்; செருமிகுதோள்
செங்கண் மாறன் சினவேல் கனவுமே
அங்கண்மா ஞாலத் தரசு
நாம நம்பறமோ இல்லியோ இந்தப் பாட்டுல ஒரு செய்தி சொல்லப்படுதுங்க; அதாவது பாம்போட தலையில மணி உண்டாகுமாம். பாம்போட தலைக்கு மின்சார ஆற்றலுண்டாம். அதால மின்னல் மின்னும்போது பாம்பு வெளியில வந்தா அது தலையில வந்து இறங்கிடுமாம். அதேபோல இடியும் தலையில் விழுந்திடுமாம். அது பாம்புக்கும் நல்லாவே தெரியுமாம். பாம்பு மழைக்காலத்துல அதாலதான் புத்த விட்டே வெளியில வராதாம்; ஆடரவம்னா ஆடுகின்ற பாம்பு; உருமேற்றைன்னா சத்தம் போடற இடி.
அதாவது ஐஞ்சு தலை இருக்கற பாம்பு சத்தம் போட்டு இடிக்கற இடிக்குப் பயந்து ஒளிஞ்சு கெடக்கும்; அதேபோல செவந்த கண்ணும் எப்பவும் வெற்றியுமே இருக்கற பாண்டியனோட கோபமான வேலைக் கனவில கண்டா கூட பயந்துகிட்டு ஒலகத்துல இருக்கற அவனோட எதிரிங்க பயந்துகிட்டுக் கெடப்பாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—7
திரு உத்திராடத் திருநாள்

கண்ணார் கதவம் திறமின் களிறொடுதேர்
பண்ணார் நடைப்புரவி பண்விடுமின்—நண்ணாதீர்
தேர்வேந்தன் தென்னன் திருஉத்தி ராடநாள்
போர்வேந்தன் பூசலி லிலன்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு முக்கியமான செய்தி திருவிழா காலங்கள்ள அரசன் போர் செய்ய மாட்டான்.
பாண்டிய மன்னன் எதிரியோட மதிலை வளைச்சு முற்றுகை போட்டுட்டான். எல்லாப்படைகளையும் தயாரா கொண்டு வந்து நிறுத்திடான்; அப்ப நாள் பாத்துச் சொல்றவன் வந்து அன்னிக்கு திரு உத்திராடம்னு சொல்லிட்டான்; அதுதாங்க பாண்டியன் பிறந்த நாளு;
அப்ப பாண்டியனோட வீரன் ஒருத்தன் சொல்றான், “அய்யா எதிரிங்களே! எங்க அரசரு திரு உத்திராடத்தில போர் செய்ய மாட்டாரு; அதால யானை, தேரு, குதிரை எல்லாத்திலயும் போருக்காகச் செஞ்சிருக்கறதெல்லாம் எடுத்திடுங்க; ஒங்க கோட்டைக் கதவெல்லாம் தெறந்து வச்சிடுங்க: பயப்படாதீங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்—8
நாடு
முத்தம்போல் தோன்றும்

நந்தின் இளஞ்சினையும் புன்னைக் குவிமொட்டும்
பந்தர் இளங்கமுகின் பாளையும்—சிந்தித்
திகழ்முத்தம் போல்தோன்றும் செம்மற்றெ தென்னன்
நகை முத்த வெண்குடையான் நாடு
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நாட்டு வளம் பற்றிச் சொல்லப்படுது; [நந்து=சங்கு; பந்தர்=பந்தல்; செம்மற்று= தலைமையை உடையது]
ஒரு பொண்ணு தன் ஊரைவிட்டு அசலூருக்குப் போறா; அங்க போயி வேற ஒரு பொண்ணுகிட்ட தன் நாட்டைப் பத்திச் சொல்றா. “எங்க அரசனோட கொடை அழகான வெண்கொற்றக்கொடையாகும். ஏன் தெரியுமா? அதுகூட முத்துகளால அழகு செய்யப்பட்டிருக்கும்; அது மட்டும் இல்லீங்க; எங்க நாட்டுல சங்கிலேந்து பிறந்த முத்துகள் எல்லா இடத்திலேயும் சிதறிக் கெடக்கும். புன்னை மரத்துலேந்து சிந்திய அரும்பெல்லாம் பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; பந்தல் போலே அழகா இருக்கற கமுகோட பாளை இருக்குல்ல; அதிலேந்து உதிர்ந்து போன மணிகளெல்லாம் கூட பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; எங்கே பாத்தாலும் என்னா இவ்வளவு முத்துகளே கெடக்குதுன்னு நெனச்சிப்பே”
முத்துக்களாலான் கொடையைக் கொண்ட அவன் நாட்டுல எல்லாமே முத்துகள்தான்னு சொல்றது எவ்வளவு அழகா இருக்குல்ல;

முத்தொள்ளாயிரம் 9.நகர்

மைந்தரோ[டு ஊடி மகளிர் திமிர்ந்திட்ட
குங்கும ஈர்ஞ்சாந்தின் சேறிழுக்கி—எங்கும்
தடுமாற லாகிய தன்மைத்தே தென்னன்
நெடுமாடக் கூடல் அகம்
[திமிர்ந்திட்ட=சிதறிவிட்ட; ஈர்ஞ்சாந்து=குளிர்ந்த சந்தனம்; இழுக்கி=வழுக்குதலால்]
இந்தப்பாட்டுல பாண்டிய மன்னனோட நகர் எப்படி வளமா இன்பமா இருந்ததுன்னு சொல்லப்படுது;
”பாண்டியனோட மதுரையில இருக்கற வீதியெல்லாம் பெரிய ஒசரமான மாடங்கள்ளாம் இருக்குது; அந்த வீதிகள்ள போறவங்க எல்லாம் வழுக்கி விழுந்துடுவாங்களாம்; ஏன் தெரியுமா? மாட மாளிகையில்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க கணவனோட ஊடல்சண்டை போட்டுக்கிட்டுக் கோபத்துல குங்குமத்தையும், சந்தனத்தையும் சன்னல் வழியா வீதியில் எறிஞ்சுடுவாங்களாம். அதெல்லாம் ஒண்ணா சேந்து ஒரே சேறா இருக்குமாம். அதுல போறவங்க நேராப் போக முடியாம தடுமாறுவாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்

திறை

10.பூமி மிதியாப்பொருள்

நேமி நிமிர்தோள் நிலவுதார்த் தென்னவன்
காமர் நெடுங்குடைக் காவலன்—ஆணையால்
ஏம மணிப்பூண் இமையார் திருந்தடி
பூமி மிதியாப் பொருள்
[நேமி=பூமி; தார்=மாலை; ஏமமணிப்பூண்=பொன்னாலும் மணியாலும் செய்த அணிகலன்; இமையார்=கண் இமைக்காத தேவர்; திருந்தடி=நல்ல அழகான காலடி]
ஒரு படைவீரன் பாண்டியனோட உத்தரவைப் புகழ்ந்து பேசறான். “ஏம்பா அரசருங்களே! நீங்க நெலத்துல அதாவது பூமியில காலு வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியனுக்குக் கப்பம் கொடுத்திட வேண்டியதுதானே? அவன்தானே இந்த ஒலகம் பூரா தாங்கறன்; ஆளறான்; தாங்கற தோளெல்லாம் வெற்றி மாலைதானே போட்டிருக்கான்; கண் இமைக்காத தேவருங்க எல்லாம் ஏன் ஆகாயத்துலியே இருக்காங்க தெரியுமா? அவங்க எல்லாம் இந்த மண்ணில கால வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியன் அவங்கள புடிச்சுச் சிறையிலே போட்டுட்டு அவங்க போட்டிருக்கற பொன்னாலும் மணியாலும் ஆன நகையெல்லாம் எடுத்து வச்சிக்குவான்; அதாலதான் அவங்களே பயந்துகிட்டு ஆகாயத்துலேயே இருக்காங்க; நீங்கள்ளாம் எம்மாத்திரம்? ஒடனே கப்பம் கட்டிடுங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்

11. இறையோ முறையோ

நிறைமதிபோல் யானைமேல் நீலத்தார் மாறன்
குடைதோன்ற ஞாலத்[து] அரசர்—திறைகொள்
இறையோ எனவந்[து] இடம்பெறுதல் இன்றி
முறையோ எனநின்றார் மொய்த்து
இந்தப்பாட்டுல அந்த நாள்ல இருந்த ஒரு வழக்கம் தெரியுது. அதாவது எதிரி அரசரைத் தோக்கடிக்க நாள் குறிச்சாச்சு; அப்ப ஒடனே அரசனோட குடையை எடுத்து யானைமேல வச்சு அதை வேற எடத்துல கொண்டு போயி வைப்பாங்களாம். இது தெரிஞ்சுகிட்டு எதிரிங்க வந்து கப்பம் கட்டுவாங்களாம்.

பாண்டியனோட படைத்தலைவன் சொல்ற பாட்டு இது. “டேய், நம்ம அரசரு நீல வண்ணத்துல குவளைப் பூமாலைதான் போட்டிருந்தாரு; சண்டைக்குப் போகச்சே போடற தும்பைப் பூமாலைகூட போடல; ஆனா யானைமேல அழகான் வெள்ளையான அரசரோட குடையை யானை மேலே வச்சுக்கிட்டுப் போனோமா? அப்ப அது பௌர்ணமிச் சந்திரன் போல இருந்தது. அதை எதிரிங்க தெரிஞ்சிக்கிட்டாங்கடா; அவங்க மட்டுமா? இந்த ஒலகத்து மன்னரெல்லாம் பயந்துபோயிட்டாங்க; குடைநாட்கோளா? அது எங்களை அழிச்சுடுமே! அரசரே! இறைவனே! இது முறையோ? எங்க கப்பத்தையெல்லாம் வாங்கிட்டு எங்களை நீங்கதான் காக்கவேணும்னு கெஞ்சறாங்கடா”

முத்தொள்ளாயிரம்—12
எயில்கோடல்

செருவெங் கதிர்வேல் சினவெம்போர் மாறன்
உருமின் இடிமுர[சு] ஆர்ப்ப—அரவுஉறழ்ந்[து]
ஆமா உகளும் மணிவரையின் அப்புறம்போய்
வேம்ஆல் வயிறெரிய வேந்து
[செரு=போர்; வெம்மை=விருப்பம்; வெம்போர்=கொடும்போர்; உரும்=இடி; ஆர்ப்ப=முழங்க; அரவு=பாம்பு; உறழ்ந்து=நடுங்கி; ஆமா= பசுபோல இருக்கும் ஒரு விலங்கு; உகளும்=துள்ளிக் குதிக்கும்; வேம்=உள்ளம் கொதிக்கும்; ஆல்=அசைச்சொல்]
கப்பம் கட்டாத அரசருங்க மேலே பாண்டியன் படை எடுத்துட்டான்; பெரிய படை கிளம்பிடுச்சு; போர் மொரசு இடி போல மொழங்குது; எதிரிங்க எல்லாம் இடியோசை கேட்ட நாகம் போல பயந்து போயி மலைக்கு அப்பால போயி மறைஞ்சிகிட்டாங்க; ஆனாலும் பயத்தால இன்னும் நெஞ்சில திகிலு போகல; வயிறு பயத்தால எரியுதாம்;
மொத ரெண்டு வரியில பாண்டியனோட வேலைப்பத்தியும், மொரசம் பத்தியும் சொல்லப்படுது; போர்க்களத்துல ஒளி இருக்கற வேலையும், பகைவர் மேல கோபத்தைக் கொண்டவனுமான பாண்டியனோட மொரசு மொழங்குது; கேட்ட எதிரிங்கள்ளாம் இடி கேட்ட நாகம் போல பயந்து ஓடறாங்க; அவங்களோட மதிலை எல்லாம் விட்டுட்டுக் காட்டுப்பசுக்கள்ளாம் மேயற மலைக்குப் போறாங்க; அதையும் தாண்டிப் போறாங்க; ஆனாலும் அங்கியும் பயந்துக்கிட்டு நடுங்கறாங்கன்றதுதான் பாட்டோட பொருளாம்;

முத்தொள்ளாயிரம்—13
குதிரை மறம்

புரைசை அற நிமிர்ந்து பொங்கல்

நிரைகதிர்வேல் மாறனை நேர்நின்றார் யானைப்
புரையசை அறநிமிர்ந்து பொங்கா—அரசர்தம்
முன்முன்னா வீழ்ந்த முடிகள் உதைத்தமாப்
பொன்னுரை நற்போன்ற குளம்பு
[புரையசை=யானையின் கழுத்தில் இடப்பட்ட கயிறுகள்; அற=அறும்படியாக; நிமிர்ந்து பொங்க= தலையெடுத்து மோதிச் சீறி]
இந்தப்பாட்டுல ஒரு அருமையான உவமையைப் பாக்கலாம். அதாவது நாம பவுன் நகையைக் கடையில கொண்டு போயி விக்கப்போறோம்னு வச்சுக்குங்க; அது நல்ல பவுனான்னுன்னு தெரிஞ்சுக்கறதுக்காக கடைக்காரரு அந்த நகையை லேசா ஒரு கல்லுல வச்சு ஒறைச்சுப் பாப்பாரில்ல; ஒறச்சு ஒறச்சுப் பாக்கறதால அந்தக்கல்லு பவுனு நெறத்துக்கே மாறிடும். அதுபோல குதிரையெல்லாம் இங்க போர்க்களத்துல் சண்டைபோடும்போது எதிரி மன்னனரோட தலை முடியெல்லாம் ஒதைச்சு ஒதைச்சு அந்தக் குதிரையோட கால்ல இருக்கற கொளம்பெல்லாம் ஒறச்சுப் பாக்கற கல்லு போல ஆயிடுச்சாம்.

”பாண்டியனோட குதிரை எப்படி போரிட்டதுன்றதைச் சொல்கிற பாடல் இது. குதிரைப்படைகள் எல்லாம் போயி பாண்டியனோட பகை மன்னரோட யானைப் படையோட சண்டை போட்டன. குதிரையானது யானையோட கழுத்தில மோதிச்சாம்; அதால யானை கழுத்தில கட்டிருந்த கயிறு அவுந்து போச்சு; கழுத்துக் கயிறுல காலை வச்சுக்கிட்டிருந்த அரசுருங்க கீழே உழுந்தாங்க; அவங்களோட தலை முடியை ஒதச்சதால குதிரையோட கால் கொளம்பெல்லாம் பொன்னை ஒறச்சுப்பாக்கற கல்லு நெறத்துக்கு மாறிடுச்சாம்;”

முத்தொள்ளாயிரம்—14
யானை மறம்

வையகம் எல்லாம் எமது
மருப்பூசி யாக மறங்கனல்வேல் மன்னர்
உருத்தகு மார்போலை யாகத்—திருத்தங்க
வையகம் எல்லாம் எமதென்[று] எழுதுமே
மொய்யிலைவேல் மாறன் களிறு
[மருப்பு=கொம்பு; ஊசி=எழுத்தாணி; [மறம்=வீரம்; உருத்தகு மார்பு=பகைவரால் அஞ்சத்தக்க மார்பு; திருத்தக்க=செல்வம் நிலைத்த]
இலை போன்ற வேலையுடைய பாண்டியனுடைய யானையானது, தனது கொம்பை எழுத்தாணியாகவும், வீரமுள்ள வேலையுடைய மன்னரது அஞ்சத்தக்க மார்பினை ஓலையாகவும் கொண்டு, அம்மார்பில் “செல்வம் நிலைத்த உலகெல்லாம் எம் மன்னனுடையது” என்று எழுதுகின்றது.

இதான் பாட்டோட பொருளுங்க; போர்க்களத்துல பாண்டியனுடைய ஒரு வீரன் யானை சண்டை செய்யறதைப் பாக்கறான். வேற ஒரு வீரன்கிட்ட சொல்றான், “டேய், அதோ பாருடா, நம்ம அரசரோட யானை என்னா செய்யுது பாத்தியா? அதோட கொம்பையே எழுத்தாணியா வச்சு, பகைவனோட மார்பை ஓலையா வச்சு அதிலேயே எழுதுது பாருடா; என்னா எழுதுது தெரியுமா? ‘எங்க எங்க செல்வம் நெறைய இருக்கோ அந்த ஒலகமெல்லாம் எங்களுக்குத்தான்னு எழுதுது’ அதால இன்மே எல்லா நாடும் நம்ம பாண்டியனுக்குத்தான்”

இதேபோல “ஆய்களிற் றசனிவேகம் அதன்மருப் பூசியாகச்
சீவகன் அகன்ற மார்பம் ஓலையாத் திசைகள் கேட்பத்
காய்பவன் கள்வரென்ன எழுதுவித் திடுவம்’ என்று சீவக சிந்தாமணியில் திருத்தக்கதேவர் பாடியுள்ளார்.

முத்தொள்ளாயிரம்—15
மதில் திறக்குமால்

உருவத்தார்த் தென்னவன் ஓங்கெழில் வேழத்
திருகோடும் செய்தொழில் எண்ணில்—ஒருகோடு
வேற்றார் அகல முழுமே ஒருகோடு
மாற்றார் மதில்திறக்கும் ஆல்
[உரு=அச்சம்; தார்=வேப்பமாலை;வேழம்=யானை;கோடு=கொம்பு; ஆல் என்பது அசைச்சொல் பொருளற்றது]
இந்தப்பாட்டும் பாண்டியனோட யானையின் வீரத்தைத்தான் சொல்லுது; உருன்னா அச்சமாம்; அதாவது பயம்; பேய்களுக்கே பயம் தரக் கூடிய வேப்பமாலையை அணிந்தவனாம் பாண்டியன். அவனோட படையெல்லாம் போயி எதிரிங்களோட மதிலை வளைச்சுக்கிச்சு; அவங்கள்ளாம் பயந்துகிட்டு மதில்கதவைச் சாத்திக்கிட்டு உள்ளேயே இருக்காங்க; யானை என்னா செஞ்சுது தெரியுமா? அதுகிட்டதான் ரெண்டு கொம்பு இருக்குல்ல; ஒரு கொம்பால மதில் கதவைத் திறந்துடுமாம்;. இன்னொரு கொம்பை எதிரியோட மார்பான வயல்ல கலப்பையா வைச்சு உழுதிடுமாம்

முத்தொள்ளாயிரம்—16

மலைத்தோற்றமும், கடல் முழக்கமும், புயல் மதமும்
தோற்ற மலைகடல் ஓசை புலங்கடாஅங்
காற்றில் நிமிர்ந்த செலவிற்றாய்க்—கூற்றுங்
குறியெதிர்ப்பக் கொள்ளும் தகைமைத்தே எங்கோமான்
எறிகதிர்வேல் மாறன் களிறு.
[புயல்=மேகம்; கடாம்=மதநீர்]
இந்தப் பாட்டுலயும் பாண்டியனோட யானையின் வீரத்தைத்தான் சொல்றாங்க; ஒளி வீசற வேலை வச்சிருக்கான் பாண்டிய மன்னன்; அவன் வச்சிருக்கற யானையோட தோற்றம் அதாவது அதன் உருவம் மலைபோல இருக்குமாம்; அது பிளிறிச்சுனா அந்த ஓசை கடல் முழக்கம் போலிருக்குமாம்; அந்த யானையோட மதநீரோ மழை பெய்யறது போல பொழிஞ்சுகிட்டே இருக்குமாம். காத்தைவிட வேகமா நிமிந்துகிட்டே போகுமாம்; எதிரிங்களை எப்படிக் கொல்றதுன்றதை எமன்கூட அதுகிட்டக் கடன் வாங்கித் தான் தெரிஞ்சுக்கணுமாம். நெனச்சாலே பயமாயிருக்குதில்ல;

முத்தொள்ளாயிரம்—17

மன்னர் குடரால் மறைக்கும்
அடுமதில் பாய அழிந்தன கோட்டைப்
பிடிமுன் பழகழிதல் நாணி—முடியுடைய
மன்னர் குடரால் மறைக்குமே செங்கனல்வேல்
தென்னவர் கோமான் களிறு
[அடுமதில்=பொறி முதலியவற்றால் பகைவரைக் கொல்கின்ற மதில்; குடர்=குடல்]
இதுவும் பாண்டியன் ஆண் யானையோட வீரம் சொன்னாலும் அதன் வெக்கத்தையும் சொல்லுதுங்க; தென்னவன் கோமான்னு சொல்ற பாண்டியன் யானைப் போருக்குப் போச்சு; அங்க எதிரி கோட்டை மதிலு பெரிசா இருந்துச்சு; மதிலே பொறியெல்லாம் வச்சு எதிரிங்கள கொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு; ஆனா யானை கோபமா போயித் தன் கொம்பால அந்த மதில இடிச்சுது; அதால மதிலும் ஒடைஞ்சுது; யானை கொம்பும் ஒடைஞ்சுது; மேல சண்டை போட்டதுல எதிரிங்க குடலெல்லாம் யானையோட கொம்பில மாட்டிக்கிச்சாம்; அடுத்து இப்ப சண்டை முடிஞ்சுடுச்சி; யானையை அரண்மனையில யானைக் கொட்டாயில கொண்டு வராங்க; தன் ஒடைஞ்ச கொம்பைப் பாத்துப் பெண்யானை இழிவா நெனக்குமேன்னு அது ஒடைஞ்சு போன கொம்பை எதிரிங்க குடலால மறைக்குதாம்.
சில பதிப்புல குடரால்னு இருக்கறதுக்குப் பதிலா குடையால்னு இருக்குதுங்க; அதாவது ஒடைஞ்ச கொம்பை அதுல மாட்டிக்கிட்டிருக்கற எதிரியோட குடையால மறக்குதுன்னு அதுக்குப் பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—18
களம்
புருவ முரிவு

வெருவரு வெஞ்சமத்து வேல்இலங்க வீழ்ந்தார்
புருவ முரிவுகண்[டு] அஞ்சி—நரிவெரீஇச்
சேட்கணித்தாய் நின்றழைக்கும் செம்மற்றே தென்னவன்
வாட்கணித்தாய் வீழ்ந்தார் களம்
[அஞ்சி=பயந்து; வெரீஇ=நடுங்கி; சேட்கணித்தாய்=தொலைவிடத்தில்; வாட்கணித்தாய்=வாளுக்கு இடமாய்]
இந்தப் பாட்டு போர்க்களக் காட்சியைக் காட்டுதுங்க; போர் மும்முரமா நடக்குது; பாண்டியன் வாளுக்குப் பலர் வெட்டுப்பட்டு வீழ்ந்து கெடக்கறாங்க; வேலால சண்டைப் போட்டவங்களும் நெறய பேர் வீழ்ந்து கெடக்கறாங்க; அப்படி விழுந்தவங்க புருவம் எல்லாம் வளைஞ்சு கோபமா முரிக்கறது மாதிரி இருக்கு. செத்தவங்களைத் தின்னறதுக்கு ஒரு நரி வருது; அது அந்த வீரன் புருவம் வளைந்து கோபமா இருக்கறதைப் பாத்துப் பயந்துடுது. அதால கொஞ்சம் தூரமா போயி நின்னுக்கிட்டு வேற ஒரு நரியைத் தொணைக்கு அழைக்குதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—19

புல்லார் பிடி புலம்பல்

ஏனைய பெண்டிர் எரிமூழ்கக் கண்டுதன்
தானையால் கண்புதைத்தான் தார்வழுதி—யானையெலாம்
புல்லார் பிடிபுலம்பத் தாம்கண் புதைத்தவே
பல்யானை அட்ட களத்து
“பல யானைகள் கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்து கிடக்கின்ற போர்க்களத்தில், பகையரசர் பலர் மாள்கின்றனர். அவர்கள் மாண்ட பின்னர் “எம் கணவர் இறந்தபின் நாங்கள் வாழமாட்டோம்” என்று அவர்களின் மனைவியரும் தீக்குளித்தனர். களம் காண வந்த பாண்டிய மன்னன் அதனைக் காண முடியாமல் தன் கண்களைப் பொத்திக்கொண்டான். பகை வேந்தரின் ஆண்யானைகள் இறந்து போக, அவற்றைக் கண்டு அவற்றின் பெண் யானைகள் புலம்பின. அக்காட்சியைக் கண்ட பாண்டியனின் பெண்யானைகளும் கண்களை மூடிக்கொண்டன” என்பது இப்பாடலின் பொருளாகும்.
பகைவர்தம் மனைவியர்தம் துன்பம் பொறுக்காத பாண்டியன் போலவே அவன் யானைகளும் மாற்றரசனின் பெண் யானைகளின் துன்பத்தினைக் கண்டு மனம் பொறுக்காமல் கண்களை மூடிக்கொண்டன என்பது பகைவர்க்கும் அருளும் நெஞ்சத்தைக் காட்டுகிறது.

முத்தொள்ளாயிரம்—20
படுபேய்க்குப் பாராட்டு

வாகை வனமாலை சூடி அரசுறையும்
ஓகை உயர்மாடத்[து] உள்ளிருந்[து]—கூகை
படுபேய்க்குப் பாட்டயரும் பண்பிற்றே தென்னன்
விடுமாற்றங் கொள்ளாதார் நாடு
[வாகை வனமாலை=வாகைபூ வடிவில் செய்யப்பட்ட பொன்மாலை; ஓகை=மகிழ்ச்சி; விடுமாற்றம்=அரசன் சொல்லி அனுப்பிய சொல்]
இந்தப் பாட்டுல பாண்டியனோட வீரம்தான் சொல்லப்படுது; அவன் சொல்ல ஏத்துக்கணுமாம். இல்லாம எதுத்து நிக்கறவங்க நாடு மொதல்ல நல்லா இருந்ததாம். ஆனா பாண்டியன் சொல்லி அனுப்பிய சொல்ல ஏத்துக்காததால அவன் படையெடுத்தான். அதனால அவனோட எதிரிங்க நாட்டு மாட மாளிகைகளிலெல்லாம் பேய்கள்தான் தூங்கிக் கிடந்ததாம். மொதல்ல மகிழ்ச்சியா இருந்த அங்க தூங்கற பேய்களுக்குக் கூகைதான் தாலாட்டுப் பாடிட்டு இருக்குமாம். கூகைன்னா ஆந்தைங்க; அவ்வளவு மோசமா போயிடுமாம் அந்த நாடு.

முத்தொள்ளாயிரம்—21
திறை முறையின் உய்த்தல்

பறைநிறை கொல்யானைப் பஞ்சவர்க்குப் பாங்காய்த்
திறைமுறையின் உய்யாதார் தேயம்—முறைமுறையின்
ஆள்போய் அரிவையர்போய் ஆடவர்போய் ஆயீன்ற
ஈன்பேய் உறையும் இடம்
[திறைமுறை உய்த்தல்னா இதுவரை முன்னோர்கள் கட்டிவந்த கப்பம் கட்டுதல்; பஞ்சவர்= பாண்டியர்; பாங்காய்=நட்பாய்]
பாண்டிய மன்ன்னுக்கு கப்பம் கட்டாத நாடு எப்படி ஆயிடும்னு இந்தப்பாட்டு சொல்லுது; மொதல்ல பாண்டியனோட யானைப் படை எப்படி வரும்னு சொல்றாரு. அதாவது “எல்லாரும் விலகிப்போங்க; பாண்டிய அரசரோட யானைப்படை வருது” ன்னு முரசை ஒலிச்சுகிட்டே போவாங்களாம். அதுக்கப்பறம் எதிரிங்களக் கொல்ற பாண்டியனோட யானைப்படை வருமாம். அப்படிப்பட்ட படை வந்து கூட அவனுக்குத் திறை அதாவது கப்பம் கட்டாதவங்க நாடு என்ன ஆகும் தெரியுமா? கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த நாட்டுல இருக்கற பசு மாட்டையெல்லாம் பாண்டியனோட படை எடுத்துக்கிட்டு போயிடும்; சண்டை நடக்கறதால அந்த நாட்டுப்பொண்ணுங்க எல்லாரும் போயிடுவாங்க; குழந்தை இல்லாதவங்க, நோயாளிங்க, வயசானவங்க, சண்டைக்குப் பயந்த ஆம்பளை எல்லாரும் போயிடுவாங்க. அந்த நாட்டுல அதுக்கப்பறம் தாய்ப்பேய்களுக்குப் பிறந்த இளமையான பேய்கள்தாம் வந்து தங்குமாம். அவ்வளவு மோசமாப் போயிடுமாம் அந்த நாடு.

முத்தொள்ளாயிரம்—22
வெற்றி

களிறணையாக் கண்படுத்தல்
கொடித்தலைத்தார்த் தென்னவன் தோற்றான்போல் நின்றான்
மடித்தவாய் சுட்டிய கையால்—பிடித்தவேல்
கண்ணேரா ஓச்சிக் களிறணையாக் கண்படுத்த
மண்ணேரா மன்னரைக் கண்டு
[கண்ணேரா=கண்ணுக்கு நேராக; களிறணை=யானைப்படுக்கை; மண்ணேரா=மண்கொடாத]
வெற்றி பெற்ற பாண்டியன் இப்ப போர்க்களைத்தைப் பாக்கப் போறான்; அங்க நெறய யானை வெட்டுப்பட்டுக் கீழே விழுந்து கெடக்குது; போர் வீர்ர்களும் செத்துக் கெடக்கறாங்க; அப்ப ஒரு காட்சியைப் பாக்கறான். அதைப் பாத்ததும் ஜெயிச்சாலும் தோத்ததுபோல நிக்கறானாம்.
ஒரு வீரன் செத்துக் கெடக்கறான். கோபத்துல அவன் வாய் மடிச்சிருக்கு; கையில இன்னும் வேல வச்சுக்கிட்டிருக்கான்; அதையும் கண்னுக்கு நேராக் குத்திடற மாதிரி நீட்டிக்கிட்டிருக்கான்; கீழே விழுந்துகெடக்கற யானையையே படுக்கையா வச்சு அதன் மேலேயே படுத்துக்கிட்டிருக்கான். செத்துக் கூட வேலைக் கோபமா வச்சுக்கிட்டு யானை மேல இன்னும் எங்க மண்ணைக் குடுக்கமாட்டோம்னு கெடக்கற அவன் வீரத்தைப் பாத்துப் பாண்டியன் வெற்றி பெற்றாலும் தோத்தவன் மாதிரி நின்றானாம்

முத்தொள்ளாயிரம்—23
முன்னிறீஇப் பினிற்றல்

[முன் நிறுத்திப் பின் நிற்றல்]
தொழில்தேற்றாப் பாலகனை முன்னிறீஇப் பின்னின்[று]
அழலிலைவேல் காய்த்தினார் பெண்டிர்—கழலடைந்து
மண்ணிரத்தல் என்ப வயங்குதார் மாமாறன்
கண்ணிரத்தம் தீர்க்கும் மருந்து
[அழலிலைவேல்=இலை வடிவான நெருப்புபோல் ஒளிர்கின்ற வேல்; கழல்=திருவடி; மண்ணிரத்தல்=மண்னுலகை இரந்து வேண்டல்; கண்ணிரத்தம்=கண்ணிலுள்ள சிவப்பு;]
பாண்டியனின் கோபத்தைத் தீர்க்கும் மருந்து கூறல்; ஒரு வீரன் மற்றொருவனிடம் கூறுகிறான்.
”டேய்! நம்ம ராசாவோட கோபம் தீக்கற மருந்து எது தெரியுமா? அவரோட நெருப்புபோல மின்னுற இலை வடிவுல இருக்கற வேலுக்குக் கோபம் உண்டாக்கிட்டாங்கல்ல; அந்த ராசாக்களோட மனைவிங்க எல்லாரும் வரணும்; அவங்க தங்களோட ஒண்ணுமே தெரியாத பிள்ளைகளை நம்ம ராசா முன்ன நிறுத்தணும்; பிள்ளைங்க பின்னால அவங்க நின்னுக்கிட்டு தங்க ராச்சியத்தைக் கெஞ்சிக் கேக்கணும்” அதாண்டா மருந்து”

முத்தொள்ளாயிரம்—24
கைக்கிளை

அளியானை அளிப்பான்
களியானைத் தென்னன் கனவில்வந்[து] என்னை
அளியான் அளிப்பானே போன்றாந்-தெளியாதே
செங்காந்தள் மென்விரலால் சேக்கை தடவந்தேன்
என்காண்பேன் என்னலால் யான்
[களியானை=மதம் பொருந்திய யானை; அளியான்=கருணையால்; சேக்கை=படுக்கை]
இந்தப்பாட்டு கைக்கிளை வகையைச் சேந்ததுங்க. அதாவது அவ வந்து பாண்டிய மன்னனை மனசால நெனச்சுட்டா. அவனையே நெனச்சுக்கிட்டிருக்கா. இதைத்தான் கைக்கிளைன்னு சொல்வாங்க; தன் தோழிகிட்ட சொல்றா;
தோழீ! மதமுள்ள யானைகளின் சொத்தக்காரனான பாண்டியன் என் கனவில் வந்தாண்டி; வந்து என்ன செஞ்சான் தெரியுமா? எனக்கு அவன் கருணையால நல்லா இன்பம் தர்ற மாதிரி பொய்யா என்கிட்ட இருந்தாண்டி; நானோ அதை உண்மைன்னு நெனச்சுக்கிட்டு அவன் என் படுக்கையிலதான் பக்கத்துல படுத்திருக்கான்னு நெனச்சுக்கிட்டு என்னோட செங்காந்தள் அரும்பு போல இருக்கற மெலிசான விரல்களால தடவிப் பாக்கறேன்; என்னத்தைப் பாக்கறது? அவனைக் காணோம்டி; நான் மட்டும்தான் தனியாக் கெடக்கறேண்டி;

முத்தொள்ளாயிரம்—25
நீர் நிலை நின்ற தவம்

கார்நறு நீலம் கடிக்கயத்து வைகலும்
நீர்நிலை நின்ற தவங்கொலோ—கூர்நுனைவேல்
வண்டிருந்த நக்கதார் வாமான் வழுதியாற்
கொண்டிருக்கப் பெற்ற குணம்
[கார்நறு நீலம்=கருமையும், நறுமணமும் உள்ள குவளைப் பூ; வாமான்=தாவுகின்ற குதிரை; வண்டிருக்க நக்க தார்=வண்டுகள் இருப்ப அதனாலே மலர்ந்த மலர்களால் கட்டிய மாலை; வழுதி=பாண்டியன்]
தலைவி தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது; “நெஞ்சமே! பாண்டியன்கிட்ட கூரிய நுனி இருக்கற வேற்படை இருக்கு; வாசனையால வண்டெல்லாம் வந்து பூக்களை மொய்க்குது; அதனால் அந்தப் பூவெல்லாம் மலருது; அந்த மலரால தொடுத்த மாலையைத்தான் பாண்டியன் கழுத்தில போட்டிருக்கான்; கூடவே குவளை மலரானால மாலையும் போட்டிருக்கான்; அவன்கிட்ட தாவிச்செல்ற குதிரை இருக்குது; அந்தக் குவளைப் பூவுக்கு அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த எடம் எப்படிக் கெடச்சுது? அங்க போக நல்ல கொணம் எப்படி கெடச்சுது தெரியுமா? கருமையான நல்ல வாசனையோடிருக்கற அந்தக் குவளைப் பூ தன் ஒற்றைக்காலால் கொளத்துத் தண்ணியில நின்னுகிட்டுத் தவம் செஞ்சதுல்ல; அதனாலதான் அதுக்கு அந்தக் கொணம் கெடச்சுது”
உண்மையில் குவளைப் பூ தவம் செய்யல;அது தன் ஒத்தத் தாளால நிக்குது; அதைத்தான் பாடியவரு இப்படிச் சொல்றாரு. இதைத்தான் தற்குறிப்பேற்ற அணின்னு சொல்வாங்களாம்.

•••