Category: முதன்மை 3

இன்பக் காதல் இசை பாடியதும் நீயே அன்றோ? – ( திரையிசை மேதை சேலம் R. கோவர்தனன் நினைவு அஞ்சலிக் கட்டுரை ) – சத்தியப்பிரியன்

இசை அமைப்பாளர் கோவர்தனம்

இசை அமைப்பாளர் கோவர்தனம்

.

18-09-2017 அன்று மறைந்த திரையிசை மேதை சேலம் R. கோவர்தனன் நினைவு அஞ்சலிக் கட்டுரை

இசையமைப்பாளர் R.கோவர்த்தனம் ஏ.வி.எம்மின் ஆஸ்தான இசையமைப்பாளரான R. சுதர்சனத்தின் சொந்த சகோதரர் ஆவார். எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அவர்களிடம் நெடுநாட்கள் உதவியாளராக இருந்து பட்டணத்தில் பூதம் , கைராசி, வரப்பிரசாதம் போன்ற படங்களில் பல இனிமையானப் பாடல்களைக் கொடுத்தவர். சேலத்த்துக்காரர். என்ன காரணமோ தெரியவில்லை இவரால் ஒரு மிகப்பெரிய இசையமைப்பாளராகப் பரிணமிக்க முடியவில்லை. கோவர்தனம் தனது தந்தை ராமச்சந்திர செட்டியார் மூலமே இசையைக் கற்றுக் கொண்டார். மூன்று மொழிகளில் நல்ல பரிச்சயம் உள்ளவர். தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம். இதன் காரணமாகவே இவருடைய முதல் திரை இசை மூன்று மொழிகளில் வெளியான ஜாதகம் என்ற படத்தின் மூலம் நிகழ்ந்தது. பிருமாண்ட ஆரம்பம் என்றாலும் அதன் பின்னர் அவர் வளர்ச்சி அப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளும்படியில்லை. எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் உதவியாளராகத் தொடர்வது வசதியானது என்று இருந்து விட்டார் போலும். கன்னடம், தெலுங்கு, தமிழ் மூன்று மொழிகளிலும் சேர்த்து மொத்தம் ஐம்பது படங்களுக்கு இசையமைத்திருப்பார். ஆனால் ஒவ்வொரு படமும் இசையில் சொல்லிக்கொள்ளும் விதமாக அமைந்திருக்கும்.

S.ஜானகி ஏ.வி.எம் நிறுவனத்தின் ஆஸ்தானப் பாடகியாக இவரால்தான் தேர்வு செய்யபப்ட்டார்.

எஸ்.ஜானகியை மட்டுமில்லை ஜெமினியின் பிரத்தியேகப் பின்னணிக் குரல் என்று பேசப்பட்ட பி.பி.ஸ்ரீநிவாசைத் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தவரும் இவர்தான். ஜாதகம் என்ற தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு மூன்றிலும் பாடும் வாய்ப்பைப் பெற்ற பின்னர் பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ் தொட்ட உயரங்கள் எத்தனை எத்தனையோ.

இன்னும் ஒரு அற்புதமான அறிமுகம். தனது ஆரம்ப காலங்களில் இடதுசாரி மேடைகளில் இசையமைத்துக் கொண்டிருந்த இசைஞானி இளையராஜாவைத் தனது உதவியாளராக இணைத்துக் கொண்டு அவரது முன்னேற்றத்திற்குக் காரணமாக இருந்தவர் கோவர்தனம் அவர்கள்தான். இதனை இளையராஜா எல்லா மேடைகளிலும் கூறுவார். வரப்பிரசாதம் என்ற திரைப்படத்தில்தான் முதன் முதலாக இளையராஜாவிற்கு கோவர்தனன் மூலம் டைட்டில் அந்தஸ்து கிடைத்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் திறமையுள்ளவர்களை ஏற்றிவிடும் ஏணியாகவே இருந்திருக்கிறார்.

கண்ணதாசனைப் போலவே மாயவநாதன் என்றொரு கவிஞர் ஒருவர் இருந்தார். சில பாடல்களைக் கேட்கும்பொழுது இந்தப் பாடலைக் கவிஞர் எழுதினாரா மாயவநாதன் எழுதினாரா என்று தோன்றும். கண்ணதாசனை அடியொட்டி எழுதியதாலோ என்னவோ தனக்கென ஒரு பாணியை ஏற்படுத்திக் கொள்ளாமல் போகவே அந்தக் கவிஞரால் தனிப்புகழ் அடையமுடியாமல் போனது. இதே விபத்து விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இருவரையும் அடியொற்றிய கோவர்தனத்திற்கும் நேர்ந்திருக்கும். பெரும்பாலும் இவர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனின் நிழலாகவே இருந்து செயல்பட்டவர்.

இவரது இசையில் வெளியான பட்டணத்தில் பூதம் என்ற திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற அந்த சிவகாமி மகனிடம் சேதி சொல்லடி பாடல் குறித்து ஒரு ரசமான சம்பவம் ஒன்று உண்டு. இதனைக் கண்ணதாசனே தனது எழுத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அருமையான காபி ராகப் பாடல். கண்ணதாசன் காங்கிரசில் ஏன் அகில இந்திய அளவில் போற்றிய ஒரே தலைவர் காமராஜர் மட்டும்தான். காமராஜர் தலைவராக இருந்தார் என்பதனாலேயே காங்கிரசில் அங்கத்தினராக இருந்தார். ஆனால் உலகறிந்த கவிஞரின் குடிப்பழக்கம் அவருக்கு கட்சியில் பலத்த எதிர்ப்பைப் பெற்றுத் தந்தது. ஒரு சமயம் காமராஜர் கூப்பிட்டு,” கட்சியா? மதுவா?,’என்ற கேள்வியை எழுப்ப கவிஞர் பட்டென்று,”மது,’” என்று கூறிவிட்டார். அதன் பிறகு கர்மவீரர் கவிஞருடன் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டார். கவிஞருக்கோ காமராசர் மீதிருந்த பற்று குறையவில்லை. மீண்டும் காங்கிரசில் சேரப் பிரியப்பட்ட நிலையில் தனது சொந்த முயற்சியில் பட்டணத்தில் பூதம் படத்தை எடுக்கத் தொடங்கினார். அதன் பிறகு அது வேறு ஒரு நிறுவனத்தின் கைக்குச் சென்று வீனஸ் பிக்சர்ஸ் இறுதியில் தயாரித்து வெளியிட்டது வேறு கதை. அந்தப் படத்தில் ஹீரோயின் கே.ஆர்.விஜயா ஹீரோ ஜெய்ஷங்கரை நினைத்துப் பாடுவதைப் போல ஒரு பாடலுக்கு கோவர்தனம் மெட்டு அமைத்திருந்தார். பல்லவியில் கவிஞர் ‘ அந்த சிவகாமி மகனிடம் தூது சொல்லடி. என்னைச் சேரும் நாள் பார்க்கச் சொல்லடி?’ என்று கிட்டத்தட்ட காமராஜரை மனதில் நிறுத்தி கண்ணதாசன் எழுதிய பாடல். பாடலும், இசையும் மிகப் பிரமாதமாக அமைந்த பாடல் அது. பாடல் காமராஜருக்குப் போட்டுக் காட்டப்பட்டது. காமராஜர் தனது உதவியாளரைக் கூப்பிட்டு,” கவிஞரை வந்து கட்சியில் சேரச் சொல்லுங்க,”என்றாராம்.

கடித இலக்கிய மரபு என்றவொன்று தமிழ் இலக்கியத்தில் கிடையாது. நேரில் சொல்ல முடியாத பல விஷயங்களைக் கடிதத்தில் தெரிவிக்கும்பொழுது ஒருவித பயமற்ற அச்சமற்ற தெளிவான கருத்து வெளிப்பாடு உண்டாகிறது. இதற்கு முன்னோடி தமிழில் உண்டா எனப் பார்த்தால் தூது இலாக்கிய மரபு இருந்திருக்கிறது. விலங்கு , பறவை போன்ற வாய் பேச முடியாத ஜீவராசிகளிடம் தங்கள் எண்ண வெளிப்பாடுகளைச் சங்ககாலப் புலவர்கள் பாடல்களில் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். .

அவரது இசையில் 1960-ம் ஆண்டு வெளியான கைராசி படத்தின் பாடல் ஒன்றைக் கொஞ்சம் அலசுகிறேன்.

மடலெழுதும் பழக்கம் ஆதிகாலம் தொட்டே தமிழ் இலக்கியத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறதா தெரியவில்லை. பாகவதத்தில் ருக்மிணி ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு எழுதிய கடிதம் மிகப் பிரபலம்.அதே போல தமயந்தி நளன் நடுவில் கடிதப் போக்குவரத்து இருந்திருக்கிறது. காப்பியம் என்று எடுத்துக் கொண்டால் அனுமான் இராமனுக்கும் சீதைக்கும் நடுவில் ஒரு காகிதம் போலவும் ஒரு தொலைபேசிக் கருவி போலவும் ஒரு கூரியர் சேவகனைப் போலவுமே செயல்பட்டிருக்கிறான். கம்பர் அதன் காரணமாகவே அவனுக்கு சொல்லின் செல்வர் என்ற சிறப்புப் பெயர் வழங்கினார்.

தமிழில் கோவலனுக்கு மாதவி எழுதிய மடலும், சீவகனுக்கு காந்தருவதை எழுதிய கடிதமும் இலக்கியச் சான்றுகள். பெரியபுராணத்தில் இடம்பெறும் திருமுருகப் பாசுரங்களும் , மாணிக்கவாசகரின் நீத்தல் விண்ணப்பப் பாசுரங்களும் கடிதஇலக்கியங்களாகும். மிகச்சமீபமாக பாரதியார் எழுதிய சீட்டுக்கவிகள் சான்றாகும். பின்னர் இந்த இலக்கியமரபு கொஞ்சம் அரசியல் சாயம் பூசிக்கொண்டு அண்ணாவின் கடிதங்கள் , உடன்பிறப்பிற்குக் கருணாநிதி எழுதிய கடிதங்கள், மகள் இந்திராவிற்கு தந்தை ஜவஹர்லால் நேரு எழுதியக் கடிதங்கள் என்று உருமாறின.

இப்படிப்பட்டச் சூழலில்தான் கண்ணதாசன் தனது திரைப்படப் பாடல்களில் இந்தக் கடிதஇலக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார். கவிஞரின் உயிர்நாடியே தமிழனின் தலைமைப் பண்பான காதல் என்றாகும்பொழுது அவர் தனதுக் கடிதப்பாடலைத் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் இடையிலேயே அமைக்கிறார். இது முற்றிலும் இலக்கியத்தில் தோய்ந்த பாடல். ஆயிழைஎன்ற சங்ககாலச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருப்பார் கவிஞர் இந்தப் பாடலில்.

இது காட்சிப்படுத்துதலின் காலம். மேலும் திரைப்படம் என்பது பல்வேறு இலக்கிய அம்சங்களை உள்ளடக்கிய ஊடகம். இதன் பல்வேறு காட்சிப்படுத்துதல்களின் கூறுகளை நமது சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் காணலாம். உண்மைக்குப் புறம்பானவை என்று சீரிய இலக்கியவிமர்சகர்களால் தமிழ் திரைப்படங்கள் கடுமையாக விமர்சிக்கப் படும்பொழுது இவ்வளவு தெளிவோடும் சிலநேரங்களில் அதீத கற்பனைவளத்தோடும் எழுதப்பட்டுள்ள சங்கப் பாடல்களையும் நாம் உண்மைக்குப் புறம்பானவை என்ற தராசில் வைத்துதான் அளக்கவேண்டியிருக்கும். எனவே திரைப்படங்களில் பாடல் காட்சிகள் என்பன தனியாகத் தோன்றினாலும் கவிஞர் கண்ணதாசன் போன்ற –போன்ற கிடையாது என் அபிப்பிராயத்தில் அவர் ஒருவர் மட்டும்தான்– சிலபாடல்களுக்கு நமது சங்ககால அந்தஸ்து வழங்கியிருப்பார்.

அப்படி ஒரு பாடல்தான் கைராசி படத்தில் இடம் பெற்றுள்ள அன்புள்ள அத்தான் என்று தொடங்கும் இந்தப்பாடல்.

கைராசி 1960ம் ஆண்டு வெளிவந்தத் தமிழ்த்திரைப்படம். ஜெமினி கணேசனும் சரோஜாதேவியும் முக்கியக் கதாபாத்திரங்களில் நடிக்க கே.சங்கர் இயக்கத்தில் வெளிவந்த படம். இசை R..கோவர்த்தனம். பாடல்கள் கவிஞர் கண்ணதாசன்.

தனது இளமைக்கால திரைப்படங்களில் ஒரு நவீன கதாநாயகன் அதிலும் சர்வ லட்சணங்களுடன் பொருந்திய கதாநாயகன் என்ற அந்தஸ்து ஜெமினி கணேசனுக்கு மட்டும் உண்டு. காதல் மன்னன் என்பது ஒரு குறும்புக்கார ரசிகன் இவருக்குக் கொடுத்த சிறப்புப் பெயர். இவரும் சரோஜாதேவியும். நடித்து ஸ்ரீதரின் இயக்கத்தில் உருவான கல்யாணப்பரிசு அசாத்திய வெற்றியை ஏற்படுத்தி இளமை இயக்குனர் என்ற சிறப்புப் பெயரை ஸ்ரீதருக்குப் பெற்றுத் தந்தது. காதல் என்ற தனியாளுமையை தமிழ்ப்படங்களில் உண்டாக்கிய படமும் இதுவே. இதைப் பின்பற்றி உடனே நூறு திரைப்படங்கள் வருவது தமிழ்த்திரைப்படத் துறையில் இடம்பெறும் வாடிக்கையான ஒன்று. அப்படி உருவான திரைப்படம்தான் கைராசி. தன் வசதிக்கேற்ப இயக்குனர் திரைப்படத்தைக் கொண்டு போயிருப்பார். எது எப்படியோ அன்புள்ள அத்தான், காத்திருந்தேன் காத்திருந்தேன்,கண்ணும் கண்ணும் போன்ற சில கண்ணதாசனின் அற்புதப் பாடல்கள் இடம் பெற்றத் திரைப்படம் இது.

இந்தப்பாடலும் திரைப்படத்தை மீறிய பாடல். கவிஞர் மீது வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு அவர் ஒரு திரைப்படத்தில் ஒரு திரைக்ககதைக்கு எழுதிய பாடல்களை எவ்வாறு இலக்கியமாகக் கருதுவது என்பதுதான்.. அப்படிப் பார்த்தால் மகாகவி தனது பாடல்களை தேசியம்,பக்தி,தத்துவம் என்று வைகைப்படுத்திப் பாடவில்லையா? அதில் பொதுத் தன்மை இல்லாமலா போயிற்று?

நிலவு வந்து உலவும் பூஞ்சோலையில் மலர்கள் உதிரும் பன்னீர் மரநிழலில் தன் காதலன் வேண்டிக்கொண்டான் என்று அவன் பிரிவாற்றாமையின் துயரை அவனிடமே அவள் விவரிப்பது போல் அதுவும் கடிதமொழியின் வாயிலாக விவரிக்கும் பாடல். சரோஜாதேவியின் இளமையும் இனிமையும்ததும்பும் வசீகர முகம் . ஒரு குளிர்நிழற் பூஞ்சோலையின் காட்சியமைப்பு. இரவுநேரத்திற்கான மிதமான் ஒளிப்பதிவு என்று பாடலின் ஆரம்பமே ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்புள்ள அத்தான் வணக்கம்
உங்கள் ஆயிழை கொண்டாள் மயக்கம்.

என்று குறும்பு ததும்பும் பாவத்துடன் காட்சியமைப்புக்கேற்பப்ப் பாட வேண்டிய கட்டாயம் பி.சுசீலா அவர்களுக்கு. அழகாகப் பாடியிருப்பார். ஆயிழை என்ற வார்த்தையின் அமைப்பிலேயே அந்தப்பாடலில் ரசிகர்கள் கவனத்தை தன் பக்கம் கவிஞர் திருப்பியிருப்பார். அந்த வார்த்தையை பி.சுசீலா பிரமாதமாக உச்சரித்திருப்பார்.

தென்னவர் கையிருக்கும் திருவாளைப் போலிருக்கும்
கண்ணிருந்தும் இல்லை உறக்கம்.

இங்கே தென்னவர் என்று குறிப்பிட்டது பாண்டியர்களை. பாண்டியர்களின் கையிலிருக்கும் வாளின் கூர்மையினைப் பற்றி பாடல் பாடல்களாக சங்க இலக்கியம் கூறும்.
பிரிவாற்றாமையைக் குறித்து திருவள்ளுவர் பல அருமையானக் குறள்களை எழுதியுள்ளார். அதில் ஒரு குறளில் நெருப்பு தொடும்போது சுடும் ஆனால் பிரியும்பொழுது சுடுவது காமநோய் ஒன்று மட்டுமே என்ற பொருளில் ஒரு குறள் உண்டு.

தொடிற்சுடின் அல்லது காமநோய் போல
விடிற்சுடல் ஆற்றுமோ தீ. என்கிறது அந்தக் குறள்.

வாராக்கால் துஞ்சா வரின் துஞ்சா என்று கண்களை மிக நுட்பமாக திருவள்ளுவர் பாடியிருப்பார். வைரமுத்து இதையே
உன்னை வந்து பாராமல் தூக்கம் இல்லையே
உன்னை வந்து பார்த்தாலும் தூக்கம் இல்லையே என்று எழுதியிருப்பார்.

எனவே தென்னவர் கையிலிருக்கும் வாளைப் போன்ற கண்கள் நீ வாராததால் உறங்கவில்லை என்கிறார் கவிஞர்.
பட்டியல் தொடர்கிறது.

மாலைப்பொழுது வந்து படைபோல கொல்லும்
வருவார் வருவார் என்ற சேதியும் சொல்லும்
ஆலிலைப் போன்ற உடல் ஆசையில் துள்ளும்
அந்தியிலே இயற்கை என்னையும் வெல்லும்.

மாலையோ அல்லது மணந்தார் உயிருண்ணும் வேலைநீ என்பார் திருவள்ளுவர்.

சிலநேரங்களில் கவிஞர் மீறும் சில அந்தரங்க இடங்கள் அதன் அகத்தன்மையின் உச்சத்தை அதன் கவிதைத்தனமை வென்றுவிடும் . அப்படிப்பட்ட வரிகள்தான் மேற்கூறிய வரிகள். நமக்குக் கிடைக்கும் சங்காலக் குறுந்தொகை போன்ற அகப்பாடல்கள் வெறும் ஏட்டு வடிவிலும் எழுத்து வடிவிலும் மட்டுமே. இங்கே கவிஞரின் பாடல்களுக்கு ஒரு நல்ல இசையமைப்பாளர் உண்டு. ஒரு நல்ல பாடகி உண்டு. அப்படியே கட்டிக் காப்பாற்ற வேண்டியது நமது கடமையல்லவா?

கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்தின்னும் அவர்காணல் உற்று என்கிறார் வள்ளுவர்.

அதாவது தனது எல்லாவற்றையும் பறித்துச் சென்ற காதலனிடம் தன் கண்களையும் பறித்து செல்லுமாறு காதலி இதயத்திடம் விண்ணப்பிக்கிறாள். காரணம் காதலனைக் காண வேண்டுன்று கண்கள் அவளைப் பிடுங்கித் தின்கின்றனவாம். இதைத்தான் கவிஞர் இப்படிப் பாடுகிறார்.

பருவம் நிறைந்திருந்தும் எனக்கென்ன சுகமே?
பருகும் இதழிரண்டு இருந்தென்ன பயனே?
கரங்கள் இரண்டிருந்தும் அணைப்பதற்கில்லை
கண்ணா இனிநான் பொறுப்பதற்கில்லை.

இந்த வரிகளும் அதற்கு பி.சுசிலாவின் குயிலை வெல்லும் குரலும் பிசிறு தட்டாத உச்சரிப்பும் பாடலை அற்புதப் படுத்தி விடும்.

பொன்அணி மேகலை பூமியில் வீழும்
புலம்பும் சிலம்பிரண்டும் எனைவிட்டு ஓடும்
கைவளை சோர்ந்து விழும் கண்களும் மூடும்
காண்பவர் உங்களைத்தான் பழிசொல்ல நேரும்.

என்ன அழகான வார்த்தைப் பின்னல்கள். என்ன அற்புதமான இசை. என்ன அற்புதமான குரல் வளம்.

கவிஞரின் இலக்கியத்தரமான பாடலை அதன்தன்மை மாறாமல் பி.சுசீலா பாடி ஓர் உயர்ந்த அந்தஸ்தை அளித்திருப்பார்.

கோவர்தன் இசையில் கொண்டாடப்பட வேண்டிய பாடல்.

இந்தப் பாடல் காலத்தால் அழியாத பாடல். அதேபோல இந்தப் பாடலுக்கு இசையமைத்த கோவர்தனத்தின் பெயரும் இந்தப் பாடல் இருக்கும் தோறும் நீங்காது இடம் பெறும்.

****

மச்சம் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / .ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

“சௌத்ரி… ஓ சௌத்ரி… கொஞ்சம் நான் சொல்றதைக் கேளேன்”

சௌத்ரி அமைதியாக இருந்தார்.

“உஷ்… உஷ்”…

“எதுக்கு இப்படி சில்வண்டு மாதிரி தொந்தரவு பண்ணிக்கிட்டே இருக்கே?”

“எனக்கு ரொம்ப களைப்பா இருக்கு”

“மரியாதையா சும்மா உட்காரு. இல்லேன்னா…”

“இனிமேலும் என்னால உட்கார முடியாது. இங்கே பாரு. உக்காந்து உக்காந்து முதுகெல்லாம் பலகை மாதிரி ஆகிப்போச்சு. ஹே ராம்”¬¬

“ச்சு… ச்சு…

“எனக்கு அப்படியே வலியில் உடம்பெல்லாம் நடுங்குது ”

சௌத்ரி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அவருக்கு அவளுடைய செய்கைகள் கோபத்தை வரவழைத்தன

“இங்கே… தோ… இங்கேதான் பாரு . இங்கே பின்பக்கமா எறும்பு வேற கடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு”

“இதோ பாரு ராணி. வரைய ஆரம்பிச்சு பத்து நிமிஷம் கூட இன்னும் ஆகலை. அதுக்குள்ளே இப்படி நீ நெளிய ஆரம்பிச்சா எப்படி?

” “ஐயே… என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செய்திருக்காங்க?”

ராணி தன்னுடைய தடித்த உதடுகளைப் பிதுக்கியவாறு வெண்பளிங்கு முக்காலியில் இருந்து கீழே நழுவினாள்.

“சனியனே, அசையாமல் உட்காரு. சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்ல. தேவடியா”.

சௌத்ரி வண்ணக் கலவைப் பலகையை ஸ்டூலின் மீது எறிந்து விட்டு, கோபத்துடன் அவளுடைய தோளைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினார்.

அவள் சௌத்ரியின் கோபத்தை புரிந்து கொண்டு , உடனே தன் முகபாவனையை மாற்றிக் கொண்டு காதலுடன் அவரை நோக்கியவாறு

“அது சரி. ஒண்ணு பண்ணலாம். கொஞ்சம் பக்கத்துலே வா”… என்றவாறு தரையில் மல்லாக்கப் படுத்தாள்.

அவள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு ,அவளையே எரித்து விடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் சௌத்ரி . அவருக்கு கோபம் மூளைக்குள் ஏறி , கண்கள் சிவந்து உதடுகள் துடித்தன. அவளுடைய கன்னத்தில் பளார் பளாரென நான்கு அறைகள் விட்டால் என்ன என்றும் நினைத்தார்அவருக்கு அவளது குணம் மிக நன்றாக தெரியும் .

இவர் கோபத்தில் அவளை அறைந்து விட்டால் அதுதான் சாக்கு என்று . அவள் வேண்டுமென்றே கூப்பாடு போட்டு ஊரைக் கூட்டி விடுவாள். பின் இத்தனை பிரயாசைப்பட்டு வரைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஓவியம் அறைகுறையாக நின்றுவிடும்.. ஆத்திரத்தில் நிதானம் தவறி தன் வேலையை கெடுத்துக் கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை

அவர் தன்னை நிதானப் படுத்திக் கொண்டு , அவளிடம் அமைதியாக பேசத் துவங்கினார்
“இதோ பாரு. கொஞ்சநேரம் இப்படி அசையாமல் உட்கார்ந்துக்கோ. எல்லாம் பிறகு பார்த்துக்கலாம்” என்று சமாதானப்படுத்தும் தொனியில் சொன்னார்.
“ரொம்பக் களைப்பா இருக்கு” என்று அவள் தரையில் உருண்டாள்.

வேண்டுமென்றே அவள் செய்யும் செய்கை மீண்டும் அவரை உசுப்பேற்றியது

“களைப்பா இருக்கா? தெருத்தெருவா நாள் முழுக்க ஊரெல்லாம் அலைஞ்சு சாணி பொறுக்கிக்கிட்டு இருந்தியே. அப்போ உனக்குக் களைப்பா இல்லையா? நாயே..”

சௌத்ரி தன்னை அடக்க இயலாமல் அவளிடம் கத்தினார்.

“யாரு சாணி பொறுக்கினா? சரியான அல்பம்யா நீ. என்னமோ சண்டைக்கோழி மாதிரியும் வேண்டாத மாமியார் மாதிரியும் என்னோட சண்டைக்கு நிக்கிறே”

என்று அவள் சிடுசிடுத்தாள். சௌத்ரிக்குப் புரிந்து விட்டது. அவள் வேண்டும் என்றே தன்னுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறாள் . இன்றும் எதுவும் வரைய இயலாமல் நாள் வீணாகத்தான் கழியப்போகிறது.
“சரி. இந்த கடிகாரத்தைப் பாரு. அரைமணி நேரம் அமைதியா இரு”

“அதெல்லாம் முடியாது. வெறும் ஆறே நிமிஷம்தான். அவள் மீண்டும் முக்காலியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டே முனகினாள். விஷயம் என்னவென்றால் அவளுக்கு ஆறு அல்லது ஏழுக்கு மேல் எண்ணிக்கை தெரியாது. வெறும் ஆறு நிமிஷம்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாள்.

அவள் உட்கார்ந்து விட்டால் அவளுக்கு கணக்கு தெரியாது பேசியபடியே அரைமணிநேரத்தை ஒட்டி ஓவியத்தை முடித்து விடலாம் என்று சௌத்திரிக்கும் தெரியும். ராணி இடுப்பை நேராக வைத்துக் கொண்டு கனமாக இருந்த பெரிய பூஜாடியை இடுப்பில் ஏந்தியபடி விரைப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டாள். எத்தனை நேரம் அப்படி உட்கார்ந்திருந்தாள் என்று அவளுக்கும் தெரியாது.

“இப்போ சரியா?

“ம்”, சௌத்ரி தான் வரைந்து கொண்டிருந்த கேன்வாஸ் பக்கம் திரும்பினார்.

“என்னைப் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“என்னைக் கொஞ்சம் பாரேன்”

“எல்லாம் சரியா இருக்கு”

“அவருடைய தூரிகை சிறிது நேரம் சத்தமின்றி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. வண்ணக்கலவைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று துரிதமாக இழைந்தும் குழைந்தும் ஓவியச்சீலையில் வர்ணஜாலம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இப்படி ஒரு நிமிடம் கூடக் கடந்திருக்கவில்லை. அவள் பொறுமையற்று சத்தமாகப் பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாள்.

“அவ்வளவுதான் சௌத்ரி. உன்னோட ஆறு நிமிஷம் தீர்ந்தது”

“ஹூம்.. ஹூம்… ஓவியச்சீலையில் அறைகுறையாகத் தீட்டியிருந்த வர்ணங்களையும் அவளையும் பதட்டத்துடன் மாறி மாறிப் பார்த்தார் சௌத்ரி.

“ரொம்பக் குளிரா இருக்கு. சௌத்ரி, அந்தப் போர்வையை போர்த்திக்கட்டுமா?”

“ஊஊஊ… ஆஆஆஆ… என்னமா குளிருது”

என்று நாயைப் போல ஊளைச் சத்தம் எழுப்பினாள்.
“வாயை மூடு” என்று உறுமினார் சௌத்ரி.

“இடுப்பு… ஐயோ, என்னோட இடுப்பு… இப்படி பிடிச்சிக்கிச்சே… சௌத்ரிஜி” – அன்று அவள் தேவையின்றி அழிச்சாட்டியங்கள் செய்தாள்.

“சால்வை… என்னோட சால்வை எங்கே போச்சு?”
“வாயை மூடு” என்று மீண்டும் உறுமினார் சௌத்ரி
.
“ஹூம்…நான் ரொம்ப களைப்பா இருக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ கேட்க மாட்டேங்கறியே. இந்தப் பூஜாடி சனியனைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுவேன்”

சௌத்ரி சரேலென அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இந்த ஓவியம் வரைவதற்காக மியூஸியத்தில் இருந்து அந்த ஜாடியை இரவல் வாங்கி வந்திருந்தார். அதை அவள் போட்டு உடைத்தாள் என்றால் அவளுடைய மண்டையை சௌத்ரி பிளந்து விடுவார்.

“நான் என்ன வேணும்னா பண்றேன். எனக்குக் களைப்பா இருக்கு. நான் என்ன பண்ணட்டும்? என் தலை முழுக்க பேன் ஊர்ந்துக்கிட்டு இருக்கு நமைச்சல் எடுக்குது” பூஜாடியைக் கீழே இறக்கி வைத்து விட்டு தலையைப் பரபரவென்று இருகைகளாலும் சொறிந்து கொண்டாள்.

சௌத்ரி, கால்களை அகட்டி வைத்துக் கொண்டு கண்களை உருட்டி அவளைக் கொடூரமாக முறைத்துப் பார்த்தார். அவருடைய பொறுமை எல்லையைக் கடந்து கொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்தில் அவருடைய முகத்தின் நரம்புகள் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. நரைத்து நீண்டு தொங்கிய வெண்தாடி புயற்காற்றில் சிக்குண்ட படகின் காற்றாடியை போலக் காற்றில் அலைந்து கொண்டிருந்தது. உச்சி மண்டை வழுக்கையில் வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாகத் துளிர்க்கத் துவங்கின.

“இடுப்புக்குக் கீழே வலி உயிர் போகுது” என்று ஆரம்பித்தவள் சௌத்ரியின் முகத்தில் தெறித்த ரௌத்ரத்தைப் பார்த்து அடங்கிப் போனாள். அமைதியாகத் தன்னுடைய இடத்தில் முன்பு போலவே உட்கார்ந்தாள். பிறகு கண்களில் குபீரெனக் கண்ணீர் மல்க வாய்விட்டு அழத்துவங்கினாள்.

“ஐயோ… கடவுளே… நான் செத்தாலும் இங்கே யாரும் கேட்பாரில்லை… கடவுளே….” என்று பெருங்குரல் எடுத்து அழுதாள்.

சௌத்ரி அவளையே கோபத்துடன் உற்றுப் பார்த்தார். இப்படி அவள் அழும்போதெல்லாம் அவருக்கு தாடைகள் இறுகிக் கொள்ளும். இறுக்கமடைந்த முகத்துடன் அவளை மூர்க்கத்துடன் தாக்கத் தயாராக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொள்வார்.

ஆனாலும் அவர் தன் வேலையை நிறுத்தாமல் செய்து கொண்டே இருந்தார் அவருடைய கையில் அசையும் தூரிகை ஏதோ வாணவேடிக்கையைப் போல ஓவியச்சீலையின் மீது சீற்றம் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அலைந்தது.

வர்ணக் கலவைத் தட்டின் குழிகளில் படிந்திருந்த வர்ணங்கள் கலவையாகக் குழைந்து இருந்தன. இந்த ஓவியத்தை முடிக்காமல் , அவரால் நிதானமடைய முடியாது . இந்த ஓவியத்தை ரசித்து முடிக்க நினைத்தார் .

அது ராணியின் செய்கைகளால் முடியாமல் போனது . ஆனாலும் , தான் நினைக்கும் ஓவியத்தை படைக்கா விட்டால் , அவர் மூளைக்குள் ஏதோ குடையும். அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஓவியம் முடிந்தால் தான் அவர் மூளையில் குத்தி நிற்கும் முள்ளை பிடிங்கி எறிய முடியும் . அது நடக்கும் வரை அவருடைய, இந்த வேதனைக்கு ஒரு முடிவு இருக்காது என்று நினைத்தார். எதிரில் அமர்ந்து இருக்கும் ராணியின் தேவையற்ற பிடிவாதமும் அவளுடைய உடல்மொழியும் அவருடைய ஆன்மாவைத் துளைக்கும் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது.

சௌத்ரியின் எல்லா பாவனைகளும் சற்று மிகையானவை. அவற்றின் தாக்குதலில் இருந்து யாரும் அதிகம் தப்பியது கிடையாது. ராணியும் இதற்கு விலக்கல்ல.வயிற்றை எக்கி பீறிட்டெழும் துக்கத்தில் உதட்டைத் துருத்தி அழுதுகொண்டே முக்காலியின் மீது தயக்கத்துடன் அமர்ந்தாள்.
சில கணங்களுக்கு அமைதியாக பூமிப்பந்து மீண்டும் வழக்கப்படி சுமுகமாக சுழலத் துவங்கியது. சௌத்ரியின் தூரிகை கேன்வாஸ் மீது துரிதமாக இயங்கியது. வண்ணக் கலவைத் தட்டு பல்வகை வண்ணங்களால் குழைக்கப்பட்டு அசிங்கமாகக் காட்சியளித்தது.

“சௌத்ரீ” என்று மென்மையான குரலில் குழைவுடன் செல்லம் கொஞ்சத் துவங்கினாள் ராணி. சௌத்ரியின் அக்குளில் குப்பென்று வியர்த்தது. அவர் காலடியில் பூமி லேசாக ஊசலாடிக் குலுங்கிற்று.
“சௌத்ரி, இதைப் பார்த்தாயா?”

சௌத்ரியின் தோள் சற்று அதிர்ந்தது. அவருடைய மிருதுவான உச்சித் தலை வழுக்கையில் வியர்வைத்துளிகள் அதிகமாகப் பரவின. ராணி மீண்டும் பேசினாள்.

“இதைப்பாரு. இதோ, இங்கே… என் கழுத்துக்குக் கீழே இந்த மச்சத்தைப் பாரேன். இங்கே… கொஞ்சம் கீழே… இங்கே பாரு… கையில் இருந்த பூச்சாடியை தரையில் வைத்து விட்டு , தன் மார்பகங்களின் பிளவில் கண்களை சரித்தபடி சௌத்ரியை நோக்கிப் புன்னகைத்தாள்.

“பார்த்தியா இதை? நீயும் அதைத்தான் உற்று பார்த்துக் கிட்டு இருக்கியா ?

சௌத்ரி… சீ…நீ ரொம்ப மோசம் ”ஐயோ, எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு…”” என்று வெட்கப்படுகிறவள் போல பாவனை செய்தாள் ராணி

“சும்மா அசையாமல் உட்காரு” சௌத்ரி உறுமினார்.

“அடேயப்பா, என்ன ஒரு அதிகாரம்? இப்படி ஒரு பொண்ணோட மச்சத்தை வச்ச கண் வாங்காமல் பார்க்கிறது நல்ல ஆம்பிளைக்கு அழகா? அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை இப்படியா ஒருத்தரு பார்க்கறது? என்று வெட்கப்படுவது போல அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்தாள்.

“நான் எந்த மச்சத்தையும் பார்க்கலை. எனக்குப் பார்க்கவும் வேண்டாம்” சௌத்ரிக்கு எரிச்சல் கலந்த கோபம் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

“ஹூம்… சும்மா கதை விடாதே. ஓரக்கண்ணாலே அந்த இடத்தையே நீ திருட்டுத் தனமா பார்க்கலே? குறுஞ்சிரிப்புடன் வம்புக்கு இழுத்தாள்.

“ராணி”

ராணி மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு மையலுடன் அவரை நோக்கித் திரும்பினாள். இவளிடம் கோபப் பட்டும் பயன் இல்லை . என்ன செய்வது என்று புரியாமல் சௌத்ரி, தோல்வியுற்றவராக ஓவியப் படுதாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டியின் மீது சரிந்து விழுந்தார்.

“எனக்கு என்ன வயசு ஆச்சுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”

“ஹேராம்… எத்தனைவயசு? ஆர்வத்துடன் பூச்சாடியை கீழே வைத்து விட்டு அவரை நோக்கி லேசாகச் சாய்ந்தாள் ராணி.

“உன்னோட அப்பன் வயசு எனக்கு. இல்லை. தாத்தா வயசு. உனக்கு எத்தனை வயசு?
இன்னைக்கு இருந்தா பதினஞ்சு இருக்குமா? வயசை மீறி நீ ஆபாசமாப் பேசறே”.

உண்மையில் சௌத்ரிக்கு ஒன்றும் அவளுடைய தகப்பன் வயதெல்லாம் கிடையாது. தாத்தா வயதும் கிடையாது. அப்படிச் சொன்னாலாவது அவள் வாயடைக்குமே என்பதற்காக அப்படிச் சொன்னார்.

“ஹூம்… நீதான் ஆபாசமாப் பேசறே. என்னோட மச்சத்தை அப்படி உத்து உத்துப் பார்க்கறே.
அதுவும் அந்த மாதிரி மோசமான இடத்துலே இருக்கிற மச்சத்தை நீதான் அப்படி உத்து உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தே” தன்னுடைய கரங்களால் அந்த இடத்தை மூடிக் கொள்வது போன்ற பாவனையில் தடவிக் கொண்டாள்.

“எத்தனை சின்னப் பொண்ணு நீ, இப்படி பேசலாமா?”.

“சின்னப் பொண்ணா? நான் சின்னப்பொண்ணுன்னு யார் சொன்னா? அப்படி நான் இருந்திருந்தேன்னா அப்புறம்….”

அப்புறம்? அப்புறம் என்ன?

“அந்த ரத்னா என்ன சொன்னான் தெரியுமா?
யாருக்கு அந்த இடத்துலே
மச்சம் இருக்கோ…”

“ரத்னாவா? அவனுக்கு எப்படித் தெரியும் உனக்கு அங்கே மச்சம் இருக்குன்னு?”

“நான் அவனுக்கு இதைக் காண்பிச்சேன்” என்று அவள் அந்த மச்சத்தின் மீது தட்டிக் காண்பித்தாள்.

“காட்டுனியா? நீ… நீ இதை அந்த ரத்னா பயலுக்குக் காட்டுனியா,

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் ரத்தம் கொதிக்கத் துவங்கியது. அக்குளில் ஒருமாதிரி வெடுக்கென்று வெட்டியது. கன்னச்சதைகள் நடுக்கத்தில் குலுங்கின. அவள் பேசியதை அவரால் ரசிக்க இயலவில்லை . ரத்னா விடம் அவள் தன் மார்பைத் திறந்து காட்டியதாக சொன்னதை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை . அதை நாம் ஏன் விமர்சிக்க வேண்டும் என்று கோபத்துடன் தன் வேலையை மீண்டும் தொடர்ந்தார் சௌத்ரி அவருடைய தூரிகை பரபரவென்று துரிதமாக இயங்கத் துவங்கியது. மீண்டும் வர்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று குழைந்து கலங்கின.

“ஆஹா… அது சரி. அவன் அந்த மச்சத்தைப் பார்த்தால் நான் என்ன செய்யட்டும்?”

“எப்படி? எப்படி அவனால் அதைப் பார்க்க முடிந்தது… நீ….” கீல்கள் தளர்ந்த கதவினைப் போல சௌத்ரியின் தாடைகள் நடுங்கின.

“நான் குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அவன்…” என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பூச்சாடியை இடது கையில் ஏந்தி மீண்டும் முக்காலியின் மீது உட்கார்ந்தாள்.

“நீ குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்போ அங்கே வந்தானா? பாஸ்டர்ட்…”

“ஆமாம். நான் குளத்துலே குளிக்கப் போனேன். எனக்குத் தனியாப் போக பயமா இருந்தது. அவனை துணைக்கு அழைச்சிக்கிட்டுப் போனேன். தீடீர்னு அங்கே வர்ரறவங்களை அவன் தடுக்கலாம் இல்லையா? ஆமாம். குளிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் என்னோட ரவிக்கையைக் கூடத் துவைத்துக் குடுத்தான்”.

“யாராவது குளிக்கறப்போ வந்துடுவாங்கன்ற பயத்துலே நீ அவனை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனே இல்லையா?

“ஆமாம்” வெகுளியாகச் சொன்னாள்.

“ராணி”, சற்று முன்னே நகர்ந்தார் சௌத்ரி.

“மூஞ்சியை அந்தப் பக்கமா திருப்பிக்கோன்னு அவன் கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா…”

“ஆனா?”

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா

“அவன் தூரத்துலே உட்கார்ந்திருந்தான். அப்புறம் நான்தான் சொன்னேன், ரத்னா, எனக்கு மோசமான இடத்துலே ஒரு மச்சம் இருக்கு. அவன் எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டலே. சரி. எனக்கு என்ன? உனக்குப் பார்க்க வேண்டாம்னா நீ அங்கே பார்க்க வேண்டாம்னு சொன்னேன். என்ன சரிதானே சௌத்ரி?”

“அப்புறம் அவன் பார்த்தான்னு எப்படிச் சொல்றே?”

“ஆமா , பார்த்தான். உண்மைதான். நான் தண்ணியிலே முழுகறதுக்கு இருந்தேன்.தண்ணி இத்தனை ஆழமா இருந்திச்சு. அவன்தான் ஓடி வந்து காப்பாற்றினான் .”.

அவள் மச்சத்துக்குக் கீழே சற்று இறக்கித் தன் கைகளை வைத்துக் காண்பித்தாள்.

“தேவடியா முண்டை”- சௌத்ரி தூரிகையை தூர எறிந்து விட்டு தரையில் கிடந்த குச்சியைக் கையில் எடுத்தார்.

“ஹேராம்… ஒரு நிமிஷம்… கேளு சௌத்ரி… நீ என்ன.. நான் முழுகி செத்திருக்கணும்னு சொல்ல வர்றியா?”

“நாயே.. உனக்கு நீச்சல் தெரியாது?
பிறந்ததுலே இருந்து அந்தக் குளத்துலேதான் குளிச்சிருக்கே. அப்புறம் முழுகி செத்துத் தொலைய வேண்டியதுதானே?”

“ஹா .. ஹா உண்மையில் நான் குளிக்கப் போகலை. நிஜமா… நிஜமாகவே அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காமிக்கத்தான் அப்படி அவன் கிட்டே பொய் சொல்லி கூட்டிகிட்டு போனேன் .. ” அவள் உற்சாகமாக சிரித்தாள்…

“அப்போ அவனுக்கு அந்த மச்சத்தைக் காண்பிக்கத்தான் எல்லா நாடகத்தையும் ஆடியிருக்கே இல்லையா? சௌத்ரி அந்தக் குச்சியைத் தூக்கிக் காற்றில் எறிந்தார். மெலிதாகப் புன்னகைக்கத் துவங்கினார்.

“ஹேராம்… இந்தத் துண்டையாவது சுத்திக்கிறேன் சௌத்ரிஜி”. அவள் குரங்கு போலத் தாவிக் குதித்து படிக்கட்டு அருகில் சென்று நின்றாள்.

“இப்போ என்னை அடிச்சா, நான் இப்படியே வெளியே போயிடுவேன். அப்புறம் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு சொல்லிடுவேன்”…

சௌத்ரி அப்படியே சிலைபோல ஸ்தம்பித்து நின்றார். “அவங்க கிட்டே என்ன சொல்லுவே?”
“சௌத்ரி சொல்றாரு – என்னோட மச்சம்… ஹ்ம்… ஹ்ம்…

“தேவடியா” சௌத்ரி ஏதோ வெறி பிடித்த நரி போலத் துள்ளி எழுந்தார். அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. தான் எய்த அம்பு குறி தவறாமல் பாய்ந்து விட்டது என்று.

“சௌத்ரி, நான் கண்டிப்பா எல்லார் கிட்டேயும் சொல்வேன். தெரிஞ்சிக்கோ. அடிப்பியா? தைரியம் இருந்தா அடிச்சிப் பாரு. வாயேன்… தைரியம் இருந்தா அடிச்சுப் பாரேன். ஏன் என்னையே அப்படி முறைச்சுப் பார்க்கறே? நான் வயசுப் பொண்ணு. சின்னப்பொண்ணு. நீ? மஹா குறும்புக்காரன்” கதவை நோக்கி சிறிது சிறிதாக நகர்ந்து சென்றாள்.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போய் நின்றிருந்தார். ஒரு கணம், அந்த ஓவியத்தைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டு, அவளைக் கூழாக நசுக்கிக் கொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால் வரப்போகும் ஓவியக் கண்காட்சியையும் அதில் அவருடைய ஓவியம் முதல் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் பெறுவதற்காக அவர் சில நாட்களாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பதும் அவருடைய நினைவுக்கு வந்தது.
ஒரு கணம் தலைசுற்றியது.

அவருடைய வாழ்நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஓவியங்களை அவர் வரைந்திருக்கிறார். மொட்டவிழ்ந்து மலரும் ரோஜாப்பூக்கள், பசுமையான இலைகள், தழைகள், செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், தாவிச்செல்லும் புள்ளினங்கள் என இயற்கையின் பரிசுகள் அனைத்தையும் வரைந்திருக்கிறார். இவை மட்டுமல்ல, பெருமூச்சுக்களையும் வாசங்களையும் கூடத் தன் தூரிகையில் சிறைப்பிடித்திருக்கிறார்.

இவரைப் போன்ற ஓவியருக்கு போஸ் கொடுக்கும் பெருமை ஒன்றுக்கே, உலகின் பல பாகங்களில் உள்ள பெண்மணிகள் நிர்வாணமாகவும் ஆடைகள் அணிந்தும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு மாடல்களாக ஒத்துழைக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எங்கோ, சாக்கடையில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்து வந்த இந்தப் பெண் சமாளிக்க முடியாத வகையில் அவருக்கு இம்சை கொடுக்கிறாள்.

அவரை மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், என்னதான் வண்ணக் கலவைகளைப் பல்வேறுவகைகளில் மாற்றிப் பார்த்தாலும் அவளுடைய சருமத்தின் வண்ணத்தை அச்சு அசலாக அப்படியே தீட்டுவதற்கு என்ன செய்தும் அவரால் முடியவில்லை. சந்தன நிறத்தைக் கறுமையுடன் கலந்து சிறிதளவு நீலவர்ணத்தை சேர்த்துப் பார்த்தார். ஆனால் பளிங்குக்கல், சந்தனம், நீலம் மற்றும் லேசான காவி நிறம் சேர்ந்த கலவையாக இருந்தது அவளுடைய சருமத்தின் நிறம். அது மட்டுமல்ல.

அவளுடைய நிறமானது ஒருநாள் சிப்பியின் நிறமாகத் தோற்றம் அளித்தால் மறுநாள் விடிகாலையில் வானத்தில் தோன்றும் சிகப்பில் இருந்து வெடித்துதோன்றும் வண்ணம் போல் காட்சியளிக்கும். வைகறையில் இளஞ்சிகப்பு மேகத்தின் வர்ணஜாலத்தில் மினுக்கும் அவளின் நிறம் மற்ற நேரங்களில் சர்ப்பத்தின் விஷத்தைப் போல நீலமாகப் படர்ந்திருக்கும்.

அவளுடைய கண்களின் நிறமும் அவ்வப்போது தொடர்ச்சியாக மாற்றம் கொண்டிருக்கும். முதல் நாள் அவர் கண்களின் நிறத்துக்காக தார்க்கறுப்பு நிறத்தைக் குழைத்துத் தயாராக வைத்திருப்பார். ஆனால் திடீரென்று அவளுடைய கருவிழிப் படலத்தில் செவ்வண்ணமாக வரிகள் படர்ந்து இருக்கும்.

அதனைச் சூழ்ந்திருக்கும் இமைப்படலங்கள் நீலமேகங்களால் சூழப்பட்டது போலக் காட்சியளிக்கும். அவர் சுத்தமாகப் பொறுமை இழந்தார். இதுவரை நிறைய பெயிண்டு கலவைகள் வீணடிக்கப்பட்டிருந்தன. சில கணங்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய கண்ணின் மணிகள் பச்சை நிறத்தில் மாறிச் சுழன்று இரு மரகத மணிகளாக நடனமிடத் துவங்கியபோது அவருடைய பொறுமையின்மை எல்லையைக் கடந்தது. கண்ணின் மணியைச் சுற்றியுள்ள வெண்பரப்பில் லேசாகப் படர்ந்திருந்த செவ்வரிகள் அடர்த்தி மிகுந்து ரத்தச் சிவப்பாக மாறியது. “நாசமாப் போச்சு” என்று விரக்தியின் உச்சியில் பதற்றத்துடன் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டார் சௌத்ரி. தொல்லை அத்துடன் முடியவில்லை.

“பயங்கரமா கொசு கடிக்குது” என்று குழந்தையைப் போலச் சிணுங்கினாள் ராணி. என்னதான் இவள் எரிச்சல் மூட்டினாலும் இன்று முழுநாளும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார் சௌத்ரி.

“பாரேன். இந்தக் கொசு என்னைப் பிச்சுப் பிடுங்குது” என்று மீண்டும் கொஞ்சினாள். சௌத்ரி ஒன்றும் பேசாது அமைதியாக இருந்தார்.
சௌத்ரி கால்களை அகலமாக விரித்து நின்றார். ராணி திடீரென்று மிகவும் ஆபாசமான வசைச் சொல் ஒன்றை அவரை நோக்கி உதிர்த்தாள்.

சௌத்ரி ஒருகணம் அதிர்ந்துபோய் நின்றார். ஒரு பெண்ணால் எப்படி இதுபோன்ற வார்த்தையை எப்படி இப்படி லஜ்ஜையின்றிப் பேசமுடிகிறது? அவருக்கு இதுபோன்ற வசைகள் எல்லாம் அவ்வளவாகப் பரிச்சயம் கிடையாது. அவருக்குத் தெரிந்திருந்த சில வசவுகள் மிகவும் மென்மையானவை.

அவர் இதையெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வாயில் கூட இதுபோன்ற அசிங்கமான வசைகள் எல்லாம் வராது. அதிகபட்சம் தன்னுடைய உத்தியோக நிர்ப்பந்தத்துக்காக சில வார்த்தைகளை அந்தப் போலீஸ்காரன் எப்போதாவது ஒரு படிமமாக உபயோகிக்கலாம்.

“நீ எங்கிருந்து இந்த மாதிரி கேவலமான வார்த்தைகளை எல்லாம் பேசக்கத்துக்கிட்டே?”
“எது? இதைச் சொல்றியா?” என்று முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக் கொண்டு அதே வசவை மீண்டும் கேள்வி போல உச்சரித்தாள்.

“ராணி” என்று இரைந்தார் சௌத்ரி.

“இதை ஒருமுறை சுன்னன் பேசக் கேட்டுஇருக்கேன். கொசுக்களை விரட்டும்போது அவன் அப்படித் தான் திட்டுவான். அவனோட குடிசையில் படைபடையா கொசு இருக்கும்” என்று அவள் விஷயத்தை சமாளிக்க முயன்றான்.

“என்ன? சுன்னனோட குடிசையிலேயா? அப்போ நீ அவனோட குடிசைக்குப் போயிருக்கே இல்லையா?”

“ஆமாம். அவன் எனக்கு வெல்லச் சேவு குடுக்கறேன்னு சொல்லி என்னை அங்கே அழைச்சிக்கிட்டுப் போனான்”

“அப்போ அங்கே வெல்லச் சேவு சாப்பிட்டே…”

“ஐயோ… அப்படி இல்லை… அவன் கூப்பிட்டப்போ வெல்லச்சேவு எதுவும் அங்கே இல்லை.. அவன் சும்மா பொய் சொல்லி இருக்கான். இப்போ எல்லாம் ஒழுங்காக வாங்கிக்கிட்டு வந்துடறான்”.

“ஓஹோ… இப்போ எல்லாம் சுன்னன் உனக்கு வெல்லச் சேவு வாங்கிட்டு வர்றான் இல்லையா?”

“ஆமாம். வெல்லப்பாகுலே ஊற வச்ச பொரியும் வாங்கிட்டு வர்றான்”. பூச்சாடியின் மீது பதித்த கண்ணாடிக் கற்களைத் தடவிக் கொண்டே அவள் சொன்னாள்.

“ஓஹோ… பொரி கூட… சரிதான்”. ஏதோ தான் தேவையின்றி அதிர்ச்சியானது போல உணர்ந்தார் சௌத்ரி. ராணிக்கு வெல்லச்சேவு என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அதற்காக சுன்னன் குடிசையில் இருந்து ஏன், ஏதாவது சாக்கடையில் புரளும் நாயின் வாயில் வெல்லச்சேவு இருந்தால் அதைக்கூடப் பிடுங்கி இவள் சாப்பிடுவாள் என்று நினைத்தார்.

“நான் உனக்கு தேவைக்கான பணம் குடுத்திருக்கேன். அப்பவும் நீ சுன்னன் குடிசைக்குப் போய் வெல்லச்சேவு எல்லாம் சாப்பிட்டு வர்றே…”

“ஹூம். நான் ஒண்ணும் கெஞ்சிக்கேட்டு வாங்கி சாப்பிடறது இல்லை. அவன் எனக்காக ஆசையா வாங்கிக்கிட்டு வருவான். தன் குடிசைக்கு வந்துட்டுப் போன்னு என்னைக் கூப்பிடுவான். அவனை எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது.

மீசையை எத்தனை பெரிசா வளர்த்து வச்சிருக்கான். எனக்குத் தும்மலா வந்துக்கிட்டு இருக்கும். அக்ஷ்.. அக்ஷ் என்று வேண்டுமென்றே யாரோ அவள் நாசிக்குள் குச்சியை செருகியது போலத் தும்மிக் காண்பித்தாள்.

“சௌத்ரி, என்னோட முதுகிலே கொஞ்சம் சொறிஞ்சிக்கட்டுமா?”

சௌத்ரிக்கு மீண்டும் உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிவது போலத் தோன்றியது. அவனுடைய மண்டைக்குள் நுழைந்து யாரோ கைதட்டும் ஓசையை எழுப்புவது போல இருந்தது. தாடைகள் இறுகின.

அனைத்து வர்ணங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து தன் மண்டையோட்டைத் துளைத்து மாயக்காளான்களாக முளைத்து வெளிக்கிளம்புவது போல உணர்ந்தார்.

அப்போது அவருக்கு எதிரில் இருந்த முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், இந்த ஓவியத்தை வரைவதை மேலும் தொடர்வதா அல்லது பாம்பு போலப் பின்னித் தன்னை வதைக்கும் வேடிக்கைக்கு ஆளாவதா என்று குழம்பி நின்றார்.

இது தொடர்ந்தால் தான் சட்டையைக் கிழித்துக் கொண்டு சேற்றில் புரண்டு அலைய வேண்டியிருக்கும் அல்லது தீயாகக் கொழுந்து விட்டெரியும் தலையை எங்காவது குட்டையில் கொண்டு போய் புதைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தார். வரைவதை நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினார்
குளம் நோக்கி அவருடைய கால்கள் தானாக நடந்தன. வீட்டில் இருந்து குளம் அத்தனை தூரம் இல்லை. இது அவருக்குள் அடிக்கடி நடக்கும் விஷயம்தான்.

குளத்தின் கரையில் உட்கார்ந்து நீருக்குள் குலுங்கிக் குலுங்கி மினுங்கும் சூரியனின் நிழலையே வெறித்துக் கொண்டிருப்பார். அவர் இயற்கையிலேயே ஒரு கவிஞர். இந்த உலகில் வாழ்ந்து கொண்டே எல்லாவற்றில் இருந்தும் ஒருவகையான எல்லையை நிர்ணயித்துக் கொண்டு இடைவெளிகளுக்குள் பயணம் செய்து வாழ்கிறவர். அத்தனை வயதானவர் இல்லை. ஆனால் இளைஞர் என்றும் சொல்ல முடியாது. நடுத்தர வயதில் இருப்பவர் .

ஆனால் தன் உருவத்தின் மீது பெரிய அக்கறை இல்லாதவர். தன்னுடைய தாடியை ஓழுங்காக வெட்டிக் கொள்ளக்கூட சிரத்தை காட்டாது புதராக மண்டிப் போன தாடியுடன் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய அக்குள் இடுக்கில் மீண்டும் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ராணியின் பேச்சுக் குரல் தவளை ஒன்றின் கத்தலுடன் சேர்ந்து ஒலித்தது போலத் தோன்றியது. தவளையா அது? ஆனால் இன்னும் மழைக்காலம் துவங்கவில்லையே. அதனால் தவளையாக இருக்க வாய்ப்புக் குறைவுதான். ஒருவேளை பூனையின் கத்தலாக இருக்குமோ?இருக்காது. பூனையாக இல்லாமல் இருந்தால் வேறு ஏதாவது ஒன்றாக இருக்கலாம். குளத்தின் அருகே கேட்ட அந்த வினோதமான ஒலி அவர் மூளைக்குள் சென்று கிறுகிறுக்க வைத்தது. என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள குளத்தின் கரையோரமாக நடந்து சென்றார்

சௌத்ரி எதையும் சட்டென்று நம்பி விட மாட்டார் . குளத்தின் வழியே அவர் போகும் போது ராணியும் ரத்னாவும் குளத்தில் முரட்டுத்தனமாக ஏதோ ஒரு விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டபோது,கூட அது ஒருவகையான காட்சிப்பிழையாக இருக்கலாம் என்று தான் முதலில் நினைத்தார். ராணியின் இது போன்ற செய்கைகள் அவரை சொல்லொணா வேதனையில் ஆழ்த்தி வதைத்தது. இன்று எல்லாமே எல்லை மீறிக்கொண்டு போகின்றன என்று நினைத்தார்.

அவர்கள் இருவரையும் அவர் நெருங்கிய போது அவர்களுடைய ஒழுங்கீனமான சிரிப்பொலி அடங்கி, இருவரும் பளிங்குச் சிலைகளாக மாறிப் போனார்கள். அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் வெறித்துத் தெறித்தன. மாயத்தோற்றமாக இருந்தாலும் எத்தனை தெளிவாக இருந்தது? உருண்டு திரண்டதொடைகள், தூக்கி வாரிய சிகையலங்காரம், ஆழமாகத் துளைத்தெடுக்கும் கருவிழிகள்… என ரத்னாவின் ஒவ்வொரு அவயமும் மிகவும் எடுப்பாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது.

ராணியின் கட்டான மேனி, சாம்பல் கலந்த பழுப்பும், இளஞ்சிவப்பும், கற்பூர வெண்மையும் நீல நிறத்திலும் வர்ணக் கலவையாகத் தெறித்தது. எடுப்பாகப் புடைத்திருந்த அந்தக் கருமச்சம், சௌத்ரியின் மீது துப்பாக்கிக் குண்டுபோலப் பாய்ந்தது.

அவர் தன் கண்ணை நம்பாமல் மீண்டும் அந்தக் காட்சியை விழித்து பார்த்தார் . அவரைக் கண்டதும் ரத்னா தன் வேட்டியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் மெல்ல நழுவினான். ஆனால் ராணி மட்டும் எவ்வித எதிர்வினையும் இன்றி தன்னுடைய இருகரங்களாலும் நீரை வாரி இறைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் நழுவிப் போவதைக் கண்டதும் தான் இக்காட்சி தன் பிரமையல்ல , உண்மை என்றே உணர்ந்தார் . யாரோ ஒரு ஊஞ்சலில் தன்னை வலுக்கட்டாயமாக உட்கார வைத்து வேகமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் ஆட்டி, ஆட்டி மிகவும் உயரே தன்னைத் தூக்கி எறிந்தது போல இருந்தது சௌத்ரிக்கு.

ராணியின் கொஞ்சலான குரலில் மீண்டும் அக்காட்சியில் இருந்து மீண்டு சுயநினைவுக்கு வந்தார் சௌத்ரி . அவர் அவர்களை பார்த்து விட்டார் என்றாலும் அதற்காக ஒருவிதத்திலும் பாதிப்படையாமல் எதுவுமே நடக்காதது போல் அவரிடம் பேசினாள் ராணி

“என்னோட மச்சத்தைத்தான் உற்றுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கே இல்லையா? குறும்பைப் பாரேன்”

சௌத்ரியை சமாதானப்படுத்துவதற்காக பசப்புத் தனமாகச் சிரித்தாள் ராணி.

“எங்கிருந்து நீ இத்தனை ஆபாசமான வார்த்தைகளைக் கத்துக்கிட்டே?”

கடினமாக இறுகிய மன நிலையில் இருந்து சௌத்ரியால் வெளிவரமுடியவில்லை.

“தண்ணீரை விட்டு வெளியே வா…” என்றார்.
“ஓஹோ… என்னை அடிப்பியா?” என்று தண்ணீருக்குள்ளிருந்து தலையை வெளியே நீட்டியபடி ராணி கூச்சலிட்டாள்.

“இன்னிக்கு உன்னை உயிராடு தோலை உரிக்கப் போறேன்”. சாக்கடையில் பெரிய தவளையாக வளர்ந்திருந்த அதே பெண்தான் இவள் என்று தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார் சௌத்ரி.

“அம்மணமாக நிக்கிற ஒரு பெண்ணை அடிக்கக் கையை ஓங்குறியே வெக்கமா இல்லையா உனக்கு?” என்று ராணி கேட்டாள்.

சௌத்ரி பெரிதும் சீற்றம் கொண்டார்.
“அம்மணமாக இருக்கிற பெண்களை எல்லாம் அடிப்பாயா? என்ன காரியம் இது?” தண்ணீரில் இருந்து அவள் உருவம் இடுப்புக்கு மேல் உயர்ந்தது.

அவள் மிகவும் பயந்திருந்தாள். எனவே அவளுடைய குரலை சண்டைக்கோழி மாதிரி வைத்துக் கொண்டு நிலைமையை சமாளிக்க முயன்றாள்.

“சீ போ…” என்று கூச்சத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

சௌத்ரியின் கைகளில் ஆடிக் கொண்டிருந்த குச்சி கையில் இருந்து நழுவியது. சௌத்ரியின் உயரம் ஒரு சில அங்குலத்துக்கு அதிகரித்தது. அவருடைய கைகள் வீங்கிப் போயின. மண்டைக்குள் ஏதோ எறும்புகள் ஊர்ந்து செல்வது போல இருந்தது. சில்லென்ற மூடுபனியைப் போல் மேல்கிளம்பிய கருங்காற்று அனைத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு சென்றது போல இருந்தது. முழுவேகத்துடன் தீப்பொறிகள் தெறித்து, தீச்சுவாலைகள் உயரக் கிளர்ந்து எழுந்தன. புடைத்திருந்த அவளுடைய மச்சத்தின் மீது அவருடைய பசியேறிய கண்கள் ஆழப்பதிந்தன.

அந்த மச்சம் திடீரெனக் கருங்கல்லாக மாறி அவருடைய நெற்றியைத் துளைத்தது. சண்டையில் தோல்வியைக் கண்ட நாயைப் போல மிகவும் வேகமாக அங்கிருந்து அகன்று தன் அறைக்குள் சென்று படுக்கையில் வீழ்ந்தார்.

அன்றைக்கே ரத்னாவை வெளிய துரத்தினார் சௌத்ரி. ரத்னா, தான் தன்னுடைய கோவணத்தை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டிருந்ததாக பிடிவாதத்துடன் மன்றாடிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஆவேசம் வந்தது போல சௌத்ரி உக்கிரமாக இருந்தார். இரவு முழுதும் அவர் அரக்கர்களின் படை ஒன்று தன்வசம் இருப்பது போன்ற பாவனையில் சமர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய உடலின் வழியாக யாரோ துளையிடும் இயந்திரத்தை வைத்துத் துளைப்பது போலவும் இடையில் ஏதோ கருங்கல் ஒன்று தடுப்பதால் அந்த இயந்திரம் துளைக்க முடியாமல் தடைபட்டு நிற்பது போலவும் தோன்றியது.
அன்று பலவகையான வர்ணங்களும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. மஞ்சள் காவி நிறத்துடன் லேசாக நீலத்தைக் கலந்தார். அது கடலின் ஆழத்தில் கிடைக்கும் அடர்த்தியான நீலவர்ணத்தில் குழைந்து மிளிர்ந்தது.

கண்களுக்கான வர்ணத்துக்காக இளம்பச்சை மற்றும் கருப்பை – இல்லை, விழியோரத்தில் சாம்பல் நிறச் சாயலில் இளஞ்சிவப்பைச் சேர்த்தார். ஒருகணம் தன்னைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தார். நீண்ட நேரமாக இதனை அவர் செய்யாமல் இருந்தார். ஒரு ஓவியர் தன்னுடைய முகத்தைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டுமா? கண்ணாடி அந்த ஓவியனுக்கு எதைக் காட்டும்? அவர் வரைந்த எண்ணற்ற ஓவியங்கள் அவருடைய முகத்தை மட்டுமல்லாது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இண்டு இடுக்குகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் கண்ணாடியாக இருந்தன.

வண்ணக் கலவைகளால் உருவாக்கப்பட்ட அவருடைய இதயமும் எண்ணங்களும் அவர் பார்வையில் படும் வகையில் எதிரும் புதிருமாக நின்று கொண்டிந்தன. இருப்பினும் தன் முகத்தின் பிம்பத்தைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். காலியாகிப் போன தகர டின்களில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்து அதனை அடிப்புறமாகத் திருப்பிப் பார்த்தார். இரண்டு பாச்சைகள் அவருடைய மூக்கை உரசியபடி பறந்து போயின. புறக்கையால் டப்பாவில் படிந்திருந்த ஒட்டடையைத் துடைத்துவிட்டு டப்பாவின் பளபளப்பான மேற்பரப்பில் தன் முகத்தைப் பார்த்தார்.

முதலில் அத்தனை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. என்னதான் நுணுக்கமாகக் கூர்ந்து பார்த்தாலும் அடர்த்தியான குச்சங்களாகப் படர்ந்திருக்கும் கடலின் ஆழத்தைப் பார்ப்பது போலத்தான் அவரால் உணரமுடிந்தது. அல்லது இமைகளில் ஏதேனும் பிரச்னையோ? காணும் அனைத்தும் கலங்கியும் நுரைத்தும் காணப்படுவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

வேடிக்கையாகத் தொங்கும் அவருடைய தாடியும் பசித்த கண்களும் அனலாக தகிப்பதைக் கண்டார். அவரா அது? டப்பாவை மீண்டும் தலைகீழாகத் திருப்பி மீண்டும் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய தாடி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு பார்த்தபோது கறைபடிந்த அவருடைய மூக்கின் நுனியும் செம்பட்டையாகிப் போன ஒழுங்கற்ற மீசையும் தெரிந்தது. ஒரு கத்திரி இருந்திருந்தால் அந்த மீசையை ஒழுங்காகத் திருத்திக் கொண்டிருக்கலாம். பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் மதிப்பாக இருந்திருக்கும்.
சுன்னனின் மீசை தனக்குக் குத்தியதாக ராணி சொன்னாள். மீசை குத்தியதால் தும்மல் வந்ததாகவும் சொன்னாளே.

தன்னுடைய மூக்கால் தும்முவது போன்ற ஓசையை எழுப்பினார். ரத்னா கோமணம் அணிந்திருப்பான் என்று அவருக்குத் தெரியும். இப்போது ஒருவேளை அவன் வேட்டியைக் கட்டி இருக்கலாம். அல்லது தன் பார்வைக்கு வரும்போது மட்டும் அவன் வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அவனுடைய அந்த வெல்லச்சேவு?

சௌத்ரிக்கு விநோதமான எண்ணம் ஒன்று தோன்றியது. தன் வீட்டின் சுவர்கள் அனைத்தும் வெல்லச்சேவினால் கட்டப்பட்டது போலவும் அச்சுவர்கள் தன்னை வலுவாக நெருக்கி நசுக்குவதாகவும் தோன்றியது. அரைகுறையாகத் தாக்கப்பட்டு படபடக்கும் சிறகுகளுடன் தவிக்கும் ஈயைப்போல அந்த வெல்லச்சேவுக் குவியலின் உச்சியில் அவர் சிக்கியிருந்தார்.

மேலும் கீழுமாக பரபரப்புடன் நடந்ததில் அவர் மிகவும் களைப்புற்று ஸ்டூலின் மீது உட்கார்ந்து கொண்டார். அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டிருந்த ஓவியத்தின் மேலிருந்து திரையை விலக்கினார். சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அந்த ஓவியத்தில் இருந்த புள்ளிகளும் பூச்சுக்களும் அவரைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து பறந்து ஓரிடத்தில் உறைந்து நின்றன. தோள்கள் மெருகேற்றப்பட்ட தோலைப்போல மினுமினுத்தன.

கண்கள் நீலம், கருமை மற்றும் பச்சை நிற விளக்குகளைப் போல மிளிர்ந்தன. மச்சம்? அந்த மச்சம் இங்கே எப்படி வந்தது? பாம்பைப் போலப் புடைத்துச் சுருண்டிருந்தது. ஓ… மச்சம். டிக்… டிக்… டிக்… அவருடைய இதயம் கடிகாரத்தைப் போன்று துடித்தது.

அவர் ஒரு கணம் எழுந்து கொண்டார். தன்னை அறியாமலே கால்கள் ராணியின் குடிசைக்கு அவரை இழுத்துச் சென்றன. அக்குடிசை மிகவும் குறுகலாக, அசிங்கமாக, மூச்சைத் திணற வைப்பதாக இருந்தது. அதன் கூரையை நாளை சற்று உயர்த்திக் கட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தார். அது வேண்டாம்.

காலி டப்பாக்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் தன்னுடைய வீட்டின் அறை ஒன்று இந்தக் காரியத்துக்குப் போதும் என்று நினைத்தார். அவர் இருளில் சற்று முன்னேறினார். அவருடைய இதயம் இன்னும் கடிகாரத்தைப் போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதனுள் இருந்த இருட்டு ஈரமான அடுப்புக்கரியைப் போல அவருக்குள் அப்பிக் கொண்டது. கயிற்றுக் கட்டிலின் நாடாக்களில் அவருடைய கை மாட்டிக் கொண்டது.

அவர் இருளில் மூர்க்கமாகத் ராணியின் உடலைத் தேடி தடவிக் கொண்டே சென்றார். ஆனால் ராணி அங்கு இல்லை. கொசுக்கள் அவருடைய உடலெங்கும் அட்டைபோலப் பரவி குருதியைக் குடித்தன. முரட்டுத்தனமாக ரீங்கரித்தன கொசுக்கள். வெல்லச்சேவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவர் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தன.
மறுநாள் காலை, ராணியின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தி,

”தேவடியா, ராத்திரி எல்லாம் எங்கே போயிருந்தே?” என்றுகேட்க வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. ஆனால், தன்னுடைய குடிசையில் அவருக்கு என்ன வேலை என்றும் தன்னுடைய கட்டிலில் இவர் ஏன் புரண்டு கொண்டிருந்தார் என்றும் அவள் கண்டிப்பாக திருப்பி கேட்பாள். எனவே சௌத்ரி மவுனம் காத்தார்

அன்று அமைதியாக அவர் தன் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். ராணியும் அன்று அமைதியாக இருந்தாள். அவள் ஏதாவது பேசவேண்டும் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் எங்கே போயிருந்தாள் என்கிற விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் எதுவுமே கேட்கமுடியாதபடி அவள் முகத்தைக் கடுப்புடன் உம்மென்று தூக்கி வைத்துக் கொண்டும் சிணுங்கிக் கொண்டும் இருந்தாள்.
பூச்சாடியை தரையில் வைப்பதைக் கவனித்த அவர்,

‘என்ன களைப்பா இருக்கா?” என்று மிகவும் கரிசனத்துடன் கேட்டார். அவளுடன் அன்று எந்தத் தகராறும் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்தார்.

“பின்னே? என்னை என்ன களிமண்ணுலேயா செஞ்சிருக்கு?” என்று அவரிடம் பேசிக் கொண்டே தன் இருகைகளாலும் இடுப்பை லேசாகப் பிடித்து மஸாஜ் செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவளை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தார் சௌத்ரி. ஆனால் திடீரென தொனியை மாற்றிக் கொள்ளக் கூச்சமாக இருந்தது அவருக்கு.

“சரி. வா. வேண்டிய ஓய்வு எடுத்தாச்சு”.

தன்னோடு அவள் சண்டையிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்தார். அவள் தானாக ஏதாவது பேசுவாள் , அப்பொழுது தான் எல்லாவற்றையும் பேசி விட வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார் .

ஆனால் அவளோ ஜாடியை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு அமைதியாக போஸ் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.
அன்று வர்ணங்கள் அவருடன் தீராத தர்க்கம் புரிந்து கொண்டிருந்தன. அவை அவரை ஏளனம் செய்து கொண்டிருந்தன. அந்த மச்சத்தை அன்று வரையவேண்டும் என்று யோசித்திருந்தார்.

வர்ணங்கள் தங்களுக்குள் மச்சங்களைக் கொண்டிருக்காதோ? ஆனால் வர்ணங்கள் கலகத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டதும் அதுபோன்ற யோசனையை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தார்.

ராணி அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காக முக்காலியை விட்டு எழுந்தபோது அவள் சுற்றிக் கொண்டிருந்த துப்பட்டாவில் இருந்து வெல்லச்சேவுத் துண்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. அவள் அதை கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சௌத்ரிக்கு ஏதோ கூரையே தன் மீது சரிந்து விழுந்ததைப் போன்று இருந்தது.

“இந்த… இந்த வெல்லச்சேவு…” கோபத்தில் அவருடைய வாயில் நுரை தள்ளியது. அந்த வெல்லச்சேவுத் துண்டை குனிந்து எடுக்க அவள் முயற்சித்தாள். ஆனால் சௌத்ரியின் கோபத்தைப் பார்த்ததும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள்.

“நீ வேணும்னா அதை எடுத்துக்கோ” என்று தோளைக் குலுக்கித் துடுக்காகச் சொல்லி விட்டு அவள் அகன்று சென்று விட்டாள்
மரணத்துக்கு ஈடான விரைப்பு சௌத்ரியின் உடல் எங்கும் பரவியது.

ராணியின் உருவம் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ற அவர், தன் காலடியில் விழுந்திருந்த அந்த வெல்லச் சேவுத் துண்டை வெறியோடு பொடிப் பொடியாக நசுக்கினார்.
மறுநாள் ராணி எவ்விதச் சுவடும் இன்றி மறைந்து போனாள். தன்னுடன் எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல் வந்தது போலவே திரும்பிப் போனாள். மீண்டும் சேற்றிலும் சகதியிலும் புரளும் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினாள்.

சௌத்ரியின் ஓவியம் அரைகுறையாக நின்றுபோனது. ஐயாயிரம் ரூபாய் சன்மானம் அவருடைய மூளைக்குள் ஒரு கரும்புள்ளியாக உறைந்து போனது. மச்சத்தை நினைவில் கொண்டுவரும் கரும்புள்ளி. அவருடைய நெஞ்சில் குத்திய கரும்புள்ளி.

இதற்குப் பிறகு சௌத்ரி ஒரு வகையான மனக்கொதிப்புடன் வாழத் தொடங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போனதைப் அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொன்னால் இவர் மீதே அவர்கள் சந்தேகப்படுவார்கள்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. தொடர்ந்து ஓவியங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் யாரும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு காலணா கூடக் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. அதற்கான காரணம் என்னவென்றால் அவர் வரையும் பூக்களின் மீது கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிற வர்ணத்தைப் பூசியதால் அவை விகாரமாகக் காட்சியளித்தன. அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.

அவர் வீட்டில் இருந்த வர்ணங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகக் குழைந்து போய் கலங்கிய சேறாகக் காட்சியளித்தன. அவரால் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் ஓவியத்தில் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை
மேலும் சில வேதனையான சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் அவரிடம் ராணியைப் பற்றிக் கேட்கத் துவக்கினார்கள் அவள் எங்கே போனாள் என்று தனக்குத் தெரியாது என்று எல்லோரிடமும் இவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் இதுபோன்ற நேரடியான பதில் அவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவில்லை.

“ராணியை யாருக்கோ விற்றுவிட்டார் இந்த சௌத்ரி”
“ஏதோ ஒரு வியாபாரிக்கு பல ஆயிரங்களுக்கு விற்று விட்டார்”

“அவளோடு இந்த ஆளுக்குக் கள்ளத் தொடர்பு இருந்தது. எப்படியோ அவளைக் கழித்துக் கட்டி விட்டார்”

இப்படி ஆதாரமற்ற வம்புகள் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்தன. சௌத்ரியின் வாழ்க்கை ஒரு இருட்டறையில் முடங்கிப் போனது. ஜனங்கள் ஏதோ அவரை வறுத்து விழுங்கத் துடித்துக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.
அது மட்டுமல்ல திடீரென ஒருநாள்.

ராணி திரும்பி வந்து சாலையின் முனையில் ரத்தம் தோய்ந்த சிறிய மூட்டை ஒன்றை விட்டுச் செல்ல முயன்றபோது அங்கு பெரும் ரகளை ஏற்பட்டது. அந்த மூட்டைக்குள் பிறந்த குழந்தையின் சடலம் இருந்தது. உடனடியாக அந்தக் கிராமத்தில் ரெய்டுகள் நடந்தன. சௌத்ரி மிச்சமிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நிதானத்தையும் இழக்கத் துவங்கினார். ராணி மாயமாக மறைந்து போன புதிரும் மிக எளிதாக விடுபட்டது.

சௌத்ரி வாயடைத்துப் போனார். மக்கள் அவர்தான் ராணிக்கு அநீதி இழைத்தவர் என்று பேசத் துவங்கினார்கள் என்ன அநீதி இது? இதுபோன்ற ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டினால் ,வாழ்நாள் முழுதும் அவர் சேமித்து வைத்திருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் நாசமாகப் போய்விட்டது. சமூகத்தின் முன்னால் ஒரு குற்றவாளியாக அவர் தலைகுனிந்து நின்றார்

ஆனால் கடவுளுக்குத் உண்மை தெரியும். குற்றமற்ற தன்னை கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று உறுதியுடன் நம்பினார். இந்த சமூகத்தின் முன்னால் தான் நிரபராதி என்று கடவுள் நிரூபிப்பார் என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் காத்து இருந்தார் சத்தியம் எப்போதும் வெல்லும். ஆனால்… இவர் குற்றவாளி என்று அவர்கள் எப்படித் தீர்மானித்தார்கள்? இந்த உலகில் பிறந்ததே தான் செய்த பெரும் குற்றம்தான் என்று வருத்தப்பட்டார்.

தவறே செய்யாமல் அந்த குற்றத்தை தான் சுமப்பதற்கு பதில் அந்த தவறை செய்திருக்கலாமே என்று ஆதங்கப் பட்டார்

அப்படி நடந்து இருந்தால் , சிறைத்தண்டனை, வலி, பாதிப்பு, கடுந்துயரம், சபையில் அவப்பெயர் போன்ற அனைத்தையும் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார். கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்திருக்க மாட்டார். அங்கு மச்சம் இருந்தது உண்மைதான். சரி.

ஆனால் மனிதனுக்கு உள்ள பலவீனங்களைப் பற்றி கடவுளுக்குத் தெரியாதா என்ன? ஒருவேளை ராணியிடம் போலீசார் விசாரிக்கும்போது அல்லது வழக்கறிஞர்கள் தன்னைக் குறுக்கு விசாரணை செய்யும்போது தான் வகையாக சிக்கிக் கொள்வோம். அப்போது ராணி தன்னுடைய வாக்குமூலத்தினால் தன்னை விடுவித்தாலும் அதன் வழியாக அவள் தன்னை முற்றிலுமாக அழித்துவிடலாம் என்கிற விஷயம் சௌத்ரிக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

“அது சௌத்ரிக்கு சொந்தமானது அல்ல” என்று பெருந்திரளாகக் கூடியிருந்த நீதிமன்றத்தில் ராணி வாக்குமூலம் அளித்தாள்.

“சௌத்ரி ஆண்மையற்றவர்” என்று அலட்சியத்துடன் உளறினாள். சுன்னனையோ ரத்னாவையோ கேட்டுப் பாருங்கள்.

அது யாருடையது என்று நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஹூம்.. என்று விரைப்புடன் கத்தினாள்.

சௌத்ரியின் தலைமீது பிரம்மாமாண்டமான கறுப்பு மலை ஒன்று வெடித்துச் சிதறியது. பேரிடியும் மின்னலும் இணைந்து கொண்டது. தூரத்தில், வெகுதூரத்தில் ஆழமான வட்டமான கரும்புள்ளி ஒன்று கிளர்ந்து உச்சியில் நின்றது.

சௌத்ரி இன்றும் கூட, சாலையில் உட்கார்ந்து ஒரு கரிக்கட்டியால் பெரும் வட்டங்களை, பெரும்புள்ளிகளாக, கருமையான மச்சக் குறியைப் போல எப்போதும் வரைந்து கொண்டிருக்கிறார்.

•••••

வேர்கள் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / – ஜி.விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

அன்றைய தினம் . வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர் . சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது . வலிகள் தெரியா குழந்தைகள் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது .

பள்ளிகளுக்கு கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று . குழந்தைகள் , ஓடுவதும் , தாவிக் குதிப்பதும் ,ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டு பட்டது . இந்த குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது . ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை கூறு போட்டதும் , இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தை கொடுத்து விட்டு வெளியேறி யதையும் இந்த குட்டி பிசாசுகள் அறியாது . முனை மழுங்கிய கத்திகள் குரல் வளைகளை அறுக்க திராணியற்று , இந்தியாவை சிதைத்து போட்டன குருதிகளுக்கான ஊற்றை தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்த சேற்றினை வாரி இறைத்தது .

வெட்டு பட்ட காயங்களை தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை
சாதாரண நாட்களாக இருந்தால் , விடுமுறை நாட்களில் இந்தக் குட்டி பிசாசுகளை சமாளிக்க இயலாமல் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம் . ஆனால் , சில நாட்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கி கொண்டது போல கலவர பூமியாக இருந்தது . முஸ்லீம்கள அச்சுறுத்தப் பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப் பட்டனர் . வீட்டிற்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு , காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்தனர் . கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் உலகம் இவை எதையும் அறியாமல் , தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டிற்குள் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தன.

குழந்தைகள் , வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள் மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறி விடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப் பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாக புலம் பெயர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இப்பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் ,கூட்டம் கூட்டமாக பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அசச்சுறுத்தலாகி , அங்கேயே வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லீம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப் படுமோ என்ற கவலை யில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது .ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு ,அலங்கோலமாக கிடந்தது .

எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள் . இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தது , மேவார் மாகாணத்தை பொறுத்தவரை இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டை கொண்டு இருக்க வில்லை அவர்களின் உருவங்களோ , ஆடைகளோ , பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் வேறு இடங்களில் இருந்து இங்கு இடம் பெயரும் முஸ்லீம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப் பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப் போல வதந்தியாக , ஆகஸ்ட் 15 பற்றிய செய்தி பரவி இருந்தது .

யூகங்களால் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர் ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையை பாதுகாப்பாக கடந்து சென்று விட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தர்களால் நடை முறை சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள் . இந்தியா , பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக் கொண்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை அதனால் அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை . விசயத்தை ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தவர்கள் , தங்களையும் , தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் , முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர் .

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள் , பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும் , பெரிய ரொட்டிகள் வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது என்ற புரளியை உணமை என்று நம்பினார்கள் . அவர்கள் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்கு புலம் பெயரத் துவங்கினர்.. மீதமுள்ள அறிவாளிகள் , காலணாவும் , ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலை தக்க வைத்து கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக் கொள்வது என சமூக போருக்கும் தயாரான மன நிலையில் காத்து இருந்தனர்.

இருத்தலை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் கலந்த தவிப்பில் இருந்த மக்கள் ,சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப் படுத்துவதில் வெறியுடன் நின்றனர். இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை . இதனால் அங்கு சிக்கலான பிரச்சனைகள் உருவாகி பதட்ட மன நிலையை எல்லோரு மனதிலும் விதைத்து இருந்தது . அந்த ஊரில் பரம்பரையாக பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள் , தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிக தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள் . அவர்கள் நாட்டை துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள் .

” இங்கே இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்து வருகிறோம் . அவர்களை தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல . அதை சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால் , அரசுக்கு வீண் செலவு . , இங்கு புதிய மக்களை குடியேற்ற தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கி தர அரசுக்கு பணம் தேவை . அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம் . இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள் , இவர்கள் காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல ,ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்

ஒவ்வொரு நாளும், வலம் வரும் புதிய வதந்திகளால் , அச்சுறுத்தப் பட்டு மக்கள் தெளிவு இல்லாமல் , அங்குமிங்குமாக இடம் பெயர அலைந்து கொண்டு இருந்தார்கள் . அவற்றில் அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தனர் ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை . அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும் சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இதே இடத்தில வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய் , கிளம்பி விட வேண்டும் என்று அதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர் பார்த்து காத்து இருந்தனர். . அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று .

அஜ்மீர் சென்று இருந்த பர்ரே பாய் , அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார் .ஆனாலும் அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருடபடுத்த வில்லை . தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்க வில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்த திடடத்தை கைவிடும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டார் பர்ரே பாய் . அந்த சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால் , பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான் பள்ளிக்கூடச் சுவரில் ” பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ” என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து எழுத துவங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவற்றில் ” “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என எழுதினர் . இருசாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து , அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலை மிரட்டல்களுமாக கிளர்ந்தெழுந்தது .நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்பு மீறிப் போக துவங்கியதும் போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இந்த சிறுவர்கள் , வீடு சேர்ந்ததும் , எப்பொழுதும் அவர்களை சபிக்கும் அவர்களின் தாய்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் தாண்டிய நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது . முன்பு இதுபோல் நடந்து இருந்தால் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பி இருப்பாள்.

ரூப் சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட .. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும் , எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருங்கிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுகிடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாய் இருந்தனர். குழ்நதைகளும் அபபடியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இது போல் எங்கள் நாட்டிற்குள் பிரிவினை வரும் , அது எங்கள் ஒற்றுமையை ,நட்பை கூறு போடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்த்தது இல்லை .

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லா கட்சியை சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்று கூடும் சமயம் , கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெறும் .அப்பா காங்கிரஸ் காரராக தன் பக்கத்து நியாங்களை எடுத்துரைப்பார்.. டாகடர் சாஹிப்பும் , பர்ரே பாயும் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளர்கள் .

கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார் . குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர் வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் . குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்து விட்டு , ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள்.எப்பொழுதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால் தான் ஆரம்பித்து வைக்கப் படும் .காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் விவாதங்கள் , சூடேறி , கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதும் , சோஷலிஸ்டுகள் மீதும் , குற்றசாட்டுக்கள் வசைகளாக முடியும் . தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல் ரீதியாக பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ் காரர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


உடனே மகாசபையம் , முஸ்லீம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரசை தாக்கும் . சில ஆண்டுகளாக முஸ்லீம் லீக், மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரசின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது .இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும் தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்து விட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில் , கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் துவங்கியது.. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துக்களில், கொள்கைகளில் வேறு பட்டு இருந்தாலும் , நட்பிலும் , பாசத்திலும் எவ்வித பாகுபாடுமின்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

“என் லல்லு , முன்னியை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறானாம் “ என்று மஹாசபா கியான்சந்த் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளரான முன்னியின் தந்தையிடம் கூற , அவரோ “அப்பா உடனே உன் மருமகளுக்கு தங்க கொலுசு வாங்கி வா போ ” என்று கேலி செய்வார். இதற்கு பர்ரே பாய் ,” அந்தக் கொலுசு சுத்த தங்கமாக இருக்கும்ல ?” என்று கியான்சந்த்தின் தொழிலைக் கேலி செய்வார் .

சுவர்களில் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று நேஷனல் குவார்டுகள்,எழுதினால் சேவக் சங் ஆட்கள் அதை அழித்து விட்டு, “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என்று எழுதிவிடுவார்கள் . முஸ்லீம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்ற தனித் தேசம் உருவாகப் போகிறது என்ற புரளிகள் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்த பொது , இப்படி எல்லாம் இன்னொரு புறம் கூத்து நடந்து கொண்டு இருந்தது . இந்து முஸ்லீம் பிரிவினைக்கான உணர்வினை மக்கள் அறியாமலே , அவர்கள் சிந்தனையில் விதைக்கப் பட்டு கொண்டு இருந்தன.
ஒருங்கிணைந்த ஆசியாவைப் பற்றிய திட்டங்கள் குறித்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் அப்பாவும் ரூப்சந்திஜியும் இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு லேசாகப் புன்னகைப்பார்கள்.

புற விஷயங்கள் குறித்த அக்கறை எதுவும் இல்லாமல் , அம்மாவும் சாச்சியும் கொத்துமல்லி விதை பற்றியும் மஞ்சள் கிழங்கு பற்றியும் மகள்களின் சீர்வரிசைகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

மருமகள்களோ , ஆடை அலங்கரங்கள் பற்றி , தீவிரமாக கருத்து சொல்லிக் கொண்டு , விவாதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் . டாக்டர் சாஹிப் வீட்டில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சமையல் பொருட்களும் மருந்துகளும் வந்து கொண்டிருந்தன. வீட்டில் யாருக்காவது தும்மல் வந்து விட்டால் கூட அடுத்த கணம் அவர் டாகடர் சாஹிப் வீட்டில் மருந்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பார்
அம்மா சப்பாத்தி , கெட்டி பருப்பு , தயிர் வடை செய்தால் , டாகடர் சாஹிப்பிற்கு அழைப்பு போகும் .
அவர் தன்னுடைய பேரப்பிள்ளைகளைத் தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போவார்.” அடிக்கடி அவங்க வீட்ல பொய் சாப்பிட றீங்களே ? என்று டாகடர் சாஹிப் மனைவி கேட்டால்
“அப்புறம் எப்படி மருந்துக்கு காசு வசூல் செய்யறது .?” என்று திருப்பி கேட்டு விட்டு , “லாலாவையும் சன்னியையும் கூட சாப்பாட்டுக்கு அங்கே அனுப்பி வை” என்று சொல்வார்.

“ஹே ராம். அநியாயத்துக்கு வெட்கம் கெட்ட ஜென்மங்களாக இருக்கே” என்று அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்வாள்.
அம்மா தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் , ஐயோ இந்த கோமாளி டாகடர் வேண்டாம் நான் நகரத்துக்கு போய் நல்ல டாகடர் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று புலம்புவாள் . ஆனால் பக்கத்து ஊர் வரை சென்று சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்வது நடைமுறையில் சாத்தியம் இல்லை விளைவு டாக்டர் சாஹிப் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்துவிடுவார்.

” புலால் ஜர்தாவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட்டாயா ? அதுதான் என்று அவர் அம்மாவை கிண்டல் செய்வர் . அம்மா பர்தாவின் உள்ளே இருந்து கொண்டு முறைப்பாள் .

“ என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னால் நான் வரமாட்டேனா ? அதுக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லைன்னு பொய் சொல்றே ? உனக்கு ஒன்னும் இல்லே நலலா இருக்கியேன்னு அம்மாவை டாகடர் சாஹேப் கிண்டல் அடிப்பார் .

அம்மா வாய்க்குள்ளேயே அவரைத் திட்டி மூணு முணுப்பாள் அப்பா இவர்கள் சண்டையை ரசித்து சிரிப்பார்
டாகடர் சாஹிப் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாலே , வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதாவது வியாதியை சொல்லிக் கொண்டு அவரை பரிசோதிக்க சொல்வார்கள்
” ஆஹா , நான் என்ன மிருக வைத்தியரா என்று ” கேட்டுக் கொண்டே அனைவரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பரிசோதிப்பார்

எங்கள் வீட்டில் யாருக்காவது குழ்நதை பிறக்க போகிறது என்றால் , இலவச மருத்துவர் ஒருத்தர் இருக்காருன்னு வரிசையா பெற்று தள்ளுகிறீர்களா ? என்று கேட்பார். பிரசவ வலி துவங்கியதும் அவருக்கு பதற்றம் அதிகமாகி , எங்கள் வீட்டுக்கும் அவர் வீட்டுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டே இருப்பார் .

பிரசவ வலியில் கத்து பவர்களைக் காட்டிலும் , இவர் அதிகமாக கத்தி , புலம்பி அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களை எல்லாம் கலவரப் படுத்தி விடுவார்.. தந்தையாகப் போறவனை இழுத்து வைத்து அறை வார் உன்னால் தானே இந்த பெண் இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாள் என்பார் .
ஆனால் குழந்தை பிறந்து அழுகுரல் கேட்டதுதான் தாமதம் , தன் வயதை மறந்து வராந்தாவில் இருந்து தாவிக் குதித்து , பிரசவ அறைக்கு ஓடுவார். அவருடைய பதட்டத்தில் எங்கள் அப்பாவையும் இழுக்க கொண்டு அறைக்குள் நுழைய , அங்குள்ள பெண்கள் கூச்சப்படுவார்கள் . அவசரமாக பிரசவித்த பெண்மணியை பர்தாவுக்குள் நுழைப்பார்கள் .

பிரசவித்த தாயின் நாடியை பிடித்து பார்த்து விட்டு , குழந்தையின் தொப்புள் கொடியை அறுத்து விட்டு குழநதையை அவரே குளிப்பாட்ட முயற்சிப்பார் . அம்மா அப்பாவையும் டாகடர் சாஹிப்பையும் ” ஆண்களுக்கு பிரசவ அறையில் என்ன வேலை” என்று திட்டி துரத்துவாள் .

இருவரும் பதில் சொல்லாமல் சிறுவர்களைப் போல் உற்சாகத்துடன் ஓடி வருவார்கள்
அப்பாவுக்கு பக்கவாதம் தாக்கி படுத்த படுக்கையானதும் , அப்பாவுக்கு வேறு மருத்துவர்கள் வந்து தான் சிகிச்சை செய்தார்கள் .ஆனால் டாகடர் சாஹேப் அந்த மருத்துவர்களையும் , செவிலியர்களையும் இது ஏன் செய்கிறீர்கள் ? மருந்து கொடுத்தீர்களா என்று கூடவே நின்று அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்து கொண்டார். ஆனால் சிகிச்சை பலன் இல்லாமல் அப்பா இறந்ததும் , அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார் ..
குழந்தைகளின் பள்ளிகளுக்கு சென்று அவர்கள் படிப்பை பற்றி விசாரித்து அவர்களின் பள்ளி கட்டணத்தில் விலக்கு வாங்கி வருவது . வீட்டுத் திருமணத்திற்கு தேவையான நகைகளை கியான் சந்திடம் பேசி விலை குறைத்து வாங்கி வருவது என எங்கள் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாகவே பாவித்து பொறுப்புகளை தானாகவே எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தார்.

வீட்டில் இடப்பற்றாக்குறை அதனால் வீட்டின் மேற்கு புறத்தில் இரு அறைகள் கட்டலாம் என வீட்டில் அனைவரும் முடிவு செய்த போது டாகடர் சாஹேப் அது தேவையில்லை என்று சொன்னதால் அந்த திட்டமே கைவிடப் பட்டது .“இதற்கு பதிலாக வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஏன் அறைகள் கட்டக் கூடாது என்று டாகடர் சாஹேப் கூறியதும் , மறு பேச்சு இல்லாமல் மாடியில் அறை கட்டினார்கள் .

விஞ்ஞானப் பாடம் எடுத்து படிக்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தான் ஃபஜ்ஜனை , டாக்டர் சாஹிப் தன்னுடைய ஷூவினால் விளாசி, அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்தார் .

ஃபரீதா கணவனுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பிறந்தகம் வந்தபோது டாகடர் சாஹேப் தலையிட்டு அவர்களை சமாதானம் செய்து வைத்தார். டாக்டரின் இளைய மருமகள் ஷீலாவால் எங்கள் வீட்டு பிரசவத்திற்கு வெளியில் செவிலியரைத் தேடும் சுமை குறைந்தது . பிரச வலி என்று தகவல் கிடைத்தவுடன் அவள் தன் மருத்துவ மனையில் இருந்து விரைந்து வந்து பிரசவம் பார்த்து விட்டு குழந்தைக்கு ஆறாம் நாள் குல்லாவும் , குர்த்தாவும் பரிசளிப்பாள்
ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது . சப்பா சண்டை போட்டு வீட்டு வந்தவுடன் அவனை ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரனைப்போல் நடத்தினர். எல்லோரும் ஆவலுடன் அவன் சண்டையை விவரிக்க சொல்லி அதை மிகப்பெரிய சாகச செயலாக கொண்டாடினர். ஆனால் அம்மா மட்டும் இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள் .அவள் ஆகஸ்ட் பதினைந்து கொண்டாட்டங்களை பார்த்து விட்டு மனம் வேதனையுடன் வந்து இருக்கிறாள் .

அன்று டாகடர் சாஹேப் வீட்டில் மூவர்ணக் கொடியும் , எங்கள் வீட்டில் முஸ்லீம் லீக் கொடியும் ஏற்றப் பட்டது .இந்த இருகோடிகளும் ஆக்ரோஷமாக பல மனங்களை உடைத்து இடைவெளி உருவாக்கி பல மைல் நீளத்திற்கு தெறித்து பிளந்து அகண்டு முடிவில்லாது விரிந்து கொண்டே சென்றன. அதன் முடிவற்ற பிளவுகளின் எல்லையில் நின்று , கண்ணீர் மல்க நடுங்கிக் கொண்டு நின்றாள் அம்மா .

எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று யோசிக்கும் முன்பே கூட்டம் கூட்டமாக அகதிகள் வந்து நிறையத் துவங்கியது நகரம் . மூத்த மருமகளின் உறவினர்கள் பவல்பூரில் தங்கள் உடமைகளை இழந்து உயிர் பிழைத்து ஓடி வந்த போது , இந்த விரிசல்கள் ஆழமாகவும் , அகலமாகவும் விரிந்தது . அதன் பிறகு நிர்மலாவின் உறவினர்கள் இரத்தம் கொப்புளிக்க , வெட்டுக்காயங்களுடன் வந்து சேர்ந்த பொது அந்த இடைவெளிகள் இனி ஒருபோதும் இணைய முடியாத படி நச்சுப் பாம்புகளால் நிரப்ப பட்டன .

எங்கள் இளைய அண்ணி தன் மகனின் வயிற்று வலி அதிகரித்து துடித்த பொது , டாகடர் சாஹிப்பின் மருமகள் ஷீலா வர மறுத்து , தகவல் சொன்ன எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பையனை திட்டி துரத்தி விட்டாள் . இரு குடும்பமும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோச கணங்கள் , துயர் மிகு நாட்கள் எல்லாவற்றிக்கும் அர்த்தமில்லாமல் , போய் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வதும் நின்று போனது .

பர்ரே பாபி தன்னுடைய ஹிஸ்டீரியா வலிப்புக்களையும் மறந்து கிளம்புதற்கு ஆயத்தமானாள் .அம்மா தன் மவுனத்தைக் கலைத்து ,” நான் உங்களுடன் வரவில்லை , என் டிரங்கு பெட்டியை ஒருவரும் தொட வேண்டாம் . என்னால் அங்கே அந்த சிந்தி ஆட்களோடு போராட முடியாது . அவர்கள் புர்காவையும் , பைஜாமாவையும் தூக்கியெறிந்து அருவெறுப்பாக அலைகிறார்கள்” என்றாள் அனைவரும் அம்மாவின் மவுனம் இவ்வளவு சீற்றமாக கலையும் என்று எதிர்பார்க்காமல் வாயடைத்து போனார்கள் .
“அப்ப , டாக்காவில் இருக்கிற சின்ன மகனோடும் இவங்க போக மறுக்கிறார்களே ”

“ஐயோ , அங்க தலையை வெட்டி தின்னும் பெங்காலிகள் வெறும் கைகளால் சாதத்தை பிசைந்து விழுங்குவார்கள் இவங்க ஏன் அங்க போகணும் ?” ஸஞ்ஜ்லே பையாவின் மாமியார் முமானி பீபி குரோதம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள் .

“அப்படின்னா ராவல்பிண்டிக்குப் போய் ஃபரீதாவோட தங்கலாமே?” என்றாள் காலா.

“அய்யயோ அங்க இருக்கிற பஞ்சாபிகள் நரகத்தில் வசிக்கிற பேய்கள் . அவர்களிடம் இருந்து நம்மை அல்லா தான் காப்பாற்ற வேண்டும் .”

அம்மாவின் மவுனம் உடைந்து வார்த்தைகள் வெள்ளமாய் பொங்கி வந்தது . அவள் அளவுக்கு மீறி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .

“ஐயோ , அத்தை நாம் என்னவோ ஜனங்களே இல்லாத பாலைவனப் பிரதசத்திற்கு குடி போவது போலவே பேசுகிறாயே ! யாரும் மகாராஜா உன்னை சேனைகளை அனுப்பி பல்லக்குல ஊர்வலமா கூட்டிப் போகப் போறாரா என்ன ? ”
என்றதும் , அனைவரும் சூழலை மறந்து சிரிக்க அம்மா முகம் வாடிப் போனாள் அதைக் கவனிக்காமல் அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

” சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொளகிறீர்கள் நிறுத்துங்கள் ” என்று நேஷனல் கார்ட்ஸின் தலைவன் சர்தார் அலி கத்தி எல்லோரையும் அடக்கினான் . .

“நீதான் மடத்தனமா பேசுறே. இங்கேயே தங்கி எங்களையும் யாராவது கொல்லணுமா ?”
“நீங்க எல்லோரும் போங்க. இந்த வயசுலே நான் எங்கேயம் வரல !’ என்றாள் அம்மா தீர்மானமாக
“கடைசியிலே இந்தக் காஃபிர்கள் கையாலேதான் நாங்க சாகணும்னு எழுதியிருக்கு போல !

தங்கம் வெள்ளி மட்டுமல்லாது , சந்தனம் , வெந்தியம் , ஆட்டுகால் எலும்பு தூள்கள் , முல்தானி மட்டி கட்டிகள் ,என்று பல பொருட்களையும் மூட்டைகளாக கட்டி தன் உடைமைகளை எண்ணி கொண்டு இருந்தாள் காலா பீ பீ .

பர்ரே பாய்க்கு கோபம் வந்து அந்த பொருட்களைத் தூர எறிய , பாகிஸ்தானில் தன் வாழ்வாதாரமே அந்தப் பொருட்கள் தான் என்பது போல பதறி கூச்சலிட்டு மீண்டும் அவற்றை தன் பொருட்களுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டாள் காலா பீ பீ .
குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்து பிய்ந்து போன பழைய மெத்தைகளின் பருத்து பஞ்சுகளையும் கூட மூட்டையாக கட்டி எடுத்துக் கொண்டனர். கோணிகளில் பாத்திரங்கள் கட்டப் பட்டன .கட்டில்கள் பிரிக்கப்பட்டு கட்டைகளாக ஒன்று சேர்த்து கட்டினார்கள் . எங்கள் கண் முன்னே எங்கள் வீட்டை அழகாக நிறைத்து இருந்த அத்தனை பொருட்களும் , மூட்டைகளாகவும் ,பெட்டிகளாகவும் , வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. வீடு என்பது வெறுமையாகி விட்டிருந்தது . அங்கு கட்டி வைக்கப்பட்ட அத்தனை பொருட்களும் அந்தந்த உடமையாளர்களின் எண்ணங்களைப் போல கால் முளைத்து தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் டிரங்கு பேட்டி மட்டும் அவளைப் போலவே இறுக்கமாக அமைதியாக அசைவில்லாமல் இருந்தது .

“இங்கேதான் சாகணும்னு நீ தீர்மானித்து இருந்தா, அதை யாரும் தடுக்க முடியாது” என்று பாய் சாஹிப் முடிவாகச் சொன்னார்.

என்னுடைய வெகுளியான அம்மா தன் அலைபாயும் கண்களால் வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து, , “என்னை யாரால் கொல்ல முடியும்? எப்போது அது நடக்கும்?” என்றாள்.
“அம்மாவுக்கு மூளை பிசகிவிட்டது போல , . ” என்று பாய் சாஹிப் கிசுகிசுத்தார்.
“அந்த காஃபிர்கள் அப்பாவிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்தார்கள் என்று இவளுக்கு என்ன தெரியும்?
நம் மக்கள் இருக்கும் நமக்கான சொந்த இடத்துக்கு நாம் போய் விட்டால் , அதுதான் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லையா ? அங்கு தான நாமும் நம் உடைமைகளும் பத்திரமாக இருக்க முடியும் !

அத்தனை அதிகமாகப் பேசாத அம்மாவிற்கு கூர்மையான நாவு இல்லாது போனது துரதிர்ஷ்டமே !அவளுக்கு பேச மட்டும் தெரிந்து இருந்தால் அவர்களைத் திருப்பி இப்படி கேட்டு இருப்பாள் .

“நம் சொந்த இடம் என்று சொல்லும் அந்த விசித்திர உலகின் பெயர் என்ன ? அது எங்கே இருக்கிறது ? இங்கு தானே நாம் பிறந்தோம் . உயிரும் உடலுமாக வளர்ந்தோம் .

நாம் பிறந்த நம் மண் இன்று அந்நிய பூமியாக போய்விட்டதா ? இதோ இன்று நீ வேறு இடத்திற்கு அடைக்கலம் போகிறாய் .. அங்கும் யாரவது வந்து உன்னை நாளை விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் ? அங்கு யாரவது வந்து இங்கா நீ பிறந்தாய் ஓடு என்று விரட்டினால் என்ன செய்வீர்கள் ? பலமான காற்று வீசினால் அணைந்து போகும் விளக்கு போல பலகீனமாக இருக்கிறேன் நான் . எந்த நிமிடமும் எல்லாம் முடிந்து போகும் . அதன் பிறகு எனக்கான சொந்த இடத்தை தேடும் உங்கள் சிக்கலும் தீர்ந்து போகும் .ஒருத்தரின் சொந்த பூமி திடிரென அவர்களுக்கு அந்நியமாவதும் , சம்பந்தமே இலலாத ஏதோ ஒரு இடம் நமக்கு சொந்தமாவதும் அத்தனை ரசிக்க கூடிய விளையாட்டு அல்ல . ஒரு காலத்தில் முகலாயர்கள் காலுக்கு உதவாத செருப்பை கழட்டி எறிவது போல் , தங்கள் சோந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய தேசத்தை சொந்த பூமி என சொல்ல விழைந்தார்கள் என்னவானார்கள் ?

அம்மா அமைதியானாள் . அவள் முகம் அவள் வாழ்ந்து முடித்த காலங்களின் நினைவுகளை சுமந்து தாங்க இயலாமல் , களைத்து இருண்டு போய் இருந்தது . பல நூற்றாண்டுகளாக தனக்கான பூமியைத் தேடும் முயற்சியில் அலைந்து கலைத்தவள் போல காணப் பட்டாள்
நேரம் தன் வழியில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது . எத்தனை சூறாவளியையும் தாண்டி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலமரம் போல் அம்மாதன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள் .

அவளுடைய மகன்கள், மகள்கள், மாப்பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் உடைமைகளுடன் வாசலில் போலீஸ் காவலுடன் இருக்கும் லாரியில் ஏறலானார்கள் . அதுவரை அசைவில்லாது இருந்த அவள் மனம் பட படத்தது . விரிந்த வெளியில் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளின் பார்வை எதையோ தேடி அலைந்தது . பக்கத்து வீடு காற்றில் கலைந்து , மேகங்களுடன் கரைந்து காணாமல் போகத் துவங்கி இருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜியின் வீட்டு வராந்தா வெறுமையாக இருந்தது . ஓரிரு முறை ஏதோ ஆவலுடன் வெளியில் வந்த குழந்தைகளை வலிமையான கரங்கள் அவசரமாக உள்ளே இழுத்துக் கொண்டன அம்மா கண்ணில் இருந்து அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது .கண்ணீருக்கு இடையில் மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் , திரைகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கலக்கத்துடன் எட்டிப் பார்க்கும் குழந்தைங்களின் கண்ணீரை அவளால் உணர முடிந்தது

அம்மா மிகவும் கலவரமடைந்து இருந்தாள் . அந்த விசாலமான பெரிய முற்றத்தில் தனியாளாக , தான் நேசித்தவர்களையும் , தனக்காக ஆண்டவன் கொடுத்த அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களையும் , இறைவனின் கருணையின் பாதங்களில் ஒப்படைத்து விட்டு , அனாதையாக , அவள் ஆட்சி செய்த வீட்டில் நின்றிருந்தாள் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது . தனிமை .. அவளை அசச்சுறுத்தியது . அந்த சூழலின் ஏகாந்தம் , பல அமானுஷ்யங்கள் அவளை சூழ்ந்து தாக்க வருவதான உணர்வில் அவள் மிரண்டு போனாள் . எண்ணங்கள் வலையாக பின்னி அவள் மூளைக்குள் மொய்த்தது . அவளுக்கு தலை சுற்றி மயக்கம் வருவது போல இருந்தது .அருகில் இருந்த தூணில் சாய்ந்து , நிற்க இயலாமல் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்

மெல்ல எழுந்து ஆளில்லாத அந்த வீட்டை , இன்றுதான் புதிதாக பார்ப்பது போல் சுற்றி வந்தாள் . அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவள் வாழ்வை அவளுக்கு திருப்பி சொன்னது . வீட்டின் முன்னறைக்கு வந்ததும் , நெஞ்சு வெடித்து விடும் போன்றதொரு அழுத்தம் பிறந்து , துக்கம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது . இந்த அறையில் தான் அவளின் இல்லறம் துவங்கியது . இந்த அறைக்குள் முதன் முறையாக எந்த தவிப்புடன் , உள் நுழைந்தாளோ , அதே தவிப்புடன் இன்று அந்த காட்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் .

அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களில் இணைபிரியாது பங்கு கொள்வேன் என்று கூறிய அவளது கணவன் ,இந்த அறையில் போடப்பட்ட கட்டிலில் அமர வைத்து தான் அவள் முக்காட்டை விலக்கி , நிலவு போன்ற அழகிய முகத்தை தன் கரங்களில் தாக்கி ரசித்து பார்த்தான் . அவனை முழுவதுமாக நம்பி தன்னை அவனிடம் முழுமையாக அவள் ஒப்படைத்த அறை இதுதான்
இதோ இந்த அறைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் தான் அவளது தலைப்பிரசவம் நடந்தது . அதோ அந்த மூலையில்தான் அந்த மூத்த மகளின் தொப்புள் கொடி புதைக்கப் பட்டது .முதன் முதலாக தாய்மையை உணரச் செய்த மகளை கையில் ஏந்தி உச்சி முகர்ந்து இந்த அறையில்தான் . ஏறக்குறைய அவளது எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த அறையில் தான் பிரசவித்தாள் அவளது எல்லா குழந்தைகளின் தொப்புள் கொடியும் இந்த அறையின் மூலைகளில் தான் புதைக்க பட்டு இருக்கின்றன . தன் அந்திம காலத்தில் ஆதரவாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த அறையில் தான் பத்து குழந்தைகளை , பத்து மனித உயிர்களை இந்த அறையில்தான் பெற்று எடுத்தாள் .

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டுமே சொந்தமாக , யாரும் இல்லாத தனிமரமாக பெற்றெடுத்த அந்த புனித கருப்பையின் வெறுமையுடன் நிற்கிறாள்
பாம்பு தன் தோலை எளிதாக உரித்து விட்டு , அகன்று சென்று விடுவதைப் போல இவளது குழந்தைகள் இவளை விட்டு , அமைதியும் , நிம்மதியுமான வாழ்வைத் தேடி சென்று விட்டார்கள்
அந்த வீட்டின் திசையெங்கும் குழந்தைகளின் குரல்கள் ஒலிப்பது போன்ற பிரமையை , உண்மை என நினைத்து அங்குமிங்கும் ,திரும்பி அலைபாய்கிறாள். புதிதாக திருமணம் ஆகி வரும் பெண்கள் எல்லோரும் அம்மாவின் மடியை வணங்கி, பத்து பிள்ளைகள் பெற்ற தங்க மடி இது , எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் என்று ஆசி வாங்கி செல்வதுண்டு .அம்மாவின் மடி அதிர்ஷ்டம் பொங்கி வரும் மடி என்றும் , அதனை வணங்குவதால் நல்ல படியாக பிள்ளை பேறு நடைபெறும் என்றும் பெண்கள் நம்பினார்கள் இன்று அவள் பிள்ளை பெற்று மகிழ்ந்த அறையைப் போலவே அவளது கருப்பையும் வெறுமையால் நிறைந்து இருந்தது .
மனம் கனத்து வேதனை சுமை கூடியதால் , நடக்க இயலாமல் கால் தடுமாற அடுத்த அறைக்குள் நுழைகிறாள். இந்த அறை அன்று தந்த வேதனையை இன்றும் அவளால் உணர முடிந்தது . ஐம்பது ஆண்டு காலம் அவள் வாழ்வில் நிறைவாக பெங்கெடுத்த அவளின் வாழ்க்கைத் துணை தன் இறுதி மூச்சை விட்டது இந்த அறையில் தான் . இதோ இப்பொழுதும் அவளால் பார்க்க முடிகிறது . இதோ அந்த அறையின் ,கதவுக்கு பக்கத்தில் தான் , அவரின் சவத்தை கொடித்துணி போர்த்தி மூடி வைத்து கிடத்தி இருந்தார்கள் . அத்தனை சொந்தமும் , பிள்ளைகளும் , உற்றார் உறவினரும் அவரைச் சுற்றி அழுது கொண்டு இருந்தார்கள் . அழுவதற்கு மனிதர்களை சுற்றி இருக்கும் போதே இறப்பது கொடுப்பினைதான்

அவர் என்னமோ மிக அதிர்ஷ்ட சாலிதான் . என்னைப் போல் இல்லை . நான் இன்று உயிரோடு இருக்கும் போதே பிணமாக , யாரும் அருகில் இல்லாமல் அலைகிறேனே , இந்த அவல வாழ்வு அனுபவிக்காமல் அவர் விரைந்து சென்றது நல்லது தான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது .. அவள் கால்கள் நடக்க இயலாமல் துவண்டன . கணவரை இறுதியாக படுக்க வைத்து இருந்த இடத்தில் தலைப்பகுதியில் சென்று சரிந்து விழுந்தாள் . கணவர் இறந்த தினத்தில் இருந்து கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவரின் நினைவாக தினமும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இடம் அது . வீட்டின் அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்து சென்றவர்கள் தேவையில்லை என்று விட்டுப் போயிருந்த பொருள் அது .விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து போய் , திரி எரிந்து கருகி வீட்டிருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜி பித்து பிடித்தவர் போல அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நிலை கொள்ளாது நடந்து கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு உலக நினைத்தாலே வெறுப்பாக இருந்தது . இந்த அரசாங்கம் , அரசியல் , அவளது மனைவி , குடும்பத்தினர் , அவர் வசிக்கும் தெரு , சாலைகள் ,கத்திகள் , என எல்லாவற்றையும் சபித்து திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.
அவரின் சாபம் பலித்து விடும் என இந்த உலகு பயந்து அவர் முன் மண்டியிட்டு , மன்னிப்பு கோருவதாக கற்பனை செய்து கொண்டார் . இத்தனை ஆண்டுகாலமும் ஒன்றாக கூடி வாழ்ந்த பக்கத்து வீட்டின் வெறுமை அவரை மிகவும் கலங்கடித்தது .

தானே பார்த்து ரசித்து கட்டிய வீட்டை , தானே சுக்கு நூறாக சம்மட்டி எடுத்து உடைத்து போன்றதொரு வேதனையில் துடித்தார். அந்த வீடு இருக்கும் திசையை பார்க்கவே அஞ்சினார். அந்தக் குடும்பத்துக்கும் தனக்குமான பந்தம் நிலத்தின் ஆழம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற வேர்களைபோல , நினைவுகளாய் பின்னி பிணைந்து உயிர்வரை இணைந்திருப்பதை எப்படி வேரறுப்பது ? அந்த நிணவுகளை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலே , தன்னைத்தானே , வெட்டிக்கொண்டு , ரத்த நாளங்களை சிதைத்து கொண்டு , வீழ்வதைப் போல ஒரு வேதனை அவரைத் துடிக்கச் செய்தது .

அவரால் பக்கத்து வீட்டின் , கனத்த மவுனத்தை தங்க முடியாது இருந்தது . மனம் என்னவோ , போல பித்தனைபோல் உளறச் செய்தது . சட்டென்று அமைதியானார் என்னவோ யோசித்தார் . தனது காரில் ஏறி சென்று விட்டார்.
ஊர் மொத்தமும் இரவின் இருண்மைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டு மவுனமான பின் , பக்கத்து வீட்டின் பின் கதவின் வழியாக , தன இரு கைகளிலும் உணவை ஏந்திக் கொண்டு ரூப்சந்த்ஜியின் மனைவி வீட்டினுள் பிரவேசித்தாள் . எதுவும் பேசாமல் அம்மாவின் எதிரில் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள் .இரு கிழவிகளும் , நீண்ட நேரம் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தனர்.

ஆனால் இருவரின் மனமும் ஓராயிரம் விசயங்களை உள்ளுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருந்தன. அவர்கள் பார்வையில் மொழி பரிமாற்றம் மவுனமாக நடந்தது . இந்த இருவரும் முன்பு பேசிக் கொள்ளும் பொது , அந்த சூழல் கிடு கிடுக்கும் . இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு வாயடைத்து போய் இருவரும் அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களுக்குள் இருந்த பந்தத்தின் நெகிழ்வு அவர்கள் வாய்க்கு பூட்டு போட்டு மனதை திறந்து விட்டிருந்தது .
அத்தனை பெரிய வீடு . முழுவதும் மனிதர்களால் நிறைந்து இருந்த வீடு , இன்று மவுனமாக சப்தமின்றி இருந்தது . அனைவரும் அவளை விட்டு போய் விட்டாலும் , குழைந்தைகளுடன் செல்லும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் , அவர்கள் விரும்பிய இடம் சென்று சேரவேண்டுமே என்று கவலைப் பட்டாள் .

நாடு இருக்கும் பதட்டமான சூழலில் , எல்லா இடங்களிலும் ஆட்களை கொன்று குவித்து , ஊரே ரத்த களறியாக இருக்கிறதே , ரயில் வண்டிகளில் மனிதர்களாக பயணத்திற்கு ஏறியவர்கள் பிணங்களாக குவித்து இறக்கப் படுகிறார்கள் என்று செய்திகள் வருகிறதே என்றெல்லாம் பல சிந்தனைகள் , கவலைகள் அவளை அலைக்கழித்தன . அவளால் இரவு முழுவதும் தூங்க இயலாமல் , இருட்டில் , விழித்தபடி இருளுக்குள் தன்னை ஒளித்து கொண்டு படுத்து இருந்தாள் .
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக , அவள் அக்கறையுடன் தன் உயிரை விட்டு இரத்தத்தால் வளர்த்த பயிர்கள் இன்று , வேறு நிலத்தில் தான் செழிப்பாக வளர இயலும் என்று சென்று விட்டன. சொந்த நிலத்தை மறுத்து புதிய நிலம் சென்ற பயிர்களின் குருத்து , கருகி விடாமல் , செழித்து வளருமா என்ற கவலை அவளுக்கு ள் உழன்று கொண்டே இருந்தது .

பாவம் இளைய மருமகள் , நிறைமாத கர்ப்பிணி . அவளை அல்லாஹ் ரட்சிக்கட்டும் . அவளுக்கு எந்த நேரமும் குழந்தை பிறக்கலாம் . அவர்கள் செல்லும் வழியில் எந்த பால்வெளியில் , அந்தக் குழந்தை பிறக்க போகிறதோ யாருக்குத் தெரியும் .? இது என் தேசம் அல்ல என்று , அந்நிய தேசத்தை நம்பி சென்று இருக்கிறார்கள் . ஏற்கெனவே அந்த மண்ணில் வசித்துக் கொண்டு இருக்கும் , நயவஞ்சக கழுகுகள் இவர்களை நிம்மதியாக வாழ விட்டு விடுமா ? இல்லை , மீண்டும் இவர்கள் சொந்த மண்ணை தேடி வந்து விடுவார்களா ?

அப்படி ஒருவேளை திரும்பி வந்தால் … இங்கிருந்து பிய்த்து கொண்டு சென்ற வேர்கள் , மீண்டும் இம்மண்ணில் தழைக்குமா ?அப்படி ஒரு வேளை அவர்களுக்கு மகிழ்வான தருணங்கள் மீண்டும் இம்மண்ணில் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் எனில் , அன்று என் மக்கிப் போன எலும்புகள் சாட்சியாக நிற்குமா ?அவள் தனக்குள்ளேயே எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டு , அந்த வீட்டின் , சுவர்கள் , கதவுகள் , ஜன்னல்கள் எல்லாவற்றையும் , ஒரு தாயின் வாஞ்சையுடன் , தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் வீட்டை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். .

அவளது மனக்கலவரத்தில் , இளைய மருமகளையும் , மக்களையும் கலகக்காரர்கள் நிர்வாணமாக்கி ரோட்டில் ஓடவிட்டு வெட்டுவது போலவும் , குழந்தைகளை கதற கதற துண்டு துண்டாக வெட்டி எறிவதை போலவும் காட்சிகள் வந்து அவளின் தனிமையை மேலும் கொடூரமாக சிதைத்தது .

களைப்பில் அவள் மயங்கி கண்ணசர நேர்ந்தால் , தெருவில் கேட்கும் , கூச்சல்களும் , அலறல்களும் , அவளை குலுக்கி எழுப்பி மேலும் அச்சுறுத்தின .அவளைப் பற்றிய கவலைகள் அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட இல்லை , ஆனால் கொடும் ராட்சசர்களாக வெறிபிடித்தலையும் மனிதர்கள் கையால் வரும் மரணத்தை விட , இயற்கையான சாவு சிறிது மென்மையாகத்தான் இருக்கும் போலும் .அணையும் விளக்கு படபடத்து அணைவதை போல அவள் பட படத்து கொண்டு இருந்தாள் .
நாட்டில் கலவரக்காரர்கள் கிழவிகள் என்று கூட பாராமல் , அவர்களது தோல் தேய்ந்து , இரத்தமும் சதையுமாக எலும்புகள் துருத்தி தொங்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும் , இரக்கமின்றி தெருவில் இழுத்து செல்வதாக யாரோ கூறினார்கள் . நரகத்தை விட பல மடங்கு கொடுமைகள் இன்று நாட்டில் எல்லா பகுதியிலும் நடந்து கொண்டு இருப்பாதாக பேசிக் கொள்கிறார்கள்

வீட்டு வாயிலில் யாரோ நின்று கொண்டு முரட்டுத் தனமாக கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது . தூரத்தில் இருந்து யாரோ குரல் கொடுத்து அழைப்பது கனவில் கேட்பது போல் தெளிவில்லாமல் கேட்கிறது . ஒருவேளை மூத்தமகன் திரும்பி வந்து விட்டானோ ? இல்லையே .. இது இளைய மகனின் குரல் போல இருக்கிறதே .. அச்சத்தில் அவளுக்கு மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டது போல் சிந்தனைகள் தறிகெட்டு அலைகின்றன. மரணத்தின் தூதுவன் அவளை சந்திக்க ஆவேசமாக வருகிறான் போலும் . அவன் மிகவும் அவசரத்தில் இருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றுகிறது .தெளிவில்லாத காட்சிகள் மாறுகின்றன. இதோ .. எல்லோரும் புதிய இடத்தில் நின்று கொண்டு அவளை திரும்பி பார்க்கிறார்களே ….இளைய மகன் தன் மனைவி குழைந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டு இருக்கும் காட்சி தெளிவாக தெரிகிறதே … கலங்கிய மனதில் சிறிது நிம்மதி உருவாகிறது . திடீரென்று வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்து , மீண்டும் எல்லோரும் அவள் அருகில் வந்து நிற்கிறார்கள் . குழந்தைகள் அவளை கூடி நின்று அவளைக் கட்டிக்கொள்கின்றன. களை இழந்து வெறுமையில் நிறைந்திருந்த வீடு மீண்டும் களை கட்டியது . கலகலப்பாக குழந்தைகளும் மகன்களும் மருமகள்களும் அந்த வீட்டை நிறைத்து இருந்தனர் .

அவளது அச்சம் மறைந்து மனதில் நிம்மதி பிறந்தது . இனி கவலையில்லை என்று மனம் சொன்னது . அவள் நிம்மதியாக கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள் . அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கரம் ஒன்று அவள் நாடியை பரிசோதித்துக் கொண்டு இருந்தது “மன்னிக்கணும் பாபி . உனக்கு என்னை பார்க்கணும்னு தோணினா கூப்பிட்டால் நான் வருவேன்ல . அதற்காக ஏன் மயங்கி விழுவது போல் நடிக்கிறாய் ? “என்று ரூப்சந்த்ஜி கலகலவென்று சிரித்தபடி அவளிடம் பேசினார்.

” இந்த முறை நீ பீஸ் எனக்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும் . உன் உதவாக்கரை பிள்ளைகளை லோனி ஜங்க்சனில் இருந்து , மிரட்டி திரும்ப அழைத்து வந்து இருக்கிறேன் . முட்டாள்கள் . இவங்களுக்கு போலீஸ் சூப்பிரண்டு மேல் கூட நம்பிக்கை இல்லை .

அந்த பெண்மணியின் கிழட்டு முகத்தில் மகிழ்ச்சி , பரவியது . பரவசத்தில் , உணர்ச்சி மேலீட்டில் கண்கள் கசிந்தன. ரூப்சந்த்ஜி அவளை அன்பாக பார்த்து மெல்ல சிரித்தார்.அவளால் பேச இயலாமல் , அவர் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள் . அவர் கிழட்டு கரங்களில் சூடான அவள் கண்ணீர் துளிகள் சிதறின
.

•••••••••

.

. .

இஸ்மத் சுக்தாயின் நேர்காணல் ( உருது இலக்கிய எழுத்தாளர் ) / தமிழில் / ஜி. விஜயபத்மா

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய் குறிப்புகள்

உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள பதாயுன் என்னும் சிறு நகரத்தில் 1915 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 15 பிறந்த இஸ்மத் சுக்தாய், தனக்கு 13 வயதில் நடக்க இருந்த திருமணத்தில் இருந்து புத்திசாலித்தனமாக வெளியில் வந்து படிப்பில் கவனம் செலுத்தினார் .சுக்தாயின் படிப்புக்குப் பெற்றோர்கள் தடை விதித்தபொழுது அந்தத் தடைகளையெல்லாம் களைந்து கல்வி பயின்ற சுக்தாய் இளங்கலை பட்டத்தை லக்னோவில் உள்ள இஸபெல்லா துருபன் கல்லூரியில் 1933 ஆம் ஆண்டு நிறைவு செய்தார்.அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆசிரியர் பட்டம் படிப்பதற்கு எந்தப் பெண்களும் முன்வராத நிலையில் ஆண்களுடன் சேர்ந்து படித்தார். வகுப்பறையில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையில் ஒரு திரை இருக்கும். பெண்கள் அந்தத் திரைக்குப் பின்னால் இருந்துதான் பாடம் கேட்க வேண்டும். ஆனால் சுக்தாய் இதனைப் பின்பற்றாமல் ஆண்கள் பகுதியில் அமர்ந்தே பாடம் கேட்டார். தன சிறுவயதில் இருந்தே பர்தா போடுவதை எதிர்த்து தானும் பர்தா போடாமலே வாழ்ந்தார் சுக்தாய்

வீட்டில் நிச்சயம் செய்த திருமணத்தை மறுத்த இஸ்மத் சுக்தாய் புகழ்பெற்ற திரைப்பட இயக்குநரான ஹாகித் லத்தீப் என்பவரை 1942 இல் வீட்டை எதிர்த்துக் காதல் திருமணம் செய்துகொண்டார்.திருமணத்திற்கு முன்பே எழுத ஆரம்பித்த சுக்தாய், தமது ஆசிரியத் தொழிலை விடுத்து மும்பையில் நிரந்தரமாகக் குடியேறி முழு நேர எழுத்தாளராக மாறினார்

1938 இல் இஸ்மத் சுக்தாய் எழுதிய முதல் படைப்பு ஃபஸாதி என்ற நாடகம் என்றாலும், அவரை உருது இலக்கிய உலகில் தனிப்பெரும் ஆளுமையாக அடையாளப்படுத்தியது 1942இல் வெளிவந்த ‘லீஹாப்” என்ற சிறுகதைதான் இஸ்மத் சுக்தாய் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகளைப் படைத்திருக்கிறார். அவை இதுவரை எட்டு தொகுப்புகளாக வெளிவந்துள்ளன. அவற்றுள் ஏக்பாத், தோ ஹாத் என்ற இரண்டு சிறுகதைத் தொகுதிகளும் புகழ்பெற்ற படைப்புகளாகக் கருதப் பெறுகின்றன..சுக்தாயின் கதைக்களம் முற்றிலும் புதியதொரு சிந்தனையை முன்வைத்தே அமைந்திருந்தது. எழுபது வயதான பெண் ஒருத்தி இருபத்தைந்து வயது இளைஞனைத் திருமணம் செய்து கொள்வதைப் பற்றி நஈ துல்ஹன் என்னும் கதையில் எழுதியிருக்கிறார்.இது இந்திய இலக்கியங்களில் இல்லாத பெண்ணின் ஆழமன உளவியல் பதிவு

இஸ்மத் சுக்தாய் மற்ற பெண் எழுத்தாளர்கள் தொடாமல் இருந்த பெண்கள் தொடர்பான பாலியல் சிக்கல்களை தன்கதைகளில் அழுத்தமாக பதிவு செய்தார் .அது அவரது துணிச்சலை வெளிப்படுத்திய அதே நேரத்தில் அவருக்கு சமூகத்தில் பல சிக்கல்களையும் ஏற்படுத்தியது அதிலும் முக்கியமாக சுக்தாயின் பிமர், சோடி அபா, கைந்தா முதலான கதைகள் இளம் வயதுப் பெண்கள் காம இச்சையில் மன அமைதி இழப்பதை சித்திரிக்கின்றன.பாலியல் அணுகுமுறையின் களங்களை மையமாக கொண்டு அவர் எழுதிய சிறுகதைகளில் ‘தோ ஹாத்’ (இரண்டு கைகள்) மிக முக்கியமான ஒரு கதையாகும் . இதில் ஒரு பெண், மிகவும் எதார்த்தமாக பல ஆண்களுடன் உறவு வைத்து கொள்வதை மிகவும் சாதாரண விசயமாக விவரித்து இருப்பார். அதற்கு இவர் சொல்லும் அழுத்தமான காரணம் ஒரு ஏழை இளம் பெண்ணிற்கு உணவிற்கான தேடலின் ஒரு வழி தான் அவளது பாலியல் தொடர்புகள் என்று குறிப்பிட்டு இருப்பார் சுக்தாயின் லீஹாப் (கனத்த போர்வை), கூன்கட் (முகத்திரை), அமரபேல் (அமரவல்லி) ஆகிய கதைகள் பொருத்தமற்ற திருமணத்தைப் பற்றியும் அதனால் பெண்களுக்கு ஏற்படும் மன சிக்கல்களையும் பாலியல் தேடல்களையும் பதிவு செய்து இருப்பார்

வரதட்சனை என்பது பெண் ,ஆண் இரு குடும்பத்திற்கும் சிக்கலுக்குரியதாகவே இருக்கிறது என்பதைத் தனது (தோ ஹாத்) கதையில் பதிவு செய்திருப்பது சுக்தாயின் சமூகம் குறித்த நடுநிலைமை பார்வையை விளக்குகிறது இவை தவிர வேர்கள் என்ற கதையில் இந்தியா, பாகிஸ்தான் பிரிவினையைப் பற்றி, தனது படைப்புகளில் பதிவு செய்திருக்கிறார் சுக்தாய்.

.மரபு சாரா ஆண் – பெண் உறவு முறைகளின் இடையில் பொதிந்து இருக்கும் நுட்பமான உடலரசியல் இவரது தனித்தன்மை எனலாம்

பதினொரு புதினங்களையும் ககஜி ஹை பைரஹன் என்ற தன்வரலாற்று நூல் ஒன்றினையும் எழுதியுள்ள இஸ்மத் சுக்தாய் ஒன்பது நாடகங்களையும் நான்கு கட்டுரைத் தொகுப்புகளையும் எழுதி இருக்கிறார் இவரது புகழ் பெற்ற கட்டுரை தொகுப்பு மேரா தோஸ்த் மேரா துஷ்மன், ஹம் லோக் மற்றும் இவரது “ கரம் ஹவா” எனும் சிறுகதை திரைப்படமாகவும் வெளிவந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கரம் ஹவா என்ற திரைப்படத்திற்குச் சிறந்த திரைக்கதைக்கான குடியரசுத் தலைவர் விருதும் (1973), சிறந்த இலக்கியப் பணிக்காக இந்திய அரசின் பத்மஸ்ரீ விருதும் (1976), தன்ஹாய் கா ஜஹர் என்ற நாடகத்திற்கு காலிஃப் விருதும் (1977), ஆந்திரப் பிரதேச உருது அகாதமியின் மக்தூம் இலக்கிய விருதும் (1979) இஸ்மத் சுக்தாய் பெற்றுள்ளார். இஸ்மத் சுக்தாய்க்கு சோவியத் குடியரசு 1982 ஆம் ஆண்டு சோவியத் லேண்டு நேரு விருதினை வழங்கிக் கௌரவித்துள்ளது.

சுக்தாய் 1991 இல் அக்டோபர் மாதம் 24 ஆம் நாள் தமது 76ஆவது அகவையில் மும்பையில் காலமானார்.உருது இலக்கிய ஆளுமை இஸ்லாம் பெண் எழுத்தாளரான இஸ்மத் சுக்தாய் என்றால் மிகையாகாது

••••
ஜி. விஜயபத்மா குறிப்புகள்

மணற்குன்று பெண் (2014)என்ற மொழி பெயர்ப்பு நாவலை எதிர் வெளியீடு பதிப்பித்து வரவேற்பை பெற்றது . முல்லைப்பெரியாறு குறித்து விரிவாக ஆராய்ச்சி செய்து எழுதிய முல்லை பெரியாறு அணை கட்டிய வரலாறு (2015) தமிழில் விகடன் பிரசுரித்தது , ஆங்கிலத்தில் அமேசான் பதிப்பகம் அமெரிக்காவில் வெளியிட்டுள்ளது. சீனாவில் மிகவும் பரபரப்பை உருவாக்கிய சீன வானொலி தொகுப்பாளர் எழுதிய GOOD women of china என்ற புத்தகத்தை தமிழில் சீனாப் பெண்கள் சொல்லப்படாத கதைகள்92017) என்று மொழி பெயர்த்துள்ளார். இதை எதிர் வெளியீடு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது சுவாமி விவேகானந்தரின் வாழ்க்கையை திரைப்படமாக்கும் முயற்சியில் உள்ள இவரது சுவாமி விவேகானந்தர் பற்றிய ஆங்கில புத்தகம் (2017) அமேசான் வெளியிட்டுள்ளது .

உருது இலக்கிய எழுத்தாளர் இஸ்மத் சுக்தாயின் பேட்டி

மஹ்பில் : உருது சிறுகதையின் முன்னோடியான உங்களின் ஆரம்ப கால எழுத்துக்கள் பற்றிய உங்கள் கருத்து ? மற்றும் உங்கள் ஆரம்ப கால சிறுகதைகளில் எது உங்களுக்கு முதன்மை இடத்தை பெற்று தந்ததாக கருதுகிறீர்கள் ?

இஸ்மத் : என் கதைகளை , பொருட்களை தரம் பிரித்து சான்று வழங்குவது போல் வழங்க நான் விரும்பவில்லை .முதன்மை இடம் என்று எதைக் குறிப்பிட முடியும் ? நான் எழுத துவங்கிய காலத்தில் உருது இலக்கியத்தில் ஒன்று காதலைப் பற்றி எழுதுவது , இல்லையென்றால் முற்போக்கு சிந்தனையோடு எழுதுவது என்று இருவிதமான எழுத்துக்களே இருந்தன . இதில் இருந்து விலகி நான் யதார்த்த வாழ்வின் முரண்பாடுகளை வெளிப்படையாக எழுதியதால் மக்கள் அதிர்ச்சியுற்றார்கள் . அதுதான் எனக்கான இடமாக இருந்தது எனலாம் .

மஹ்பில் : உங்களுடைய வெளிப்படைத்தன்மை என்ற மனோதைரியம் உங்களுக்கு எப்படி வந்தது ?

இஸ்மத்:: அது ஏன் குடும்பத்தில் இருந்து எனக்கு வந்தது. எங்கள் குடும்பத்தில் அனைவரும் மிகவும் வெளிப்படையான மனிதர்கள் .என் தந்தை எனக்கும் , என் சகோதரர்களுக்கும் நினைத்தை வெளிப்படையாக பேசும் சுதந்திரத்தை உருவாக்கி தந்து இருந்தார். அவர் ஒரு சிறந்த முற்போக்குவாதி .எங்கள் வீட்டில் பெண்கள் ஒருபுறம் ஆண்கள் ஒரு புறம் என்று அவர் பிரித்து வைக்கவில்லை . அனைவரும் சரி சமமாக ஒன்றாக சாப்பிடுவது , ஒன்றாக கூடத்தில் அமர்ந்து விவாதிப்பது என்று குடும்ப அங்கத்தினர் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து சுதந்திரமாக வாழ்ந்தோம் .என் தந்தை கல்வியின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டவர். குழந்தைகளை வளர்த்த விதத்தில் என் சகோதரர்களோடு எனக்கும் எந்த பாரபட்சமும் இன்றி சம வாய்ப்பு அளித்தார் . கல்வியில் இருந்து குதிரை ஏற்றம் வரை .இளவயதிலேயே இப்படி என்னை வளர்த்ததால் , வெளியுலகில் எனக்கு வெளிப்படையாக எந்த கருத்தையும் முன் வைக்க தயக்கம் இருக்கவில்லை .

மஹ்பில் .: எப்போது முதல் முற்போக்கு இயக்கத்தோடு நீங்கள் ஈடுபாடு கொண்டீர்கள்? நான் நேற்று மற்றொரு உருது எழுத்தாளரோடு உரையாடினேன். அவர், தாம் தம்முடைய எழுத்து வேலையை தான் பார்த்து கொண்டிருந்ததாகவும், பிறகு திடீரென்று தான், தாம் ஒரு முற்போக்காளர் என்பதை உணர்ந்து கொண்டு, அந்த இயக்கத்தில் முறைப்படி இணையாமல் ஆனால் அதில் தான் இருந்தார். நீங்கள் எப்படி?

இஸ்மத்: 36ல், நான் B.A படித்து கொண்டிருந்த போது, லக்னோவில் நடைபெற்ற முதல் முற்போக்கு எழுத்தாளர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டேன். அதில் பிரேமச்சந்த் கலந்து கொண்டார். எனக்கு அன்றைய கால கட்டத்தில் எதுவும் புரியவில்லை . பின் ரஷீத் ஜஹானை சந்தித்தேன் . அவர் மிகவும் தைரியமானவர் .எந்த விஷயத்தையும் தயக்கமின்றி வெளிப்படையாக பேசும் அவர் தன்மை எனக்கு பிடித்து இருந்தது .நான் அவரைப் போன்ற ஒரு எழுத்தாளராக விரும்பினேன் .நான் “அங்கரே” (Angare – நிலக்கரி) படித்திருந்தேன். என்னால் அவரது எழுத்துக்களுடன் ஒன்று பட முடிந்தது . என் வாழ்க்கை திசை திரும்பியதற்கு அவர் தான் காரணம் என்று என் குடும்பத்தினர் பழி சொல்லும் அளவு அவரது பாதிப்பு என் மேல் இருந்தது .

அவருடைய திறந்த மனதும்,கட்டுப்பாடற்ற சிந்தனையும்… நீ எதை பற்றி சிந்தித்தாலும் அதை பற்றி பேசவோ , எழுதவோ வெட்கப்படாதே ஏனென்றால் இதயம் உதடுகளை விட புனிதமானது .மனதில் ஒன்றை நினைத்து விட்டு அதை வெளிப்படையாக பேச இயலவில்லை என்றால் அந்த நினைப்பு மிகவும் .மோசமானது வெளிப்படுத்த இயலுமான வார்த்தைகளே .சிறந்தது என்பது அவரது அறிவுரையாக இருந்தது . அதையே நானும் உண்மை என்று ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வைத்து .இருந்தேன்

நான் துவக்கம் முதலே முற்போக்குவாதியாகத் தான் இருந்தேன் . யாரும் என் மேல் நம்பிக்கை வைத்து ரகசியம் பேச இயலாத அளவு வெளிப்படையானவளாக இருந்தேன் .எந்த கட்சியும் உறுப்பினர் ஆக சேர்த்து கொள்ள இயலாத அளவுக்கு திறந்த மனது கொண்ட வளாகவும் தைரியமானவளாகவும் இருந்தேன் ஏனென்றால் நான் கண்டதையும் பேசுவேன். எதையும் பேச பயப்படவும் மாட்டேன்,இதில் கூட.. (டேப் ரெகார்டரை காட்டியவாறு) ஏனென்றால் யாருடைய பெயருக்கும் களங்கம் விளைவிக்க முடியும் என்றோ யாருடைய நல்ல பெயரையும் கெடுக்க முடியும் என்றோ நான் நினைக்கவில்லை. என் வெளிப்படையான பேச்சு எனக்கு இருக்கும் அல்லது இருப்பதாக தோன்றும் நல்ல பெயரை கெடுக்கும் என்றோ நான் ஒருபோதும் நினைத்தது இல்லை .

.மஹ்பில் .: நீங்கள் ஆரம்பம் தொட்டே முற்போக்கு இயக்கத்தில் இருந்ததாக சொல்கிறீர்கள். முற்போக்குவாதிகள் உங்கள் கதைகளை எப்படி பார்த்தார்கள்.? க்ரிஷன் சந்தர் பாராட்டினார் என்று சொன்னீர்கள். .?.

முற்போக்கு இயக்கத்தில் பெரும்பாலோர் என்னுடைய நண்பர்கள்.அவர்கள் என் உறவினர்களுக்கும் மேலானவர்கள் .. எனவே சில சமயம் அவர்கள் என்னை பாராட்டுவார்கள். சில சமயம் கண்டனம் செய்வார்கள். என்ன செய்தாலும் அதை நான் பெரிதாக எடுத்து கொள்வதில்லை. பாராட்டையும் சரி. கண்டனத்தையும் சரி. ஒரே மாதிரி மனநிலையில் எடுத்துக் கொள்வேன்

மஹ்பில் .: நீங்கள் இந்த இயக்கம் உருது இலக்கியத்துக்கு பெரிதாக வளம் சேர்த்ததாக நினைக்கிறீர்களா?

இஸ்மத் : ஆம்.

மஹ்பில் . ஆனால் உரைநடைக்கு எப்படி? ஏராளமான நல்ல சிறுகதைகள் உள்ளன..சரி.. ஆனால் நாவல்கள்?

இஸ்மத் : நாவல்கள் எழுதுவதற்கு கடின உழைப்பு தேவை. மேலும் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்களுக்கு எழுத நேரமில்லை. அதனால் அவர்கள் எழுதுவதை விட்டு விடுகிறார்கள். எழுத்தாளர்களுக்கு சம்பளம் மிக குறைவு. திரை உலகில் தான் அவர்களுக்கு நல்ல ஊதியம் கிடைக்கிறது. .எனவே பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் சினிமாவுக்கு எழுத போய் விடுகிறார்கள். சினிமா மூலம் சம்பாதித்து கொண்டு, பின்னர் மனதிருப்திக்காக எழுதுகிறார்கள். ஒரே நேரத்தில் ரெண்டு வேலை செய்தால், எப்படி ஒரு உருப்படியான விஷயத்தை உருவாக்க முடியும்?

மஹ்பில் .: அப்படியென்றால், உருது எழுத்தாளர்கள் தற்போது எழுதுவதை விட சிறந்த நாவல்களை எழுதாததற்கு காரணம், அவர்களுடைய நேரத்தை பொறுத்த விஷயமும், பொருளாதார நிலைப்பாடுகளும் மட்டுமே என்று கருதுகிறீர்களா?

இஸ்மத் : ஆம். சிறிது நேரம் கிடைக்கும் போது, அவர்கள் குறுநாவல்கள் எழுதுகிறார்கள். நாவல்களும் எழுதுகிறார்கள். அவை நன்றாக உள்ளனவா இல்லையா என்பது வேறு விஷயம்.

மஹ்பில்: திரைப்படங்களுக்கு எழுதும் பணியில் ஈடுபடுவதால், ஏதாவது எதிர்மறை விளைவுகள் எழுத்தாளர்களுக்கு ஏற்படும் என்று எண்ணுகிறீர்களா ?

இஸ்மத்: வயிற்று பிழைப்புக்காக அவர்கள் எழுதுகிறார்கள். சிறந்த படைப்புகள் என்ற வகையில் வேறு எதுவும் அதிகமாக அவர்களால் செய்ய இயலாது. எப்படி சொல்வது? அவர்கள் உணவு தான் அவர்கள் வாழ்க்கை. திரைப்படத்துறை அதை எங்களுக்கு அளிக்கும்போது, நான் அதற்கு எதிராக எப்படி பேசமுடியும்?

மஹ்பில்: எனக்கு புரிகிறது.

இஸ்மத் : அது ஒரு புறம் இருக்க, மக்கள் நீண்ட நாவல்களை படிக்க விரும்புவது இல்லை. அதற்கு பதில் அவர்கள் சினிமாவை போய் பார்க்கிறார்கள். மேலும், இந்தியாவில் படித்த மக்கள் ஆங்கில நாவல்களை படிப்பதையே, விரும்புகிறார்கள். உருது இலக்கியம் படிப்பது நாகரிகமே இல்லை. மிகச் சிலர் தான் படிக்கிறார்கள். சாதாரண மக்கள் படிக்கிறார்கள். ஆனால் மிகவும் மலிவான புத்தகங்களையே படிக்கிறார்கள். கருத்துவளம் கொண்ட ஆழ்ந்த இலக்கியங்கள் அவர்கள் படிப்பதில்லை.

மஹ்பில்: பேடியின் “ஏக் சடார் மைலி” ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டது. மொழிமாற்றத்தில் இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை அது ஏற்படுத்தியுள்ளதே?

இஸ்மத்: நான் என்னுடைய படைப்புகள் மொழிமாற்றம் செய்யப் படுவதை விரும்புகிறேன். எந்த ஒரு படைப்பும் ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்யப்படாவிட்டால் அதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை.என்பதுதான் இன்றைய நிலைமையாக இருக்கிறது . மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டால், அது நன்றாக மொழிமாற்றம் செய்யப்படுவதில்லை. என்பது பொதுவான கருத்து அதைத்தானே நீங்கள் சொல்ல வருகிறீர்கள் ? அது அப்படி அல்ல . உருது மொழியின் பிரத்யேக மொழிக்கான நுணுக்கங்களை ஆங்கில மொழியில் நீங்கள் எதிர்பார்க்க முடியாது .ஆங்கிலம் அதற்கு உண்டான எல்லைக்குள் மட்டுமே ஒரு மொழியின் மாற்றத்தை பிரதிபலிக்க முடியும் . என்னுடைய படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்யப் பட நான் விரும்புவதைக் குறித்து பத்ராஸ்க்கு ஒரு கருத்து இருந்தது. அவர் என்னிடம் , “ஏன்? உங்கள் கதைகள் இல்லாமல் ஆங்கில இலக்கியம் என்ன குறைந்தா போய் விடும்?” என்று என்னிடம் கேட்டார்.

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


மஹ்பில்: அதற்கு நான் உங்களுக்கு பதில் சொல்கிறேன். ஆமாம் அது குறைந்து தான் போய் விடும் நீங்கள் ஏன் உங்களை ஒரு பெரிய எழுத்தாளராக கருதி கொள்வதில்லை?

இஸ்மத்: இல்லை. என்னிடம் பெரிய எழுத்தாளர்களுக்கான தகுதிகளில் ஒன்று கூட இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை . ஆனால் ஏதோ ஒன்று என்னிடம் இருப்பதாக மற்றவர்கள் நினைக்கிறார்கள் . அதை நானும் நம்புகிறேன் அவ்வளவுதான்

மஹ்பில்: சிலர் உங்களை பெரிய எழுத்தாளர் என்று அழைக்கிறார்களே?

இஸ்மத்: அவர்கள் நினைக்கிறார்கள் என்றால் அது அவர்களின் சுய விருப்பம் . ஆனால் நான் அப்படி நினைக்கவில்லை . நான் என் வீட்டின் மீதும் , என் குழந்தைகள் மீதும் தான் அதிக அக்கறை செலுத்துகிறேன் . எனக்கு உருது இலக்கியத்தை விட என் குடும்பம் மிகவும் முக்கியம் .

மஹ்பில் : நீங்கள் இந்தியர்களின் ஆங்கில படைப்புகளை படிக்கிறீர்களா? ராஜா ராவ் மற்றும் ஆர். கே. நாராயண் போன்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள்?

இஸ்மத்: அவர்களின் படைப்புகள்,ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் உருதில் எழுதினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படிதான் இருக்கிறது . நான் எப்போதும் படித்து கொண்டிருக்கும் சிறந்த மேற்கத்திய நாவல்களை ஒப்பிடும்போது, இவர்களின் படைப்புகள் ஒன்றும் அந்த அளவுக்கு நன்றாக இல்லை. ஒருவேளை அதற்கு மொழிகூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அவர்கள் புத்தகங்களின் தலைப்புகள் அத்தனை வசீகரமாக இல்லை .இவர்களின் ஆங்கில படைப்பிற்கு , இந்திய மொழிகளின் இலக்கிய படைப்புகள் எவ்வளவோ மேல் என்பதே என் கருத்து .”செம்மீன்” தெரியுமா? “தி ஓல்ட் மேன் அண்ட் தி ஸீ” (The OId Man and the sea) போன்றது. ஒரு மிகச் சிறந்த நாவல். நவீன இலக்கியமாக இந்த இந்திய ஆங்கில எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் அத்தனை சிறந்தது இல்லை என்பதே என் கருத்து

•••••

1972 ல் வெளிவந்த நேர்காணல்

நிகனோர் பார்ரா கவிதைகள் ( 2 ) – தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

நிகனோர் பார்ரா கவிதைகள்

தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

1.

கட்டு விரியன்

பல வருடங்களுக்கு, வெறுக்கத்தக்க ஒரு பெண்ணை
ஆராதிக்க நான் சபிக்கப்பட்டேன்.

என்னையே அவளுக்குத் தியாகம் செய்தேன் ,

முடிவில்லா அவமானங்களையும் பரிகாசங்களையும்
பொறுத்துக்கொண்டு ;

இரவும் பகலும் உழைத்தேன் அவளுக்கு

உணவும், தேவையான உடைகளையும் அளிக்க,

பல குற்றங்கள் செய்தேன் , தகாத பல

செயல்களையும் செய்தேன்,

நிலவொளியில் சிறு கொள்ளைகளிலும் ஈடுப்பட்டேன்,

ஆவணங்களில் போலிகள் செய்து மோசடி செய்தேன்

அவளின் உள்ளம் கொள்ளை கொள்ளும் கண்களில்
இருந்து

வரக்கூடிய ஒரு இகழ்ச்சியான பார்வைக்குப் பயந்து.

ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துக் கொண்ட சில

அதிசய சிறு தருணங்களில், பூங்காக்களில் நாங்கள் சந்தித்து

ஒன்றாக இயந்திரப் படகை ஓட்டும்

காட்சியைப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வோம்.

அல்லது ஒரு இரவு நேர கேளிக்கை விடுதிக்குச் சென்று

விடியலைத் தாண்டியும் களியாட்டம் போடுவோம்.

பல வருடங்களுக்கு, அந்தப் பெண்ணின் வசியத்தில் இருந்தேன்.

என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு முழு நிர்வாணமாக வருவாள்,

வந்து,கற்பனைகூட செய்ய இயலாத வகையில்

உடலை வளைத்து ஜாலம் காட்டுவாள்,

அவளுடையப் பாதையில் இழுக்க.

எல்லாவற்றிற்கும் மேல் என்னிடம் இருக்கும்

கடைசித் துளிப் பணத்தையும் பிழிந்து எடுத்து செல்ல.

என்னுடைய குடும்பத்துடன் எந்தவிதத் தொடர்பும்

வைத்துக் கொள்வதைத் தடை செய்தாள் .

என்னுடைய நண்பர்களை என்னிடமிருந்து பிரித்துவிட

என்னைப் பற்றி அவதூறுப் புரளிகளைத்

தனக்கு சொந்தமான நாளிதழில் வெளியிட்டாள் .

வெறி மிகுந்த உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன்

ஒரு கணம் கூட இடைவெளிவிடாமல் அவளுடைய வாயில்

முத்தமிட எனக்குக் கட்டளையிட்டாள் .

அவளுடைய அறிவற்ற கேள்விகளுக்கும்

உடனே பதில் அளிக்க சொன்னாள்;

அவளுடைய அந்தக் கேள்விகள், மற்றவற்றுடன் கூடவே,

நித்யத்துவம் பற்றியும், மரணத்திற்குப் பின்னரான வாழ்வு

பற்றியும், அதுபோன்ற என் மன அமைதியைக் கெடுக்கும்படி

இருந்த , காதில் நாராசுரமாக விழுந்த விஷயங்கள்.

அவற்றால் அடிக்கடி குமட்டலும், திடீர் மயக்கங்களும்

ஏற்பட்டன எனக்கு. அதையே, தனக்கே உரியத் தனித்துவமான

பாணியில் காரணமாகக் காட்டி ஒரு கணமும் வீணாக்காமல்

ஆடைகளை அணிந்து, என்னுடைய வீட்டிலிருந்து அவள்

வெளியேறியபொழுது, வீழ்ந்துப் போனேன் நான்.

இதே சூழ்நிலை ஐந்து வருடங்களுக்கும், அதற்கு மேலும்

அவ்வாறே இழுத்துச் சென்றது.

இடையே, சில சிறு காலக் கட்டங்களில்

நாங்கள் ஒரு சிறிய வட்ட அறையில் ஒன்று சேர்ந்து

வாழ்ந்தோம், கல்லறைக்கு அருகில் இருந்த சொகுசு நிறைந்த

ஒரு பகுதியில், வாடகையைப் பகிர்ந்துக் கொண்டு.

(சில இரவுகளில், எங்கள் தேனிலவில் சிலக் குறுக்கீடுகள்

செய்ய வேண்டியிருந்தது, ஜன்னல்கள் வழியே விடாது

உள்நுழைந்த எலிகளை சமாளிக்க).

கட்டுவிரியன், தான் பராமரித்த மிகத் துல்லியமான கனக்குப்

புத்தகத்தில்,நான் அவளிடமிருந்து கடன் வாங்கிய

ஒவ்வொரு பைசாவையும் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள் .

நான் தான் அவளுக்கு வாங்கித் தந்தேன் என்றபொழுதும்

பல் பிரஷை நான் உபயோகப்படுத்தக் கூடாதாம்.

அவளுடைய இளமையை நான் பாழடித்து

விட்டதாகவும் குற்றம் சாட்டினாள்.

கண்களில் அனல் பொங்க பயமுறுத்தினாள்

என்னுடைய கடனின் ஒரு பகுதியை ஒரு

நியாயமான அவகாசத்திற்குள் நான்

செலுத்துவதற்கு,

அவள் மேற்கொண்டு படிக்க அந்தப் பணம் தேவைப்பட்டதால்.

வேறு வழியில்லாமல் தெருவிற்குத் தள்ளப்பட்டேன்
பொது மக்கள் அளித்த நன்கொடைப் பணத்தில் வாழும்படி.

பூங்காக்களின் இருக்கைகளில் உறங்கிய பொழுதுகளில்

காவலர்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் கண்டெடுப்பர்

இலையுதிர் கால முதல் இலை உதிர்வில்
இறக்கும் நிலையில் இருப்பவனாக.

அதிர்ஷ்ட வசமாக,அந்த நிலை நீண்ட நாள் தொடரவில்லை;

மீண்டும் ஒரு பொழுது , பூங்காவில் நான் இருந்த போது

ஒரு புகைப்படைக்கலைஞர் என்னைப்
படமெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது

சுவை மிகுந்த ஒரு ஜோடிப் பெண்மைக் கரங்கள்
என் கண்களை மூடின. நான் மிகவும் நேசித்த ஒரு குரல் கேட்டது

“நான் யார்?” என.

“நீ, என் காதலி” நான் அமைதியாக சொன்னேன்.

என் தேவதையே ! என்றாள் அவள் பதட்டத்துடன் .

உன்னுடைய கால் முட்டிகளின் மேல் மீண்டும் நான் அமர விடு.

அப்போதுதான் நான் உணரமுடிந்தது அவள்

உடலோடு ஒட்டிய குட்டை ஆடையை அணிந்திருந்தாள் என்பதை.

அது, ஒரு நினைவில் நிற்கும் சந்திப்பு,

முரணான பேச்சுகள் நிறைந்திருந்தது எனினும்.

“நான் ஒரு சிறியத் துண்டு நிலம் வாங்கி இருக்கிறேன்

இறைச்சிக் கூடத்திற்கு அருகில் ” என்றாள் அவள்
உரக்கமாக . ” அங்கு ஒரு வகையான பிரமிட் கட்ட விரும்புகிறேன்

நமது எஞ்சிய காலத்தைக் கழிக்க உதவும் வகையில்.

நான் எனது படிப்பை முடித்து விட்டேன்;

வழக்கறிஞராகப் பதிவும் பெற்று விட்டேன்,

கொஞ்சம் நன்றாகவே பணமும் சேர்த்து விட்டேன் ,

அதை நல்ல லாபகரமான வியாபாரத்தில் முதலீடு செய்வோம்,

நாம் இருவரும், என் அன்பே ” என்றவள் சொன்னாள் மேலும்.

“இந்த உலகிலிருந்து தூரத்தில் நாம் நமது கூட்டைக் காட்டுவோம்”.

“போதும் உனது முட்டாள்தனம்; உனது திட்டங்களில்
எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை ” என்று பதிலளித்தேன் நான்.

“மனதில் நன்றாக வைத்திரு,

எனது உண்மையான மனைவி நம் இருவரையும் ,

அஞ்சக் கூடிய வறுமையில் எந்த நேரமும் விட்டுவிடக்கூடும்.

எனது குழந்தைகள் வளர்ந்து விட்டார்கள்;
காலம் கடந்து விட்டது;

முற்றிலும் சோர்வடைந்தவனாக நான் உணர்கிறேன்;

ஒரு நிமிடம் ஓய்வு எடுக்க விரும்புகிறேன்;

பெண்ணே, சிறிது தண்ணீர் எடுத்து வா,

நான் உண்ண எங்கிருந்தேனும் ஏதாவது எடுத்து வா,
நான் பட்டினியில் வாடுகிறேன் ,

உனக்காக நான் இனி மேலும் வேலை செய்ய இயலாது,

நம் இருவரிடையே எல்லாம் முடிந்து விட்டது”.

(ஆங்கில மொழியாக்கம்: W S மெர்வின் )

*********

2.

பியானோவில் தனி வாசிப்பு

மனிதனின் வாழ்க்கை என்பது வேறொன்றுமில்லை

சற்று தொலைவில் நடக்கும் கொஞ்சம் செய்கைகள் என்பதால்;

ஒரு கண்ணாடி கோப்பையின் உள்ளே பளபளக்கும்
கொஞ்சம் நுரை ;

மரங்கள், நடக்கும் மரங்களேயேன்றி

வேறொன்றுமில்லை என்பதால்

தொடர் நகர்வில் இருக்கும் மேஜைகளும்,

நாற்காலிகளும்

அன்றி வேறொன்றில்லை.

ஏனெனில் நாமும் கூட, உயிர்களேத் தவிர
வேறொன்றுமில்லை

(எப்படி கடவுட் தன்மை என்பது , கடவுளே அன்றி வேறொன்றுமில்லையோ );

நாம் பேசுவது, கேட்கப்படுவதற்காக மட்டும் அல்ல

மற்றவர்களும் பேசட்டும் என்பதற்காக

எதிரொலி, தன்னை உருவாக்கிய குரலை முந்தி செல்லுகிறது;

பெரும் குழப்பங்கள் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு ஆறுதல் கூட நமக்கில்லை என்பதால்

காற்றால் நிறைத்து, கொட்டாவி விடும் தோட்டத்தில்;

நமது மரணத்திற்கு முன்பு தீர்க்கவேண்டியப் புதிர்
பின்னர் ஆசுவாசமாக புத்துயிர் கொடுக்கலாம் என்பதால்

நாம் பெண்ணை மிகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றவுடன்;

நரகத்திலும் ஒரு சொர்க்கம் இருப்பதால் ,
ஒரு சில விஷயங்களை முன்மொழிய அனுமதியுங்கள்

நான் என் பாதங்களால் ஓசை எழுப்ப விரும்புகிறேன்

எனது ஆன்மா அதற்குத் தகுந்த உடலை
கண்டடைய வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

(ஆங்கில மொழியாக்கம்: வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் )

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

**********

நிகனோர் பார்ரா கவிதைகள் – தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

images (1)

1.

என்னுடன் கவிதைகளும் முடிகின்றன

நான் எதையும் ஒரு
முடிவுக்குக் கொண்டுவரவில்லை .
அதைப்பற்றி எந்த
கற்பனைகளும் எனக்கில்லை.
கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டே இருக்கவே
நான் விரும்பினேன்.
ஆனால் மன உத்வேகம்
நின்றுவிட்டது.
கவிதைகள் தம்மை சிறப்பாகவே
வெளிக்கொணர்ந்திருக்கின்றன.
நான் தான் மிக மோசமாக
நடந்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நான் தான் சிறப்பாக செயல்பட்டேன்
கவிதைகள்தான் மோசமாக
நடந்துக்கொண்டன என்று சொல்வதில்
எனக்கு என்ன லாபம்,
குற்றம் சாட்டப்படவேண்டியவன்
நான்தானென்று
அனைவரும் அறிந்திருக்கும்பொழுது ?

ஒரு முட்டாளுக்குத் தகுதியானது
இதுதான் !

கவிதைகள் தம்மை சிறப்பாகவே
வெளிக்கொணர்ந்திருக்கின்றன.
நான் தான் மிக மோசமாக
நடந்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
என்னுடன் கவிதைகளும்
முடிகின்றன.

***

2.

உயரும் விலைவாசி

ரொட்டி விலை மேலே ஏறுகிறது
ஆகவே ரொட்டி விலை மீண்டும் மேலே ஏறுகிறது
வாடகை உயருகிறது
உடனே எல்லா வாடகைகளும் இரட்டிப்பாகுகின்றன.
துணிகளுக்கான செலவு மேலே போகிறது
உடனே துணிகளுக்கான செலவு மீண்டும்
மேலே ஏறுகிறது.
வேறு வழியே இல்லை
ஒரு விஷச் சுழியில் நாம் மாட்டிக்கொண்டுள்ளோம் .
கூண்டில் உணவு உள்ளது.
அதிகமில்லை, ஆனால் உணவு உள்ளது.
வெளியேவோ, நீண்டுக் கிடைக்கும்
சுதந்திரம் மட்டுமே உள்ளது.

***

3.

அமைதி வழியில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை

வன்முறை வழியில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை
ஏதேனும் ஒன்றில் நம்பிக்கை வைக்கவே
விரும்புகிறேன் – ஆனால் செய்வது இல்லை.
எதையேனும் நம்புவது என்றால்,
கடவுளை நம்புவதற்கு ஒப்பாகும்.
தோள்களைக் குலுக்கிச் செல்வது மட்டுமே
நான் செய்யக்கூடியது.
பட்டவர்த்தனமாக சொல்லிவிடுவதற்கு
என்னை மன்னிக்கவும்.
பால் வீதியில் கூட
எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.

*****

4.

ரோலர் கோஸ்டர்

அரை நூற்றாண்டுக்கு
கவிதைகள், கடைந்தெடுத்த முட்டாள்களின்
சொர்க்கமாக இருந்தது.
நான் வரும் வரை.
வந்து, எனது ரோலர் கோஸ்டரைக்
கட்டமைத்தேன்.
உயரே செல்லுங்கள்,
நீங்கள் அவ்வாறு விரும்பினால்.
எனது தவறு அல்ல,
மூக்கிலும் வாயிலும் ரத்தம் வடிய
நீங்கள் கீழே வர நேர்ந்தால்.

5.

உண்மையில் உங்களிடம் என்ன
சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
மூன்றாம் உலகப்போரின்
விளிம்பில் நாம் இருக்கிறோம்.
யாரும் ஏதும் கவலைப்பட்டதாகத்
தெரியவில்லை.
நீங்கள் உலகத்தை
அழித்தீர்கள் என்றால்
நான் அதை மீண்டும் உருவாக்குவேன்
என்றா நினைக்கிறீர்கள் ?

**

6.

பறவைகள்
கோழிகள் அல்ல, புனிதத் தந்தையே !
கோழிக்கூட்டின் எல்லைகளுக்கு உள்ளே
கட்டற்ற சுதந்திரம் நடமாடுவதற்கு.

***

7.

உணவுக்காக,
உடைக்காக, தங்குமிடத்திற்காக
நாங்கள் கூக்குரலிடவில்லை,
சுவாசிக்க சிறுவெளி மட்டும்
கொஞ்சம் கொடுங்கள்
மேதகு பொருந்தியவரே !

***********
Note:
( Spanish to English translation: Miller Williams, David Unger)

************

கவிதையின் விடுதலை / நிகனோர் பார்ரா – நேர்காணல் (தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன் )

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகனோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

சுற்றுச்சூழல் அழிவுகளால் மனித இனம் அழிவுப் பாதையில் செல்லுவதை அவரது பிற்காலத்திய கவிதைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. சூழலியல்-கவிஞர் (eco-poet ) என்றும் அழைக்கப்படும் அவர், Marie-Lise Gazarian Gautier என்பவருக்கு அளித்தப் பேட்டியிலிருந்து (1989) பெரும்பகுதி கீழே:

கே: லோர்க்காவின் “நாடோடிப் பாடல்புத்தகம் ( Gypsy Songbook) ” நூலின் தாக்கம் உங்களுடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பில் ( “Cancionero sin nombre” ) இருந்தது என்று நினைக்கிறீர்களா?

ப: கட்டாயம், எல்லா வகைகளிலும் இருந்தது.

கே: “புதிர் ” ( Puzzle ) எனும் உங்கள் கவிதையில், ” ஒரு முட்டாளாகவே நடித்துவிட்டு , ஒன்றிற்கு பதில் இன்னொன்று சொல்லிச் செல்வது மேல் ” என்று கூறுகிறீர்கள். உங்களுடனான இந்தப் பேட்டியும் ஒரு எதிர்-பேட்டியாகவே மாறி விடுமோ?

ப: நீங்கள் அவ்வாறு நினைப்பது சரியாகவே இருக்கும், ஏனெனில் நான் தொடர்ந்து எப்பொழுதும் அறிவுத்தன்மைக்கும், அறிவற்றதன்மைக்கும் இடையே இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறேன். பரந்து விரிந்த நிறமாலையின் (spectrum ) எந்த ஒரு இடத்திலும் தேங்கி நின்று விடக்கூடாது எனும் உள்மனக் கட்டமைப்புடன் இருக்கிறேன். இந்தப் பேட்டியும் வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடக் கூடும்.

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்


கே: “வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ” என்று கூறுவதின் பொருள் என்ன ?

ப: அது என்னப் பொருளை உணர்த்துகிறதோ, அது தான்- கூடுதலாக ஒன்றும் இல்லை.

கே: சிலி (சிலே ) நாடு, ஒரு கவித்துவம் மிகுந்த நாடாகக் கருதப்படுகிறது. ரூபென் டாரியோ (Ruben Dario ) எழுதிய “அஸுல் ” (Azul ) எனும் நூலின் மூலம், Modernismo என்றழைக்கப்படும் நவீனத்துவ இலக்கிய இயக்கம் அங்குதான் தோன்றியது. நோபல் இலக்கியப் பரிசு பெற்ற பாப்லோ நெருடா மற்றும் கேப்ரியலா மிஸ்ட்ரல் ஆகியோர் பிறந்த நாடு சிலி. கவிதை செழித்தோங்கும் நாடாக ஏன் சிலி அமைந்திருக்கிறது?

ப: மேற்சொன்ன பெயர்களுடன் நோபல் பரிசு பெற்றிருக்கவேண்டிய Vicente Huidobro வின் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எழுப்பியக் கேள்வி குறித்து ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட தருணங்களில் நானும் யோசித்திருக்கிறேன். பொதுவாக சொன்னால், கவிஞர்கள் பலரும் சிலி நாட்டை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பது ஒரு தற்செயல்தான். எல்லா விஷயங்களின் மேலும் ஏன் சட்டத்திட்டங்களைத் திணிக்க வேண்டும்? இருப்பினும், நீங்கள் விடாப்பிடியாகக் கேட்பீர்களெனில், சிலி நாடு புவியியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப் படுத்தப்பட்டிருப்பது மேற்சொன்னதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கும் என்று ஊகிக்கிறேன். அருமையான பல வைன் (wine ) பானங்கள் அங்கேத் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தனிமையும், வைனும் கவித்துவ ஊற்றுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புக் கொண்டுள்ளன.

கே: உங்கள் கைகளின் கீழே ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே செல்வதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள். ஒரு கவிஞன் என்பவன், தனது காலத்தைப் பதிவு செய்பவனாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

ப: ஆம், ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே நான் வலம் வருகிறேன் என்பது உண்மைதான்; சொல்லப் போனால், ஒரு குரல் பதிவும் செய்யும் கருவியையோ (tape recorder ), கேமராவையோ எடுத்து செல்லவும் விரும்புவேன், ஏனெனில் கவிதை தன்னிச்சையாக, உரையாடல்கள் மற்றும் பேச்சிலிருந்து திடீரென எந்தத் தருணத்திலும் பிறக்க வாய்ப்புண்டு. “Hojas de Parra ” எனும் எனது சமீபத்திய நூலில் உள்ள பல கவிதைகள், நான் காதால் கேட்ட சொற்றொடர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அவற்றை, இயன்றவரை இயல்பு மாறாமல் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன் அந்தக் கவிதைகளில். கவிதை என்பது ஒரு உரையாடல் என்னும் கருத்தாக்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டது இது. எனவே நான் உரையாடல்களுடன் நேரடி நெருக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொள்கிறேன்; முன்னரோ, நான் கேட்ட விஷயங்களை விவரித்து எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தேன்..

கே: ஒரு கவிஞனின் வேலை என்ன: ஒரு உலகை உண்டாக்குவது, அந்த உலகை புரிந்துக் கொள்ளும்படியாக மாற்றுவது, அதை அழிப்பது அல்லது அதனை போலித்தனங்களில் இருந்து விடுவிப்பது, இவற்றில் எது?

ப: சுற்றுச் சூழல் சீரழிந்துப் போவதையும், வாழ்வுத் தொடர்ச்சி பற்றியும் நான் செவி மடுக்க வேண்டும். தற்காலத்தில், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் அனைவரும், இந்த உலகை அழிவிலிருந்துக் காப்பாற்றுவதற்கான செயல்பாடுகளில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பழையப் பிரிவினைகளும் ( யார் எதை செய்யவேண்டும் என்பது போன்றவை) வேற்றுமைகளும் அழிந்து இந்த புதிய முக்கியத்துவங்கள் புரிந்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கே: ஆகவே, நாம் இந்த உலகைக் காக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ?

ப: ஆமாம், முதலில் நமது பூமியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். இந்தக் குறிக்கோளை அடைந்துவிட்டோம் என்றால் ( ஏற்கனவே காலம் கடந்து விட்டது என்றுப் பலரும் கருதுகிறார்கள்), நாம் முன்னர் கடந்தக் காலங்களில் ஈடுப்பட்ட பொழுதுப் போக்குகளில் ஈடுபடலாம்.

கே: கட்டுக்கதைகளை அழித்தொழிப்பவர் என்று அறியப்படுகிறீர்கள். அதனை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

ப: அப்படி ஒரு அடையாளம் பெறுவதுப் பற்றி மகிழ்ச்சியே அடைகிறேன், ஏனெனில், நான் கருதுவது என்னவென்றால், நமது புராதனக் கலாச்சாரம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புக் கொண்ட அணைத்து முன்னுதாரணங்கள் மற்றும் செயற்பாடுகளால் தான், நமது உலகம் இப்போது ஒரு முடிவை/அழிவை நோக்கி செல்லும் நிலையை அடைந்துள்ளது. அத்தகைய முன்மாதிரிகள் மற்றும் முன் உதாரணங்கள் அனைத்தும் அழுகிய மீன்களின் நாற்றம் கொண்டவையாகவே நான் கருதி வந்திருக்கிறேன். அணு குண்டுகளால் உண்டான நாசமும், சுற்று-சூழலியல் அழிந்ததும், விதியினால் ஏற்பட்டவை அல்ல. நம் சமூகத்தை ஆளும் இரண்டு நாசக் காரத் தத்துவங்களால் ஏற்பட்டவை அவை – முதலாளித்துவமும் , சோசியலிச பொது உடமைக் கோட்பாடும் ( அது உருவான, வளர்ந்த வகையினால்) தான் அவை.

images (5)
கே: ” கடவுள் உலகத்தை ஒரு வாரத்தில் உருவாக்கினார் , நான் அதை ஒரு கணத்தில் அழித்து விட்டேன் ” எனும் உங்கள் கவிதை வரியை விளக்க முடியுமா ?

ப: அந்தக் கவிதையின் பொருள் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. கவிதைகளையோ , ஹாஸ்யங்களையோ விளக்குவதில் எனக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை. ஒரு ஹாஸ்யத் துணுக்கு, உங்களை உடனே சிரிக்க வைக்க வேண்டும்; ஒரு கவிதை உடனே உங்கள் உள் -மூளையைத் தாக்க வேண்டும்- அவ்வாறு அது செய்யாவிட்டால் , எந்த அளவு விளக்கம் கொடுத்தாலும், எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை.

கே: “பெயர் மாற்றம் ” ( Change of Name- “Cambios de nombre ” ) எனும் உங்கள் கவிதையில் , ” சுய மரியாதை உள்ள எந்தக் இந்தக் கவிஞனும், அவனுக்கேயான சுய-அகராதியை வைத்திருக்க வேண்டும்; நான் சொல்ல மறந்து விடுவதற்கு முன்னர் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்- கடவுளுடையப் பெயரைக் கூட மாற்ற வேண்டும்” என்று சொல்கிறீர்கள். உங்களுடைய அகராதியில் என்னென்ன வார்த்தைகள் இருக்கின்றன மற்றும் கடவுளுக்கு என்னப் பெயர் கொடுத்து உள்ளீர்கள்?

ப: இதற்கு நான் பதில் சொல்வதற்கு முன்னர் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல விரும்புகிறேன். ஒருவர், ஒரு கவிதையின் சொற்களையும், அதை எழுதிய ஆசிரியனின் உணர்வுகளையும் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடாது. எந்தக் கவிதையுடனும் என்னை நானே ஒன்றுப் படுத்திப் பார்ப்பதில்லை, சிலத் தயக்கங்கள் இல்லாமல். முகமூடிகள் அணிந்து செயல்படுவது என்னுடைய படைப்புகளில் அதிகம் – பிரெஞ்சுக் கவிஞர் ரைம்போவுடன் (Rimbaud ) பல ஒற்றுமைகள் இந்த விஷயத்தில் உண்டு. எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு புதிய சித்தாந்தம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ஒன்றைச் சார்ந்து பேசுவதோ அல்லது மறுதலித்துப் பேசுவதோ கவிதை ஊடகத்தில் தம்மளவில் சுயமாகத் தாமே தனித்து நிற்கவேண்டும்; இல்லையெனில், அவை பொருத்தமற்று, பொருளற்றுப் போய்விடும்.

கே: ஒரு எதிர்க் கவிஞனின் மொழி எது? இருக்கும் மொழியை அழித்து, புதிய சொற்களை உண்டாக்குகின்றானா அவன், மொழியை மறு-உருவாக்கம் செய்ய?

ப: நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கியபோது, இருவகையான மொழிகளைக் கண்டேன்: கவிஞர்கள் பயன்படுத்திய ” கவி மொழி” மற்றும் தெருக்களில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் பயன்படுத்திய “இயல்பான / சாதாரண” பேச்சு மொழி. இவற்றின் இரண்டிற்கும் இடையே இருந்த பெரும் பிளவிற்கான காரணத்தை நான் கண்டறிய முடியாததால், இந்தப் பிரிவை/பிளவை அழிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தேன். சாதாரண நடைமுறை மொழி தினசரி அனுபவங்களுக்கு நெருங்கியதாக இருந்த அதே சமயத்தில், “கவி மொழி” காலத்திற்கு ஒவ்வாத குணத்தையும், மற்றக் குறைகளையும் கொண்டிருந்ததாக நம்பினேன். ஆகவே, பேச்சு மொழியில் அமைந்த கவிதையை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்- அந்த உள்ளுணர்வு சரி என்றும் பிற்பாடு சரியானது என்று உறுதி ஆனது, ஹெய்டெக்கரை (Heidegger ) வாசித்தப் பிறகு. அந்தத் தத்துவ அறிஞர் சொல்வார் , மொழியின் சாராம்சம் கவிதை என்று. இந்த விதிமுறையை சற்றே மாற்றி நான் கூறுவேன் – பேச்சு மொழியின் சாராம்சமே கவிதை என்று. இறுதியாக, நான் இலக்கியத்திற்கு எதிரானவன் என்று அறிவித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை – ஏனெனில், இலக்கியமும் மனித அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகையால், கவிதைக்கான ஒரு நல்லத் தொடக்கப் புள்ளியாக அது அமையக் கூடும். ஆகவே, ஒரு பேச்சுக் கவிதையின் இடையே ஒரு ” தேய்ந்துப் போன / நைந்துப் போன ” ( cliche ) சொல்லைக் கண்டு ஆச்சர்யப் படக்கூடாது.

கே: கவிதைக்கு என்னென்ன புதிய சொற்கள், சொற்றடர்களை நீங்கள் அறிமுகப் படுத்தியுள்ளீர்கள் ?

ப: எதிர்-கவிதை, முழு அகராதியையும் திறப்பதற்கு ஒரு வாயிலை தோற்றுவிக்கிறது. எந்த ஒரு வார்த்தையையும் தூக்கி எறிந்து விடக் கூடாது. அதன் காரணமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதேனும் ஒரு கவிதையில் இடம் பெறத் தகுதிக் கொண்டதே.

கே: பழக்கத்தில் தேய்ந்துப் போன /பொருள் இழந்துப் போன சொற்களைக் கவிதைகளில் பயன்படுத்தி, அக்கவிதைகளில் அவை பொருத்தமாக அமைவதற்கேற்றார் போல் செய்ய எவ்வாறு முடிந்தது?

ப: ஒரு தேய்ந்துப் போன சொல்லை மையமாக வைத்து அமைக்கும் கொலாஜ் போன்றது அது. அத்தகைய ஒரு சொல், தன்னுடைய தனித்தன்மையை ஒரு எதிர் கவிதையில் தக்க வைத்துக்கொள்வதில்லை, ஆனால், அக்கவிதையை ஒரு விசேஷமான விளைவை, தாக்கத்தை உண்டாக்கும். கூடைப் பந்தாட்டத்தில் பந்தைத் தூக்கி எறிவது போன்றது அது- பந்தை குறிப்பிட்ட முறையில் சுழற்றி எரிய வேண்டும், புள்ளிகள் பெறுவதற்கு; பழைய முறையில் ஏதோ சும்மாத் தூக்கி எறிந்தால் போதாது.

கே: இந்த உலகைப் பற்றிய யதார்த்தமான ஒரு பார்வை உங்களுக்கு இருக்கிறதா, ஒரு எதிர்-கவிஞன், சூழலியல் கவிஞன் என்ற முறையில் ?

ப: அனைத்துப் புலன் உணர்வுகளும், அனைத்து அனுபவங்களும் ஒரு முழுமையின் ஒரு பகுதியே என்றும், அவை கவிதைகளுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும் எனும் அனுமானத்துடனேயே இருக்கிறேன். ஒரு கவிஞனின் வேலை, இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய ஒரு வரைவை உருவாக்குவதே.

images (1)
கே: ” நிகனோர் பார்ராவின் கவிதைகள்” ( “La Poesia de Nicanor Parra “)

எனும் தனது புத்தகத்தில், Marlene Gottlieb சொல்கிறார், ” கவிதையின் விடுதலையை நீங்கள் சாதித்து விட்டீர்கள் ” என்று. பழையக் கவிதை மொழியை கைவிட்டு, முதலில் எதிர்-கவிதையையும் பின்னர் சூழலியல் -கவிதையையும் நீங்கள் கைக்கொள்ளவும், அவற்றை உருவாக்கவும் உங்களைத் தூண்டியது எது?

ப: மரபார்ந்த கவிதை, சாதாரண மனிதனின் அனுபவங்களை எதிரொலிக்கவில்லை என்றே நான் எப்போதும் கருதி வந்துள்ளேன்; அத்தகைய அனுபவங்களை ஒரு தனித்த தளத்திற்குத் தள்ளி வைத்து விட்டது. அனுபவங்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை அவை உள்ளபடி எழுதுவது, குறிப்பாக அலங்காரங்கள் இல்லாமல் எழுதுவது சரியாக இருக்கும் என்றே நான் கருதினேன். ” யதார்த்தவாதம்” என்பது நான் சொன்ன இந்த நம்பிக்கையைத்தான் பிரதிலிபலிக்கிறது எனில்,என்னுடைய எதிர்-கவிதை அதனுடன் அதிகத் தொடர்பு கொண்டது- குறியீடுகள், படிமங்கள் போன்றவற்றுடன் உள்ள தொடர்பை விட.

கே: 1938 ம் வருட தலைமுறையை ( The generation of 1938) சேர்ந்தவர் நீங்கள்; அந்த இயக்கத்தின் போர்க்குரல், ” உருவகத்துடன் சண்டையிடுங்கள்; காட்சியியலின் மரணம், யதார்த்தம் நீண்டு வாழட்டும், மீண்டும் தெளிவு பிறக்கட்டும்”. உங்கள் கவிதையை இந்த போர் முழக்கம் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறதா?

ப: நான், உவமைகள், உருவகங்கள், படிமங்கள் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துவதில்லை. என்னுடைய அக்கறைகள் வேறானவை. ரைம்போ, குறியீட்டாளர்கள், நவீனத்துவர்கள் ( Modernistas ) போன்றவர்கள் போல, புலன் ஆகாத விஷயங்களைத் தேடி நான் போவதில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் பார்வையில், யதார்த்தம் எப்படி தோன்றுகிறதோ, அதை அவ்வாறே உருவாக்குவதையே நான் விரும்புகிறேன்.

கே:அப்படியெனில், உங்களை “தெளிவு மற்றும் வெளிச்சத்தின் ” கவிஞர் என்று அழைக்கலாமா ?

ப: நான் எனது இருபதுகளில் இருந்தபொழுது, இதுவரை வெளியிடப்படாத ( ” பகல் பொழுதின் வெளிச்சம்”- “The Light of Day” ) எனும் நூலை எழுதினேன். அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்துதான், ” தெளிவு” எனும் கருத்தாக்கம் பெற்றேன். பல காலத்திற்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட , பெருமைவாய்ந்த சிலி நாட்டு விமர்சகரும் கவிஞரும் ஆன டோமஸ் லகோவின் அறிவார்த்தமான ஒரு கட்டுரையின் அடிப்படையில் கேட்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறன்.

கே: கவிதைகளை , ” இரவின் கவிதைகள் ” மற்றும் “விடியலின் கவிதைகள் ” என்று இருவகைகளாகப் பிரிப்போமாயின் , நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளை பாப்லோ நெருடாவின் கவிதைகளோடு எந்த வகையில் ஒப்பிடுவீர்கள்?

ப: அவரே பல முறை சொன்னதுபோல, நெருடாவின் கவிதைகளை ” இரவின் கவிதைகள் ” என்றேக் ,கொள்ளவேண்டும். இருப்பினும், காலப்போக்கில் அவர் “விடியல் கவிதைகளையும்” எழுத முற்பட்டார் (உதாரணம், “Extravagario ” மற்றும் ” The Primary Odes” ). என்னுடைய விஷயத்தில்,நேர்மாறாக நடந்தது; நான் ” பகல் பொழுதின் கவிதைகள்” ( Poetry of Day) மற்றும் “விடியல் கவிதைகளுடன்” தான் துவங்கினேன்; இருப்பினும், எனது கவிதைகளில் நிழல்களின் இருப்பையும், மதிப்பையும் மறுக்கமுடியாது. “கற்பனையான மனிதன் ” ( “The Imaginary Man” ) போன்ற கவிதை, இசை நயத்துடனும், குறியிடுகளுடனும் இருப்பதற்கு வெட்கம் கொள்ளவில்லை.

கே: புதிர்த்தன்மையும் , தெளிவுத்தன்மையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஒரே நேரத்தில் இயங்குவதை எவ்வாறு உருவாக்குகிறீர்கள்?

ப: நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைப் பற்றி எனக்கே உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை , வாசனைகளை நன்றாக முகரும் திறன் எனக்கு இயல்பிலேயே நன்றாக அமைந்திருப்பதால் இருக்கக் கூடும்.

கே: பார்வைத் திறனை விட அதிகப்படியாக அமைந்திருக்கும், மூக்கினால் வாசனைகளை நுகரும் திறனாலா?

ப: இல்லை,ஒரு உருவகத்தன்மைக்காக , உவமானம் போல சொன்னேன்; “பார்வை வாசனையும் “, ” மூக்கினால் முகரப்படும் வாசனையும் ” வெவ்வேறாக , ஆனால் இருக்கின்றன. அதனை, ஏழாவது அறிவு என்றும் அழைக்கலாம்.

கே: உங்கள் முதல் கவிதைகள் 1937 ஆம் ஆண்டு, ” Cancionero sin nombre” எனும் தலைப்பில் வெளிவந்தது. உங்களுடைய இரண்டாம் நூல், ” கவிதைகள் மற்றும் எதிர்-கவிதைகள்” 1954 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. ” கவிதைகள்” மற்றும் “எதிர்-கவிதைகள் ” ஆகிய பதங்களை விளக்க முடியுமா?

ப: எதிர்-கவிதை எனும் கருத்தாக்கத்தை நான் தான் தோற்றுவித்தேன் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படி ஒரு பெயர் ஏற்கனவே இருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. பிரெஞ்சுக் கவிஞர் Henri Pichette எழுதிய Apoemes எனும் புத்தகத்தில் இருந்து எனக்கு அது வந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை நான் Oxford பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு புத்தகக் கடையில் 1949 ஆம் வாக்கில் பார்த்தேன். அந்தப் புத்தகம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது; உடனடியாக எதிர்-கவிதை எனும் பதம் என் மனதிற்கு வந்தது. அந்த பிரெஞ்சுக் கவிஞரின் புத்தகம் Antipoems என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தால், இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்,ஏனெனில், எதிர்-கவிதை எனும் சொல், வலிமையானதாக,அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது. அந்தப் பதம் என் சிந்தனையில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் கடைசியில் தைரியமாக எனது புத்தகம் ஒன்றின் தலைப்பாக அதைப் பயன்படுத்தும் வரை. ஆனால், எதிர்-கவிதை என்பதுடன் ஏதோ வேறு ஒன்றையும் சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆகவே,” கவிதைகள்” எனும் பதத்தையும் சேர்த்து, ” கவிதைகள்- எதிர்-கவிதைகள் ” என்று பெயரிட்டேன். அவ்வாறு செய்ததின் காரணம், எதிர்-கவிதை என்பது, முரண்பாடுகளுடன் தொடர்பு கொண்டது; அது, யதார்த்தத்தின் ஒரு பாதி அளவுடன் திருப்தி அடைந்துவிடுவதில்லை; அனுபவத்தின் முழுமையை ஆட்கொண்டதாக அது இருக்கவேண்டும். ஆராய்ந்து, அலசிப் பார்க்கும் கவிதை வகை அல்ல அது; ஒரு செயற்கையான வகைப்பாடுதான் . அந்த நாட்களில், நான் இயற்பியல் மாணவனாகவும் இருந்தேன். Bohr எனும் இயற்பியல் விஞ்ஞானியின் ஆராய்வுப் படி, ஒவ்வொரு அணுவின் மத்தியில், நேர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும், அதை சுற்றி வட்டப்பாதையில், எதிர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும் உண்டு. ஆன்மீக உலகிலும், நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை குணங்கள் பற்றிய கருத்தாக்கம் உண்டு. அதே பாணியில், கவிதையும், எதிர்-கவிதையும்.

கே: தாங்கள் இப்போது சூழலியல்-கவிதைகளும் எழுதுகிறீர்கள்; அவற்றில், எதிர்-கவிதையும் ஒரு பங்கு வகிக்கமுடியுமா?

ப: கண்டிப்பாக. எதிர்-கவிதையின் அடிப்படை முகாந்திரம், எந்த வகையான கண்முடித்தனமான நம்பிக்கையையும் மறுதலிப்பது, நான் அந்த சமயத்தில் (எதிர்-கவிதையில்) எடுத்துரைக்கும் விஷயத்தைத் தவிர. ஆகவே, உறுதிப்படுத்துதல்-மறுதலித்தல் ( Affirmation -Negation ) எனும் எதிர்மறைகளுடன் ஒரே நேரத்தில் நான் செயல்படவேண்டும். அந்த வகையில், எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு விதத்தில் Taoist கவிதைதான் ( சீனத் தத்துவம்- நேர்மறையும் எதிர்மறையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கூடியே வாழும்; ஒன்றின் பிம்பம் தான் மற்றையது எனக் கூறுவது). கடந்தப் பத்தாண்டுகளாக நான் Taoist தத்துவத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது தற்செயல் அல்ல. பார்வை, முகருதல் மற்றும் மற்றப் புலன்கள் சம்பந்தமாகவும், உள்ளார்ந்த (உள்முக, அக) ஆராய்ச்சியிலும், TaoTeChing தத்துவம் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு தத்துவத்தின் தொடர்பு இல்லாமல் என்னை கற்பனை செய்துப பார்க்க இயலவில்லை இப்பொழுது.

கே: உங்களுக்கு ” கடவுள்” எவ்வாறு அர்த்தப்படுகிறார்?

ப: எனக்கு, கிறிஸ்துவர்களின் கடவுளோ அல்லது வேறு தனிப்பட்ட கடவுள்களோ இல்லை; இருப்பினும் தவிர்க்க முடியாத வகையில் சிறுவயதிலிருந்தே கிறிஸ்துவ மதத்தின் பாதிப்பு ஓரளவு இருந்துவந்திருக்கிறது. சிறுவயது முதலே , நம் உள்ளே ஆழமாக ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதால், ஒரு நாத்திகன் கூட ஏதோ ஒரு சமயத்தில் திடீரென ஒரு கத்தோலிக்க பாதிரியிடமிருந்து புனிதப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது ஆச்சரியம் அளிக்காது.

கே: உண்மைதான்,ஆனால் நீங்கள் நாத்திகவாதி இல்லையே?

ப: இல்லை, நான் என்னை நாத்திகவாதியாக அழைத்துக் கொள்ளமாட்டேன். இந்த விஷயத்தை சரியான முறையில் அணுகவேண்டுமென்றால், Taoist முறையில் தான் செய்ய வேண்டும். ஆகவே, என்னை நானே விவரித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், நான் சொல்வேன்,நான் ஒரு Taoist துறவி என்று, அல்லது ஒரு Taoist துறவியின் சீடன் என்று.

கே: உங்கள் குழந்தைகளுடன் உங்களுக்கு சிறப்பான உறவு இருக்கிறதல்லவா ?

ப: அவர்கள் அனைவருடனும் என்னுடைய உறவு சீராக இருக்கிறதென்றே சொல்வேன் ; ஆனாலும் என்னுடைய குழந்தைகளில் ஒருவரிடம், பெரும் பிரச்சனைகளை அனுபவித்து வருகிறேன், அதைப் பற்றி பேசவே முடியாத அளவிற்கு.

கே: உங்களுக்கு மொத்தம் எத்தனை குழந்தைகள்?

ப: ஆறு.

கே: உங்களுக்கு மிகவும் கவலை ஏற்படுத்தும் விஷயங்கள் என்னென்ன ?

ப: தற்போதய காலத்தில்,நமது கிரகம் அழியாமல் வாழ்வதுப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறேன். இதனைப் பலமுறைகளிலும் சொல்லி இருக்கிறேன், இருப்பினும், திரும்ப சொல்வதில் தயக்கமில்லை. நான் மிகவும் அக்கறைக் கொள்வது,இந்த பூமியின் ஆரோக்கியத்திலும், சுற்றுசூழல் அழிந்துவிடாமலிருப்பதிலும். மற்றும் , அணு ஆயுதப் பேரழிவைத் தடுப்பதிலும் . மற்ற வேறு விஷயங்களில் முன்பு நான் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்- புதிராகக் கடந்து செல்லும் காலம், நோய்கள்,மறுக்கப்பட்ட காதல் போன்றவற்றில். ஆனால், இன்று நம்மை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பிரச்சனைகளோடு ஒப்பிடும்பொழுது , இவை எல்லாம் மேலோட்டமான ஆடம்பர விஷயங்கள் .

******************************

( Email: thesrajesh@gmail.com)

(Parra, Nicanor, and Marie-Lise Gazarian Gautier. “Nicanor Parra.” In Interviews with Latin American Writers, pp. 173-97. Elmwood Park, IL: Dalkey Archive Press, 1989)

நிக்கனார் பார்ரா கவிதைகள் / தமிழில் / ஜி. விஜயபத்மா

நிக்கனார் பார்ரா

நிக்கனார் பார்ரா

சில வருடங்களுக்கு முன்

அகாசிஸ் பூக்கள் பூத்திருந்த சாலையோரம்

நான் உலா வரும் பொது

நம்மை அறிந்த நண்பர் சொல்லக் கேட்டேன்

‘நீ யாரையோ திருமணம் செய்து கொண்டாய்’ என !

இதில் நான் சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை

நான் ஒருபோதும் உன்னை காதலிக்கவில்லை

என்று நண்பருக்கு பதில் கூறினேன் .

- என்னைப் பற்றி என்னைவிட உனக்கு நன்றாகத் தெரியும்

ஒவ்வொரு வசந்தத்திலும் அகாஸிப் பூக்கள் சாலையோரம் பூக்கும் தருணங்களில்

வருடங்கள் கடந்தும் உணர்வு மாறாது அப்படியே இருக்கிறது என்பதை

நீ நம்புவாயா என்று தெரியவில்லை

ஆனாலும்

அந்த அகாஸிப் பூக்கள்

என்னை சுட்டி காட்டி

என் இதயத்தைப் பிளக்கும் அந்த செய்தியை

என்னிடம் வருடம் தோறும் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன

- நீ வேறு யாரையோ திருமணம் செய்து கொண்டாயா ? என்று !

•••••

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 08 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹ

கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இலங்கையை ஆட்கொண்டிருந்த யுத்த மேகம் அகற்றப்பட்டு வருடங்களாகின்றன. போர் சூழ்ந்த தீவின் தேகம், நோய் நீங்கி படிப்படியாக ஆரோக்கியத்தின் பக்கம் மீண்டு கொண்டிருக்கிறது. பழைய காயங்களின் தழும்புகள் இப்பொழுதும் இருக்கின்றனதான். தேசத்தின் ஆயுட்காலம் முடிவதற்குள் அவற்றைக் காலம் ஆற்றியும், மாற்றியும் விடும். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் நாட்டின் புது மினுமினுப்பிலும், பளபளப்பிலும் அமர்ந்து இலங்கையின் போர் வரலாற்றை பாடப் புத்தகங்களில் படித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

ஆனாலும், நாம் மறந்து விடக் கூடாத, மறந்து விட முடியாத போர் வீரர்கள் இரு தரப்பிலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தமது மொழிக்காகவும், தமது மண்ணுக்காகவும், தமது மக்களுக்காகவும் தாம் கொண்ட இலட்சியத்துக்காகவும் எந்தப் பிரதிபலனையும் பாராது தமது உயிர், பலம், இளமை, ஆரோக்கியம் என அனைத்தையும் அர்ப்பணித்து யுத்தம் செய்தவர்கள் ஒரு புறம். வறுமை, வேலை வாய்ப்பின்மை, அரச உத்தியோகம், நல்ல வேதியம், சமூகத் தொண்டு, ஒரே தாய்நாடு போன்ற பல காரணங்களுக்காக அரசாங்கத்தோடு இணைந்து போராடியவர்கள் மறுபுறம்.

இரு தரப்பினரையுமே போர் மிக ஆழமாகவும், மோசமாகவும் மென்றது. அதன் பற்களில் அகப்பட்டு உயிரோடு எஞ்சிய போர் வீரர்கள் பலரும் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அங்கவீனர்களாக வாழ விதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எந்த மக்களது சௌபாக்கிய வாழ்க்கைக்காக தமது உயிரைக் கொடுத்துப் போராடினார்களோ அந்த வீரர்களது கண்ணீருக்கும், உயிர்களுக்கும், காயங்களுக்கும் மதிப்பற்றுப் போன ஒரு சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

இலங்கையின் பெருநகரங்களை விடவும், வறுமை சூழ்ந்த கிராமங்களிலிருந்து தமது வாழ்வாதாரத்துக்காக வேண்டி இராணுவத்தில் இணைந்து போரிட்ட இளைஞர்களே அதிகம். அவர்களுள் பலரும் இன்றும் கூட உடலின் பாகங்களை இழந்து ஊனமுற்றவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அதிகாரம் படைத்தவர்கள் கூட அவர்களைப் புறந் தள்ளிவிடும் உலகில், அவர்கள் வழிபடும் தெய்வங்கள் மாத்திரமே அவர்களை இன்னும் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்து, வாழச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

அவ்வாறாக ஊனமுற்றுள்ள இராணுவ வீரனது ஒரு நாள் வாழ்வியலை எடுத்துச் சொல்கிறது கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹவின் இக் கவிதை.

ஊனமுற்ற இராணுவ வீரனும் புத்தரும்

முதியோர்

காயமுற்றோர் மற்றும் நோயாளிகள்

குழந்தைகள் – வயதுவந்தோர்

பிணக்குவியல்களை

நிறைய நிறையக் கண்ணுற்றேன்

பாவங்களை ஊக்குவிக்கும்

துறவிகளின் உருவங்களைக் கண்டேன்

*பிரித் நூலும் கட்டப்பட்டது

‘நாட்டைக் காக்கும்’ எனக்கு காவல் கிட்டவென

பிரார்த்தித்த தகவல்களும் கிடைத்தன தாயிடமிருந்து

விழி சதை இரத்தமென தானம் செய்து

உங்களிடம் வந்துள்ளேன்

ஆனாலும் புத்தரே

உங்களது பார்வை மகிமைமிக்கது

கிராமவாசிகளுக்கு மறந்துபோயிருக்கும்

மனைவி குழந்தைகளோடு

நலம் வேண்டிப் பாடும்

சுகப் பிரார்த்தனைப் பாடலிடையே

எனது தலையை ஊடுருவும்

உங்களது பழக்கமில்லாத புத்தர் விழிகள்

கண்ணெதிரே தோன்றுகின்றனர்

என்னால் கொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்

ஆங்காங்கே வீழ்ந்துகிடந்த

அவர்கள் மெலிந்தவர்கள்

துயருற்ற ஏழைகள்

ஒரே நிறம்

ஒரே உருவம்

எல்லோருக்குமே

எனது முகம்

நூறு ஆயிரமென

நான் கொன்றொழித்திருப்பது

என்னையேதானா

பாளிச் செய்யுள்களை இசைக்கின்ற

சிறிய பிக்குகள்

பின்னாலிருந்து

நீங்கள் தரும் புன்முறுவல்

தென்படாதிருக்க இரு விழிகளையும் மூடிக்கொள்கிறேன்

கரங்கள் தென்பட்டு விடுமோ என்ற அச்சத்தில்

வணங்குவதற்குக் கூட உயர்த்தாமலிருக்கிறேன்

****

* பிரித் நூல் – பாதுகாவல் தேடி, புத்தரை வணங்கி, உடலில் கட்டப்படும் நேர்ச்சை நூல்.

அரச கட்டளைக்கிணங்க தான், தேடித் தேடிக் கொன்றொழித்த தன் தேச மக்களது ஆத்மாக்கள், நினைவுகள் வழியாக அந்த இராணுவ வீரனை கணந்தோறும் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அந்த ஞாபகங்கள் கொடியவை. யுத்தம் செய்து அங்கவீனத்தோடு மீண்டு வந்துள்ள ஒவ்வொரு போர்வீரனுக்குள்ளும் இவ்வாறான காயங்களுடனான பல ஞாபகங்கள் உள்ளன. அவை ஒரு போதும் ஆற்ற முடியாதவை.

••••

mrishanshareef@gmail.com

இந்த இரவு உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்வரை / சிபிச்செல்வன்

images (2)

இந்த இரவு உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்வரை


இதோ இந்த இரவைப் பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
ஒரு இருளைப் பற்றி எழுதவில்லை
ஒரு கிசுகிசுப்பைப் பற்றி எழுதவில்லை
மன்னிக்க
ஒரு காதலைப் பற்றி உரையாடவில்லை
ஒரு காமத்தைப் பற்றி உரையாடவில்லை
ஒரு திருட்டைப் பற்றி வரையவில்லை
ஒரு ஆந்தையின் அலறலைப் பற்றி இசைக்குறிப்புகளை எழுதவில்லை
ஒரு இரவைப் பற்றி உரையாடும்போது
மௌனமாக எழுதவேண்டும் என ஒரு அகராதியில் இருந்ததைப் பற்றி உரையாடவில்லை
இரண்டு காதுகள் கேட்பதைப் பற்றியோ
நான்கு கண்கள் உளவறிவதைப் பற்றியோ பாடவில்லை

ஆனாலும்
ஒரு இரவைப் பற்றி உரையாடுகிறேன்

அதில் நீல நிற இரவு இல்லை
ஒரு கண்ணீர் துளியில்லை
ஒரு காதும் அந்த விடியலோசையைக் கேட்கவில்லையென
இந்த இரவைப் பற்றி
உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஆம்
உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
யாரோடு என நீங்கள் முணுகுவது
இந்த இரவுக்கு மெதுமெதுவாக கேட்கிறது
ஆம்
இரவு இரவோடு உரையாடுவதை எனது மூன்று கண்களால் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்

அதை நீங்கள் பல்லாயிரம் காதுகளால் ரஸித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்

கேளுங்கள் கேளுங்கள்
கேட்டுக்கொண்டேயிருங்கள்
இந்த இரவு உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்வரை

அதுவரை
இந்த இரவு பச்செனவிடிந்துகொண்டிருக்கும்

••••
••••
01 / 09 / 2017
அதிகாலை 3.09 மணி

உறங்கவில்லையா என கேட்கிறது இந்த இரவு
நானும் அதே கேள்வியை திருப்பிக்கேட்கிறேன்
இன்னும் உறங்கவில்லையா என?
அதிகாலையை நோக்கி நானும் இரவும்
பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்
காலையில் நான்கு கண்களும்
அதிகாலை சூர்யோதயத்தின் சிவப்பைப்போல சிவந்திருக்க
அனைவரும் கேட்கிறார்கள்
இன்னும்
உறங்க
வில்லை
யா?
என
அவர்
களுக்
கு
சிவந்த கண்கள் ஓராயிரம் பதில்களை கண்களால் உணர்த்திக்கொண்டேயிருக்க
அவர்கள் காதுகளால் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்
இன்னும் உறங்கவில்லை

••••
ஒரு பைத்தியத்தின் உளறலைப் போல
பிதற்றிக்கொண்டிருக்கிறது இந்த இரவு
யாருக்கோ ஒரு மெல்லிய விசும்பலைப் போல அது கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
இன்னும் சிலரின் காதுகளில் ரகஸியமாக ஒரு மௌன மொழி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
அது பைத்தியத்தின் மொழியை
நள்ளிரவைப்போல உளறிக்கொண்டிருக்கிறது

•••