Category: முதன்மை 3

விசித்திரம் – கன்னடமொழி சிறுகதை மூலம் : யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி – ஆங்கிலம் : தீபா கணேஷ் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி

ஏரியில் குதித்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் எண்ணத்துடன்தான் அவள் இங்கு வந்திருக்கிறாள்.தன் காரை நிறுத்த முயன்றபோது அவள் பார்த்த காட்சிகள் :வைக்கோல் மூடிய குடிசை,அதன் முன்னால் இருக்கும் தற்காலிக கடை,கடையில் உள்ள குண்டுபெண்மணி ,அவள் மடியில் ஒரு குழந்தை, இரண்டுகுலை வாழைப்பழங்கள், பீடியைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு முதியவர்.

ஏரியில் படர்ந்திருக்கும் பச்சை இலைச் செடி..
அங்கிருக்கும் சிறுகுன்றின் வலது புறத்திலிருந்து சாலை தெளிவாகத் தெரிய விளக்கு வெளிச்சத்தோடு வந்த ஒரு கார் பிறகு கண்ணிலிருந்து மறைந்து விட்டது.பௌர்ணமியின் போது கூவுமே,கீச்சென்று ஒலிக்குமே! அது என்ன பட்சி? ஏரியிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறது. இப்படியே நான் உட்கார்ந்தி ருந்தால் ,என்னால் பார்க்கமுடியும்,கேட்கமுடியும்.விரைவில் விடிந்துவிட என்னைப் பார்த்து சூரியன் எழுவான்.நான் இறந்து விட்டால் ,இவை எதுவு மில்லை.

இதற்குப் பின்னாலுள்ள புதரில் காரநெடியுடைய இலைகளிருக்கின்றன. அதற் குப் பின்னால் யாரோ உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும்.அவர் சீக்கிரமாக வரமாட் டார்.ஓர் ஆணாக இருக்கவேண்டும்.அல்லது என்னைப் போல நவீனமான பெண்ணாக இருக்கலாம்.நான் முடித்ததற்குப் பின்னால் அந்த ஆள் வந்திருந் தால்,எனக்கு காலடிச் சத்தம் கேட்டிருக்கும்.இப்போது அந்தப் பக்கத்திலிருந்து சிகரெட் புகை நெடி.
அவள் தன் தலைமுடியை முதுகில் விரிந்திருக்கும்படியாக தளர்வாகக் கட்டியிருந்தாள்.

தண்ணீரில் மூழ்கி இறக்கும்போது பிணத்தின் முகம் வீங்கி விடும்.அவள் சிறுமியாக இருந்தபோது எல்லோரையும் கவர்ந்த இடதுகன் னத்தில் இருக்கும் மச்சம் முகவீக்கத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்து விடும்.உடல் மேலிருந்து கீழாக மிதக்கும்;அவளுடைய கருமையான தலை முடி தண்ணீரின் மேல் படரும்.அனாதை கால்நடையின் அசைபோடும் தொலை பார்வையைப்போல அவள் கண்கள் ஒன்றுமில்லாததை வெறித்தி ருக்கும். நிர்வாணம் –ஆணாக இருந்தாலும்,பெண்ணாக இருந்தாலும் அதைச் சொல்வது எளிதல்ல.
அந்த உறுதியான கணத்தை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க முடியவில்லை;அப்படி ஒன்று இருந்ததாக நினைவு;அது நித்திய நிலையாகவும் தெரிந்தது. மனைவி யின் கன்னத்தில் கணவன் அறைவது பெரிய விஷயமில்லை; காதலிக்கும் ஒருவரை அடித்து கூட விடலாம்.செத்துப் போ,செத்துப் போ,செத்துப் போ—அவன் அந்நியமான தொனியில் சொன்னான்.அந்தச் சத்தம் அவளுக்குள்ளி ருந்து வெளிப்பட்டு வந்ததைப் போலிருந்தது.அவன் கண்கள் கொலை வெறி யோடு உற்றுப் பார்த்தன.அந்தக் கத்தலுக்குப் பிறகு அவன் தளர்ந்துசரிந்தான். அவன் முகம் பிணம்போல வெளிறிக் கிடந்தது. காதுளை சம்மட்டியால் அடித் தது போலானான்.அவன் மீசை,வில் போன்ற புரு வங்கள்,இன்னமும் பெண்க ளைக் கவரும் அழகான முடி ஆகியவை உல்லாசமானவனாகக் காட்டின.

அவனிடமிருந்து சிரிப்பு எழுந்து மறைந்தது. மகன்? ஊட்டியில் படிக்கிறான். முன்னாள் டென்னிஸ் சாம்பியனான தந்தையை அவனுக்கு மிகவும் பிடிக் கும்.அவன் எப்படியோ வளர்ந்து விடுவான். மெதுவாக எல்லாவற்றையும் மறந்து விடுவான்.
இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் ?கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.யாருடைய தவறு?அவன்தானே என்னைக் காதலித்தான்?தன் தந்தையோடு சண்டை போட்டு என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டான்.தனது சொத்தில் பாதியை விற்று என்னை அமெரிக்காவிற்கு அழைத்துப் போய் நாடகக் கல்லூரியில் படிக்கவைத்தான்.யார் முதலில் தவறு செய்தது?அது குறித்து நாங்கள் நூறு தடவை சண்டை போட்டுக் கொண்டாகிவிட்டது.

அந்தத் தவறுகள் எங்களை பதினைந்து வருடம் பின்னிப் பிணைய வைத்திருந்தது.இப்போதும் கூடநான் இல்லாதபோது அவன் எப்படி மனம் விட்டுச் சிரிக்கிறான். அவனுடைய ஆரோக்கியமான பற்கள் கருப்பு மீசையின் பின்புலத்தில் ஒளிரும்.பெண்கள், எங்கள் இருவரையும் அறிந்தவர்கள் என்னை மட்டுமே பொறுப்பாக்கினர்கள். வெறுப்பும் கூட காதலைப் போல களங்கமற்ற உணர்ச்சிதான் என்பது அவளுக்கு ஆச்சர்யம் தருவதாக இருந்தது.வைரத்தைப் போல.

அவள் தன் முடியைத் தொங்கவிட்டாள். அவள் கண்கள் நிலவொளியில் மிளிர்ந்தன; அவைகளைச் சுற்றி கோடுகளிருந்தன.அவளுக்கு முப்பத்தி ஐந்து வயது.இன்னும் இளமையாகத்தானிருந்தாள்.கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அவர்களிடையே எதுவுமில்லை.இந்தக் வெறுப்பின் கொடூரத்தில் அவள் உடல் வேறுவிதமான பொலிவு பெற்றது.அவள் மற்றவர்களால் பார்க்கப்பட்டாள். அதை அவள் அழுத்தமாகவும் சொன்னாள்.அது ஒருவிதமான கர்வத்தையும் அவளுக்குத் தந்து.கணவனுக்கு அவளைக் கொல்லவேண்டும் போலிருந்தது என்பது ஞாபகத்தில் வந்தது.

.புதரின் பின்னாலிருந்த மனிதன் அணைக்காமல் சிகரெட்டைத் தூக்கிப் போட் டான்.அத்துண்டு நிலவு வெளிச்சத்தில் இன்னமும் ஒளிர்ந்தது.அவள் தன் பையிலிருந்த சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தாள். ஆனால் அவளிடம் நெருப்புப் பெட்டியில்லை
தூங்கும் பறவைகளைப் போலஅவள் கைகள் மடியின் மீது இன்னமும் இருந் தன.அந்த மனிதனிடம் நெருப்புப் பெட்டி கேட்கலாமா?சாவது பொருத்தமற் றது என்று திடீரென அவள் நினைத்தாள்.

இது புதிய உணர்வில்லை., ஆனால் அவள் எப்போதும் உணர்வதுதான் என்று அவள் தனக்குள் சொல்லிக் கொண் டாள்.வியந்தவளாக அவள் அசைவற்றிருந்தாள்.இன்னொருகார் மேலே போகி றது.பறவை கூவுகிறது..ஏரியின் தண்ணீர் நிலவொளியில் லேசாக நடுங்குகி றது.அந்த முதியவர் பீடி பற்ற வைத்ததை நினைக்கிறாள்.சிறுமியாக இருந்த போது படர்ந்திரு!ந்த செடியின் இலையை பறித்து முகர்ந்து பார்த்தது பட மாக நினைவில் ஓடுகிறது.பிறப்பு,இறப்பு இரண்டும் அர்த்தமற்றது.நான் இருக்கிறேன் என்று நினைத்தால்தான் இருக்கிறேன் ,இல்லையா?

திரும்பவும் யாரிடமாவது நெருப்பு பெட்டி வாங்கலாமா என்று நினைத்தாள். ஆனால் அதில் அவ்வளவு வேகம் இல்லை என்பதால் தன் கைகளை மடியில் வைத்தபடி தலையைக் குனிந்து அமைதியாக நிலவொளியில் உட்கார்ந்திருந் தாள்.அவளது கருங்கூந்தல் முதுகில் பரவியிருந்தது.அவளது இடதுகால் பெருவிரல் மண்ணில் அரையாகப் புதைந்திருந்த மெல்லிய கல்லைத் துழா விக் கொண்டிருந்தது.அதன் வடிவத்தை கண்டுபிடிக்க முயன்று கொண்டிருக் கிறாள்.அது தவறும் போது வலது பெருவிரல் அதன் கசட்டைத் துருவி எடுத்தது.
பத்துவயதுச் சிறுமி.இரட்டைச் சடை. சிவப்பு கவுன்,சிவப்பு ஷு கறுப்பு ரிப்பன் கள் இதுதான் அவள்.

அவள் எல்லோரையும் கவர்ந்தாள். அவளுடைய சதைப் பற்றான மச்சம் இருக்கிற கன்னத்தைக் கிள்ள்ளுவார்கள்.அது இன்னமும் நினைவிலிருப்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அவள் அப்போதும் கூச்முடையவ ளாக இருந்தாள்;பயமும்,அவமானங்களும் இருந்தாலும் யாருடனும் அவளால் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை.இவையெல்லாம் நடக்கிறதே நான் உண்மை யானவளா, இதுதான் என்னுடைய பெயரா—அப்போதும் நிகழ்வுகள் அவளைக் குழப்பின.
நான் அப்பாவுடன் ராட்சஸ ராட்டினத்திலிருந்தேன்.அவர் பட்டு குர்தாவும் வேட்டியும் – தன்னுடைய பண்டிகை ஆடையை அணிந்திருந்தார். சந்தனம் வைத்திருந்த பெட்டியில் இருந்ததால் குர்தா நல்ல வாசனை உடையதாக இருந்தது.முதல்முறையாக பயத்தோடும் ,ஆர்வத்தோடும் நான் ராட்டினத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.அதன் சக்கரம் சுற்றத் தொடங்கியவுடன் என்பயம் மும் மடங்கானது.

அது மேலே போகப்போக வேகம் அதிகமாக தான் இறப்பது போன்ற உணர்வில்,அவள் அப்பாவை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள் இறக்கி விடுங்கள் .. இறக்கி விடுங்கள்..என்று கத்தினாள்.அப்பா அதை நிறுத்த வில்லை.எதையும் செய்துவிட முடியும் என்று நான் நினைத்திருந்த அப்பா வால் அந்தச் சக்கரத்தை நிறுத்த முடியவில்லை.அப்பா சிரித்திருக்க வேண் டும்.அவர் என்னை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.குளிர்காற்றுப்பட, நான் சில்லிப்பாக உணர்ந்தேன். கவுனை நான் ஈரப்படுத்தி விட்டால் அம்மா கத்து வாள். அப்பாவையும்தான்.வயிறு வெடித்துவிடும் போல உணர்ந்தாள். கவுனை ஈரப்படுத்திவிடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் பயம் அவளை விட்டுப் போயி ருந்தது.
ஏன் இப்போது அவளுக்கு கடந்தகாலம் நினைவில் வரவேண்டும்?அதுவும் இந்த வகையிலான ஒரு மனநிலையில்?அவள் உள்ளங்கைகள் ஈரமாகியி ருந்தன.கடந்த சில மாதங்களாகவே அவள் தன்னை விட்டேத்தியான ஒரு மனநிலைக்குத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பா இப்போது மிகவயதான மனிதர்.தளர்ந்து போன அவரிடம் தன்னைப் பிடிக்குமா பிடிக்காதா என்ற கேள்வியைக் கேட்பது கூட அர்த்தமற்றது.வாரா வாரம் அவள் அவருக்கு எழு தும் கடிதம் வராத போது அவள் அவர் பிரிவை உணரலாம். பம்பாயிலிருக் கும் என் தங்கையின் மகளுக்கு பிறந்தநாள் பரிசாக நான் வாங்கிய கொலுசு மேஜையில் இருக்கிறது.பல கடிதங்களுக்கு பதில் அனுப்பவேண்டும்.;திட்டக் கமிஷனிலிருந்து வந்த அழைப்பிதழ், மரம்நடும் அமைப்பு,குதிரைப் பயண அமைப்பு –ஆனால் எல்லாம் அர்த்தமற்றவை.
***
அவன் என் சங்கடமான நிலையை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்; அவன் என் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான்.
“நீங்கள் தினமும் காலையில் குதிரை சவாரி செய்வதை நான் பார்த்திருக் கிறேன். ஆங்கில நாடகங்களில் நடிப்பதையும் பார்த்திருக்கிறேன்..”
நகரத்திற்கு வெகு தொலைவில் ,தனியான மூலைப் பகுதியில் ஏரியருகே ஒரு பெண் இருப்பது மிகச் சாதாரணம் என்பதுபோல அவன் நடந்து கொண் டான்.அவள் அவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு உட்கார்ந்தாள்.அவள் வசதியாக உட்காரும் வகையில் அவன் சிறிது நகர்ந்து உட்கார்ந்தான்.அந்த உரையாட லைத் தொடர்வதில் அவன் எந்த வேகமும் காட்டவில்லை.

எந்த விவரத்தை யும் எதிர்பார்க்காத, நட்பின் அமைதியான தன்மையைக் காட்டுவது போலி ருந்தான்.அவனுக்குத் தன்னைத் தெரிந்திருப்பது சிறிது அமைதியைத் தந்தது என்றாலும் தனது அடையாளம் தெரியப்படாத நிலை மறைந்து விட்டது வருத்தம் தந்தது. அவன் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ளாதது பெரியதா கப் படவில்லை. அவள் தன்பழைய மனநிலைக்குத் திரும்பவிரும்பி, தோற்று தன் அமைதியைத் தானே உடைத்தாள்.
“இது மிகச் சின்னஉலகம்”

அவன் இயல்பான சிரிப்போடு அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான்.அவளுக்கு அமைதி தேவை என்பதை புரிந்து கொண்டவன் போல இருந்தான்.தன் வாழ்க் கையை முடித்துக் கொள்ள அங்கு வந்திருக்கும் விஷயத்தை அவனிடம் இயல்பாகத் தன்னால் சொல்ல முடியுமென்று அவளுக்குத் தோன்றியது.அதே நேரத்தில் அவனிடம் சொன்னாலும் ,சொல்லாவிட்டாலும் எந்த மாறுதலும் வரப்போவதில்லை என்றும் தோன்றியது
அவள் சிகரெட்டைப் புகைத்தாள்.பறவையொன்று கெஞ்சுவது போல அவர்க ளைப் பார்த்து ஒலித்தது.அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“திருமதி…”

வியப்போது அவளைப் பார்த்த அவன் ,அவள் பேச விரும்பாததைப் புரிந்து கொண்டவன் போல பாதியில் பேச்சை நிறுத்திவிட்டான்.அவன் ஆழமான அமைதியில் ஆழ்ந்து விடுவான் என்றும் அவன் பேசவேண்டும் என்றும் நினைத்து அவள் “ஷைலி என்று கூப்பிடுங்கள்” என்று சொன்னாள்.

அவள் காத்திருந்தாள்.தன் அடர்த்தியான கூந்தலை முதுகில் பரவவிட்டு அவனைப் பார்த்துத் திரும்பி இயல்பாகச் சிரித்தாள்.ஓ.. தன் கணவனுடன் சேர்ந்து, இப்படி நிம்மதியாகச் சிரித்து பல ஆண்டுகளாகி விட்டன! அவனு டைய அமைதியான முகம் ,நிலவொளியில் ஒரு மென்மையான உணர்வை வெளிப்படுத்தியது. அவன் கண்கள் மினுமினுத்தன.

“ஷைலி, என் மனைவி இறந்திருக்கலாம்’

அவன் அவளிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை.அவன் எந்தவித அனுதா பத்தையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை அவன் குரல் வெளிப்படுத்தியது. அவள் அதிர்ந்தாள்.
“விசாரணைக்காக வரும் போலீசிடம் என்ன சொல்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.ஆமாம். தொடக்கத்தில் எங்களிடையே இருந்த காதல் மெல்ல ,மெல்ல மறைந்து விட்டது.அது யாருடைய தவறு என்று கண்டுபிடித் துச் சொல்வது அசாதாரணமானது.நாம் சொல்லக் கூடமுடியாது.காதல் மறை கிறது.—அது பரஸ்பரம் காணமுடிகிற ஒன்றல்ல.

அது மந்திரமான மயக்கம், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அப்படி உணர்வது நின்றுவிடும்.பிறகு இந்த ஏரி, குன்று,இந்த வானம்..எல்லாம் மரணித்துவிடும்.நீங்கள் இதை வேடிக்கையாக உணரலாம் ஷைலி —ஆனால் இந்தப் பறவை ஒலித்தபோது நான் ஆச்சர்யப் பட்டேன். நீங்களும்தான்.அது மிகவும் அற்புதம் .இல்லையா?நீங்கள் உங்கள் கூந்தலைப் பிரித்து முதுகில் பரவவிட்டுச் சிரித்த போது நான் வியப்படைந் தேன்., ஏன் என் மனைவியால் இது போல் இனிமையாகச் சிரிக்க முடியாது என்று நினைத்தேன்.இந்த நாட்களில், நான் ஆச்சர்யப்படுவதும் கூட நின்று விட்டது.இல்லாவிட்டால் நான் ஒரு கலைஞனாக வாழும் தைரியம் பெற்றி ருப்பேன்.எனக்கு அந்த தைரியம் இருந்திருந்தால் ஒருவேளை அவள் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருக்க மாட்டாள்.எங்களுக்குத் திருமணமான புதிதில் கல் போன்றி ருந்த படுக்கையில்தான் படுப்போம்.பிறகு வறுமை வந்துவிட்டது.

எனக்கு ஏராளமான கனவுகளிருந்தன.ஆனால் இப்போது எதுவுமில்லை.அது போய் விட்டது.ஏன் போனது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவமானகரமான அந்த நாட்கள் போய்விட்டன.இவை எல்லாவற்றோடும், என்னுடைய , காரண மின்றி சந்தோஷப்படும் இயல்பும் கூடப் போய்விட்டது அதிகத் தேவை நமக் கிருக்கிறது என்று எப்போதும் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் எல்லைக்கு அவள் போய்விட்டாள்..எதுவும் வேண்டாமென்று சொல்பவனில்லை ..நான்
நான் என் மனைவியை இன்று கொன்றிருப்பேன்.எதற்கு சண்டை போடத் தொடங்கினோம் என்பது கூட எனக்கு நினைவில்லை.பயங்கரம்.. இல்லையா? தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போவதாகச் சொன்னாள்.செய்துகொள் என்று சொல்லி அவளைத் தள்ளினேன்.செத்துப் போ..செத்துப் போ.. நான் கத்தினேன் அவள் தன் அறைக்குள் போய் பூட்டிக் கொண்டாள்.அப்போது எனக்கு எந்தவித உணர்வும் ஏற்படாதது குறித்து அதிர்ந்தேன்.அவள் ஒரு நாற்காலி யின் மீதேறி மேலே கயிற்றைப் போட்டு சுருக்குவதை கதவின் ஓட்டை வழியாக நான் பார்ப்பதை அவள் பார்த்தாள்.அல்லது அவள் பார்க்காமலும் இருந்திருக் கலாம்.! ஆனால் அவள் கதவு இருந்த திசையைப் பார்த்தாள்.எங்களுக்கு இரு குழந்தைகள் –ஓர் ஆண்,ஒரு பெண்—அவர்கள் விளையாடிவிட்டுத் திரும்பும் போது என்ன விதமான வேதனைக்கு ஆளாவார்கள் என்று நினைத்து வெந்து போனேன் .அவளுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை என்பது ஆச்சர்யம் தந்தது.

அவள் சாவு பற்றிய சிந்தனையை நான் உணர்ந்த போது என் முழு உலகமே மாறிப் போனது.நான் எழுந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறி, நடந்து இங்கு வந்து உட்கார்ந்தேன். ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் நடந்திருக்கிறேன். நடந்து வரும் போது நான் நானாக இல்லை ,வேறு யாரோ என்பதாவும் உணர்ந்தேன்.”

“இப்போது அவள் உடல் உத்திரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.குழந்தைகள் அழுது கொண்டிருப்பார்கள்.போலீசார் வந்திருக்கலாம்.வீட்டிற்கு முன்னால் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் கூடியிருப்பார்கள்.எதுவெனினும், வேறு யாருக்கோ இது நடந்திருப்பதாகத்தான் நான் உணர்கிறேன்”.
“என் திருமணத்திற்கு முன்பான கதையைக் கேளுங்கள்.அவளுக்கு பதினெட்டு வயது.அவர்கள் கிராமத்தில் நான் நான்கைந்து நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அவர்களது ஒரே வீடுதான் அந்தக் காட்டில்.ரப்பர் செடியால் வீடு சூழப்பட்டி ருந்தது.இரண்டு புறத்திலும் வரிசையாக குன்றுகள்.நாங்கள் சுள்ளிபொறுக்கச் சேர்ந்து போவோம். அவள் கிணற்றில் தண்ணீர் இறைப்பது,காய்கறிகள் நறுக் குவது ,துணிகள்துவைப்பது வரிசையாக காயவைப்பது என்றுசெய்யும் எல்லா வேலைகளிலும் ஒரு நடனப் பாங்கிருக்கும்
.

காரணமின்றி நாங்கள் சிரித்துக் கொண்டிருப்போம்.அவள் தன் தாய்க்கு உதவியாக சமையலறையில் இருக் கும்போது நான் பேச விரும்பமாட்டேன்.அவள் எனக்காக சுடுதண்ணீர் வைத் துத் தருவாள். தாய் அறியாமல் முதுகு தேய்த்துவிடுவாள் இரவில் நான் எழுந்திருக்கும் போது தான் விழித்திருப்பதைக் காட்டுவாள். இரவு நேரத்தில் சாணக் கிடங்கிற்குப் போகும்போது துணைக்கு அழைப்பாள். சிறிதுநேரம் தனியாக நெருக்கமாக நின்றிருப்போம்.அவள்தான் இது எல்லாவற்றையும் செய்தாள் என்று சில சமயம் எனக்குத் தோனறும்.
அவளுக்கு ஒரு தாத்தா இருந்தார்.

ரப்பர் தோட்டம் அமைப்பதற்காக அவர் காட்டைச் சமப்படுத்தினார். நாங்கள் சந்திப்பதற்கு ஐந்து வருடங்கள் முன்ன தாகவே அவர் இறந்து விட்டாலும் எல்லோரும் அவரைப் பற்றி தினமும் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.உண்மையில் அவர் சிறிது குறும்புகாரர் காதல் கடிதங்கள் எழுதுவதில் திறமைசாலி. அந்தப் பழக்கம் சிறுவயது தொடங்கி அவர் சாகும்வரை இருந்தது. கடிதங்கள் எழுதுவது மட்டுமில்லை தனது ஆதாரத்திற்காக அதன் பிரதிகளையும் வைத்திருந்தார். அந்தக் கடிதங்கள் தன் காதலியைச் சந்தித்தையும், கவனமற்ற வார்த்தைகளால் வர்ணித்ததையும் விவரிக்கும்..காதலியின் போக்கு வித்தியாசமாக இருந்தால் கடிதத்தின் தொனி யும் மாறுபடும்.

சில கடிதங்கள் எளிமையாக –நெஞ்சு,பூக்கள் ,பட்டாம்பூச்சிகள், அழகான வெள்ளை உடையுடனான இளம்பெண் என்ற வர்ணனைகளோடு.
அவள் மாடிக்கு வந்து அந்தக் கடிதங்களை படித்துக் காட்டி சிரிப்பாள். அந்தத் தாத்தாவின் மனைவிக்கு எப்போதும் எங்கள் மீது ஒரு கண்.ஒருதடவை கடி தங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது வந்துவிட்டாள்.புண்ணாக இருந்த தன் முதுகை பெருமையாகக் காட்டி அது தாத்தாவின் வேலை என்றாள். நாங் களிருவரும் விழுந்துவிழுந்து சிரித்தோம்.தன் கணவனின் சாகசங்கள் ,பில்லி சூனியத்தில் அவர் காட்டிய ஈடுபாடு,அவருடைய பிடிவாத குணம்,அதை அவள் பொறுத்துக் கொண்டவிதம் என்று எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். ஷைலி,உங்கள் முகத்தைப் பார்த்ததும்,எனக்கு இவையெல்லாம் ஏன் ஞாபகம் வந்த்து என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.அவள் உங்களைப் போன்றில்லை. வீடே அவள் உலகம்.நன்றாகப் பாடுவாள்.இப்போது அதையும் நிறுத்தி விட் டாள்.

அவர்கள் வீட்டில் ஓர் ஆடு இருந்தது. கண்ணில் பட்டவை எல்லாவற்றையும் மேய்ந்துவிடும். கட்டியிருக்கும் கயிறையும் சேர்த்துச் சாப்பிட்டுவிடும். ஒரு தடவை அது என் நிக்கரையும் கூடச் சாப்பிட்டுவிட்டது.கட்டுப்படுத்த முடியா மல் அவள் சிரித்தாள்.என் இறுகிய முகத்தைப் பார்த்து விட்டு இன்னும் அதிக மாகச் சிரித்தாள்.நானும்தான்.அவள் ஏன் சிரிக்கிறாள் என்று தெரியாமல் சிரித்தேன்.அது அல்ப விஷயம்தான்.ஆனால் அதுபற்றி நினைத்து நாங்கள் இரண்டு மூன்று வருடங்கள் சிரித்திருக்கிறோம்.

“நான் உங்களிடம் இப்படிப் பேசிக் கொண்டிருப்பது—நான் இப்படிப் பேசுவேன், நினைப்பேன் என்றெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது.என் வெறி அதிகமாகிப் போனது. உங்களைப் பார்க்கும் வரை அது எனக்குத் தெரியவில்லை.”
அவன் இடைவெளியில்லாமல் பேசிவிட்டு அமைதியானான்
அவள் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவன் தன் கைகளை அவள் கை மேல் வைத்தான்.மீண்டும் அவள் ஆச்சர்யமடைந்தாள்.ஈரப்பதமான மேகங்கள் நிலாவின் மேல் மிதப்பதைப் பார்த்தாள்.காற்று வீசியது.
“வாருங்கள்,நாம் போகலாம்..”சொல்லிவிட்டு எழுந்தாள்.காரில் ஏறி உட்கார்ந்த பிறகு அவன் வீடு இருக்குமிடத்தைக் கேட்டாள்.காரின் பின் இருக்கையிலி ருந்த விஸ்கி பாட்டிலை எடுத்து “உங்களுக்கு வேண்டுமா?”என்று கேட்டாள். அவன் சிறிது உறிஞ்சி விட்டு “நன்றி” என்றான்.அவள் பாட்டிலை மூடினாள்.

”வேண்டுமென்றால் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்”என்று சொல்லிவிட்டு காரை கிளப்பினாள்.”உங்கல் மனைவி இறந்திருக்க மாட்டாள் என்று நம்புகிறேன்” என்று கார் ஓட்டும் போது சொன்னாள்.

ஆனால் எதுவும் மாறியிருக்கப் போவதில்லை”என்று சொன்னான் அமைதி யாக.”ஆமாம். மாறப் போவதில்லை”என்று அவள் தனக்காகவும் சேர்த்துச் சொன்னாள்.அவனுடைய அமைதியான, மென்மையான முகம், மெலிந்த உதடுகளைப் பார்த்தாள்.எதுவும் பேசவில்லை.அவன் வீட்டின் முன்பு காரை நிறுத்தினாள்.தன் மகன் அமைதியாக பாடம் எழுதுவதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது.அவள் கைகளை அவன் அழுத்தினான்.அவள் அவன் கைகளை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு “குட்பை “என்றாள்.
*****
Apoorva [ Uncanny ] first appeared in the collection Akasha Mattu Bekku (Akshara Prakashana, Sagar, 1981)

ரியோனோசுகே அகுதகவாவின் தற்கொலைக் கடிதம் / பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

images (6)images (6)

ஒரு குற்றத்தைக் (சட்டப்படியும், உணர்வின் படியும்) குறித்துச் சிந்திப்பதே அந்த குற்றத்தை பாதி செய்ததைப் போன்ற ஒரு எண்ணமும், அப்படிச் சிந்தித்ததைக் குறித்த குற்ற உணர்வும், அந்தக் குற்றத்தைச் செய்கிறவர்கள், செய்யத் தூண்டுபவர்கள், அதனால் பயனடையப் போகிறவர்கள், அதனை ஒரு தத்துவார்த்த, சட்ட நடைமுறைப் பிரச்சனையாக அணுகுகின்றவர்கள், எழுதுபவர்கள் என மேற்சொன்னவர்களைத் தவிர்த்து ஏனையோருக்கு எழவே செய்யும். தற்கொலைகளைக் குறித்துச் சிந்திப்பதும் அவ்வாறே.

ஏன் தற்கொலைக் குறிப்புகள் ஒரு கவிதைக்குரிய அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன? இக்கேள்வி வெகுநாட்களாக பதிலளிக்கப்படாமல் என்னிடமிருக்கிறது. நிச்சயமாக அவை ஒரு பிரகடனத்தின், அறிக்கையின், வேண்டுகோளின் தொனியைக் கொண்டிருப்பதில்லை. நான் வாசித்த ஒரே தற்கொலைக் குறிப்பில் இப்படியிருந்தது:

“நான் என் தந்தைக்குத் தகுந்த மகனுமல்ல, மயானத்திற்குத் தகுந்த பிணமுமல்ல”.

குறிப்பின் இந்த வரி தற்கொலை செய்து கொண்டவரின் மொத்த வாழ்க்கையை, ஆளுமையை, உபயோகத்தை எடைபோட்டுப் பார்த்து, மிகச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது. சுருக்கமாக, துல்லியமாக தன்னுடைய வாழ்வை மிகப் பொருத்தமாகச் சொல்லிவிட வேண்டுமென்ற முனைப்பு இதிலிருக்கிறது. கவிதைக்கான அடிப்படைகளாகவும் இவை இருப்பதை வியப்போ, மிகையுணர்ச்சியின்றியோ அறிய முடியும்.

Patricide, Matricide இரண்டும் தந்தையை, தாயைக் கொல்வதைக் குறிக்கும் சொற்கள். இந்தியப் புராணங்களின் படி முதல் Matricide செய்தவர் பரசுராமர். குற்றவுணர்வு கூட எழத் தேவையிருந்திருக்காத கொலை அது. குற்றத்திலிருந்து மட்டுமல்ல குற்றவுணர்விலிருந்தே விடுவிக்கப்பட்டவர் அவர். மிசேல் ஃபூக்கோவின் Parricide ஆய்வு நூலான I, Pierre Riviere குற்றத்தை வாசிக்கும் குறுகுறுப்பையும், ஒரு குற்றத்தை அணுகும் முறைகளை அறிந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது. பியர்ரி ரிவ்யே அவனுடைய தாயை, சகோதரியை, சகோதரனைக் கொன்றதும் வீட்டிலிருந்து தப்பித்து ஓடி காட்டில் ஒளிகிறான். குற்றவுணர்வால் பீடிக்கப்பட்ட அவன் தலைமறைவுக் காலத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடிவெடுத்து கடவுளின் தீர்ப்பிற்குப் பயந்து அம்முடிவைக் கைவிடுகிறான்.

பசியாற்ற இலைகளை, வேர்களை, காளான்களை உண்ணும் அவன் இயற்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்தும், விண்மீன்களை ஆராய்ந்தும் நாட்களைக் கழிக்கிறான். ஊர்களுக்கு இடையிலான பயணத்தில் அவன் செய்த குற்றத்தை இரண்டு பெண்கள் பேசுவதைக் கேட்கிறான். அவனது பெயர் சொல்லி அழைக்கும் குரல்களுக்கு நிற்காமல் பயணிக்கிறான். நீந்தியே கடலைக் கடந்து, வரைபடத்தில் பார்த்திருந்த இங்கிலாந்தின் தீவுகளில் ஒன்றிற்குச் செல்லத் திட்டமிடுகிறான். பைத்தியம் பிடித்த பெண்கள் நிறைந்த சிறைச்சாலைக் காலத்தை மனதில் நிகழ்த்துகிறான். ஃபிரான்ஸிற்கு ராணி என்றும், போப் ஜோன் என்றும் தங்களை அழைத்துக் கொள்ளும் பெண்கள் உள்ள சிறை. தனது செயல் கடவுளின் வெளிப்பாடு என்று சொல்வது எளிதானதென்றும் சிந்திக்கிறான். குற்றம் நிகழ்ந்த நாளும், அதன் பின்னான தலைமறைவுக் காலத்தில் உலகை, தன்னை, தான் செய்த குற்றத்தை ஒரு கோட்டில் இணைத்து, அறவுணர்வின் படியும், சட்டத்தின் படியும் ஒரு மனிதன் தன்னுடைய குற்றக் கறைபடிந்த இருப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் பல வழிகளை ஆராய்கிறான்.

ஒரு குற்றத்தைத் திட்டமிடும் காலத்திலும், அதை நிறைவேற்றும் காலத்திலும் ஓய்வின்றிக் கொந்தளிக்கும் உன்மத்தமும், உடலில் பெருகும் அதிகபட்ச சக்தியும் அக்குற்றம் நிறைவேறியதும் மிகக் குறைந்து மனம் அமைதி அடைகிறது. குற்றத்தை அச்சாகக் கொண்டு நாம் சுழல ஆரம்பித்து விடுகிறோம். நமது வாழ்வை இயக்கும் விசையாக அக்குற்றமே பின்னாட்களில் இருக்கிறது. நமது இருப்பின் ஒரே இயக்கு விசை. குற்றத்தில் இருந்தல்ல மாறாக குற்றமிழைப்பதிலிருந்து தப்பிப்பதே அறவுணர்வு. ஆகவே அறவுணர்வற்றவர்கள் ஆர்வமூட்டக் கூடிய வெறுப்பிற்கு உரியவர்களாகிறார்கள்.

மேற்கத்திய கிருத்துவ மனது தற்கொலையை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கு மேற்சொன்ன பியர்ரி ரிவ்யேவை ஓர் அணுகுமுறைப் பொருளாக எடுத்துக் கொண்டால் அவன் தற்கொலை செய்து கொள்வதை ஒரு பாவமாகக் கருதும் அதன் கருத்தாக்கங்களுக்கு முழுதும் பொருத்தமாகிறான். தற்கொலையும், கொலையும் கடவுளின் தீர்ப்பில் ஒருவேளை ஒரே தண்டனைக்கு உரிய சமமான குற்றங்களாக அவனால் புரிந்து கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம்.

இதற்கு முற்றிலும் நேரெதிராக கிழக்கின் மனம் இயங்குகிறது. இங்கே நவீன காலத்திற்கு முன்பாக தற்கொலை என்பது ஒரு மதச் சடங்காகவும், தூய்மையானதாகவும் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு சமணர்களின் வடக்கிருத்தலே ஓர் உதாரணம். இந்து மதப் பிரதிகளில் தற்கொலை எவ்வாறு அணுகப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு தற்சமயம் என்னிடம் வாசிப்பில்லை.

இதனை ஒட்டித்தான் நாம் ரியோனோசுகே அகுதகவாவின் தற்கொலையை, அவரது தற்கொலைக் குறிப்பை வாசிக்க முடியும். நமக்கு நன்கு அறிமுகமான “ரஷோமான்” இவரது படைப்பே. 35 வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்த அகுதகவாவின் தற்கொலைக் குறிப்பில் மேற்கத்தியர்களைப் போல நான் தற்கொலையை பாவமென்று கருதவில்லை என்று எழுதியிருக்கிறார். ஒரு சில பத்திகளில் மட்டுமே எழுதப்பட்ட அவரது தற்கொலைக் குறிப்பு கவித்துவத்தை விடவும் தத்துவச் சாயலுடையதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதன் இறுதிப் பத்தியில் ஒரு மனித இருப்பு கோரி நிற்பது எதுவெல்லாம் என்று மறைமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

“நான், மற்றவர்களை விட அதிகப்படியாக அன்பு செலுத்தப்பட்டவனாகவும், புரிந்து கொள்ளப்பட்டுமிருக்கிறேன்”.

மனித இருப்பே அன்பிற்காகவும், புரிந்து கொள்ளப்படுவதற்காகவுமான நிரந்தர ஏக்கத்தினால் சோர்வடைந்திருக்கிறது வெகுகாலமாக.

•••

என் புதிய நாடகம் / வெளி ரங்கராஜன்

courtesy K.S.Rajendran

courtesy K.S.Rajendran

ஆண்டாள் குறித்த நாடகத் தயாரிப்பொன்றில் நான் தற்போது ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.ஆண்டாளின்
கவிதைத்திறன்,கட்டற்ற நேசம்,உடல் கொண்டாட்டம் ஆகிய கூறுகளுக்குள் கவிதை,இசை மற்றும்
நடனம் சார்ந்த ஒரு பின்புலத்தில் ஊடாடிச் செல்லும் ஒரு நாடகம் இது.

இன்றைய பெண் கவிதை மொழியின் ஒரு வரலாற்றுக்குரலாகவே நான் ஆண்டாளை அனுமானித்தி-
ருக்கிறேன்.ஆண்டாளின் நேயமிக்க தீர்க்கமான பெண் குரலை வெளிப்படுத்தும்விதமாக முழுக்கவும்
பெண்கள் கொண்ட ஒரு வடிவத்தையே நான் திர்மானித்திருக்கிறேன்.ஆனால் அதற்கான மன அமைப்பும்
நடன உடலும் கொண்ட பெண்களைத் தேர்வது சுலபமானதாக இருக்கவில்லை.என்னுடைய நாடகங்களுக்கு
அடிப்படையாக நான் பெரும்பாலும் க்ளாசிகல் கதையாடல்களையே தேர்வு செய்கிறேன்.அவைகளில்
சமகால நுண்ணுணர்வுக்கான தளங்களை முன்னெடுப்பதே என்னுடைய நாடக செயல்பாடாக உள்ளது.ஒரு
நிகழ்தளத்தில் காப்பியங்களின் மறுவாசிப்பு என்பது இன்று உலகம் முழுவதும் முக்கிய அரங்க செயல்பாடாக
உள்ளது.அத்தகை நாடகங்களுக்கு இசையும் நடனமும் ஒரு வலுவூட்டும் அழகியல் பின்புலங்களாக இருந்து
வருகின்றன.

நவீன நாடகத் தளத்தில் செயல்படும் எனக்கு இத்தகைய நாடகங்களுக்குரிய நடிகர்களைத் தேர்வு செய்வது
என்பது எப்போதும் கடினமான செயலாகவே உள்ளது.நவீன நாடகத்தில் செயல்படும் கலைஞர்கள் பெரும்பாலும்
க்ளாசிகல் நாடகங்களுக்கு தேவையான இசை நடனப் பயிற்சி கொண்டவர்களாக இல்லை.அதனால் இத்தகைய
நாடகங்களுக்கு க்ளாசிகல் அடிப்படை கொண்ட நடிகர்களையே நாடும் நிலை உள்ளது.ஆனால் இக்கலைஞர்கள் நவீன நாடக அறிமுகம் பெற்றவர்களாகவோ,தாங்கள் பெற்ற கலைத் திறன்களின் நவீன பிரயோகங்கள் குறித்த பார்வை அற்றவர்களாகவோ உள்ளனர்.முக்கியமாக இலக்கிய வாசிப்பு மற்றும் நவீன சொல்லாடல்கள் குறித்த பரிச்சயங்கள் அற்றவர்களாக உள்ளனர்.இலக்கிய அடிப்படையும்,நுண்ணுணர்வும் தாங்கள் தேர்ந்துள்ள கலை
செயல்பாடுகளுக்கு மேலும் வலுவூட்டும் என்கிற பார்வை அவர்களிடம் இல்லை.இவை இரண்டிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளதால் அவர்களைக் கண்டடைவது என்பது எனக்கு ஒரு
தொடர்ந்த தேடலாகவே உள்ளது.

இந்த பிரச்னையை ஒருவகையில் சமாளித்து இந்த நாடகத்தைத் துவக்கியிருக்கிறேன்.கவிதை,இசை,நடனம்
என ஆண்டாளின் உலகத்தில் ஊடுறுவிச் செல்லும்போது நாடகத்தின் வடிவம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
நாடகத்தில் வரும் ஆண்டாளின் ஒரு கவிதை-
என்புருகியின வேல்நெடுங் கண்கள்
இமைபொருந்தா பலநாளும்
துன்பக்கடல்புக்கு வைகுந்தனென்பதோர்
தோணிபெறாது உழல்கின்றேன்
அன்புடையாரைப் பிரிவுறுநோயது
நீயுமறிதி குயிலே
பொன்புரை மேனிக்கருள கொடியுடை
புண்ணியனை வரக் கூவாய்.

ரெட்டைவால்குருவி ( குறுநாவல் ) – ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ரெட்டைவால்குருவி

1
இந்தக் கதையின் நாயகன் பெயர் ராஜராஜசோழன்.அவன் பிறந்த வருடம் 1970.அவருடைய தந்தையும் தாயும் அன்பில் குலாவியதன் எட்டாவது சாட்சியம் சோழனாகப் பிறப்பெடுக்க நேர்ந்தது.இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் நாலு அண்ணன் மூணு அக்காள்கள் என்று எப்போதும் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்த வீட்டில் கடைக்குட்டி என்பதால் அவரொரு விளையாட்டுப் பொம்மையாகவே வளர்ந்தார்.செல்வந்தத்துக்குக் குறைவில்லை என்பது ஒரு பக்கம்.அவருக்குப் பின்னால் அந்த வீட்டில் குழந்தை ஏதும் பிறக்கவில்லை என்பதால் அவரது வருகைக்குப் பிற்பாடு எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் தன் நிலை என்பது ஒரு கடைக்குட்டி என்றே பார்க்கப்படுவதை அவர் உணர்ந்து கொண்ட போது ராஜராஜசோழனுக்கு வயது பதினாறு ஆகி இருந்தது.
சோழன் அந்த வருடம் தான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி எழுதி பெருத்த தோல்வி ஒன்றை அடைந்திருந்தார்.அந்த ரிசல்ட் மே பதினாறாம் தேதி வெளியாகி இருந்தது.தன் தோல்வி துக்கத்தை இரண்டு தினங்கள் கொண்டாடி விட்டு பதினெட்டாம் தேதி தான் வெளியே வந்தார் சோழன். தமிழில் மாத்திரம் எழுபத்து ஏழு மார்க்குகள் வாங்கிய சோழன் ஆங்கிலத்தைத் தன் உயிர் மூச்சைக் கொண்டு எதிர்த்திருந்தார்.வெறும் ஏழு மார்க்குகள் தான்.அதும் அந்தப் பட்டியலிலேயே கம்மி மார்க்குகள் அந்த ஏழு தான்.கணக்கு அவருக்கு வருமா வராதா என்பதைப் பற்றிய பிணக்கு அவருக்கு இருந்தது.அதில் முப்பத்தோரு மார்க்குகள் பெற்றிருந்தார்.ஒருவேளை கூட்டல் மிஸ்டேக் ஆகியிருக்கும் என்று ஒரு தரப்பாரும் இல்லை இல்லை.இது பரீட்சைகளைத் திருத்துவதில் ஒரு மெத்தட் என்று ஒரு தரப்பாரும் பேசினர்.அவர்களது சொந்த ஊரான நல்லூர்க்கோட்டையில் அதுவரைக்கும் எத்தனையோ பேர் எசெல்ஸி எழுதிப் பாஸ்களும் ஃபெயில்களும் ஆகி இருந்தாலும் இப்படி முப்பத்தி ஒரு மார்க்கு வாங்கி ஃபெயிலான ஒரே ஒருவராக சோழனைத் தான் சுட்டினர்.அதனாலேயே சோழன் இன்னம் நாலு மார்க்குக்குப் படிக்காமல் போனது பெரும்பிழை என்று வாதிட்டனர்.இன்னொரு தரப்பு இது அதிகார வர்க்கத்தின் ஆணவம் என்றது.இதைக் கேட்டதும் சில்க் ஸ்மிதா படத்தை மறைத்துக் கொண்டு சிங்கப்பூர் சலூன் பெஞ்சியில் அமர்ந்தபடி அப்படித் தனக்கு ஆதரவான பெரும் கூற்றினைப் பகர்ந்தது யார் என்று ஆவலோடு பார்த்தார் சோழன்.
அதான் நான் சொல்லிட்டேன்ல..?அவம் பாஸ் தாம்லே..அவன் விதி அவனோட பேப்பர் போய்ச்சேர்ந்த எடம் கெரகம்குறேன்.அந்த வாத்திக்கு பொஞ்சாதிக்கும் சண்டையா இருந்திருக்கும்.அவன் சின்ன வயசில எத்தனை டேக்கு வாங்குனாம்னு யாரு கண்டது..?அதுமில்லாட்டி தங்கத்துக்கு பதிலா கவரிங்க சாட்டிருப்பான் மாமன்மச்சினன்..அங்கன எதுத்து பேச வக்கில்லாம இந்தப் பய்யன் பேப்பர்ல காட்டிட்டான் அவனொட கோபத்தை..அதாம்லே விசயம் என்றார் ஆர்ப்பாட்டமாக..
எலே இங்கன வாடா எட்டாவதா பொறந்தவனே என்று அழைத்ததும் போய் நிற்க வேண்டியதாயிற்று.அவன் கேட்காமலேயே அவன் வழக்கை எடுத்து வாதிட ஆரம்பித்திருந்தவர் வேறு யாருமில்லை.சோழனின் அப்பாவோடு பியூஸி வரை படித்த கார்மேகம்.நல்லூர்க்கோட்டைக்கு அருகாமை நகரமான உலகளந்த ராஜபுரம்என்கிற ராஜபுரம் கோர்ட்டில் பேர் போன வக்கீலான சம்சுதீன் அகமதுவின் ஆஸ்தான குமாஸ்தா என்கிற பதவியில் பல காலமாய் இருந்து வருபவர் என்பதால் நல்லூரில் அவருக்கு சம்சுதீன் அகமதுவிற்கு நிகரான சபை மரியாதைகள் கிட்டி வந்தன.
உங்களுக்குத் தெரியாதா..?எவ்ளோ பெரிய ஆளோட இருக்கீர் என்று கும்பிடுவார்கள்.சம்சுதீன் பாய்க்கு சற்றும் தெரியாமல் அந்தக் குறுநிலத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தார் கார்மேகம்.அதாவது நல்லூர்க்கோட்டைக்குள் நுழைந்து விட்டாரானால் தானொரு வக்கீல் என்ற எண்ணம் கூட அல்ல தானொரு ஜட்ஜ் என்ற எண்ணம் தான் அவருக்குள் மேலோங்கும்.அவர் அப்பியர் ஆகிறார் என்றால் பெரும்பாலான வழக்குகள் அவரிடமே சரண்டர் ஆகும்.நீங்க சொல்றது தான் சரி என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டு அவருக்குள்ளேயும் ஆமாம்ல நாஞ்சொல்றது தான் சரி என்றே தீர்மானமாயிருந்தது.வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் மாத்திரம் தான் அவர் நல்லூருக்கு வருவார்.,கார்மேகமும் பெரிய சம்சாரி தான்.வசதி கொஞ்சம் சோழன் குடும்பத்தை விடக் குறைச்சல்.ஆகவே விவசாய வியாஜ்ஜியங்களில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பார்.எலே என்னை ஏமாத்த பாக்குறியா..?இத்தனை மாமரம் இத்தனை மாங்காய் எதும் தப்பக் கூடாது தெரியுதா என்று அதட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா ஆண்டவரே என்று குத்தகை தாரன் சொல்லும் வரை அவனை சந்தேகப் பட்டுவிட்டு அதுக்கில்லடா ஈஸ்வரா போன வாரம் ஆழ்வார் அக்ரகாரத்துலேருந்து பங்கஜம் மாமி வந்து மாயெலை வாங்கிட்டு போனாங்களா இல்லையா..?அது கணக்குலயே வர்லியே என்று சன்னமான குரல்ல கேட்க என்னங்கய்யா சும்மா பறிச்சிட்டு போன மா எலைய எண்ணனும்னா சொல்றீக என்று திருப்ப அடப்பாவி எட்டணாவாச்சும் வாங்கிருக்க வேண்டாமாடா என்று அங்கலாய்த்தவர் இனிமே யாராச்சும் கேட்டா மா எலை எட்டணா வெலை குடுத்தாத் தான் தருவேன்னு கண்டிப்பா சொல்லிடு என்று அவனை ஒருதடவை மா இலைகளை ரெண்டு மூணுதடவை எனப் பார்த்துக் கொண்டே இதுகளை எல்லாம் எப்படிக் கணக்கு வச்சிக்கிறது என்று தன்னை நொந்தபடி திங்கட்கிழமை அதிகாலை கிளம்பி ராஜபுரம் செல்வார் கார்மேகம்
தோட்டத்தைப் பராமரிக்கிறவனுக்கு சமர்த்துப் போதாது என்பது அவரது முதல் நம்பிக்கை.மாவிலைக்கும் ஒரு விலை உண்டு என்பது இரண்டாவது.எப்படியானாலும் தனக்குப் பிதுரார்ஜிதமாக வழங்கப்பட்ட ஏழு ஏக்கர் நிலம் அதன் உள்ளே இருக்கக் கூடிய ஆழத்தின் மறுபகுதி உலகத்தின் எந்த நாட்டின் எந்த இடத்தின் ஏழு ஏக்கரைப் போய்ச் சேர்கிறதோ அதுவரைக்குமான கனிம வளம் தாதுக்கள் எரிவாயு பெட்ரோல் டீஸல் க்ரூடாயில் என எல்லாமும் தனக்குத் தான் சொந்தம் என்பது அவரது மூன்றாவது மாபெரும் நம்பிக்கை.மேலும் அந்த ஏழு ஏக்கருக்கு சமமான வானமும் அவருடையது தானே..?தனக்குச் சொந்தமான பல கோடி பெறுமிதமுள்ள அந்த நிலத்திலிருந்து கிடைப்பது எதுவானாலும் அது சொற்பசொச்சம் தான் என்பது குறித்து மாபெரும் அங்கலாய்ப்பு அவருக்குள் உண்டு.அதன் விளைவாகவே கிடைத்த வரைக்கும் லாபம் என்று அலைவார்.எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள் இந்த மா இலையிலிருந்து தைலம் சோப்பு என்று எதாவது உருவாக்கத் திராணி இருக்கிறதா.?மட சாம்பிராணிகள் என்று உரக்க வைதார்.யாரை வையுறீய என்று சேர்மக்கனி எதிர்த்துக் கேட்டாள்.கார்மேகத்துடன் வாழ வந்த இல்லற நல்லாளான சேர்மக்கனிக்கு எப்போதும் ஒரே நம்பகம் தான்.அது கார்மேகத்துக்குத் துப்புப் பற்றாது.அல்லது துப்பே கிடையாது என்பது அது.
உன்னை இல்லட்டீ.நா கெடந்து மொனகுறேன் என்றதும் சமாதானமாகாமல் எங்க வீட்டாளுகளை வையுறதே உங்களுக்கு ரசமாப் போச்சி என்று விளக்குமாற்றை அதனிடத்தில் இருத்தி விட்டு வெடுக்கென்று தோளில் முகத்தை வெட்டியவாறு உள்ளே போனாள்.அடுத்து காப்பி தரவேண்டிய ஸ்தானாதிபதியாக சேர்மக்கனி இருந்தபடியால் அவசரமாக ஒரு சமாதானத்தை உண்டுபண்ண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த கார்மேகம எடீ நாஞ்சொன்னது எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள்ல அந்த விஞ்ஞானிகளை.உன் சொந்தக்காரங்களை இல்லட்டீ என்றார்.இதை இறைஞ்சுகிற பிரார்த்தித்தலாய்த் தான் சொன்னார்.அதற்கு காப்பியை ஆற்றிக் கொண்டே எதிர்ப்பட்ட மனையரசி க்கும்…எல்லாந்தெரியும் என்னை வாயடைக்க எதாச்சும் ஞானி கோணின்னு பேசிடுவீகளே என்று மேலும் கோபத்தோடு அவர் முன் வட்டையையும் தம்ப்ளரையும் வைத்து விட்டுக் கிளம்பினாள்.

இனி அவளைச் சமாதானம் ஆக்க நேரம் பிடிக்கும் என்பதை தன் அத்தனை வருஷ சம்சார அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்து கொண்ட கார்மேகம் சரித்தான் கெளம்பி சாவடிப் பக்கம் சென்று வரலாம் என வந்தார்.அவருக்கு எப்போதெல்லாம் மனசு ஈரங்குறைந்து நடுக்கம் கொள்கிறதோ அப்போதெல்லாம் தன்னை வணங்கும் ஊர்ச்சாவடிக்கு வருவதும் சார்ஜ் செய்து கொள்வதுமாய் பல வருடங்களை அப்படித் தான் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.இன்னிக்கு என்னவே ப்ராது எனக் கேட்காத குறையாய் வந்ததும் வராததுமாய் சின்னப்பய்யன் .ராஜராஜசோழனது பத்தாப்பு மார்க்கு குறித்த பஞ்சாயத்தில் நுழைந்து தான் அப்படியொரு அதிரடி ஸ்டேட்மெண்டை தந்து சூழலைத் தகர்த்தார்.
உங்கொப்பன் எப்படி சவுக்கியமா என்று கேட்பதன் மூலமாய்த் தனக்கு நெடுநாள் வேண்டப்பட்டவன் எதிரே நிற்கும் குமரன் என்பதை ஊருக்கு உணர்த்தினார்.அவனை அடையாளம் தெரியாத சிலரும் கூட ஓரிரு புன்னகைகளை நல்கினர்.அது சோழனுக்கு பெரும் கூச்சத்தை உண்டாக்கிற்று
நல்லா இருக்கார் மாமா என்ற சோழன் சரி நா கெளம்புறேன் என்றான்.இர்றா போலாம்.நாஞ்சொல்றது புரியுதா..?மத்த எல்லாத்துலயும் பாஸ் ஆன நீ சரியா கணக்குல அதும் முப்பத்தொண்ணு எடுத்திருக்கேன்னா என்ன அர்த்தம்..?திருத்தினவன் சரியாத் திருத்தலை.எளவு எட்டு மார்க்கை குறைச்சு இருபத்தியேளுன்னு போட்டிருந்தான்னா சரி பெயிலுன்னு சமாதானம் ஆகலாம்.இல்லை நாலைக் கூட்டி பாஸ்னுல்ல போட்டிருக்கணம்..?இவன் பாக்கெட்டுலேருந்தா தாரான்..?இன்னம் ரசிக்கத் தேடிருந்தாம்னா எதாச்சும் எடங்கள் இல்லாமயா போயிருக்கும்.?பரீச்சப் பேப்பரை கருணையோட பார்த்தா நூத்துக்கு எரனூறு மார்க்குக் கூடத் தரலாம்..எல்லாம் கெரகம் காலநேரம் சரியில்லாட்டி இப்படித் தான் நடக்கும்.நீ விடக் கூடாது.உங்கப்பன் கிட்ட சொல்லி மறு கூட்டுக்கு அப்ளை செய்யி..எல்லாம் நல்ல ரிசல்ட் வரும்.நம்பிக்கையா இருக்கணும் என்ன எனும் போது அவர் தான் லேசாய்த் தழுதழுத்தார்.அந்தக் காலத்தில் பியூசி ரெண்டு அட்டை வாங்கிய தன் ஜாதகம் அவருக்கு தோணிற்றோ என்னவோ.

கல்லுளி மங்கன் போலத் தான் நின்று கொண்டிருந்தான் சோழன்.தமிழ்ல எவ்ளோ என்றார் கார்மேகம்.எழுபது மாமா என்றான்.குரல் ஜாக்கிரதையாயிற்று.கணக்கில் காய்த்ததும் தமிழில் பழுத்ததும் இருவேறு நிஜங்கள்.இனி மிச்ச மூணு சப்ஜெக்டுக்குள் போனால் தன் லட்சணம் நல்லூர்க்கோட்டை முச்சூடும் பரவிக் கெடுமே என்று பதற்றமானான்.இன்னொரு பக்கம் நாம சொல்லாட்டி அட்டையை வாங்கியா பார்க்கப் போறாங்க..?சும்மா மிச்சத்துல எல்லாம் பாஸ்னு சொல்லிட வேண்டியது தான் என்று முடிவு செய்தான்.
இங்கிலீசுலே என ஆரம்பிக்கும் போது சரியாக ஜீப் வந்து நின்றது.வக்கீல் சம்சுதீன் பாயின் அலுவலக ஜீப்பை அவரது ட்ரைவர் மணி கொணர்ந்திருந்தான்.
ஐயா வரச்சொன்னாவ என்றான்.சொற்சிக்கன மணி அவன்.
இவர் எதும் பேசாமல் எல்லாரையும் பொதுவாய்ப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தவாறே ஜீப்பில் முன்பக்கம் ஏறிக் கொண்டார்.வழக்கமாக எப்போதும் எந்த ஸ்டாஃபாக இருந்தாலும் ஜீப்பில் முன் ஸீட்டில் ஏற மாட்டார்கள்.கார்மேகமும் அப்படித் தான்.இருந்தாலும் மணியை அப்பைக்கப்போது சிகரட் எல்லாம் தந்து தயாரித்து வைத்திருந்தார்.தனக்கு அனுசரணையாக ஒருவன் வேண்டும் அதும் அய்யாவின் ஆஸ்தான வாகன ஓட்டி மணி தன் ஆளாக இருக்கணும் என்பது அவரது கனவின் திட்டம்.அதனால் தன் ஊரிலிருந்து ராஜபுரம் செல்லக் கிளம்புகையில் முன் பக்கம் ஏறிக் கொள்வார்.ஊர் தாண்டியதும் சரியாக ஒரு மைல் தாண்டியதுமே ஒண்ணுக்கிருக்கணும் என்று மரத்தடி எங்கேயாவது நிறுத்தி விட்டு பின்னால் மாறிக் கொள்வார்.எதற்குமே ஏன் எனக் கேட்க மாட்டான் மணிப்பயல்.ஊரார்கள் கண்ணுக்கு ஏதோ சம்சுதீன் பாய்க்கு அடுத்த ஸ்தானாதிபதி கார்மேகம் என்றாற் போல தோற்றமளிக்கும்.அது தானே அவர் லட்சியம்.
நல்லவேளை கிளம்பினார் ஹப்பா என்று தனக்குள் மூச்சு விட்டுக் கொண்ட ராஜராஜசோழனுக்கு அடுத்த கண்டம் பகவதியண்ணன் ரூபத்தில் வந்தது.
நீ எங்கப்பே இருக்க உன்னை உங்கப்பார் உடனே அளச்சிட்டு வரச்சொன்னார் என்றதும் சட்டென்று நியாபகம் வந்தவனாய் நா அப்பறம் வரேன்.முடி வெட்டணும் என்று
சிங்கப்பூர் சலூனுக்குள் நுழைந்து முதல் ரொடேசன் சேரில் அமர்ந்து கொண்டான்.கட்டிங்கா சேவிங்கா என்று பழக்க தோசத்தில் கேட்டான் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்தவன்.இவன் ஙே என விழிக்க முதலாளி கிட்டு வந்து அவனை சிவபார்வையால் எரித்துவிட்டு கேக்கான் பாரு கொளந்தை கிட்ட என்றவாறே உக்காரும் துரைவாள்..இதோ வந்தாச்சி என்று சொல்லி விட்டு கத்திரி இத்யாதிகளை எடுக்க உள்பக்கம் சென்றார்.
கண்ணாடியில் இன்னமும் பெரிய தோற்றத்துக்கு வந்துசேராத தன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த சோழன் திடீரென்று ஒலித்த ரேடியோ செய்தியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.
தமிழ்நாட்டில் அசாதாரணமான அரசியல் சூழல் நிலவுவதாக அரசியல் நோக்கர்கள் தெரியப்படுத்துகிறார்கள்.திராவிட முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் கருணாநிதி எம்.எல்.சியாக இருப்பதாலேயே மேலவையைக் கலைத்திருப்பதாகவும் இது முழுவதுமாக அதிமுக அரசின் விஷமத்தனம் என்றும் பேராசியர் அன்பழகன் உள்ளிட்டோர் கண்டனம் தெரியப்படுத்தினர்.இது குறித்து செய்தியாளர்களிடம் பேசிய முதலமைச்சர் எம்ஜி.ராமச்சந்திரன் இது நெடுங்காலமாக பரிசீலிக்கப் பட்ட ராஜாங்க முடிவு என்றும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக எடுக்கப் பட்டதில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.வேறொரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் திரு கருணாநிதி உள்ளிட்ட யாரும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று சட்டப்பேரவைக்கு வருவதைத் தான் ஆட்சேபிக்கவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.இது குறித்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி…..”
இவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே தன் அலங்காரவித்தையைத் தொடங்கினார் கிட்டு.
எதிரே வாசலுக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த பரசுராமன் வாத்தியார் என்னமா பதில் சொல்லிருக்கார் பார்த்தீங்களா என்றார்.கிட்டு திமுக அனுதாபி என்னத்தை வாத்தியாரு.?வாத்தியாருன்னா ஒழுங்கா நேர்மையா மார்க்கு போடணும்வே.எடுத்த மார்க்கை குறைக்கிறதா நல்ல வாத்திக்கு அளகு..?என்ன இருந்தாலும் கருணாநிதி எம்மெல்சியா இருக்கச்சே மேலவையைக் கலைச்சது எந்த வகையிலயும் நாயமில்லை.நாளைக்கு ஒர்த்தருக்கொருத்தர் முளிச்சிக்கிடணும்ல..?ஒரு நட்புக்காகவாச்சும் இப்பிடி பண்ணாம இருந்திருக்கலாம் என்று லேசாய்க் கலங்கினார்.
அப்போது அங்கே வந்து சேர்ந்த எஸ்.எம்.மில்ஸ் யூனியன் லீடர் ஜேம்ஸூம் சேர்ந்து கொண்டார்.நாங்க மறுபடி வராமயா போவம்..?திரும்பவும் மேலவையைக் கொண்டாந்தே தீருவம்..பார்க்கத் தானே போறீங்க என்று ஆளே இல்லாத திசையில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
சோழனுக்கு எம்ஜி.ஆரும் மார்க்கு கம்மியா போடும் வாத்தியார் என்ற தகவலே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.அதற்கு முன்பே கார்மேகம் சொன்னதிலிருந்தே தனக்கு வழங்கப்பட்ட்ட அநீதியாகவே கணக்கில் தனக்களிக்கப்பட்ட முப்பத்தி ஒரு மார்க்கைக் கருத ஆரம்பித்திருந்தார்.எதிர் வீட்டு ஜக்கு என்கிற ஜகன்னாதனில் தொடங்கி ஜெர்மனி இத்தாலி உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் வரைக்கும் பலரின் பன்னெடுங்காலச் சதி தான் தனக்குக் கணக்கில் இழைக்கப் பட்ட அநீதி என்பது சோழனுக்குத் தோன்றிய நம்பகம்.அதே நேரம் அதை விடக் குறைவாகத் தான் எடுத்த மிச்ச பேப்பர் மார்க்குகள் எந்த நாட்டின் சதித் தலையீடும் இல்லாமல் பெற்ற தன் சொந்த ஜாதக விசேசங்களின் பலாபலன் தான் என்பதையும் அவர் மனம் ஒத்துக் கொள்ளாமல் இல்லை.
முடி வெட்டிக் கொண்டு வேறொரு புதிய மனிதனாக அவதரித்த சோழன் நேரே தன் தந்தை முன் சென்று நின்றார்..வாடா எட்டுக்குட்டி என்றார் தந்தை.அவரது வாஞ்சை சோழனை எரிச்சலூட்டியது.தந்தை மகாலிங்கம் மாபெரிய ரசனைக்காரர்.நல்லூர்க்கோட்டை தாண்டி உலகளந்த ராஜபுரம் வரைக்கும் அவர்கள் குடும்பம் அதிபிரபலம்.எப்படி என்றால் தன் பிள்ளைகளுக்கு மகாலிங்கம் சூட்டிய பெயர்களாலே தான்.
குண்டப்பா விஸ்வநாத் வெங்கட்ராகவன் கவாஸ்கர் மதன்லால் என நாலு அண்ணன்கள்.லலிதா பத்மினி ராகினி என மூன்று அக்காக்கள்.என ஏழுக்கு அப்பால் எட்டாவதாக ஆண் குழந்தை பிறந்ததும் என்ன பேர்வைக்கலாம் என்று நிசமாகவே குழப்பமானார்கள்.தன் விருப்பப் படி கிரிக்கெட் வீரர் பேர்களை வழக்கம் போல முன் வைத்தார் மகாலிங்கம்.இல்லையில்லை தம்பிக்கு நாங்க தான் பேர் வப்பம் என நாலு அண்ணாஸ் ஒரு அக்காஸ் எனப் பேசத்தெரிந்த பேச்சுரிமையாளர்கள் கொடி பிடித்து ஆளுக்கொரு பேரை டப்பாவில் போட்டுக் குலுக்கினர்.அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பேர் தான் ராஜராஜசோழன் எனும் நாமகரணம்.இந்த இடத்தில் தான் படத்தில் பேர் போடும் படலம்.
இதில் தன்னை எட்டுக்குட்டி என்று அழைப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றறியாத சோழன் அப்பா முன் உர்றென்று நிற்க ஏண்டா குட்டி உம்முன்னு இருக்கே..?என்றதும் என்னவோ நியாபகத்தில்
யப்பா எம்ஜி.ஆர் வாத்தியாராப்பா..?என்றார் சோழன்..
அவரை வாத்தியாருன்னு செல்லமா கூப்டுவாங்கப்பா…பள்ளிக்கூட வாத்தியாரு இல்லை.அவரு வாத்தியாருக்கெல்லாம் வாத்தியாருடா என்ற மகாலிங்கம் எம்ஜி.ஆர் பற்றித் தன் மகனுக்கு சொல்லக் கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணிப் பூரித்தார்.
என்னைய எந்த வாத்தியாரு மார்க் கம்மியா போட்டு பெயிலாக்குனாருன்னு தெரிஞ்சுக்க முடியுமாப்பா.?என்றார் சோழன்.
தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற..?
அதை விடுப்பா மறு கூட்டுக்கு அப்ளை பண்ணட்டா?கார்மேகம் மாமா சொன்னாப்டி
மறுகூட்டுக் கூட்டி ஒருவேளை இருக்கிற முப்பத்தி ஒண்ணும் கொறஞ்சிட்டா..?பணம் வேஸ்ட்டு மனசும் வலிக்கும்ல
அதும் சரியாத் தான் பட்டது 1989 ஆமாண்டு மே மாதம் வெளியான எஸ்.எஸ்.எல்.சி ரிசல்டுகள் குறித்து உங்கள் யாருக்கும் எந்தவிதமான அபிப்ராய பேதங்கள் இருக்கலாம் இல்லாமல் போகலாம்.ஆனால் அது ஒரு உலக அதிசயத்தின் தோற்றுவாய்.ஒரே அட்டெம்டில் நாலு பேப்பர்களிலும் நாற்பதுக்கு அதிகமான மார்க்குகள் பெற்றுத் தன் இரண்டாவது அட்டையோடு பத்தாப்பு படிப்பை முடித்திருந்தார் சோழன்.தனது மதிப்பெண் சான்றிதழில் இருக்கும் தன் பெயர் உள்ளிட்ட விபரங்களை எல்லாம் பல முறைகள் சரிபார்த்த பிற்பாடும் கூட நம்பிக்கை வராமல் இது தன் சர்ட்டிபிகேட்டுத் தானா.?இதிலிருக்கும் மார்க்குகள் தனக்கு சொந்தமாய் வழங்கப்பட்டவை தானா என்றெல்லாம் பலவிதமாய் சிந்தித்து அதன் நம்பகத் தன்மை குறித்த எந்தவிதமான முடிவுகளுக்கும் வர இயலாமல் சரி இதான் உண்மையா இருக்கும் போல என்று நம்பத் தொடங்கினான்.

2.ஒருவழியாகப் பதினோறாம் வகுப்பு படிக்கிறதற்காக ராஜபுரம் ஹைஸ்கூலில் விண்ணப்பித்து வக்கீல் சம்சுதீன் பாய் லெட்டர் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக அந்தப் பள்ளியின் சட்ட ஆலோசகர் அவர் என்பது மாத்திரமல்ல.அந்தப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவரும் கூட.அடுத்து பள்ளியின் தலைவராக அவரைத் தான் அன் அபோஸ்ட் ஆக தேர்ந்தெடுக்க உள்ளதாக அப்பா யாரிடமோ ஃபோனில் சொல்லி விட்டு அப்படியான பெருமைகளைக் கொண்ட அவரது சிபாரிசுடன் படிக்கத் தொடங்கி இருப்பதனால் தன் எட்டுக்குட்டி பிரமாதமாக வருவான் என்று தானே சொல்லி விட்டு எதிராளியின் பதில் பற்றி யாதொரு அபிப்ராயமும் கொள்ளாமல் கட் செய்தார்.
ராஜபுரம் ஐஸ்கூலில் நாலாவது க்ரூப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளப் பட்ட சோழன் இயல்பாகவே தன் உயரம் காரணமாக கடைசி பெஞ்சியில் சென்று ஸெட்டில் ஆக அங்கே உடன் வந்தமர்ந்தான் நடேசன்.உன் பேரென்ன எனக் கேட்ட போது நட்டேஷ் என்றான்.இரண்டொரு ஷ் அழுத்தியே சொன்னான்.எழுதும் போது நடேசன் என்று தான் எழுதினான்.பதிலுக்கு தன் பெயரைச் சொன்ன சோழனைப் பார்த்து இதான் நெசம்மாவே உன் பேரா ஆமடா நா என்ன பொய்யா சொல்றேன் என்றதற்கு கோச்சுக்காத…எத்தினியோ பேர் இருக்கு.இதும் ஒரு பேர்னு விட்டுறமுடியுமா..?எம்மாம் பெரிய ராசா பேரு தெரியும்ல என்றான்.அப்போது தான் தன் பெயரைச் சுமக்க முடியாமல் திணறினான் சோழன்.
ஒரு நாள் ராஜராஜ சோழன் நான் என்று பாட்டுப் பாடினான் நடேஷ்.ஏண்டா கிண்டல் பண்றே என்றதற்கு நீ இந்தப் படம் பார்த்ததில்லயா..மோகன் ஒரு புளுகுணி.கல்யாணம் ஆகலைன்னு பொய் சொல்லி ராதிகாவோட காதலாய்டுவாப்ல…அர்ச்சனா மொதல் தாரம்.ஏக தமாஷா இருக்கும்.ஒரே நேரத்ல ரெண்டு பேரும் கர்ப்பமாய்டுவாங்க…என்று கெக்கெக்கே எனச் சிரித்தான்.ரெண்டு பேரும்னா..?என அப்பாவியாய்க் கேட்ட சோழனுக்கு நீ வளர்ந்தியா இல்லை வளராம அதே எடத்துல நிண்டுட்டிருக்கியா எனக் கேட்டவாறே அந்த கணம் முதல் இரு உன்னைய நான் பலவிதமாக் கெடுத்துப் பட்டையக் கெளப்புறேன் என நல்லாசானாக மாறினான் நடேஷ்.
அது முதல் நடேஷே தன் கூட்டுக்காரன் என்றானான் ராஜராஜசோழன்.பன்னிரெண்டாவது வகுப்பு எழுதி எப்படியோ தக்கி முக்கி பாஸ் ஆன பிறகு மதுரையில் அஜ்மா கல்லூரியில் பி,ஏ சேர்ந்தார்கள் இருவரும்.ஆச்சர்யமாய் பீ.ஏ பாஸ் செய்து எம்.ஏ சேர்ந்தது வரை காலம் உருண்டு உருண்டு ஓடியது.
ஆஸ்டலில் தங்கிப் படிக்க வேண்டி இருந்தாலும் எப்போதெல்லாம் லீவு கிடைக்குமோ அப்போதெல்லாம் நல்லூர் போய்விடுவார்கள்.அதில் மாத்திரம் நடேஷூம் சோழனும் ஒரு பொழுதும் முரண்பட்டதில்லை.மற்ற எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு பேரும் சண்டை தான் சச்சரவு தான்.



எம்.ஏ முடித்தது 1996 ஆமாண்டு ஏப்ரலில்.சரி போதும் படித்தது என்றான பின் ஊரிலேயே எதாச்சும் வேலை பார்க்கலாமா எனக் கிளம்பினான்.பெப்ஸி ஏஜன்சி பெட்ரோல் பங்க் சிமெண்ட் டீலர்ஷிப் என பட்டையைக் கிளப்பி வந்த நவரத்தின பாண்டியன் என்ற தொழில்மேதை தன் சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வகிக்க ஒரு தளபதி வேண்டும் எனத் தன் வக்கீலான சம்சுதீன் பாயிடம் அங்கலாய்த்தது ஒரு கிருஷ்ணாஷ்டமி அன்று.அதென்னவோ பாய் அன்றைக்கு ரொம்பவே நல்ல மூடில் இருந்தபடியால் அவர் தன் சொந்தத் தளபதியான கார்மேகத்தை அழைத்து யாராச்சும் நம்பிக்கையான ஆள் இருக்கானாவே எனக் கேட்டது யாருக்கு எப்படியோ ராஜராஜசோழனுக்கு நல்ல நேரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
நம்ம மகாலிங்கம் மகன் ராஜான்னு ஒரு பய்யன் இருக்கான்.நல்லா படிச்சவன்.நல்ல பய்யன் ஒரு கெட்டபளக்கமும் இல்லை அதிர்ந்து பேசமாட்டான்.ஜம்முன்னு இருப்பான் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார் கார்மேகம்.அதற்குத் தன் கையிலிருந்த ஃபில்டர் சிகரட்டை சுண்டியபடியே “ஸ்டுப்பிட் நானென்ன நவரத்தின பாண்டியன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளையா பார்க்க சொன்னேன்..?சம்பளத்துக்கு தக்கன வேலை பார்ப்பானா ஒளுக்கமானவனா..தட்ஸ் மை நீட்.சரியா..?ஸ்டுப்பிட்” என்றார்.இதுவரை அவர் கார்மேகத்தைப் பார்த்துச் சொன்ன ஒவ்வொரு ஸ்டுப்பிடுக்கும் நாலணா வீதம் அவரே மறுபடி கொள்முதல் செய்வதாக வைத்துக் கொண்டாலும் ஒரு நாளைக்கு நூறு ஸ்டுப்பிட் வீதம் லீவு நாளெல்லாம் கழித்தாலும் வருஷத்துக்கு முன்னூறு நாட்கள் ஆக முப்பதாயிரம் ஸ்டுப்பிட் இதோடு நாற்பது ஆண்டுகளாக வேலை பார்ப்பவர் என்பதால் கிட்டத் தட்ட பன்னெண்டு லச்சம் ஸ்டுப்பிட் சொல்லி இருப்பார்.அதற்கு மூணு லச்சமாவது தந்தாக வேண்டும்.சம்மந்தமே இல்லாமல் கார்மேகத்துக்குத் தான் விற்றுக் கை மாற்றிய மாந்தோப்பின் உதிர்ந்த இலைகள் மனமுன் ஆடின.அந்த இலைகளைப் போலத் தான் இந்த ஸ்டுப்பிட் என்ற பதமும்.என்ன பிரயோசனம்…தண்டமாய் யாதொரு பயனுமில்லாமல் அல்லவா இதைக் கேட்க வேண்டி இருக்கிறது..?
ஆனால் அவர் அறியாத உண்மை என்னவென்றால் ராஜா என்று அவர் சுருக்கிச் சொன்ன ராஜராஜசோழனை மாப்பிள்ளையாக இந்தப் பிறவியில் அடைய வேண்டிய பாக்கியமோ அல்லது எதோ ஒன்று நவரத்தின பாண்டியனின் மகள் ஜாதகம் வழியாக அவரது ஜாதகத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்ததோ என்னவோ.வேலைக்கு சேர்ந்த ரெண்டாவது நாளே சாவி கொடுக்க சென்றவன் வீட்டு வாசலில் கதவைத் தட்டி விட்டு நிற்க திறந்தது அவள்.நீங்க என்று தயங்கியவளிடம் நான் ராஜா என்றான்.என்னவோ பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மூன்றாவது ஜார்ஜ் என்றாற் போல் அவன் சொன்னான்.ஏன் என்றே இந்த உலகத்தில் அறுதியிட முடியாத விசயங்களில் ஒன்று கதையின் நாயகி நாயகன் அறிமுகக் காட்சியில் மாத்திரம் அவனைக் கண்டதும் கொள்கிற வெட்கம்.அதும் முகமெல்லாம் அலர்ஜி வந்தாற் போல சிரித்துக் கொண்டே பாதி மூஞ்சை பொத்திக் கொண்டு மிச்சத்தாலும் முழுசாகவும் சிரித்தபடி சடசடவென்று ஓடிப் படாரென்று எதன் பின்னாலாவது மறைந்து நின்று கொண்டு பாதி முகம் தெரிகிறாற் போல் பார்த்து அப்போதும் இன்னும் கொஞ்சம் சிரித்து மகா கன்றாவியான பல முகபாவங்களின் அடுக்குத் தொடர்ச்சியாகச் செய்து காண்பிக்கிற கொனஷ்டைகளின் தொகுப்பே வெட்கம் என்றழைக்கப்படும்.அப்படித் தான் அவளும் ஓடிக் காணாமல் போனாள்.இவன் நானென்ன பிழை செய்தேன் என்றாற் போல் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
ரெண்டு நிமிஷம் கழித்து அவளே திரும்பி வந்து சாவியை வாங்கிக் கொண்டு நீங்க தான் புதுசா சேர்ந்திருக்கிற மேனேஜரா எனக் கேட்டாள்.அப்போது தான் தானொரு மேனேஜர் என்ற விஷயமே தெரிந்துகொண்ட ராஜராஜசோழன் அடடே நாம எடுத்த எடுப்பிலேயே மேனேஜர் ஆகிட்டமே என்று தனக்குள் வியந்துகொண்டு வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் பார்டன் என்றான்.96இல் பார்டன் என்பதெல்லாம் மாபெரும் இங்கிலீஷ்.,அதற்கு பதிலாக அவள் ஐம் ராதா என்றாள்.ராஜா ராதா என்றெல்லாம் இன்னமுமா காம்பினேசம்ன்கள் அமைகின்றன என்றெல்லாம் தனக்குள் வியந்தவாறே தேங்க்ஸ் என்று எதற்குமற்ற நன்றியை நவின்று விட்டு நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
டெல்லிக்குப் போறேன்.கலெட்டர் ஆகப் போறேன் என்று கிளம்பிய நடேசனை இதோ பார் நடேஷா நீ பல நாட்களாக பரீட்சைகளில் காபி அடித்துத் தான் பாஸ் ஆனது உன் வரலாறு.இந்த லட்சணத்ல ஐயேஎஸ் ஒன்றும் சாதா பரீட்சை கிடையாது.வேணாம் போகாத சொல்லிட்டேன் என்றதும் ஒரே ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் சரி அப்டின்னா நீயே எனக்கொரு வேலை வாங்கித் தந்திடு என்றான்.
முதலில் எனக்கு வேலை கிடைக்கட்டும் என்று அஸால்டாக எடுத்துக் கொண்டான் சோழன்.ஆனால் யாரோ மந்திரம் போட்டாற் போல் நாலே நாட்களில் அவனுக்கு வேலை கிடைத்து அதும் மேனேஜர் பதவியில் சேர்ந்து விட்டான் என்று தெரிந்து கொண்டு அமைதியாக தினமும் சாயந்திரங்களில் சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து இரண்டொரு மணி நேரங்கள் காத்திருந்துவிட்டு போவதை ஒரு வழக்கப்பழக்கமாக வைத்திருந்தான்.இன்னிக்கும் வராட்டி நாளைக்கு அவன் வேலை பார்க்கும் பெப்ஸி ஏஜன்ஸிக்கே நேரே சென்றுவிட வேண்டியது தான் என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது தான் தன் புது சமுராயில் அங்கே வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
என்ன மாப்ளே ஆளே மாறிட்ட என்றான் நடேஷ்.என்னடா அப்டி மாற்றத்தை கண்டே என சிரித்த சோழன் கிட்டண்ணே டீ சொல்லுங்க..அப்டியே பஜ்ஜி எதுனா கொண்டாரச் சொல்லுங்க என்றான்.ஆள் இல்லாத நேரங்களில் சலூனுக்குள் டீ பஜ்ஜி தொடங்கி பொங்கல் ப்ரோட்டா வரை எல்லாம் சப்ளாய் ஆகும்.கிரிக்கெட் என்ற வஸ்து வந்த பிற்பாடு அங்கேயே நாலு பேர் குளித்து தலைதுவட்டி நீங்க எதுனா ஊருக்கு போகணும்னா போயிட்டு வாங்க கிட்டண்ணா நாங்க பார்த்துக்குறோம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஜொலித்தார்கள்
வழக்கமா ஃபங்க் கட்டிங் தான் உன் அடையாளமே இப்ப அட்டாக் அடிச்சிருக்க என்றான்.அதாவது பிடரியில் வழிந்த கூந்தல் இப்போது ஒட்ட வெட்டப் பட்டிருக்கிறதல்லவா அதைச் சொல்கிறான்.அதற்கு காரணம் ராதா.முந்தைய தினம் பின் முடியை ஒட்ட வெட்டிக் கொள்ளவும் நல்லாவே இல்லை என்று எழுதி ஒரு துண்டுச் சீட்டை அவன் சாவி தரும் போது கையில் திணித்தாள்.இவன் என்னவோ லவ் லெட்டராயிருக்கும் என அதிலிருந்த ஒவ்வொரு லெட்டரையும் துப்பறிந்து உளவறிந்து எந்தெந்த விதங்களிலெல்லாமோ முயன்றுவிட்டு மறு நாள் காலை சாவி வாங்கச் சென்றான்.
ஏன் முடி வெட்டலை என்றாள்.அவன் அதற்கு நேத்து மாத்திரம் எழுதிக் குடுத்தீங்க..?இப்ப பேசுறீங்க என்றான்.ஏன் எழுதினா பேசக் கூடாதா அப்டி இல்லைங்க..நேத்தே பேசி இருக்கலாமே நேத்து நா மௌனவிரதம் அதான் எழுதிக் கொடுத்தேன்.இவனுக்கு சப்பென்றாகி விட்டது.தனக்குத் தரப்பட்ட முதல் கடிதம் அது துண்டுக்கடிதமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.இதென்னடா என்றால் எல்லாருக்குமே எழுதித் தருவாள் எனத் தெரிந்த பிற்பாடு அவனுக்குள் ஏற்கனவே கனிந்த ஒரு இதயம் உடைந்தது.
நாளைக்கு வெட்டிர்றேங்க என்றான்..ஏன் இன்னிக்கு நீங்க எதும் விரதமா.?போயி வெட்டிட்டு வாங்க.எங்கப்பாவுக்கு ஃபங்க் வச்சிருந்தா சுத்தமா பிடிக்காது என்றவாறே உள்ளேகினாள்.
அவனது கவனத்தை கலைத்த நடேஷ் என்னடா சிந்தனை?ஒண்ணுமில்லடா நானும் வந்ததுலேர்ந்தே பாக்குறேன்.எதுமே பேச மாட்டேங்குறே என்றான்.என்ணடா வம்பா போச்சி வந்து பத்து நிமிஷம் கூட ஆகலியேடா என்றதற்கு முந்தியெல்லாம் ஒத்தை நிமிஷத்துக்குள்ள ஒலகத்தையே பேசிருப்ப இப்ப முழுசா பத்து நிமிசமாகியும் எதுமே பேச மாட்றேடா…நீ மாறலைன்னு நீயே சொன்னாக் கூட எப்டி நம்புறது என்ற நடேஷின் நா லேசாகத் தழுதழுத்தது.
எனக்கு வேலை என்னடா ஆச்சு என்றான்.
இர்றா இவன் ஒருத்தன்..நானே நாலு நாளைக்கு முந்தி தான் சேர்ந்திருக்கேன்.அதுக்குள்ள சிபாரிசு பண்ண முடியுமா..?கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும்.செய்வம்..என்றவன் சட்டென்று நடேஷ் மனம் கோணக் கூடாதே என்ற நல்லெண்ணத்தில் நீ கவலைப் படாத மாப்ளே நாந்தானடா மேனேஜர்…உன்னைய உள்ள இழுத்துற மாட்டேனா..?
சம்சுதீன் பாயின் ஜீப்பில் வந்து இறங்கிய கார்மேகம் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்தார்.
வாங்கி வந்த டீயை அப்பு எல்லாருக்கும் தர எதும் சொல்லாத கார்மேகம் தானும் ஒரு குவளையை ஏந்தி சர்ரென்று உறிஞ்சிக் குடித்தார்.
ஏம்டே மருமகனே…உங்காளு அரசியலுக்கு வருவாரா..?என ஆரம்பித்தார்.விஷயம் இது தான்.எதிலுமே ஒத்துப் போகாத நடேஷூம் சோழனும் ஒத்துப் போவது ஒரு அல்லது இரண்டு விஷயங்களில் மாத்திரமே.அவற்றுள் முதன்மையானது ரஜினி.இருவருமே வெறியர்கள்.
உற்சாகமான சோழன் அதெல்லாம் வந்துருவார்..பாருங்க..என்றான்.
டக்கென்று ஆமா வருவேன் வருவேன்னு சொல்வாரு..வரமாட்டாரு என்றான் நடேஷ் படக்கென்று.மின்னல் வெட்டி கடல் கொந்தளித்து மேகம் உருண்டு நிலம் பிளந்தது சோழனுக்குள்.அட துரோகியே என நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.
இவன் ஏன் இப்படி மாற்றிப் பேசுகிறான் எனத் தெரியாமல் கிட்டண்ணன் முதற்கொண்டு அப்பு வரதன் என எல்லாருமே ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியுமாய் மௌனிக்க நான் பந்தயமே கட்டுறேன் வரவே மாட்டாப்ள..இன்னும் இருபது வருஷம் ஆனாலும் ரஜினி பாலிடிக்ஸ்க்கு வரமாட்டாப்ள..ஒருவேளை கமல் வந்தாக் கூட வரலாம் என்றான்.
நிறுத்துடா என பொங்கினான் சோழன்.. நீயெல்லாம் ஒரு ரஜினி ரசிகனாடா..? என ஆரம்பிக்க ஸ்டைலாக அவன் முன் தன் தலைமுடியை அதும் பின்னால் வழிந்த தன் ஃபங்க் கூந்தலை நீவிக் கொண்டே யார் சொன்னது ஐம் எ கமல் ஃபேன் என்றான்.
நொறுங்கிப் போன சோழனுக்கு துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் நடேஷூக்கு பைத்தியம் எதும் பிடித்து விட்டதா என்று தீவிரமாக யோசித்தான்.பைத்தியமே பிடித்தால் கூட ரஜினி தானே பிடிக்கும் அந்த அளவுக்குத் தன்னை விட அவன் உற்றபற்றாளன் ஆயிற்றே எனக் குழம்பினான்.அன்றிரவு வெகு நேரம் உறக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தான்.
இந்த நாள் உன் காலண்டர்ல குறிச்சி வச்சிக்க நானும் பல அடுக்கு மாடி ஓட்டல்களைக் கட்டி என கனவில் அண்ணாமலை கெட் அப்பில் கமல் சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.எதிரே செய்வதறியாது சரத்பாபு விழித்துக் கொண்டிருக்க கமல் கூடவே சிரித்தபடி ரஜினி நின்றுகொண்டிருந்தார்.இவனுக்கு மிச்ச சொச்ச தூக்கமும் விட்டுப் போயிற்று.
அடுத்த ஆறாவது நாள் கள அலுவலர் ஜானகிராமன் முதலாளியைப் பார்க்கணும் என்று பொங்கிப் போய் வந்தான்.இவன் தனது அறையில் எதோ கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் எழுந்து வர உள்ளே வா சோழா என்றார் நவரத்தினப் பாண்டியன்.
என்ன ஜானி என்றதும்
இதென்ன மொதலாளி நியாயம்..?நம்ம கூலரை எடுத்து வச்சிட்டு கொக்கோகோலா ஃப்ரிஸரை வச்சிட்டுப் போயிருக்கானுங்க..நாம பத்து சிப்பத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆஃபர் குடுத்தா அவன் இருபது சிப்பத்துக்கு மூணுன்னு குடுக்குறான்..எப்பிடி தொளில் பண்றதுன்னே தெரியலை.இத்தனைக்கும் நம்ம சேல்ஸ் ரெப்புகள்ல ஆறேழு பேரு கோக்குல போயி சேர்ந்துட்டாங்க மொதலாளி என்றான்.
அவனை அமரச்சொல்லி அமைதியா இரு ஜானி என்ற முதலாளி என் தங்கச்சி புருஷன்னு ரொம்பத் தான் விட்டுக் குடுத்துப் போயிட்டிருக்கேன் சோழா…ஒரு அளவுக்கு மேல பொறுமை கிடையாது எனக்கு தெரியும்ல என்று அவனைத் தன் சிவந்த விழிகளால் எச்சரித்தார்.
இதெல்லாத்துக்கும் காரணம் புதுசா கோக்கு ஏஜன்ஸில மேனேஜரா சேந்திருக்கிற ஒரு ஒன்றைக் கண்ணன் தான் மொதலாளி…அவனை நம்ம பசங்க கிட்ட சொல்லி ரெண்டு தட்டு தட்டிட்டா எல்லாம் மறுபடி கட்டுக்குள்ள வந்திரும் என்று ஆத்திரமாய் கூவினான் ஜானி
அட இருய்யா…நான் என் மச்சானையே மெண்டு திண்டுறலாமான்னு யோசிக்கிறேன்..மேனேஜர் எம்மாத்திரம்..?அவன் யாரு எந்தூருக்காரன் என்றார்.
நம்ம நல்லூர்க்காரன் தான் முதலாளி பேரு நடேசனாம் என்றதும் சோழனின் இதயம் சுக்கு நூற்றி இருபத்தி ஐந்தாக உடைந்தது.

download (27)

அதே சிங்கப்பூர் சலூன்
நல்லாருக்கியா
இருக்கேன்
எப்ப வந்தே
இப்பத்தான்
ஏன் இப்டி
வேலை
நட்பை யோசிச்சிருக்கணும்
இதையே நானுஞ்சொல்லலாம்ல
முடிவா என்ன சொல்றே
முடிச்சிக்கலாம்னு சொல்றேன்
பழசை நினைச்சிப் பாரு நடேஷ்
என் பேரை சொல்லக் கூட உங்களுக்கு அருகதை இல்லை மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பரே…அதெப்படி..?எனக்கு நீ மேனஜரா வர ஆசைப்பட்டேல்ல..?நானும் ஒரு மேனேஜர் தான்னு உனக்கு தோணலைல்ல..?உனக்குள்ள தூங்கிட்டிருக்கிற அதே மேனேஜர் தான் எனக்குள்ள முளிச்சிட்டும் இருந்தான் மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பன்…அதான் பெப்சிக்கு கோக்கு ரஜினிக்கு கமல் உனக்கு ஹஹஹ என்று கமல் குரலில் சிரித்து விட்டு நானு என்றவாறே வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான்.
நில்லுடா..என்னையப் பார்த்து எழுதின மக்குப்பய தானே நீ என்றான் சோழன்.
செய்த உதவியை சொல்லிக் காட்டிட்டேல்ல..?அடுத்து நீ எந்தப் பரீட்சை எழுதுறதா இருந்தாலும் சொல்லு.நானும் அப்ளை பண்றேன்.நீ என்னையப் பார்த்து எழுதிக்க.இனி உனக்கும் எனக்கும் ஒட்டுமில்லை உறவுமில்லை என்று அன்றைய காலை நாளிதழை எடுத்து சிம்பாலிக்காக டர்ரென்று இரண்டாய்க் கிழித்து விட்டுக் கிளம்பினான் நடேஷ்,ஒற்றுமையாக இருந்த இரண்டு நண்பர்கள் பிரிந்துவிட்டார்களே என்று நல்லூரே கண் கலங்கிற்று.
அடுத்த நாலாவது நாள் சோழனை அழைத்த நவரத்தின பாண்டியன் ஏம்பா சோழன்…நாளைக்கு வீட்ல ஒரு சின்ன விசேசம்..மதிய சாப்பாட்டுக்கு வந்திரு என்றார்.
இவனும் வேலை நிமித்தத்தில் மறந்து விட சரியாக ஒரு மணிக்கு ஃபோன் வந்தது மேனேஜர் சோழனா..?வர்லியா இன்னம்..?அப்பா கேக்குறாங்க என்றது கிளிக்குரல்.அதாவது கிளிராதா.
இதோ வரேங்க என்றவன் அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் சென்று இறங்கினான்.அங்கே ஏற்கனவே நவரத்தின பாண்டியனின் மைத்துனரும் நல்லூர்க்கோட்டை கொக்கோகோலா ஏஜன்சி உரிமையாளருமாகிய சந்தனராஜவேலுவும் அவரது ஒன் அண்ட் ஒன்லி மேனேஜருமாகிய நடேஷூம் அமர்ந்திருந்தனர்.
வா சோழா என்ற நவரத்தின பாண்டியன் உக்காரு உக்காரு என உபசரித்தார்.எல்லாரும் சாப்பிட ஆரம்பிக்க
அதான் அயித்தான் நம்ம பசங்க ரெண்டு பேரும் துடியானவனுக தான்.வெட்டியா ஒருத்தனுக்கொருத்தன் வெட்டிக்கிடக் கூடாதேன்னு தான் உண்மையைச் சொல்லிப்புடலாம்னு முடிவெடுத்தேன் என்றார் சந்தனம்
இரு சந்தனம் நானே சொல்றேன் என்ற நவரத்தினப்பாண்டியன் இந்தாருங்க மேனேஜருங்களா..நானும் என் மச்சானும் எப்பவுமே ஒண்ணுமண்னு தான்.ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பெப்ஸி ஏஜன்சியை எடுக்க போனம்..அப்ப எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு கார்ப்பரேட் ட்ரெய்னர் சொன்னாப்டி எப்பிடியும் அதே ஊர்ல கோக்கும் ஏஜன்சி குடுப்பான்..அதை வேற ஒருத்தன் எடுப்பான்.ரெண்டு பேருக்கும் முட்டும்.பிசினஸூம் லாபமும் நட்டமா மாறுர வரைக்கும் எல்லாமே தீர்மானிக்கப் பட்ட ஆட்டம் இது….அதுனால நீயே உனக்கு எதிரியா இருந்தாத் தான் உனக்கு நல்லது.நட்டமில்லாம வாழ முடியும்னாப்டி..அன்னைக்கு தான் கோக்கு ஏஜன்ஸியை எம்மச்சானுக்கு எடுத்துக் கொடுத்தேன்.நானும் அவனும் சண்டை போடுறாப்ல காமிச்சிக்கிட்டம்..இந்த மாதிரி விசேசம்ன்ற போர்வைல எப்பனாச்சியும் சந்திச்சுக்குவம்.அதும் நாலாவது ஆளுக்குத் தெரியாம…இதை உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏன் சொல்றம்னா…நீங்க ரெண்டு பேரும் இதை புரிஞ்சுக்கணும்..வெளில விட்டுக் குடுத்திறாம சண்டை போடுறாப்ல நடிச்சிக்கங்க..ஒருத்தருக்கொருத்தர் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குல இருந்துக்கங்க..விசாரிச்சப்ப ரெண்டு பேரும் போன மாசம் வரைக்கும் எல்லாத்திலயும் ஒண்ணாத் தான் இருந்தீகளாம்..என்னமோ ரஜினி கமல் அபிமானத்துல மாத்திரம் மிஸ் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குன்னு கேள்விப்பட்டம்..இதான் விசயம்..என்ன புரிஞ்சுதா..?
டக்கென்று எழுந்துகொண்டான் சோழன்.எதிரே நடேஷூம் எழுந்து கொண்டான்.
ஐயா நீங்க ரெண்டு பேரும் சொந்தக்காரங்க…அதாவது ரிலேஷன்ஸ்.பட் நாங்க நண்பங்க.அதாவது ஃப்ரெண்ட்ஸ்..ரிலேஷன்ஸ்க்குள்ளே உறவும் பிரிவும் சகஜமா இருக்கலாம்.ஏன்னா அது சப்பாத்தி மாவும் தண்ணியும் மாதிரி..ஒட்டிக்கும்.பட் நட்புன்றது பைக்ல இருக்கிற ரியர் மிரர் மாதிரி.ரசம் போயிடுசின்னா பார்க்க முடியாது.என்னை மன்னிச்சிடுங்க..நீங்க சேர்ந்தே இருங்க…எங்களை சேர்க்க நினைக்காதீங்க..என்னோட நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தி சதை எல்லாத்துலயும் பெப்ஸி வெறி ஊறிப் போச்சி.”எனக் கிளம்ப எத்தனிக்க
நடேஷ் கமல் ஸ்டைலில் “ஐயா பெப்ஸியும் கோக்கும் காந்தத்தோட ரெண்டு துருவங்கள்.கின்லேயும் அக்வாஃபினாவும் உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் வெறும் தண்ணியா இருக்கலாம்.பட் அது ரெண்டும் ரெண்டு துருவங்கள்.என்னிக்குமே சேராது.சேரவும் முடியாது.நான் கெளம்புறேன்.பெப்ஸிக்கும் கோக்குக்கும் நடக்குற தர்ம யுத்தத்துல ஒண்ணு நான்..இல்லைன்னா”என்று முறைத்துவிட்டு கிளம்பினான்.
இரண்டு பேரும் கிளம்பி ஆளுக்கொரு பைக்கில் ஏறி ஆளுக்கொரு திசையில் நகர்ந்தார்கள்.
அயித்தான்.நெசம்மாவே ரெண்டு பேரும் எதிரிங்க தான் போல…இனி ரஜினி கமல் சேர்ந்து நடிச்சா கூட இவனுங்க சேர்ந்து அந்தப் படத்தப் பாக்க போமாட்டானுங்க..என்ற சந்தனத்தின் தோளைத் தட்டிய நவரத்தின பாண்டியன் டே மச்சான் நல்ல வேலைக்காரனுங்க டா..இவனுகளை அப்டியே தக்க வச்சிக்கணும்.அடுப்புகளை அணையாம பார்த்துக்க அது முக்கியம்..அவன் சொன்னது சரி தாண்டா பெப்ஸியும் கோக்கும் சேர்ந்தாக் கூட அக்வாஃபினாவும் கின்லேயும் சேர முடியாதுடா…எனத் தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டார்.
நல்லூர்க்கோட்டையிலிருந்து உலகளந்த ராஜபுரம் செல்வதற்கு வடக்கே சென்றால் ரயில்வே கேட்டுக்காக காத்திருக்க வேண்டி வரும்.அதனால் நடுநதிக்குக் குறுக்கே சிறு ஊர்ப்பாலம் கட்டப்பட்டிருந்தது.அதன் கீழ்ப்புறம் தான் அரசல் புரசல்களுக்கான அண்டர்வேல்ட்.அங்கே அடுத்த நாள் மதியப்பொழுது.டல் லைட்டிங்கில் எதிரெதிரே இரு உருவங்கள்.
ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத் தாண்டா இண்டர்வ்யூவிலயே பாஸ் ஆயிருக்கம்..இனி இவனுகளை வச்சி நாலு காசு பார்த்துக்குற வரைக்கும் இப்டியே ரெண்டு பேரையும் கொளப்பிட்டே இருக்க வேண்டியது தான் என்ன மச்சி என்றான் நடேஷ்.
பெரிய பைப்புகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து இன்னொன்றின் மேல் கால்களை நீட்டியபடி தம் அடித்து புகையை வெளியேற்றிய சோழன்..எல்லாம் ராதாவுக்குத் தாண்டா நன்றி சொல்லணும்..அவ மாத்திரம் என்னை அலர்ட் செய்திருக்காட்டி நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வேலை போயிருக்கும்டா மச்சி..
ஆமா நீ அவளை உண்மையாவே லவ் பண்றியாடா என்றான் நடேஷ்.
அவ என்னைய நெசம்மா லவ் பண்றா…நானும் பண்ணிருவேன்னு நினைக்கிறேண்டா…என்றவாறே கண்களை மூடிக் கொண்டான் சோழன்.
இங்க யாரும் வரமாட்டாங்கள்லடா…..இங்க யார்றா சோழா வரப்போறா என்று சிரித்தான் நடேஷ்
அவர்களின் தலைக்கு மேல் அதாவது ஊர்ப்பாலத்தின் மேற்புறம் மிகச்சரியாக கார்மேகம் பயணித்து வந்த சம்சுதீனின் ஜீப் பஞ்சராகி நின்றுவிட சீக்கிரம் ஸ்டெப்னியை மாத்து மணி என்றவாறே இரு ஒண்ணுக்கிருந்திட்டு வந்திர்றேன் என்று பாலத்தின் சைடில் இறங்கிய மண்சரிவில் நெடுநெடுவென்று நடந்து கீழ்ப்பக்கம் இறங்கினார் கார்மேகம்.

****

விட்டில் பூச்சி / கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை / தமிழிற்கு : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

பெருமாயி கிழவி எப்படி இறந்தாள்? அவளைக் கொல்லப்பட்டது. அவளை மட்டுமல்ல, அவள் பேத்தியையும். இருவர்களையும் கொன்றது யார்? நானா!

டீ குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் நான் அவளைப் பார்த்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமாக வந்திருந்தேன். ரூம் மெட்டுக்கள் யாரும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. சலிப்புடன் வெளியே வந்து, காமாட்சி பாலையத்தின் ‘நியூ கணேஷ் பவன்’ இல் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது அவள் வந்து படியில் உட்கார்ந்தாள். எழுபது – எண்பது வயதுக் கிழவி அவள். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பார்த்த அந்தப் பெருமாயம்மாவை பொருந்தும் அசல் முகம். சோர்வடைந்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்று ‘ஏதாவது சாப்பிடுகிறாயா அம்மா?’ கேட்டேன். அவள் முந்தானையால் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொண்டே என்னைப் பார்த்தாள். குளிர்காலத்து இளம் வெயிலில் கூர்ந்து எதையோ கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு ப்ளேட் சித்திரான்னம் வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தேன். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. அறைக்கு வந்து கைபேசியை எடுத்து முகநூலில் அமர்ந்தேன். ஆனால் எனக்குள் அந்தக் கிழவியும், அவள் நினைவூட்டிய பெருமாயிக் கிழவியும் என்னைத் தடுமாறச் செய்தனர். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பதினைந்து வருடப் பையனாக இருந்தபோது பார்த்த பெருமாயிக் கிழவியின் வாழ்க்கை மற்றும் சாவு என் கண்முன் விரிந்துகொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடத்தது! அவளைக் கொன்றது நான்தான் எனத் தோன்ற அதிர்ந்து போனேன்!

பெருமாயி என் ஊர்க்காரி. அவள் இருந்தது எங்கள் ஊரின் வடக்கில். அவள் வீடுதான் கடைசி. பக்கத்தில் எங்கள் ஊரின் வண்ணான் வீடு. தன் வாழ்க்கையின் அதிக நேரத்தை அவள் அந்த வண்ணான் வீட்டில்தான் கழித்திருப்பாள் போல! நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அங்கேதான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிற்கு அவள் வருவது சாவிற்கோ அல்லது திருமணத்திற்கோ மட்டும் தான். அவள் பிரமலைக் கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.கருநாத்தத்தின் எங்கள் ஊரில் இருந்த பிரமலைக் கள்ளர் வீடு அவளுடையது மட்டும்தான்.

எங்களுக்கும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆண் – பெண் கொடுத்து எடுக்கும் வழக்கமும் கிடையாது. ஹிரியூர் தாலுக்காவில் அணை கட்ட வெள்ளைக்கார்களால் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஆட்களில் அவளும் ஒருவள் என்றும் மதுரைப் பக்கம் ஏதோ ஊரைச் சேர்ந்த இவள் அங்கு கொலை செய்து கர்நாடகாவிற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் அவால் பூர்வீகத்தைப் பற்றி பலபேர் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டார்கள். புதிதாகக் கட்டிய மாரி அணையைப் பற்றி அறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு விவசாயத்திற்காக கன்னட நாட்டின் ஹிரியூருக்கு வந்த போது பெருமாயி திண்டாவரம் மேட்டாங்காட்டில் குடிசை போட்டுக்கொண்டிருந்தாளாம்.

மாரி அணையைக் கட்ட வந்த அனேகம்பேர் தமிழ் நாட்டிற்கே திரும்பிப்போய் விட்டார்கள் என்றும் தான் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் சொன்னாளாம். ஆதிவாள என்ற ஊருக்கு நாமக்கல் கௌண்டார்கள் விவசாயத்திற்கு வந்ததாக தெரிந்து வந்தவள், அங்கே தங்கமுடியாமல் யளநாட்டுப் பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அங்கிருக்கும் நாயக்கர்கள் குடிசைவாழ் மக்களுடன் கலந்து கன்னடம் கற்றிருக்கிறாள். உப்பளக்கரை பக்கம் கூலிக்குச் சென்றபோது காதில் உறுமிச் சத்தம் கேட்டு உயிர் துடிக்க அந்தப் பக்கம் ஓடினாளாம். வேதவதி குளத்தின் அருகே எங்கள் குலத்தோர் கருப்புசாமி உற்சவங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இவர்கள் தன் குலத்தவர்கள் இல்லை என்றாலும் தன் இனம்தான் என்று அன்றிலிருந்து எங்கள் ஊரில் வந்து நிலைத்துவிட்டாள்.

கதை கேட்காமல் சாப்பிமுடியாத எனக்கு என் பாட்டி அவ்வப்போது பெருமாயி குலத்து மக்களின் கதையைச் சொல்லி எனக்குள் அவள் மீது தீராத ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தாள். பிரமலை கள்ளர் குலத்தவர்களின் வழக்கம் விசித்திரமானாது! ஆண்பிள்ளைகளுக்கு முஸ்லிம்கள்போல சுன்னத் செய்கிறார்கள். கொலை செய்யத் தயங்காதவர்கள். திருட்டில் கைதேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காலத்தில் குடியானவர்கள் அதிகமாகத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்களாம். யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார்களாம். மதுரை நாயக்கர் பாளையக்காரர்களை நடுங்கவைத்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களையே எதிர்த்து நின்று கடைசியில் அது ஏதோ ஒரு புது சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தார்களாம்…இப்படி எனக்கு எதேதோ சொல்லி அந்த பெருமாயிக் கிழவியை பற்றி தீராத ஆர்வத்தை என் பாட்டி எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆனால் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவியை நினைத்தால் எனக்கு ஒருவித பயம் ஏற்பட்டது.

தென்னங்கீற்றுகளால் அமைக்கப்பட்ட குடிசையைச் சுற்றி முள்வேலி போட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவளின் வீட்டு ஒரத்தில் இனிப்பான புளியமரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து விழும் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொள்ள நாங்கள் வீண் முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தோம். அவள் வீட்டிலில்லாத சமயம் பார்த்து முள்வேலியைத் தாண்டிப் போவோம். பழங்களை அவசரமாகப் பொறுக்கும்வரை அவள் வீட்டிலிருந்த புத்தி மந்தமான பிள்ளையொன்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவரும். நாங்கள் அவளை கிண்டலும், கேலியும் செய்துகொண்டு பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு ஓடுவோம். எங்கள் கூட்டத்திலிருந்த நந்தீசன் ட்ரௌசரைக் கழட்டி குண்டியை அந்தப் பிள்ளைக்கு காட்டி கேலிசெய்வான்.

பழங்களைத் தின்ற பிறகு எனக்கு அந்த புத்திமந்தமான பிள்ளையை பார்க்கவேண்டுமென்று மனம் தவிக்கும். தாத்தாவிடமிருந்து 25பைசா கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கடையில் பன் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே ஓடுவேன். நான் போகும்போது பெருமாயிக் கிழவி கூலி வேலை முடித்து திரும்பிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தப் பிள்ளை என்ன சொன்னதோ, அந்தக் கிழவி என்ன புரிந்துகொண்டாளோ, கிழவி வீதியில் நின்று கத்துவாள். அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரை திட்டித் தீர்ப்பாள். “எங்களுக்கு என்ன தெரியும்மா இப்படித் திட்டரே” என்பாள் கொல்லர் பெண் நாகவ்வா. எங்கள் சொந்தக்காரப் பெண்கள் அவள் சேதிக்கே போகமாட்டார்கள். பெருமாயிக் கிழவி அதிகமாக திட்டுவது எங்களைத்தான். என்னவெல்லாமோ சொல்லித் வசைபாடுவாள். எனக்கு எதுவும் புரியாது. நான் தூரமாக நின்று பார்ப்பேன்.. வண்ணாத்தி வள்ளி அவளை சமாதானப்படுத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் எப்பவும் இப்படித்தான், தன் வீட்டிலோ அல்லது வாசலிலோ ஏதாவது காணாமல் போனாலோ இல்லை தன் ஒரே கோழி கூண்டிற்குத் திரும்பாவிட்டாலோ வீதிக்கு வந்து ரகளை செய்வாள். தன் பொருள்களை எடுத்துச் சென்றவர் யார் என்று தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், அவர்களை உண்டு இல்லை என்று பண்ணி, அந்த வீட்டாரின் மானத்தை மூன்று காசுக்கு ஏலம் போட்டுவிடுவாள். சில சமயங்களில் அவளே மம்மிட்டியையோ, கருக்கரிவாளையோ எங்கேயோ மறந்து வைத்து, யாரோ திருடிவிட்டார்கள் என்று கத்துவாள். எங்கள் வயலிற்கு வேலைக்கு வந்தபோது கத்தி, மம்மிட்டியைப் பார்த்திருந்தேன். அவளுடைய கருக்கரிவாள் மிக நன்றாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அவளுடைய மம்மிட்டியையும் அப்படித்தான், ஆண்களின் மம்மிட்டிகளும் அவ்வளவுகூர்மையாக இருக்காது என்று தாத்தா பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இப்படித்தான் எங்கள் வயலில் கரும்பை அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் மறந்து கருக்கரிவாளை எங்கேயோ வைத்துவிட்டாள், அதை ஒத்துக்கொள்ளாமல் யாரோ திருடிவிட்டதாக கூச்சலிட்டு ரகளை செய்வாள். இவளைப் பார்த்து பயப்பட எனக்கு இந்தக் காரணங்களைவிட மற்றொரு பெரிய காரணம் இருந்தது. சாவு வீட்டில் அவள் பாடும் ஒப்பாரிச் சத்தம் எனக்குள் பயங்கரமான பீதியைக் கிளப்பும்.

எங்கள் யார் வீட்டிலாவது சாவு விழுந்தால் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இவளை அழைப்பார்கள். சிறுவர்களான நாங்களும் அந்தச் சாவு வீட்டில் இருப்போம். எங்கள் குலத்தின் யார் வீட்டிலும் சமைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் இழவு வீட்டிலேயே இருப்போம். பிணத்தை எடுத்துச் சென்ற பின்தான் எல்லோருக்கும் சாப்பாடு. சாவு வீட்டில் முப்பது நாட்களிற்கு அடுப்பு எரிக்கக் கூடாதாம், அதனால் உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சமைத்துக் கொண்டுபோய் கொடுப்பார்கள். அந்தச் சமையலில் இனிப்புப் பலகாரங்களும் இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் காரணங்களிற்காக எங்களுக்கு உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் சாவு விழுந்தால் ஒரே கொண்டாட்டம். எங்கள் கூட்டத்துப் பசங்க வீட்டில் சாவு விழுந்தால் எங்கள் சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. சாவு வீட்டார் சிறுவர்களான எங்களை அழைத்து சாப்பாடு போடுவார்கள். முப்பது நாட்களில் பத்து நாட்களாவது எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் அங்கே போய் ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வருவோம். இந்தக் காரணத்திற்காக சாவு விழுந்த நாள் நாங்கள் தவறாமல் அங்கு ஆஜராகிவிடுவோம். பிணத்தின் முன் பெண்கள் தலைவிரித்து உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆங்காங்கே மூன்று நான்கு கும்பல்களாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைத்து அழுவார்கள்.

ஒப்பாரி என்றால் சாவுப் பாட்டு. இறந்தவர்களைக் புகழ்ந்து கொண்டாடி அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை, பேசிய பேச்சுக்களை, செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பாட்டுக் கட்டிப் பாடுவார்கள். ஒப்பாரி வைத்து அழாவிட்டால் இறந்தவர்கள் ஆத்மா சொர்க்கம் சேராதாம், ஆதலால் ஒப்பாரி இட்டு அழுவது எழுதப்படாத வழக்கமாக இருந்தது. எங்கள் பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களின் நினைவுடன் தங்கள் கஷ்ட நஷ்டங்களையும் சேர்த்து அழுது மனதிற்கு ஆறுதல் தேடிக்கொள்வார்கள். ஆனாலும் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கு சமாதானமில்லை, ஒப்பாரி வைத்து அழுவதற்கு பெருமாயிக் கிழவிக்கு சொல்லி அனுப்புவார்கள்.

ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் அவளை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. அவள் பாடிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தால் வெளியே முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் ஆண்கள் கண்களிலும் நீர் சொட்டும். அவள் பாடும் தமிழ் அங்கிருந்தவர்களிற்கு புரியுமோ என்னமோ எனக்குப் புரியாது. ராகமாகப் பாடுவாள். எல்லோரையும் அதிகம் அழவைத்து, மூக்கில் ஒழுகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவள் பிணத்தைப் பார்த்து சில விநாடி சும்மா இருந்து மறுபடியும் ஒப்பாரி வைப்பாள்.

தமிழ் நாட்டிலிருந்து இறந்த வீட்டாரின் உறவினர்கள் வந்தால் அவ்வளவுதான், துக்கத்தின் உச்சிக்குப் போய் குரலை உயர்த்தி “ ஏஏஏஏஏ..” என்று உச்சத்தைத் தொடுவாள். அழுவதற்காகவே பிறந்தவள் போல அழுவாள். அதைப் பார்த்து நானும் அழுவேன். இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்போது அவளுக்கு நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். சாவு வீட்டு வாசலைத் தாண்டவேண்டியதுதான் அவள் முகம் மலரும். நான் அந்தக் கிழவியின் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் போவேன்.

வேலிக்குப் பின்னால் நின்றுகொள்வேன். அவள் தன் பேத்தியுடன் எதையோ பேசுவாள். அந்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத பிள்ளை திக்கிக்கொண்டு எதையோ சொல்வாள். அந்தப் பிள்ளைக்கு எங்கள் சித்தி வயசாம்! பார்க்க ஹைஸ்கூல் போகும் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். இடது கை, கழுத்து ஒரு பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். அவளுக்குப் பேசத் தெரியாது. எதை எதையோ திக்குவாள். அவள் சொல்வது பெருமாயிக் கிழவிக்கு மட்டும் புரியும். பெருமாயி பேசும் தமிழே எனக்குப் புரியாது. இனி அந்தப் பெண் பேசும் தமிழ் எப்படிப் புரியும். அவ்வப்போது பெருமாயிக் கிழவிக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே மெதுவாக கிழவியிடம் பேச்சுக்கொடுப்பேன். அந்தப் பெண்ணிற்கு மிட்டாய் வாங்கிக்கொடுப்பேன்.

பக்கத்தில் போன பின்புதான் தெரிந்தது அவள் எங்களைப் போல சின்ன வயசுக்காரி அல்ல என்பது! அப்போதே அவளுக்குப் பெண்களைப் போல முலைகள் இருந்தது. அவள் வாயும் கை கழுத்தைப் போல ஒரு பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவளைப் பார்க்க சிலசமயம் எனக்குப் பயமாக இருக்கும். நானும் ராஜாவேலுவும் ஆவலுடன் விளையாடுவோம். எங்கள் நண்பர்களில் சிலர் ‘அந்தப் பைத்தியக்காரியை …ம்… ம்… ம் நீங்கள் இருவரும் …ம்…தெரியும்டா எங்களுக்கு’ என்று கேலிசெய்வார்கள். எனக்கும் ஒரு விதமான ஆர்வம்! அவள் தேகத்தைப் பார்ப்பதற்கு. இந்த செக்ஸைப் பற்றி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும்.

எங்கள் ஊரில் விநாயக பண்டிகையின் போது பத்தாவது பைல் ஆனா வெங்கடேசன், ராஜசேகரன், மதுசந்திரன் போன்ற பையன்கள் அது ஏதோ ஒரு செக்ஸ் புத்தகத்தை உரக்கப் படித்து சிரித்துக்கொண்டு எனக்குள்ளான உணர்வுகளை சீண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து ஆரம்பமான என் செக்ஸ் அறிவு நாங்கள் டியூசனிற்கு போய்க்கொண்டிருந்த லதா அக்காவின் வீட்டில் மற்றொரு நிலையை அடைந்தது. லதா டீச்சருக்கு இரண்டு தங்கைகள். அவர்கள் இருவரும் காலேஜிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ராஜாவேலுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

டீச்சரின் தங்கைகள் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். கண்ணாமூச்சி, ஐஸ் பைஸ் விளையாடுவோம். அப்போது டீச்சரின் பெரிய தங்கச்சி புஷ்பக்காவும் நானும் ஒரே இடத்தில் ஒளிந்துகொள்வோம். அவள் என்னை பக்கத்தில் அழைத்து முத்தமிட்டு, உதட்டைக் கடித்து, அவள் மீது படுக்கவைத்துக்கொள்வாள். ஏதேதோ செய்வாள்.

சுவற்றின் ஒருபக்கம் ராஜாவேலு ஒரே மூச்சில் ஒன்று…இரண்டு…மூன்று… எண்ணிக்கொண்டிருப்பான். சுவற்றின் மறுபக்கம் புஷ்பக்காவின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால், உடம்பும் மனதும் ஒருவிதமாக புல்லரிக்கும். இப்படி என் மர்ம அங்கத்தை முடுக்கிவிட்டிருந்தாள் புஷ்பக்கா. அடுத்த வாய்ப்பு ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களுடையது. என் தேகம் மென்மையாகவும், முகம் உருண்டையாகவும், குண்டி குண்டாகவும் இருந்ததாலோ என்னமோ அந்த இருவரும் என்னை நிலத்தில் சாய்த்து தங்கள் இயலாமையின் வலியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்வார்கள். லதா டீச்சரின் தங்கைகளைப்பற்றி கேட்டாலே என் உடம்பும் மனதும் பிழியும். இந்த வகையில் செக்ஸைப்பற்றிய பலவித முகங்களைப் பார்த்த நான் எல்லாவகையிலும் பலியாகி இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நான் யாராவது ஒருவர் மீது சவாரி செய்யவேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். புரியாத அந்த வயதில் என் மர்மாங்கம் விசித்திரமாக துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் துடிப்பை அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஆசை ஏனோ நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. என் நண்பர்களின் மீது அந்தத் துடிப்பைப் பிரயோகம் செய்ய முடியவில்லை. பெண்தான் வேண்டுமென்று தோன்றியது. புஷ்பக்கா டிக்ரீ படிக்க பெங்களூருக்குப் போயிருந்தாள். பெண்ணின் நெருக்கத்திற்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன்.

பெருமாயிக் கிழவி அந்த பெண்ணை குளிப்பாற்றும் பொழுது ஓலைக்கதவை நகர்த்திப் பார்த்தேன். அவள் ‘ஜூ,ஜூ,ஜூ’ தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மார்பு பெருத்திருந்தைப் பார்த்து எனக்குள் பூரிப்பு உண்டானது. இப்படி ஒரு நாள் கிழவி இல்லாத நேரம் அவள் மார்பை என் ஆள்காட்டிவிரலால் தொட்டேன். அவள் ‘ஹிஹிஹிஹி’ என்று சிரித்தாள். என் நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரபித்தது. ஒருவிதமான பயம். அடிவயிற்றில் ஓணான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அவள் உதட்டோடு உதட்டை வைத்தேன். அவளுடைய கோணலான வாய் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. புஷ்பக்கா செய்வது நினைவிற்கு வந்து அதை செய்யத்தொடங்கினேன். உத்வேகமடைந்தேன். ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களின் வரிசையை இவள் மீது சோதிக்கத் துடிப்பு. ஆதுரத்தால் நடுங்கிகிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள், அவள் வாயிலிருந்து ஜொள்ளு ஊற்றியது.

அவள் கண்கள் விரிந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. என்னை இறுக்கமாக தழுவிக்கொண்டு ‘ஏய், ஏய், ஏய்’ என்றாள். விநாடிக்குப் பிறகு நான் எழுந்து நின்றேன், அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கைகால், முகம் வலது பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனே எனக்கு வீழ்ச்சியின் அனுபவம் ஏற்பட்டது. தவறு செய்தேன் என்று தோன்றி அழவேண்டும்போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க பாவமாகத் தோன்றியது. அவள் கால்களைப் பிடித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது. நெஞ்சை புல்டோஜர் பிளந்து வெளியே எரிந்ததுபோல இருந்தது. அபரிமிதமான பயம் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து தலை கிர்ரென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது. நெற்றியிலிருந்து வேர்வை கொட்டியது. அந்தக் குடிசை தகதகவென்று எரிவதுபோலத் தோன்றி ஒரே ஓட்டத்தில் வெளியே ஓடிவிட்டேன்.

அன்றிலிருந்து ஒருவாரத்திற்கு அந்தப்பக்கம் தலைவைத்துக்கூட படுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் பயம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. பெருமாயிக் கிழவிக்கு இந்த விசயம் தெரியவந்து வீட்டுக்கு வந்தால்! அவள் பெரிய சண்டைக்காரி, இது தெரிந்தால் விடுவாளா!? தன் வாசலின் இனிப்பு புளியம்பழத்திற்கே சண்டைப்போடுபவள். கடவுளே காப்பாற்று என்று கிடுகிடுவென்று நடுங்கினேன். இரவு-பகல்களை நடுங்கிக்கொண்டே கழித்தேன்.

அந்தப் பெண் எதற்காகவோ கிழவியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மறந்து போயிருக்கவேண்டும்! ஒருநாள் எங்கள் பசு கன்று போட்டிருக்கிறதென்று தெரிந்து சீம்பால் எடுத்துச்செல்ல வந்தவள் என்னை விடாமல் கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள். ஆதங்கமும், மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக என்னை நடுங்கவைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் என்னைப்பார்த்ததும் சந்தோசத்தால் குதித்தாள். பெருமாயிக் கிழவி சீம்பாலில் ஏதோ இனிப்பு செய்துகொடுத்தாள். அந்த நேரம் எனக்கு அழவேண்டும்போல தோன்றியது. அந்த பெண் என்னை ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நான் நகர்ந்து நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும்போல இருந்தது, அவளுடைய அருகாமை ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுத்தது. எப்படியோ அந்த பெண்ணைத் தள்ளிக்கொண்டே, தூரமாக அமர்ந்துகொண்டேன். கிழவியின் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக்கத்தொடங்கினேன். ராஜூவேலுவும் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

பெருமாயிக் கிழவி பணியாரம் செய்து எங்களுக்கு சாப்பிடக் கொடுப்பாள். அவள் இழவு வீட்டுக்குப் போனால் நானும் அவனும் அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வோம். சில பெண்கள் அழுதுகொண்டே எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ‘இந்த ரெண்டு பசங்களும் ஏந்தான் இந்த கிழவி பின்னாலயே விழுந்திருக்காணுங்களோ’ என்று முணுமுணுப்பார்கள். நாங்களோ அவள் ஒப்பாரி வைப்பதை ஆழ்ந்து கேட்டுக்கொண்டே மெய்மறந்துபோவோம். அவள் பாடும் ஒப்பாரியின் தலைவால் புரியாமல் நாங்கள் இருவரும் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் புரியும்: சாவு-மரணம். இவைகளைத் தாண்டி எங்களுக்கு தலைவால் புரியவில்லை.

ஒப்பாரி வைத்து இறந்த வீட்டுக்காரர்களின் துன்பத்திற்கு குரல்கொடுத்து பணம் வாங்கிவந்த நாள் அவளுடைய முகம் விசித்திரமாகத் தெரியும். இழவு வீட்டிற்குப் போகும்போது அவள் தன் இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுத்திவைத்திருக்கும் தங்கத் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு புறப்படுவாள். வெகு கனமான அந்தத் தோடு காதில் ஏறியவுடன் அவள் நம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் எகிப்து நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். அந்த தோட்டின் கனத்திற்கு அவள் காது தொங்கும். பெரிய ஓட்டை ஒன்று தோன்றி அவள் காது கிணறுபோலாகும். அவள் ஒப்பாரிவைத்துப் பாடிக்கொண்டே உடலை அங்கிங்கும் ஆட்டும்போது அவளுடைய தொங்கும் காதுகளின் கீழ்பகுதி அரைக்கிலோமீட்டர் போய்த் திரும்பும் அழகைப் பார்க்க துடித்துக்கொண்டிருப்போம். சுய்யென்று தோட்டுடன் அவளுடைய காதுகள் பறந்ததும் நான் சட்டென்று எகிறி ராஜாவேலுவின் தலையில் பலமாக அடித்து ஹாஹாஹா என்று சிரிப்பேன்.

அந்தத் தோடு எப்படி இருக்கும் என்றால், எங்கள் வயலின் தண்ணீர் பைப் ஒன்றைக் கத்தரித்து அடுக்கிவைத்ததைப் போலத் தெரியும். சாவு வீட்டிற்கு தங்கநகைகளைப் போட்டுக்கொண்டு போகக்கூடாதென்று நம் வீட்டுப்பெண்கள் கழட்டிவைத்துவிட்டு வந்தால் இவள் மட்டும் கால்படி அரைப்படி போல இருக்கும் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு பளபளவென்று மின்னிக்கொண்டிருப்பாள். அவள் உடுத்தும் வெள்ளைச் சேலை மற்றும் தங்க ஜோடித் தோட்டில் அவள் பேயைப்போலத் தெரிவது சிலசமயம் பயமாக இருக்கும். ‘பாட்டி, இழவுக்குப் போகும்போது இந்தத் தோட்டை ஏன் போட்டுக்கறீங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு அது தன் அம்மாவின் தோடு என்றும் அதைப் போட்டுக்கொள்ளும் போது அவள் அம்மாவின் நினைவு வந்து அழ ஆரம்பிக்கிறேன், அப்படியே தன் வீடு, ஊர், சொந்தபந்தம் எல்லாம் நினைவிற்கு வந்து அழுகிறேன் என்று சொல்லி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். அப்படி சிரித்த ஒருவாரத்தில் இறந்துபோனாள். அந்த சாவிற்கு நான் காரணமானேனா என்பது தெரியவில்லை.

அன்று கிழக்கு வீதி பெரியசாமி தேவர் வீட்டில் இழவு அங்கிருந்து திரும்பி வந்து வாசலில் காலை நீட்டி தோட்டைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இருமிக்கொண்டிருந்தாள். “டேய், சிறுக்கி தண்ணி கொண்டுவாடி’ என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பேத்தி வரவே இல்லை. நான் உள்ளே ஓடிப்போய் சொம்பில் தண்ணீர் நிரப்பி கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அந்த சிறுக்கி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று என்னைக் கேட்டாள். சும்மா உக்காந்திருக்கா என்று பொய் சொன்னேன். ஆனால் அந்த சிறுமி ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு படுத்துக்கொண்டு தொடைகளுக்கு இடையில் கைவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் வா என்பதைப்போல சமிக்ஞை செய்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பாமல் வெளியேவந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியை உள்ளே போகவிடாமல் நான் அவளைப் பார்த்து ‘எதுக்கு பாட்டி இப்படி இழவு வீட்டுக்குப்போய் அழுவுர? அழுது அழுது உடம்புக்கு சரியில்லாம படுத்துக்கர?’ என்றேன். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து பாக்கை எடுத்து வாயில் வீசி, வெற்றிலைக்கு சுண்ணாம்பு தடவி அதை கடைவாயில் நுழைத்து ‘அழுகறதுதான் என் வருமானம்டா’ என்று ‘இந்த சிறுக்கிக்கு ஒரு கலியாணம் பண்ணலாமுன்னு பாக்கறேன், நடக்கவே மாட்டேங்குது! நான் சாகரதுக்குள்ள இந்த முண்டையை கரை சேக்கணும்னு நினைக்கிறேன்…..போகட்டும், இந்தத் தேவடிய சாவாளான்ன சாகவும் மாட்டேங்கிகிறா’ என்று தன் பேத்தியைக் காட்டி அவள் வாயை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு கிளுக் என்று சிரித்தாள். நான் கிழவியைப்பார்த்து ‘பெரியவனானதும் நானே கலியாணம் கட்டிக்கிறேன் பாட்டி’ என்றேன். அவள் தாவாக்கட்டையில் கைவைத்து ‘ஆத்தாடி, வீரத்தேவன் பேரனா கொக்கா!?’ என்று என் தலையைக் கோதி, தன் விரல்களை மடித்து சொடுக்குப் போட்டாள்.

அப்போது கொக்கரக்கோ…கொக்…கொக்… அவளுடைய ஒரேஒரு கோழி வந்துகொண்டிருந்தது. கிழவி அந்தக் கோழியையே முறைத்தாள். அதுவும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. கொக்கை தாழ்த்தி அங்கே விழுந்திருந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டு அவ்வப்போது அவளைப் பார்த்து கொக், கொக் என்றது. அவள் ‘ஏய், வாடி இங்க’ கூப்பிட்டாள். கோழி எந்த பதிலையும் சொல்லாமல் அதுபாட்டிற்கு தானியங்களை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமாயி நேற்றுப் போட்ட மேவு. கிழவி மறுபடியும் கூப்பிட்டாள். அந்தக் கோழி மெல்ல அவள் பக்கம் வந்தது. எனக்கு வியப்பு, கோழிகளுக்கும் மனிதர்களின் மொழி தெரியுமா! பெருமாயி கிழவி கோழியின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்: ‘முட்டைய எங்கடி வச்ச? இந்தத் தடவையும் எங்கயோ வச்சு இங்க வந்திருக்கயா! திங்கறது மட்டும் நா போடற மேவு, முட்டைங்களை மட்டும் போடறது யார் வீட்லயோ, அல்ல? ஏன், என் வீட்டில வைக்கத் தெரியாதா? என்னுது குடிசையின்னு சங்கடமா? உனக்குன்னு அந்தக் கூட்ட கட்டியிருக்கேந்தானே! ஏன் அங்க வைக்கத் தெரியாதா?! பேசராள பாரு …….எங்கடி வைச்ச?….தேவடியா, சொல்லு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அதன் மீது எறிந்தாள். அது ஓடிக்கொண்டே கொக்கரக் ..கொக் என்று பட்டென்று தாவி வெளியே போனது.

பெருமாயிக் கிழவியின் தொண்டை திறந்துகொண்டது. நெற்றிக்கு மேலே வானம் மெல்ல கருப்புக் கட்டியது. மழை வருவது உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமாயிக் கிழவி கோழியை திட்டும் சாக்கில் சுற்றியுள்ள வீட்டுக்காரர்களை திட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் கோழி அவர்கள் வீட்டில் முட்டை இட்டால் முட்டை அவர்களுடையதாகி விடுமா? திருட்டுப் பசங்க, பொம்பள தனியா இருக்கான்னு என்னைய ஏமாத்தப் பாக்கராங்க…ஏய் பாழாப்போன கோழி, எங்க முட்டைய வச்சுத் தொலைச்ச? ஏய் வண்ணாத்தி வள்ளி, உங்க வீட்ல வைச்சதாடி? என்னம்மா, அலமேலு உன் வீட்ல? சுந்தரி, உன் வீட்ல காணா…? என்று அக்கம்-பக்க வீட்டுக்காரர்களை எல்லாம் வம்புக்கிழுத்தாள். அந்தக் கோழி நடந்துபோன இடங்களை எல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு தேடினாள். நான்கு வீடுகள் தாண்டி இருப்பதுதான் அந்த நல்லமுத்து தேவர் வீடு. அவன் பிள்ளைகள் ஒருமுறை அவள் வீட்டுப்பக்கத்தில் இருந்த கருவேப்பிள்ளை மரத்தை வெட்டிக்கொண்டுபோயிருந்தார்கள். அது தெரிந்த இவள் அவர் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று பெரிதாக சண்டைப்போட்டிருந்தாள். நல்லமுத்துவின் இரண்டு பசங்களும் இவள் மீது பாய்ந்து அடிப்பது ஒன்றுதான் மீதம். அங்கிருந்தவர்கள் தடுத்து பஞ்சாயத்து கூட்டி நல்லமுத்துவிற்கு அபராதம் விதித்தார்கள். அன்றிலிருந்து நல்லமுத்துவின் பசங்களுக்கு இவள் மீதான கோபம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. சரியான நேரத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தன் மீது பாய்ந்த அந்த சேர்வை (அகமுடித் தேவர்) நாய்களை கொன்றுவிடவேண்டுமென்று பெருமாயி அன்று இரவு தூங்காமல் குத்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டே விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் இரும்புப்பெட்டியில் இருந்த கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் சொருக்கிக்கொண்டு, தன் வீட்டைத் தாக்க அந்தப் பொட்டப்பயல்கள் வந்தாலும் வரலாம் என்று இரவு முழுதும் உட்கார்ந்தே இருந்தாள். அவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில் இவளும் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் மீதான பழியை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வந்துவிட்டதா? இல்லை மற்றொரு நல்ல வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கவா? என்ற குழப்பத்தில் நல்லமுத்து வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாள். தலை கிர்ரென்று சுற்றியது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டதைப் போலாகி கேட்பது வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து முன்னால் நடந்தாள். இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்த நல்லமுத்துவின் சின்ன மகன் வெங்கடேசன் சலிப்புடன், வெளியே வந்து தூ என்று துப்பினான். பெருமாயி கிழவி அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் முன்னால் நடந்தாள். சரசாத்தாவின் வீட்டில் கேட்டு முட்டைகள் எங்கேயும் கிடைக்காமல் கோழியை வாய்க்குவந்தபடி வசைபாடிக்கொண்டே வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். ‘இந்த வாரமெல்லாம் முட்ட வச்சிருக்கணும். குறஞ்சது பத்துப்பதனஞ்சு முட்டயாவது இருக்கணும்…….எங்கவைச்சுத் தொலைஞ்சதோ, பாழாப்போன கருப்பாயி!? அந்தக் கோழிக்கு என் பாட்டி பேர வச்சிருக்கக்கூடாது..அவளப் போலவே ஊருக்கு உபகாரி, வீட்டுக்கு வஞ்சகி! என் தாத்தாவின் பேரை வச்சிருக்கணும்…அந்த வெள்ளைக்காரன் வீட்டையே கொள்ளையடிச்சவன்..தூ…. எங்க போயறப்போற, வந்தே வருவ, வா, கொக், கொக், என்று குண்டியத் திருப்பிக்கிட்டு வருவியல்ல ..அப்பா வைச்சுக்கறேன்….திங்கறதுக்கு எங்கிட்டத்தானே வந்தாகனும்….உங்கழுத்தத் திருவி அடுப்பல போடலன இவ கள்ளச்சியே இல்ல!’ பெருமாயிக் கிழவி தன் வீட்டு வாசலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் போது வானம் கருத்து மழைத் துளிகள் பட படவென்று தூறல்போட ஆரம்பித்தன. வாசலில் போட்டிருந்த விறகுகளை பொறுக்கிக்கொண்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டே தன் பேத்தியைக் கூப்பிட்டாள். காயப்போட்டிருந்த துணிகளை அவசரவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். உள்ளே கும்மிருட்டு. பேத்தியை கூப்பிடபடியே விளக்கை ஏற்றினாள். அங்கே திரும்பியவள் ஒருவிநாடி அதிர்ந்து போனாள். பேத்தி துணியில்லாமல் அம்மணமாக படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். உடனே அவளைக் காலால் உதைத்து எழுப்பி, அவளுக்கு உடுப்பை உடுத்திக்கொண்டே வைதுகொண்டிருந்தாள். மழைத் துளிகள் குடிசையின் மீது ஒரேடியாக படபடவென்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கங்கே ஒழுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பேத்தியைத் திட்டிக்கொண்டே, அப்படியே கோழியையும் சபித்துக்கொண்டு எழுத்து அடுப்புப் பக்கம் போய் காலையில் வடித்த சோத்துக்கு ரசத்தை பிசைந்து பேத்திக்கு ஊட்டி தானும் கொஞ்சம் தின்று மழை ஒழுகாத இடம் பார்த்து பாயை விரித்தாள். பேத்தியை வந்து படுக்க கூப்பிட்டாள். ‘இந்தப் பாழாப்போன கோழி எங்க போச்சோ! மழைல எங்க நின்னிருக்கோ! நனைஞ்சு தொப்பையாயிருக்கும்….பாவம்! அஞ்சு மாசமா நான் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன், ஒரு முட்டை வைக்குதான்னா இல்ல! இந்தத் தடவையாவது வைக்கும்னு பாத்தா அதுவும் இல்ல. இல்ல, வேற எங்கேயாவது வைச்சிருக்கணும், சேவல் ஒண்ணு இதுக்குப் பின்னாடி சுத்திக்கிட்டு இருந்தத அன்னைக்கு நான் பாத்தனல்ல! நாளைக்கு வரட்டும், கழுத்த அறுத்து கொளம்புவைக்கலன்ன நான் கள்ளச்சியே அல்ல!’

பெருமாயிக் கிழவி பேத்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணைத் திறந்துகொண்டே படுத்திருந்தாள். அடிவயிறு களுக் என்றது. ‘கடவுளே, இவள எதுக்குப்பா இப்படி தண்டிக்கிற!’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ‘இவ பிறந்தப்பவே கள்ளிப் பால குடிக்கவச்சு சாகடிச்சிருந்தா இந்த ரோதனையே இருந்திருக்காது….அய்யோ..அய்யய்யோ… இவள என்ன செய்ய? நான் பெத்தவ ஒன்னப்பெத்து என்கிட்ட குடுத்துட்டுப் போயிட்டா, அவளக் கட்டிக்கிட்டவனோ குடிச்சுக் குடிச்சு அவனும் மண்ணா போயிட்டான்.’ திக்கில்லாத தனக்கு இந்தக் குழைந்ததான் துணைன்னு அவள் வளர்வதை பார்த்துக்கொண்டு நாளைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த பெருமாயி இப்போது உண்மையாகவும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் மனதை அடக்கமுடியாமல் எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைத்து புகையிலை, வெல்லம் மற்றும் இன்னும் சிலதை நீரில் சேர்த்து கொதிக்கவைத்துக் குடித்து பெரியதொரு ஏப்பம் விட்டாள். ‘நீ கள்ளச்சிடீ, எதுக்கும், யாருக்கும் பயப்படாதவ, தைரியமா உன்ன கரை சேத்தாம இந்தப் பெருமாயி செத்துப் போகமாட்டா…விடிஞ்சதும் புறப்புடு, பேச்சி ஆத்தாளுக்கு வேண்டுதல் போட்டுட்டு வரலாம்..உனக்கு அவ கலியாணம் பண்ணிவைக்காம இருக்கட்டும், அப்புறம் அவளுக்கு இருக்கு…எங்கம்மா…எங்கம்மா அவ…நம்பள கைவிட்டட மாட்டா..ஆம்பள வாரிசு இல்லைன்னு சொத்தை எல்லாம் அவன் பிடுங்கிக்கிட்டான் …..யாரு? என் சித்தப்பா மகன்! உனக்கு ஒரு வழி கிடைச்சதும் போறேன், திரும்பி நம்ம ஊருக்கு போயி அவனைக் கொன்னு போடறேன்.’

மழை விட்டதுபோல இருந்தது. எழுந்து போய் வெளியே பார்த்தாள். ‘ஒண்ணுக்குப் போறயா’ கேட்டாள். பேத்தி இல்லை என்பதைப்போல தலையை ஆட்டினாள். பெருமாயிக் கிழவி வாசலைத் தாண்டி வேலிக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று மூத்திரம் அடித்துக்கொண்டு தன் கோழி தெரிகிறதா என்று அங்கிங்கும் கண்ணாலேயே தேடினாள். எங்கேயும் காணவில்லை. பாழாப்போன கோழி என்று கதவுப்பக்கம் திரும்பினாள்.

யாரோ தூரத்தில் நின்று தன் குடிசைப் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நினைத்து சத்தம் போட்டாள், ‘யார்ரா அவன்?’ இருட்டில் அந்த உருவம் மறைந்ததுபோலத் தெரிந்தாலும் ‘நிம்மம்மன்….மூடிக்கிட்டு போயிரு, நீ எந்த ஊருப் பேயா இருந்தாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்…. நான் கள்ளச்சி பெருமாயி, கருத்தம்மா பேத்தி, முனியாண்டித் தேவனின் மகள்..யாருக்கிட்ட உன் விளயாட்டு’ தமிழ் கன்னடம் இரண்டையும் கலந்து விசித்திரமான மொழியில் பேசிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பேத்தியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்தாள். கண் இமைகள் கனத்து ஊஞ்சலாடியது. மனது அலைபாயத்தொடங்கி தூக்கத்தை எவ்வளவு தடுத்தாலும் அழுத்தியது. நீரின் மீது மிதந்து கொண்டிருப்பதைப்போல எண்ணி கைகால்கள் விரைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒருமுறை பேத்தி எழுந்து போவது தெரிந்தாலும் எழ முடியவில்லை. மூத்திரம் கழிக்கப் போனவள் எப்போது வந்து படுத்தாளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு பிணத் தூக்கம்.

பெருமாயிக் கிழவி கண் திறந்தபோது கிழக்கு வெளுத்து மிக நேரமாகி இருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த பேத்தி காணவில்லை. எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினாள். கூப்பிட்டாள். வண்ணாத்தி வள்ளியைக் கேட்டாள், நாகவ்வாவைக் கேட்டாள். யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை. எங்க போன இந்தச் சிறுக்கி என்று எதிர் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்தாள். பின் வீட்டு அலமேலு கூச்சலிட்டாள். எல்லோரும் அங்கே ஓடினார்கள். பெருமாயி பேத்தி அங்கே விழுந்திருந்தாள். அவளுடைய பாவாடை கிழிந்திருந்தது. இரத்தம் தொடையில் உறைந்திருந்தது. வள்ளி, அலமேலு மற்ற சில பெண்கள் கத்திக்கொண்டு அவளை தூக்கிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போனார்கள். ‘எந்தப் படுபாவி இப்படிப் பண்ணானோ’ என்று கத்தினார்கள். சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.

கூட்டம் கூடியது. பெருமாயிக் கிழவி உள்ளே போனாள். பேத்தியை பார்த்தாள். ‘மூச்சு நின்னுருச்சு விடுங்கம்மா’ என்றாள். வண்ணாத்தி வள்ளி சிறுமியின் மூக்கின் மீது விரல் வைத்துப் பார்த்தாள். ‘முடிஞ்சிருச்சு’ என்றாள். அலமேலு அழத் தொடங்கினாள். சின்னக்கண்ணு அழுதுகொண்டே ‘அடிப்பாவி மகளே, இப்படியா சாவ’ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள். பெருமாயிக் கிழவி அவள் தொடையில் முள் கீறிய அடையாளத்தை கவனித்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். எப்படி செத்திருப்பாள் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள். கிழக்கு வீதி, மேற்கு வீதி என்று எல்லா வீதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆண்கள் ஒவ்வொருவாக வந்தார்கள். நல்லமுத்து தன் பிள்ளைகளுடன் வந்திருந்தான். பிணத்தை எடுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளே பெண்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒப்பாரி வைத்துப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பெருமாயிக் கிழவி மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் காணவில்லை. ஒன்றும் பேசாமல் பேத்தியின் பிணத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ராஜாவேலுவும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தோம். அவள் எங்களை ஒருமுறை பார்த்து நிலத்தை கூர்ந்து பார்த்தாள். பிணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகும் போதும் அவள் அழவில்லை. மக்கள் பலவிதமாகப் பேசினார்கள். பணம் கொடுத்தால் மட்டும் பெருமாயிக் கிழவி அழுவாள், நூறு ரூபாய் நோட்டு கிடைத்தால் மட்டும்தான் அவள் ஒப்பாரி வைப்பாள் என்றும் அவள் பேத்தி இறந்தால் போதும் என்றிருந்தாள் என்றும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நான் மறுநாள் அவள் குடிசைக்குப் போனேன். அவள் கீற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய இழுத்த காதில் தோடு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவளுடைய அம்மாவின் தோடு என்று சொன்னது நினைவிற்கு வந்து எனக்கு சங்கடமானது. ‘பாட்டி, பாட்டி’ அழைத்தேன். அவள் பேசவில்லை. எனக்கு பயமானது. கொக் கொக் என்று கோழி வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. எனக்கு பயம் அதிகமாக வெளியே வந்தேன்.

கோழி பெருமாயிக் கிழவியை தேடிக்கொண்டிருந்ததோ என்னமோ , அங்கிங்கும் கழுத்தைத் திருப்பி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. ஆச்சரியமாக அதன் பின்னால் ஐந்து குஞ்சுகள் குய்ங் குய்ங் என்று தங்கள் அம்மாவின் பின்னால் ஓடின. அந்தக் கோழி வாசலை எல்லாம் தேடி வீட்டுக்குள் போனது. இதைப் பார்த்த அலமேலம்மா ‘பாத்தயா இந்தக் கோழி செஞ்ச வேலைய!’ என்று சுற்றி இருந்த பெண்களிடம் எதையோ சொல்லிக்கொண்டே ‘ஆத்தா பெருயாயி ஆத்தா உன் கோழி எப்பிடி வந்திருக்கு பாரு! முட்டை வக்கவே இல்லேன்னு இந்தக் கோழிய திட்டி தீத்த இல்ல. இப்பப் பாரு’ என்று உள்ளே போனாள். நான் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தேன். அலமேலம்மா கத்தினாள். அங்கிருந்த பெண்கள் அங்கே ஓடினார்கள். நானும் ஓடினேன். பெருமாயிக் கிழவி கீழே விழுந்திருந்தாள். இறந்துவிட்டாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தபோது பெரிதாக அழத்தொடங்கினேன். கோழி தன் குஞ்சுகளுடன் பெருமாயி உடம்பில் ஏறி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அதை துரத்தினார்கள். நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி எப்படி இறந்தாள். ஏன் இறந்தாள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பெருமாயி கிழவியைக் கொன்றது நானா!? நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவிற்கு துடிக்கிறது. நான் ஒரு கொலைக்காரனா?

.

***

உலக சினிமாவும் மசாலா சினிமாவும் – பிம்பங்களின் அக-புற விளையாட்டுகள் / ஜமாலன்

jamalan

jamalan

’போஸ்ட் சினிமா’ (Post Cinema) என்கிற பின்னைய-சினிமா குறித்த உரையாடல்கள் வந்துகொண்டிருக்கும் இக்காலத்தில், தமிழில் உலகப்படம் என்ற வகைத்திணையை நோக்கிய பேச்சே அதிபட்ச சினிமா மதிப்பீடாக வந்துகொண்டுள்ளது. உலகப்படம் என்பது ஒற்றை வரையறையைக் கொண்டது அல்ல. அது ஹாலிவுட் படங்கள் என்கிற உலகமயப் படங்களின் ஒரு மற்றமையாக கட்டமைக்கப் பட்டது. அதாவது முழுக்க பொழுதுபோக்கு என்கிற அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரு நுகர்வுப் பண்டமாக சினிமாவை கட்டமைக்க கண்டறிந்த ஒரு இருமை எதிர்வே வணிகப்படம் (ஹாலிவுட்-பாலிவுட்-கோலிவுட்) மற்றும் உலகப்படம் என்பது. அதாவது ஐரோப்பிய-அமேரிக்க படங்கள் அல்லது மற்ற நாடுகளின் திரைப்படங்களை குறிப்பதே உலகப்படம் என்ற சொல்லாக்கம். அறிவுஜீவிகளுக்கான சினிமா என்று உலகப்படத்தையும் மற்றவர்களுக்கானது என்று உலக அளவில் ஹாலிவுட் வகைப்படங்களையும் இந்தியாவில் மசாலா சினிமாவையும் இப்பிரிவினை ஏற்படுத்தியது. உலகப்படம் என்ற சொல்லை பயன்படுத்தும் முன் இந்த அரசியலை புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

தமிழில் ”மசாலாபடம்” என்றொரு திரைப்படம் வந்துள்ளது. சினிமாவை மசாலாபடமாக எடுப்பதில் உள்ள பிரச்சனைகளை அங்கதமாக மாற்றிக் காட்டும் திரைப்படம். குறைந்தபட்ச பார்வையின்பம் கொண்ட ஒரு சினிமாவாக இல்லை என்றாலும், எல்லோரும் எளிமையாக விமர்சித்து தள்ளிவிடும் மசாலாப்படம் என்ற இந்திய திரைப்படங்களுக்கு என பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட திரைப்படங்களை எடுப்பதில் உள்ள சிக்கலை விவரிக்கிறது. சினிமா எண்மமயமாக (Digitalize) ஆகிவிட்ட நிலையில் அது முகங்கொள்ளும் இணையதள முகநூல், டுவிட்டர், யுடியுப் விமர்சனங்கள் ஏற்படுத்தும் சந்தை தாக்கம் உள்ளிட்டவற்றை இச்சினிமா பேசுகிறது. புதிதாக உருவாகியிருக்கும் உலகமயமான இனையர் (”நேட்டீசன்”) என்கிற வலைதள குடிமக்களின் கருத்துருவாக்கத்தில் இன்றைய சினிமா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் பேசப்படுகிறது.

சினிமா இரண்டுவகையானது ஒன்று பார்வையாளனுக்கான சினிமா இரண்டு படைப்பாளனுக்கான சினிமா என்ற குரலுடன் தொடங்குகிறது அத்திரைப்படம். இக்கூற்றில் உள்ள சிக்கல் பார்வையாளன், படைப்பாளன் என்கிற அதிகார படிநிலையில் சினிமா உள்ளது என்பதே. பார்வையாளனை படைப்பாளானாக மாற்றுவதே சினிமா. அத்தகைய சினிமாவே எதிர்கால சினிமாக இருக்க முடியும். ஆனால், இன்றைய சினிமா படைப்பாளனை பார்வையாளனாக ஆக்கியுள்ளது. அல்லது பார்வையாளனின் நிலையில் நின்று படைப்பது என்ற நிலைக்கு தள்ளியுள்ளது. உண்மையில் பார்வையாளர்கள் என்பவர்கள் பிறப்பதில்லை, உருவமைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த உருவமைத்தல் என்பதை செய்வது அதிகாரத்தின் கலாச்சார விழுமியங்கள், ஊடகங்கள், சினிமா மற்றும் முதலாளிய உற்பத்திமுறை உருவாக்கியிருக்கும் சமூக அமைப்பு.

இக்கூற்றில் உள்ள மற்றொரு சிக்கல் பார்வையாளன் சினிமா என்கிற வரையறை. இன்று அறியப்படும் வெகுசனப் படங்கள் என்கிற மசாலா படங்களே பார்வைாளன் படங்கள் என்பதாகும். பார்வையாளன் சினிமாவை காண்பதில்லை, மாறாக சுவைக்கிறான் என்கிற பிம்பமே இச்சிந்தனைக்கான அடிப்படை. சினிமா என்பது உணவாகவும், தியேட்டர் என்பது உணவுச்சாலையாகவும் இருப்பதான பிம்பமே இக்கூற்று உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் இருப்பது. அழகியல் என்பது “சுவை (ருசி)” அல்லது ”ரசிப்பு” என்ற அடிப்படையில் இது உருவாகுகிறது. அழகியல் என்பது ஒரு பேராணந்த நிலை என்பதிலிருந்து தற்காலிக சுவையுணர்வாக கட்டமைப்பதே முதலாளிய சினிமா என்கிற பண்ட உற்பத்திக்கான அடிப்படையாக அமைகிறது. இச்சுவையுணர்வைக் கொண்ட சினிமாவே மசாலா-பிம்பங்களை உற்பத்தி செய்கிறது.

உலக அளவில் மசாலாபடம் என்று ஒரு திரைப்பட வகைத்திணை இல்லை. இந்தியாவில் மட்டுமே அப்படி ஒன்று உள்ளது. டேவிட் மார்டின்-ஜோன்ஸ் என்பவரால் எழுதப்பட்ட ”டெல்யுஸ் அண்ட் வேர்ல்ட் சினிமாஸ்” என்ற நூலில் ”மசாலா இமேஜ்“ என்ற தலைப்பில் ”த மசாலா இமேஜ்: பாப்புலர் இன்டியன் (பாலிவுட்) சினிமா” என்ற விரிவான கட்டுரை ஒன்று உள்ளது. ஜீல் டெல்யுசின் சினிமா கோட்பாட்டில் விவரிக்கப்படும் அசைவியக்க பிம்பம் (Movement Image) மற்றும் கால பிம்பம் (Time Image) என்பதை வைத்து இந்திய வெகுசன சினிமாவின் பிம்பம் மசாலா பிம்பமாக (Masala Image) உருவாகுவதை விவரிக்கிறது அக்கட்டுரை.

டெல்யுஸின் கோட்பாட்டை ஐரோப்பிய-மையவாதப் பார்வையாக கொள்ளும் அந்நூலாசிரியர் அக்கோட்பாட்டைக் கொண்டு இந்திய சினிமாபற்றிய பார்வையை விரிவுபடுத்தி அசைவியக்க மற்றும் கால பிம்பமாக பிரிக்கமுடியாத ஒரு பிம்ப-முழுமையை அதாவது மசாலா-பிம்பத்தை இந்திய வெகுசன சினிமா கொள்கிறது என்கிறார். அம்முழுமையை ”தர்மிக் வோல்” (Dharmic Whole) என்கிறார். தமிழில் தர்மம்-முழுமையடைதல் என நேரடியாக பெயர்க்கலாம். அல்லது தர்மத்தின் வாழ்வுதனை சூது கவ்வும் இறுதியில் தர்மமே வெல்லும் என்பதை கொண்ட தர்மம்-வெல்லும், வென்றே தீரும் என்கிற தர்மாவேசக் கோட்பாடு எனலாம். அதற்கான திரைக்கதையாடல் வடிவம் தர்மம்-அதர்மம்-தர்மம் என்பதாக உள்ளதை சொல்லிச் செல்கிறது அக்கட்டுரை. தமிழில் வெளிவந்த ”சூது கவ்வும்” என்ற திரைப்படம் இந்த தர்மா-முழுமையை பகடி செய்து எடுக்கப்பட்டதே. அதேபோல் ”மூடர்கூடம்” என்ற திரைப்படமும் தமிழ் சினிமா கட்டமைத்த உலகமும், தமிழ் சினிமா உருவாக்க உலகமும் எப்படியானெதொரு மூடர்களின் கூடமாக, கூடரமாக உள்ளது என்பதை காட்சிப்படுத்தியப் படம்.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் உள்ள மையக்கதையாடலான நன்மைக்கும் தீமைக்குமான போராட்டம் இறுதியில் நன்மை வெல்லும் என்ற கட்டமைப்பு (Paradigm) இந்திய சினிமாவில் இறுதியில் தர்மம்-வெல்லும் என்கிற கட்டமைப்பாக தளம் மாற்றம் பெறுகிறது. ஹாலிவுட்டின் நன்மை-தீமைக்கிடையிலான போராட்டம் என்பது ஒரு கிறித்துவ கட்டமைப்பிலிருந்து உருவமைக்கப்பட்டது. கடவுள்-சாத்தான் என்கிற பிம்பச் சிந்தனையே அக்கட்டமைப்பிற்கான அடிப்படை. இந்திய சினிமாவில் இக்கட்டமைப்பு தர்மம்-வெல்லும் என்கிற இந்திய-வேதமத புராணிக்கட்டமைப்பாக மாறும்போது, தர்மம் என்பது எதன் தர்மம், எதற்கான தர்மம் என்பதெல்லாம் கதையாடல் வரையறுக்க வேண்டியதாக மாறிவிடுகிறது. இந்திய சினிமாவில் எதிர்கொள்ளப்படும் இச்சிக்கலே அதை ஹாலிவுட் திரைப்படத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பதாக உள்ளது. இப்படி ஹாலிவுட் திரைப்பட வகைமைகளில் விலகிய படங்களையே அதாவது அமேரிக்க-ஐரோப்பிய வெள்ளை சினிமாவிலிருந்து விலக்கப்பட்டவையே உலகப்படம் என்ற வகைத்திணைக்குள் அடக்கப்பட்டவையாக உள்ளது.

இந்திய சினிமா இராமயணம் மற்றும் மகாபாரதம் என்கிற இரண்டு புராணிகங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டு கதைக்குள் கதை பல்வேறு கதைகள் என்கிற வடிவத்தைக் கொண்டதாக இருக்கிறது என்று கூறும் அக்கட்டுரையாளர் மசாலா-பிம்பம் தனக்கெனதொரு காலத்தை கொண்டது என்பதை விவரிக்கிறார். அது கதையாடல் யதார்த்திற்கான ஒரு முழுமையை ஒழுங்கைக் கொண்டிராது. அதற்கு பதிலாக, காட்சி மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு முன்பாக அதை நகைப்புக்குரியதாக மாற்றும் ஒரு அழகியலையே கதையாடல் நிர்பந்திக்கிறது. அதனால் இந்திய சினிமாவின் காட்சிகள் பார்வையாளருக்கு மகிழ்வை அல்லது நகைப்பை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது. தொடர்பற்ற பல காட்சிகளை இணைக்கும் பாடல்கள் சண்டைகள். நகைச்சுவை காட்சிகள் என ஒரு கதையாடல் முழுமையை உருவாக்காமல் செய்கிறது. இத்தகைய தொடர்பற்றதான ஒரு முழுமையை உருவாக்கும் காட்சிகளை மசாலா-பிம்பம் என்ற ஒரு சொல்லாடலைக் கொண்டு அலசுகிறது அக்கட்டுரை. இது தெல்யுஸின் இரண்டுவித பிம்பங்களும் கலந்ததொரு பிம்பமாக பிரத்யேகமாக இந்திய சினிமாவில் ஆகிவந்த பிம்பம் என்று விவரிக்கிறது. இந்திய வெகுசன சினிமாவில் உள்ள நடனமும் பாடலும் ஒரேநேரத்தில் பாத்திரங்களின் அசைவியக்க-பிம்பத்தையும், வெவ்வேறு வெளிகள் உலகங்கள் என காட்சிகள் நகர்ந்து செல்லும் கால-பிம்பத்தையும் கலந்து தரும் மசாலா-பிம்பம் என்று விவரிக்கிறது.

இப்பார்வை இந்திய சினிமாவை புரிந்துகொள்ள குறிப்பாக இது அறிவஜீவிகளுக்கான படம் அல்ல என்று தன்னையொரு பாமரனாக காட்டிக் கொள்ளும் சொல்லாடலின் பின் உள்ள கோட்பாட்டை புரிந்துகொள்ள ஏதுவாகும். அறிவுஜீவிகளுக்கான தனித்ததொரு சினிமா என்று ஒன்று இல்லை. சினிமா என்பது சினிமாதான். வெற்றிபெற்ற சினிமா தோல்வியடைந்த சினிமா என்பதெல்லாம் முதலாளியத்தின் லாபநோக்கு கோட்பாட்டைக் கொண்ட சொல்லாடலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ள வாதமே தவிர, அது சினிமா பற்றிய வாதம் அல்ல. பலகோடிகள் முதலீடு செய்யப்படும் தொழில் என்பதால் லாப நோக்கில் உருவாக்கப்படும் ஒரு முதலாளிய நுகர்வுப் பண்டமாக சினிமாவை எடுப்பதற்கு இந்த தர்மாவேச பிம்பம் அவசியப்படுகிறது. இந்தியாவில் எல்லோருக்கும் பொதுவான மனப்-புலமாக உள்ளிருத்தப்பட்ட பிம்பமாக தர்மாவேசம் உருவமைக்கப்பட்டதால், சினிமா என்பது பொதுநோக்கு கொண்டதொரு பிம்ப-பால்வினை-சுகமாக உள்ளது. இது ஒருவகையான வேட்கையை கட்டமைத்து அதற்கு தீனியளிக்கிறது. இந்த வேட்கையை பரப்பும் மசாலா-பிம்பம் உருவாக்கிய பெருந்திரளான பார்வையாளர்கள், சினிமா சந்தையை மட்டும் தீர்மானிப்பவர்கள் அல்ல, இன்றைய சமூக வாழ்வையும் தீர்மானிப்பவர்களாக உள்ளனர்.

அதேபோல் கலை சினிமா, வணிக சினிமா, வெகுசன சினிமா, அறிவுஜீவி சினிமா என்பதெல்லாம் ஒருவகை வியபார உத்தியின் வழியாக பிரிக்கப்பட்டட ஒன்றே. ஒரு சினிமா கலையாக வெற்றிபெருகிறதா? என்பது கலை-அதிகார-மையவாத சிந்தனையே தவிர அது சினிமாவை தீர்மானிக்கும் வாதம் அல்ல. சொல்லப்போனால் கலை என்பது சினிமாவை அளக்கும் அளவீடே அல்ல. சினிமா ஏற்படுத்தும் தாக்கமும், சினிமா ஏற்படுத்தும் பிம்பம்-சார் வினையுமே முக்கியம். ஏனெனில் சினிமா என்பது கலையல்ல. கலைபோன்ற மற்றொன்று. அதுதான் சினிமா. அல்லது எல்லா கலைகளும் கலந்து உருவான புதியதொரு வடிவம் அது. கலை என்பதும் சினிமா என்பதும் முற்றிலும் வெவ்வேறான அறிதல்கள். சினிமாவை கலைப்படமா இல்லையா என்று ஆராய்வது சினிமா பற்றிய புரிதலின்மையை வெளிப்படுத்துவதுடன், கலைதான் உலகின் அழகியலை தீரமாணிக்கும் உச்சபச்சம் என்கிற கலை-அதிகாரக் கோட்பாட்டை நிறுவுவதற்கான முயற்சியே.

சினிமா ஒரு கலை அல்ல. அது சினிமா. உலகை, புறத்தை, அகத்தை, யதார்த்தத்தை சினிமாகவாக பார்ப்பதும், சினிமாவாக சிந்திப்பதும், சினிமாவாக அழகியலை உள்வயப்படுத்திக் கொள்வதுமான ஒன்று. சினிமா எந்த அளவிற்கு துல்லியமாக யதார்த்தை காட்டுகிறது என்பது சினிமாவிற்கான ஒரு அளவுகோல் அல்ல. சான்றாக, காக்கா முட்டையில் காட்டப்படும் சேரி புறத்தில் உள்ள சேரி அல்ல. அது சினிமாட்டிக் பிம்பங்களால் உருவாக்கப்பட்ட சேரி. சினிமாவில் பார்க்கும் சேரியை யதார்த்தத்தில் பார்க்கமுடியாது. அது கேமரா கண்களால் கதையாடலுடன் உருவமைக்கப்பட்ட சேரி. அது இயக்குநரின், ஒளிப்பதிவாளரின் தேர்வில் உருவாக்கப்படும் ஒரு புற யதார்த்தம். அதாவது சினிமாட்டிக் ரியாலிட்டி (Cinematic Reality).

download (38)

சினிமா என்பது புறத்தின் புறம். புறவெளிக்குள் இயங்கும் மற்றொரு புறவெளி. சினிமாவின் அகம் அதன் பார்வையாளர்கள் புழங்கும் சமூகமே. சினிமாவில் இருப்பது அகமற்ற பொருட்களே. அதற்கான அகமாக உருவாகுவது பார்வையாளர்களின் உலகமே. இந்த உள் வெளி அல்லது அக புற விளையாட்டை சினிமாவாக நிகழ்த்திய படமே பின்நவீனப்படங்களின் வரிசையில் பேசப்படும் வுட்டி ஆலனின் ”த பர்ப்பள் ரோஸ் ஆஃப் கெய்ரோ” (The Purple Rose of Cairo (1985)). சினிமாவிற்கும் பார்வையாளருக்கும் இடையில் உருவாகும் உள் வெளி விளையாட்டே இச் சினிமா.

”த பர்ப்பள் ரோஸ் ஆஃப் கெய்ரோ” என்ற சினிமா தியைிடப்பட்டுள்ள திரைஅரங்கிற்கு வெளியே நிற்கும் ஒரு மத்தியதரவர்க்க பெண்ணின் சோகம்படிந்த ஏக்க விழிகளுடன் துவங்கும் இச்சினிமா, இரண்டாம் உலகப்போருக்கு முன்பு உருவான அமேரிக்க பொருளாதார பெருமந்தத்தின் விளைவாக ஏற்பட்ட வேலையின்மையால் ஏற்பட்ட நெருக்கடியும் வறுமையும் இணைந்து ஏற்படுத்திய மன அழுதத்திற்கு வடிகாலாக தினமும் சினிமா பார்க்கும், சினிமாவின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்ட ஒருவரின் அகமா புறமா கதை நடப்பது உள்ளா வெளியா? யார் நகல் யார் அசல் என்று சினிமா உலகையும் இயல் உலகையும் கலைத்துப் போட்டு விளையாடுகிறது. அப்பெண்ணை தினமும் அரங்கில் பார்க்கும் சினிமாவிற்குள் உள்ள ஒரு பாத்திரம் திரையிலிருந்து வெளியில் வந்து உன்னை இங்கு ஐந்தாவது முறையாகப் பார்க்கிறேன் என்னபிரச்சனை என்று அவளோடு ஊர் சுற்றவும் அவளை காதலிக்கவும் துவங்கிவிடும்.

சினிமாக் கதையாடலின் மையப்பாத்திரம் திரையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதால் உள்ளிருக்கும் பாத்திரங்கள் அதற்குமேல் கதையை நகர்த்தமுடியாமல் உட்கார்ந்து விவாதிக்கத் துவங்கி விடுவார்கள். வெளியேறிய பாத்திரத்தை திரைக்குள் கொண்டு சென்றால் மட்டுமே சினிமாவிற்குள் ஏற்பட்ட நெருக்கடியான நிலையை தீர்க்கமுடியும் என அதன் தயாரிப்பாளர் மற்றும் இயக்குநர் அந்த பாத்திரமாக நடித்த நடிகரை அனுப்பி அப்பாத்திரத்தை திரைக்குள் கொண்டு போகச் செய்வார்கள். திரைக்குள் ஒரு கட்டத்தில் இயல் உலகில் உள்ள பாத்திரம் சினிமா உலகிற்குள் நுழைந்துவிடும். இப்படி இயல் உலகும், சினிமா உலகும் எது உண்மை எது பொய் எது உள்ளே எது வெளியே என்கிற ஒரு விளையாட்டை நிகழ்த்துகிறது இச்சினிமா. பார்வையாளன் என்பவன் எப்படி கதையாடலை நிகழ்த்துபவனாக, சினிமா உலகினால் கட்டமைக்கப்படுபவனாக இருக்கிறான் என்பதை காட்சிப்படுத்திய சினிமா இது. பார்வையாளராக உள்ள பெண் பாத்திரம் தனது கணவனை விட்டு சினிமா நாாயகன் மீது காதல் கொண்டுவிடும் வேட்கை கட்டமைப்பையும் காட்சிப்படுத்துகிறது.

இச்சினிமாவில் சினிமாவிற்குள் சினிமாவாக உள்ளே-வெளியே அக-புற விளையாட்டு நிகழ்ந்தால், அப்பாஸ் கைரோஸ்தோமியின் ”ஷ்ரீன்” (Shirin (2008)) என்ற ஈரானிய படத்தில் ஷ்ரீன்-குஸ்ரோவ் காதல் என்கிற பழங்காப்பியம் சினிமா இல்லாத சினிமாவாக பார்வையாளர்களைக் மட்டுமே கொண்டு படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. சினிமா என்பதன் அடுத்த பரிமாணமாக மூளை என்ற திரைக்குள் நிகழ்த்தப்படும் காட்சிப்புலனில் பதியாத ஒரு சினிமாவை நிகழ்த்துகிறது.

ஒலி-ஒளி இரண்டு மட்டுமே கொண்டு நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பார்வையாளர்களின் (எல்லோரும் பெண் நடிகர்கள்) முக உணர்வுகள் மட்டுமே காட்சியாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் சினிமா என்பது ஒலி அதாவது வசனம், இசை மற்றும் சிறப்பு சப்தங்கள் வழியாக கதையாடலாக்கப்பட்டிருக்கும். எந்த ஒரு காட்சியும் இன்றி சினிமாவின் வசனம், இசை மற்ற சப்தங்கள் அதன் ஒளி அமைப்பு வெளிச்சம், இருள் என மாறி மாறி அரங்கில் ஒளி வந்துபோவதும் அதற்கு ஏற்ப முகபாவனைகள் மாற்றமும் என நுட்பமாக பர்வையாளர்களின் தாக்கம் மட்டுமே காட்சிப்படுத்தப்பட்ட சினிமா. பார்வையளார்களிடம் ஏற்படும் மாறுபட்ட உணர்வுச் சித்திரங்களைக் கொண்டு அந்த காதல் காப்பியத்தின் உணர்வை திரைக்கு வெளியிலான பார்வையளரான நமக்கு ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அதில் உள்ள அத்தனை பார்வையாளர்களும் பெண்களே. வுட்டி ஆலனின் பர்ப்பள் ரோஸிலும் பார்வையாளர் பெண்ணே. ஒலித்தல் உருவாக்கும் பிம்பங்களும், பார்வையாளரின் உணர்ச்சிகள் எற்படுத்தும் பிம்பங்களும் அக்கதையாடலை நமக்குள் நிகழ்த்திக் காட்டிவிடுகிறது.

இவ்விரண்டு படங்களும் பார்வையாளர் சினிமாவுடன் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் உயிரோட்டமான உறவு என்பது எப்படி பார்வையாளரை கட்டமைக்கிறது என்பதை சிந்தனை பிம்பமாக மூளைக்குள் ஏற்றிவிடக்கூடிய சினிமா. இத்தகைய படங்களை அறிவுஜீவிகளுக்கானவை என்று ஒதுக்கும்போது பாமரத்தனம் என்பதை பாமரத்தனமாக வைத்துக்கொள்வதற்கான விருப்பே வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய சினிமாக்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்பது அறிதலை மாற்றியமைக்கக் கூடியது. சினிமா என்பதில் மட்டும் வாழப்பழகிவிட்ட தமிழ்க்குடிகளை புரிந்துகொள்ள இந்த பார்வையாளன் கட்டமைப்பு என்கிற உடலரசியல் செயல்பாடுகளை புரிந்துகொள்வது அவசியம். தமிழர்கள் அரசியல் தலைவனை சினிமாவில் தேடுகிறார்கள் என்றால், சினிமா என்கிற பிம்பவினையின் வலிமை ஏற்படுத்தும் தாக்கமே காரணம். திரைக்குள் ஒரு எம்ஜியாரையும் திரைக்கு வெளியே எண்ணற்ற எம்ஜியார்களையும் உருவாக்கும் பிம்பவினையாக தமிழ் சினிமா உருவாக்கிய தர்மம் வெல்லும் மசாலா பிம்பத்தை தமிழ்ச்சமூகச் சூழலில் தவிர்த்துவிட முடியாது.

ஒரு சினிமாவை அறிவுஜீவிக்கான சினிமா அல்ல என்பதற்குள் உள்ள பிம்பம் அறிவு எதிர்ப்பு அதிகார பிம்பமே. அறிவை கைக்கொள்வதன் வழியாக அதிகாரம் பெறுவதும், அறிவை எதிர்ப்பதன் வழியாக அதிகாரம் பெறுவதும் அதிகாரத்திற்கான விளையாட்டின் இரண்டு பக்கங்களே. இரண்டிலுமே அதிகாரம் கைக்கொள்ளப் படுவதற்கான அறிவு உற்பத்தியே செயல்படுகிறது. இந்திய சினிமாவில் குறிப்பாக தமிழ் சினிமாவில் மசாலா பிம்பம் என்பதைக்கூட ஒரு அறிவுஜீவியால் ஆராய முடியும் என்பதும், அதற்குள்ளும் சமூக கட்டமைப்பிற்கான அறிவை உற்பத்தி செய்தும், அல்லது இருக்கும் சமூகத்தின் அறிவை நிலைப்படுத்தி பெருக்கவும் முடியும் என்பதும் இதுபோன்ற வாசக உற்பத்திகளுக்கு முன் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒன்றை பார்த்தவுடன் உணர்ச்சிவசப்படுவது என்பது தமிழ் சினிமா கட்டமைத்த ஒரு மனப்புலமே. அப்படியொரு பரவசத்தை காக்கா முட்டை தமிழ் சினிமா விமர்சன சமூகத்திடம் உருவாக்கியிருக்கிறது.

காக்கா முட்டை மேற்சொன்ன 1. பார்வையாளன் கட்டமைப்பு 2. உலக முதலாளிய வேட்கை மாதிரிகளை உடலுக்குள் முதலீடு செய்தல் என்ற இரண்டு தளங்களினை காட்டிச் செல்கிறது. இது ஒரு பொதுக் குறித்தலை உருவாக்குவதால், உலகப்படச் சந்தையில் புரிந்தேற்பதற்கான ஒரு படமாக உள்ளது. உலகமயத்தின் தாக்கத்தினால் உருவாகும் உடலரசியல் நிலை மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஒரு பொது மனத்தளத்தை உருவாக்கியிருப்பது இதுபோன்ற படங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கான பின்புலத்தை தருகிறது.

’காக்கா முட்டை’ என்ற சினிமாவைக் கட்டமைத்துள்ள பொருட்கள்: 1. தொலைக்காட்சி 2. செல்போன் 3. வாட்ச் 4. வோடொபோன் நாய் 5. பீசா விளம்பரம் 6. மால்கள் 7. பேஷன் டிரஸ் 8. முகநூல் 9. பணம் 10. கட்சி அரசியல் 11. பணம் தந்து உருவாக்கும் போராட்டம் 12. லைவ்-ஷோ எனப்படும் தொலைக்காட்சி விவாத மேடைகள் 13. ஊடகங்கள் – பேட்டிகள் 14. மனித உரிமை அரசியல் 15. தமிழ் வணிக சினிமா 16. கூவம் எனும் தாய்மடி

உலக முதலாளிய நுகர்வு வேட்கையை பரப்பும் முன்மாதிரிகள்: 1. நடிகன் 2. பீசா- 3. தரகர்கள் 4. ஷாப்பிங் வாழ்க்கை

முதலில் குறிப்பிட்ட 16 பொருட்களும் இணைந்து புறவயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை இந்தியாவில் குறிப்பாக இப்படத்தில் சுட்டப்படும் ”திடிர் நகர்” சேரிகளில் உருவாக்குகிறது. அதாவது உலகமயம் ஏற்படுத்தும் ஒரு புறநிலை வாழ்க்கை இது. இதில் அகநிலை என்பது நுகர்வு வேட்கை மட்டுமே. காக்கா முட்டை சாப்பிடுபவர்கள் அதாவது ஒருவேளை உணவிற்கும் வழியற்ற மூட்டை என்பதே அரிதாகவிட்ட வாழ்நிலையைக் கொண்டவர்கள் பீசா சாப்பிட வேண்டும் என விரும்புவது நுகர்வு வேட்கையின் விளைவு. பீசா என்பது காக்கா முட்டையின் வெளியை ஆக்ரமித்துவிட்ட ஒரு நவீனத்தளம். காக்கா முட்டை மரம் கலர்புஃல் பீசா ரெஸ்ட்ராண்டாக மாறுகிறது. காக்கா முட்டையின் இடத்தில் பீசா முளைக்கிறது. பீசா என்பதன்மீது வேட்கைகள் கட்டப்படுகிறது. அந்த வேட்கையை கட்டுவதற்கான முதலாளிய வேட்கை-மாதிரிகளே பின் சொன்ன நான்கும். அதாவது நடிகன். இப்படத்தில் சிம்பு என்ற நடிகர் ஒரு வேட்கைமாதிரியாக வருகிறார். சிம்பு சேரிமக்களை பிரதி செய்யும் ஒரு காட்சி இப்படத்தில் வைக்கப்படுவது, இந்த வேட்கை சினிமாவினால் உருவாக்கப்படும் மெய்-நிகர் சேரிகளில் உருவாகும் நாயக பிம்பத்தை தனது மாதிரியாக கொள்வதற்கே.

அடுத்து பீசா. பீசா என்பது உணவு அல்ல அது ஒரு மேட்டிமைக் கலாச்சார மூலதனத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட வேட்கை-குறியமைப்பு. அதை உண்பவன் சிம்புவாகலாம் என்கிற மாதிரியை உருவாக்கும் மற்றொரு மாதிரி அது. சேரிவாழ் சிறுவர்கள் இருவருக்கும் இணையாக பீசா உட்கொள்ளும் மேல்தட்டு சிறுவர்கள் இருவர் வரும் காட்சி அமைவது இந்த மாதிரியை உருவகித்துக் காட்டுவதே. இந்த சேரிவாழ் சிறுவர்கள் என்னவாகப் போகிறார்கள் என்பதற்கான மற்றொரு வேட்கை மாதிரியே அரசியல் தரகர்களாக வரும் இரு இளைஞர்கள். ஷாப்பிங் வாழ்க்கை என்பது மற்றொரு வேட்கை-மாதிரி. உள்ளே ஐஸ்கிரிம் அல்லது பீசா என்றால் வெளியே பானிபூரி. வேட்கை என்பது இப்படி மேல் கீழாக இடம் மாறி மிதக்கிறது. இப்படியாக மிதக்கும் வேட்கைகள் எந்த உடலையும் பற்றிக் கொள்ளும். பின் அது மோகமாக மாறும்.

வேட்கை குறையை நிறைவு செய்வது அல்ல. மிகையை உற்பத்தி செய்து வழிந்தோடவிடுவது. பசிக்காக அவர்கள் பீசா புசிக்க வேட்கை கொள்வதில்லை. அவர்கள் கொள்ளும் வேட்கை புறத்தினால் விளம்பரங்களால் நடிகர்களால் தொலைக்காட்சிகளால் கட்டப்படுகிறது. ஆசையைத் தூண்டுதல் அதை வேட்கையாக கட்டுதல் பின் மோகமாக மாற்றுதல். அதை அடைவதை குறி இலக்காக இலட்சியமாக மாற்றுதல். அதற்காக எதையும் எடுத்தெறியும், எதை செய்வதற்கும், தனது உடலை உழைப்பால் பிழிந்தெடுப்பதற்கும் தயராக்குதல் என்பதே இவற்றின் பணி. அப்பா வேண்டாம் செல்போன் வேண்டும், பாட்டி வேண்டாம் பீசா வேண்டும் என்பதாக மனஅமைப்பை மாறச் செய்தல்.

இந்தவகை வேட்கை மாதிரிகளை கட்டமைப்பது சினிமா, ஊடகம் உள்ளிட்ட மேற்சொன்ன பதினாறு பொருட்களுமே என்ற ஒரு மாதிரியை முன்வைக்கிறது. இப்பொருட்கள் வேட்கையை உருவாக்கி ஒழுகியோடும் காட்சிகளின் தொடர்ச்சியே இப்படம். இது பார்வையாளன் எப்படி கட்டமைக்கப்படுகிறான் என்பதை சொல்வதே. சேரிவாழ் சிறுவர்களின் தொடர் தொலைக்காட்சி ஈடுபாடும், “கேட்டட் கம்யுனிட்டி (Gated Community)“ எனப்படும் புதுவகை உயர் மத்தியதரவர்க்கத்தைச் சேர்ந்த சிறுவனின் மாதிரியும் உருவாக்கும் பார்வையாளன் இவன். இந்த ’கேட்டேட் கம்யுனிட்டி’ என்கிற எதிர்கால தீண்டாமை பாராட்டும் ஒரு புதிய இனமும், சாதியும் உருவாக்கப்பட்டு நகர்களின் சேரிகளுக்கு இணையாக கட்டமைக்கப்படுவது மற்றொரு வேட்கை மாதிரி. இப்படி வேட்கைகளை பெருக்கி அதற்கான மாதிரிகளை கட்டமைப்பது சினிமா. காக்கா முட்டை அந்தவகையில் சினிமா குறித்த ஒரு சினிமா. சினிமாவை சுவாசித்து வாழும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இப்படம் ஆழ்தளத்தில் உணரப்பட்ட தன்னடையாளமாக மாறியிருப்பதே இதன் வெற்றிக்கு அடிப்படை. சினிமா உலகமயமாக மட்டும் ஆகவில்லை, உடல்மயமாகிவிட்டது. இன்று ஒவ்வொரு தனியுடலும் தன்னையே சினிமாக மாற்றிக்கொண்டு உள்ளது டிஜிட்டல் மற்றும் மொபைல் தொழில்நுட்பத்தில். தன்னையே ஒரு காட்சிப்பொருளாக மாற்றிக் கொண்டு உள்ளது.

இந்திய மற்றும் தமிழ் சினிமாவின் தர்க்கம் கதையாடலுக்குள் கட்டப்படுவதில்லை. கதையாடலுக்கு வெளியில் உள்ள பார்வையாளர்களால் அவர்களது சமூக அடையாள இருப்பால் கட்டமைக்கப்படுகிறது. இந்திய மற்றும் தமிழ் சினிமா திரைக்குள் பாதியும் திரைக்கு வெளியில் பாதியுமாக ஒன்றை ஒன்று இட்டும் நிரப்புகிறது. எல்லா சினிமாவிலும் பார்வையாளன் ஒரு பாத்திரமாக அந்த கதையாடலை தனது சூழலிலிருந்து தர்க்கப்படுத்தி நிரப்பிக் கொள்ளும் பாத்திரமாக இருக்கிறான். பரிமாறப்படும் மசாலாவை தனக்கான விகிதத்தில் கலந்துகொள்பவனாக பார்வையாளனை வைத்துக் கொள்வதிலேயே சினிமாவின் வணிக நோக்கு நிரம்பியுள்ளது. சினிமா ஒரு தொழிற்சாலையாக மாறியதும், மாற்றப்பட்டதும் உலகின் பெருமுதலீட்டு நிறுவனமாக மாறியிருப்பதும் அதனால்தான்.

download (37)

தற்கால சினிமா முதலாளிய வேட்கைகளை மற்றும் வேட்கை மாதிரிகளை ஒரு உடலுக்குள் முதலீடு செய்கிறது. இது முதலாளியப் பாலுந்த-பொருளியலின் அரசியல்.
தற்கால சினிமா லாபநோக்குக் கொண்ட பெரும் முதலீட்டு நிறுவனமாக உள்ளது. உலக முதலாளித்துவத்தின் மிகப்பெரும் முதலீடுகள் மட்டுமின்றி அதன் வணிகச்சின்னங்கள் (Branding) மற்றும் அதன் வணிக மாதிரிகளையும் உலகமயப்படுத்துவதாக உள்ளது.
தற்கால சினிமா இருக்கும் அமைப்பின் ஒழுங்கை அல்லது தர்மாவை உறதிப்படுத்தி ஒடுக்குமுறை அமைப்பை மீள்கட்டமைப்பு செய்வதும் புத்தாக்கம் செய்வதுமான பணியை செய்கிறது.
தற்கால சினிமா வேட்கைகளை நிறைவு செய்யும் பிம்பங்களை மட்டும் உற்பத்தி செயவதில்லை. புதிய புதிய வேட்கைகளை உற்பத்தி செய்து பரவவிடுகிறது.
தற்கால சினிமா இழப்பின் கனவுகளை மட்டும் நிறைவு செய்வதில்லை, புதிய கனவுகளை உற்பத்தி செய்கிறது. அடைவதற்கான கனவுகளையும், அடைய முடியாத வேட்கையையும் மோகத்தையும் பெருக்குகிறது.
மாற்று சினிமா பார்வையாளர்மீதான சுயவிமர்சனத்தை உருவாக்கி அவனது முதலாளிய-அதிகாரம் கட்டமைத்த ஒடுக்குமுறை உலகிலிருந்து எல்லைநீக்கம் செய்வதாக இருக்க வேண்டும். உணர்ச்சிகளுக்கான சினிமாவாக இல்லாமல் அறிவை உற்பத்தி செய்து அதை ஓரிடத்தில் குவிக்காமல் எல்லோருக்குமனதாக மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும். உடலை நுகர்வின் குறியமைப்பிலிருந்து விடுதலை செய்வதாக இருக்க வேண்டும்.
எதிர்கால சினிமா உயிர்த்தலுக்கான பிம்பங்களற்ற சிந்தனையை உற்பத்தி செய்வதாக இருக்க வேண்டும். படைப்பாக்கமிக்கவர்களாக பார்வையாளர்களை மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும்.

••••

-ஜமாலன் ( jamalan.tamil@gmail.com)

FRUIT JUICE FIVE POEMS BY SIBICHELVAN Rendered into English by Latha Ramakrishnan

SIBICHELVAN

SIBICHELVAN

FRUIT JUICE

FIVE POEMS BY SIBICHELVAN

Rendered into English by Latha Ramakrishnan

(I)

The fragrance of fruit juice fills the entire room.

You open the lid.

Cashew nuts fill the plate in golden hue.

Slicing a few fruits you keep them in a plate.

While taking out

a tiny quantity of pickle from the bottle

then itself

saliva sprouts in your tongue

and spray onto me.

You pour it in a lovely glass cup.

The glass cup brimming and swelling

the fruit juice is getting emptied

little by little.

The fruit-slices pepper-coated cucumbers

Are slowly being emptied.

Cashew nuts, pickle and all.

Friends

are slowly retreating into silence from speech.

At the moment when the fragrance of fruit-juice

is slowly filling the room

torrential rain outside.

Overwhelmed by the fragrance of fruit juice

I remain watching the heavy downpour

through the window.

Now fruit juice is pouring down as

heavy shower outside

Those creeping in the street

staggeringly

steer their wagons.

with outside – inside distinction withdrawing

all got dissolved in fruit juice.

The fragrance of fruit juice becomes all pervading.

(II)

At the time when the fragrance of fruit juice began to pervade

the entire room

I remained watching

Those who drank fruit juice

Went on discoursing I, I

With I

being absent

observing it all

I was drinking.

I am drinking the freshly squeezed fruit juice

(III)

‘Enough’ said he not

Enough? I didn’t ask

I went on pouring fruit juice

“Enough” said they not even now

“Enough” I didn’t ask even now

Fruit juice was getting finished

“Over” asked they not

“Over” I didn’t say.

I was gesticulating pouring

They too were gesticulating drinking

Now fruit juice that was not

was abundant

I am refilling it repeatedly

in glass cups

Fruit juice keeps swelling and overflowing.

(IV)

For the rain pouring outside nothing is required

For he too who stays inside the cabin

nothing is required.

Upon the wall

Water flows in the cataract

He who was inside

is struggling a lot.

(V)

Can’t say when it would come

Just like her, it arrives unannounced

And departs not taking leave.

This rain

Once announced many a time that it would come

But never turned up.

But now

Arriving out of the blue

as downpour devilish

causing chaos to the core

Indeed, this rain is just like her

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவுகிறது

நீங்கள் மூடியைத் திறக்கிறிர்கள்

முந்திரிகொட்டைகள் பொன்நிறமாக தட்டில் கிடக்கிறது

கொஞ்சம் பழங்களை துண்டுகளாக நறுக்கி ஒரு தட்டில் வைக்கிறிர்கள்

கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஊறுகாயை ஒரு பாட்டிலில் இருந்து

எடுக்கும்போதே உங்கள் நாக்கில் எச்சில் ஊறி

என் மேல் தெறிக்கிறது

ஒரு அழகான கண்ணாடி கோப்பையில் ஊற்றுகிறிர்கள்

கண்ணாடி கோப்பை நிறைந்து

நிறைந்து

பழச்சாறு கொஞ்சம்

கொஞ்சமாக காலியாகிக்கொண்டேயிருக்கிறது

முந்திரிக்கொட்டைகள் ஊறுகாய் எல்லாம்

பழத்துண்டுகள்

மிளகு துவிய வெள்ளரிகள் தீர்ந்துகொண்டேயிருக்கிறது

நண்பர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக

பேச்சிலிருந்து மௌனத்திற்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த

தருணத்தில்

வெளியே பெரும் மழைகொட்டிக்கொண்டிருந்தது

நான் பழச்சாற்றின் மணத்தில் மயங்கி ஜன்னலின் வெளியே

கொட்டிக்கொண்டிருந்த மழையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்

இப்போது வெளியே பழச்சாறு பொழிந்துகொண்டிருந்தது

தெருவில் ஊர்ந்துபோனவர்கள்

தள்ளாடியவாறே

வாகனங்களை செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்

அறைக்கு வெளியே

அறைக்கு உள்ளே என போதமில்லாமல்

பழச்சாற்றில் கரைந்தார்கள்

பழச்சாற்றின் மணம் வெளியெங்கம் பரவுகிறது

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவ தொட்ங்கியவேளையில் நான்

பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் பழச்சாறு பருகியவர்கள்

நான் நான் என பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்

நான்

இல்லாமல்

பார்த்துக்கொண்டே பருகிக்கொண்டிருந்தேன்

அப்போதுதான் பிழிந்த பழச்சாற்றை பருகிக்கொண்டிருக்கிறேன்

போதும் என அவனும் சொல்லவில்லை

போதுமா என நானும் கேட்கவில்லை

பழச்சாறு ஊற்றிக்கொண்டேயிருந்தேன்

அவர்கள் இப்போதும் போதும் என சொல்லவில்லை

நான் இப்போதும் போதுமா எனக் கேட்கவில்லை

பழச்சாறு தீர்ந்துகொண்டிருந்தது

தீர்ந்துவிட்டதா என அவர்களும் கேட்கவில்லை

தீர்ந்துவிட்டது என நானும் சொல்லவில்லை

பாவனையில் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தேன்

அவர்களும் பாவனையில் குடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

இப்போது

இல்லாத பழச்சாறு

இருந்தது ஏராளமாக

அதைத் திரும்பத்

திரும்ப நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்

கண்ணாடி கிளாஸ்களில்

வழிந்துகொண்டிருக்கிறது பழச்சாறு

வெளியில் பொழிகிற மழைக்கு எதுவும் தேவையில்லை

அறை உள்ளே இருக்கிற இவனுக்கும்

ஒன்றும் தேவையில்லை

சுவரில்

அருவியில் வழிகிறது நீர்

உள்ளேயிருந்தவன்

தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறான்

••

எப்போது வருமெனத் தெரியாது

அவளைப் போலவே சொல்லாமல் வருகிறது

அவளைப் போலவே சொல்லாமல் போகிறது

இந்த மழை

ஒருமுறை வருவேன் வருவேன் என அறிவிப்புகளை கொடுத்துவிட்டு வராமல் போனது

இப்போதோ

சொல்லாமல் வந்து பேயாட்டம் போட்டு

கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

இநத் மழையும் அவளைப் போலதான்

மனப்பிறழ்வின் மீதேறி நின்று கதை எனக்குச் சொன்ன கதை – சீனிவாசன் நடராஜன்

download (17)

சொல்லபடும் வார்த்தையின் வழியாகப் பெயர், பொருள், செயல் என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. புரிந்து கொண்டதை வைத்துக்கொண்டு அவனால் ஒரு முடிவுக்கும் வரமுடிகிறது. பவா செல்லதுரை தன்னுடைய அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளையும் தன்னுடைய கதைகளோடு சேர்த்துப் பின்னாட்களில் எழுதி வந்தார். ஒரு கதைசொல்லியாக அவரைப் பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஆவணப்படத்தைச் சமீபத்தில் பார்த்தேன்.

ஒரு குழந்தை அம்மாவிடம் செவிவழியாகக் கதைகளைக் கேட்டு வளர்கிறது. குழந்தை தன் பால்ய பருவத்தில் தான் கேட்டு வளர்ந்த கதைகளின் களங்களைப் பார்க்க நினைக்கிறது. அதற்கான முயற்சியை எடுத்து, அந்த இடங்களைப் போய்ப் பார்த்த பால்ய வயதுப் பிள்ளைக்கு அங்கு என்ன கிடைத்தது? கதைகேட்டு வளர்ந்த பிள்ளையுடைய கதையில் எதிர் கொள்கின்ற அண்ணன்மார்களையோ, ஆதர்சங்களையோ சந்தித்து (குழந்தையாக இருந்து பால்ய பருவத்தை எட்டிய) அவர்களிடம், ” இங்க ஒன்னு இருந்துதாமே, ஒன்னு நடந்துதாமே” என்று கேட்டபோது, அவர்கள் கொடுத்த பதில் என்ன?
இவர் அறியாத ஒரு சூட்சுமத்தை அவர்கள் செய்கிறார்கள். பால்ய காலத்துக்கே உரிய முறுக்கும் முனைப்பும், நம்பிய விஷயங்களின் மேல் கொண்ட கொள்கைப் பிடிப்பும், நிச்சயமாகக் கதைசொல்லியைப் பார்த்துக் கதையானது கேட்பதுபோல, இந்தக் கதைசொல்லி கொண்ட பிடிப்பும் விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் மிகப்பெரியது.

அந்த ஆவணப்படத்தில் சந்துரு பேசகிற மாதிரி, ஓர் ஊரில் ஓர் இயக்கம் மாநாடு போட்டால், மாநாட்டில் பேசப்படும் பல விசயங்களைத் தாண்டி ஊர் மக்கள் மாநாட்டிற்காக வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவதாகச் சொல்லும் இடம் மிக நுட்பமானது. ஒரு மாநாடு ஊர் மக்களால் பேசப்படும்போது மாநாட்டினுடைய தீர்மான நகல்களைப் படித்தோ, தீர்மானம் என்ன விளைவுகளையும் தாக்கத்தையும் கொண்டுவரும் என்பதைப் பற்றிய விவாதமற்றோ, மாநாடு பற்றிய அறிவிப்புகளையும் அதில் பேசுகின்ற நட்சத்திரங்களையும் அறிந்துகொண்டு அவர்களைப் பிடித்திருந்தால் பிடித்த விதத்தில் பாராட்டிப் பேசி மகிழ்ந்தும், பிடிக்கவில்லையென்றால் சாடி, திட்டித்தீர்த்தும் பேசக்கூடிய ஊர் மக்களுடைய மனநிலை எல்லாவற்றையும் தாண்டி வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவது ஆராயத்தக்கது. பதாகைகளின் அழகில் ஊர் மக்கள், மெய்மறந்து போய்க் கிடப்பதைப் பயன்படுத்தி எந்தக் கொள்கை சார்புடையவர்களாக மக்கள் இருந்த போதிலும் தங்களுடைய இயக்கத்தை மக்கள் ஏற்கும் விதத்தில் முன்னெடுக்கத் திட்டமிட்டு, அவர்களே முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய விதத்தில் அந்தப் பதாகைகளை அமைப்பது கொள்கை முழக்கங்களைத் தாண்டிப் பதாகைகளின் கவர்ச்சியை இயக்கங்கள் நம்புவதைக் காட்டுகிறது.

நான் முன்பே கூறியதுபோல பால்ய காலத்தின் முறுக்கும், கொண்ட கொள்கையின்பால் வைத்த விசுவாசமும், அதை முன்னெடுத்து செல்லக்கூடிய திடமும் தைரியமும் திண்தோள் வலிமையும் கொண்ட வாலிபர்கள் நிறைந்த நாட்டில் சிறு வயதில் தன் அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளை நம்பி அந்தக் கதைக்களத்தில் இருக்கக் கூடிய புனைவுகளை உண்மை என்று எண்ணி வாழத் தொடங்குகிறார்கள். நம் கதை சொல்லி அவ்வாறு தேடித் திரியும் காலத்தில், அந்த இடத்தைக் கண்டு அனுகும்பொழுது, அங்கே எதிர்கொள்ளும் அண்ணன்மார்கள் சொல்லும் செய்திகளை நம்பி இப்படியான ஒரு சமூகத்திற்காக நாம் போராடுகிறோம் என்று எண்ணுகிறார். அதையும் தாண்டி ஒரு சமூகத்தை மேம்படுத்தப் போராடுகிறோம், எளிய மக்களை வறுமையில் இருந்து காப்பாற்றப் போராடுகிறோம் எல்லோருக்கும் உதவி செய்கின்றோம், விசுவாசமாகவும் கொள்கையோடும் இருப்பதாக நினைக்கிறார்.

கதைசொல்லி, மிகப்பெரிய நம்பிக்கையில் திளைத்து அதில் அன்றாடம் கிட்டும் கைத்தட்டல்களும் விசில் சத்தங்களும் ஆராதனைகளும் ஆர்ப்பரிப்புளும் மனமகிழ்வை உண்டாக்கி அந்த மயக்கத்திலே திளைத்து இயக்கத்திற்காகத் தன்னை அர்ப்பனித்துக் கொண்ட ஒரு வாலிபன். பின்னாளில் இலக்கியம் சார்ந்து இயங்க ஆரம்பித்து, எழுத்துலகிற்கு வந்து எழுத ஆரம்பித்து இந்த மக்களுக்கான பிரச்சார யுக்தியாகவோ பரப்புரையாகவோ இல்லாமல் முக்கியமாக வட்டார வழக்குகளை இயல்பாகக் கையாண்டு ஒரு கதைசொல்லியாக நான் இருப்பது தவறா கதையே என்று கதையிடம் கேட்கிறான்.

கதை அவனிடம் சொல்கிறது, நீ ஒரு தனி மனிதன், உனக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள் உண்மையானது, நீ உணரும் உணர்வுகளும் உண்மையானது, ஏற்படும் உணர்வுகளுக்கும், உணரும் உணர்வுகளுக்கும் அதிக வித்தியாசங்கள் இல்லை, ஒரு வித்தியாசத்தைத் தவிர. உன் அண்ணன்மார்கள் சுற்றி நின்று கைதட்டியது உனக்கு மகிழ்வென்றால், அது ஏற்படுத்தபட்டது. நீ யாருக்கேனும் யாரும் பரிந்துரைக்காத விதத்தில் உதவி செய்து நீ உணர்ந்த மகிழ்வு என்பது, நீ அடைந்த மகிழ்வு. உன் உள்ளுணர்வு உனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய அறிவும், தெளிவும், மகிழ்வும் நீ உணர்ந்தவை. உன் அண்ணன்மார்கள்உனக்கு ஏற்படுத்தியது ஏற்படுத்தப்பட்டவை. ஏற்படுத்தப்பட்டவை யாவும் பலராலும், பல விதத்திலும், பல நேரங்களிலும், பல வகைகளிலும் உன்னிடம் ஏற்படுத்த முடியும். ஆனால் உன் உள்ளுணர்வு உனக்கு உணர்த்துவது என்பது கதையாகிய நான், கதைப்பவனாகிய உனக்கு ஏற்படுத்துவது, உணர்த்துவது.

இவ்வாறான சுயபரிசோதனையின் உச்சத்திலே, நீ ஒரு கதை சொல்பவனாக, எனக்குத் தெரிகின்றாய். சொல்லப்பட்ட கதையாகிய நான், உன்னிடத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கின்றேன். நான் எதிர்பார்ப்பது என்னவென்பது உனக்குத் தெரிந்துபோன தருணத்தில் நீ உன் அண்ணன்மார்களை விட்டுப் பிரிந்தாய். உனக்காகவும், உன்னுடைய முன் முடிவுகளுக்காகவும், நீ உணர்ந்த எளிய மக்களுக்காகவும், கதை சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறாய். அப்படி நீ சொல்லிய கதைகள்தான் உன்னுடைய கதைகள். கொண்டாட்டமான மனநிலையின் உச்சத்தில் இருக்கும் தருணங்களிலே நீ எளிய மக்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். எளிய மக்களின் வறுமை பற்றிக் கதை சொல்கிறாய். எளிய மக்களின் துயரங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். இது ஏற்படுத்தபட்டதல்ல, உணர்ந்தது. தனிமனிதனாகிய உனக்கு உன்னுடைய உள்ளுணர்வும், கதையாகிய நானும் உணர்த்தியது. இந்த உணர்வின் உச்சத்திலே நின்றுதான் நீ எளிய மக்களைப் பார்க்கிறாய். நீ அவர்கள் மீது கருணையும், அன்பும் கொண்டு அவர்கள் அறிவும், செறிவும், வளமையும் கொண்ட வாழ்வியலை அமைத்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறாய். நீ எதைக் கடத்த முற்பட்டாயோ, அதைக் கடத்தும் கருவியாகக் கதையாகிய என்னைப் பயன்படுத்துகின்றாய். உன் அம்மா உனக்கு சொன்னதுபோல.

…………………………………………………………

பவாவைப் பற்றி ஷைலஜா இப்படி சொல்றாங்க, ”அவர்கிட்ட எனக்கு ரொம்ப புடிச்சதே அப்ரிசிஷியேஷன்தான், புடிச்சிருந்தால் கொண்டாடுவார். புடிக்கலன்னா இனிமே நான் பேனாவே எடுக்க முடியாத படி கிழிச்சி மூஞ்சில போட்டுடுவார்”.

எனக்குத் தெரிந்து அதுதான் இந்தக் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல் தொடங்குகின்ற இடம். ஆனா ஜே.பி கதை சொல்லியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது விஷூவல்தான் கதைசொல்லியை முதலில் ஈர்த்துப் பின்னர் ஆக்கிரமித்திருப்பதாகவும் சொல்லுகிறார். அதிலிருந்துதான் கதைசொல்லி ஒரு கருவியைத் தேர்ந்தெடுத்து எழுத ஆரம்பித்ததாக இந்த ஆவணப்படத்தில் ஜேபி பதிவு செய்கிறார்.

ஜெயமோகன் கதை சொல்லியைப் பற்றிப் பேசும்போது கதை சொல்லியின் வாழ்வியல் ஒரு கொண்டாட்டமான மனநிலையில் நெருக்கடி அற்ற வாழ்வியலாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார். கதைசொல்லியின் எழுத்து அல்லல்படும் எளிய மனிதர்களை அவர்களுடைய துயரங்களைக் கருணையோடு பார்க்கக்கூடிய, எழுதகக் கூடிய எழுத்தாகவும் இருப்பதாக ஜெயமோகன் பதிவு செய்கிறார். இங்கிருந்துதான் ஆவணப்படத்தை மூன்று விதமாக நான் பிரிக்கிறேன். ஒன்று கதைசொல்லியைப் பற்றிய விமர்சனம். இரண்டு, ஷைலஜாவின் பதிவின்படி கதைசொல்லியின் ரசனை. மூன்று, காட்சிகளின் படிமங்களிலிருந்து கதை சொல்லல். இப்பார்வையிலிருந்து ஆவணப்படம் ஆரம்பிக்கும் இடம் சிங்காரக்குளம்.

படத்தில் சிங்காரக்குளத்தைப் பற்றிக் கதைசொல்லி பேசும்போது சிங்காரக்குளம் இருந்த ஜமின் பற்றியும், அதனுடைய அமைப்பு பற்றியும் விரிவாகச் சொல்கின்றார். ஜமின் நிலைமை இன்றைக்கு என்னவாக இருக்கிறது? என்று விஷூவலாகப் படத்தில் காட்டுகிறார்கள்.
குளத்தினுடைய ஒரு பகுதியை இயற்கை அறன் பாதுகாத்ததாகவும், இன்னொரு பகுதியை ஜமினின் முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாத்ததாகவும் கதை சொல்லி சொல்லுகிறார். இரண்டு விஷயங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த நீர்நிலையைக் கதைசொல்லி சிறு வயதிலிருந்து செய்திகளாகக் கேட்டுக் கேட்டு பார்க்காமல் அனுபவிக்காமல் அனுபவிக்கவும் , பார்க்கவும் தூண்டப்பட்ட கதைசொல்லி சிங்காரக்குளத்தை நேரில் பார்க்கிறான். ஒரு மிகப்பெரிய சமூகம் நீர்நிலையைப் பார்ப்பதற்கும், அதை சுகிப்பதற்கும், அனுபவிப்பதற்கும், ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அந்த இயக்கமானது வெற்றி கொள்ளப்பட்டு இயற்கை அறன் அப்படியே விடப்பட்டு, இந்த முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாப்பதிலிருந்து அந்த நீர்நிலை விடுவிக்கப்பட்டு, அது அதுவாகவே தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு எளிய மக்களுக்காக வரும்பொழுது, அது தேன் சொட்டும் தண்ணீராக இல்லாமல் போனதுதான் என்னுடைய மிகப்பெரிய சோகம் என்று கதைசொல்லி சொல்கிறார். இதைத்தான் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல்களாக நான் பார்க்கிறேன்.

ஒரு கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடம் மிகவும் மனம் திறந்து பேசக்கூடிய இடமாக நான் நினைக்கின்றேன். இந்த ஆவணப்படம் ஒரு கதைசொல்லி பற்றிய ஆவணப்படமாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. கதைசொல்லியும், கதையும் மனம் திறந்து பேசிக்கொள்கிற விஷூவலாகத்தான் பார்க்கிறேன். இந்தக் கதைசொல்லி கதையிடம் என்ன பேசகிறார்? எதைப் பற்றி ஆதங்கப்படுகிறார்? என்று பார்த்தோமானால் கதைசொல்லி தன்னுடைய பால்ய காலத்தில், அம்மா தனக்குச் சொன்ன பல செவிவழிக் கதைகள் மூலமாகத் தூண்டப்பட்டதையும் அவைகளை உண்மை என்று நம்பி தேடித் திரிந்ததையும் பேசுகிறார். கதைசொல்லி உண்மை என்று நம்புவதைக் கதையில் வந்த இடையனும், ஆடுகளும் கல்லாக சமைஞ்ச இடத்தைச் சொல்லும்பொழுது நமக்குப் புரிகிறது. உண்மையிலேயே கல்லாகச் சமைந்தது எப்படி இருக்கும்னு பார்க்க நினைக்கிறார். அவர் பால்ய பருவத்தை எட்டிப் பார்க்கக்கூடிய தருணத்தில் கதைகளில் பல விஷங்கள் குறியீடுகளாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று அவருக்குப் புரிய வருகிருது.

ஒரு விஷயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அந்த நம்பிக்கையை எட்டுவதற்காக ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அவ்வியக்கம் வெற்றி பெறும் பட்சத்தில் எந்த நோக்கத்திற்காக அவ்வியக்கம் நடத்தப்பட்டதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறி, அவர்கள் இடத்தில் வந்து சேர்ந்ததா என்கிற மிகபெரிய கேள்வியைக் கேட்கிறார். ஒருவேளை கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடத்தில் கேட்டுவிட்ட கேள்வியாகவோ அல்லது கேட்டு நமக்குத் தெரியாமல்போன கேள்வியாகவோ இருக்குமா என்கிற யூகம் எனக்கு இப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது தோன்றியது.

அப்படியான கேள்வி, குளத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்ட ஒரு சமூகம், தன்னிடமிருந்த ஒரு குளத்தையோ, குட்டையையோ சிங்காரக்குளத்துக்கு இணையாக மாற்றி அதைப் பற்றிய செவிவழிச் செய்தியை நாம் பரப்புரை செய்திருந்தால் ஒருவேளை சிங்காரக்குளமும் காப்பாற்றப்பட்டு அதேபோன்று இன்னொரு அருமையான குளமும் கிடைத்திருக்கும் என்பதாக.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அறிவும் செறிவும் பெற்ற ஒரு மேம்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்கி இருக்க முடியுமோ, ஒருவேளை மேம்பட்ட சமூகம் என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூடிய முதலாளித்துவ மனோபாவம் உடைய ஒரு சமூகம், குளத்தை வைத்திருப்பதாக நம்பிய விஷயத்தின் மீது ஆர்வத்தின்பால் ஓர் இயக்கம், முற்பது நாற்பது வருடங்களாக முன்னெடுத்த பின்பு குளத்தை எட்டிப் பார்க்கின்றான்.

எட்டிப் பார்த்தால் அந்தக் குளம் யாராலும் பயன்படுத்த முடியாத யாருக்கும் பயனற்ற ஒரு நீர்நிலையாக இருப்பதைக் கண்ணுரும்பொழுது இந்த நீர்நிலையைப் பாதுகாப்பது, இதே போன்று இன்னொரு நீர்நிலையை உருவாக்குவது அதே போன்ற சமூகத்தை உருவாக்குவது, அப்படியான விஷயங்களில் முற்பது வருடமாகக் கவனம் செலுத்தாமல் போனது, அதைப் பற்றிக் கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையிடம் கேட்டு ஆதங்கப்பட்டுக் கேள்வி எழுப்புகிறாரா என்று எனக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

ஒரு சமூக மாற்றம் அறிவையும் அறிவு சார்ந்த விஷயங்களையும் ஊட்டி ஒரு சமூகத்தை அறிவின் உச்சதுக்குக் கொண்டு போவதற்குப் பதிலாக அறிவோடு வாழ்ந்த ஒரு சமூகம் இருந்ததாக நம்பி அந்த இடத்தில் கொண்டுபோய் மனிதர்களைக் குடியேற்றிவிட்டால் அல்லது இவர்களை அங்கே போய் இருக்கச் செய்துவிட்டால் இவர்களுக்கும் அறிவு வந்துவிடும், பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்ற நிலப்பரப்பில் நின்றால் வீரம் வந்துவிடும் என்கின்ற ஒரு நம்பிக்கைக்கு இணையாக ஒரு நம்பிக்கை இன்னமும் நிலவுகிறது.

அப்படி சினிமா நட்சத்திரங்களுடைய கட் அவுட்டுகளுக்குப் பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டால் நாமும் சினிமா நட்சத்திரம் ஆகிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையையோ, தேன் சொட்டும் அருவி தேனருவி என்கின்ற நம்பிக்கையையோ, இது போன்ற விஷயங்களின் மீது நாம் ஆர்வத்தோடு சொயல்பட்டு, அதை எதிர்த்து அதை அடைவதற்கான ஒரு மிகப் பெரிய ஒரு இயக்கத்தை நடத்தி அந்த இயக்கம் இலக்கை அடையும்போது அங்கு அவர்களுக்குக் கிடைக்கின்ற ஏமாற்றம் அந்த ஏமாற்றத்தின் வலி, அந்த வலியின் வெளிப்பாடு இந்தச் சமூகத்தின்மேல் கதைசொல்லி பவா செல்லதுரை எவ்வளவு அன்போடும், கருணையோடும் சைலஜா சொன்னதைப் போல மிகபெரிய விமர்சனத்தை முன்வைக்கின்றார் என்று இந்தப் படம் மூலமாக எனக்குக் கிடைத்ததாகத்தான் நான் நம்புகின்றேன்.

…………………………………………………………

அஜிதன் கூடவும், வம்சி கூடவும் நான் கதைசொல்லியைப் பற்றி அடுத்த நாள் காலையில் நிறைய பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது எங்களுக்கு ஒரு பார்வையை அஜிதன் சொன்னான். கதைசொல்லியின் எல்லாக் கதைகளிலும் பொதுவாக ஒரு கதையில் கன்னி வைப்பதைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட மனிதனைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் எலிகளை எப்படிப் பிடிப்பார்கள்னு, எல்லா வலைகளையும் அடைத்து… என்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இதிலிருந்து பவா செல்லதுரை என்கிற மனிதனுக்கு உள்ளே இருந்து புகைமூட்டத்தில் வேகிற வேதனையும் தெரியும், வெளியில் வந்து நிலப்பிரபுத்துவ தன்மையின் மனோபாவத்தினுடைய கொண்டாட்டமும் தெரியும். ஆகவே இந்த நிலப்பிரபுத்துவ மனப்பான்மையில் உள்ள காபந்து செய்யபட்ட கொண்டாட்டம் என்கிற மனோபாவத்தை, மனநிலையை அவர் உடைத்து வெளியில் கொண்டு வந்து எளிய மக்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்யும் ஒரு மனிதராகக் கதைசொல்லி தன்னை உருவகப் படுத்திக் கொண்டதன் விளைவு தன்னுடைய கதையுடன் கதைசொல்லி ஆதங்கப்பட்டுப் பேசுவது, கேள்வி கேட்பது கதைசொல்லி கதையிடம் கேட்கும் கேள்விகள் என்று அறிந்துகொண்டேன்.

உள்ளிருந்து அனுபவித்த வேதனையைத் தாண்டி, அவர் எளிய மக்களுக்கு இந்த கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்க்கும்பொழுது அவர் அனுபவிக்கும் வேதனை அலப்பரியதாகத்தான் இருக்கிறது. கதைசெல்லி பவா செல்லதுரை தன் கதையினிடத்திலே அதங்கப்படுகிறார். சூழலை முன்நிறுத்தி ஆதங்கப்படுகிறார். இந்தச் சுற்றுச்சூழல் இன்றைக்கு இவ்வளவு கேடுகெட்டுப் போய்விட்டதே. இப்போ இந்த விஷூவல்ஸ் இல்லாம ஜே.பி சொன்ன மாதிரி இந்தக் கொண்டாட்டமான மனநிலையை இந்த எளிய மக்களிடம் எப்படிக் கொண்டுபோவது என்கின்ற ஆதங்கத்தின் உச்சம்தான் கதையினிடத்தில் பேசும்பொழுது எழுப்பும் கேள்வியாக எனக்குப் படுகின்றது.

கதை அவருக்குத் திரும்பவும் ஒரு கேள்வியை எழுப்பி பதிலையும் சொல்வதாக இந்தப் படம் முடிவடைகின்றது.கதை, கதைப்பவனிடத்தில் கேட்கும் கேள்வி எளிய மக்களிடத்தில் கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்ப்பதற்குச் சூழல் சார்ந்த, மனோபாவம் சார்ந்தும், அறிவு சார்ந்த விசயங்களை அவர்களுக்குச் செரிவூட்டி இருந்தால் இந்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் தாங்கள்கேட்ட, தாங்கள் செவிவழியாக அடைந்த செய்திகளின் உண்மைத் தன்மை அறியாமல் அதன்மீது போர்த்தொடுத்து அதற்கு இயக்கம் கண்டதுக்குப் பதிலாக அதைப்போன்ற இன்னொரு சாம்ராஜ்ஜியத்தை நாமே இந்த முற்பது நாற்பது வருடத்தில் உருவாக்கி இருப்போமேயானால் அது தாங்கள் இயக்கம் காணவேண்டிய அவசியத்தையும், எதற்காகக் கண்டிருக்க வேண்டும் என்கின்ற அவசியத்தையும், அப்படியாக ஒரு இயக்கம் இணையாக முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தால், பழமையும் காப்பற்றப்பட்டிருக்கலாமே, புதுமையும் மிக அழகாகத் தங்களுக்கான அடையாளமாக வாழ்வியலின் கொண்டாட்டமாக உண்மையிலேயே இருந்திருக்குமோ அப்படியான கேள்வியைத்தான் அந்தக் கதை கதைசொல்லியான பவா செல்லதுரையிடம் எழுப்பி இன்றைக்குத் தனிமனிதன்தான் இயக்கம், அப்படித் தனி மனித இயக்கத்தினுடைய முன்னோடியாகவும் தனிமனிதன்தான் இயக்கம் என்பதை வருங்கால இளைய தலைமுறைக்கு நிதர்சனமாக உணர்த்துபவனாகவும் நீ இருக்கிறாய். உன்னைப் பார்த்த இளைஞர்களும், உன்னைப் பார்த்த இன்றைய சமுதாயமும் உன்னைப் போன்ற தனிமனித எழுச்சியும் கொண்டாட்டமும் மனநிலையும் வாழ்வியலும் கொண்டு இயங்க ஆரம்பித்து இனிவரும் காலங்களில் அடுத்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் நீ நினைக்கும்உலகத்தை உன் கண்முன்னாலேயே சிருஷ்டிக்கும் ஒரு கதை சொல்லியாக இந்தச் சமுதாயத்திற்கு நீ கிடைத்திருக்கின்றாய். நீ அறிவானவன், நீ அன்பானவன், you are the man of love என்று சொல்வதாகத்தான் இந்தப் படம் எனக்குத் தெரிகின்றது.

வம்சி: பவா வெறும் கதை சொல்லியா ?

பல இடங்களில் சாப்பாட்டைப் பத்தி இந்த ஆவணப்படத்தில் சொல்லப்பட்டிருகிறது. பவா விருந்திற்கு அழைப்பதாகவும் விருந்து முடிந்த பின், ’இது என் வாழ்நாளில் மிகச் சிறந்த விருந்து’ என்று நண்பர்களிடத்தில் சொல்வதாகவும் அர்த்தப்படும்படியான காட்சிகள் இந்தப் படத்தில் இருக்கிறது. நீங்கள் கேட்ட பவா வெறும் கதைசொல்லியா என்பதற்கான பதிலுக்காக நான் இந்த ஆவணப்படத்தில் இருந்து இந்தக் காட்சிகளை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

பவா என்கிற கதைசொல்லி ஏன் கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும். கதைசொல்லி கதைகளை யாரிடத்தில் சொல்லுகின்றான். தனக்கு முன்னால் தன்னைவிடத் தொலைதுரத்தில், தொடர்புக்கு அப்பால் இருக்கக் கூடியவர்களிடம், தன்னை சந்திக்க வரும் நபர்களிடத்தில், தன் சந்திப்பே இல்லாமல் தொடர்புகொள்ளும் பல பேரிடத்தில், பேச்சின் மூலமாக ஒரு தொடர்பை எல்லையை விரிவுபடுத்துவதற்காக ஒரு கதையின் மூலமாக இணைகிறான். கதைசொல்லிக்குப் புற உலகம் என்பது கொண்டாட்டம் மகிழ்வு, அக உலகம் என்பது வலியும் வருத்தமும்.

கதைக்கு அகம் என்பது கொண்டாட்டம், மகிழ்ச்சி. புறம் என்பது வலியும் வருத்தமும். ஆகக் கதைசொல்லி கையாளும் யுக்தி கதைக்கு நேரெதிர்மாறானது. கதை கையாளும் யுக்தி கதைசொல்லிக்கு நேரெதிர்மாறானது. இப்பொழுது கதையைப் பார்த்துக் கதைசொல்லி கேட்பது மாதிரியான கேள்வி:

“நான் வெறும் கொண்டாட்டமான மனநிலையை மட்டும் எளிய மக்களுக்குக் கடத்த நினைத்தேனா?”

”இல்லை”.

அப்போ எளிய மக்களை மேம்படுத்த, எளிய மக்களைச் சமூகத்தின் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் நிறுத்த. அதைத்தான் அதைசொல்லியின் பள்ளித்தோழி முதல் காட்சியில் சொல்லுவார்கள். சமூகத்தில் நாங்க நிக்கனும் அப்படின்னா, ’அப்படிங்குற’ வார்த்தை இருக்கும் சமுகத்தில் இவர்களை இவர்கள் மேம்படுத்திக்கொள்ள எப்படிப் பொருளாதார ரீதியாகவா, அறிவிலா, எந்தவகையில நாகரிகத்திலா, காலச்சாரத்திலா, எந்தவகையில இப்படி பல வடிவங்கள் இருக்கு, ஆக இந்த எளிய மக்கள் தன்னுடைய சமூகத்தை மேம்படுத்த செழுமைபடுத்த, செம்மையடையச் செய்ய ஒரு பிம்பம் தேவைபட்டிருக்கின்றது. அந்த பிம்பம்தான் ஜே.பி சொன்ன மாதிரி விஷுவல் இன்ஸ்பரேஷன். அந்த விஷ்வல்தான் அம்மா சொன்ன கதைகளில் இவருக்கு உருவான பிம்பம், அந்த விஷ்வல்தான் இவர் தேடிப் போகிற தேடல், அந்த விஷ்வல்தான் இவருக்குள்ளிருந்து வெளிப்படுகின்ற வெளிப்பாட்டு வடிவமான கதை. கதைசொல்லி யாருக்காகக் கதை சொல்கிறன், கதைசொல்லி தனக்காகத்தான் கதை சொல்கின்றான். கதைசொல்லியால் சொல்லப்பட்ட கதை, கதைசொல்பவனுக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, தினந்தோறும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு கதையைக் கதை கதைசொல்லிக்குச் சொல்கிறது. இப்படி இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்போ எப்போதோ சொல்லப்பட்ட ஒரு கதை சொல்லப்பட்டவனுக்கு அதன் பின்னர் தினந்தோறும் கதை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. இவ்வாறான கதை கதைசொல்லியினிடத்திலே சொல்லப்பட்ட கதையாகத்தான் நான் பவாசெல்லதுரையின் இந்தப் படத்தினைப் பார்க்கிறேன், பார்த்தேன். இப்படித்தான் நினைத்து பவா செல்லதுரை வாழ்ந்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்து ஆர்.ஆர். சீனிவாசன் பதிவு செய்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்துஅவர்கள் எங்களுக்குத் திரையிட்டார்களா?

இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். மிகச் சாதாரண ஓர் எளிய மனிதனாக – என் முன்னே அந்தப் படம் – கதைசொல்லியும் கதையும் சொன்ன கதையைத்தான் நான் உங்களுக்கல்ல எனக்குக் கதையாகச் சொன்னேன். அதாவது கதை எனக்குச் சொன்ன கதையைச் சொன்னேன்.

…..
நன்றி: அஜிதன், வம்சி, பாவேந்தன்

பெர்னாண்டோ பெஸோவா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (16)

ஆடுகளின் பாதுகாவலன்

கடவுளைப் பற்றி சிந்தித்தல் என்பது
அவருக்கு அடிபணியாமல் இருப்பது.
நாம் கடவுளை அறியக்கூடாது
என்பதற்காகவே அவர்
தம்மை நம்மிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

நாம் எளிமையாக அமைதியுடன்
இருப்போமாக.
மரங்களையும், ஓடைகளையும் போல.
அப்போது கடவுள் நம்மை மிகவும் விரும்புவார்.
மரங்கள் மரங்களாய் இருப்பதுபோல்,
ஓடைகள் ஓடைகளாய் இருப்பதுபோல்,
நம்மை நாமாக அவர் மாற்றுவார்.
வசந்த காலத்தில் பசுமையையும்
நம் பயணம் முடியும் பருவத்தில்
சென்று இளைப்பாற ஒரு நதியையும் தருவார்.

அதற்கு மேலதிகமாக
அவர் எதையும் தரமாட்டார்.
ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வது
நம்மை நமது தன்மையிலிருந்து
கீழ் இறக்கிவிடுதலாய் அமைந்துவிடும்.

சூர்யகாந்திப் பார்வை

ஒரு சூர்யகாந்திப் பூவைப் போல் எனது பார்வை
தெளிவானதாக இருக்கிறது.
சாலைகளில் நடக்கையில்
இடமும் வலமும் பார்த்தவாறு செல்வது
என் வழக்கம்.
சில சமயங்களில் பின்புறங்களிலும்
பார்ப்பதுண்டு.
ஒவ்வொரு கணமும் நான் காண்பது
முன் எப்போதும் பார்க்காதது.
எதையும் விட்டுவிடாமல் நுண்ணிப்பாகக்
காணும் திறனும் கைவரப்பெற்றிருக்கிறேன்.

புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு குழந்தை தனதுப்
பிறப்பின் உண்மை அழகை உணரும்போது
கொள்ளும் உவகையையும் பெருமிதத்தையும்
என்னாலும் அடைய இயல்கிறது.
ஒவ்வொருக் கணமும் முழவதும்
புதிதான ஒரு உலகில் பிறந்ததாய் உணர்கிறேன்.

களங்கமில்லா அமைதியழகுடன் ஒளிரும்
டெய்சி மலரைப் போல்
இவ்வுலகை நான் பார்க்கிறேன்.
ஏனெனில் நான் அதைப்பார்க்கிறேனேத் தவிர
அதைப்பற்றி சிந்திப்பதில்லை.
சிந்தித்தல் என்பது புரிந்துக்கொள்ளாதிருப்பது .
நாம் சிந்தித்து உணர்வதற்காக
உருவாக்கப்பட்டதில்லை இவ்வுலகு.
(சிந்தித்தல் என்பது குறையானக் கண்களைப்
பெற்றதற்கு சமானம் ),
சரியான வழி, உலகைக் காண்பதும்
அதனுடன் ஒன்றிப்போய் கரைந்துவிடுதலே .

எனக்குத் தத்துவமென்று ஒன்றுமில்லை;
உணர்வுகள் மட்டுமே உண்டு.
இயற்கையைப் பற்றி பேசுகிறேன் என்றால்
எனக்கு அதைப்பற்றி முழுவதும்
தெரியுமென்றில்லை; நான் அதை
நேசிக்கிறேன் என்பதால் மட்டுமே.
ஏனெனில் உண்மையாய் நேசிப்போர்
எதை நேசிக்கிறோம் என்பதை
எப்போதுமறியார். ஏன் நேசிக்கிறோம் அல்லது
நேசம் என்றால் என்னவென்பதையும்.
நேசிப்பது என்பது நித்தியமான
நிர்மலத்திலுருப்பது .
நிர்மலமாக இருப்பதென்பது
சிந்தனையற்றிருப்பது.


ஆடுகளின் பாதுகாவலன் -2

நான் ஆடுகளின் பாதுகாவலன்.
ஆடுகள் எனது எண்ணங்கள்.
எனது எண்ணங்கள் அனைத்தும்
உணர்வுகள்.
நான் எனது கண்களாலும்
காதுகளாலும் சிந்திக்கிறேன்.
மற்றும் எனது கைகள், பாதங்கள் ,
மூக்கு மற்றும் வாயாலும் கூட.

சிந்திப்பது என்பது அச்சிந்தனையை
காண்பதும் முகர்வதும்.
ஒரு பழத்தை உண்பது அதன்
அர்த்தத்தை சுவைப்பது.

ஆகவேதான் ஒரு வெப்பமான நாளை
மிகவும் அனுபவித்ததன் வலியுடன்
வெதுவெதுப்பானக் கண்களுடன்
புல்வெளியில் என் உடல்
படர்கையில்
அக்கணம் முழுவதும் நீளும்
என் முழு உடலையும் உணர்கிறேன்.
உண்மையை உணர்கிறேன்
அதனால் மகிழ்கிறேன்.

••••

( Fernando Pessoa – பெர்னாண்டோ பெஸோவா (1888-1935), புகழ்பெற்ற போர்ச்சுகீசிய கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர்,தத்துவவியலாளர்)

தெளிநீர்க் கைமணலாய் கரைந்தொழுகும் சொற்கள்… (தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகளை முன்வைத்து) — காளிங்கராயன்

தேன்மொழிதாஸ்

தேன்மொழிதாஸ்

அவன்

வனத்தில் நுழையும்போது

புற்கள் நசுங்குவத்தில்லை.

நீரில் இறங்குகையில்

சிற்றலையும் எழுவதில்லை.

-ஜென் கவிதை (எம்.யுவன்)

அறிவியலின் கொடுங்கரத்தால் இயற்கையைப் புறந்தள்ளிவிட்டு அற்ப வாழ்வில் திளைக்கும் நவீன கான்கிரீட் மனிதக்கூட்டம். வளர்ச்சியின் பெயரால் அணு உலைகளும் மீப்பெரும் கட்டுமானங்களும் சாயமும் ரசாயனங்களும் மண்ணையும் நீரையும் காற்றுவெளியினையும் நஞ்சாக்கி எதிர்வரும் தலைமுறைகளுக்கு வாழத்தகுதியற்ற ஓர் புவனத்தைக் கையளித்துவிட்டுச் செல்வதோடல்லாமல் இயற்கையுடன் இயைந்து பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற காட்டுயிர்களின் புறச் சூழலையும் சீர்குலைத்தபடி நிற்கும் இன்றைய நவீன மனித வாழ்க்கை.

இத்தகைய சூழலில் இயற்கையைப் பாடுவதென்பதே சூழலியல் செயல்பாட்டின் ஒரு முதன்மைப் பகுதியாகி விடுகிறது. இங்கே, வளர்ச்சியினிடத்தில் இயற்கையை முன்வைக்கும் தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகள் நவீன மனித வாழ்வின் புறக்கணிக்கவியலா ஓர் அரசியல் செயல்பாடாகவும் அமைந்துவிடுகிறது.

தேன்மொழியின் கவிதைகளை வாசிக்கையில் அவை பசுமை சூழ்ந்த பிரமாண்ட மலையொன்றின் ஆழ்ந்த மௌனத்தையும் கடலலைகளின் சீற்றம் மிக்க ஆர்ப்பரிப்பையும் ஒரு தாளகதியில் நமக்குள் இசைக்கத்தொடங்குவதை உணரமுடிகிறது. இயற்கையையும் மொழியையும் மிகத்தீவிரமாக நேசிக்கும் தேன்மொழி அவற்றினாலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு வழிநடத்தப்படும் ஓர் கவியாக மிளிர்கிறார்.

தேன்மொழியின் மரபானது பசிய இலைகளின் சாறுவழியும் தமிழ்த் தொல்குடிகளின் திணைமரபு. மலைபடு குறிஞ்சியும் காடுறை முல்லையுமே கவியின் வாழிடமாகக் கவிதைகள் உருப்பெறும் களனாக எப்பொழுதும் அமைந்துவிடுகிறது. தனது துயரங்களை நோக்காடுகளை மகிழ்வினை காதலை காமத்தை தனிமையின் வெம்மையை… என எல்லாவற்றிலும் இயற்கையின் பேரிருப்பினைக்காணும் கவிமனம் சங்ககாலப் பாணர்/பாடினிகளுக்கே உரித்தான தனித்த பண்பாகும். புறக்கணிக்கப்பட்ட காதலின் கடுவலியில் இரவுகளின் உலைக்கல்லில் கனன்றெரியும் நினைவுகளினூடாக தேன்மொழி பாடும் சில கவிதைகள் ’நள்ளென்றே யாமம் சொல் அவிந்து/ இனிது அடங்கினரே மாக்கள்..எனும் பதுமனாரின் நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய துயரம் மிக்க அரற்றலை நினைவுறுத்துகிறது.

தமிழில் தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு உருவாகி வந்த புதிய அலையின் தலித் மற்றும் பெண் கவிஞர்கள் பழகிய மொழியையும் சொற்களையும் உடைத்துப் புதிதான மொழியமைப்பின் பல்வேறு கூறுகளை உருவாக்கினர். சான்றாக மதிவண்ணனின் மொழி நீதிக்கான சீற்றத்தின் மொழி, என் டி ராஜ்குமாருடையது மாந்திரீகத்தின் புதிர்மொழி, சுகிர்தராணியின் மொழி வலுமிக்கதொரு ஆதிக்க எதிர்ப்பின் மொழி…. இங்கே தேன்மொழியினுடையது இயற்கையின் தொல்மொழியாக இருக்கிறது. தெளிநீரின் அடியாழத்தில் நாம்பிய கைமணல் மேலெழும்பி வரவரக் கரைந்தோடும் விந்தையாக காலாதீதத்தின் பாசிபடிந்த தேன்மொழி எனும் இன்றைய நவீனகவியின் சொற்கள் நமது கைகளிலிருந்து நழுவி தமிழ்ப் பெருநிலத்தின் இனக்குழு வடிவம் கொள்கின்றன.

கருநெல்லிக் கண்கள், கன்மலையின் சினம், நீல் ஆம்பல் ஆழ்ந்த, கருநீல அமலைப்பூ, நெய்க்காளான்புற்று, நினைவுகள் தீம்பூ….போன்ற சொற்றொடர்கள் ஈராயிரம் ஆண்டுகள் நீளச்சென்று குறுந்தொகைப் பாடல்களின் சொற்சேர்க்கையில் பொருந்தி நின்று காலவெளி மயக்கத்தில் நம்மைத் திளைக்க வைக்கக்கூடும். கேளையாடுகளின் குளம்படி வலுவினை, மலை நாவல் பழங்களைப் போன்ற இருளை, வெள்ளரிபடரக் கொம்புகளாக்கப் பட்ட தகப்பன்களின் கால்களை, தூக்கி எறிந்தவனின் விரல் ரேகைகளை நினைவு வைத்திருக்கும் கருங்கல்லை, மழைக்காற்றில் பெருகிவரும் மருதாணிப்பூக்களின் வாசத்தை, மான்கொம்புகள் தென்படும் பாதைகளை, காட்டுப்பூக்களின் ரத்த நாளங்களில் ஊறிய முத்ததை…எனப் பெரும் கானகமொன்றின் அமைதியினுள் உறைந்திருக்கும் பலப்பல ரகசியங்களை உண்ணிப்பூக்களின் கரிய கனிகளிலிருந்து தான் உருவாக்கிய மொழியினூடாகவே நமது செவிப்புலனில் மெல்லக் கசியவிட்டு முன்றில் பறவையாக மறைந்து விடும் கவி தேன்மொழிதாஸ்.

எமலி டிக்கின்ஸனோடு தேன்மொழியின் கவிதைகளை ஒப்பிட்டிருந்தார் கவிஞர், விமர்சகர் இந்திரன். உண்மைதான். எமலியினுடையது தனிக்குயிலின் துயரொலி. தனியறையின் குறையிருளில் இருந்துகொண்டு சாளரங்களின் வழியாக இவ்வுலகைக் கண்டவர் எமலி. தேன்மொழியோ மலங்காடுகளின் முகட்டில் தனது பெருஞ்சிறகினைக் காற்றில் விசிறி மிதந்தலையும் ராஜாளி. கானகத்தின் தேவதை. இருவருமே இயற்கையின் காதலர்கள். அன்பின் யாசகர்கள். தனது மெல்லிய துயர் தோய்ந்த இறகுக் குரலால் மானுடப்பேரன்பின் மகத்துவத்தைப் பாடியவர் எமலி. இங்கே தேன்மொழியும் ஆயிரமாயிரம் துரோகங்களாலும், புறக்கணிப்புகளாலும், ஏமாற்றங்களாலும் கடும் வாதைகளுக்கு உட்பட்ட பின்னருங்கூட இறுதிவரை குழம்பிச்சாகும் அன்பினையே கைக்கொள்கிறார். அன்பிற்கென நடப்பதே இவ்வுலகின் வலிமையான போராட்டமென்கிறார். முடிவிலியான எனதன்பை நீ / புதைக்க விரும்பும் இடம் எதுவாக இருக்கட்டும் / இயற்கைபோல் தனித்தேகிடக்கும் / எனது மரணம் சமனிலி… என்கிற தேன்மொழியின் வெதுவெதுப்பான கண்ணீர்த் தடமெங்கிலும் உறைந்திருக்கிறது அடர்கானகமொன்றின் தூய்மையான பச்சையம். தான் உயிராய் நேசிக்கும் மொழி அழிக்கப்படும்பொழுதும், இனப்படுகொலைகளின் போதும் உருக்கொள்ளும் தேன்மொழியின் சீற்றம் மிக்க சொற்கள்கூட காதுகள் அலைபட கால்கள் அகன்று தும்பிக்கை உயர்த்திப் பிளிறியவாறு வனப்பகைவரை விரட்டிவரும் மதவையின் (பெண்யானை)பேருருவாகவே எனக்குள் தோற்றங்கொள்கிறது.

முற்றிலுமாகக் காடுகளைந்து பல்லாயிரம் ஆண்டுகளும் மைல்களும் கடந்து இன்று கான்க்ரீட் க்யூபுகளின் தணுமைக்குள் உறைந்துபோயிருக்கும் நாம் குறைந்தது சச்சிதானந்தனின் நினைவில் காடுள்ள ஓர் மிருகமாக மாறிவிடுவதே தொடர்ந்து மனிதனாக உயிர்ச்சூடு மிக்க இருப்பினை நமது உணர்த்தும் செயலாகும். காட்டுச்செடிகளை நரம்புகளாகப் பெற்ற தேன்மொழி காட்டின் பாடலைப் பாடும் உடலினையும் மனதைக் குடையெனத் திறக்கும் தாவரங்களையும் ஓர் ஆதிவாசியாய் நமக்குப் பெற்றுத் தருகிறார். அந்த வகையில் முதற்கனலைக் கண்டெடுத்த மூதாதையரை முத்தமிட்டு வணங்கும் தேன்மொழியிடம் எப்போதுமிருக்கும் முற்றுப்பெறாத ஓர் பெருங்காடு. அவ்வனத்தினுள் காலமெல்லாம் பேசிப்பேசித் தீராக் காதல் குறித்த, காமம், துயரம், அன்பு…எனும் மானுடப் பொதுமைகள் குறித்த தேன்மொழியின் பாடல்கள் வனப்பூக்களின் காதலை தமது கால்களில் மகரந்தமாய்ச் சுமந்து பறக்கும் தேனீக்களில் ரீங்கரித்தவாறு பசுங்காற்று வெளியெங்கும் அலைவுறும்.

••••