Category: முதன்மை 3

நவீனத்துவத்துக்கு அப்பால்: தமிழ்ச்சிறுகதையின் இயங்குவெளி / ஜிஃப்ரி ஹாஸன் ( இலங்கை )

download (39)

நவீன இலக்கியம் 1800 களிலிருந்தே தொடங்குகிறது. அந்தவகையில் பார்த்தால் நவீன இலக்கியமானது இன்று 217 வருடங்களே பழமைவாய்ந்தது. இந்த 217 வருடங்களில் நவீன இலக்கியம் உலகளவில் வேகமாகவே வளர்ந்துள்ளது. பல மகத்தான இலக்கியப் பிரதிகளை நவீன இலக்கியப் படைப்பாளிகள் உலகுக்கு வழங்கியுள்ளனர். ஏறத்தாழ உலகின் எல்லா மொழிகளிலுமே இந்த நவீன இலக்கியங்கள் உருவாகியுள்ளன. எனினும் போட்டி மிக்க உலக இலக்கிய அரங்கில் சில மொழி இலக்கியங்களே கவனப்படுத்தப்படுகின்றன.

நவீன இலக்கியங்கள் அதிகமும், நாவல், கவிதை, சிறுகதை போன்ற இலக்கிய வடிவங்களிலேயே தோற்றங்கொண்டு வளர்ந்தன. தமிழிலும் நவீன கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான வளர்ச்சியை, முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ்ப் புனைவுலகில் நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளே நவீன தமிழ் நாவல்களை விட எழுச்சியுடன் படைக்கப்பட்டு வந்தன.

நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைத் தமிழில் வளப்படுத்தி முன்னெடுப்பதில் பல படைப்பாளிகளின் பங்களிப்பு இருந்தது. புதுமைப் பித்தனில் தொடங்கி ஜே.பி. சாணக்யா வரை இந்தப் பங்களிப்பாளர்களின் பட்டியல் மிகவும் விரிந்தது. தமிழில் 19ம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டாலும் இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் நவீன சிறுகதைகள் அதன் சரியான அர்த்தத்தில் வேரூன்றி நிலைபெற்றன. தமிழின் நவீன சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் நவீனத்துவம் (modernism) வரைந்த எல்லைக்குள்ளேயே மிக நீண்ட காலமாக நின்று கொண்டு தம் எழுத்துச் செயற்பாட்டை முன்னெடுத்தனர். ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் எனும் ஒரு நீண்ட யுகம் தமிழில் தனி நவீன கதைகளின் காலமாகவே இருந்து வந்தது.

download (51)

பின்னர் அந்த நிலைமை தமிழவன், ரமேஷ்-பிரேம், எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி, எம்.ஜி. சுரேஷ், சாரு நிவேதிதா போன்றவர்களால் மீறப்பட்டு தமிழ்ச் சிறுகதைகள் நவீனத்துவத்தைத் தாண்டி கொண்டு செல்லப்பட்டன. அவர்கள் தெளிவாக நவீனத்துவத்தின் எல்லைக்கோடுகளை மீறி தமிழில் புதிய கதை உலகுக்கான பாதையை வரைந்தனர். நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களின் கடுமையான தாக்குதலை வெற்றிகரமாக முகங்கொடுத்தே தமிழில் அந்தப் புதிய உடைப்பு நிகழ்த்தப்பட்டது.

நவீன கதைகளை நியாயப்படுத்தியும், பின்-நவீனப் பண்புக்கூறுகள் கொண்ட கதைகளை நிராகரித்தும் நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களால் மிகைநிலைக் கதையாடல்கள் (meta narratives) முன்வைக்கப்பட்டன. பின்நவீன கதைகள் குறித்த ஜெயமோகனின் விமர்சனங்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவைதான். அவர் நவீன இலக்கியத்தின் வரையறைகளை மீறி எழுதும் புதிய படைப்பாளிகள் பலரையும் நிராகரிக்கிறார். அவர்களின் படைப்புகள் புனைவுத் தன்மையற்றிருப்பதாக அடிக்கடி சொல்கிறார். இதனால் பின்நவீனப் படைப்புகள் மேலோட்டமானவை, ஆழமற்றவை, புனைவுத்தன்மையற்றவை என அவர் குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்குகிறார். அது அவரது மிகவும் மேலோட்டமான புரிதலிலிருந்து மேற்கிளம்பும் விமர்சனமாகும். நவீன இலக்கியத்தில் வினைபுரியும் அவர் பின்-நவீன இலக்கிய உலகத்தால் தான் புறக்கணிக்கப்படக் கூடும் என்ற அச்சத்தில் எழுப்பும் குரலாகவே அவரது அந்த மதிப்பீடுகளைக் கருத வேண்டியுள்ளது.

images (44)

உலகளவில் பின்-நவீனப் புனைவுகளாக கொண்டாடப்படும் சில புனை பிரதிகளில் வெளிப்படும் ஆழ்ந்த புனைவுத் தன்மையையும், புனைவின் அழகியலையும் கவனத்திற் கொண்டு நோக்கும் போது இந்த மதிப்பீடு அதன் அர்த்தத்தை இழந்து விடுகிறது. தமிழின் பின்-நவீனப் புனைவுகள் கூட இப்படியான மிகைநிலைக் கதையாடல்களால் புறந்தள்ளிவிட முடியாதபடி புனைவின் சாத்தியப்பாடுகளையும், அழகியலையும் கொண்டிருப்பதையும், காலப்போக்கில் மகத்தான தமிழ் நவீனத்துவப் படைப்புகளுக்கு (modern fiction) நிகரான தமிழ் பின்-நவீன படைப்புகள் வெளிவருவதற்கான சமிக்ஞைகள் தமிழ்ச்சூழலில் தென்படுவதை நவீன இலக்கிய விமர்சகர்கள் கவனத்திற் கொண்டே ஆக வேண்டும். இதனால் தமிழ்ச் சூழலில் இந்த ஒப்பீட்டை கொஞ்சம் ஒத்திப் போட வேண்டிய தேவையேயுள்ளது.

நவீனத்துவம் (modernism) கலையை மனித வாழ்வு பற்றிய உண்மையாகவே நோக்குகிறது. அதன்படி, ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் தொழிற்பாடு மனித வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிப்பதாகும். தமிழில் புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி சுந்தரராமசாமி வரைக்கும், ஜெயகாந்தன் தொடங்கி ஜெயமோகன் வரைக்கும் வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீன இலக்கிய நோக்கின் ஏக பிரதிநிதிகளாகவே வலம் வந்தனர். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீனத்துவ கோஷத்தின் பின்னால் உண்மையில் மறைந்திருப்பது வாழ்வைப் போதிக்கும் படைப்பாளியின் தன்னகங்காரமும், அதிகாரத் தொனியும்தான் என்பதை வாசகன் கண்டுணரும் போது ஒருவித அலைக்கழிப்புக்குள்ளாகிறான். இன்று நான் நவீன இலக்கியப் பிரதிநிதிகளைப் பார்த்து எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி இதுதான். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிக்கின்ற நவீன படைப்புகள் மூலம் வாழ்வைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அது நிகழ்ந்தால் உண்மையில் அந்தப் பணியை நவீன இலக்கியப் பிரதிகளால் மட்டும்தான் செய்ய முடிகிறதா?

download (48)

இந்த இடத்தில் பின்-நவீன சிந்தயைாளர் லியோடார்ட் இன் கருத்து கவனிப்புக்குரியதாகிறது. ஓவியத்தின் நவீனத்துவ விதிகள் குறித்து அவர் சொல்லும் போது இப்படிச் சொன்னார், “தமது முன்னோர்களிடமிருந்த ஓவியத்தின் விதிகள் அல்லது கதையாடலின் விதிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். விரைவில் அவ்விதிகள் ஏமாற்றுவதற்கும், மயக்குவதற்கும், மறு உறுதி செய்வதற்குமானவையாக, உண்மையானவர்களாக இருப்பதை தடுப்பவையாக அவர்களுக்கு தோன்ற வேண்டும்”

உண்மையில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகின் புனைவுத் தன்மையும், நிச்சயமற்ற தன்மையும் வாழ்வை எந்த நம்பிக்கைக்கூடாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சிக்கல் தன்மையையே தந்துள்ளன. இந்நிலையில் வாழ்வை விளக்கமுற்படும் படைப்பு என நாம் எந்தவொரு படைப்பையும் எப்படிக் கொண்டாட முடியும். பின்-நவீனக் கதைகளும் மனித வாழ்வைப் பற்றிப் பேசுபவைதான். ஆனால் அது வாழ்வை யதார்த்தத்தின் (realism) வரண்ட மொழியால் வரையறுத்துக் காட்டாமல் கற்பனையின் அதீத மொழியால் புனைந்து காட்டுகிறது.

இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதைகளை அதன் வடிவம் (form) (பெரும்பாலும் கூறுமுறை) மற்றும் உள்ளடக்கம் என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மூன்று வகையினமாகக் குறிக்கலாம்.

தனி நவீன கதைகள்.
நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்தும் எனும் இரு பண்புகளையும் கொண்ட கதைகள்
தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள்.

தனி நவீனத்துவக் கதைகள்

தமிழ்ச் சிறுகதைவெளியில் தனி நவீனத்துவக்கூறுகளைக் கொண்ட கதைகளே அதிகம். ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு கால வளர்ச்சியையுடையது தமிழில் நவீனச் சிறுகதைகள். இன்று தமிழின் நவீன சிறுகதைகள் எண்ணிக்கையில் எத்தனை ஆயிரங்களைத் தாண்டி இருக்கும்? என்பதைக் கண்டறிவதற்கு நாம் ஒரு இலக்கியக் கணக்கெடுப்பையே செய்ய வேண்டியுள்ளது. மிகச்சிறந்த நவீனச் சிறுகதை எழுத்தாளர்களையும் தமிழ் உலகுக்குத் தந்துள்ளது. தமிழ் தனி நவீன கதைகள் புதுமைப்பித்தனில் தொடங்கி இன்று வரை எழுதப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் சில ஆண்டுகள் வரை அது நீண்டு செல்வதற்கான வாய்ப்புகளே தமிழ்ச் சூழலில் உள்ளது.

நவீன கதைகளை வாசகர்களுக்கு மிக எளிமையாகவே புரிய வைத்துவிடலாம். ஒரு நவீன தமிழ்ச் சிறுகதையானது தொடக்கம், உச்சம், முடிவு எனும் மூன்று புள்ளிகளிலேயே சுழலக்கூடியது. அது ஒரு மைய சம்பவத்தைக்கொண்டிருக்கும். ஒரு மையக் கதாபாத்திரத்தின் வழியே அந்த மைய சம்பவம் படிப்படியாக கதையாசிரியரால் நகர்த்தப்படும். ஒரே தொடருறு (continuity) எழுத்து முறையும் அதீத வர்ணனைகளும் குறுக்கீடு செய்தபடி இருக்கும்.

நவீன சிறுகதையில் கதையின் தொடக்கத்திலிருந்து அதன் முடிவு வரைக்கும் கதாபாத்திரம் ஒன்றோ, பலவோ இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நவீன படைப்பாளியிடம் இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களுக்கு இறுதிவரை என்ன நடக்கிறது என்ற ஒருவித படபடப்பு ஒரு புறம் வாசகனை கலங்கவைக்கிறது. இத்தகையதொரு பதட்டமான சூழலில் இலக்கியத்தை நிலைநிறுத்துவது நவீன இலக்கியச் சூழலின் ஒரு விளைவுதான். எனினும் அந்தப் பதட்டம் ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பையும், வாசகனின் இலக்கிய ஈடுபாட்டையும் தொடர்ந்து பேணிக்கொள்ள பங்களிப்புச் செய்வதாகவே இருக்கிறது. இதே பாணியில் வாசகனைத் திகிலடையச் செய்கின்ற அனுபவங்களை வழங்குவதிலும், ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பை ஏற்படுத்துவதிலும் பின்-நவீனத் தமிழ் ச்சிறுகதைகளுக்கும் ஒரு பங்களிப்பு இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அவர்கள் வாழும் காலத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களைத்தான் நவீன படைப்பாளிகளால் உருவாக்க முடிந்தது. புதுமைப்பித்தன் இதற்கு நல்ல உதாரணம். ஒரு கால கட்ட வாழ்வை, அதன் துயரத்தையும், வீழ்ச்சியையும் ஒருவிதப் பகடியுடனும் பிரதிபலித்தவர் அவர். அவரது சில கதாபாத்திரங்கள் இன்று முக்கியத்துவமற்றுப் போயுள்ளன. புதுமைப்பித்தன் நவீன சிறுகதைகளில் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களை ஓரளவு ஒத்த வாழ்வை எளிய பகடிகளால் கடந்து செல்லும் வாழ்வின் ஆழமான பக்கங்களுக்குள் ஊடுறுவி தத்துவம் பேசாத கதாபாத்திரங்களை தமிழின் பின்-நவீனப் படைப்பாளிகள் உருவாக்கி வருகின்றனர் என்பது இன்னொரு புறம் கவனிக்கத்தக்க விசயமாகும்.

நவீனத்துவம், பின்நவீனம் (modernism and post-modernism) எனும் இரு கூறுகளையும் கொண்டகதைகள்

நவீனத்துவத்தின் பண்புகளையும், பின்நவீனப் பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்ட தமிழ்ச்சிறுகதைகள் இன்று தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் ஒரு புதிய போக்காக எழுச்சியடைந்து வருகிறது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், யுவன் சந்திரசேகர், திலீப் குமார், விமலாதித்த மாமல்லன் போன்றவர்களின் கதைகளில் இந்த இருகூறுப் பண்புகளைக் காண முடிகிறது. இந்தவகைக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் மையக்கதை, மையக் கதாபாத்திரம், வடிவம் எனும் பண்புக் கூறுகளுடன் பின்நவீனத்துவக் கூறுகளான அலங்காரங்கள் நிறைந்ததாகவும், அதீத புனைவுத் தன்மை, பலவற்றின் கலவை, முரண்நகை போன்ற பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்டதாகவும் இருக்கின்றன.

விமலாதித்த மாமமல்லன் தமிழில் நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்துவம் எனும் இரு கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்லும் தற்காலத் தமிழ் சிறுகதையின் இரண்டாம் வகையினத்தைச் சேர்ந்தவர். இந்தவகைக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவரான விமலாதித்த மாமல்லன் இறுக்கமான நவீனத்துவக் கதைக் கட்டமைப்பிலிருந்து/ பாணியிலிருந்து (style) விலகி பின்நவீனத்துவத்தின் எல்லைப் பகுதிகளில் சஞ்சரிக்கும் ஒரு கதைசொல்லி. யுவன் சந்திரசேகர்,திலீப்குமார் மரபுக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். இவர்களுள் யார் முதலில் எழுத வந்தவர் என்பதையும் நாம் கவனத்திற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இவர் ஒரே கதைக்குள் பன்முக கதாபாத்திரங்களை (Multiple characters) உருவாக்குபவர். Irony (அங்கதம்) வகைப் பகடியால் கதைக்குள் மெல்லிய அங்கதத்தை இழையோட விடுபவர். எடுத்துக்காட்டாக, அவரது உயிர்த்தெழுதல் கதையை இந்தப் பண்புக்கூறுகளை வெளிப்படுத்தும் கதையாக குறிப்பிட முடியும்.

உருவத்துக்கு பதில் எதிர்-உருவம் (anti-form) எனும் வகைப்பட்ட கதைகூறல் (narration) இதிலுள்ளது. பறவைகளை எழுத்தாளர்களுக்கு உருவகப்படுத்துகிறார். “எல்லாப் பறவைகளுக்குமான ஆகாயம் பறந்து விரிந்து நிற்கிறது” என அனைத்தின் இருப்பையும் ஏற்கும் குரல் அவரது உயிர்த்தெழலுக்குள்ளிருந்து கேட்கிறது. நவீனத்துவ நேரடி விபரிப்பு முறை இக்கதைக்குள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

விமலாதித்த மாமல்லனின் குருவிச் சாமியார் கதையும் ஓர் இரண்டாம் வகைக் கதை தான். ஒரு போலிச் சாமியாரின் வாழ்க்கையையும் அவரது தவத்தையும் ஒரு வித அங்கதத்துடன் சொல்லும் கதை. நவீனத்துவம் எதிர்பார்க்கும் கலையின் பணியை அதாவது யதார்த்ததைப் பேசும் பணியை நிறைவு செய்யும் அதேவேளை இன்னொரு புறம் யதார்த்தத்தை கடந்து ஒருவிதப் புனைவுத் தன்மையை மெடாபிக்ஸன் தன்மையையும் இக்கதை கொண்டுள்ளது.

யுவன் சந்திரசேகர் ஒரு முழுமையான பின்நவீன எழுத்தாளர் என்றொரு விமர்சனம் தமிழ்ச் சூழலிலுள்ளது. குறிப்பாக ஜெயமோகன் இவரை பின்நவீன எழுத்தாளராகவே காண்கிறார். யுவன் நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் எனும் இருபண்புக் கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்பவர். அந்தவகையில் இரண்டாம் வகைக்குள்ளேயே அவர் இடம்பெறக்கூடியவர். அந்தவகையில் பார்க்கும் போது, ஜெயமோகனின் விமர்சனம் பொருட்படுத்தத்தக்க ஒன்றாகத் தெரியவில்லை. விமலாதித்த மாமல்லன், திலீப் குமார் யுவன் போன்றவர்கள் தமிழ்ச்சிறுகதைப் போக்கில் ஒரே வரிசையில் இடம்பெறக்கூடியவர்கள்தான். அவர்களது புனைவின் வித்தியாசம் கதையின் உருவத்தையோ, மொழியையோ அன்றி உள்ளடக்கத்தையே சார்ந்திருக்கிறது.

தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் இந்த இரண்டாம் வகைக் கதைகளுக்கு ஏடத்துக்காட்டான கதைகளை திலீப் குமாரின் கடவு சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டுள்ளது.

தனி பின்நவீனக் கதைகள்

சமகால தமிழ்ச் சிறுகதை எனும் விரிந்த பரப்பின் மூன்றாவது வகையினமாக தனி பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதைக் குறிப்பிடலாம். இன்றுள்ள நிலையில் தமிழில் கணிசமானளவு இந்த வகைக் கதைகள் எழுதப்பட்டு வருகின்றன.

நவீன சிறுகதைகளுக்கு சில நோக்கங்கள் இருந்தன. அந்நோக்கங்களை நிறைவு செய்வதே இலக்கியத்தின் ஈடேற்றமாக அது கருதியது. கதையின் வெற்றி அதன் நோக்கம் நிறைவு செய்யப்படுவதிலேயே தங்கி இருந்தது. தமிழில் புதுமைப்பித்தனில் உக்கிரமாகத் தொடங்கிய இந்நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் “எழுத்து“ காலப்பகுதியில் ஒரு தீவிர வளர்ச்சியை எட்டியது. அப்போதிருந்து இப்போது வரை அது ஒரு “கட்டுப்பட்ட வடிவத்தை“ யே கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் பின்நவீனக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் இலக்கிய நோக்கின் தலைகீழ் வடிவமாக தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. அது நோக்கத்துக்குப் (purpose) பதிலாக விளையாட்டையும்(play), கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்துக்கு பதிலாக வடிவமற்ற ஒரு திறந்த நிலையையும் (open condition) வலியுறுத்தியபடி இருக்கிறது. அது கதைகூறலின் அல்லது எடுத்துரைப்பின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாகவோ, மாற்றமாகவோ நோக்குவதற்கு இன்று ஒரு தலைமுறை தயாராக இருக்கிறது.

நவீனத்துவ எடுத்துரைப்பின் (narration of modernism) தொகுத்தல், ஒருங்கிணைத்தல் போன்ற முறைமைகளுக்கு பதிலாக பின் நவீனத்துவம் தகர்ப்பமைப்பையும் (Deconstruction), எதிர்த்தலையும் (counter) சிபார்சு செய்கிறது.

நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் எப்போதும் ஏதேனுமொன்றினதோ அல்லது பலவற்றினதோ இருப்பைக்கொண்டே (ஆசிரியரின் இருப்பு, மையக்கதையின் இருப்பு, மையக்கதாபாத்திரத்தின் இருப்பு, சுயத்தின் இருப்பு) தன்னை ஒரு கதையாக வாசகன் முன்னால் முன்னிறுத்திக் கொள்கிறது. பின்-நவீனத்துவக் கதைகள் இந்த “இருத்தல்களை“ (presence) மறுத்து “இன்மைகளை“ (absence) ஒரு பொதுத்தன்மையாக முன்னகர்த்தியுள்ளது.

பின்-நவீன கதையில் நம்பிக்கைக்குரிய மையமுடைய பிரக்ஞைத் தன்மையோ, கதைசொல்லியோ இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் அதுவே கதையின் கலையம்சத்தை, அதன் தொனியை சிதைத்து விடுவதில்லை. அவை தன்னளவில் வாசகனோடு உரையாடவே செய்கின்றன. பின்நவீன படைப்பின் கதபாத்திரங்கள் கூட மாறும் தன்மையுடையவர்களாகவும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நவீன வாழ்க்கையைக் கேலி செய்பவர்களாக கூட இருக்கலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் மனவெளிநாடகம் கதையில் வரும் கதாபாத்திரம் தன்னை வெளிப்படுத்தும் போது அவனது பேச்சும் உரையாடல்களும் நவீன வாழ்க்கையை கேலி செய்வதாகவும், அவனே ஒரு நிச்சயமற்ற புள்ளியில் கரைந்துவிடுபவனாகவும் இருக்கிறான்.

நவீன சிறுகதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும், பின்-நவீன கதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும் தெளிவான வேறுபாடுகளுண்டு. அந்த வேறுபாட்டை ஜெயமோகனின் “சோற்றுக் கணக்கு” கதையையும், ரமேஷ்: பிரேமின் “பரதேசி” கதையையும் வாசிக்கும் ஒருவர் இந்த இரு வேறுபட்ட அனுபவங்களைத் தரிசிக்கலாம். சோற்றுக்கணக்கு சொல்ல வரும் செய்தியும் தத்துவமும் நடப்பியல் (realism) தன்மையுடன் கலந்ததாகவும், பரதேசி வாழ்வு பற்றிய துண்டு துண்டான அனுபவங்களையும் வாசகனோடு பகிர்ந்துகொள்கிறது. சோற்றுக்கணக்கு தரும் நேர்கோட்டு அனுபவம் பரதேசிக்குள் ஒரு வாசகனுக்கு கிடைப்பதில்லை. ஒரு தத்துவத்தையோ, கருத்தியலையோ, செய்தியையோ பின்நவீனக் கதை மையப்படுத்தி இருப்பதில்லை. சொல்லப் போனால் வாழ்வு பற்றிய எந்த உண்மைகளையும் அது சீரியஸாக உரையாட விரும்புவதுமில்லை. வாசகன் மீது அதிகாரத்தைச் செலுத்த கதைகூறலை அது ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதே இல்லை.

download

கோபிகிருஷ்ணனின் “பீடி” ஒரு தனிப்பின்நவீனக் கதையாகக் கொள்ளத்தக்கவகையில் பின்நவீனப் பண்புகளோடு நகரும் கதைப் பிரதி. பீடி ஒரு குறியீடாக (sign) கதைசொல்லி அறிவிக்கிற போதிலும் அது ஒரு வழமையான நவீனத்துவக் குறீயீடாகவன்றி பின்நவீனக் குறிப்பானாகவே (signifier) வருகிறது. அந்தவகையில் அது குறியீட்டுக்கு பதிலாக குறிப்பானை முன்னிறுத்துகிறது. புறமொதுக்கப்பட்ட பீடியை கதையின் மையக் குறிப்பானாக (centered signifier) கொண்டு வந்திருக்கிறார். கதை கூறலிலும் அது ஒரு எதிர்-வடிவத்தன்மையைப் பெற்றிருக்கிறது.

எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமியின் மைத்ரேயி தமிழில் தனிப் பின்நவீனக் கதை எனும் வகைமைக்கு எடுத்துக்காட்டான கதையாகச் சொல்லலாம். கதைசொல்லி ஒரு கதாபாத்திரத்தை நோக்கி கதைசொல்லும் பாங்கில் இந்தக் கதைசொல்லப்படுவது தமிழுக்கு ஒரு புதிய கதைகூறுமுறையாகும். அதி புனைவுத் தன்மையும் (metafiction) ஒருவித மொழி விளையாட்டும் எதிர்-வடிவமும் கதையை முழுக்க பின்நவீன கதையாக மாற்றுகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள் எனும் வகைமைக்கு அதிக பங்களிப்புச் செய்து வருபவர்களாக தமிழவன், ரமேஷ் பிரேம் போன்றோரைக் குறிப்பிடலாம்.

தமிழின் முக்கிய பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர் தமிழவன். மனித வாழ்வின் மீதான நுண்ணிய அதிகாரங்களையும், அவமதிப்புகளையும் அதனை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் மன அதிர்வுகளையும் தமிழவன் தன் கதைகளில் பதிவு செய்கிறார். தமிழவன் கதைகளில் உலவும் மனிதர்கள் வாழ்வின் அநீதியை எதிர்கொண்டு மேலெழும் வேட்கையுடன் வருகின்றனர்.

நமது தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் கதைநிகழ்களத்தை வேறொரு தளத்துக்கு கொண்டு சென்று அர்த்தப்படுத்தும் முனைப்பு தமிழவனின் அநேகமான கதைகளுக்குள் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோட்பாடாகவே வடிவம் கொண்டுள்ளது.

தமிழவன் தமிழின் நவீனத்துவக் கதைப்போக்கிலிருந்து ஒரு புரட்சிகரமான மீறலைச்செய்துகொண்டு தமிழ் எதார்த்தத்தை, தமிழ் வாழ்க்கையை புதியதொரு கோணத்தில் புனைவாக்கியவர். அவரது நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர் தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் தனிப் பின் நவீனக் கதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டான கதைகளைக் கொண்டுள்ள தொகுப்பாகும். இக்கதைகளுக்குள் மையக் கதாபாத்திரம் என்று யாரும்/எதுவும் இருப்பதில்லை. மையமான கதைச்சம்பவம் என்றும் எதுவும் இருப்பதில்லை. உதாரணமாக, மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம் எனும் கதையில் மொழிபெயர்ப்புத் துறைப் பொறுப்பாளனா?, 17 வயதுச் சிறுவனா, அல்லது மொழிபெயர்ப்பு பணியகப் பணியாளர்களில் ஒருவரா யார் மையக் கதாபாத்திரம் என்ற கேள்விக்கு வாசகனால் இறுதிவரை விடை காண முடிவதே இல்லை.

ரமேஷ்: பிரேம் தமிழில் பின்நவீனப் படைப்பாளிகளாகவே அறியப்படுபவர்கள். இரட்டையர்களான இவர்கள் ஒரே பிரதியை இரு மூளையால் சிந்தித்து எழுதியவர்கள். அவர்கள் புனைவு (fiction) மற்றும் அபுனைவு (non-fiction) எனும் இரு தளங்களிலும் இயங்கியவர்கள். பின் நவீனத்துவம் முன்மொழியும் “முரண்நகை“ப் (antithesis) பண்பை அவர்களது கதைகூறலிலும் வெளிப்படுவதை வாசகன் கண்டுகொள்கிறான். இவர்களின் அநேகமான கதைகள் தன்னிலை ஒருமையில்தான் சொல்லப்படுகின்றன. இரட்டையர்களான இவர்கள் தன்னிலை ஒருமையிலன்றி தன்னிலைப் பன்மையில்தானே கதை சொல்ல வேண்டும் என்ற கேள்வி வாசகனுக்குள் எழுவதில்லை. ஏனெனில் முரண்நகை எனும் பின்நவீன அழகியலாக ஒரு வாசகன் அதனை நோக்குகிறான். எடுத்துக்காட்டாக பரதேசி எனும் கதையில் வரும் கதைசொல்லி கதையை தன்மை ஒருமையில்தான் சொல்லிச் செல்கிறான். இந்த எடுத்துரைப்புமுரண் இதுவரை கேள்வி எழுப்பப்படாததாக இருந்து வருவது இந்த பின்நவீன முரண்நகை (antithesis) அழகியலுக்கான அங்கீகாரமாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

நேர்த்தியான ஒரு படித்தான கதாபாத்திரப் பண்புகளை நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் கொண்டிருக்கும் அதேவேளை இதற்கு நேரெதிரான சிதைந்ததும், குழம்பியுள்ளதுமான கதாபாத்திரங்களை பின்நவீனக் கதைசொல்லிகள் தங்கள் கதைகளில் உருவாக்கி வருகின்றனர். பரதேசியில் வரும் கதைசொல்லி “நான் மிகமிகச் சாதார்ணமானவன். ஒருவகையில் சாமான்யர்களை விட அதிகம் சிதைந்தும், குழம்பியும் உள்ளவன்“ என்கிறான். இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் குழப்பமும், சிதைவும் கதைசொல்லியின் சுயபேச்சில் வெளிப்படுகிறதேயொழிய கதைநகர்வில் புறவயமான நிலையில் அந்த சிதைவும், குழப்பமும் இடம்பெறுவதில்லை. பாத்திரங்களின் சிதைவு புறவயமாக கதையில் நிகழ்வதே ஒரு பின் நவீன வாசகனின் எதிர்பார்ப்பாகும். ஏனெனில் படைப்புகளில் கதாபாத்திரங்கள் தங்களை விநோதமானவர்களாக அல்லது நலிவடைந்தவர்களாக அல்லது சிதைந்து போனவர்களாக நேரடியாகப் பிரகடனம் செய்து கொள்ளும் மரபை வாசகன் அநேக நவீனச் சிறுகதைகளில் கண்டிருக்கிறான்.

download

மௌன வாசிப்புக்குரிய பேச்சுக்கூறுகளின்றி அமைந்த கதைகள் காவிய மரபிலிருந்து நவீனத்துவத்தின் உட்சிடுக்கான மொழிதலிலிருந்தும் தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்ட புதுவிதக் கதைசொல்லும் உத்தி. இம்மரபை பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளான தமிழவனிலும், எம்.ஜி. சுரேஸிலும் அதிகம் காணலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் கதைகூறலில் ஒரு வித இறுக்கமும், மொழியின் ஆழ்புனைவுத் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. ரமேஷ்: பிரேமின் அபுனைவான “சிதைவுகளின் ஒழுங்கமைவு: பின்நவீனத்துவப் பிரச்சினைப்பாடுகள்” இலும் அவர்களது புனைவு மொழியில் வெளிப்படும் ஆழ்புனைவுத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. ஆனால் எம்.ஜி. சுரேஸின் “பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன?” அபுனைவு அவரது புனைவுகள் போலவே ஆழ்தளத்திலன்றி மேல்தளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் குறித்து

ரமேஷ் பிரேமின் அதிகமான கதைகள் பின்-நவீனத் தன்மை கொண்டவை. தமிழில் பின்நவீனப் பரிசோதனை எழுத்துகளாக அடையாளங் காணப்பட்டவை. அவர்களின் கதைகூறலில் ஒரு கதைப் பிரதி பல உட்கதைகளாக பெருக்கங் கொள்வதும் (extend), அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பின்மையும், மையமற்றதன்மையும் போன்ற பின்-நவீனக் கூறுகள் அவர்களின் கதைகள் நவீனத்துவத்தைக் கடந்துவிட்ட பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதை நிரூபணம் செய்கின்றன.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் எனும் கதை பின்-நவீனத்தன்மையுடன் கூடிய ஒரு கதை. கதையில் கதைசொல்லி அடுக்கடுக்காக கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறான். அதுவே புனைவாக மாறிக்கொண்டு செல்கிறது. கேள்விகள் அவன் தன்னிடமே கேட்டுக்கொள்வது போலவும், வாசகனிடம் கேட்பது போலவும் இரட்டைச் சாத்தியப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. இது பின்-நவீனத்துவம் கூறும் ambiguity எனும் பல்பொருள் சாத்தியப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. கதைக்குள் முகிழ்க்கும் மிகு நேர்த்தியான கவித்துவ அழகியல் பிரதியின் நோக்கமற்ற விளையாட்டுத் தன்மையை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்கிறது. ஆனந்தன், இளங்கோ எனும் சமப்பாலுறவாளர்களின் கதையாகவும், ஒரு தனிமனிதன் சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒழுக்கநெறிகளுக்குள் உட்பட்டு வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியற்ற அவனது கையறுநிலையையும், அந்த நிலை உக்கிரமடையும் போது அவன் அடையும் தன்னிலை முரண்களையும், அவனது மனவெளியையும் ரமேஷ் பிரேம் இக்கதைக்குள் சித்தரிக்கின்றனர். ரமேஷ் பிரேமின் பின்-நவீனக் கதைகளில் இக்கதையின் மொழி மிகவும் எளிமையானதாகவும், விளையாட்டுத் தன்மைமிக்கதாகவும் உள்ளது. சொற்கள் மிக நேர்த்தியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டு வாக்கியங்களாக வடிவம் பெற்றிருக்கிறது.

இக்கதையில் விளிம்புகள் மீதான கவனமும் குவிக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் பின்-நவீனத் தன்மையை மேலும் உறுதிப்படுத்துவதாகவுள்ளது. ஆயினும் அந்த விளிம்புகள் கதையின் மேலோட்டமான விபரணங்களில் இடையில் வந்து போகின்றவர்களாகவன்றி அவர்களைப் பற்றிய கதையாக இது இருப்பதில்லை. “சிதைவுபட்ட உடல்கள், பிச்சை கேட்கும் குரல்கள், பசித்த குழந்தைகளின் கண்கள், அழுகைகள், நிரந்தர வலிகள், நிறைமாத கர்ப்பினிப் பிச்சைக்காரர்கள்“ என்று கதையில் விரிந்து செல்லும் வரிகளில் மட்டுமே விளிம்புகளின் (margin) குரலைக் கேட்க முடிகிறது. மற்றப்படி கதை ஒருவனின் மனதில் நிகழும் சுய நினைவுகளின் சுய நாடகங்களின் கதையாக விரிந்து கொண்டு செல்கிறது.

எச். முஜிபுர் ரஹ்மான் தமிழின் மற்றுமொரு பின்-நவீன கதைசொல்லி. இவரது பின்-நவீனச் சிறுகதைத் தொகுப்பொன்று வெளிவந்திருப்பதாக அறிய முடிகிறது. இவரது தீயடி நானுனக்கு கதை ஒரு தனியனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண நிலைமையை விபரிக்கும் கதை. இக்கதையுடன் இணங்கிப் போவதற்கு வாசகனுக்கு ஒரு பின்-நவீன மனநிலை தேவைப்படுகிறது. இக்கதையின் கதைசொல்லி மீது திடீரென்று தீ பற்றிக்கொள்கிறது. அதை அணைப்பதற்கான எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்த நிலையிலும் அவன் சாதாரணமாக நடமாடித் திரிகிறான். இங்கு அவன் மீது பற்றியெரிந்து கொண்டிருக்கும் தீ யாரையும் சுட்டெரிப்பதில்லை. அவனைக் கூட. அது ஒரு வகை மாயத்தீ. அது ஒருவகை விளையாட்டுத் தீ. தீப்பற்றிக் கொண்ட ஒரு மனித உடலின் நவீனத்துவச் சித்திரத்தை இந்தக் கதை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறது.
தமிழ்ச்சிறுகதையின் இன்றைய திசைமுகத்தைச் செப்பனிடுவதிலும், அதை முன்னொண்டு செல்வதிலும் புதிய தலைமுறை ஒன்று தீவிரமாக வினைபுரிந்து வருகிறது. இப்புதிய தலைமுறையினரில் சிலர் பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளாக விளங்குகின்றனர். அவர்கள் சொல்லும் கதைகள் நவீனத்துவத்துடன் முரண்படுவதாகவும், பின்-நவீனக் கதைகூறலுடன் அணுக்கமுறுவதாகவும் சொல்ல முடியும். காலத்துகளின் சிறுகதைகள் நவீனத்துவ எல்லைக்குள் நின்றாலும் நவீனத்துவத்துக்குள் அது ஒரு புதிய வார்ப்புத்தான்.
றாம் சந்தோஷின் சில கதைகளில் பின்நவீனத் தன்மையை அதிகமாக காணலாம். அவரது ஆஸ்டல், ஹாஸ்டல், ஓஸ்டல் கதை நவீனத்துவ எல்லைகளை மீறும் ஒரு கதைப் பிரதி.
இக்கதைக்குள் கதையைச் சொல்பவர்கள் இரு வேறு தரப்பினர். ஒரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு உள்ளேயும், இன்னொரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு வெளியேயும் இருக்கிறது. “தன்மை“க் கதை சொல்லல் (first person narration) மற்றும் “படர்க்கை“ கதைசொல்லல் (third person narration) எனும் இரட்டைக் கதைகூறுமுறையை (binary narration in a single story) இந்த ஒரே கதைக்குள் நுட்பமாக கையாள்கிறார் றாம் சந்தோஷ்.
இக்கதை மூன்று பேர் பற்றி கிண்டலடிக்கும் கதை. சம்பவங்களை ஒரு நேர்கோட்டில் வெளிப்படையாக முன்வைக்காமல் புனைவின் அதீத மொழியால் குறிப்பான்களால் அந்த மூன்று நபர்களும், அவர்களின் செயல்பாடுகளும் கதையில் மறுவிசாரணைக்குள்ளாகிறது. மூன்று இளவரசர்கள் என அவர்கள் சொல்லப்படுவதிலிருந்து ஒருவகையில் ஏதேனுமொரு துறையில் அவர்கள் அதிகாரத்தை அடைய காத்திருப்பவர்கள் என்பது புலனாகிறது. அவர்கள் வினைபுரியும் களம் இலக்கியமாகக் கூட இருக்கலாம். தமிழ்ச் சூழலில் இன்று சொல்லப்படுகின்ற மும்மூர்த்திகளே அந்த மூன்று இளவரசர்களாகவும் கூட இருக்கலாம். வாசகனின் அனுபவத்துக்கேற்ப அவனுள் இக்கதையின் அர்த்தங்கள் துலக்கம் பெறுகின்றன.
றாம் சந்தோஷின் ஒர்றோண்டு, பின்னை டார்வீனன் ஆகிய கதைகளும் நவீனத்தவத்தைக் கடந்து வரும் அவரது ஏனைய கதைகளாகும்.
தமிழ்ச் சூழலில் நவீனத்துவக் கதைகூறலிலிருந்து விலகிச் சென்ற ஒருவர் சாரு நிவேதிதா. எனினும் இவர் சிறுகதை என்று கருதி எதையும் எழுதாமல் எழுதிவிட்டு அதை சிறுகதை என்று அறிவிப்பது போல்தான் அவரது அநேகமான சிறுகதைகள் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? சிறுகதை அவரது தன்னிலை விளக்கமாக தன் அகவுலகின் வழியே ஒரு கதைசொல்லியின் அகவுலகுக்குள் வாசகனை உட்பிரவேசிப்பதற்கான சந்தர்ப்பத்தை இந்தக் கதை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் நவீனச்சிறுகதையின் எல்லைகளையும் தாண்டிச் செல்கிறது. இக்கதை “கதை“ எனும் தளத்தில் பல மறுப்புகளைச் செய்தபடி நகர்கிறது. சிலவேளைகளில் ஒரு தேர்ந்த நவீனத்துவ, பின்-நவீனத்துவ வாசகனுக்கு இதைப் புனைவாக நோக்குவதில் மனத்தடைகள் உருவாகின்றன. அந்தத் தடைகள் வாசகனுக்குள் இயல்பாக உருவாவதாகவன்றி அவரது கதைகளாலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன. அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? எனும் இந்தக் கதையையும் ஒரு கதையாக ஏற்பதில் அல்லது புரிந்துகொள்வதில் வாசகனுக்கு ஏதோ ஒரு தடை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. சிறுகதை ஒன்றை எழுத முடியாமல் தடுமாறும் ஒருவனின் மனநிலை விபரிப்பாகவும் இந்தக் கதையை நோக்கலாம். அதனால் அவர் தனது பத்திகளைக்கூட சிறுகதையாக அறிவிக்கிறார் என்ற மனநிலைக்கே இன்றைய தமிழ்வாசகன் ஒருவன் வந்து சேர்கிறான். சிலவேளைகளில் அந்த எழுத்தின் அகப் பக்கம் ஒருவித போலித் தன்மையுடன் இருப்பதாகவும் வாசகனை உணர வைத்து விடுகிறது. இது இலக்கியக் களத்தில் படைப்பாளி ஒருவன் தற்கொலைசெய்து கொள்வதற்கு சமாந்திரமான ஒரு நிகழ்வாகும்.

இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டவை மிகச்சில தமிழ் பின்-நவீனக் கதைகள்தான். இது தொடர்பில் இன்னும் ஒரு விரிவான பட்டியலோ அல்லது கட்டுரையோ எழுதப்பட முடியும்.

தமிழில் நவீனத்துவ மற்றும் பின்நவீனத்துவக் கதைகள் தமிழ் மொழியின் இலக்கிய எழுச்சிக்கும் செழுமைக்கும் எப்போதும் வளமூட்டுவதாகவே இருக்கும். பின்-நவீனப் படைப்புகளை புறக்கணித்து நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அல்லது நவீனத்துவப் படைப்புகளை புறக்கணித்து பின் நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அந்த மொழி இலக்கியத்தின் இயல்பான எழுச்சிக்கும் மாற்றங்களுக்கும் உகந்த சூழலை ஏற்படுத்துவதில்லை. இந்த இரண்டு வகையான பாதைகளும் மேலும் முன்னகர்ந்தபடியும், புதிய வரவுகளுக்கான, கண்டடைவுகளுக்கான சாத்தியங்களையும் எப்போதும் கொண்டதாகவே இருக்கும். அந்தவகையில் ஒரே படைப்பாளியே இரண்டு தளங்களிலும் இயங்கவும் முடியும். அது ஒரு மொழிக்குள் மேலும் திறந்தநிலைகளை உருவாக்கும்.

(கட்டுரையில் இடம்பெறும் கதைகள்

1.இருபதாம் நூற்றாண்டுச் சிறுகதைகள் நூறு- தொகுப்பு- வீ.அரசு.
2. நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகள்- தொகுப்பு- சா. கந்தசாமி.
3. பரதேசி- ரமேஷ்: பிரேம்
4. கடவு- திலீப்குமார்
5. மலைகள் இணையத்தளம்
6. பதாகை இணையத்தளம் போன்றவற்றிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டது)

SIBICHELVAN’S 6 POEMS ( II ) Rendered in English by Latha Ramakrishnan

602784_10200198662103337_515294167_n

6. SO A JOURNEY

On its own the journey had begun.

Some hours, faraway,

All others not pre-planned,

went on.

In many a milestone

they’ve written the name of an ailment

in languages not in vogue till then.

In milestones, sometimes they’ve written

the journey’s age and sometimes

the ‘volume’ of the disease.

As they’ve kept hidden

the distance of one’s destination

We are journeying all too hastily, agitatedly ,

through a terrible, challenging

want of time.

Your compasses won’t work here;

your GPS instruments won’t.

Gadgets that measure your pressure

and your ECG machine

and your treadmills

Further your ultra-modern scientific devices

don’t come to your aid.

Those who you had firmly believed

would accompany you

are waving hands, bidding goodbye to you.

At the instant when you realize

that no name nor ailment nor life

is inscribed in your journey’s unforeseen milestone

the word Nature would be written in that.

But, then your eyes would be almost closed.

How would you read Nature?

6. என்றொரு பயணம்

தன்னாலே தொடங்கிவிட்டது பயணம்

தொடங்கிய இடத்திலிருந்து

வெகுதொலைவாக சில சமயங்கள்

திட்டமிடாதவையாக மற்ற அனைத்து சமயங்கள்

போய்க்கொண்டிருக்கின்றன

பல மைல்கற்களில் அதுவரை இல்லாத மொழிகளில்

ஒரு நோயின் பெயரை எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள்

மைல்கற்களில் சில சமயங்களில் பயணத்தின் வயதையும்

சிலநேரங்களில்

நோய்களின் அளவையும் எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள்

போய்ச் சேரவேண்டிய தொலைவையும்

நேரத்தையும் ரகசியமாக வைத்திருப்பதால்

ஒரு திகிலான

ஒரு சவாலான

ஒரு நேரமின்மையில்

பரபரப்பாக பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறோம்

உங்கள் திசைகாட்டிகள் இங்கே வேலைசெய்யாது

உங்கள் ஜிபிஎஸ் கருவிகள் இங்கே வேலைசெய்யாது

உங்கள் பிரஷரை அளவிடுகிற கருவிகள்

மற்றும் உங்களின் இசிஜி கருவிகள்

மற்றும் உங்கள்

டிரட் மில்கள்

மேலும் உங்களின் அதிநவீன அறிவியல் கருவிகள்

துணைக்கு வருவதில்லை

பயணத்தில் உங்களோடு யாவரும் வருவார்கள் என

நீங்கள் உறுதியாக நம்பியவர்கள்

இப்போது கையசைத்து உங்களுக்கு விடைகொடுக்கிறார்கள்

உங்கள் பயணத்தின் எதிர்பாராத மைல்கல்லில்

எந்தப் பெயரும் எந்த நோயும் அல்லது எந்த உயிரும்

அங்கே பதியப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதை

நீங்கள் அறியும் நொடியில்

அந்த மைல்கல்லில் இயற்கை என எழுதியிருக்கும்

அப்போது கண்கள் சொருகியிருக்கும்

எப்படிப் படிப்பீர்கள்

இயற்கையை

7. BLUE SKY’S WHITENESS

I was of the impression that only in our place

there was blue sky.

Crossing the sea I went to another soil.

There too the sky was in blue alone.

As I visited more and more places

Everywhere the sky was widespread

in blue only.

Should go somewhere having sky sans blue.

Also, should visit a place where there is

no sky at all.

And I should paint it in the hue and shade

That I desire.

If I throw a drop of milk

Won’t the entire sky turn white?

In all the places I tread in that instant

in silvery white sky there wander, flying

going round and round _ the clouds.

7. நீலவான் வெண்மை

எங்களூரில் தான் நீலவானம் இருக்கிறது என நினைத்திருந்தேன்

கடல் கடந்து பறந்து போனேன் ஒரு நிலம்

அங்கேயும் நீலத்தில்தான் இருந்தது வானம்

இன்னும் இன்னும் என நிறைய ஊர்களுக்கு

போகப்போக எல்லா ஊர்களிலும்

வானம் நீலத்தில்தான் விரிந்துகிடந்தது.

போகவேண்டும்

நீலமற்ற வானம் இல்லாத ஊருக்கு.

வானமேயில்லாத ஊருக்கும் ஒருநாள் போகவேண்டும்.

அதற்கு நிறத்தை நான் விரும்பிய வண்ணத்தில் ஏற்றவேண்டும்

துளிப்பாலை வீசினால்

வானம் முழுக்க வெண்மையேறாதா

அத்தருணத்தில்

நான் போகிற எல்லா ஊர்களிலும்

வெண்மையான வானத்தில்

பறந்துபறந்து அலைகின்றன மேகங்கள்

*****

8. FORENOON

I sliced a guava fruit into two and ate it.

Some more I offered to my guests.

The remaining one I threw off

from the terrace of our house.

Before landing on the floor

spreading branches in the wind

the guava fruits

growing in clusters

fell on the ground

thudding.

8. முன் மதியம்

முன் மதியம் ஒரு கொய்யாப் பழத்தை

விண்டு உண்டேன்

இன்னும் சில பழங்களை விருந்தினர்க்குக் கையளித்தேன்

மீதியான

ஒரே ஒரு கொய்யாப்பழத்தை என் வீட்டின் மாடியிலிருந்து

தூக்கியெறிந்தேன்

தரையில் விழுவதற்குள் காற்றில் கிளை பரப்பி

கொத்து கொத்தாக காய்த்த கொய்யாப்பழங்கள்

மண்ணில்

சொத்தென

சொத்தென

விழுந்தன

**

download (98)

9. IDENTIFYING MY HOUSE

My house stands on the highways

leading to the capital city.

In one corner of the road

there stands an ATM of a bank having branches

all over the country.

Opposite to that there is a 24×7 clinic.

Near to that

ambulances remain waiting in readiness

to receive and caryy the corpsus.

So close to the clinic there is a cinema-theatre.

Colourful movies aplenty

studded with stunt scenes and love songs

would fill the auditorium

with whistles playing a pivotal role.

Adjacent to the theatre there is a

century-old crematorium.

For announcing ‘I have turned modern’

the electric crematorium name-boards

are hanging in multi-colour Flexes.

In the road opposite the crematorium

a massive wedding-hall.

There the song ‘Vaaraayoe Thoezhi Vaaraayoe…’

would be heard always.

Very near to all those my house remains.

Tell me now

If I mention which one specifically

you could identify my house easily?

So as to enable each one of you to spell it in the manner you like

let me draw it in a modern form:

My house there

near

a clinic

electric crematorium

a petrol bunk

a wedding-hall

Further, as my house stands on a highway

As soon as you are born

You can come and go so easily

near everything.

9. என் வீட்டின் அடையாளம்

என் வீடு ஒரு தலைநகருக்குப் போகிற நெடுஞ்சாலையின்மீது இருக்கிறது

அந்தச் சாலையின் ஒரு ஓரத்தில் நாடெங்கும் கிளை பரப்பியிருக்கிற

ஒரு வங்கியின் ஏடிஎம் எந்திரம் இருக்கிறது

எதிரில் புகழ்பெற்ற 24 மணிநேர மருத்துவமனை ஒன்று

மருத்துவமனை அருகில் தயாராக ஆம்புலன்ஸ்கள் காத்திருக்கின்றன

பிணங்களை வரவேற்று சுமந்து போக

மருத்துவமனையின் மிக அருகில் ஒரு சினிமா தியேட்டர் இருக்கிறது

அதில் பல வண்ணப் படங்கள் சண்டைக் காட்சிகளோடு

காதல் பாடல்களோடு விசில்களின் அரங்கேற்றத்தில் நிறையும்.

தியேட்டருக்கு அருகில் இருக்கிறது

நூற்றாண்டுப் பழமை வாய்ந்த ஒரு சுடுகாடு

நவீனமாகிவிட்டேன் எனச் சொல்ல மின்மயான போர்டின் அறிவிப்பு

சுடுகாட்டு வாசலில் பல வண்ண பிளக்ஸ்களில் தொங்கியபடியிருக்கின்றன

சுடுகாட்டுக்கு எதிர்ச்சாலையில் ஒரு மாபெரும் திருமண மண்டபம்

அங்கு எப்போதும் வாராயோ தோழி வாராயோ

என்ற பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்

அவற்றிற்கு மிக மிக அருகில்தான் என் வீடு

இப்போது சொல்லுங்கள்

என் வீட்டிற்கு அடையாளமாக எதைக் குறிப்பிட்டுச் சொன்னால்

உங்களால் எளிதில் அடையாளம் காண இயலும்

அதை அவரவர் விருப்பத்திற்குச் சொல்ல வசதியாக

ஒரு நவீன வடிவத்தில் வரைந்து காட்டுகிறேன்

என் வீடு இருக்கிறது

ஒரு மருத்துவமனை

ஒரு வங்கி ஏடிஎம்

ஒரு எலெக்ட்ரிக் சுடுகாடு

ஒரு பெட்ரோல் பங்க்

மற்றும்

ஒரு கல்யாண மண்டபம் அருகில்

மேலும் என் வீடு ஒரு தேசிய நெடுஞ்சாலையின்மீது இருப்பதால்

நீங்கள் பிறந்ததும் எளிதாக வந்து போகலாம்

எல்லாவற்றிற்கும் அருகில்

10. THE DOWNPOUR THAT DRIZZLED A LITTLE WHILE AGO

The frogs have started croaking;

The sound of thunder was bursting out

here and there

The earthy odour rose and spread.

Lightnings caused the dark sky glowed in patches and left.

Thus there began to appear

Indications of the impending rain.

Whether- forecast also was announcing once again

that there would be rain soon.

In the mud formed of the downpour

some time before

expecting rain the more a traveler walks.

Another appears as the ‘rain’s advent;

as the very sky filled with the possibility

of having rain cent percent.

10.சற்றுமுன் தூறலாகப் பெய்த மழை

தவளைகள் கறட்கறட்டென கத்தத் தொடங்கியிருந்தன

இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக இடியோசை வெடித்துக்கொண்டிருந்தது

மண்வாசனை கிளர்ந்து பரவியது

இருண்ட வானில் வெளிச்சம் கீறி மறைந்தன மின்னல்கள்

இவ்வாறாக மழை வருவதற்கான அறிகுறிகள்

தென்படத் தொடங்கியிருந்தன

வானிலை அறிக்கையும் மழை வருவதை மீண்டும்

ஒருமுறை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தது

சற்றுமுன் தூறலாகப் பெய்து

ஓய்ந்திருந்த சற்றில்

இன்னும் மழை வருமா என எதிர்பார்த்து நடக்கிறார் ஒரு சகபயணி

வந்துவிடுவதைப் போலவேயிருக்கிறார் மற்ற சகபயணி

நூறு சதவிகிதம் மழை வருவதற்கு வாய்ப்பிருக்கும் வானமுமாக

11.

Cleaving two lands the tar-road goes on.

In one corner luscious green fields

and on the other side dry lands

The road proceeds in between.

Thirsty zebras in the centre.

They yearn to drink whatever water is

Within eyes’ reach.

The mirage runs in front

splashing wave after wave

In the speed of the road

on its other side

fields dry in luscious green lie.

11.

இரண்டு நிலங்களைப் பிளந்துகொண்டு போகிறது தார் சாலை

ஒரு ஒரத்தில் பச்சைப் பசேலென வயல்களும்

இன்னொரு புறத்தில் கோடையில் காய்ந்த நிலங்களும்

நடுவில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது சாலை

தாகமெடுத்த வரிக்குதிரைகள் சாலையின் நடுவில் கடக்கிறது

கண்ணில்பட்ட நீரைக் குடிக்க தவிதவியாய் தவிக்கிறது

கானல்நீர் அலையடித்து அலையடித்து முன்னால் போய்க்கொண்டிருக்கிறது

சாலையின் வேகத்தில்

சாலையின் அடுத்த பக்கத்தில் பச்சைப் பசேலென வயல்கள்

காய்ந்திருக்கின்றன

•••

SIBICHELVAN’S 6 POEMS ( II ) Rendered in English by Latha Ramakrishnan

SIBICHELVAN’S 5 POEMS ( தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு ) Rendered in English / Latha Ramakrishnan

19510138_1136749829764159_3552676345973368693_n

LAUGHING THERAPY

It was in the seashore that I had seen that scene yesterday.

Today also, when I was having my walking exercise in the Corporation park

I had observed;

Standing as a group

they were all laughing

aloud ,in unison.

They were laughing out from the very depth of their bellies;

giving out laughter of all sorts, all kinds,

each laughing differently, n their own peculiar way.

Halting for a second and eyeing them curiously,

musing ‘oh, these madcaps’ they walk on with a sarcastic smile.

Observing them the Laughing Therapy laughs mockingly.

லாபிங் தெரபி

கடற்கரையில்தான் முதன் முதலாக நேற்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தேன்

இன்ற காலையில் அந்த மாநகர பூங்காவில் நடைபயிற்சி

மேற்கொண்ட போதும் கவனித்தேன்

ஒரு கூட்டமாக

ஒரு குழுவாக இணைந்து

மொத்தமாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

சிரிப்பை அவர்கள் அடிவயிற்றிலிருந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

விதவிதமாக வகைவகையாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

விநோதமாக ஒரு கணம் நின்று பார்த்துவிட்டு

பைத்தியங்கள் என நினைத்தபடி குறுநகையோடு போகிறார்கள்

இவர்களைப் பார்த்து ஏளனமாக சிரித்துக்கொள்கிறது

லாபிங் தெரபி

2.BLACK AND WHITE

When I saw it for the first time I was taken aback for sure.

That it could happen so young none expected – neither they nor I.

Just one tiny strand of hair peeped out in white hue.

Growing all too apprehensive on its account

I was seeking suggestions and advices from all and sundry.

Applied the hair-dye recommended by them for the first ever time

to my hair and turned it Black.

After a few days more strands of hair have come to appear White.

Frenzied I dyed them also in black and hid the White.

With the passing of a few years

White became widespread all over my head.

My struggle to hide them with black dye

and they turning pathetically white in a few days

from thence

continue unendingly.

Usually we are lured by white, isn’t it – they say.

But the time left is spent in

applying black dye and turning White into Black.

In the cash-box of the trader who wished to turn

Black into White

There swells daily

Black-money.

Observing him striving day-in and day-out

to turn them White.

and me striving to turn my hair black

The hair that laughed falls a little;

Showing White for some length and some Black at the edge.

it laughs.

The moments when the hairs of those

who, eyeing it and hearing about it laugh to their hearts’ content

begin to turn White,

draw the history of Black as a painting

upon their heads.

2.கருப்பு வெள்ளை

முதன்முதலாக அதைப் பார்த்து கொஞ்சம் மிரண்டுதான் போனேன்

அவ்வளவு இளமையான நாட்களிலேயே அது நடக்கும் என

நானோ மற்றவர்களே எதிர்பார்ததிருக்கவில்லை

ஒரே ஒரு முடிதான் வெள்ளையாக எட்டிப் பார்த்தது

அதற்காக கவலைகொண்டு தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்கள் என்று

எல்லோரிடமும் ஆலோசனைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்

அவர்கள் பரிந்துரைத்த ஹேர்டையை முதன்முதலாக தலைமுடிக்கு

தடவி கருப்பு சாயத்தை ஏற்றினேன்

சில நாட்கள் கடந்த நிலையில் இன்னும் கூடுதலாக முடிகள்

வெள்ளையாக தெரியதொடங்கியிருந்தன

அவற்றையும் வெறிகொண்டு சாயத்தை பூசி மறைக்க தொடங்கினேன்

மேலும் சில வருடங்கள் கழித்து

மொத்தமாக தலைமுழுக்க வெள்ளைமுடி பரவ தொடங்கியிருந்தன

நான் அவற்றை மறைப்பதற்கு கருப்பு சாயத்தை அடிப்பதும்

அது சில நாட்களில் வெளுத்து வெள்ளைவெளேரென

இளிப்பதும் முடிவற்றுப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன

வெள்ளைமீதுதானே வழக்கமாக ஆர்வமிருக்கும் என சொல்கிறார்கள்

ஆனால் கருப்பு சாயத்தை பூசி வெள்ளையை கருப்பாக்குவதில்

கழிகிறது மீதிமிருக்கிற காலங்கள்

வெள்ளையை பணமாக்க நினைத்த வியாபாரியின் கல்லாவில்

தினசரி நிறைகிறது

கறுப்பு பணம்

அதை வெள்ளையாக்க அவனும்

முடியை கருப்பாக்க நானும்

தினசரி போராடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து

சிரித்த முடி கொஞ்சம் உதிர்கிறது

அதன் அடியில் கொஞ்சம் நீளத்திற்கு வெள்ளையும்

நுனியில் கொஞ்சம் கருப்பும் காட்டி சிரிக்கிறது

அதைப் பார்த்தும் கேட்டும் சிரிப்பவர்களின்

தலைமுடிகளும் வெள்ளையாகத் தொடங்கிய நொடிகள்

கருப்பின் வரலாற்றை ஒரு ஓவியமாக தீட்டுகிறது

அவர்கள் தலையில்

••••

download (77)

3.EVERYTHING REMAINS IN THAT MOMENT

Yes of course, everything remains in that moment, they say

Have you seen that moment? They ask.

Those who have seen spin tales aplenty about that moment;

Those who haven’t are always speaking about it and nothing else.

It goes to show that none has forgotten that moment.

Thus that moment lives in each and every moment.

Therefore that moment is being blessed with eternity,

observes the philosopher.

The existentialist mocks at it.

Thus when that moment was being spent

Another moment is being born anew.

So,

there comes into being another moment

exactly as the earlier one.

Of these not knowing which is real

and which is superficial

the moment is struggling momentarily.

Thus

everything remains in that moment.

3.எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருக்கிறது

ஆம் எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருப்பதாக சொல்கிறார்கள்

நீங்கள் அந்த நொடியைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

எனக் கேட்கிறார்கள்

பார்த்தவர்கள் அந்த நொடியைப் பற்றி

பலவிதமாக புனைவுகளைக் கட்டவிழ்க்கிறார்கள்

பார்க்காதவர்கள் எந்நேரமும் அந்நொடியைப்

பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

யாரும் அந்த நொடியை மறக்கவில்லை என்பதையே

அது காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

இப்படியாக அந்த நொடி எந்த நொடியிலும்

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

ஆக

அந்த நொடி ஒரு சாகவரம் பெற்ற

நொடியாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்கிறான் தத்துவஞானி

அதைக் கேலிசெய்கிறான் இருப்பியல்வாதி

இப்படியாக அந்த நொடி கழிந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில்

இன்னொரு அந்த நொடி

புத்தம்புதிதாக தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது

ஆக

அந்த நொடியைப் போலவே இன்னொரு

நொடி தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது

இதில் உண்மையான நொடியெது

பொய்யான நொடியெது என அறியாமல்

நொடிப்பொழுது திணறிக்கொண்டிருக்கிறது

அந்த நொடி

இப்படியாக

எல்லாமே அந்த நொடியில்தான் இருக்கிறது

4.CLEAVING THE AFTERNOON

At dawn I left

heading towards the town with the waterfalls

Soon as I alighted the bus

the town’s afternoon welcomed me.

‘It would be wonderful to bathe in the waterfalls

Your heart would be eased of all pressures’, said the Noon.

The oil-massaging expert came after us, chasing.

Said oil-massage would cool the body;

Further it is also good for health _

So he went on, pursuing.

Asking him to give oil-massaging to noontime

I made it sit on a rock.

Pouring oil onto the top of afternoon and massaging

it with hands He screamed.

That 990 was the heat of that afternoon

the oil-massager gave a weather report.

A sachet of shampoo and also a sandal soap

I bought and gave and took along the afternoon also

to bathe in the waterfalls with me.

The waterfalls which till that time was jumping topsy-turvy

hearing the afternoon yelling joyously “Oh waterfalls! Oh waterfalls!”

suddenly turned and leapt backwards.

I was bathing in it , happiness-personified

மத்தியானத்தைப் பிளத்தல்

அந்த அருவியிருக்கிற ஊருக்கு ஒரு அதிகாலையில் புறப்பட்டேன்

பேருந்துவிட்டு இறங்கியதும் என்னை வரவேற்றது அந்த ஊரின் மதியம்

அருவியில் குளித்தால் நன்றாக இருக்கும்

மன அழுத்தங்கள் நீங்கும் என்றது மதியம்

எங்களோடு எண்ணெய் தேய்த்துவிடும் நிபுணன்

பின்னாலேயே துரத்திக்கொண்டு வந்தான்

எண்ணெய் தேய்ப்பது உடல் சூட்டைக் குறைக்கும் என்றான்

மேலும் அது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது என

உரைத்துக்கொண்டே வந்தான்

முதலில் மதியத்திற்கு எண்ணெய் தேய்க்க சொல்லி

ஒரு பாறையின் மீது அமர வைத்தேன்

மதியத்தின் உச்சியில் எண்ணெயை விட்டு

கைவைத்து தேய்த்தவன் அலறினான்

99 டிகிரி உஷ்ணம் அப்போதைய மதிய உடல் சூடென

வானிலை அறிக்கை வாசித்தான் எண்ணெய் தேய்ப்பவன்

ஒரு பாக்கெட் ஷாம்பு மற்றும் ஒரு சந்தன சோப் வாங்கிக் கொடுத்து

என்னோடு அருவியில் குளிப்பதற்கு மத்தியானத்தையும்

அழைத்துப் போனேன்

அப்போதுவரை தலைகீழாக குதித்துக்கொண்டிருந்த அருவி

நீர் வீழ்ச்சி நீர் வீழ்ச்சியென மதியம் உற்சாகத்தில் கூச்சலிட்டதைப் பார்த்து

வீழ்ச்சியடைந்துகொண்டிருந்த அருவி

சட்டென திரும்பி பின்னோக்கி பாய்ந்தது

அதில் நான் பெரும் உற்சாகத்தோடு குளித்துக்கொண்டிருந்தேன்

ஷாம்புவின் நுரை வெள்ளையாக நுரைத்துகொண்டு ஹோவென

பொங்கிப் பிரவாகித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது அருவி

அதை ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கிநின்று வேடிக்கை

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது மதியம்.

With the shampoo’s foam swelling so white

the waterfalls was swelling, flowing overflowing

thunderously.

Standing in one corner the afternoon is watching it

relishing it to its heart’s content.

5

It was flowing with its exclusive musical sound

“Oh lass, oh lady” I called aloud.

As if not hearing she moved on swiftly.

“What is her name?”

“What is her name?”

I asked.

He who stood nearby said “Kaveri”.

“Kaveri, Oh Kaveri”, cried I and ran after her.

Even then she was running as if not hearing my call,

being cross with me.

Thinking that she couldn’t hear me because of the roaring cataract

I asked it to keep quiet for a little while,

and, calling aloud “Kaveri, Oh Kaveri” again and again

pursued her.

Thinking that she couldn’t understand my call

I called out in Telugu.

Even then she moved on without looking back

He who was near me observed that

I would better call out in Kannada.

I called out in Kannada “Kaveri, Oh Kaveri”

But, before Kaveri could turn and look

The sea had arrived..

5.

சலசலவென ஓடிக்கொண்டிருந்தது

ஏ பெண்ணே ஏ பெண்ணே என நான் அழைத்தேன்

அவள் காதில் விழாததைப் போலவே வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அவள் பெயர் என்ன

அவள் பெயர் என்ன என கேட்டேன்

அருகிலிருந்தவர் சொன்னார்

காவேரியென.

காவேரி காவேரி என அழைத்துக்கொண்டே பின்னாலேயே ஓடினேன்

அப்போதும் அவள் காது கேட்காதவள் போலவே

கோபித்துக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அருவியின் சத்தத்தில்தான் அவளுக்கு காது கேட்கவில்லை போலும்

என நினைத்து

சற்றுநேரம் சப்தமிடாமல் இருக்க சொல்லி அருவிக்கு சொன்னேன்

காவேரி காவேரி என மறுபடி மறுடி அழைத்துக்கொண்டே

பின்னாலேயே போனேன்

நான் அழைப்பது அவளுக்கு புரியவில்லை போலும் என

நினைத்து தெலுங்கில் அழைத்தேன்

அப்போதும் அவள் திரும்பி பார்க்காமல் போய்க்கொண்டிருந்தாள்

அருகிலிருந்தவர் சொன்னார் கன்னடத்தில் அழைத்தால்

சரியாக இருக்கும் என்றார்

கன்னடத்தில் காவேரி காவேரி என்றேன்

என்னவென காவேரி திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள்

கடல் வந்துவிட்டது

நிகானோர் பார்ரா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

peluca4

•••••

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகானோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

•••••

.
அகேசியா மலர்கள்

பல வருடங்கள் முன்பு
அகேசியா மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கிய
ஒரு தெரு வழியே உலவி வரும்பொழுது
அனைத்து விஷயங்களையும்
அறிந்து வைத்திருக்கும்
ஒரு நண்பனிடமிருந்து தெரிந்துக்கொண்டேன்
உனக்கு அப்போதுதான்
திருமணம் ஆகி முடிந்திருந்த விஷயத்தை.
அவனிடம் சொன்னேன்
எனக்கு அது சம்பந்தம் இல்லாத விஷயமென்று.
நான் உன்னை எப்போதும்
காதலித்தது இல்லை.
என்னை விட நன்றாக உனக்கு அதுத் தெரியும்.
இருப்பினும் நம்புவாயா?
ஒவ்வொரு முறை அகேசியாக்கள்
பூத்து மலரும்போதும் ,
வேறொருவரை நீ மணந்துக்கொண்டாய் என்ற
இதயம் பிளக்கும் செய்தியைக் கொண்டு
மிக அருகாமையிலிருந்து
அகேசியாக்கள் என்னைத் தாக்கியபோது
அடைந்த அதே உணர்வை.

(English translation by: David Unger)
*******

_________

என்னுடையப் பிணமும் நானும்
ஒருவரை ஒருவர் மிக நன்றாகப்
புரிந்துக்கொள்கிறோம்
என்னுடையப் பிணம் என்னைக் கேட்கிறது:
” நீ கடவுளை நம்புகிறாயா ?”
உளமகிழ்வுடன் நான் சொல்கிறேன், “இல்லை “.
என்னுடையப் பிணம் கேட்கிறது:
“அரசாங்கத்தை நீ நம்புகிறாயா ?”
சுத்தியலையும் அரிவாளையும் பதிலாகத் தருகிறேன்.
என்னுடையப் பிணம் கேட்கிறது:
” காவல்துறையை நீ நம்புகிறாயா ? ”
அதன் முகத்தில் ஒரு குத்து விடுகிறேன்
என்னுடைய பதிலாக.
தன்னுடைய சவப்பெட்டியிலிருந்து
அது எழுந்துக்கொள்கிறது
கையோடு கை கோர்த்தவாறு
நாங்கள் செல்கிறோம்
திருக்கோயில் பலிப்பீடத்திற்கு.

(English translation by: Liz Werner)
*****

_______

நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்.
கடைசி விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கும்
வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.
பெருந்தன்மைக் கொண்ட வாசகரே,
இந்தப் புத்தகத்தை எரித்துவிடுங்கள்.
நான் சொல்ல விரும்பியது எல்லாம்
அது மட்டும் அல்ல.
அது உதிரத்தால் எழுதப்பட்டது என்றபோதும்
நான் சொல்ல விரும்பியது அது அல்ல.
என்னைவிட அதிக சோகம் கொண்டவர்
யாருமிருக்க இயலாது.
என்னுடைய நிழலாலேயே
நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்.
என்னுடைய வார்த்தைகள் என்னைப்
பழிக்குப் பழி வாங்கின.
மன்னித்து விடுங்கள் வாசகரே,நல்வாசகரே ,
வெதுவெதுப்பான ஒரு அரவணைப்புடன்
உங்களை விட்டு செல்ல முடியாதெனில்,
வலிந்து வரவழைக்கப்பட்ட
ஒரு சோகப் புன்னகையுடன்
உங்களை விட்டு நீங்குகிறேன்.
ஒரு வேளை நான் அவ்வளவுதான் போலும்
ஆனால் என் கடைசி வார்த்தையைக் கேளுங்கள்
நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்
உலகிலேயே மிக அதிகக் கசப்புடன்
நான் சொன்ன எல்லாவற்றையும்
திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்

(English translation by: Miller Williams)

********

________

உங்கள் மூளைகளைக்
கசக்கிக்கொள்ளாதீர்கள்
இந்தக்காலத்தில் கவிதைகளை
யாரும் படிப்பதில்லை.
அவை நன்றாக இருக்கின்றனவா
இல்லையா என்பது
ஒரு பொருட்டே இல்லை.

(English translation by: Liz Werner)

*******

______

பார்ரா * சிரிக்கிறான்
நரகத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவன் போல.
ஆனால், கவிஞர்கள் எப்போது
சிரிக்காமல் இருந்திருக்கிறார்கள் ?
தான் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்தை
அவன் வெளிப்பட அறிவிக்கவாவது
செய்கிறானே.

அவர்கள் வருடங்களைக் கடத்துகிறார்கள்
வருடங்களைக் கடத்துகிறார்கள்
அவர்கள் கடத்துவதுப்
போலத் தோன்றவாவது செய்கிறார்கள்.
அனுமானம் எதுவும் இல்லை:
அவர்கள் கடத்துவதுப் போலவே
அனைத்தும் கடந்து செல்கின்றன.

அவன் இப்போது அழ ஆரம்பிக்கிறான்
தான் ஒரு எதிர்க்கவிஞன் என்பதை மறந்து.:
(* பார்ரா – நிகானோர் பார்ரா)
(English translation: Liz Werner)

*******

விடுமுறைப் பயிற்சிப்பாடம்

ஒரு செய்யுள் இயற்றுக :
கீழ்வரும் ஐந்து சீர்களைக் கொண்ட வரியுடன் தொடங்கி,
” உனக்கு முன்னரே இறந்து விட விரும்புகிறேன் ”
கீழ்வரும் அடியுடன் முடியும்படி :
“முதலாவதாக நீ இறந்துவிட வேண்டுமென்றே விரும்புகிறேன் ”

(English translation by: Liz Werner)

******

parra-2_1

மாதுளை / யசுநாரி கவாபட்டா Yasunari Kawabatta ஆங்கிலம் : எட்வர்டு ஜி. சீய்டன்ஸ்டிக்கர் Edward G. Seidensticker / தமிழில் : ச.ஆறுமுகம்

download (90)

இரவு அடித்த பெருங்காற்றில் மாதுளை மரத்தின் இலைகள் அனைத்தும் ஆடைகளைப் போல் உருவப்பட்டன.

இலைகள் அடிப்பாதத்தைச் சுற்றி வட்டமாகக் கிடந்தன.

கிமிகோ, காலையில் அந்த மரத்தை நிர்வாணமாகப் பார்த்து அதிர்ந்தாள்; வட்டத்தின் குறையற்ற முழுமையைக் கண்டு வியந்தாள். காற்று அந்த வட்டத்தைக் குலைத்திருக்குமென அவள் எதிர்பார்த்திருப்பாளாக இருக்கலாம்.

மிகவும் அழகான மாதுளம்பழம் ஒன்று மரத்திலேயே விடப்பட்டிருந்தது.

“அம்மா, இங்கு வந்து பாரேன்,” அவள் அம்மாவை அழைத்தாள்

“மறந்து விட்டிருக்கிறேன்” அம்மா, மரத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அடுக்களைக்குத் திரும்பினாள்.

அது கிமிகோவை, அவர்களுடைய தனிமை பற்றிச் சிந்திக்கவைத்தது. மாதுளம் பழமும் தாழ்வாரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது தனிமையாகவும் மறக்கப்பட்டுவிட்ட ஒன்றாகவும் தோன்றியது.

ஒரு இரண்டு வாரம் போல இருக்கும், அவளுடைய வீட்டுக்கு வந்திருந்த ஏழு வயது மருமகன், உடனடியாகவே மாதுளம் பழங்களைக் கண்டுவிட்டான், அவ்வளவுதான், மரத்தின் மேலே தொற்றிப்பிடித்து ஏறிவிட்டான். கிமிகோவுக்கு வாழ்க்கையின் முன்னால், உயிர்ப்புடன் நிற்பது போலிருந்தது.

“மேலே ஒன்று, பெரிதாகக் கிடக்கு, பாரு,” அவள் தாழ்வாரத்திலிருந்து கூவினாள்.

“அது சரி. ஆனால், அதைப் பறித்துவிட்டு, நான் கீழே இறங்க முடியாதே.“

அது உண்மை. இரண்டு கைகளிலும் மாதுளைகளை வைத்துக்கொண்டு, இறங்குவதென்பது எளிதில்லைதான். கிமிகோ புன்னகைத்தாள். அவன் மனதுக்கு நெருக்கமானவன்.

வீட்டுக்கு, அவன் வருகிறவரையில், அவர்கள் மாதுளையை மறந்துதான் விட்டிருந்தார்கள்; மீண்டும் இவ்வளவுநேரம் வரையில் கூட மறந்துதான் இருந்தார்கள்.

அதன் பின்னர் பழம், இலைகளுக்கிடையே மறைந்துபோயிருந்தது. இப்போது, வானத்திற்குச் சவால்விட்டுக்கொண்டு தெள்ளத்தெளிவாகத் தொங்குகிறது.

பழத்திலும் அடிப்பாதத்திலிருந்த இலைவட்டத்திலும் உயிர் இருந்தது. கிமிகோ மூங்கில் கழி ஒன்றை எடுத்துவந்து, பழத்தை அடித்து வீழ்த்தினாள்.

அது நன்கு பழுத்து, உள்ளிருக்கும் விதைகள் தாம் அதனை வெடிக்கச்செய்தது போலத் தோன்றியது. கிமிகோ அதைத் தாழ்வாரத்தில் வைத்தபோது, விதைகள் வெயிலில் மினுமினுத்தன. வெயில், விதைகளுக்குள் ஊடுருவிச்செல்ல முயற்சிப்பதாகத் தோன்றியது.

ஏதோ ஒருவகையில் அவள் தவறுசெய்துவிட்டதாக, அவளுக்குள் தோன்றியது.

பத்து மணி வாக்கில், அவள் மாடியில் தையல் வேலையிலிருந்தபோது , கெய்கிச்சியின் குரலை, அவள் கேட்டாள். கதவு தாழிடப்படாமலிருந்தாலும், அவன் தோட்டத்துக்குச் சுற்றுவழியில் வந்ததாகத் தோன்றியது. அவன் குரலில் அவசரம் தெரிந்தது.

”கிமிகோ, கிமிகோ!” அம்மா கூப்பிட்டாள். “கெய்கிச்சி வந்திருக்கிறான்.”

கிமிகோ நூலிலிருந்தும் ஊசியை உருவினாள். அதனை ஊசிமெத்தையில் குத்தி நிறுத்தினாள்.

“ நீ போவதற்கு முன்பு உன்னை ஒருமுறை எப்படியாவது பார்த்துவிட வேண்டுமென்று கிமிகோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். “கெய்கிச்சி, போருக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய். இருந்தாலும், யாரும் கூப்பிடாமல் நாங்களாக வந்து உன்னைப் பார்க்கவும் முடியாது. நீயும் வரவில்லை. இன்று நீயாகவே வந்துவிட்டாய். உனக்கு நல்ல மனசு.”

மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகுமாறு அம்மா எவ்வளவோ சொன்னாள்; ஆனால், அவன் அவசரப்பட்டான்.

“நல்லது, ஒரு மாதுளம் பழமாவது சாப்பிடு. நம்ம வீட்டிலேயே விளைந்தது.” அவள் கிமிகோவை மீண்டும் அழைத்தாள்.

அவள் இறங்கிவரும் வரையில் காத்திருப்பதற்கு, அது எவ்வளவோ மேலென்பதைப் போல, அவன் அவளைக் கண்களாலேயே வரவேற்றான். அவள் படிக்கட்டிலேயே நின்றுகொண்டாள்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறைவது போலத் தோன்றியது. அப்படியே, அவன் கைதவறி, மாதுளை கீழே விழுந்தது.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து முறுவலித்தார்கள்.

தான் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவள் உணர்ந்தபோது, வெட்கத்தில் சிவந்தாள். கெய்கிச்சி தாழ்வாரத்திலிருந்தும் எழுந்தான்.

“ உடம்பைப் பார்த்துக்கொள், கிமிகோ.”

‘நீயும் தான், நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்.”

அவன் அதற்குள்ளாகவே எழுந்து, அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பி, அவளிடம் கையசைத்து விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் சென்ற பிறகு, கிமிகோ தோட்டத்துக் கதவினை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

”அவனுக்கு அவ்வளவு அவசரம் போல,” என்றாள், அம்மா. “ ம், எவ்வளவு அழகான ஒரு மாதுளம்பழம்.”

அவன், அதைத் தாழ்வாரத்திலேயே வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தான்.

அவன் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று வெதுவெதுப்பாக நிறையும் போதே, பழத்தை இரண்டாகப் பிளக்கத் தொடங்கிய நிலையிலேயே, அவன் அதைத் தவறவிட்டிருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. அவன் அதனை முற்றாக, இரண்டாகப் பிளந்துவிடவில்லை. விதைகள் மேலே தெரிய அது, தாழ்வாரத்தில் கிடந்தது.

அம்மா, அதனை அடுக்களைக்கு எடுத்துச் சென்று கழுவித் துடைத்து, கிமிகோவிடம் கொடுத்தாள்.

கிமிகோ முகம் சுழித்து ஒரு அடி பின்வாங்கிப் பின், மீண்டுமொரு முறை முகம் சிவந்து, சிறிது குழப்பத்துடனேயே அதைக் கையிலெடுத்தாள்.

கெய்கிச்சி அதிலிருந்து ஒன்றிரண்டு விதைகளை எடுத்திருப்பான் போலென அவளுக்குத் தோன்றியது.

அம்மா முன்பாக, அதைச் சாப்பிட மறுப்பது கிமிகோவுக்கு என்னவோ போலத் தோன்றியிருக்கவேண்டும். அவள் விருப்பமற்று, அதனுள் சிறிது கடித்தாள். புளிப்பு அவள் வாய்க்குள் பரவியது. அது, அவளுக்குள் அடிவரைக்கும் துளைத்து இறங்குவதாக அவள் ஒரு வருத்தமான மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தாள்.

அம்மா, அங்கு ஆர்வமில்லாமல், வெறுமனேதான் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அம்மா கண்ணாடி முன் சென்று அமர்ந்தாள். “ என் தலையைத் தான் பாரேன், கிமிகோ, இந்தப் பரட்டைத்துடைப்பத் தலையோடுதான் நான் கெய்கிச்சியை வழியனுப்பியிருக்கிறேன்.”

தலை வாரும் ஒலி கிமிகோவின் காதில் விழுந்தது.

”உன் அப்பா இறந்தபோது,” அம்மா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள், “என் தலையை வாருவதற்குப் பயந்தேன். தலை வாரத் தொடங்கும்போது, நான் என்னசெய்துகொண்டிருக்கிறேனென்பதையே மறந்துவிடுவேன். தன்னுணர்வுக்கு வரும்போது, நான் தலைவாரி முடிக்கட்டுமென்று உன் அப்பா காத்திருந்தது போலத் தோன்றும்.”
images (66)
அப்பா, சாப்பிட்டுவிட்டுத் தட்டில் மீதி வைத்திருப்பதை அம்மா வழக்கமாக உண்பதை கிமிகோ பார்த்திருக்கிறாள்.

அவளை ஏதோ ஒன்று உள்ளிழுப்பதாக, அவளுக்கு அழவேண்டும்போல் தோன்றச்செய்கிற ஒரு மகிழ்ச்சியினை உணர்ந்தாள்.

மாதுளையைத் தூர எறிவதற்கு மனமில்லாமல், அம்மா அவளிடம் அதனைக் கொடுத்திருக்கலாம். பொருட்களை வீணாகத் தூக்கியெறியாமலிருப்பது ஒரு பழக்கமாகவே ஆகிவிட்டது. அதனாலேயே அவள் அதை அவளுக்குக் கொடுத்திருப்பாள்.

கிமிகோ, அவளுடைய தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியினாலேயே, அம்மாவின் முன்பாக, வெட்கமாக உணர்ந்தாள்.

கெய்கிச்சி அறிந்திருந்த வழியனுப்புகைகளுக்கெல்லாம் மேலானதாக, இது அமைந்துவிட்டதாகவும், அவன் திரும்பிவருவதற்கு எவ்வளவு நீண்ட காலமானாலும் அவளால் காத்திருக்கமுடியுமென்றும் அவள் நினைத்தாள்.

அவள் அம்மாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அம்மா அமர்ந்திருந்த கண்ணாடிக்கு அப்பால் காகிதத் தோரணங்கள் மீது வெயில் வீற்றிருந்தது.

இருந்தாலும், எதனாலோ, அவள் மடியிலிருந்த மாதுளையை எடுத்துக் கடிக்கப் பயந்தாள்.

*****

ஹோவர்ட் ஹிப்பெட் தொகுத்த சமகால ஜப்பானிய இலக்கியம் (நியூயார்க் : A.A.Knopf, 1977) பக்கம் 293 – 295.

http://afe.easia.columbia.edu/special/japan_1950_kawabata.htm

லாட்டரி ( சிறுகதை ) ஷிர்லே ஜாக்சன் / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (78)

ஜூன் 27ஆம் தேதியின் காலை மேகமற்று வெளிச்சமாக ஒரு முழுமையான கோடைநாளின் வெம்மையோடு இருந்தது; மலர்கள் அபரிமிதமாக மலர்ந்தன புற்களின் பச்சை மிகுந்தது. கிராமத்துமக்கள், காலை பத்துமணிக்கெல்லாம் தபால் நிலையத்துக்கும் வங்கிக்கும் இடையிலிருந்த சதுக்கத்தில் கூட ஆரம்பித்தனர்; சில நகரங்களில் மக்கள்தொகை அதிகம் என்பதால் லாட்டரிக் குலுக்கல் இரண்டுநாள் நடைபெறும், எனவே ஜூன் 26ஆம் தேதியே அது ஆரம்பிக்கப்படும், ஆனால், இங்கே கிராமத்தில் கிட்டத்தட்ட முன்னூறு பேர்தான், எனவே மொத்த குலுக்கலும் இரண்டு மணிநேரத்திற்குள் முடிந்துவிடும் என்பதால் நிதானமாகப் பத்துமணிக்கு ஆரம்பித்தாலும் கிராமவாசிகள் மதியச்சாப்பாட்டுக்கு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம்.

வழக்கம்போல, முதலில் குழந்தைகள் கூடினார்கள். பள்ளிக்கூடம் கோடைகாலத்திற்காக சமீபத்தில்தான் மூடப்பட்டது, எனவே சுதந்திர உணர்ச்சி அவர்களில் பெரும்பாலானோரிடையே அசௌகரியமாகத்தான் அமர்ந்திருந்தது; கும்மாளமிட்டு விளையாடுவதற்கு முன்பாக முதலில் அமைதியான முறையில் சிறிதுநேரம் ஒன்றுகூட நினைத்தனர், அவர்கள் இன்னமும் வகுப்பறை மற்றும் ஆசிரியர் பற்றி, புத்தகங்கள் மற்றும் கண்டிப்புகள் குறித்துப் பேசினர்.

பாபி மார்ட்டின் ஏற்கெனவே தன் பைகளுக்குள் கல்லை நிரப்பி வைத்திருந்தான், மற்றவர்கள் அவனை உதாரணமாகக் கொண்டு தொடர்ந்தனர், உருண்டையான மற்றும் வழுவழுப்பான கல்லையே தேர்ந்தெடுத்தனர்; பாபி மற்றும் ஹாரி ஜோன்ஸ் மற்றும் டிக்கி டெலக்ரோஸ் – அதைக் கிராமவாசிகள் “டெலக்ரோய்” என்று உச்சரிப்பார்கள் – ஆகியோர் சதுக்கத்தின் மூலையில் சிறு குவியலாகக் கற்களைச் சேகரித்து அதை மற்றசிறுவர்கள் கைபடாவண்ணம் பாதுகாத்தனர். சிறுமிகள் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர், தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வது, தங்கள் தோள்களின் வழி பயல்களைப் பார்ப்பது என, சிறு குழந்தைகள் புழுதியில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர் அல்லது தன் அக்கா அல்லது அண்ணன்களின் கையைப் பிடித்தபடி இருந்தனர்.

சீக்கிரமே ஆடவர்கள் குழும ஆரம்பித்தனர், அவரவர் குழந்தைகளைக் கவனித்தபடி, தங்களின் நடவு மற்றும் மழை குறித்தும் டிராக்டர்கள் மற்றும் வரி குறித்தும் பேசினர். சதுக்கத்தின் மூலையிலிருந்த கற்குவியலிலிருந்து தள்ளி, ஒன்றாக நின்றுகொண்டனர், அவர்களின் நகைச்சுவைகள் அமைதியாக இருந்தன, வாய்விட்டுச் சிரிப்பதற்குப் பதிலாகப் புன்னகைத்தனர். பெண்கள் மங்கிய வீட்டுஉடைகளையும் கம்பளி ஆடைகளையும் அணிந்தபடி அவர்களது ஆண்கள் வந்த சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் வந்து சேர்ந்தனர்.

தங்கள் கணவரோடு சேர்ந்து கொள்ளும்முன் ஒருவருக்கொருவர் முகமன் கூறி வாழ்த்தியபடி சில புரணிகளையும் பரிமாறிக்கொண்டனர். சீக்கிரமே, தங்கள் கணவன்மார்களின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்கள், தத்தம் குழந்தைகளை அழைக்க ஆரம்பித்தனர், குழந்தைகளும் வர மனதில்லாமல் அவர்கள் நான்கைந்து முறை அழைத்தபின் வந்துசேர்ந்தனர். பாபி மார்ட்டின், தன்னைப் பிடிக்க வந்த அம்மாவின் கைப்பிடியிலிருந்து தப்பி கற்குவியலை நோக்கி ஓடினான். ஆனால், அவன் அப்பா கடிந்துசொன்னதும் ஓடிவந்து பெற்றோருக்கிடையே, தன் மூத்த சகோதரனுக்கு அருகில் வந்து நின்றுகொண்டான்.

குலுக்கல் நிகழ்ச்சியை – நடனம், பதின்ம வயதினர் குழு, ஹாலோவீன் நிகழ்ச்சிகள் போல – நடத்திக் கொடுப்பவர் திரு.சம்மர்ஸ், இதுபோன்ற பொதுநடவடிக்கைகளில் ஈடுபட அவருக்கு நேரமும் தெம்பும் இருந்தது. அவருக்கு வட்டவடிவிலான முகம், கலகலப்பான மனிதர், நிலக்கரி வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தார், எல்லோரும் அவருக்காகப் பரிதாபப்பட்டனர், ஏனெனில் அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை, அவர் மனைவி ஒரு சண்டைக்காரி. அவர் கருப்பு மரப்பெட்டியைச் சுமந்தபடி சதுக்கத்துக்கு வந்தபோது கிராமவாசிகள் முணுமுணுவெனப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், அவர் வந்ததும் கையைவீசி, “சற்று தாமதமாகிவிட்டது நண்பர்களே.” என்றார்.

போஸ்ட்மாஸ்டர் திரு.க்ரேவ்ஸ், அவரைத்தொடர்ந்து ஒரு முக்காலியைச் சுமந்தபடி வந்தார், அந்த முக்காலி சதுக்கத்தின் நடுவில் வைக்கப்பட்டதும் திரு.சம்மர்ஸ் அந்தக் கருப்புப் பெட்டியை அதில் இருத்தினார். கிராமவாசிகள் முக்காலிக்கும் தங்களுக்கும் இடையே சற்று இடைவெளிவிட்டு தாங்கள் நிற்கவேண்டிய தொலைவில் நின்றனர், திரு.சம்மர்ஸ், “நீங்கள் யாரேனும் எனக்கு உதவ விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டதும், சிறு சலசலப்புக்குப் பிறகு இருவர், திரு.மார்ட்டின் மற்றும் அவரது மூத்தமகன் பாக்ஸ்டர் ஆகியோர், திரு.சம்மர்ஸ் பெட்டியிலுள்ள காகிதங்களைக் கலக்கும்போது பெட்டி முக்காலியின்மீது அசையாமல் பிடித்துக்கொண்டனர்.

ஆரம்பத்தில் லாட்டரிக் குலுக்கலுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெட்டி வெகுகாலம் முன்பே போய்விட்டது, இப்போது முக்காலியின் மீது அமர்ந்திருக்கும் இப்பெட்டியும் வயசாளியான வார்னர் பிறப்பதற்கு முன்பே உபயோகத்திற்கு வந்தது, வார்னர்தான் ஊரிலேயே வயது முதிர்ந்த ஆள். திரு.சம்மர்ஸ், பெட்டியை மாற்றுவது குறித்து அவ்வப்போது ஊரிலுள்ளவர்களிடம் பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தார், ஆனால், யாருமே அந்தக் கருப்புப்பெட்டி வழிவழியாக வகித்து வரும் வழக்கத்திற்குக்கூட ஊறுவிளைவிக்கும் விதமாக நடந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. இப்போதுள்ள பெட்டி, இதற்கு முன்பாக இருந்த பெட்டியின், அதாவது முதன்முதலாக இங்கேவந்து தங்கி கிராமம் ஒன்றை ஏற்படுத்திய மக்கள் உருவாக்கிக்கொண்ட பெட்டியின் சில பாகங்களைக்கொண்டு உருவானது என்றொரு கதை உண்டு.

ஒவ்வொரு வருடமும் லாட்டரி முடிந்தபின் திரு.சம்மர்ஸ் புதியபெட்டி குறித்துப் பேசத்துவங்குவார், ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் அதுகுறித்த எந்தவிதமான செயல்பாடும் இல்லாமல் அப்பேச்சு மறைந்துவிடும். கருப்புப்பெட்டி ஒவ்வொரு வருடமும் நசிந்துகொண்டே வந்தது; இப்போதோ, அது முழுவதுமாகக் கருப்பு என்று சொல்லமுடியாத அளவில் ஒருபக்கம் சிதைந்துபோய் மரத்தின்நிறம் வெளியில் தெரிந்தது, மற்ற பகுதிகள் மங்கலாகவோ அல்லது கறை படிந்தோ இருந்தன.

திரு.மார்ட்டின் மற்றும் அவர்களின் மூத்தமகன் பாக்ஸ்டர் ஆகிய இருவரும் திரு.சம்மர்ஸ் தன்கையால் பெட்டியிலுள்ள காகிதங்களை நன்றாகக் கலக்கும்வரை பெட்டியைப் பத்திரமாகப் பிடித்துக்கொண்டனர். பல சடங்குகள் ஏற்கெனவே மறக்கப்பட்டுவிட்டன அல்லது தவிர்க்கப்பட்டுவிட்டன, திரு.சம்மர்ஸ் பல தலைமுறைகளாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த மரச்சில்லுகளுக்குப் பதிலாக காகிதத்தைப் பயன்படுத்த வைப்பதில் வெற்றிகண்டார். கிராமம் சிறியதாக இருந்தவரையில் மரச்சில்லுகளைப் பயன்படுத்தியது சரிதான், ஆனால் இப்போது மக்கட்தொகை முன்னூறைத் தாண்டிவிட்டது, இன்னமும் வளரும் எனும்போது கருப்புப் பெட்டிக்குள் எளிதாகப் பொருந்தும் ஒன்றுதான் சரி என வாதிட்டார். குலுக்கல் நடைபெறுவதற்கான முந்தைய இரவில் திரு.சம்மர்ஸ் மற்றும் திரு.க்ரேவ்ஸ் இருவரும் சீட்டுகளைத் தயாரித்து பெட்டிக்குள் போட்டுவைப்பார்கள், பிறகு அது திரு.சம்மர்ஸ்சின் நிலக்கரி நிறுவனத்தில் உள்ள பெட்டகத்தில், மறுநாள் காலை திரு.சம்மர்ஸ் அதை சதுக்கத்திற்கு எடுத்து வரும்வரை, பத்திரமாக வைக்கப்படும்.

வருடத்தின் பிறநாட்களில் அப்பெட்டி சமயத்தில் இங்கேயும் சமயத்தில் அங்கேயுமாகக் கிடக்கும்; ஒருவருடம் அது திரு.க்ரேவ்ஸ்சின் பண்ணையில் கிடந்தது, அடுத்தவருடம் தபால்நிலைய மேசையின் கீழ் கால்வைக்குமிடத்தில் இருந்தது, ஒருசமயம் அது மார்ட்டினின் மளிகைக்கடை அலமாரியில் வைக்கப்பட்டது.

திரு.சம்மர்ஸ், சீட்டுக்குலுக்கலை அறிவிப்பதற்கு முன் நிறையத்தயாரிப்புகள் தேவைப்படும். குடும்பத்தலைவர்களின் பட்டியல், ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உள்ள தலைக்கட்டுகளின் எண்ணிக்கை, ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உள்ள தலைக்கட்டுகளில் உள்ள நபர்களின் எண்ணிக்கை என நிறையப்பட்டியல்கள் தயாரிக்கவேண்டும். லாட்டரியை நடத்தும் அலுவலர் என்ற முறையில் ஓர் உறுதிமொழியும் போஸ்ட்மாஸ்டர் முன்னிலையில் திரு.சம்மர்ஸ் எடுக்கவேண்டும்; ஒருமுறை, அதற்கென ஒருவகையான ஒப்பித்தல் வரிகள் இருந்தன, அலுவலர்கள் அதை நடத்திவைப்பார்கள், ஒரு சடங்குபோல, அதற்கென இசைத்தன்மை ஏதும் இல்லாத ஓதுதல், ஒவ்வொரு வருடமும் ஓதப்படும் என்று சிலர் நினைவுகூர்ந்தனர்; சிலர், அலுவலர் அதை வாசிக்கும்போது அல்லது ஓதும்போது அசையாமல் நிற்கவேண்டும் என நம்பினர், மற்றவர்கள் அலுவலர் மக்களிடையே நடந்து செல்லவேண்டும் என்றனர், ஆனால், வருடங்கள் செல்லசெல்ல இந்தச்சடங்கு தொடர்ச்சியற்று கைவிடப்பட்டுவிட்டது.

18300852_1070384146427620_7726105906220831506_n

அதுபோலவே சடங்குமுறை வணக்கச்செயல் ஒன்றும் இருந்தது, பெட்டியிலிருந்து சீட்டை எடுக்கப்போகும் நபரின் பெயரை அழைக்கும்போது அலுவலர் இதைப் பயன்படுத்துவார், ஆனால் இதுவும் காலத்தோடு மாறிவிட்டது, இப்போதுவரை சீட்டை எடுக்கவருபவரிடம் அலுவலர் கட்டாயமாகப் பேசவேண்டும் என்ற அளவிலேயே இருந்துவருகிறது. திரு.சம்மர்ஸ் இதிலெல்லாம் தேர்ந்தவராக இருந்தார்; அவரது தூய வெள்ளைச்சட்டை மற்றும் நீலக்கலர் ஜீன்ஸுடன், ஒருகை இயல்பாக பெட்டியின் மீதிருக்க, இடைவிடாமல் திரு.க்ரேவ்ஸ் மற்றும் மார்ட்டின்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அவர் இதற்குப் பொருத்தமானவராக மற்றும் முக்கியமானவராகத் தெரிந்தார்.

திரு.சம்மர்ஸ் பேசிமுடித்து, கூடியிருந்த கிராமவாசிகள் பக்கம் திரும்பும்போது, திருமதி.ஹட்சின்ஸன் வேகமாக சதுக்கத்தின் பாதைக்குள் நுழைந்தாள், அவளது கம்பளி மேலாடை தோள்மீது கிடந்தது, கூட்டத்தின் பின்புறம் கிடைத்த இடைவெளிக்குள் நுழைந்து உள்ளே வந்தாள். “இன்று என்ன நாள் என்பதை சுத்தமாக மறந்துவிட்டேன்,” என்று தன்னருகில் நின்று கொண்டிருந்த திரு.டெலக்ரோஸிடம் சொல்லிக்கொண்டாள், இருவரும் மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டனர். “என் வீட்டுக்கிழவர் பின்பக்கம் விறகு அடுக்கச் சென்றிருந்தார்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தொடர்ந்தாள். “சன்னல் வழியாகப் பார்த்தால் குழந்தைகளைக் காணோம், பிறகுதான் இன்று இருபத்தியேழாம் தேதி என்று ஞாபகம் வந்தது, அவசரமாக ஓடிவந்தேன்.” தான் கட்டியிருந்த மேலங்கியில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டாள், திரு.டெலக்ரோஸ், “இருந்தாலும், நீங்கள் சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிட்டீர்கள். மேடைமேல் அவர்கள் இன்னமும் பேசிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.” என்றார்.

திருமதி.ஹட்சின்ஸன் கழுத்தைவளைத்து கூட்டத்தைத்தாண்டி தன் கணவரும் குழந்தைகளும் முன்வரிசையில் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு. விடைபெறும் விதமாக திரு.டெலெக்ரோஸின் கைகளில் லேசாகத் தட்டிவிட்டு கூட்டத்தினுள் நுழைந்தாள். கூட்டத்தினர் மகிழ்வோடு அவளுக்கு வழிவிட்டனர்; இரண்டு அல்லது மூன்றுபேர், கூட்டத்திற்குள் மட்டுமே கேட்கும்படியான குரலில், “இதோ உங்கள் திருமதி, ஹட்சின்ஸன்” என்றும் “பில், இதோ அவர் வந்து சேர்ந்துவிட்டார்,” என்றும் கூறினர். திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தன் கணவரை நெருங்கியதும், அவள் வருகைக்காகக் காத்திருந்த திரு.சம்மர்ஸ் சந்தோஷமாகக் கூறினார்.

”நீ இல்லாமலே ஆரம்பிக்க வேண்டிவரும் என்று நினைத்தேன் டெஸ்ஸி.”. திருமதி.ஹட்சின்ஸன் இளித்தபடி, “கழுவவேண்டிய பாத்திரங்கள் என்னை விடவில்லை, இப்போது ஆரம்பிக்கிறீர்களா, ஜோ?” என்றாள், மெல்லிய சிரிப்பலை கூட்டத்தில் பரவியதோடு அவளின் வருகையால் சற்றே கலைந்திருந்த கூட்டம் மீண்டும் ஒழுங்குக்கு வந்தது.

“சரி, இப்போது.” திரு.சம்மர்ஸ் நிதானமான குரலில் தொடங்கினார், “ஆரம்பித்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன், சீக்கிரமாக முடித்துவிட்டால், எல்லோரும் அவரவர் வேலையைப் பார்க்கப் போகலாம். இன்னும் யாராவது வரவேண்டுமா?”

“டன்பர்,” என்று நிறைய குரல்கள் எழுந்தன. “டன்பர், டன்பர்.”

திரு.சம்மர்ஸ் தன் கையிலிருந்த பட்டியலைப் பார்த்துவிட்டு, “க்ளைட் டன்பர்.” என்றார். “ஆமாம். அவருக்குக் கால் உடைந்துவிட்டது சரிதானே? அவருக்குப் பதிலாக சீட்டு எடுக்கப்போவது யார்?”

“நான்தான் எடுக்கவேண்டும்,” என்றாள் ஒரு பெண், திரு.சம்மர்ஸ் அவள் பக்கம் பார்த்தார். “மனைவி கணவனுக்காகச் சீட்டு எடுக்கப்போகிறார், “சீட்டை எடுப்பதற்கு உனக்கு வளர்ந்த மகன்கள் யாரும் இல்லையா ஜெனி?” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். அவருக்கும் கிராமத்தில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் அதற்கான பதில் தெரியும் என்றாலும் அலுவலக முறைமைக்காக அதைக்கேட்டாக வேண்டும். திருமதி.டன்பரின் பதில் வரும்வரை திரு.சம்மர்ஸ் அமைதியான ஆர்வத்துடன் காத்திருந்தார்.

“ஹோரேஸ்சுக்கு இன்னும் பதினாறு வயதாகவில்லை,” வருந்தும் குரலில் திருமதி.டன்பர் கூறினாள். “எனவே, இந்தவருடம் அவருக்காக நான்தான் எடுக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.”

”சரிதான்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். தன்னுடைய பட்டியலில் அதைக் குறித்துக்கொண்டார். பிறகு, “வாட்சனின் பயல் இந்த வருடம் எடுக்கப்போகிறானா?”

ஓர் உயரமான பையன் கூட்டத்திலிருந்து கையை உயர்த்தி “இங்கே,” என்றான். “நான் எனக்காகவும் என் அம்மாவுக்காகவும் எடுக்கப்போகிறேன்.” கூட்டத்திலிருந்து பல குரல்கள், “நல்ல விஷயம் ஜாக்,” என்றும் “உன் அம்மாவுக்கென்று சீட்டு எடுக்க ஒரு ஆண் இருப்பதில் சந்தோஷம்,” என்றெல்லாம் குரல்கள் கேட்டதும் பதட்டமாகக் கண்களைச் சிமிட்டியபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

“சரி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “எல்லோரும் வந்தாயிற்று என்று நினைக்கிறேன். முதியவர் வார்னரால் வர முடிந்ததா?”

“இதோ,” என்று குரல் வந்ததும் திரு.சம்மர்ஸ் தலையசைத்தார்.

திரு.சம்மர்ஸ் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு பட்டியலைப் பார்க்க ஆரம்பித்ததும் திடீரென கூட்டத்தில் ஒரு மௌனம் பரவியது. “எல்லோரும் தயாரா?” என்றார். “இப்போது நான் பெயர்களை வாசிப்பேன் – குடும்பத் தலைவர்களின் பெயர்கள் – அவர்கள் மேலே வந்து பெட்டியிலிருந்து ஒரு சீட்டை எடுக்கவேண்டும். சீட்டைப்பிரிக்காமல் மடித்தபடி கையில் வைத்திருக்க வேண்டும், எல்லோரும் எடுத்து முடியும்வரை பிரித்துப்பார்க்கக் கூடாது. எல்லாம் புரிந்ததா?”

எல்லோரும் இதைப் பலமுறை செய்தவர்கள் என்பதால் பாதிதான் காதில் வாங்கிக் கொண்டனர்; பெரும்பாலானோர் அமைதியாக, தங்கள் உதடுகளை ஈரப்படுத்தியபடி, அக்கம் பக்கம் பார்க்காமல் இருந்தனர். திரு.சம்மர்ஸ் தன் ஒருகையை உயர்த்தி, “ஆடம்ஸ்” என்றார். ஒரு மனிதர் கூட்டத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு முன்னே வந்தார். “ஹாய், ஸ்டீவ்.” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். பதிலுக்கு திரு. ஆடம்ஸ், “ஹாய், ஜோ.” என்றார். இருவரும் மகிழ்ச்சியற்ற பதட்டமான புன்னகையைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். பிறகு திரு.ஆடம்ஸ் கருப்புப்பெட்டியை அடைந்து மடிக்கப்பட்ட ஒரு தாளை எடுத்துக்கொண்டார். அதன் ஒருமுனையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, வேகமாகக் கூட்டத்தில் தன்னுடைய இடத்திற்குச் சென்று, தன் குடும்பத்திலிருந்து சற்றுத்தள்ளி தன் கைகளைக் குனிந்து பார்க்காமல் நின்று கொண்டார்.

“ஆலன்.” என்று அழைத்தார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஆண்டர்சன். . .பென்தம்.”

“லாட்டரிகளுக்கிடையே இடைவெளியே இல்லாததுபோல் தோன்றுகிறது,” திரு.டெலக்ரோஸ், பின்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த திரு.க்ரேவ்ஸ்சிடம் கூறினார். “கடந்த லாட்டரி ஏதோ போனவாரம்தான் முடிந்ததுபோல் இருக்கிறது.”

“காலம் உண்மையில் வேகமாகத்தான் நகர்கிறது.” என்றார் திரு.க்ரேவ்ஸ்.

“க்ளார்க். . . டெலக்ரோஸ்”

“அதோ என் கணவர் போகிறார்,” என்றார் திருமதி.டெலக்ரோஸ். தனது கணவன் முன்னே செல்லும்போது மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டார்.

“டன்பர்,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்ததும் திருமதி.டன்பர் உறுதியோடு கருப்புப் பெட்டியை நோக்கிப் போகும்போது ஒருத்தி, “தைரியமாக ஜேனி,” என்றாள், மற்றொருத்தி “அதோ போய்விட்டாளே.” என்றாள்.

“அடுத்து நாங்கள்தான்.” என்றார் திருமதி.க்ரேவ்ஸ். பெட்டியின் பக்கவாட்டிலிருந்து திரு.க்ரேவ்ஸ் நடந்து வந்து திரு.சம்மர்ஸ்சுக்கு முகமன் கூறிவிட்டு ஒருதாளை எடுக்கும்வரை அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இப்போது, கிட்டத்தட்ட கூட்டம் முழுவதிலும் உள்ள ஆண்கள் கையில் சீட்டு இருந்தது, அதைப்பதட்டத்தோடு திருப்பித்திருப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். திரு.டன்பரும் அவரது இருமகன்களும் ஒன்றாக நின்றிருந்தனர், திரு.டன்பரின் கையிலும் ஒரு சீட்டு இருந்தது.

“ஹார்பர்ட். . . .ஹட்சின்ஸன்.”

“மேலே போ பில்,” என்றாள் திருமதி.ஹட்சின்ஸன், அவருக்கு அருகில் இருந்தவர்கள் சிரித்தனர்.

“ஜோன்ஸ்.”

“நான் கேள்விப்பட்டது, வடக்குப்புற கிராமங்களில் எல்லாம் லாட்டரியைக் கைவிடுவது பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்களாம்.” திரு.ஆடம்ஸ் தனக்கருகில் நின்றுகொண்டிருந்த முதியவர் வார்னரிடம் கூறினார்.

முதியவர் வார்னர் செறுமிக்கொண்டார். “முட்டாள் இளையவர்களின் கூட்டம்,” என்றார். “இளையவர்களின் பேச்சைக் கேட்கிறார்கள், அது அவர்களுக்கு நல்லதல்ல. அடுத்தது என்ன தெரியுமா, அவர்கள் குகைகளில் சென்று வாழவேண்டும் என்று சொல்வார்கள், ஒருபயலும் வேலை செய்வது இல்லை, அப்படி வாழ்வது யாராலும் முடியாத காரியம். பழமொழியே இருக்கிறது, ‘ஜூனில் லாட்டரி, நல்ல சோளவிளைச்சலின் அறிகுறி’, ஒன்றைத் தெரிந்துகொள், இது இல்லையென்றால் நாமெல்லாம் களையையும் ஓக் விதையையும்தான் வேகவைத்துத் தின்னவேண்டும். லாட்டரி என்பது எப்போதுமே இருந்து வந்துள்ளது,” என்றார் எரிச்சலுடன். “இந்த ஜோ சம்மர்ஸ் மேடைமேல் இருந்துகொண்டு எல்லோரிடமும் சிரித்துப்பேசுகிறான் என்பதே போதுமான அளவு கெடுதல் நடந்துவிட்டதன் அறிகுறி.”

“சில இடங்கள் லாட்டரியைக் கைவிட்டுவிட்டன.” என்றார் திரு.ஆடம்ஸ்.

“அதில் சங்கடங்களைத் தவிர வேறெதும் வரப்போவதில்லை,” முதியவர் வார்னர் உறுதிபடப் பேசினார். “முட்டாள் இளையவர்களின் கூட்டம்.”

”மார்ட்டின்.” பாபி மார்ட்டின் தன் அப்பா முன்னே செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “ஓவர்டைக். . . .பெர்சி.”

”இவர்கள் சீக்கிரம் முடித்தால் பரவாயில்லை,” திருமதி.டன்பர் தன் மூத்த மகனிடம் சொன்னார். “சீக்கிரமாக முடித்தால் நல்லது.”

“அநேகமாக முடித்துவிட்டார்கள்,” என்றான் அவரது மகன்.

“நீ ஓடிச்சென்று அப்பாவிடம் சொல்லத் தயாராக இரு,” என்றார் திருமதி.டன்பர்.

திரு.சம்மர்ஸ் தன் பெயரை அழைத்துக்கொண்டு துல்லியத்தோடு நடந்துவந்து பெட்டிக்குள்ளிருந்து ஒரு சீட்டை எடுத்துக்கொண்டார். பிறகு, “வார்னர்.” என்றழைத்தார்.

“எழுபத்து-ஏழாவது வருடம் நான் லாட்டரியில் கலந்துகொள்வது,” முதியவர் வார்னர் கூட்டத்தினூடாகச் செல்லும்போது சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். “எழுபத்தேழாவது முறை.”

“வாட்சன்.” அந்த உயரமான பையன் அசௌகரியமாக கூட்டத்தினுள் நடந்து வந்தான். யாரோ, “பதட்டமாகாதே, ஜாக்” என்றார்கள் திரு.சம்மர்ஸ், “வேண்டிய நேரத்தை எடுத்துக்கொள், மகனே.” என்றார்.

”ஸனினி.”

அதன்பிறகு, அங்கே நீண்டஅமைதி நிலவியது, மூச்சற்ற அமைதி, திரு.சம்மர்ஸ் தன் கையிலிருந்த சீட்டை உயர்த்திப் பிடித்தபடி, “நல்லது நண்பர்களே.” என்றார். ஒருநிமிடம், யாருமே அசையவில்லை, பிறகு அனைத்து சீட்டுகளும் திறக்கப்பட்டன. உடனே பெண்கள் அனைவரும் பேச ஆரம்பித்தனர், “யாரது?” “யாரது?”, “அது டன்பரா?”, “அது வாட்சனா?” பிறகு அனைத்துக் குரல்களும், “அது ஹட்சின்ஸன். அது பில்.” “பில் ஹட்சின்ஸனுக்குக் கிடைத்துள்ளது,” என்றன.

“உன் அப்பாவிடம் போய்ச்சொல்,” திருமதி.டன்பர் தன் மூத்தமகனிடம் சொன்னார்.

மக்கள் திரு.ஹட்சின்ஸனைத் தேடி அங்குமிங்கும் பார்த்தனர். பில் ஹட்சின்ஸன் அமைதியாக நின்றுகொண்டு, தன் கையிலிருந்த தாளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திடீரென, டெஸ்ஸி ஹட்சின்ஸன் சத்தம்போட ஆரம்பித்தாள், “அவர் விரும்பிய தாளை எடுக்குமளவு நேரத்தை நீங்கள் அவருக்கு வழங்கவில்லை. நான் அதைக்கவனித்தேன். இது நியாயமில்லை!”

“இலகுவாக எடுத்துக்கொள் டெஸ்ஸி,” என்றார் திருமதி டெலக்ரோஸ். திருமதி.க்ரேவ்ஸ், “எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான சாத்தியம்தான் இருந்தது,” என்றார்.

“வாயை மூடு டெஸ்ஸி,” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன்.

“நல்லது நண்பர்களே,” திரு.சம்மர்ஸ் ஆரம்பித்தார், “இது சீக்கிரமாக நடந்தது. இதை முடித்துவைக்க நாம் இன்னும் சற்று விரைவாகச் செயல்படவேண்டும்.” என்றார். பிறகு, தனது அடுத்த பட்டியலைப் பார்த்தார். “பில்,” என்றழைத்தார். “நீங்கள் ஹட்சின்ஸன் குடும்பத்துக்காக சீட்டை எடுத்திருக்கிறீர்கள். ஹட்சின்ஸன் குடும்பத்தில் வேறு தலைக்கட்டுகள் உண்டா?”

“டான் மற்றும் ஈவா, அவர்களுக்காவது போதுமான வாய்ப்பை வழங்குங்கள்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் கத்தினாள்.

“பெண்கள் தங்கள் கணவன் குடும்பத்தாரோடு எடுப்பார்கள் டெஸ்ஸி,” திரு.சம்மர்ஸ் கனிவாகச் சொன்னார், “எல்லோரையும் போல உனக்கும் அது தெரியும்.”

“இது நியாயமில்லை.” என்றாள் டெஸ்ஸி.

“நான் அப்படி நினைக்கவில்லை ஜோ,” பில் ஹட்சின்ஸன் வருந்தும் குரலில் கூறினார். “என் மகள் அவளது கணவன் குடும்பத்தாரோடுதான் எடுக்கவேண்டும்; அதுதான் நியாயமானது. என் குழந்தைகளைத்தவிர எனக்கு வேறு குடும்பம் இல்லை.”

”அப்படியென்றால், குடும்பத்திற்காக என்று பார்த்தால் நீங்கள்தான்,” என்று விளக்கும் விதமாகச் சொன்னார் திரு.சம்மர்ஸ். “தலைக்கட்டுக்காக என்று பார்த்தால் அது மறுபடியும் நீங்கள்தான். சரிதானே?”

”சரிதான்.” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன்.

“எத்தனை குழந்தைகள், பில்?” திரு.சம்மர்ஸ் முறைமைக்காகக் கேட்டார்.

“மூன்று,” என்றார் பில் ஹட்சின்ஸன். பில் ஜூனியர்., நான்சி, மற்றும் இளையவன் டேவ். அப்புறம் டெஸ்ஸியும் நானும்.”

”அப்படியென்றால் சரி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஹேரி, அவர்களது சீட்டைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டீர்களா?”

திரு.க்ரேவ்ஸ் ஆமோதிப்பாகத் தலையசைத்து தாள்களை உயர்த்திக் காட்டினார். “அதைப் பெட்டிக்குள் போடுங்கள்,” திரு.சம்மர்ஸ் வழிநடத்தினார். “பில்லின் சீட்டையும் வாங்கி உள்ளே போடுங்கள்.”

“மீண்டும் முதலிலிருந்து நடத்தவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று எவ்வளவு நிதானமாகச் சொல்லமுடியுமோ அவ்வளவு நிதானமாகச் சொன்னார் திருமதி.ஹட்சின்ஸன். “இது நியாயமாக நடக்கவில்லை. அவர் சீட்டைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான நேரத்தை நீங்கள் அவருக்குத் தரவில்லை. எல்லோரும் அதைப் பார்த்தார்கள்.”

திரு.க்ரேவ்ஸ் ஐந்து சீட்டுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றைப் பெட்டியிலிட்டார், அவற்றைத் தவிர மற்ற சீட்டுகளை கீழே எறிந்தார், அவற்றைக் காற்று அடித்துக்கொண்டு போனது.

“எல்லோரும் கவனியுங்கள்,” திருமதி.ஹட்சின்ஸன் தன்னைச்சுற்றி நின்றிருந்தவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

“தயாரா பில்?” திரு.சம்மர்ஸ் கேட்டதும், பில் ஹட்சின்ஸன் ஒருமுறை தன் மனைவி குழந்தைகளைப் பார்த்துவிட்டு, தலையசைத்தார்.

“ஞாபகமிருக்கட்டும், எல்லோரும் சீட்டை எடுக்கும்வரை பிரிக்காமல் கையில் வைத்திருக்க வேண்டும். ஹேரி, நீங்கள் குழந்தை டேவ்வுக்கு உதவுங்கள்.” திரு.க்ரேவ்ஸ் அச்சிறுவனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார், அவன் விருப்பமாக கருப்புப்பெட்டி இருக்குமிடத்திற்கு நடந்து வந்தான். “ஒரு சீட்டை பெட்டியிலிருந்து எடு டேவ்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். டேவ் பெட்டிக்குள் கையை விட்டதும் சிரித்தான். “ஒரேயொரு தாளை மட்டும் எடு,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். “ஹேரி, அவனுக்காக நீங்கள் அதை வைத்திருங்கள்.” திரு.க்ரேவ்ஸ் குழந்தையின் கையை வெளியே எடுத்து அவன் இறுகப்பிடித்திருந்த சீட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார், டேவ் அவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு அவரை ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அடுத்தது நான்சி,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்தார். நான்சிக்கு பன்னிரண்டு வயது, அவளது பள்ளி நண்பர்கள், பாவாடையைச் சரிசெய்தபடி பெட்டியை நோக்கிச்செல்லும் அவளை வேகமாக மூச்சிரைத்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர், அவள் வேண்டாவெறுப்பாக பெட்டியிலிருந்து ஒரு சீட்டை எடுத்தாள். ”பில் ஜூனியர்.,” திரு.சம்மர்ஸ் அழைத்ததும் பில்லி வேகமாகப் பெட்டியில் மோதுவதுபோலச் சென்று சீட்டை எடுத்தான். “டெஸ்ஸி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். அவள் ஒருநிமிடம் தயங்கினாள், விரோதமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தாள், பிறகு இறுக்கமாக உதட்டை வைத்தபடி பெட்டிக்கு அருகில் சென்று, அதிலிருந்து பிடுங்குவதுபோல ஒரு சீட்டை எடுத்துப் பின்பக்கம் கையை வைத்துக்கொண்டாள்.

“பில்,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ், பில் ஹட்சின்ஸன் பெட்டிக்குள் கையைவிட்டுத் துழாவி, கடைசியில் ஒரு சீட்டோடு கையை வெளியிலெடுத்தார்.

கூட்டம் அமைதியாக இருந்தது. ஒரு பெண், “அது நான்சி அல்ல என்று நம்புகிறேன்,” என்று கிசுகிசுத்தாள், அந்த ஒலி கூட்டத்தின் கடைசி வரை கேட்டது.

“இது இப்படி நடத்தப்படுவதே இல்லை. மக்கள் முன்பு எப்படி இருந்தார்களோ இப்போது அப்படி இல்லை.” முதியவர் வார்னர் உறுதிபடச் சொன்னார்.

“நல்லது, சீட்டைப் பிரித்துப்பாருங்கள். ஹேரி, நீங்கள் டேவ்வின் சீட்டைப் பிரியுங்கள்.” திரு சம்மர்ஸ் கூறினார்.

திரு.க்ரேவ்ஸ் அந்தச்சீட்டைப் பிரித்து உயர்த்திக் காட்ட, அது வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து கூட்டத்தில் எல்லோரும் பெருமூச்செறிந்தனர். நான்சி மற்றும் பில் ஜூனியர் இருவரும் ஒரேநேரத்தில் தங்கள் சீட்டைப் பிரித்து, இருவரும் மகிழ்வோடு சிரித்தனர், தங்கள் சீட்டை கூட்டத்தை நோக்கித் திருப்பி தலைக்குமேல் உயர்த்திப் பிடித்தனர்.

“டெஸ்ஸி,” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ். ஒருகணம் அமைதி நிலவியது, திரு.சம்மர்ஸ் பில் ஹட்சின்ஸனைப் பார்க்க, பில் தனது சீட்டைப் பிரித்துக்காட்டினார். அது வெறுமையாக இருந்தது.

“அது டெஸ்ஸிதான், அவளது சீட்டை எங்களுக்குக் காண்பியுங்கள் பில்” என்றார் திரு.சம்மர்ஸ், அவரது குரல் அமைதியாக இருந்தது.

பில் ஹட்சின்ஸன் தன் மனைவியை நெருங்கி அவளது கையிலிருந்த தாளை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கினார். அதில் ஒரு கரும்புள்ளி இருந்தது, திரு.சம்மர்ஸ் தனது நிலக்கரி அலுவலகத்திலுள்ள கரிய பென்சிலால் முதல்நாள் இரவு வரைந்த கரும்புள்ளி. பில் ஹட்சின்ஸன் அதை உயர்த்திப்பிடிக்க கூட்டத்தில் சலசலப்பு எழுந்தது.

“சரி… சரி… மக்களே, சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டும்.” திரு.சம்மர்ஸ் கூறினார்.

கிராமவாசிகள் சடங்குகளை மறந்து, உண்மையான கருப்புப்பெட்டியைத் தொலைத்திருந்தாலும், இன்னமும் கற்களை உபயோகப்படுத்துவதை ஞாபகம் வைத்திருந்தார்கள். முன்பு சிறுவர்கள் குவித்து வைத்திருந்த கற்குவியல் தயாராக இருந்தது; சதுக்கம் முழுவதும் கற்களும் பெட்டியிலிருந்து எறியப்பட்ட தாள்களும் இறைந்து கிடந்தன. திருமதி.டெலக்ரோஸ் தேர்ந்தெடுத்த கல் மிகப்பெரியது, இரண்டு கைகளாலும் அதைத் தூக்கியபடி திருமதி.டென்பரைப் பார்த்து, “வேகமாக வா, சீக்கிரம்,” என்றார்.

திருமதி.டன்பர் இரண்டு கைநிறைய சிறு கற்களை வைத்துக்கொண்டு மூச்சிரைக்கச் சொன்னார், “என்னால் ஓடமுடியாது. நீங்கள் முன்னால் போங்கள், நான் பின்னால் வருகிறேன்.”

குழந்தைகள் கற்களை ஏற்கெனவே எடுத்துவைத்திருந்தனர். யாரோ டேவி ஹட்சின்ஸனின் கையில் சில கூழாங்கற்களைக் கொடுத்தனர்.

இதற்குள் டெஸ்ஸி யாருமில்லாத ஒரு இடத்தின் மையத்தில் நிற்க வைக்கப்பட்டிருந்தாள், கிராமவாசிகள் அவளை நெருங்கும்போது தனது கைகளை நம்பிக்கையற்று விரித்தபடி, “இது நியாயமே இல்லை,” என்றாள். ஒரு கல் அவளது தலையின் பக்கவாட்டில் வந்து அடித்தது.

முதியவர் வார்னர் சத்தமிட்டார், “வேகமாக… வேகமாக மக்களே.” ஸ்டீவ் ஆடம்ஸ் மக்கள் கூட்டத்தின் முதல் வரிசையில் இருந்தான், அவனுக்குப் பின்னால் திரு.க்ரேவ்ஸ்.

“இது நியாயமே இல்லை, இது சரியானதல்ல,” திருமதி ஹட்சின்ஸன் கிறீச்சிட, அவர்கள் அவளைச் சூழ்ந்தனர்.

000

ஷிர்லே ஜாக்சன் 1916-1965 – அமெரிக்காவில் பிறந்த புகழ்பெற்ற நாவலாசிரியர், சிறுகதை எழுத்தாளர். இவருடைய The Haunting of Hill House புகழ்பெற்ற நாவலாகும். சிறந்த அமெரிக்கச் சிறுகதையாளர் விருதைப் பலமுறையும், ஓ.ஹென்றி விருது உள்ளிட்ட பல்வேறு விருதுகளையும் குவித்த இவரது பெயரிலேயே தற்போது விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.

துரத்தப்படுதல். ( கவிதை ) (பூச்சுங். டி. சோனம் ) திபேத்திய கவிஞர் மொழிபெயர்ப்பு… / விஜயராகவன் ( ஈரோடு )

download (84)

துரத்தப்படுதல்.

வீட்டிலிருந்து தொலைவே
எனது36வது வாடகை அறையில்
அடைபட்டதேனீ மற்றும் ஒரு மூன்று கால் சிலந்தியுடன் வசிக்கிறேன்.

சிலந்தி சுவற்றில் ஊர
நான் தரையில் ஊர்கிறேன்.
தேனீ ஜன்னலில் முட்ட
நான் மேஜையில் முட்டிக்கொள்கிறேன்.அவ்வப்போது பார்த்துகொண்டு எங்களது தனிமையை பகிர்ந்து கொள்வோம்.

அவர்கள் சுவற்றை வலையாலும், எச்சத்தாலும் வர்ணமடிக்க
நான் அதற்கு வலை,புதிர்பாதை, சிக்கல்,சிறகுகள், ரீங்காரம்,சிறகடிப்பு என தனித்த வார்த்தைகளை அளித்தேன்.

வீட்டிலிருந்து தொலைவினால் எனது நிமிடங்கள் மணிகளானது.

சிலந்தி ஜன்னலிருந்து கூரை முகட்டிற்கும்,
தேனீ ஜன்னலிருந்து குப்பை தொட்டிக்குமாக பறக்கிறது.

ஒருவர் மற்றவரின் மொழியை பேசாமல்,
ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறிக்கிறேன் நான்.

எனது வெறுமையான அமைதிக்கு முன்னால்
நீ
செவிடாக
போகக்கடவாயாக….

••••

என் கவிதை என்பது பிரித்தறிவது ; வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் ” ஜான் அஷ்பெரி [ John Ashbery ] / தி.இரா.மீனா

download (81)

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலை சிறந்த அமெரிக்கக் கவிஞராக மதிப்பிடப் படும் ஜான் லாரன்ஸ் அஷ்பெரி [1927] அமெரிக்க நாட்டின் கவிதைக்கான ஒவ்வொரு உயர்ந்த விருதையும் பெற்றவர். Pulitzer Prize ,the National Book Award, the Yale Younger Poets Prize, the Bollingen Prize, the Ruth Lilly Poetry Prize, the Griffin International Award, MacArthur “Genius” Grant என்று சிலவற்றை வரிசைப்படுத்தலாம்.

ரோசெஸ்டரில் பிறந்த ஜான் அஷ்பெரி பள்ளி நாட்களில் ஓவியத்தின் மீதும் இலக்கியத்தின் மீதும் ஈடுபாடுடையவராக இருந்தார். அவர் முதல் கனவு ஓவியராக வேண்டுமென்பதுதான்.

பள்ளிக் காலத்தில். W.H.Auden மற்றும் Dylan Thomas ஆகியவர்களின் கவிதைகளை விரும்பிப் படித்தவர்.ஹார்வர்டு பல்க லைக் கழகத்தில் பட்டம் பெற்றவர். பிரெஞ்சு இலக்கியம் பயின்றவர்.பாரிசில் கலை விமர்சகராகவும், மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் பணியாற்றியவர்.1953 ல் அவருடைய முதல் கவிதை வெளியானது. New York School of Poets என்ற அமைப்பிலிருந்த Frank O’Hara, James Schuyler and Kenneth Koch ஆகிய கவிஞர்களுடன் அவருக்கு பரிச்சயமேற்பட்டது. அவருடைய கவிதைகள் பின் நவீனத்துவப் பாணியில்அமைந்தவை.

பரவலாக மதிக்கப்படுகிற,அபூர்வமாக நிந்திக்கப்படுகிற கவிஞரான அவர் தன் சமகாலத்து ஐம்பது சதவிகித ஆங்கில மொழிக் கவிஞர்களால் முன்மாதிரியாக கருதப் பட்டது போலவே மீதமான ஐம்பது சதவிகிதக் கவிஞர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாத கவிஞர் என்றும் வர்ணிக்கப்பட்ட கடைசிக் கவிஞர் “என்று ஒரு விமரிசகர் இவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.

கவிதையின் இலக்குகள்.கருக்கள் ,நவீன சொற்களின் கட்ட மைப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் தனக்கெனத் தனிப் பாணி கொண்டதாக அவர் கவிதைகள் அமைகின்றன. Wallace Stevens பாதிப்பு அஷ்பெரியிடம் அதிகம் வெளிப்படுவதாக David Perkins குறிப்பிடுகிறார்.

Abstract expressionism என்று சொல்லப்படும் தாக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டே அஷ்பெரியின் கவிதைகள் அமைந்தன என்று விமர்சகர்கள் கூறு கின்றனர். நவீன ஓவியம்தான் அவரது முதல் ஆளுமையாக இருந்ததென Helen McNeil குறிப்பிடுகிறார். 1950 களில் அவர் எழுதத் தொடங்கிய போது அமெரிக்கக் கவிதை இறுக்கமாகவும்,மரபு சார்ந்ததாகவுமிருந்தது.அந்தச் சூழலில் அறிமுகமான abstract-expressionist Art ஐரோப்பிய பரிசோதனை [avant garde ] முயற்சி சார்ந்த நிலை தீவிரம் பெற்றிருந்தது.

இத்தாக்கத்தால் Expressionism உத்திகளை மிக இயல்பாக ,தாராளமாக அஷ்பெரி தன் கவிதைகளில் வெளிக் கொண்டு வந்ததாகவும் ’verbal canvas” ஆக அவை இருந்ததென்றும் Fred Moramarco குறிப்பிடுகிறார். 1950 மற்றும் 60 களில் New York , Partisan Reviewஆகிய பத்திரிகைகளுக்கு கலை விமர்சகராகப் பணியாற்றிய அனுபவம் அவரை abstract expressionism த்தில் ஆழமான ஈடுபாடு கொள்ள வைத்தது.நவீன ஓவியம் தவிர பல்வேறு ஆளுமைகளும் அவருக்கென ஒரு தனி பாணி உருவாகக் காரணமானது. London Times பத்திரிக்கையில் கவிதைக் கான விளக்கம் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது “ வாழ்க்கை எதையும் நேரடியாகச் சொல்வதில்லை.

சூழ்நிலையைச் செம்மையான அமைப்போடு கூடிய கவிதை யால் பிரதிபலிக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். என் கவிதை என்பது பிரித்தறிவது ;ஆனால் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன அவற்றுள் சில : Some Trees , Breezeway ,Wakefulness, A Wave ,Self-portrait in a Convex Mirror, Rivers and Mountains , Three Poems இவை தவிர உரைநடை ,மொழி பெயர்ப்பு நூல்களும் இவர் படைப்பு வரிசையிலடங்கும்.

சில மேற்கோள்கள் :

நான் மன அனுபவங்களை எழுதுகிறேன்.ஆனால் நான் அதைப் பற்றியெழுத வில்லை.அவற்றிலிருந்து எழுகிறேன்.

படிப்பது மகிழ்ச்சியானது.படித்து முடித்து ,இறுதியில் ஒரு வெறுமைக்குத் திரும்புவதும் மகிழ்ச்சிதான்.

வாழ்க்கையை கவிதை மேம்படுத்த வேண்டும் என்றொரு கருத்திருக்கிறது இரட்சிப்பு இராணுவத்தோடு கவிதையைத் தொடர்புபடுத்தி மக்கள் குழம்புகிறார்களென்று நினைக்கிறேன்.

•••
கவிதைகள்

பதற்றம் என்னும் பிரச்னை

நான் உன்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்.
அந்த இருட்டு நகரங்களில் நான் வசிக்கத் தொடங்கி
ஐம்பது வருடங்கள் கடந்து விட்டன
மிக அதிகமாற்றமில்லை.

தபால் அலுவலகத்திலிருந்து பூங்காவிற்குள்ளிருக்கும்
ஊஞ்சலுக்கு எப்படிச் செல்வதென்று.
இன்னும் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை

ஆப்பிள் மரங்களின் குளிர்கால மலர்களோ
டான்டிலியன் செடியின் துகள் போன்ற
என் தலைமுடியின் நிறமோ மெய்பிப்பில்லை
ஒரு வேளை இந்தக் கவிதை உன்னைப்பற்றி எனில்-
நான் கவனமாக ஒதுக்கிய விஷயங்களை நீ சேர்ப்பாயா;
வலியின் விளக்கம் ,உடலுறவு,மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர்
காட்டிக்கொள்ளும் நேர்மையற்ற விதம்? இல்லை, அவை எல்லாம்
சில புத்தகங்களில் இருக்கிறது போலும்.. உனக்காக
விரல் சான்ட்விச் விள்க்கங்கள் வைத்திருக்கிறேன்.
வெண்கல ஒளித்திரை வலையிலிருந்து அந்தப் பளிங்கு விழி
திடுக்கிட்டு என்னை வெறிக்கிறது.ஒரு போதும் திருப்தியடையாது.
.

சில மரங்கள்

இவை அற்புதமானவை: ஒவ்வொன்றும்

அக்கம்பக்கத்தோடு இணைந்தவை

அசைவின் இயக்கத்தில்

யதேச்சையாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பவை போல.

தொலைவிலான உலகில்

நீயும் நானும்

இந்தக் காலைச் சந்திப்பு

மரங்கள் சொல்லும் இணைவு

அவற்றின் இருப்பு என்பது

நம்மிருப்பை நமக்குச் சொல்வது :

அவற்றின் இணைவு ; விரைவில்

நாம் தொடலாம் ,காதலிக்கலாம் ,விளக்கலாம்.

நம்மைச் சூழந்திருக்கும் இந்த வனப்பு

அறியப்படாதிருப்பதில் மகிழ்ச்சியே

ஓர் அமைதி ஏற்கெனவே சத்தங்களோடு நிரம்பியிருக்கிறது.

ஒரு சித்திரம் வெளிப்படுகிறது

இந்த மொழிகள் அவர்களின் பாதுகாப்பு :

புன்னகைகளின் குழு , ஒரு கார்காலக் காலை

மெலிதான குழப்பம்

மௌனத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள நாட்கள்.

••••

என் இன்பம் இரட்டை

இன்று வேலை செய்ய மனமில்லை என்கிறான் அவன்

அது பரவாயில்லை. இங்கே நிழலில்

வீட்டிற்குப் பின்னால்,தெருச் சத்தத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு

ஒருவர் எந்த வகையான பழைய நினைவுக்கும் போகலாம்

சிலரைத் தூக்கி எறியலாம்.சிலரை வைத்துக் கொண்டு.

வார்த்தை விளையாட்டு

சுற்றியுள்ள சில உணர்வுகளிடியேயான குழப்பத்தை உண்டாக்கும்போது

எங்களுக்குள்ளே தீவிரமாகிறோம்.

இன்னொரு சுற்றா?இல்லை,

எப்போதும் நீ சொல்ல விரும்புவது இனிமை /அழகே என்னைக் காப்பாற்று

இரவு வருவதற்கு முன்னால் நாங்கள் எங்கள் கனவுகளில் மிதக்கிறோம்

பனிக்கட்டியால் உருவான தெப்பத்தில் /படகில்

கேள்விகளால் துளைக்கப்பட்டும் விண்மீன்களின் விரிசல்களிலும்

கனவுகளைப் பற்றிய சிந்திக்க அது எங்களுக்கு எழுச்சி தருகிறது.

அவை நிகழ்கின்றன. சில சம்பவங்கள்.நீ சொன்னாய்

நான் சொன்னேன் ஆனால்

என்னால் மறைக்க முடியுமெனினும் அதை விடுத்து நான் சொன்னேன்.

நன்றி. உனக்கும் நன்றி.

முரண்படு மெய்மையும் முரண் சொல்லடுக்கும்

இந்தக் கவிதை மிக எளிய நிலையிலான மொழியுடையது

அது உங்களுடன் பேசுகிறது பாருங்கள்.ஜன்னல் வழியாக வெளியே பாருங்கள்.

அல்லது பரபரப்பாக இருப்பதாக நடியுங்கள்.அது உங்களிடமிருக்கிறது.ஆனால்

அது உங்களிடமில்லை.

நீங்கள் அதைத் தவறவிட்டீர்கள்.அது உங்களைத் தவறவிட்டது.ஒருவரையொ

ருவர் தவற விட்டீர்கள்.

இந்தக் கவிதை சோகமாகயிருக்கிறது ஏனெனில் அது உங்களுடையதாக

இருக்க விரும்புகிறது .ஆனால் முடியாது.

மிக எளியநிலையெனில் என்ன ? அது அதுவும் மற்ற விஷயங்களும்,

நாடக அமைப்பிற்குள் அதைக் கொண்டுவரவேண்டும்.நாடகம்?

ஆமாம்,உண்மையில் ஆனால் நான் நாடகமாக எண்ணுகிறேன்.

ஓர் ஆழமான வெளிப்புறப் பொருள்,கனவான வடிவம்,

இந்த நீண்ட ஆகஸ்ட் நாட்களின் நயமெனும் வடிவம்

ஆதாரமற்றது.திறந்த நிலை.உங்களுக்குத் தெரிவதற்கு முன்னால்

அது தட்டச்சு இயந்திரங்களின் உரையாடலில் ஆவியாய்த் தொலைகிறது.

அது இன்னொருமுறை அரங்கேறியிருக்கிறது.நீயிருக்கிறாய் என நினைக்கிறேன்

உன் நிலைக்கு மாற்றும்படிச் சொல்லிவிட்டு நீ அங்கில்லாமல் போகிறாய்

அல்லது நீ வித்தியாசமான மனப்பாங்கை ஏற்கிறாய்.கவிதையும்

உன்னருகே என்னை மென்மையாய் வைக்கிறது. நீதான் கவிதை

இரண்டு காட்சிகள்

I

நாம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தை நாம் உண்மையாகவே பார்க்கிறோம்:

ஒவ்வொரு கோணத்திலிருந்தும் குறிப்பிடத்தக்க உரிமைச் சலுகையோடு

ரயில் மகிழ்ச்சியைச் சுமந்து வருகிறது:

தீப்பொறியிலிருந்து வரும் வெளிச்சம் மேஜையை ஒளியாக்குகிறது.

விதி மாலுமியை வழிநடத்துகிறது,அது அதன் விதி.

இதற்கு முன்பு நாம் பல இரைச்சலான செய்திகளைக் கேட்டதில்லை.

நாள் இளஞ்சூடாகவும் இனிமையாகவுமிருந்தது.

“உங்கள் முடியிலிருந்து உங்களை அறியலாம்,

மலைகளின் முகடுகளைச் சுற்றிக் காற்று ஓய்வெடுக்கிறது.

II

ஓர் அருமை மழை கால்வாய் இயந்திரத்திற்கு அபிஷேகம் செய்கிறது.

இது உண்மை நாளாக இருக்கலாம்

உலக வரலாற்றில் முன்னுதாரணம் இல்லாததாக.

ஜுவாலைகள் ஒருமைப்பட்ட அதிகாரமாக இல்லையெனினும்

மெய்யாக வறுமையைப் போல வரண்டதுதான்.

அச்சமூட்டும் அலகுகள் ஒரு வயதானவன் மேல்

சில வர்ண குவளைகளின் நீலநிற நிழல்

படைப்பயிற்சியாளன் சிரிப்போடு சொல்வது போல்

“இறுதியில் எல்லாவற்றிற்கும் ஓர் அட்டவணை இருக்கிறது,

அது என்ன என்று உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தால்.

———

download (82)

விஸ்லவா ஸிம்போர்ஸ்கா கவிதைகள் – ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

download (1)

தூங்கும் பொழுது

நான் கனவு கண்டேன் எதையோ நான் தேடுவதாக.

எங்காவது ஒளிந்து அல்லது தொலைந்து இருக்கலாம்

படுக்கைக்கு அடியில், மாடிப்படிகளுக்கு அடியில்,

ஒரு பழைய முகவரிக்குக் கீழே.

நான் தோண்டினேன் உடையலமாரிகள், பெட்டிகள் மற்றும் இழுப்பறைகள்

அர்த்தமில்லாமல் திணிக்கப்பட்ட சாமான்களும் மடத்தனங்களும்.

எனது சூட்கேஸிலிருந்து நான் உருவினேன்

நான் மேற்கொண்ட பயணங்களையும் ஆண்டுகளையும்..

எனது பைகளிலிருந்து நான் உதறினேன்

உலர்ந்த கடிதங்கள், குப்பைகள், எனக்கு எழுதப்படாத இலைகள்

மூச்சிறைக்க நான் ஓடினேன்

வசதியானது, வசதியற்றது வழியாக

இடப்பெயர்வுகள், இடங்கள்.

நான் தட்டுத் தடுமாறினேன்.

உறைபனிக் குகைப்பாதைகள் மற்றும் ஞாபகமறதிகள் வழியாக

நான் மாட்டிக் கொண்டேன் முட்புதர்களுக்குள்

யூகங்களுக்குள்

நான் நீந்தினேன் காற்று வழியாக

மற்றும் குழந்தைப்பருவப் புல்வெளியில்

முடித்துவிட நான் தள்ளிமுள்ளி விரைந்தேன்

காலாவதியான அந்தி வீழ்வதற்கு முன்பு,

திரைச்சீலை, அமைதி.

இறுதியில் நான் நிறுத்தினேன் நீண்டகாலமாக நான்

தேடிக் கொண்டிருந்தது என்ன என்பதை அறிவதை.

நான் விழித்தெழுந்தேன்

எனது கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்

கனவு, இரண்டரை நிமிடங்களைக் கூட எடுத்திருக்கவில்லை.

இவ்வாறானவை காலம் மேற்கொள்ளும் ஜாலவித்தைகள்

தூங்கும் தலைகளில்

அது இடறிவிழ ஆரம்பித்ததில் இருந்து எப்போதும்.

•••

அஆஇ

நான் ஒருபோதும் தெரிந்து கொள்ளப் போவதில்லை

இப்போது அ. என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்தார்.

இறுதியில் எப்போதாவது ஆ. என்னை மன்னித்தாரா.

எல்லாமே அருமை என ஏன் இ. பாவனை செய்தார்.

ஈ. என்ன பங்கு வகித்தார், உ.வின் மௌனத்தில்.

ஊ. என்ன எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், எதையுமா.

நன்றாக முழுமையாக அவள் அறிந்திருந்த போதும் எ. ஏன் மறந்தாள்.

ஏ. எதை மறைக்க வேண்டியிருந்தது.

ஐ. எதைச் சேர்க்க விரும்பினார்.

என் இருப்பு அருகில் என்பதால்

எதையாவது அர்த்தப்படுத்துமா

ஒ. ஓ.க்களுக்கும் மற்றும் மீதமுள்ள அட்சரங்களுக்கும்.

••••

வியட்நாம்

“பெண்ணே உன் பெயர் என்ன?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எவ்வளவு வயது உனக்கு? எங்கிருந்து வருகிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“அந்தப் பதுங்கு குழியை ஏன் தோண்டினாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எவ்வளவு காலமாக நீ ஒளிந்திருக்கிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எனது விரலை ஏன் கடித்தாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“நாங்கள் உன்னைக் காயப்படுத்துவோம் என உனக்குத் தெரியாதா?” “எனக்குத் தெரியாது”

“ நீ யார் பக்கம் இருக்கிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“இது யுத்தம், நீ தேர்ந்தெடுத்தாக வேண்டும்.” “எனக்குத் தெரியாது”

“ உனது கிராமம் இன்னும் இருக்கிறதா? “எனக்குத் தெரியாது”

“அவர்கள் உன் குழந்தைகளா?” “ஆமாம்”

••••

பார்த்தவுடன் காதல்

அவர்கள் இருவருமே நம்பினார்கள்

ஒரு திடீர்ப் பிரியம் அவர்களிடம் இணைந்திருப்பதை

அந்த நிச்சயம் அழகானது

ஆனால் நிச்சயமின்மை இன்னும் கூடுதல் அழகு.

அவர்கள் முன்பு ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்பதால்

அவர்களுக்கிடையில் எதுவும் இல்லை என நம்பினார்கள் உறுதியாக

ஆனால் தெருக்கள், படிக்கட்டுகள், கூடத்தின் வழிகளில் இருந்து

என்ன சொற்கள் வருகின்றன—

நான் அவர்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன்

அவர்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?

முகத்துக்கு முகம் ஒரு கணம்

சில சுழற் கதவுகளில்?

ஒருவேளை ஒரு கூட்டத்தில் முனகிய ஒரு “மன்னிக்கவும்”?

ரிசீவரில் சிக்கிய ஒரு சிறுகாட்டமான “ராங் நம்பர்” –

ஆனால் நான் விடையை அறிவேன்

இல்லை, அவர்களுக்கு ஞாபகம் இல்லை.

இப்பொழுது ஆண்டுக்கணக்கில்

தற்செயல் அவர்களோடு விளையாடியபடி இருந்தது என்பதைக் கேட்டு

திகைக்கலாம் அவர்கள்

இன்னும் முற்றிலும் தயாராகாமல் இருக்கலாம்

அவர்களது தலைவிதியாக மாறுவதற்கு.

அது அவர்களை நெருக்கித் தள்ளியிருக்கலாம், அவர்களைப் பிரித்து விரட்டியிருக்கலாம்

அவர்களது பாதையை மறித்திருக்கலாம்

திமிராக ஒரு சிரிப்பு,

பிறகு குதித்தோடி விடலாம் அப்பால்.

அங்கிருந்தன அறிகுறிகளும் சமிக்ஞைகளும்

இன்னும்கூட அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாத போதும்.

மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒருவேளை

அல்லது சரியாக கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை

ஒரு இலை படபடத்ததா

ஒரு தோளிலிருந்து மற்றதிற்கு?

ஏதோ ஒன்று கீழே விழுந்தது, பிறகு எடுக்கப்பட்டது.

யாருக்குத் தெரியும், குழந்தைப்பருவப் புதருக்குள் தொலைந்த

பந்தாகக் கூட இருக்கலாம் அல்லவா?

கதவுக்குமிழ்களும் கதவுமணிகளும் அங்குண்டு

ஒரு தொடுகை இன்னொன்றால் மூடப்பட்டது அங்கு

முன்னதாகவே

அனுமதிக்கப்பட்ட சூட்கேஸ்கள் ஒட்டி ஒட்டி நிற்கின்றன

ஓர் இரவில், ஒருவேளை, அதே கனவு,

மங்கலாக வளர்ந்திருக்கலாம் காலைப் பொழுதில்.

ஒவ்வொரு ஆரம்பமும்

ஒரு தொடர்ச்சி மட்டுமே, இல்லையா,

மற்றும் நிகழ்வுகளின் புத்தகம்

எப்பொழுதுமே பாதிவழியில் திறந்து கொள்கிறது.

———-

இறுதி ஞாபகம்

எதை அது தேடுகிறது என்பதை ஞாபகம் இறுதியாகக் கண்டுபிடித்தது.

எனது அம்மா வந்துவிட்டார், அப்பா கிடைத்துவிட்டார்

நான் ஒரு மேஜையையும் இரண்டு நாற்காலிகளையும் கனவு கண்டேன்.அவர்கள் உட்கார்ந்தர்கள்

மீண்டும் அவர்கள் என்னுடையவர்கள், மீண்டும் உயிருடன் எனக்காக.

அவர்களது முகங்களின் இரு விளக்குகள் பிரகாசித்தன அந்தியில்

ரெம்ப்ராண்டுக்காக போல.

இப்பொழுது மட்டும் நான் கூறத் தொடங்கலாமா

எத்தனை கனவுகளில் அவர்கள் உலவி வந்தார்கள், எத்தனை கூட்டங்களில்

சக்கரங்களின் அடியிலிருந்து அவர்களை நான் வெளியில் இழுத்தேன்,

அவர்கள் அருகில் இருந்த எத்தனை மரணப் படுக்கைகளில் என்னோடு முனகினார்கள்?

துண்டித்தாலும் அவர்கள் திரும்ப வளர்ந்தார்கள், ஆனால் நேரடியாக அல்ல.

அபத்தம் அவர்களை ஒளிந்து கொள்ளுமாறு விரட்டியது

எனக்கு வெளியே அவர்கள் வலி உணரவில்லை என்பதால் என்ன,

எனக்குள் அவர்கள் இன்னும் வலித்தார்கள்

எனது கனவுகளில், நான் அம்மாவைக் கூப்பிடுவதை கேவலமான கும்பல்கள் கேட்டன

உயரே ஒரு கிளையில் எழும்பிக் கிரீச்சிடும் ஒரு பொருளிடம்.

குடுமியாகத் தொங்கும் என் அப்பாவின் முடியை அவர்கள் கேலி செய்தார்கள்

நான் அவமானத்துடன் விழித்தேன்.

எனவே இறுதியில்

ஒரு சாதாரண வெள்ளிக்கிழமை இரவு

திடீரென அவர்கள் திரும்ப வந்தார்கள்

அச்சு அசலாக நான் விரும்பியவாறு.

ஒரு கனவில், ஆனால் எப்படியோ கனவுகளிலிருந்து விடுபட்டு

வெறுமனே அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிதல் மற்றும் வேறெதுவும் இல்லை.

படங்களின் பின்புலத்தில் சாத்தியங்கள் மங்கலாக வளர்கின்றன

தேவையான வடிவத்தை இழந்தன விபத்துகள்.

அவர்கள் மட்டும் பிரகாசித்தார்கள், அழகாக ஏனெனில் அப்படியே அவர்களாகவே

ஒரு நீண்ட நீண்ட மகிழ்ச்சியான காலத்திற்கு அவர்கள் எனக்குக் காட்சியளித்தார்கள்.

நான் விழித்தெழுந்தேன். எனது கண்களைத் திறந்தேன்.

நான் உலகைத் தொட்டேன். ஒரு செதுக்கிய படச்சட்டகம்.

————

வெங்காயம்

வெங்காயம், இப்பொழுது அது பிறிதொன்றாக இருக்கிறது.

அதற்கு உள்ளுறுப்புகள் இல்லை.

ஒன்றுமே இல்லை, ஆனால் பரிசுத்தமான வெங்காயத்துவம்

நிரப்புகிறது இந்த வெங்காயவாதியை.

வெங்காயமயமாக உட்புறத்தில்

அது காட்சியளிக்கிறது வெங்காய இனிமையாய்

அது அதன் சொந்த வெங்காயநற்குரலைப்* பின்பற்றுகிறது

நமது மனிதக் கண்ணீர்கள் இல்லாமல்.

நமது தோல் சும்மா ஒரு மறைப்பு

ஒருவரும் செல்ல விரும்பாத அந்த இடத்திற்கு,

ஒரு உள் நரகம்,

உடற்கூறியலின் சாபம்.

ஒரு வெங்காயத்திற்குள் ஒரு வெங்காயம் மட்டுமே இருக்கிறது

அதன் உச்சியிலிருந்து பாதம் வரை

வெங்காயமிய ஒற்றைப்பித்து,

ஒருமனதான பரநிர்வாணம்.

அமைதியில், ஒரு துண்டினுடைய,

உள்முகமாக ஓய்வில்.

அதன் உட்புறம், அங்கிருக்கிறது ஒரு சிறிய ஒன்று

குறைக்க முடியாத அளவில்.

இரண்டாவது வைத்திருக்கிறது ஒரு மூன்றாவது ஒன்றை

மூன்றாவது ஒரு நான்காவதை உள்ளடக்கியது.

ஒரு மையநோக்கு விசை

அழுத்தப்பட்ட பல்லிசை.

இயற்கையின் உருண்ட தொந்தி,

அதன் மாபெரும் வெற்றிக் கதை,

வெங்காயம் தானாகவே உடுத்திக் கொள்கிறது

அதன் சொந்த மகிமையின் ஒளிவட்டங்களில்.

நாம் வைத்திருக்கிறோம் இரத்தக்குழாய்கள், நரம்புகள் மற்றும் கொழுப்பு

சுரப்பிகளின் ரகசிய அறைகள்.

நமக்குக் கிடையாது அத்தகைய மடத்தனமான

வெங்காயத்தனமான பூரணங்கள்.

——-

*daimonion என்னும் இச்சொல்லை சாக்ரட்டீஸ் பயன்படுத்துகிறார். உள்ளிலிருந்து எச்சரிக்கும் ஒரு குரல். ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கூறாது. ஆனால் அது தெய்வமும் கிடையாது பேயும் கிடையாது.

•••

ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

10387318_692355457468193_1627100695237812223_n

போபாவின் பிரபஞ்சங்களுக்குள் ஊடுருவும் கவிதைகள் ( செர்பியக் கவிஞர் வாஸ்கோ போபா [ Vasko Popa 1922 – 1991 –Serbian Poet] ) / இரா. மீனா

download (54)

யுகோஸ்லோவியாவில் கிரெபெனக் என்ற இடத்தில் பிறந்த போபா பள்ளிக் கல்வியை முடித்தவுடன் பெல்கிரேட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்து தத்துவத் துறையில் முதுகலை பட்டம்பெற்றவர்.பள்ளிப்படிப்பின் இறுதியில் மார்க்ஸ் மீது ஈடுபாடு கொண்டார்.அது அவருடைய இறுதிக்காலம் வரை நீடித்தது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது கம்யூனிசத்தோடு தன்னை இணைத்துக் கொண்டு தலைமறைவாகச் செயல்பட்டபோது ஜெர்மானிய முகாமில் சிறை வைக்கப்பட்டவர். 1950 களில் கலை,பண்பாடு,மற்றும் சமூகம் சார்ந்த செயல் பாடுகளை முழுமையாக முன்னிறுத்திய avant-garde’ என்ற இயக்கத்தில் பங்கு கொண்டவர்.

கடந்தநூற்றாண்டின் தலைசிறந்த செர்பியக் கவிஞராக மதிப்பிடப்படும் வாஸ்கோ போபாவின் கவிதைகள் மீநடப்பியல்வாதம் தொடங்கி பாரம்பரிய நாட்டுக்கதைகள் வரை,உபகதைகள் தொடங்கி பழங்குடித் தொன்மம்வரை நம் காலத்தின் ஆழ்ந்த கற்பனைத்திறம் அனைத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டிருப் பதாகமைகின்றன.சமகாலத்துக் கவிஞர்களான Zbigniew Herbert மற்றும் Miroslav Holub ஆகியோர் வரிசையில் வைத்து எண்ணத்தக்கவர்.
நாட்டுபுறப்பாடல்களும்,மீ நடப்பியல்வாதமும் கலந்த கலைக் கலவையாக அவர் கவிதைகள் அமைகின்றன.

அவர் கவிதைகளின் மொழி சுருக்கமாகவும், பழமொழி சார்ந்தும்,அமைந்தது.வாழ்க்கை காதல்,விதி,இறப்பு என்று உலகளா விய கருக்களைச் சொல்லும் போது நகைச்சுவையையும்,பழமொழிகளையும் பெரியஅளவில் பயன்படுத்தியவர்.Ted Hughes அவரை ’தொலை நோக்குப் பார்வையுடைய காவியப்புலவன் ’என்று பாராட்டியுள்ளார். அவருடைய ஒவ் வொரு படைப்பும் ஒரு பிரபஞ்சம் இன்னொரு பிரபஞ்சத்திற்குள் ஊடுருவிக் கடப்பதான எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது.இது நவீன கவிதையில் எழுச்சி யூட்டுகிற ஒரு நிலையென்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

1953, ல் அவருடைய முதல் கவிதைப் புத்தகம் வந்த போது விமர்சகர்கள் அதற்கு கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர்;புறக்கணிப்பும் செய்தனர். அவர்களின் பார்வையில் யுகோஸ்லேவியக் கவிதைக்கு நவீனமயம் தேவையில்லை என்ற பரவலான கருத்திருந்தது.அதை மாற்றும் வகையில் Popa’ மற்றும் Miodrag Pavlović, ஆகிய இருவரின் தொடர்ந்த படைப்பாக்கங்களால்அங்கு நவீனச்சூழல் உருவானது. தன் கவிதை சார்ந்த சுதந்திரம் பறிக்கப்படும் போது சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் கவிதை படைத்தவர் என்பதற்கு

புறக்கணித்த மனிதர்களே அவர் கவிதைகளை அவர் வாழும் காலத்திலேயே வரவேற்றது சான்றாகும்.போபாவின் கவிதைகளில் கவனத்தைக் கவர்கிற அம்சம் அதன் செறிவடக்கம் தான். செர்பியன் மற்றும் யுகோஸ்லோவியக் கவிதைகளுக்கு மட்டுமின்றி உலகக் கவிதைகளின் தரத்தையும் உயர்த்தி யவர்.நவீன காலத்திற்கு ஏற்ற வகையிலான தொன்மப் பயன்பாட்டு உரு வாக்கம், ஆழ்மனவுணர்வு விசாரணை,பிரமிக்க வைக்கும் தொலைநோக்குச் சிந்தனை,மனப்படிமம்,உருவகங்கள்,கவிதைத் திறம் ஆகியவை இவர் கவிதை சார்பண்புகள்.மனிதனின் அடிப்படைச் சிக்கல்களான இறப்பு, காதல், விதி, வாழ்க்கையின் அர்த்தம் ஆகியவை கவிதைகளின் கருக்களாக அமைந்து அவர் படைப்புகளை உலகளாவியதாகவும் ,நிரந்தமானதாகவும் மாற்றின. கவிஞர்களின் கவிஞர்

Secondary Heaven என்ற தொகுப்பு நாட்டுப்பாடல்கள்,தேவதைக் கதைகள் மற்ற புராணப் பாத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் அமைந்த்தாகும். ஒரு நவீனப் படைப்பாளி பாரம்பரியக் கூறுகளை நாட்டார் பாரம்பரியத்தோடு இணைத்துச் சொல்லும் தன்மையைக் காடுவதாகும்.மறந்து போனவற்றை வாழும் தலைமுறைக்கு அடையாளம் காட்டுவதான கூறுகள் கொண்டதால் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறது என்பது விமர்சகர்கள் கருத்தாகும்.

கவிஞர்கள் மற்றவர்களுக்காகப் பேசும் பேறுபெற்றவர்கள். –வாஸ்கோ போபா மற்றவர்களின் கருத்துக்களைச் செவி கொடுத்துக் கேட்கும் அபூர்வ இயல்பு டையவர் என்று ஆக்டோவியா பாஸ் கூறியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1953 ல் அவருடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பான Bark வெளிவந்தது. அதை யடுத்து Field of No Rest , Secondary Heaven, Earth Erect .Wolf’s Salt, ஆகிய கவி தைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்தன.அவருடைய கவிதைகள் பிரெஞ்சு,ஜெர் மன்,ருமானியம்,போலந்து ஆகிய மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.

போபா பெற்ற விருதுகளில் சில: Brankova nagrada , Zmaj’s Award ,Austrian state award , Branko Miljković poetry award, AVNOJ Award, Skender Kulenović.

சில கவிதைகள்:

பந்தயம்

ஒருகால் ஒருதோள் அல்லது எதுவாயினும்

மற்றவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் துண்டு

அதைத் தங்கள் பற்களுக்கிடையே வைத்துக் கொண்டு

தங்களால் இயன்றவரை வேகமாக ஓடி

அதை பூமியில் மறைத்து வைப்பார்கள்.

மற்றவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் சிதறி

முகர்ந்து முகர்ந்து பார்த்து

முழு பூமியையும் தோண்டுவார்கள்.

ஒருதோள் ஒருகால் அல்லது எதுவாயினும்

அதைக் கண்டுபிடிக்கும் அதிர்ஷ்டம் அவர்களுக்குள்ளதெனில்

உண்ண வேண்டியது அவர்கள் முறை.

இந்த விளையாட்டு துரித உயிரோட்டத்துடன் தொடர்கிறது

தோள்கள் இருக்கும் வரை

கால்கள் இருக்கும்வரை

எதுவாயினும் இருக்கும்வரை.

•••

ஒரு செருக்கான தவறு

ஒரு காலத்தில் ஒரு தவறு ஏற்பட்டது

மிக அற்பமானது மிகச் சிறியது

யாருமே கவனித்திருக்கக் கூட முடியாதது.

அது தன்னைத் தானே பார்ப்பதையும்

கேட்பதையும் பொறுக்க இயலாதது.

எல்லாவகையான பொருட்களையும் அது கண்டுபிடித்தது

உண்மையில் தான் இல்லை

என்று நிரூபிக்க

அதன் ஆதாரங்களை வைப்பதற்கு விண்வெளியையும்

அதன் நிரூபணங்களை வைப்பதற்கு காலத்தையும்

அதன் நிரூபணங்களை பார்ப்பதற்கு உலகத்தையும்

அது கண்டுபிடித்தது,

அது கண்டுபிடித்தது எல்லாம்

மிக அற்பமானதில்லை

மிகச் சிறியதுமில்லை

ஆனால் நிச்சயமாக அது தவறாகதானிருந்தது.

இல்லையெனில் தவறாக இருந்திருக்கக்கூடும்

•••

மறதியுடைய எண்

ஒரு காலத்தில் ஓர் எண் இருந்தது

தூய்மையாகவும் வட்டமாகவும் சூரியனைப் போல

ஆனால் தனியாக மிகவும் தனியாக.

அது தனக்குள்ளாகவே கணக்கிடத் தொடங்கியது

அது தானே வகுத்தும் பெருக்கியும் கொண்டது

அது தானே கழித்தும் கூட்டியும் கொண்டது

எப்போதும் தனியாகவே இருந்தது.

தனக்குள் கணக்கிடுவதை நிறுத்திவிட்டது

தனது சூரிய வட்டத்தையும் தூய்மையையும்

தானாகவே அடைத்துக் கொண்டது

எப்போதும் தனியாகவே இருந்தது.

அதன் கணக்கிடும் சுவடுகள்

வெளியே நெருப்புமிழ்ந்தன.

இருட்டில் அவை ஒன்றையொன்று பின்தொடர்கின்றன.

எப்போது தமக்குள்ளே பெருக்குவது என்று வகுத்துக்கொள்ள

எப்போது தமக்குள்ளே கூட்டுவது என்று பிரித்துக்கொள்ள

அதுதான் இருட்டில் நடக்கிறது.

அதன் சுவடுகளை நிறுத்தவும்

அவற்றை அழிக்கவும்

அதைக் கேட்பதற்கும் யாருமிருக்கவில்லை.

•••

கண்ணாமூச்சி

ஒருவன் மற்றொருவனிடமிருந்து மறைந்து கொள்கிறான்.

தன் நாவிற்குள்ளே மறைகிறான்

மற்றவன் அவனை பூமிக்கடியில் தேடுகிறான்.

தன் நெற்றியில் மறைகிறான்

மற்றவன் அவனை வானத்தில் தேடுகிறான்

தன் மறதியிலே மறைத்துக் கொள்கிறான்

மற்றவன் புல்நிலத்தில் அவனைத் தேடுகிறான்.

பார்வை அவனுக்காகப் பார்க்கிறது.

அவன் பார்க்காத இடமேயில்லை

பார்ப்பதிலேயே அவன் தன்னைத் தொலைக்கிறான்

•••

சிறிய பெட்டி

அந்தச் சிறிய பெட்டிக்கு முதல் பல் முளைத்தது.

சிறிய நீளமும்

சிறிய அகலமும் சிறிய வெற்றிடமும்

ஆகிய எல்லாமும் அதற்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

சிறிய பெட்டி பெரிதாகிறது

அதற்குள் இப்போது அலமாரியிருக்கிறது

அது முன்பே இருந்தது.

அது பெரிதாக பெரிதாக வளர்கிறது

அதற்குள் இப்போது அறையிருக்கிறது

வீடும்,நகரமும் நிலமும்

உலகமும் முன்பே இருந்தன.

அந்தச் சிறிய பெட்டி தன் இளம்பிராயத்தை நினைவில் வைத்திருக்கிறது

மிக அதிக ஏக்கத்தினால்

அது மீண்டும் சிறிய பெட்டியாகிறது

மிகப் பெரிய உலகம் சிறியதாக

இப்போது அந்தச் சிறிய பெட்டியில்.

எளிதாக உங்கள் பையில் போட்டுக் கொண்டுவிடலாம்

எளிதாக எடுக்கலாம் தொலைக்கலாம்

சிறிய பெட்டியை கவனமாக வைத்திருங்கள்.

•••

ஒரு கதையின் கதை

ஒரு காலத்தில் ஒரு கதை இருந்தது.

அதன் முடிவு அது

தொடங்குவதற்கு முன்பே வந்துவிட்டது.

அதன் தொடக்கம் அதன் முடிவுக்குப் பின்வந்தது.

தங்கள் சாவிற்குப் பிறகு

அதன் கதாநாயகர்கள் வந்தனர்.

தங்கள் பிறப்பிற்குப்

பிறகு போய்விட்டனர்.

அதன் கதாநாயகர்கள்

பூமி பற்றியும் சொர்க்கம் பற்றியும்

பலவிதமாகச் சொன்னார்கள்.

தாங்கள் ஒரு கதையின் கதாநாயகர்கள் மட்டுமே என்று

தங்களுக்குத் தெரியாததை

அவர்கள் சொல்லவில்லை.

ஒரு கதையில் தொடக்கத்திற்கு முன்பே

ஒருவரின் முடிவு வந்துவிடும்

அதன் முடிவிற்குப் பிறகு

ஒருவரின் தொடக்கம் நிகழும்

மூலம் : வாஸ்கோ போபா [ Vasko Popa ]

ஆங்கிலம் : அன்னி பெனிங்டன் [ Anne Pennington -Vasko Popa: Collected Poems]

தமிழில் : தி.இரா.மீனா