Category: முதன்மை 3

விஷ்ணுகுமார் கவிதைகள்

images (2)

ஒளிவட்டம்..!!!

1.)

என் வலது காலின்-எண் நான்கு இடது காலின்-எண் பத்து சும்மா இல்லாமல் வேண்டுமென்றே சகதியில் குதித்தேன் உம் முகத்தில் தெறிக்க பின்பு அதை மின்கம்பத்தில் இழுகிவிட்டுச் சென்றேன் மேலும் தடயமாக என் உணவுக்கூடை சிக்கிக்கொண்டது அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் கால்தடத்தை மட்டும் உற்றுநோக்கி இரு நபரென்று துப்பறிந்து செல்கிறீர்

2.)

தேர்வின்போது தினமும் மடிதெரியாதபடி அமர்ந்திருக்கும் பசுவைத் தொட்டு வணங்கிப்போவோம் அன்றைய நாள்தோறும் எழுதும்போது ரெட்டைக் கொம்புகளை அதிகமாக பயன்படுத்துவோம் இப்போது ஆரம்ப காலத்து தொலைபேசியின்மீது படுத்திருக்கும் ரெட்டைக்கொம்பையெடுத்து பேசுகிறார் அவர், அடுத்த தடயம் இன்று தொழுவமில்லாமல் மாடு மின்கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது

3.)

இந்த மைதானம் இப்படியொரு விளையாட்டை பார்த்திருக்காது ” நிண்டா ஒதை ”
அதாவது
எது நடந்தாலும் நீங்கள் குத்தவைத்து அமர்ந்தேயிருக்கவேண்டும்
யாராவது எழ யோசித்தால்கூட முதுகெலும்பு ஒட்டடையாடும்
என்ன செய்ய
பெரும்பாலும் கேள்விகேட்கயெழும்நாம் நிறம்பியிருக்கும் நம் கைகளிலிருந்து ஏதேனுமொரு எழுத்தைச் சிந்திவிடுகிறோம் நம் கேள்வியும் பொருளற்று
புரியாமலேயே போகிறது
அதாவது பேசிக்கொண்டிருந்த அவர் ரிசிவரை பெட்டியின்மீது சரியாக வைக்காததைப்போன்று

4.)

ஒளிவட்டத்தை
ஓளிவிட்டம் என்றெழுதும்
ஐந்தாறு ஜோடிக்கால்களை
வகுப்பிற்கு வெளியே
எரிக்கப்போகும் விறகுக்கட்டைகளைப்போல் வரிசையாகக் கிடத்தப்பட்டன
அவற்றிலிருந்து தப்பியோடிய
ஒரு ஜோடிக்கரிக்கட்டை மட்டும்
கழிப்பறை சுவற்றில் ஓளிவிட்டத்தைப் பற்றி கெட்டவார்த்தையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது
அதும் அவரை அருகில் வைத்துக்கொண்டே
கரிக்கட்டைக்கு எவ்வளவு கொழுப்பு

5.)

மழைமுடிந்தநேரம் மென்ற
வெத்தலயைைத் துப்ப வீடுமுழுதும் சேறு
இந்த காலத்திலெல்லாம் வெத்தலைக்கறையோடு வெளியேறும் எறும்புகளில் வர்ணபேதமெல்லாம்
ஒரு மயிறுயுமில்லை

நம் நிலம்
நம் சேறு
நம் சுவர்
ஆனால் பெரும்பாலனோர் பதற்றமுற்று தொடர்ந்து கையொப்பமிடுகிறோம் ஆனால் வெகுசிலரே கெட்டவாரத்தையை எழுதி வைப்பது அல்லது மூஞ்சியை அருகில் கொண்டுவரும்போது சேற்றில் குதிப்பது

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதைகள்/ செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

download (4)

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-1

அபிப்பிராயம்
#

எல்லாரிடமும் அபிப்பிராயம் கேட்டாகி விட்டது. என்னைத் தவிர. …
விஷயம் இதுதான். கலாவிற்கு இப்போதை விட கூடுதல் சம்பளத்தில் ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் வேலை ராஜஸ்தானில்.
சென்னையில் இருந்து ராஜஸ்தான். போகலாமா வேண்டாமா?

எல்லாரிடமும் கேட்டானபின் என் முறை. எதிரில் கலா.

“நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“இதில் நான் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? ஒன்று நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும் கலா. நான் ஏதாவது சொன்னாலும், அது, நான் அந்த நிலையில் இருந்தால் என்ன செய்வேன் என்பதாகவே இருக்கும். அது உங்களுக்கு எப்படி பொருந்தும்? ஆகவே நீங்கள் எடுக்க வேண்டிய முடிவு இது. நான் சொல்வது உங்களுக்கு புரிகிறதா?”

அவள் எழுந்து போன வேகத்தில் ஏதோ புரிந்த மாதிரி தான் தெரிந்தது.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-2

மௌனமே காதலாய்

#

கண்ணீரை திரும்பத் திரும்பக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது தொலைக்காட்சி. …
எந்தவிதக் கண்ணீருமின்றி, அமைதியாய் இருந்தது எங்கள் அடுத்த வீட்டு நாய் ஒன்று, அதன் துணை இறந்த நாளிலிருந்து.
அடுத்தடுத்த நாட்களில்தான், அனைவருமே கவனித்தோம். எப்போதும் குறைக்குமந்த நாயின் இடைவிடாத மௌனத்தை.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-3

காதல் கடிதம்
#

அடுத்த வீட்டிலிருந்து அப்படியொரு சத்தம். ஓடிப்போய் பார்த்தபோது உதைபட்டுக் கொண்டிருந்தான் சக்கரை. எங்களுக்கு தெரிந்த நாளிலிருந்து புத்தி சரியில்லாதவன். காதல் கடிதம் ஒன்றைக் காட்டி, எவர் கொடுக்கச் சொன்னதென்று, கேட்டுக் கேட்டு அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நாள் முன்பு, என்னிடம் கடிதம் போலொன்றை, அடுத்த வீட்டு அக்காவிடம், கொடுக்கச் சொன்னவன்தான், அங்கு அதிகமாக சக்கரையை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

o

சின்னஞ்சிறு (சிசி) கதை-4

விழிகள்

#

பயணங்களில் பெரும்பாலும் வாசிப்பது அவன் வழக்கம். அன்றைய வாசிப்பில் ஆழ முடியாமல், ஈர்த்தன அந்த விழிகள். இடைப்பட்ட பயணிகளின் அசைவுகளின் ஊடே அப்படியொரு நிலைத்த பார்வை. பயணம் முடிந்த பின்னும், நெடுநேரம் நினைவில் இருந்தது, கன்னத்தில் ஒரு கறுப்புப் பொட்டோடு, அவ்வப்போது சிரித்தும் வைத்த, அந்த குழந்தை (யின்) கண்கள்.

o

ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டல் என்ற தேசமும் அதன் இளவரசர்களும் ( சிறுகதை ) / றாம் சந்தோஷ் ( அறிமுகப் படைப்பாளி )

download (3)

முன் குறிப்பு: இக்கதையானது உண்மைச் சம்பவங்களையும், மனிதர்களையும் மையமிட்டு எழுதப்பட்டதாகும். எனினும் இக்கதை உண்மையானது இல்லை.

இக்கதை ஒரு தேச எல்லைக்குட்பட்ட எனினும், முத்தேசக் குணமுள்ள அதாவது, தத்தமது உடல்களையும், அவ்வுடல்களுக்கு உள்ளும், அவற்றிற்கு வெளியேயும் வாழ்ந்தலையும் மனங்களையும் ’ஆளும் மொழி’ இன்னதென அறியாமல் இயங்கும் மக்களின் பகுதியிலமைந்துள்ள, ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டல் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் ஒரு தேசத்தில் வாழ்ந்து வந்த, பிறரை வாழவிடாமல் செய்த, தூக்கு மாட்டிக்கொண்ட இளவரசர்கள் பற்றியதாகும்.

***

இக்கதைப் பற்றிய முந்தைய பத்தி அல்லது அந்த அளவிலான ஒற்றை தொடரைப் படித்தவுடன் இக்கதை முழுவதும் இதே மாதிரியாக வளைத்து, நெளித்து எழுதப்பட்ட கோணல் எழுத்தாக இருக்கப்போகிறதோ என்று அச்சப்பட வேண்டாம். இருக்கிற ஒரு ‘கோ’மானின் கோணல் எழுத்தே போதும் என்கிற அலுப்பின் குரலில் நானும் பல நேரம் பேசியிருப்பதால் அவ்வாறினி இக்கதை வளைய, நெளிய எழுதப்படாது என்று உறுதியளிக்கிறேன். எனினும் அதையும் மீறி ஒருவேளை வளையும், நெளியும் அக்கோணல் எழுத்து இக்கதையுள் நுழைந்துவிட்டால் அளித்த உறுதியைத் திரும்ப பெற்றுக்கொள்கிறேன். இனி கதைமாந்தர்களுக்கு வருவோம்.

***

ஸ்டீபன் பெல்லி என்ற கணபதி, காளிதேவி, கற்பூரநாயகி, கணகவள்ளி ஆகியோரைப் பூஜிக்கும் கண்ணப்பதாசன் என்று அழைக்குமளவிலான, கண்களையே பிடிங்கி வைக்கும் அக்மார்க் இந்து / ஹிந்து, இந்தியன் / ஹிந்தியன், எனினும், ‘தி’கட்சிகளின் புண்ணியத்தால் இந்தி / ஹிந்தி கற்றுக்கொள்ளாதவன் என்பவனைப் பற்றி இக்கதையில் அடிக்கடி வரலாம். அன்றி, ஒருவேளை இந்த பத்தி மட்டுமே அவனைக் குறித்து இக்கதையில் வரும் கடைசி சொல்லலாகவும் இருக்கலாம். இதனையே இக்கதையின் தொடக்கமாக வைத்துக்கொண்டு முன்னகரலாம். என்றால், இக்கதையில் பெல்லி கதாபாத்திரமானது சொல்லப்பட்டதைப் போன்றே சொல்லியும், சொல்லப்படாமலும், சொன்னதைச் சொல்லவில்லை என்று பேசியும் அலையும் ஒரு மோசமானதும் மோசமில்லாதுமான கதைசொல்லியால் எழுதப்பட்டதாகும்.

***

இக்கதையில் முதலில் சொல்லப்பட வேண்டியவராக நான் நினைத்தது ‘மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜா’ பற்றிய ஆகும். எனினும், இவ் முதலாம் ராஜாவின் கதையானதுத் தற்கொலையில் முடியவிருப்பதால் அவர்தம் கதையை இக்கதையின் முடிவில் வைப்பதா அல்லது தொடக்கத்தில் வைப்பதா என்ற கேள்வி என்னைத் துளைக்கிறது. என்றால், அத்தகைய துளைப்பிற்கான காரணம், “இதுபோன்ற துக்ககரமான சொல்லலைக் கதையின் தொடக்கத்தில் வைத்தாலோ அல்லது முடிவில் வைத்தாலோ வாசகர்களை / அவர்தம் மனங்களை அது பாதிக்கும் / வருத்தமடையச் செய்யும்” என்று என் நண்பன் சொன்னதுதான்.

அன்றி, அவ்வாறொரு தூக்கில் முடியும் அல்லது தொடங்கும் ஒரு கதையை வாசகன், ஏதேனும் நல்லகாரியத்திற்குப் போகும்போதோ அல்லது அவன் மனம் மகிழ்ச்சியை நாட விரும்பும் சமயத்திலோ படிக்க நேர்ந்தால் “அவன் என்னடா கத இது.. ச்சீ கருமம்.. என்று சொல்லலாம் அல்லது என்னடா இது அபசகுணம் என்று பழிக்கலாம்” என்று இன்னொரு நண்பன் (சிலர் இவனை நண்பி என்று அழைத்து கேலி செய்வர்.) சொன்னதும்தான்.

எனவே இத்துர்சொல்லலை நடுவில் வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து இங்கு வைக்கிறேன். எனினும் இதுவே இக்கதையின் நடு எனப்படும் மையமாக இருக்கும் என்ற எந்தவிதமான உறுதியுமில்லாததால் கதை எழுதப்பட்டு முடிந்தவுடன் இச்சொல்லலை எங்கு வேண்டுமானாலும் நகர்த்திக்கொள்ளலாம் என்பது என் இப்போதைய முடிவு. இது இருக்கட்டும்.

***

இக்கதையில் மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜாவைப் பற்றி கூறிய நிலையில், அவர் வாழ்ந்து மடிந்த அதே துறையில் அவருக்கு இளையவராய் வந்து சேர்ந்த மாண்புமிகு இளவரசர் இரண்டாம் ராஜா பற்றியும் கூறவேண்டியது கட்டாயமாகிறது. ஏனெனில் மாண்புமிகு இளவரசர் முதலாம் ராஜாவைப் போன்றே இவரும் தூக்கிமாட்டிக் கொண்டு சாக நினைத்தவராவார். எனினும், தூக்கு மாட்டிக்கொண்டு தன் முன்னவர் துடிதுடித்து மடிந்தார் என்ற தகவலைக் கேட்டு மனம் மாறியவராய் அதாவது, தூக்குமாட்டிக்கொள்ளும் தன் எண்ணத்திலிருந்து பின்வாங்கி, பிறகு மருந்து குடித்து மாண்டுபோனார் மாண்புமிகு இளவரசர் இரண்டாம் ராஜா. இனி இக்கதையில் வரும் குட்டி இளவரசர் என்பவர் குறித்து காணலாம்.

***

குட்டி இளவரசர் பொதுவாக ஆண்களின் கண்களுக்கு அதிகம் தெரியமாட்டார் என்ற செய்தி அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலில் அதிகம் பரவியிருந்தது. அன்றி, அவர் கண்களுக்குதான் ஆண்கள் தெரியமாட்டார்கள் என்ற செய்தியோ அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிருந்து ஒரு பர்லாங்கு தூரமிருந்த பெண்கள் என்பவர்கள் தங்கியிருந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் (முன்சொன்ன தகவலைவிடவும் வேகமாய்) பரவியிருந்தது.

***

குட்டி இளவரசர் தம் அந்தரப்புரத்து இளவரசிகளை விட்டுவிட்டு இந்த பக்கத்து தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலுக்கு வந்தபோது தம் இளவரசிகளுடனான உடல்புணர்ச்சியை இழந்து தவித்தார். எனினும் அவருடைய இந்த கொடும் இழப்பை ஈடுசெய்ய தொழில் நுட்பம் அவருக்கு உதவியது. என்றால், அவர் தமது அந்தரப்புரத்து இளவரசிகளை மனதால், வார்த்தைகளால், வாட்ஸ் அப் வீடியோக்களின் பார்த்தல்களால் புணந்தார்.

மேலும், அவ்வாறு அவர் தொடர்ந்து புணர்ந்துகொண்டிருக்க கடைசியில் அவருக்கு நேரம் போதா நிலையே ஏற்பட்டது. அவ்வாறான நேரம் போதா நிலையை ஈடுசெய்ய வேண்டி குட்டி இளவரசரோ பக்கத்து நாளிலும், அதற்குப் பக்கத்து நாளிலும் நேரத்தைத் தொடர்ந்து கடன் வாங்குபவராய் மாறலானார். அவ்வாறு அவர் தொடர்ந்து நேரத்தைக் கடன்வாங்கத் தொடங்கியபோது, அவரை அவர்தம் குடிகளனைவரும் கடங்காரா என்று செல்லமாக அழைக்கத் தொடங்கினர்.

அதுபோக, நம் குட்டி இளவரசரின் கண்களுக்கு ஆண்கள் தெரியமாட்டார்கள் என்பதால் அவருடன் தங்கியிருந்த ஆண்களை அவர் வெறும் உடலற்ற ஆன்மாக்களாகவே – ஆவிகளாகவே உணர்ந்தார். அன்றி, இதை தம் ஹாஸ்ய வரிப்பிற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விருப்பிய அவ்வான்மாக்கள் – ஆவிகள் செய்த காரியங்கள் சொல்லத்தக்கதாகாத எனினும் இங்கு சொல்லப்படவேண்டியவை ஆகும்.

அவர்கள் – அவ்வான்மாக்கள் – ஆவிகள் – திடீர் திடீர் என்று நாய்போல் குரைக்கவும், நரி போல் ஊளையிடவும், உடலுறவில் ஈடுபடும் பெண்களென ஹ்ம்… ஹ்ம்… என்று சப்தமிட்டவும் செய்தனர். அவ்வாறு அவர்கள் செய்யும் சப்தத்தால் அதிகம் மிரண்டு போன குட்டி இளவரசர் ஒருநாள், தான் படுத்துக்கொண்டிருந்த மஞ்சத்தின் மீதிருந்து ‘தொப்’பென்று விழுந்தார்.

அவ்வாறு அவர் விழுந்தது அவர் மஞ்சத்திற்குப் பக்கத்தில், கீழே தரையில் படுத்துக்கொண்டிருந்த ஆண் எனும் அவ்இளவரசரின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு ஆன்மா – ஆவியின் மீதாகும். அவ்வான்மாவோ இளவரசரின் கீழ் சராயைக் கீழே இழுத்து ஒதுக்கி அவர் ஆண்குறியைக் கீழே தள்ளியது. அவர் ஆண்குறியானது கீழே தள்ளப்பட அவருடலும் நிலைகுலைந்து கீழே தொம்மென்று விழுந்தது. இதனால் மிகவும் மருட்சியுற்ற குட்டி இளவரசர் தன் குறியைக் கீழேதள்ளி அதன் மூலம் தன்னுடலை கீழ் விழுவித்த, விழுவித்ததன் மூலம் தன் உடலின் கீழ்ப்பரப்பில் எதையோ மேல் தள்ளி கீழ் இழுக்கப் பார்த்த ஆன்மாக்கள் என்ற ஆவிகள் இருக்கும் அந்த அரண்மனையின் கீழடுக்கிலுள்ள, கிழக்கு திசைப் பார்த்த, கிழட்டு அறையின் கீழ்த்தரையில் இனியும் படுக்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தவராய் கீழே பார்க்காமல் வான்நோக்கிபடி வழிநெடுக கிடுகிடுவென ஓட்டம் கண்டார்.

ஓட்டம் கண்டவர் ஓடிப்போனது அவர் வேண்டாமென ஒதுங்கிய அறைக்கு ஒரு பர்லாங்கு தூர இடைவெளியிலிருந்த ஒரு சிற்றறைக்கு ஆகும். அந்த சிற்றறைக்குச் சிலர் சின்னவீடென்ற பெயர் வைத்திருந்தனர்.

***

இக்கதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதே படித்த அதாவது, கதையை முழுசாய் படிக்காத ஒருவர் பின்வருமாறு சொன்னார்: “இக்கதை கதைகளின் கதையாகும் என்று சிலரும், கதையாடல்களின் கதையாகும் என்று சிலரும் சொல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது.”

அவர் சொன்னதை நான் இங்கு முக்கியமாய் குறிப்பிடக் காரணம், சொன்னவர் வெறும் இலக்கிய ஆரூடம் சொல்பவர் மட்டுல்ல. மாறாய் இலக்கிய உலகில் முக்கியமானவராவார். அத்தகைய முக்கியமான ஒருவர் முக்கியமற்று சொன்னதை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக சொல்வதுதான் ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இலக்கிய நிகழ்வாக இருக்கமுடியும். அதனால் அத்தகையதொரு முக்கியத்துவம்வாய்ந்ததும் முக்கியத்துவமற்றதுமான ஒன்றே இங்கு கதைச் சம்பவமாகி உள்ளது என சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

அன்றி, அத்தகைய முக்கியமானவர்களுடன் தனக்குத் தொடர்புள்ளதை அப்பொழுதிற்கப்பொழுதே முகநூலில் பதிதல் என்பதே ஒருவன் தன்னை இலக்கியவாதியாக நிருவிக்கொள்ளவதற்கான அடிப்படைத் தேவையாகும். அப்படியான ஒரு முகநூல் பதிதலைச் செய்யும் முன்பு அத்தகைய ஒரு முக்கியமானவரைப் பற்றிய கூடுதல் தகவல் ஒன்றை இக்கதையிலும் பதிந்துவிட்டு முன்னகரலாம். அவர் பற்றிய முக்கியமானதும் முக்கியமில்லாதுமான பதிவு:

என் நண்பர் அல்லாதவரும் பல கருத்தரங்குகளைத் தான் நடத்தும் கருத்தரங்குகளில் பங்கேற்று கட்டுரை படிக்கவருவோரிடமே காசுவாங்கி நடத்தியவருமானவர்தான் மேற்சொன்ன முக்கியமானவராவார். அவரை இங்கு நாமொரு கில்லாடி என்றுதான் பாராட்ட நினைக்கிறோம். எனினும், அவரை நெறுக்கமாக அறிந்த பலரும் அவரைச் சொல்லாடி – வாயாடி – கேடி என்றே அதிகம் புகழ்ந்துரைப்பர் (ஆனால் இதை அவர்முன்பு சொல்வதில்லை.) என்பதால், நாமும் அவர்தம் வழி சென்று அவரை பெரிதாய் புகழ்துரைப்போம்; போற்றுவோம். கேடியார் வாழ்க – அவர் போன்றவர் தம் புகழ் ஓங்குக!

கேடியார் அவ்வாறு கருத்தரங்குகள் நடத்திக் கிடைத்த மேல் வருமானத்தில் சில சின்ன வீடுகளைக் கட்டியுள்ளார் என்பது இங்கு கட்டாயம் சொல்லவேண்டிய தகவல் ஆகும். (எனினும், இதை ஒற்றை அர்த்தத்தில் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது இங்கு வைக்கப்படும் முக்கிய வேண்டுகிறோம்.) அதுபோல், எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதே இக்கதை பற்றி அவர் புகழ்ந்ததுமேகூட ஒரு கப் காபிக்காகத்தான் என்பது இங்கு கட்டாயம் சொல்லக்கூடாத தகவல் ஆகும். என்றாலும், அன்னார் புகழை நாம் ஆவணப்படுத்த வேண்டியுள்ளதால் சும்மா அதையும் சொல்லி வைப்போம். சுபம்.

இடைக்குறிப்பு 1: கதைக்கு இவரைப் பற்றிய ஆவணம் தேவையில்லை என நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் இவரும் கதைமாந்தர்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்க.

***

முற்சொன்ன சிற்றறை அல்லது சின்னவீட்டு என்பதில் வாழ்ந்துவந்தவர்கள் முதன்மை இளவரசரும், அவரின் முக்கிய நண்பியுமாவர். அந்நண்பியைச் சிலர் நண்பன் என்று சொல்லி கிட்டல் செய்து வந்தனர் என்பதைத் தவிர்த்து அவளைப் பற்றி அதிகம் சொல்வதற்கில்லை. அன்றி, மாண்புமிகு முதன்மை இளவரசரே இங்கு முக்கியமாய் சொல்லப்படவேண்டிய முக்கியமானவரும் முக்கியமல்லாதவருமாவார் என்பதால் இனி அவர் குறித்து காண்போம்.

முதன்மை இளவரசரின் சொந்தப் பெயர் என்னவென்று தெரியாத அளவுக்கு அவருடைய பட்டப் பெயர்கள் அந்தப் பக்கத்து தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலில் பிரசித்தம். முதன்மை இளவரசர் காலைகளில் ஒருவிதமாகவும் அது சாயும் வேளைகளில் இன்னொருவிதமாகவும் இருக்கும் ஒரு வினோதமான மனிதர் என்று கூறுவதுண்டு. அப்படியான ஒருவரைப் பற்றி புரிந்துகொள்ள ஒரு சிறு உதாரணம்:

முதன்மை இளவரசர் தான் படுத்துறங்கும் போது ஒரு சிலையென மல்லாக்கப் படுத்தபடி குரல் கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவராவார். அப்படியாக அவர் சிலையெனப் படுத்துக்கொண்டிருக்கும் போது அவரின் வலது கை வான் நோக்கியும் அல்லது மேல்நோக்கியும், இடது கை மண் நோக்கியும் அல்லது கீழ்நோக்கியும் இருக்கும். வலக்கையில் ஒரு கைஅருவாள் இருப்பதைப் போன்றும் இடக்கையில் ஒரு மணிச்சரடு இருப்பதைப் போன்றும் இருக்கும். அதுபோல், கால்கள் இரண்டும் ஒற்றென்றிராமல், ஒரு காலை மண்டியிட்ட வாகிலும், இன்னொரு காலை ஓடுவதற்குத் தயாராக உள்ளதைப் போன்று அதன் முட்டியை ஒரு இன்ச் முன்னோக்கியும் வைத்திருப்பார் முதன்மை இளவரசர்.

எனினும், அப்படியான ஒரு சிக்கலான சிலையை முதன்மை ராஜா தன் உடலில் செதுக்கிக்காட்ட எடுத்துக்கொள்வது வெறும் ஒரே ஒரு செகண்டுதான். என்றால், அத்தகையதொரு வேகத்துடன் பாயும் மாய மான் அவர்.

***

தான் ஒரு மாய மான் என்பதால் அடிக்கடி மாயமாகிப் போகும் குணமுடையவராக இருந்தார் முதன்மை இளவரசர். அவ்வாறு அவர் மாயமாகிப்போனபோது, அவர் தன் குடிகளின் மீது சொன்ன குற்றச்சாட்டு அந்த தேசத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும், அதற்குப் பக்கத்து ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் மிகப் பிரசித்தம். அப்படியாக அவர் என்னதான் சொன்னார் என்பதன் விளக்கம் பின்வருமாறு:

முதன்மை இளவரசர் தன் குடிகளுடன் ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்றார். திடீரென அவ்நகர்வலத்தின் போது காணமல் போனார் முதன்மை இளவரசர். அப்போது அவரைத் தேடி அலைந்தவர்கள் அவரைக் காணவில்லையே என்று அலைந்து அலைந்து பின் அலுப்புற்றனர். எனினும், கடைசியில் அவர்களிருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார் முதன்மை இளவரசர். அவ்வாறு வந்து சேர்ந்தவரிடம் அவர்கள், “எங்குபோய் தொலைந்தீர்கள்.. நீங்கள் காணவில்லையே என்று நாங்கள் எவ்வளவு தவிப்புற்றோம் தெரியுமா?” என்றனர். அதற்கு மறுமொழியாற்றிய முதன்மை இளவரசர், “என்ன நான் தொலைந்து போனேனா? நீங்கள் அனைவரும்தான் கூட்டாய் காணமல் போனீர்கள்!” என்றார். அதை கேட்டவுடன் அவர்தம் மந்திரி, மைத்துனர்கள் அனைவரும் திகைத்துப் போய்த் தின்ன எதையோ தங்கள் வாய்களில் தினித்ததுக் கொண்டவர்களைப்போல திறந்தவாயுடன் விட்டம் பார்த்து ஆச்சரியமுற்றனர். என்ன இருந்தாலும் முதன்மை இளவரசரின் மூளை முதன்மை இளவரசரின் மூளைதான்!

***

அடுத்து, இக்கதையை எப்படித் தொடர்வதென்பதை நினைத்தால் அது எனக்கு மலைப்பைய் வரவழைத்து விடுகிறது. அவனவன் காலை எழுந்து காலைக்கடன் முடித்தவுடன் கை வைத்தால் கட்டற்று கணக்கில்லாமல் எழுதுகிறான். சிலவனோ மாலை வந்ததும் மருந்து ஒரு குப்பி ஏன் (சில மொடா குடியன்கள்) குடத்தையும் கூட அசால்டாய் குடித்துவிட்டு கண்களை மூடியபடியே எழுதுகின்றான். இத்தனைக்கும் இவர்கள் எழுதுவது ஒன்றிரண்டு பக்கங்களோ ஒரு பத்து பக்கங்களோ ஒரு நூறு பக்கங்களோ அல்ல. மாறாய், தொட்டால் துவழாமல் அன்றைய நாளின் 24 மணி நேரமும் பத்தாமல் பக்கத்து நாளில் ஒரு மணிநேரத்தைக் கடன்வாங்கி ஆயிரம் இரண்டாயிரம் பக்கங்கள் எழுதும் கருமமே கண்ணான கடவுள்கள். ஆனால், நானோ இவர்களளவு எழுத யோக்கியமற்று ஒற்றைப்படை பக்கங்களுக்கே நாக்கு தள்ளி மல்லாகப்படுத்துவிடும் சைத்தானாவேன்.

***

நான் இப்படி என் முன்னோர்கள் பழிக்கும் சைத்தானாகிவிட்ட துக்க முடிவை என் மனம் செறித்துக்கொள்ள மறுக்கிறது. சில நேரங்களில் தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா நம் கதையில் வரும் ராஜாக்களைப் போல என்றும் தோன்றுகிறது. சரி தற்கொலை என்றால் முதலாம் இராஜாவைப் போல தூக்குமாட்டிக் கொண்டா அல்லது இரண்டாம் ராஜாவைப் போல மருந்து குடித்தா? அப்படி ஒருவேளை மருந்து குடிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தால், இரண்டாம் ராஜா குடித்ததைப் போன்றே விஷமருந்தை மட்டும் ராவாய் குடிப்பதா? அல்லது ‘உன் செய்யுளுலக முன்னவன் நான்தான்’ என்று என் முன்னே முகநூல்களில் வந்து நிற்பவர்கள் குடிக்கும் ‘அந்த’ மருந்துடன் மிக்ஸ் செய்து குடிப்பதா? அடச் ச்சீ! ஒரு நிமிடம் பொறுங்குள். இது என்ன கருமம் பிடித்த ஆலோசனை எனக்கு. இல்லை. இல்லை. இதை இது என்ன துரதிஷ்டம் பிடித்த ஆலோசனை எனக்கு என்று இலக்கிய நயம் மேலிட செல்லிவிட்டு இனி மீண்டும் முதன்மை இளவரசர் கதைக்கு வருவோம்.

இடைக்குறிப்பு 2: கதைக்கு இக்கதைசொல்லியின் கதை தேவை இல்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் இவரும் கதைமாந்தர்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்க.

***

முதன்மை இளவரசர் என்னதான் பல விஷயங்களில் மஸ்தான் என்றாலும், அந்த விஷயத்தில் அவர் ஒரு சுஸ்தான்* (சுஸ்து – சோர்வு, சோற்வுறக்கூடியவர்) என்று கூறுவாள் அவருடைய நண்பி. அவ்வாறு முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி அவள் கடைசியாக குறை கூறியது நம் குட்டி இளவரசரிடம்தான். குட்டி இளவரசரிடம் நண்பி தன் குறையைக் கூறி முடிக்கும்போது, குட்டி இளவரசரும் அவளிடம் தனக்கு நேரவிருந்த கொடுமையைக் கூறினார்.

நண்பியோ தாங்கள் சொல்வது தனக்கு விளங்கவில்லை என்றும் கொஞ்சம் விளக்கினால் நன்றாக இருக்கும் என்றாள் குட்டி இளவரசரிடம். அவரோ இதுதான் சாக்கு என, விளக்கினால் என்பதை விலக்கினால் என்பதாகப் புரிந்துகொண்டர் போல் நடித்து, அவள் ஆடைகளை விலக்கத் தொடங்கினார். அவர் அவள் ஆடைகளை விலக்க அவளுடம்பு அவருக்கு விளங்கத் தொடங்கியது.

***

குட்டி இளவரசர் தனக்கு நேரவிருந்த கொடுமையை நண்பிக்கு விளக்கியபோது அல்லது நண்பிக்கு, விலக்கி விளக்கியபோது அவரின் மனபாரம் சற்றே குறைந்திருந்தது. அன்றி, அதைவிடவும் தான் விளக்கமுற்றதன் முடிவில் அல்லது தன் ஆடைகள் விலக்கமுற்று தான் விளக்கமுற்றதன் முடிவில் அவள் உடல்பாரம் சற்றுக்கும் மிகுதியாகவே குறைந்திருந்தது.

இருவர்தம் பாரமும் குறைய இவர்தம் கதை முடிய நேர்வது ஒரு சுப – மங்கல முடிவுதான். எனினும், மேற்சொன்ன இருவரை ஒருவராகப் பார்த்துவிட்டார் நண்பியின் முதன்மை நண்பர் அதாவது, நம் முதன்மை இளவரசர் என்பது இக்கதையின் முக்கியமானதும் முக்கியமல்லாததுமான திருப்பம் ஆகும்.

***

முதன்மை இளவரசர் தான் பார்த்த முக்கியமானதும் முக்கியமல்லாததுமான அந்த திருப்பத்தைத் திரும்பத் திரும்ப எல்லோரிடம் சென்று சொன்னது குட்டி இளவரசருக்கு வருத்தத்தையும், வருத்தத்தின் உச்சத்தையும் காட்டியது. இதனால் சற்றும் மனம் தளராத மாயமானானவர் கடைசில், தன் உடல் தளர்த்தி மாயமனார். இவர் இப்படி மாயமாகிப் போனது பற்றி ஏற்கனவே ஒருமுறை கூறப்பட்டது. மேலும், மங்கலம் கருதி அதன் மீளச் சொல்லுதல் இங்கு தவிர்க்கப்படுகிறது.

***

முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி கூறும்போது மூன்றாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றியும் கூறவேண்டுமென்பது இக்கதையில் தவிர்க்க முடியாததாகும். அவ்வாறு முதன்மை இளவரசரைப் பற்றி கூறியவுடன், இரண்டாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றி கூறாமல் எதற்கு மூன்றாம் நிலை இளவரசர் பற்றி கூறுகிறீர்கள் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். என்றால், ஏற்கனவே இரண்டாம் நிலை இளவரசரைப் பற்றி கூறியாகிவிட்டதென்பதும், அவர் மாய்ந்துபோக முழுமுதல் காரணமாக இருந்தவர்தான் முதன்மை இளவரசர் என்பதும் இங்கு சொல்லவேண்டியதும் சொல்லக்கூடாததுமான தகவல்களாகும். அதுபோல, குட்டி இளவரசரும் மூன்றாம் நிலை இளவரசரும்தான் இக்கதையின் ராஜாக்கள் ஆவார் என்பதும் இங்கு முக்கியமாய் சொல்லவேண்டியதும் அதிமுக்கியமாய் சொல்லக்கூடாததுமான தகவல் ஆகும். இது இருக்கட்டும்.

***

மூன்றாம் நிலை இளவரசர் இருக்கிறாரா இல்லையா என்று தெரியாத அளவுக்கு உடலுடையவர் அல்லது உடல் என்று அடையாளப் படுத்துமளவிலான கொஞ்சம் எலும்புகளையும் அதன் மேல் ஒரு பெரும் போர்வையென தோலைப் போர்த்தியவருமாவார். தன் உடலில் கொஞ்சம் சதையும் இருக்கிறதென்று சதா வாதித்திட்டுக் கொண்டிருப்பவரின் அங்கங்களுள் முக்கிய அடையாளம் அவர் தலைமுடி ஆகும். பிறரிலிருந்து வேறுபட்டு பாதி மழித்தும் மழிக்கமலுமான ஆர் ஸ்டைல் – ஹேர் ஸ்டைல் – ஓர்ஸ்டைல் என்ற ஒரு வடிவழகை தன் தலையழகாய் கொண்டிருந்தார் என்பது அவர் வாழ்ந்து வந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும், அவ்வாஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிருந்து ஒரு பர்லாங்கு தூரமிருந்த பெண்கள் என்பவர்கள் தங்கியிருந்த ஆஸ்டல் – ஹாஸ்டல் – ஓஸ்டலிலும் பரவலாக்கம் பெற்றிருந்தது. இதுவொருகையில் பிறரை அவர்பால் பொறாமை கொள்ள வைத்திருந்தது. அன்றி, ஆர் ஸ்டைல் – ஹேர் ஸ்டைல் – ஓர்ஸ்டைல் மன்னன், ஒல்லிக்குச்சி மன்னன் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் அவரைப் பார்த்து பிறர் பொறாமை படும் அல்லது பொறாமையே பொறாமைபடும் பண்பொன்று இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

அது, மூன்றாம் நிலை இளவரசர் படுத்த அடுத்த நொடி பரலோகம் போனவர் போல் தினந்தினம் தற்காலிமாகமாய் தன் உடலின் தொடர்பை நிலவுலகுடன் துண்டித்தபடி தூங்குவார் என்பதாகும்.

அத்தகையவர் காலை வந்தவுடன் தன் கால்களை அசைத்து நிலவுலகம் மீள்பவரான அவரின் இடி விழுந்தாலும் எழாத எழிலுறக்கத்தைப் பார்த்து எரிச்சலுற்றனர் சிலர். அந்தச் சிலர், முன்றாம் நிலை இளவரசர் தன் உள்ளாடைகள் அணிந்துகொண்டு உறக்கிக் கொண்டிருக்குபோது எச்சில் துப்பும் இரண்டுறுப்புகளில் கீழுள்ளதான ஓர் உறுப்பில் ஒரு துண்டை எடுத்து அதைச் சுருட்டி வைத்துத் துவைத்தனர். அப்படியாக அவர்கள் அதிரத் துவைத்தும் அவரோ அசைந்தாரில்லை. அதாவது, அவர் துள்ளி எழவில்லை என்றால்கூட பரவாயில்லை; குறைந்தபட்சம் மெல்லகூட எழவில்லையே என்ற மனவருத்தத்தால் அவர்கள் மனமுடைந்து போயினர்; மேலும், இதனால் பாதிப்புற்று அந்நாளுக்கு மறுநாள் அம்மறுநாளின் உச்சி மதியம் வரும்வரை மயக்கம்போட்டு விழுந்தனர்.

அப்படியான தூக்கமிழக்கா தூய மன்னனின் பாதி நாள் நில உலகத் துண்டிப்பை சிதைப்பது எப்படி என்று பலரும் சதி செய்துவந்த வேளையில், அந்த வேலையை ஒரு ரதி வந்து செய்யலானார். அந்த ரதி வெறும் ரதி இல்லை. சுரஸ்வதி.

சுரஸ்வதி கடாச்சியம் பெற்றவராய் ஒருநாள் ராவு தொடங்கி மறுநாள் ராத்திரி ஆகும்வரை விடாமல் எதையேனும் வாசித்து வாசித்து வாட்டம் காணத்தொடங்கினார் மூன்றாம் நிலை இளவரசர். அன்றி, அவருக்குத் தானும் ஒரு எழுத்தாளனாகி வாசகர்களை வாட்டலாம் என்ற ஆசை மனதிலும் அது உறங்கும் உடலிலும் தோன்றியது. இதற்குத்தான் யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ் வையகம் என்று புரிந்துகொண்டிருந்தார் மூன்றாம் நிலை இளவரசர்.

மேலும், அவ்வாறு தோன்றிய ஒரு ஆசையினடிப்படையில் எழுதத் தொடங்கிய மூன்றாம் நிலை இளவரசர், அதன் தொடக்கத்திலேயே துவண்டுபோய் மாண்டுபோக நினைத்து மருந்தும் குடித்தார். இது ஏற்கனவே இக்கதையில் சொல்லப்பட்டது என்பதாலும், மங்கலம் கருதி அதன் மீளச் சொல்லுதல் இங்கு தவிர்க்கப்படுகிறது என்று கூறி முடிப்போம். சுபம். மங்கலம்.

பின்குறிப்பு: இக்கதை சுபச்சொல்லுடன் முடியும் மங்கல கதையே ஆதலால் எங்களை இக்கதை துன்பிக்கச் செய்கிறது என்று துளைக்காதீர்கள்.

•••••

மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் – ஆல்பிரட் நோயிஸ் / தமிழில்: பெரு.முருகன்

images (1)

அதுவொரு பழைய, நைந்துபோன, சிவப்பு முரட்டுத்துணியால் மேலட்டை இடப்பட்ட புத்தகம். அவன் தனக்கு பனிரெண்டு வயதாக இருக்கும்போது, தன் தந்தையின் நூலகத்து மேல்அலமாரியில், அதைக் கண்டெடுத்தான்;மற்றும், எல்லா விதிகளுக்கும் புறம்பாக, அவன் தன் படுக்கையறைக்கு கொண்டுபோய் மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் படிப்பான், அச்சமயம் அந்த அறையை தவிர்த்து, பழைய எலிசபெத் வீடு முழுக்க இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும்.

இப்படித்தான் இளம் மார்டிமர் நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.அவனது அறை தனித்துவிடப்பட்ட சின்னஞ்சிறு பெட்டியாகும், அதில் திருடப்பட்ட மெழுகுவர்த்திகளின் ஒளியால், சூழும் இருளை கடல்வரை துரத்திவிடுவான், அதேநேரம் மற்றவர்கள் எல்லாரும் உறக்கத்திற்கு அடிமையாகி, வெளிப்புற இருளை உள்ளே வரவிட்டிருப்பர். தன்னுணர்வை நீக்கிய அவன் மூத்தோர்க்கு எதிராக, அப்போது அவன் இளம்மூளையில், ஒவ்வொரு நாடிநரம்பும் உச்சபட்ச உயிருடன் இருக்கும். கீழிருக்கும் கூடத்தில் அவன் தாத்தாவின் கடியாரம் துடிக்கும் ஓசை, தன் இதயம் துடிக்கும் ஓசை, தூரப் பிரதேசத்தின் கடலலைகளின் இடைவிடாத `ஹா’என்ற ஓசை, இவையெல்லாம் அவனையொரு பெரும் மர்மத்தில் ஆழ்த்தும். அவன் நூலை படிக்கும்போது, குருட்டு விட்டில் பூச்சியொன்று, மெழுகுவர்த்திக்கு மேலுள்ள சுவரில், மென்மையுடன் மோதி எழும் ஓசையால், காட்டில் சுள்ளிஉடையும் சப்தத்தை உன்னிப்புடன் கேட்கும் ஜந்துவென திடுக்கிட்டுப் போவான்.

நைந்துப்போன பழைய புத்தகம் அவனுக்கு விநோதமான ஆர்வத்தை தந்தாலும், அந்நூலின் சாரம் மட்டும் பிடிபடவேயில்லை. அது மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்றழைக்கப்பட்டது. அதன் ஐம்பதாவது பக்கத்தில், ஒரு படம் இருந்தது, அதை அவன் பார்க்கவே மாட்டான். ஏனெனில் அது அச்சத்தை தந்தது.
அந்த படத்தின் தாக்கத்தைப் பற்றி இளம்வயது மார்டிமர் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவன் கற்பனைவளம் மிகுந்தவன். ஆனால் பித்துப்பிடித்தவன் அல்லன், அவன் ஆறுவயது சிறுவனாக இருந்தபோது,வளர்ந்தவொரு மனிதனாக தனிமையான சாலையிலோ, இருளான படிக்கட்டு மூலையிலோ சடாலென்று வந்துவிடுபவன்போல், புராதன கடலோடி சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவதைபோல், அந்த ஐம்பதாவது பக்கத்தை கடந்துவிடுவான்.அந்த படத்தில் ஒன்றுமேயில்லை -வெளிப்படையாக -அமானுஷ்யத்தனமாக இல்லை. அதன் பிரதானமான கருத்தானது இருள், அதுமட்டுமே; அதுவொரு சூனியமான இரயில்வே நிலைய நடைபாதையை காட்டியது -இரவில் -அதில் ஒரேவொரு சாரமில்லாத விளக்கு: அது ஏதோவொரு நாட்டின், ஆளில்லா பகுதியில் அமைந்திருந்த, தனிமையான கூட்டுப்பாதையின், சூனியமான இரயில்வே நடைபாதை. அங்கே நடைபாதையில் ஒரேஒரு உருவம் இருந்தது:ஒரு மனிதனின் கருத்த நிழலுருவம், ஏறத்தாழ விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவன், இரயில்வரும் குகைப்பாதையை நோக்கி தன்முகத்தை திருப்பியிருக்க-அதன் விநோதமான காரணத்தினால் -சிறுவனை அதீத பயங்கரத்தில் அப்படம் ஆழ்த்தியிருந்தது .

அந்த மனிதன் எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதை போல் தோன்றியது. அவனுடைய தோரணை குழப்பமாக, பயங்கர நிகழ்வை எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் தோன்றியது. சிறுவன் படித்தவரையில், எழுத்தில் எதுவும் சொல்லப்படாததால், விழித்துக்கொண்டிருக்கும் பயங்கர கனவைப்பற்றி, அவனால் எதையும் புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை .அவனால் புத்தகத்தைப்பற்றிய ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை, அதேநேரம் இரவின் தனிமையில், பீதியில் அப்படத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்க இயலவில்லை.

எனவே அவன் இரண்டு ஊசிகொண்டு அப்பக்கத்தை தைத்துவிட, இனி அவனால் ஏதேச்சயாகக்கூட அப்படத்தை பார்க்க முடியாது. பிறகு அக்கதையை முழுக்க படித்துவிடுவதென அவன் தீர்மானித்துக் கொண்டான். ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கத்தை தொடும்போது அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்; அவன் அதுவரை படித்ததெல்லாம் கனவுபோல் நிழலாடும்; அடுத்த நாள் இரவில் திரும்பவும் தொடங்குவான்; ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கம் வரும்போது திரும்பவும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்.

அவன் வளர்ந்ததும், அந்த புத்தகத்தை, படத்தைப்பற்றி எல்லா விஷயத்தையும் மறந்துவிட்டான். ஆனால் தன்வாழ்வின் பாதிகட்டத்தில், விநோதமான சர்ச்சைக்குரிய நேரத்தில், மார்டிமர் ஒரு அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்து, நேரான பாதையை விட்டுவிட்டு, நள்ளிரவுக்கு சற்றுநேரம் முன்பாக, ஆளில்லா கூட்டுப்பாதையில், தானொரு இரயிலுக்கு காத்திருப்பதைக் கண்டான்; மேலு‌ம், நிலையத்தின் கடியாரம் பனிரெண்டை தொட்டு மணியடித்தபோது பழைய ஞாபகம் வந்தது; நீண்டதொரு கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்ட ஒரு மனிதனின் ஞாபகமென அவன் நினைவுகூர்ந்தான்.

அங்கே, மங்கலான விளக்குக்கு அடியில், நீண்டதொரு, ஒளிமங்கிய நடைபாதையில், அவன் முன்பே அறிந்த, கறுப்பான உருவம் தனிமையில் நின்றிருந்தது. அதன் முகம் ,அவனுக்கு எதிர்புறமாக, குகைப்பாதையின் கறுத்த வாயிலை பார்த்திருந்தது.அது, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பிருந்ததைப்போல, அதன் தோரணை குழப்பமாக, எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைபோல் தோன்றியது.

ஆனால் அவன் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்ததைப்போல் இப்போது அச்சம்கொள்ளவில்லை. அவன் அந்த கறுத்த உருவத்திடம் போவான், அதன் எதிரே நிற்பான், நீண்டகாலமாக மறைந்திருந்த, அவன் பார்க்கவண்ணம் தடுக்கப்பட்டிருந்த, அதன் முகத்தைப் பார்ப்பான். அவன் அமைதியாக நடந்துசென்று, அதனிடம் பேச, ஏதேனும் விஷயத்தை தேர்ந்தெடுப்பான். உதாரணமாக, இரயில் வர இன்னும் நேரமாகுமா என்று . ஒரு வளர்ந்த மனிதனுக்கு இதையெல்லாம் செய்வது மிகச்சுலபம். ஆனால் முதலடி எடுத்துவைக்கும்போதே, அவன் கைகள் கோர்த்துக் கொண்டன.

அதாவது அவனுங்கூட, குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தவனைப்போல், எதையோ எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனைப்போல்; ஆனால் தேய்ந்துபோன பழைய ஞாபகம் அவனை எழுப்பிவிட்டதைப்போல், விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவ்வுருவத்தை நோக்கி அவன் நடந்துசென்று, அதைக் கடந்து, தடாலென்று திரும்பி அதனோடு பேசுவதற்கு முயன்றான்; பிறகுதான் அதைப் பார்த்தான் – ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், பேசவேமுடியாமல்-
அது இவனேதான் – இவனை வெறிக்கப் பார்க்கிறது – கேலிபேசும் நிலைக்கண்ணாடியென, அவன் தன் சொந்தக் கண்கள் அவன் தன் வெண்ணிற முகத்திலிருக்க, அவை இவன் கண்களுக்குள் பார்த்தன, உயிர்கொண்டு-

அவன் இதயத்தின் நாடி நரம்புகள் துடிக்கத் தொடங்கி, ஸ்தம்பிக்கச் செய்வனபோல் தெரிந்தன. பீதியின் அலைகள் அவனுக்குள் அடித்தன. அவன் திரும்பி, மூச்சிரைத்து, தடுக்கியபடி, கண்மண் தெரியாமல், ஆளற்ற எதிரொலி உண்டாக்கும், டிக்கெட் பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தை கடந்து, நிலையத்தின் பின்புற நிலவொளி வீசும் சாலையில் ஓடினான். அந்த பகுதி முழுவதுமே ஆளரவமற்று காணப்பட்டது. நிலவொளி கதிர்கள் தனிமையில் ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தன.
அவன் சற்றுநேரம் நின்று, தன் காலடி சப்தங்களைப் போலவே, பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தின் மரத்தரைக்கு உள்ளே, தடுக்கி விழும் காலடி சப்தத்தைக் கேட்டான். உடனே வெட்கமறியாது பயத்திற்கு தன்னை விட்டுக்கொடுத்த அவன், பயங்கொண்ட மிருகமென வியர்த்து, நீண்டதொரு நேரான கால்வாய் என, முடிவற்ற வெண்ணிற சாலையின் இருபுறமும் அடர்ந்திருந்த பாப்லர் மரங்களுக்கிடையே, ஒருபுறத்து பாப்லர் மரங்கள் பிரதிபலிக்கும் சாலையில் ஓடினான்.

அவன் காலடி சப்தங்கள் தனக்கு பின்னால் எதிரொலித்ததைக் கேட்டான். அது மெல்ல ஆனால் அழுத்தமாக அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. கால்மைல் தூரம் தாண்டி, சாலையின் ஓரத்தில், ஒரு சிறு வெண்ணிற வீட்டைக் கண்டான், அந்த வெண்ணிற வீடு, இரண்டு இருட்டைந்த சாளரங்களையும், ஒரு கதவையும் கொண்டிருந்தது, அவனுக்கு மனிதமுகத்தை நினைவுபடுத்தியது. குறித்த காலத்திற்குள், அந்த வீட்டை மட்டும் அடைந்துவிட்டால், புகலிடமும், பாதுகாப்பும் கிடைத்துவிடும் – தப்பித்தல் – என நினைத்துக் கொண்டான்.

மெலிதான, அமைதிப்படுத்த முடியாத அந்த காலடியோசைகள், அவனுடையதாக எதிரொலித்து, இன்னும் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் முன்புறம் சாய்ந்து, சிறுவாயிலுக்குள் மூச்சிரைத்தான்; கலக்கமாக,தாழ்ப்பாளை பிடித்தாட்டினான், பின் கதவு பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டான். தட்டப்படுவதற்கு சாதனமோ,ஒலிப்பதற்கு மணியோ கிடையாது.அவன் கைமுட்டியால், இரத்தம் வரும்வரை, கதவை பலமாக குத்தினான். உள்ளிருந்து பதிலேதும் வரவில்லை. இறுதியில் வீட்டினுள்ளே, பலத்த காலடியோசைகள் அவன் கேட்டான். கரகரக்கும் படிக்கட்டுக்களில் அவை மெல்லமாக இறங்கின. பின் மெதுவாக கதவுகள் திறந்தன. உயரமான நிழலான உருவம் அவன்முன்னே நின்று,எரிகின்ற மெழுகுவர்த்தியைப் பிடித்திருந்தது; அது நின்றிருந்த தோரணையில் அதன் முகத்தையோ அல்லது உருவத்தையோ பார்க்க இயலவில்லை. ஆனால் அதன் முகத்தை சுற்றி மெழுகிடப்பட்ட துணியால் போர்த்தி,ஒரு அமைதியான பயங்கரத்தை தந்தது.
இருவருக்குமிடையே எந்தவொரு வார்த்தையும் எழவில்லை.உருவம் அவனை உள்ளே வரும்படி சைகை செய்தது;அவன் அதற்கு அடிபணியவே,அது கதவை பூட்டியது.பின் அது திரும்பவும் சைகை செய்து,பின்னொரு வார்த்தையும் இன்றி, உருவம் கோணலாகி படிக்கட்டுகளில் ஏற,பேய்த்தனமான மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியானது, வெண்ணிற சுவர்களிலும், விதானத்திலும்,பெரும் ,அஷ்டகோணலான நிழல்களை காட்டியது.

அவர்கள் மேல்மாடியின் அறையை அடைந்தனர், அங்கே கணப்பு அடுப்பில் பிரகாசமாக தீயெரிந்துக் கொண்டிருந்தது,அதன் இருபக்கங்களிலும் கைப்பிடி நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன,இடையில் சிறு ஓக்மர மேஜை இருந்தது, அதன்மேலே, பழைய நைந்துபோன புத்தகம், ஆழ்ந்த சிவப்புநிறத்துணியால் அட்டையிடப்பட்டிருந்தது.அவன் வருகையை நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்து காத்திருந்ததைபோல்,எல்லாம் தயார்நிலையில் வைத்திருந்தது.

உருவம் ஒரு நாற்காலியை சுட்டிக்காட்டியது,பின் மெழுகுவர்த்தியை புத்தகத்தின் அருகே மேஜையின் மேல் வைத்தது. [அவ்விடத்தில் நெருப்பை தவிர்த்து வேறெந்த விளக்கொளியும் இல்லை] பிறகு மறுவார்த்தை ஏதுமின்றி, அவனுக்குப்பின் கதவை பூட்டிவிட்டுப்போனது.
மார்டிமர் அந்த மெழுகுவர்த்தியை பார்த்தான்.அது முன்னமே பார்த்ததுபோல் தெரிந்தது.சாக்கடையான அந்த மெழுகின் நாற்றம், பழைய எலிசபெத் வீட்டின் சின்னஞ்சிறு அறையை ஞாபகத்திற்கு கொண்டுவந்தது. அவன் நடுங்கும் விரல்களால் அந்த புத்தகத்தை எடுத்தான்.நெடுங்காலத்திற்கு முன்னே அந்தக் கதையை பற்றிய விவரங்களை மறந்திருந்திருந்தாலும்,இப்போது சட்டென உணர்ந்துகொண்டான்.

அவன் புத்தகத்தின் தலைப்பிடப்பட்ட பக்கத்திலிருந்த மைக்கறையை ஞாபகம் செய்துக்கொண்டான்;பின், அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும்விதமாக, குழந்தைப்பருவத்தில் தான் ஊசிகொண்டு தைத்திருந்த ஐம்பதாவது பக்கத்திற்கு வந்தான்.ஊசிகள் இன்னும் அங்கிருந்த. அவற்றை அவன் தொட்டான்-சிறுவனாக இருந்தபோது நடுங்குகின்ற விரல்களால் தொட்ட அதே ஊசிகள்தான் அவை.
அவன் திரும்பவும் தொடக்கத்திற்கு வந்தான்.அவன் புத்தகத்தை படித்து ,அதிலிருப்பதென்னவென்று கண்டுபிடிக்க தீர்மானம் கொண்டான்.அது அச்சினில் இருக்கவேண்டும் எனவும் உணர்ந்தான்;குழந்தையாக இருக்கும்போது புரிந்துக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், இப்பொழுது அதன் ஆழத்தை தொடபோகிறான்.
அந்நூலின் பெயர் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்பதாகும்.அவன் முதல்பத்தியை படித்துமுடித்துபோது, மெல்லமெல்ல, தவிர்க்கமுடியாத பயங்கரத்தோடு ,விளங்கியது.
அதுவொரு மனிதனின் கதையாகும், அவன் நீண்டகாலத்திற்கு முன் சிறுவனாக இருந்தபோது,ஒரு புத்தகத்தை படிக்கவே,அதிலிருந்த ஒருபடம் பயங்கரத்தை ஊட்டியது.பின் அவன் அதை அறவே மறந்துபோனான்.ஒருநாள் இரவு,வெறிச்சோடிய இரயில்நிலைய நடைபாதையில், அவன் அந்த படத்தைப்பற்றி ஞாபகம் செய்து கொண்டான்.அவன் விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த உருவத்தைப் பார்த்தான் :உடனே அதைஉணர்ந்துகொண்டதும் பீதியில் ஓடினான்.வழியில் ஒருவீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தான்: மேல்மாடி அறைக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்டான்,அங்கே அந்த புத்தகம் இருக்க,உடனே எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்து,கடைசியில் முடித்தே விட்டான்-இந்த புத்தகத்தின் பெயரும் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ். அதன் கதையும் ஒரு மனிதனுடையது, அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது-இவ்வாறு அப்புத்தகம் சென்றுகொண்டே இருந்தது, முடிவேயில்லாமல்.தப்பிப்பதற்கு ஒருவழியுமில்லை.

ஆனால் கதையானது சாலையிலுள்ள வீட்டைப்பற்றி வருகையில்,மூன்றாவது முறையாக,ஒரு ஆழ்ந்த ஐயம் அவனுள் மெல்ல, தவிர்க்கவியலாமல்,அச்சமுடன் எழுந்தது-தப்பிப்பதற்கு வழியில்லாமல் இருந்தபோதிலும்,குறைந்தபட்சம் அவன் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்,அச்சம்தரும் சக்கரத்தை,விநோதமான வட்டச்சுழலைப்பற்றியாவது ,தெளிவான பார்வையை பெறலாம்.
விவரங்கள் பற்றி புதிதாக விவரங்கள் ஏதுமில்லை. அவை அங்கேயே இருந்துகொண்டிருக்கும்;ஆனால் அவை என்னசொல்ல வருகின்றன.அவைதான் அவனுக்கு வேண்டும்.ஏறுமாறான படிக்கட்டுக்களில் அவனை வழிநடத்திய விநோதமான பயங்கர ஜந்து -யாரது?அல்லது என்ன அது?

அவனிடமிருந்து விடுபட்டவொன்றை கதையானது சொல்கிறது.அந்த விநோத உபசாரகன், அடைக்கலம் தந்தவன்,ஏறத்தாழ அவன் உயரமிருப்பான். எனில், அதுவே அவனாக இருப்பானோ- அதனால்தான் முகம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ?
இக்கேள்வியை கேட்டுக்கொண்ட அதே கணத்தில், பூட்டப்பட்டிருந்த கதவில் சாவியை நுழைக்கும் ஓசை கேட்டது.

விநோத உபசாரகன் உள்ளே நுழைந்தான் -அவன் பின்புறமிருந்து வந்து கொண்டிருந்தான்-அவலட்சணமான நிழலை வீசினான்,மின்னிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், வெண்ணிற சுவரில் தெரிந்த அது மனிதவுருவை காட்டிலும் பெரிதாக இருந்தது.
அது நெருப்பின் அந்தபுறமாக அவனை பார்த்தவண்ணம் அமர்ந்தது.திடுக்கிடவைக்கும் அமைதியில், ஒரு பெண்ணானவள் ஆடையை விலக்குவதுபோல், அது கைகளை உயர்த்தி தன் முகத்திலிருந்த திரையை விலக்க சென்றது.அந்த முகம் எவருக்கு சொந்தமானது என்பதை அவனறிவான்.ஆனால் அது செத்துப்போனதா? அல்லது உயிருடன் இருக்கிறதா?

அதைஅறிந்து கொள்ள ஒரேஒரு வழி தானுள்ளது. அந்த கொடூரனின் கழுத்தை மார்டிமர் பிடித்து அழுத்தியவிநாடியில், அவனுடைய கழுத்தும் அதேஅழுத்தமான பிடியில் சிக்கிகொண்டது. இருவரின் கூக்குரல்களும் பிரித்துபார்க்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்து ஒலித்தன;குழப்பமான அவ்வொலிகள் ஓய்ந்துபோன அக்கணத்தில், அந்த அறையின் ,எதுவுமே அசையாத நிலைத்ததன்மை, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்குமுன்,வயதுமுதிர்ந்த தாத்தாவின் சுவர்கடியாரத்தின் டிக்டிக் ஓசை, தூரத்தே ,ஹா என்று அலறும் தூரத்து கடலோசை,முதலானவற்றை நீங்கள் கேட்கலாம்.

ஆனால் இறுதியில் மார்டிமர் தப்பித்தேவிட்டான்.ஒருவேளை அவன் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் இரயிலை பிடித்துவிட்டிருக்கலாம்.
அதுவொரு பழைய நைந்துபோன, சிவப்புநிற முரட்டுத்துணியால் அட்டையிடப்பட்ட புத்தகம்.

*

இந்தக் கதை திஸ் வீக் என்ற இதழில் 1935ஆம் ஆண்டு வெளியானது. 1968இல், ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக் தொகுத்த BAR THE DOORS என்ற நூலில் இந்தக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது.

•••••

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா (Wislawa Szymborska 1923-2012 ) மூலம் போலந்து : ஆங்கிலம் : கிளாரே காவென் மற்றும் ஸ்டனிஸ்லா பாரன்செக் [Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak ] தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (1)

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா போலந்து மொழி பெண்கவிஞர். கட்டுரை, மொழி பெயர்ப்பு ஆகிய துறைகளிலும் பங்களிப்புச் செய்தவர். 1996 ல் இலக்கியத் திற்கான நோபல்பரிசு பெற்றவர். The Goethe Prize,The Herder Prize உள்ளிட்ட பல விருதுகளும் பெற்றுள்ளார். People on a Bridge,View with a Grain of Sand: Selected Poems , மற்றும் Monologue of a Dog ஆகியவை ஆங்கிலத்தில் வெளி வந்துள்ள அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் சிலவாகும்..

****


மேகங்கள்

மேகங்களை என்னால்

மிக வேகமாக வர்ணிக்க முடியும்–

வேறுருவாக மாற அவைகளுக்கு

நொடிப்பொழுது போதுமானது.

அவற்றின் முத்திரை :

வடிவம், நிழல்,காட்சியாகும்விதம் அமைப்பு என்றவை

எதையும் இரண்டாம் முறையாக மீட்டுருச் செய்வதில்லை.

எவ்வித நினைவுகளின் சுமையுமின்றி

உண்மைகளின் மேல் அவை மிதந்துசெல்லும்.

பூமியில் அவை எதற்கு சாட்சியாகவேண்டும்?

ஏதாவது நிகழும்போது அவைசிதறுகின்றன.
மேகங்களோடு ஒப்பிடும்போது,

வாழ்க்கை திடமான நிலத்திலிருக்கிறது,

பெரும்பாலும் நிரந்தரமாக, ஏறக்குறைய சாஸ்வதமாக.

மேகங்களுக்கு அருகில்

ஒரு கல்கூட சகோதரனாகத் தெரிகிறது,

நீங்கள் நம்பக்கூடிய

சராசரி இடைவெளி உடைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்கள்

விருப்பமிருப்பின் மனிதர்கள் வாழலாம்

பிறகு ஒருவர் பின் ஒருவராக இறக்கலாம்.

கீழ் என்ன என்பது பற்றி

மேகங்களுக்குக் கவலையில்லை

அதனால் அவை கர்வம் கொண்ட படைகளாய்

பூர்த்தியடையாத நம் முழுவாழ்க்கையின் மீது பயணிக்கலாம்,

நாம் போனபிறகு அவைகளுக்கு மறைய வேண்டிய கட்டாயமில்லை

பயணிக்கையில் அவைகள் பார்க்கப்பட வேண்டுமென்பதில்லை.

—-

எதுவும் இருமுறையில்லை

எதுவும் இரண்டாம் முறையாக நிகழமுடியாது
உண்மை எதுவெனில்
மேம்படுத்திக் கொள்ளவரும் நாம்
பயிற்சிக்கு வாய்ப்பளிக்கப்படாமல் வெளியேறுகிறோம்

மூடராக யாரும் இல்லையெனினும்
கோளின் மிகப் பெரிய முட்டாளெனினும்
கோடையில் மீண்டும் வகுப்புக்குச் செல்லமுடியாது.
இந்தப் பாடத்திட்டம் மட்டும் வழங்கப்படுவது ஒருமுறைதான்.

எந்த நாளும் முன்தினம் போலிருப்பதில்லை
எந்த இரண்டுஇரவுகளும் எது ஆனந்தம் என்பதைச் சொல்வதில்லை
துல்லியமாக அதேவழியில்,
துல்லியமாக அதேமுத்தங்களுடன்

ஒருநாள், யாரோ அர்த்தமின்றி
யதேச்சையாய் உன் பெயரைக் குறிப்பிடலாம்;
மணமும் நிறமுமாய் ஒரு ரோஜா
அறைக்குள் வீசப்பட்டது போலுணர்வேன்.

அடுத்த நாள் நீ என்னுடன் இருந்த போதும்,
கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது;
ஒரு ரோஜா? ஒரு ரோஜா?அது எதுவாக இருக்கமுடியும்?
அது புஷ்பமா? அல்லது பாறையா?

விரைந்தோடும் நாளை நாம் ஏன்
தேவையற்ற அச்சத்தோடும் துக்கத்தோடும் கடத்துகிறோம்?
அதன் இயற்கை என்பது தங்காமலிருப்பதுதான்
இன்று என்பது எப்போதும் நாளையாகிவிட்டதுதான்.

நாம் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தாலும்( ஒத்துப் போகிறோம்)
புன்முறுவலோடும் முத்தங்களோடும்,
நட்சத்திரங்களின் கீழே இசைவானவர்களாகிறோம்
இருதுளி தண்ணீர் போல.

****

மூன்று வினோதமான சொற்கள்

எதிர்காலம் என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
முதல் அசை இறந்த காலத்திற்குச் சொந்தமாகிறது.
அமைதி என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
நான் அதை அழித்துவிடுகிறேன்.
ஒன்றுமில்லை என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
எதுவுமற்ற நிலை இருக்கமுடியாததைச் சொல்கிறேன்.
வெறுமையான குடியிருப்பில் ஒரு பூனை
சாவு — ஒரு பூனைக்கு அதைச் செய்யக்கூடாது.

***

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

ஒரு காலியான வீட்டில்

ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?

சுவற்றில் ஏறுமா?

மரச்சாமான்களின் மீது உரசுமா?

எதுவும் இங்கே வித்தியாசமாகயில்லை,

ஆனால் எதுவும் வழக்காமாயுமில்லை

எதுவும் அசைக்கப்படவில்லை

ஆனால் நிறைய இடமிருக்கிறது.

இரவில் விளக்குகளெதுவும் ஏற்றப்படவில்லை.

மாடிப்படிகளில் அடிச்சுவடுகள்

ஆனால் அவை புதியவை.

கோப்பையில் மீனைவைக்கும்

கையும் மாறிவிட்டது.

வழக்கமான நேரத்தில்

ஏதோ ஒன்று தொடங்கவில்லை

நடக்க வேண்டிய ஏதோ

ஒன்று நடக்கவில்லை.யாரோ எப்போதும் இங்கேயிருந்தார்கள்..

திடீரென மறைந்தார்கள்

பிடிவாதமாக மறைந்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு மறைவறையும் சோதிக்கப்பட்டுவிட்டது

ஒவ்வொரு அலமாரியும் ஆய்வுக்குள்ளாகி விட்டது

கம்பளத்தின் அடி அகழாய்வும் எதையும் சொல்லவில்லை

கட்டளையும் கூட பழுதாகிப் போனது;

தாள்கள் எங்கும் சிதறிக்கிடந்தன.

என்ன செய்ய வேண்டுமெனத் தெரியவில்லை

தூங்கிக் காத்திருக்கலாம்

அவன் திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கலாம்

அவன் தன் முகத்தைக் காட்டட்டும்

ஒரு பூனைக்கு என்ன செய்யக்கூடாது

என்பது பற்றிய பாடத்தை அவன் எப்போதாவது அறிவானா.

குறைந்தபட்சம்

விருப்பமில்லாதது போல

மிக மெதுவாய்

வெளிப்படையாகத் தெரியும் புண்பட்ட கையோடு

தாவுதலோ அல்லது கிறிச்சிடலோ இன்றி

அவனை நோக்கிப் பக்கவாட்டில் போகலாம்.

——

அஷமஞ்சா பாபுவின் நாய் / சத்யஜித் ரே பெங்காலியிலிருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் – சத்யஜித் ரே. / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (21)

ஹஷிமாராவில் உள்ள ஒரு நண்பரின் வீட்டிற்கு செல்லும்போது, அஷமஞ்சா பாபு தன் நெடுநாளைய அவாவினைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. பவானிபூர், மோஹினிமோஹன் சாலையில் உள்ள ஒரு சிறிய ஃப்ளாட்டில்தான் அஷமஞ்சா பாபு குடியிருந்தார். லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலை, அலுவலகத்திற்கு கல்கத்தாவின் நெரிசலான பஸ்ஸிலோ, ட்ரெய்னிலோ சண்டை போடாமல் வீட்டிலிருந்து கால்நடையாகவே ஏழு நிமிடத்தில் போய்விடலாம் என்று அமைந்தது அவர் அதிர்ஷ்டம்தான். எனவே பாபுவின் வாழ்க்கை கவலைகள் இல்லாதது, அவரும் ‘வாழ்க்கை தனக்கு இவ்வாறு அமையாதிருந்தால்’ என்றெல்லாம் யோசித்து அலட்டிக் கொள்கிறவரில்லை. ஆக மொத்தத்தில் இருப்பதில் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்கிறவர். மாதத்திற்கு இரண்டு ஹிந்திப்படம், ஒரு டஜன் சிகரெட் பாக்கெட், வாரம் இரண்டுமுறை மீன் – இது அவரை சந்தோஷப்படுத்தப் போதுமானது. அவரைத் தொந்திரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரே விஷயம், ஒரு துணை இல்லாததுதான். சில நண்பர்கள் மற்றும் சொந்தக்காரர்களோடு வாழ்க்கையைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் பிரம்மச்சாரியான அவருக்கு, ஒரு நாய், தனக்குத் துணையாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. இரண்டுவீடு தள்ளி இருந்த தாலுக்தார் வளர்ப்பதுபோல, அல்சேஷன் போன்ற பெரியவகை நாய்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை. அவர் ஆசையெல்லாம், காலையும் மாலையும் அவர் பின்னால் சுற்றி வந்துகொண்டு, அவர் வேலைமுடிந்து வீட்டுக்கு வருகையில் வாலை ஆட்டியபடி வரவேற்று, அவர் இடும் கட்டளைகளை சிரமேற்கொண்டு செய்யும் ஏதேனும் ஒரு சிறியவகை நாய். பாபுவின் ரகசிய ஆசை என்னவென்றால் அவர் தன் நாயிடம் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசவேண்டும் என்பது. ‘ஸ்டாண்ட் அப்!’, ‘சிட் டௌன்’, ‘ஷேக் ஹேண்ட்ஸ்!’ – அவருடைய இக்கட்டளைகளை அது கேட்டு நடந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! அஷமஞ்சாபாபு, நாய்கள் ஆங்கில இனத்தைச் சேர்ந்தவை என்று நம்ப விரும்பினார். ஆம், ஒரு ஆங்கில நாய், அதற்கு அவர் எஜமானன். அந்த எண்ணமே அவருக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தது.

மழை தூறலாக விழுந்துகொண்டிருந்த ஒருநாளில், ஹஷிமாராவில் உள்ள சந்தைக்கு ஆரஞ்சுப் பழங்கள் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, சந்தையின் மூலையிலுள்ள குட்டையான இலந்தை மரத்தடியில் பூட்டானைச் சேர்ந்த ஒருவன் கையில் சிகரெட்டோடு அமர்ந்திருந்தான். கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டபோது ஒரு புன்னகை செய்தான். பிச்சைக்காரனா? அவன் உடைகள் அவனை அப்படித்தான் நினைக்க வைத்தது. உடைகளில் குறைந்தது ஐந்து தையல்போட்ட இடங்கள் இருந்ததை பாபு கவனித்தார். ஆனால் பிச்சைப்பாத்திரம் எதுவும் அவனிடத்தில் இல்லை. பதிலாக, பக்கத்தில் காலணிகள் வைக்கும் அட்டைப்பெட்டியில் இருந்து நாய்க்குட்டி ஒன்று எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘காலை வணக்கம்’’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான், கண்கள் சிரிக்கும்போது கீறலாக மாறின. பாபுவும் மறுபடி வணக்கம் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

‘பை டாக்? டாக் பை? வெரிகுட் டாக்’, பெட்டியில் இருந்த நாயை எடுத்து தரையில் விட்டான், ‘வெரி சீப், குட் டாக், ஹேப்பி டாக்’.

நாய்க்குட்டி வெளியே வந்ததும் தன் உடலில் இருந்த மழைத்துளிகளை உலுக்கி உதறிவிட்டு பாபுவைப் பார்த்து தன் இரண்டு இஞ்ச் வாலை வேகமாக ஆட்டியது. பாபு அதனருகில் சென்று குனிந்து தன் கைகளை நீட்டியதும் தன் இளஞ்சிவப்பு நாவால் அவர் கைகளை நக்கியது, நட்பான நாய்தான்.

“விலை என்ன? ஹவ் மச்?”

“டென் ருபீஸ்”

சிறிதுநேர விவாதத்திற்குப்பிறகு ஏழு ஐம்பதுக்கு இறங்கிவந்தான். காசைக் கொடுத்ததும் பாபு நாய்க்குட்டியை அதே பெட்டிக்குள் வைத்து, மழைத்துளி படாமலிருக்க மூடி, ஆரஞ்சுப் பழங்களை மறந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

ஹஷிமாரா ஸ்டேட் வங்கியில் வேலைபார்க்கும் பிரேன் பாபுவுக்கு தன் நண்பனுக்கு ஒரு நாய் வாங்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது தெரியாது என்பதால் பெட்டிக்குள் இருந்த நாயைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியமும் கவலையும் உண்டானது. ஆனால், விலையைக் கேட்டதும் ஆறுதலான பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார். மெலிதாய் கடிந்துகொள்ளும் தொனியில், “இந்த நாட்டுநாயை வாங்க ஹஷிமாரா வரை வர வேண்டுமா? பொவானிபூரிலேயே வாங்கியிருக்கலாமே?”

ஆனால் அது உண்மையில்லை என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியும். அவர் அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள நாட்டு நாய்களைப் பார்த்திருக்கிறார். எந்த நாயும் அவரைப்பார்த்து இப்படி நட்போடு வாலை ஆட்டியதோ அல்லது கைவிரல்களை நக்கியதோ கிடையாது. பிரேன் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும். இந்த நாய் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. ஆனால் அது நாட்டுநாய் என்று தெரிந்ததில் அஷமஞ்சா பாபுவுக்குச் சற்று ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது, அதைச் சொல்லவும் செய்தார். ஆனால் பிரேன் பாபு உடனே கிண்டலான குரலில், “உயர்சாதி நாய்களை வளர்ப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியுமா உனக்கு? உன் சம்பளத்தில் பாதியை மிருக வைத்தியருக்கு கொடுத்துவிட வேண்டியிருக்கும். இந்தவகை நாய்களால் உனக்கு அந்தத்தொல்லை இல்லை. இவைகளுக்கென்று தனி உணவுப்பழக்கம் கிடையாது . நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ அதையே இதுவும் சாப்பிடும். ஆனால் மீன் மட்டும் கொடுக்காதே. மீன் பூனைகளுக்குத்தான்; மீனின் எலும்புகள் நாயை சிரமப்படுத்திவிடும்”.

கல்கத்தாவுக்கு வந்ததும், அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு நாய்க்குட்டிக்கு ஒருபெயர் வைக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. அது ஒரு ஆங்கிலப் பெயராக இருக்கவேண்டுமென்று நினைத்தார், ஆனால் டாம் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு எந்தப்பெயரும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. பிறகு, ஒருநாள் அந்தக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென, அது பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பதால் ப்ரௌனி என்பது பொருத்தமான பெயர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் ஒருவரிடம் இருந்த ஆங்கிலேயத் தயாரிப்பான கேமெராவுக்குப் பெயர் ப்ரௌனி, எனவே அந்தப் பெயரும் ஆங்கிலமாகத்தான் இருக்கமுடியும். பெயரை முடிவு செய்த கணமே, அதை நாய்க்குட்டியின் மேல் பரீட்சித்துப் பார்த்தார், உடனே அது பிரம்பு முக்காலியில் இருந்து தவ்வி, அவர் அருகில் வந்து வாலாட்டியது. அஷமஞ்சா பாபு இப்போது, “சிட் டவுன்.” என்றார், உடனே அது பின்னங்காலில் உட்கார்ந்து வாயைத் திறந்து சின்னதாகக் கொட்டாவி விட்டது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, ப்ரௌனி நாய்களுக்கான போட்டி ஒன்றில் புத்திசாலித்தனத்திற்கான முதல் பரிசைத் தட்டிச்செல்வது கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

அவருடைய வேலைக்காரன் பிபினும் நாய்களை விரும்புபவனாக இருந்தது அவரின் அதிர்ஷ்டம். அஷமஞ்சா பாபு வேலைக்குப் போனதும், ப்ரௌனியைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை அவனாகவே ஏற்றுக்கொண்டான். அஷமஞ்சா பாபு, பிபினை எச்சரித்திருந்தார், நாய்க்கு கண்டதையும் கொடுக்கக் கூடாது. ‘அப்புறம் அவன் தெருவுக்குச் சென்றுவிடாமல் பார்த்துக்கொள். இப்போதெல்லாம் கார் ஓட்டுபவர்கள் கண்ணுக்குப் பட்டை மாட்டிக்கொண்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள்.’ எவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு வந்தாலும் வேலைமுடிந்து திரும்பும்போது ப்ரௌனி அவரைப்பார்த்து அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் வேகமாக வாலாட்டும்வரை அவருக்குக் கவலையாகத்தான் இருக்கும்.

000

அந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஹஷிமாராவிலிருந்து வந்த மூன்றாம்மாதம். அதுவொரு சனிக்கிழமை, நவம்பர்மாதம் இருபத்து மூன்றாம் தேதி. அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் வேலையிலிருந்து திரும்பிவந்து, பழைய மரநாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தார். கட்டிலையும் பிரம்பு முக்காலியையும் தவிர அந்த அறையில் இருந்த ஒரே மரச்சாமான் அதுதான்; அது திடீரென அவருக்கடியில் உடைந்து, கைகால்களைப் பரப்பியபடி அவரைத் தரைக்கு அனுப்பியது. உண்மையில் அவருக்குப் பலமான அடி, சொல்லப்போனால் மரக்காலைப்போலத் தன் முழங்கையும் இடம்விட்டு நகர்ந்துவிட்டதோ என்று நினைக்கும்போது அந்த எதிர்பாராத சத்தம் வலியை மறக்கச் செய்துவிட்டது.

அது படுக்கையிலிருந்து வந்தது. ஒரு சிரிப்பொலி அல்லது சரியாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அதுவொரு இளிப்பு, அது தோன்றிய இடம் சந்தேகமே இல்லாமல் ப்ரௌனி, கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த அதன் உதடுகள் இன்னமும் வளைந்திருந்தன.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குப் பொதுஅறிவு சற்று விசாலமாக இருந்திருந்தால், நாய்கள் ஒருபோதும் சிரித்ததில்லை என்று தெரிந்திருக்கும். கொஞ்சமேனும் கற்பனைவளம் இருந்திருந்தால் இச்சம்பவம் அவர் தூக்கத்தைப் பறித்திருக்கும். இரண்டுமே அவரிடம் இல்லை என்பதால் அஷமஞ்சா பாபு, ஃப்ரீ ஸ்கூல் தெருவின் பழைய புத்தகக்கடை ஒன்றில் இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய All About Dogs என்ற புத்தகத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு மணிநேரம் தேடியும் அந்தப்புத்தகத்தில் சிரிக்கும் நாய் பற்றிய தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனாலும் ப்ரௌனி சிரித்தது என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அதுமட்டுமல்ல, சிரிப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருப்பதால் சிரித்தது. இது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, அவரது சிறுவயது நிகழ்ச்சியொன்றை ஞாபகப்படுத்தியது. சந்தர்நகோரிலுள்ள அவரது வீட்டிற்கு ஒரு மருத்துவர் வந்திருந்தார், அப்போது அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி உடைந்து விழுந்தது. அஷமஞ்சா பாபு அடக்கமுடியாமல் வெடித்துச் சிரித்தார் என்பதால் அவரது காதுகளைத் திருகினார் அப்பா.

புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ப்ரௌனியைப் பார்த்தார். அவர்களின் கண்கள் சந்தித்துக்கொண்டதும், ப்ரௌனி தன் முன்னங்காலை எடுத்துத் தலையணையில் வைத்து அவரைப்பார்த்து வாலாட்டியது, மூன்றுமாதத்தில் அதன் வால் ஒன்றரை இஞ்ச் வளர்ந்துவிட்டது. இப்போது அதன் முகத்தில் சிரிப்புக்கான சுவடே இல்லை. ஏன் இருக்கவேண்டும்? காரணமில்லாமல் சிரிப்பது பைத்தியத்தின் அடையாளம். ப்ரௌனி ஒரு பைத்தியம் பிடித்த நாயில்லை என்பதில் அஷமஞ்சா பாபு ஆசுவாசமாய் உணர்ந்தார்.

இது நடந்த ஒரு வாரத்திற்குள் இன்னும் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளில் ப்ரௌனிக்கு சிரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. முதலாவது இரவினில் நடந்தது, ஒன்பதரை மணி வாக்கில். அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் ப்ரௌனி படுப்பதற்காக வெள்ளை விரிப்பொன்றைத் தரையில் விரித்திருந்தார், ஒரு கரப்பான்பூச்சி எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து சுவரில் அமர்ந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தன் செருப்பை எடுத்து அதன்மீது வீசினார். செருப்பு குறிதவறி மாட்டப்பட்டிருந்த கண்ணாடியில் இறங்கி, அதைக் கீழேயனுப்பி நொறுக்கியது. இம்முறை ப்ரௌனி சிரித்த சிரிப்பு, அவருடைய கண்ணாடி உடைந்ததற்கான இழப்பீட்டை விட அதிகமானது.

இரண்டாவது முறை வந்தது பெருஞ்சிரிப்பல்ல, சின்னதாய் ஒரு எக்கலிப்பு. எதுவும் நடக்கவில்லையே என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு ஏன் இந்தச் சிரிப்பு? அவரின் வேலையாள் பிபின் வந்ததும் அதற்கான விடை தெரிந்துவிட்டது. அவரைப் பார்த்ததும் புன்னகையோடு ‘உங்கள் காதுக்குப் பக்கத்தில் ஷேவிங் சோப்பு ஒட்டியிருக்கிறது, அய்யா’ என்றான். கண்ணாடி உடைந்து போனதால் சன்னல் கண்ணாடியில்தான் அவர் சவரம் செய்ய வேண்டியிருந்தது, கைகளை வைத்துப்பார்த்து பிபின் சொன்னது உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டார்.

அற்பமான விஷயங்களுக்குக் கூட ப்ரௌனி சிரிக்கிறது என்பது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு ஆச்சரியமாகப் பட்டது. தபால் அலுவலகத்தில் அவர் மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர் சிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் ப்ரௌனியின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பிலும் அந்த எக்கலிப்பின் ஒலியிலுமே இருந்தது. நாய்களின் சிரிப்பு பற்றி All About Dogs எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கலாம், நாய்களைப் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா போல ஒன்று கிடைத்தால், நிச்சயமாக அதில் இந்த சிரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். பவோனிபூரில் இருந்த நான்கு புத்தகக்கடையிலும் – புது மார்க்கெட்டில் இருந்த அத்தனை கடைகளிலும் – அப்படியொரு என்சைக்ளோபீடியா கிடைக்கவில்லை. அஷமஞ்சா பாபு, திரு. ரஜனி சாட்டர்ஜியைப் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தார். அந்த ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர் அவர் தெருவில், பக்கத்திலேயேதான் வசித்து வந்தார். ரஜனிபாபு எந்தப்பாடத்தைப் போதித்தார் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஒரு பேராசிரியரின் படிப்பறையில் இருப்பது போலவே தடித்தடியான புத்தகங்கள் ஒரு அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார்.

000

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இந்தச் சாகசத்துக்குத் துணையிருக்கும்படி மௌனமாக துர்க்கையை வேண்டிக்கொண்டு, பேராசிரியர் சாட்டர்ஜியின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். நிறையமுறை அவரைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்திருந்தாலும், அவருக்கு இவ்வளவு அடர்த்தியான புருவங்களும், கரகரப்பான நடுங்கவைக்கும் குரலும் இருக்குமென்று தெரியாது. பேராசிரியர் அவரை வாசலோடு துரத்தவில்லை என்பதால் தைரியமாக உள்ளே நுழைந்து சோஃபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டார். பிறகு சின்னதாக ஒருமுறை இருமிவிட்டுக் காத்திருந்தார். பேராசிரியர் தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த செய்தித்தாளை வைத்துவிட்டு வந்திருப்பவரைக் கவனித்தார்.

“உன் முகம் பரிச்சயமானதாகத் தெரிகிறது.”

“நான் இங்கே பக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன்.”

“அப்படியா? என்ன விஷயம், சொல்லு.”

“உங்கள் வீட்டில் ஒரு நாயைப் பார்த்திருக்கிறேன்: அதனால்தான். . .”

“அதனாலென்ன? எங்களிடம் இரண்டு இருக்கிறது ஒன்றல்ல.”

“ஓ. . . என்னிடமும் ஒன்று இருக்கிறது.”

“உனக்கு என்ன ஊரிலுள்ள நாய்களை எண்ணும் வேலையா?”

அஷமஞ்சா பாபு அந்தக்கேள்வியில் இருந்த எள்ளலைக் கவனிக்கவில்லை. “நான் தேடிக்கொண்டிருப்பது உங்களிடம் இருக்குமா என்று பார்க்கவந்தேன்.” என்றார்.

“என்ன அது?”

“உங்களிடம் நாய்கள் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா இருக்கிறதா?”

“இல்லை. என்னிடம் இல்லை. அது உனக்கெதற்கு?”

“அதிலே பாருங்கள். . . என் நாய் சிரிக்கிறது. ஆகவே நாய்கள் இப்படிச் சிரிப்பது இயற்கையானதுதானா என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். உங்களுடைய நாய்கள் சிரிக்கின்றனவா?”

அறையில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம் எட்டு அடித்து ஓயும்வரை பேராசிரியர் நிலைகுத்திய பார்வையில் அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்தார். பிறகு “உன் நாய் இரவில் சிரிப்பதுண்டா?” என்று கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, ஆமாம், இரவிலும்தான்.”

“போதைவஸ்துக்களில் உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? கஞ்சாவினால் மட்டும் இப்படிப்பட்ட விளைவுகளைக் கொடுக்கமுடியாது. ச்சரஸ், ஹஷிஷ் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்வாயோ?”

அஷமஞ்சா பாபு தனக்குள்ள ஒரே கெட்டபழக்கம் புகைபிடிப்பதுதான் என்று அடங்கிய குரலில் சொன்னார் – நாய் வந்ததிலிருந்து அதையும் கூட வாரத்திற்கு மூன்று பாக்கெட்டிலிருந்து இரண்டாக்கி விட்டதைத் தெரிவித்தார்.

“ஆனாலும் உன் நாய் சிரிக்கிறது என்கிறாய்?”

“அது சிரிப்பதை என் கண்களால் பார்த்தும் காதால் கேட்டுமிருக்கிறேன்.”

“கவனி”. பேராசிரியர் சாட்டர்ஜி தன் கண்ணாடியை கழற்றினார், அதைத் தன் கைக்குட்டையால் துடைத்து, மீண்டும் மாட்டிக்கொண்டு அஷமஞ்சா பாபுவை உன்னிப்பாகப் பார்த்தார். பிறகு வகுப்பில் விரிவுரையாற்றும் தொனியில் உணர்ச்சி முழக்கமிட்டார்:

“இயற்கையின் அடிப்படை விதிகள் குறித்து உனக்கிருக்கும் அறியாமையைக் கண்டு வியக்கிறேன். கடவுளால் படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் மனிதனே சிரிக்கத் தெரிந்தவன். இது மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் ஹோமோசேப்பியன்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று. ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்று கேட்காதே, ஏனென்றால் எனக்குத் தெரியாது. கடலில் வாழக்கூடிய டால்பின்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். டால்பின்கள் மட்டும் ஒரேயொரு விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தவிர வேறு இல்லை. மனிதர்கள் ஏன் சிரிக்க வேண்டும் என்பதும் தெளிவாகப் புரியவில்லை. எவ்வளவோ தத்துவவாதிகள் ஏனென்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசித்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் விடை தெரியவில்லை. உனக்குப் புரிகிறதா?”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது; கூடவே அவர் இப்போது அந்த இடத்தைக்காலி செய்ய வேண்டும் என்பதும் புரிந்தது, ஏனென்றால் பேராசிரியர் மீண்டும் செய்திதாளுக்குப் பின்னால் காணாமல் போயிருந்தார்.

டாக்டர் சுகோமோய் பௌமிக் – சிலர் அவரை டாக்டர் பவ்-வவ்-மிக் என்றும் அழைப்பதுண்டு – நகரத்தில் சிறந்த மிருக வைத்தியர். மற்றவர்கள் காதுகொடுத்துக் கேட்காததை நிச்சயம் ஒரு மிருக வைத்தியர் கேட்பார் என்ற நம்பிக்கையில் அஷமஞ்சா பாபு அவரிடம் டெலிபோனில் நேரம் கேட்டுக்கொண்டு கோகலே ரோட்டிலுள்ள அவர் வீட்டுக்கு ப்ரௌனியையும் அழைத்துச் சென்றார். ப்ரௌனி கடந்த நான்கு மாதத்தில் பதினேழுமுறை சிரித்திருக்கிறது. அவர் கவனித்தவரை சிரிக்கும்படியாக ஏதாவது சொன்னால் ப்ரௌனி சிரிப்பதில்லை; கோமாளித்தனமான நிகழ்வுகளுக்கு மட்டுமே சிரிக்கிறது. அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியின் முன்பாக ’கிங் ஆஃப் பம்பார்டியா’ – நான்சென்ஸ் ரைம்ஸ்’சைச் சொல்லிக் காட்டினார், ஆனால் அதனிடத்தில் எந்த விளைவையும் அது ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால் குழம்பிலிருந்த ஒரு உருளைக்கிழங்கு அஷமஞ்சா பாபுவின் கையிலிருந்து நழுவி, தயிர் வைத்திருந்த தட்டில் விழுந்தபோது, கிட்டத்தட்ட மூச்சு நிற்குமளவு சிரித்தது. பேராசிரியர் சேட்டர்ஜி கடவுளின் படைப்பு குறித்து அவருக்கு வகுப்பெடுத்தார், ஆனால் அந்த மெத்தப்படித்தவர் சொன்னது தவறு என்பதற்கு இங்கே உயிருள்ள ஒரு சாட்சி இருக்கிறது.

எனவே அஷமஞ்சா பாபு, ஒருமுறைக்கு இருபது ரூபாய் வாங்கினாலும் பரவாயில்லை என அந்த மிருகவைத்தியரைப் பார்க்கப் போகிறார். ஆனால் நாயின் தனித்தன்மையான குணத்தைச் சொல்லும்முன்பே நாயின் தோற்றத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர் புருவம் உயர்ந்துவிட்டது. “நாட்டுநாய்களை நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இதுபோலப் பார்த்ததில்லை.” என்றார்.

நாயைத் தூக்கி மேசையின்மீது வைத்தார். ப்ரௌனி தன் காலடியில் இருந்த பித்தளை பேப்பர் வெயிட்டை முகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன சாப்பிடக் கொடுப்பீர்கள்?”

“நான் சாப்பிடும் எல்லாமும் சாப்பிடுவான் சார், உயர் ஜாதி நாய் இல்லையே. . .”

டாக்டர் பௌமிக்கின் நெற்றி சுருங்கியது. மிக ஆர்வமாக நாயைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். “நல்ல ஜாதி நாய் ஒன்றைப் பார்த்ததும் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் சிலசமயம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. உதாரணமாக இது. இது நாட்டுநாய் என்று என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. நீங்கள் இதற்கு அரிசியும் பருப்பும் கொடுப்பதை நிறுத்தவேண்டுமென்று சொல்லுவேன். இவனுக்கான உணவுப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறேன்.”

அஷமஞ்சா பாபு தான் அங்குவந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல ஆயத்தமானார். “நான் – வந்து, என் நாயிடம் ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது – அதனால்தான் உங்களிடம் கொண்டுவந்தேன்.”

“முக்கியத்துவமா?”

“இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

“சிரிக்கிறதா–?”

“ஆமாம், சிரிக்கிறது. உங்களையும் என்னையும் போல.”

“நம்பமுடியவில்லை! இப்போது சிரிக்கவைக்க முடியுமா, நான் பார்க்க வேண்டும்?”

இப்போது அஷமஞ்சா பாபு திகைத்துப்போய் நின்றுவிட்டார். இயல்பாக அவர் ஒரு கூச்சசுபாவி, ப்ரௌனியிடம் கோணங்கிச் சேட்டைகள் காண்பித்து அதைச்சிரிக்க வைக்க அவரால் முடியாது, போலவே அந்த இடத்தில் அந்நேரத்தில் சிரிக்கும்படியாக எதுவும் நிகழவும் வாய்ப்பில்லை. எனவே டாக்டரிடம் ப்ரௌனி சிரிக்கச்சொன்னால் சிரிக்காது என்றும் ஏதாவது சிரிக்கும்படியான சம்பவம் நடக்கவேண்டும் என்று விளக்கினார். அதன்பிறகு டாக்டர் பௌமிக்குக்கு, அஷமஞ்சா பாபுவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க நேரமில்லை. “உன் நாய் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு விநோதமாயிருக்கிறது; அது சிரிக்கிறது என்று சொல்லி இன்னும் விநோதமாக்கவேண்டாம். என்னுடைய இருபத்தியிரண்டு வருட அனுபவத்தில் சொல்கிறேன், நாய்கள் அழும், பயப்படும், கோபம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பொறாமையை வெளிப்படுத்தும். நாய்கள் கனவுகூடக் காணும் ஆனால் சிரிக்காது.”

இந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு, அஷமஞ்சா பாபு யாரிடமும் ப்ரௌனியின் சிரிப்புபற்றிப் பேசவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டார். அதை நிரூபிக்க முடியவில்லை எனும்போது சபையில் வைத்து அவமானப்படுவானேன்? யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரியாமல் போனால்தான் என்ன? அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி அவருடைய நாய், அவரின் சொத்து. அவர்களின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் வெளியாட்களை இழுப்பானேன்?

000

ஆனால் விஷயங்கள் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப நடப்பதில்லை. ஒருநாள் ப்ரௌனியின் சிரிப்பு வெளியாள் ஒருவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது.

சிலநாட்களாகவே அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியை மதியநேரங்களில் விக்டோரியா மெமோரியல் அருகே நடைக்கு அழைத்துச்செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளாயிருந்தார். ஒரு ஏப்ரல் நாளில், நடையின் நடுவே, திடீரென்று புயல்காற்று ஆரம்பமானது. அஷமஞ்சா பாபு வானத்தைப் பார்த்து, வீட்டுக்குத் திரும்புவது பாதுகாப்பானதல்ல, எந்தநேரமும் மழை வந்துவிடலாம் என்று கணித்தார். எனவே ப்ரௌனியுடன் பளிங்கு வளைவோடு கூடிய கருப்புநிறக் குதிரைவீரன் சிலையின் கீழ் ஒதுங்குவதற்காக விரைந்தார்.

இதற்கிடையே, மழை பெருந்துளிகளாக விழ ஆரம்பித்ததும் மக்கள் ஒதுங்க இடம் தேடத்தொடங்கினர். வளைவுக்கு இருபதடி தள்ளி, வெள்ளைச்சட்டையும் ட்ரவுசரும் அணிந்த ஒரு குண்டான மனிதர் தன் குடையை விரித்தபோது திடீரென காற்றின் வேகம்கூடி குடையைத் தலைகீழாக்கியது. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அஷமஞ்சா பாபு வெடித்துச் சிரிக்க இருந்தார், ஆனால் ப்ரௌனி அவரை முந்திக்கொண்டு சத்தமாக புயல்காற்றின் சத்தத்தையும் மீறி வெடிவெடித்ததுபோலச் சிரித்தது அந்தப் பரிதாபமான நபருக்கும் கேட்டுவிட்டது. அம்மனிதர் குடையை மடிப்பதை விட்டுவிட்டு வியப்புடன் ப்ரௌனியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ப்ரௌனியால் தனது சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவும் கிறுக்குத்தனமாக ப்ரௌனியின் வாய்க்கு முன்பாகத் தன் கையைத்தட்டி அமைதிப்படுத்தப் பார்த்தார், ஆனால் அது உதவவில்லை. வாயடைத்துப்போன அம்மனிதர் அஷமஞ்சா பாபுவை நோக்கி ஏதோ பேயைப் பார்த்தவரைப்போல நடந்துவந்தார். ப்ரௌனி இப்போது அமைதியடையத் தொடங்கியிருந்தது என்றாலும் அதுவே அம்மனிதரின் விழிபிதுங்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

“சிரிக்கும் நாய்.”

“ஆமாம், சிரிக்கும் நாய்.” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு.

“ஆனால் இது எவ்வளவு விநோதமானது.”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அந்நபர் பெங்காலிக்காரர் அல்ல என்று தெரிந்தது. குஜராத்தி அல்லது பார்சியாக இருக்கவேண்டும். அஷமஞ்சா பாபு தன்னை நோக்கி சரமாரியாக வந்து விழப்போகும் கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதிலளிக்க தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.

தூறல் இப்போது கனமான மழையாகிவிட்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவோடு மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த அக்கனவான், பத்தே நிமிடத்தில் ப்ரௌனியைப் பற்றி என்னவெல்லாம் உண்டோ எல்லாமும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டார். கூடவே, அஷமஞ்சா பாபுவின் முகவரியையும் எழுதி வைத்துக்கொண்டார். தன்னுடைய பெயர் பில்லூ போக்கன்வாலா என்றார், நாய்களைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்த அவர் அவ்வப்போது அவை குறித்து எழுதுவதும் உண்டு, இன்றைய நாளின் அனுபவம் அவர் இதற்குமுன் கண்டதையெல்லாம் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது, அநேகமாக, இனி எதிர்காலத்தில் கூட இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்காது என்றார். தான் எப்பேர்ப்பட்ட அதிசயச் சுரங்கத்தை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்கே தெரியவில்லை, இதற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

மழை நின்ற சிறிது நேரத்தில், திரு. போக்கன்வாலா சௌரிங்கீ ரோட்டின் குறுக்கே கடக்கும்போது ஒரு மினிபஸ் ஒன்றில் அடிபட்டதற்கும் ப்ரௌனிக்கும் தொடர்புண்டு என்றால் அது தவறாகாது – சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சிந்தனைகள் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் வாகனங்களைக் கவனிப்பதை மறக்கடித்துவிட்டது. மருத்துவமனையில் இரண்டரை மாதங்கள் இருந்த பின், உடல் தேறுவதற்காக போக்கன்வாலா நைனிடால் சென்றார். மலைவாசஸ்தலத்தில் ஒருமாதத்தைக் கழித்தபின் கல்கத்தா வந்த அன்று மாலை பெங்கால் க்ளப்பில் உள்ள தன் நண்பர்களுக்கு சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சம்பவத்தை விவரித்தார். திரு.பாலபோரியா மற்றும் திரு.பிஸ்வாஸ். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் க்ளப்பிலுள்ள இருபத்தியேழு உறுப்பினர்கள் மற்றும் மூன்று பேரர்களின் காதுகளுக்கு இந்த விஷயம் போய்ச் சேர்ந்தது. அடுத்தநாள் காலை கல்கத்தாவிலுள்ள குறைந்தபட்சம் ஆயிரம் பேருக்கு இச்சம்பவம் தெரிந்துவிட்டது.

000

இந்த மூன்றரை மாதங்களில் ஒருமுறை கூட ப்ரௌனி சிரிக்கவில்லை. அதற்கு முக்கியக் காரணம் வேடிக்கையான சம்பவம் எதுவும் அதன்முன்னே நிகழவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு இது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை; ப்ரௌனியின் இந்தத் தனித்துவமான கொடையைக் காசாக்கும் எண்ணம் அவருக்கு எப்போதுமே வந்ததில்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையான இடத்தை ப்ரௌனி நிரப்பிவிட்டதில் அவர் மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். சொல்லப்போனால் எந்த மனிதப்பிறவியின் மீதும் அவருக்கு ஈர்ப்பு இருந்ததில்லை.

சிரிக்கும்நாய் பற்றிய சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டவர்களில் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிக்கையின் உயரதிகாரியும் ஒருவர். அஷமஞ்சா பாபுவைப் பேட்டியெடுக்கும்படி நிருபரான ரஜத் சௌத்ரியை அனுப்பினார். அஷமஞ்சா பாபு லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலைபார்க்கும் விஷயத்தை அவருக்குச் சொன்னது போக்கன்வாலா.

ஒரு நிருபர் தன்னைச் சந்திக்க நினைத்ததே அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாய் இருந்தது. ரஜத் சௌத்ரி, போக்கன்வாலாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டதும்தான் அவர் எதற்காக தன்னைச் சந்திக்க வருகிறார் என்று விளங்கிவிட்டது. அஷமஞ்சா பாபு, நிருபரைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அழைத்து வந்தார். அந்த மரநாற்காலி இப்போது சரிசெய்யப்பட்டு புதிய கால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது, அஷமஞ்சா பாபு நிருபரை அதில் அமரும்படி சொல்லிவிட்டுத் தான் படுக்கையில் அமர்ந்துகொண்டார். ப்ரௌனி, சுவரில் ஏறிக்கொண்டிருந்த எறும்புகளின் வரிசையொன்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்தது; இப்போது உடனே படுக்கையில் தவ்வி அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அருகே அமர்ந்து கொண்டது.

ரஜத் சௌத்ரி தனது ரெக்கார்டரின் பொத்தானை அழுத்தப் போகும்போது ஒரு எச்சரிக்கையை முன்பே கொடுத்துவிடுவது நல்லது என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தோன்றியது. எனவே, “அதாவது சார், என்னுடைய நாய் முன்பெல்லாம் அடிக்கடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக சிரிக்கவே இல்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அது சிரிப்பதைப் பார்க்கவேண்டுமென வந்திருந்தால் அது உங்களுக்கு ஏமாற்றமாக அமையலாம்,” என்றார்.

ஒரு நல்ல விஷயம் கிடைத்ததும் சந்தோஷமான புன்னகையை வெளியிடும் துடிப்பான நிருபர்களைப் போல ரஜத் சௌத்ரி ஒரு புன்னகையைத் தவழவிட்டார். அந்தச் செய்தி அவருக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தாலும் அது வெளியில் தெரியக்கூடாதென கவனமாக இருந்துகொண்டார். “அதனாலென்ன, பரவாயில்லை. நான் உங்களிடமிருந்து சில விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் அவ்வளவே. ஆரம்பிக்கும் முன், இவனது பெயர். நீங்கள் உங்கள் நாயை என்னவென்று கூப்பிடுகிறீர்கள்?”

அஷமஞ்சா பாபு மைக்கின் அருகில் செல்வதற்காக கழுத்தை நீட்டி, “ப்ரௌனி” என்றார். ”ப்ரௌனி…” நிருபரின் கழுகுக்கண்கள் நாய் தன் பெயரைச் சொன்னதும் வாலாட்டுவதைக் கவனித்தன. “இவனுக்கு என்ன வயதாகிறது?”

“பதிமூன்று மாதம்.”

“இந்த நாயை எ-எ-எங்கே கண்டெடுத்தீர்கள்?”

இதற்கு முன்பும் இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது. ரஜத் சௌத்ரியின் இந்தப் பெரிய குறைபாடு பேட்டிகளின்போது இடையே தலைகாட்டி அவரை சங்கடத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டுசெல்லும். இங்கும் அதேதான் நடந்திருக்கும், ஆனால் அப்படித் திக்கியது எதிர்பாராத விதமாக ப்ரௌனியின் அதிசயமான குணத்தை வெளிக்கொண்டு வர உதவியது. அந்தவகையில் போக்கன்வாலாவுக்கு அடுத்து ப்ரௌனியின் மனிதர்களைப் போன்ற சிரிப்பைக் கண்ணால் பார்த்த வெளிநபர் ரஜத் சௌத்ரிதான்.

அடுத்துவந்த ஞாயிறு காலை, க்ராண்ட் ஹோட்டலின் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் அமர்ந்திருந்த அமெரிக்காவின் சின்சினாட்டியைச் சேர்ந்த திரு.வில்லியம்.பி.மூடி, செய்தித்தாளில் சிரிக்கும் நாயைப் பற்றிப் படித்ததும் ஹோட்டல் ஆபரேட்டருக்கு அழைத்து இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த திரு.நேண்டியை உடனடியாக அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். கடந்த இரு தினங்களில் திரு.மூடி, திரு.நேண்டியின் சேவையைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றபோது, நகரத்தின் அனைத்து விஷயங்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருப்பதைக் கண்டார். ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகை சிரிக்கும் நாய்க்கு சொந்தமானவரின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்திருந்தது. திரு.மூடி அந்தக் கதாபாத்திரத்தைச் சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

அஷமஞ்சா பாபு ஸ்டேட்ஸ்மேனைப் படிக்கவில்லை. தவிரவும், ரஜத் சௌத்ரி அந்த நேர்காணல் எப்போது வெளிவரும் என்று சொல்லவில்லை, சொல்லியிருந்தால் ஒரு பிரதி வாங்கியிருப்பார். அவரது அண்டை வீட்டுக்காரரான காளிகிருஷ்ண தத் மீன் மார்க்கெட்டில் வைத்து அதைப்பற்றிச் சொன்னார்.

“நீங்கள் ஒரு நல்ல குணமுள்ள மனிதர்,” என்றார் திரு.தத். “இப்படி ஒரு பொக்கிஷத்தை ஒரு வருஷத்திற்கும் மேலாக வீட்டிலேயே வைத்திருக்கிறீர்கள், அதைப்பற்றி யாரிடமும் மூச்சுக்கூட விடவில்லையே? இன்றைக்கு சாயங்காலம் போல உங்கள் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள் நாய்க்கு ஒரு ஹலோ சொல்லியே ஆகவேண்டும்.” அஷமஞ்சா பாபுவின் இதயம் கலவரமானது. நிச்சயமாக இதுவொரு பிரச்சினையாக ஆகப்போகிறது என்று அவருக்குத் தெரிந்தது. திரு.தத் போலவே அக்கம்பக்கத்தில் நிறையபேர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் வாசிப்பவர்கள்தான், எல்லோரும் அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவரது நாய்க்கு ஹலோ சொல்ல விரும்புவார்கள். இது அவரை சோர்வடையச் செய்யுமொரு நிகழ்வு.

மஞ்சா பாபு உடனடியாக சுதாரித்துக் கொண்டு, அன்றைய நாளை வீட்டிலிருந்து தள்ளி இருந்தபடி கழிப்பது என்று முடிவு செய்தார். எனவே, ப்ரௌனியை தனது கக்கத்தில் இடுக்கியபடி, வாழ்வில் முதன்முறையாக ஒரு டாக்சியில் ஏறி, நேராக பாலிகஞ்ச் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்று அங்கிருந்து போர்ட் கேனிங் செல்லும் ரயிலில் ஏறிக்கொண்டார். பாதிதூரம் சென்றதும் ரயில் பால்சிட் என்ற ஸ்டேஷனில் நின்றது. அந்த இடம் பார்க்கப் பிடித்திருந்ததால் அஷமஞ்சா பாபு அங்கேயே இறங்கிக் கொண்டார். அன்றைய நாள் முழுவதையும் அமைதியான மூங்கில் தோட்டத்திலும் மாந்தோப்பிலும் கழித்தபின் புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தார். ப்ரௌனியும் அந்த இடத்தை நன்றாக ரசிப்பது போலிருந்தது. அதன் இதழ்க்கடையில் தவழ்ந்த மெல்லிய புன்னகை இதற்குமுன் அஷமஞ்சா பாபுவே பார்த்திராதது. அதுவொரு மாசற்ற புன்னகை, அமைதியின், மனநிறைவின் புன்னகை, உள்ளிருக்கும் மகிழ்ச்சியினால் உருவான புன்னகை. நாய்களின் ஒரு வருடம் என்பது மனித வாழ்க்கையில் ஏழு வருடத்திற்குச் சமம் என்று எங்கோ அவர் படித்திருக்கிறார். ஆனாலும் சுற்றியும் மரங்களடர்ந்த இதுபோன்ற இடத்தில் இவ்வளவு அமைதியான நடத்தையை ஏழு வயது மனிதக் குழந்தையிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

000

அஷமஞ்சா பாபு வீட்டிற்குள் நுழையும்போது மணி ஏழைத் தாண்டியிருந்தது. யாரேனும் அழைத்திருந்தார்களா என்று பிபினிடம் கேட்டார். குறைந்தது நாற்பது முறை அவரைத்தேடி வந்தவர்களுக்காகக் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது என்றான். அஷமஞ்சா பாபுவால் தன்னுடைய முன்னெச்சரிக்கைக்காகத் தன்னைத்தானே பாராட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஷூவைக் கழற்றியபடி பிபினிடம் ஒரு டீ கேட்டபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். “அடச் சை!” என்று நொந்து கொண்டார் அஷமஞ்சா பாபு. கதவைத் திறந்ததும் அவர் பார்த்தது ஒரு வெள்ளைக்காரரை. “ராங் நம்பர்.” என்று சொல்ல நினைத்து பின்னால் நின்றிருந்த பெங்காலிக்காரரைப் பார்த்ததும் “யார் வேண்டும்?” என்றார்.

“நீங்கள்தான்,” என்றார் இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த ஷ்யாமோல் நேண்டி, “அதாவது, உங்களுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் நாய் உங்களுடையது என்றால், இன்றைக்குப் பேப்பரில் எப்படிச் சொல்லியிருந்ததோ அப்படியே இருக்கிறது. நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?”

அஷமஞ்சா பாபு அவர்களைத் தனது படுக்கையறைக்குள் வரும்படி பெருந்தன்மையோடு அழைக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார், திரு.நேண்டி பிரம்பு முக்காலியில் அமர்ந்துகொள்ள, அஷமஞ்சா பாபு தன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டார். ப்ரௌனி சற்றே அசௌகரியமாகத் தென்பட்டது, அறையின் வாசற்படிக்கு வெளியிலேயே நின்று கொண்டது; அறைக்குள் இரண்டு அந்நியர்கள் இருப்பதை அது இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை என்பதால் இருக்கலாம்.

“ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி!” வெளிநாட்டுக்காரர் அறைக்குள் அதை வரவைப்பதற்காக அதை நோக்கிக் குனிந்து மீண்டும் மீண்டும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். ப்ரௌனி அந்த அந்நியரை உறுத்துப் பார்த்தபடி நகராமல் நின்றது.

யார் இவர்களெல்லாம்? என்று இயல்பாக அஷமஞ்சா பாபுவுக்குள் எழுந்த கேள்விக்கு திரு.நேண்டி பதிலளித்தார். அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் அமெரிக்காவின் குறிப்பிடத்தகுந்த பணக்காரர், இந்தியாவுக்கு பழைய ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார்களை வாங்குவதற்காக வந்திருக்கிறார்.

அந்த அமெரிக்கர் இப்போது நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தபடி நாய்க்கு முன்னால் விதவிதமான முகச்சேட்டைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

மூன்று நிமிட தோல்விகரமான கோமாளித்தனங்களுக்குப் பின் முயற்சியைக் கைவிட்டு அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்து, “இதற்கு உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றார்.

அஷமஞ்சா பாபு இல்லையெனத் தலையசைத்தார்.

“இவன் உண்மையிலேயே சிரிப்பானா?” என்றார் அமெரிக்கர்.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அமெரிக்கப் பேச்சு புரியுமோ புரியாதோ என திரு.நேண்டி அவருக்காக மொழிபெயர்த்தார்.

“ப்ரௌனி சிரிக்கும்,” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு, “ஆனால் அது வேடிக்கையென்று எதையாவது உணர்ந்தால்தான்.”

அஷமஞ்சா பாபுவின் பதிலை நேண்டி மொழிபெயர்த்துச் சொன்னபோது அமெரிக்கரின் முகத்தில் செம்மை படர்ந்தது. தெளிவாகத் தெரியாத சூழ்நிலையில், அந்த நாய் சிரிக்கக்கூடியது என்ற நிரூபணம் கிடைக்காத வரையில் அவர் அந்த நாய்க்காகப் பணத்தை வீசியடிக்க விரும்பவில்லை. பின்னால் அவரைத் தர்மசங்கடப்படுத்தக் கூடிய எந்தவொரு நிலையையும் அவர் உருவாக்கிக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. மேலும் தனது வீட்டில் சீனத்திலிருந்து பெரு வரை உள்ள அரிதான பொருட்களும், லத்தீன் மொழி மட்டுமே பேசக்கூடிய கிளியும் வைத்திருக்கிறார். “சிரிக்கும் நாயை வாங்குவதற்காக என்னுடைய செக் புத்தகத்தைக் கையோடு எடுத்து வந்திருக்கிறேன், ஆனால் அது உண்மையிலேயே சிரிக்கும் என்ற ஆதாரம் கிடைக்கவேண்டும்.” என்றார்.

பிறகு தான் சொன்னதை நிரூபிக்கும் விதமாக தனது பாக்கெட்டிலிருந்து நீலநிற செக் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிலெடுத்துக் காட்டினார். சிட்டி பேங்க் ஆஃப் நியூயார்க் என்று அதன்மேல் எழுதியிருந்தது.

“அதன்பிறகு நீங்கள் காற்றில் மிதப்பீர்கள்,” தூண்டும் விதமாகக் கூறினார் திரு.நேண்டி. “அந்த நாயைச் சிரிக்க வைக்கும் விதம் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும். இந்தக் கனவான் 20,000 டாலர்கள் தரத் தயாராக இருக்கிறார். அதாவது இரண்டு லட்சம் ரூபாய்கள்.”

கடவுள் ஏழுநாளில் உலகைப் படைத்ததாக பைபிள் கூறுகிறது. ஒரு மனிதன், தன் கற்பனா சக்தியினால் அதே விஷயத்தை ஏழு விநாடியில் செய்துவிட முடியும். திரு.நேண்டியின் வார்த்தைகள் அஷமஞ்சா பாபுவின் மனதில் உருவாக்கிய சித்திரங்கள், அவர் ஒரு விசாலமான குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் இருக்கிறார், சுழலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, கால்கள் மேசைமீது இருக்க, ஹசுநோ-ஹானாவின்* நறுமணம் அறையை நிறைக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நொடி இந்தச் சித்திரம் திடீரென்று எழுந்த ஒரு ஒலியால் ஊசியால் குத்தப்பட்ட பலூன்போல மறைந்தது. ப்ரௌனி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அது இதற்குமுன் சிரித்த எந்தச் சிரிப்பையும் போல் இல்லை. “ஆமாம் இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

திரு.மூடி முழங்காலிட்டு அமர்ந்தபடி, பரவசத்தினால் உண்டான பதட்டத்தோடு அந்த அபூர்வமான காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். செக் புக் மீண்டும் வெளியே வந்தது, அதோடு, அவருடைய தங்க பார்க்கர் பேனாவும் வந்தது.

ப்ரௌனி இன்னமும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அதன் சிரிப்பிற்கான காரணம் புரியவில்லை, யாரும் திக்கவில்லை, யாரும் தடுமாறி விழவில்லை, யாருடைய குடையும் காற்றில் திரும்பவில்லை, சுவரில் உள்ள எந்தக் கண்ணாடியிலும் செருப்பு விழவில்லை. ஆனால் ஏன் ப்ரௌனி சிரிக்கிறது?

“நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி,” என்றார் திரு.நேண்டி. “இந்த வியாபாரத்தில் எனக்கென்று குறிப்பிட்ட சதவீதம் கிடைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன் – நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

திரு.மூடி இப்போது தரையிலிருந்து எழுந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார். “அவர் தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதுகிறார் என்று கேள்.” என்றார்.

திரு.நேண்டி அக்கேள்வியை பெங்காலியில் ஒலிபரப்பிய பின்னரும் அஷமஞ்சா பாபு பதில் கூறவில்லை, காரணம் இப்போதுதான் அவர் ஓர் ஒளியைக் கண்டிருந்தார், அவ்வொளி அவரது இதயத்தை வியப்பினால் நிறைத்திருந்தது. தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதவேண்டும் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, பெங்காலியில், “அந்தக் கனவானிடம் சொல்லுங்கள். உண்மையில் அந்த நாய் ஏன் சிரித்தது என்று தெரிந்தால் அவர் தனது செக் புத்தகத்தைத் திறந்திருக்க மாட்டார்.” என்றார்.

வறண்ட குரலில் கூர்மையாக “ஏனென்று நீங்கள் சொல்லலாமே?” என்றார் திரு.நேண்டி, இந்த விஷயம் போகிற விதம் அவருக்கு நிச்சயமாகப் பிடிக்கவில்லை. இந்தத் திட்டம் தோல்வியடைந்தால் அமெரிக்கரின் கோபம் தன் மேல்தான் இறங்கும் என்ரு அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி ஒருவழியாக சிரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தைத் தூக்கி, தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, அதன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னார், “என்னுடைய நாய் ஏன் சிரிக்கிறதென்றால், இந்தக் கனவான் பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்கமுடியும் என்று நம்புகிறார்.”

“ஓஹோ,” என்ரார் திரு.நேண்டி. “அப்படியென்றால் உன்னுடைய நாய் ஒரு தத்துவவாதி, அப்படித்தானே?”

“ஆமாம், சார்.”

“அதன் அர்த்தம் அந்த நாயை நீ விற்கமாட்டாய் என்பதா?” நேண்டியின் முகம் இறுகியது.

“மாட்டேன் சார்.”

திரு.மூடியிடம் ஷ்யாமோல் நேண்டி நாயின் உரிமையாளருக்கு அதை விற்கும் எண்ணம் இல்லை என்று மட்டும் சொன்னார்.

திரு.மூடி செக் புத்தகத்தை மீண்டும் தனது பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு, முழங்காலில் இருந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு, அறையிலிருந்து வெஇயேறும் வழியில் தலையை அசைத்தபடி கூறினார். “இந்த ஆள் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.”

அமெரிக்கரின் கார் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தபிறகு அஷமஞ்சா பாபு ப்ரௌனியின் கண்களைப் பார்த்தபடி கேட்டார், “நீ ஏன் சிரித்தாய் என்பதற்கு நான் சரியாம முறையில் விளக்கம் கொடுத்தேன் இல்லையா?”

ப்ரௌனி ஆமோதிப்பாக மெல்லச் சிரித்தது.

000

* ஜப்பானிய பெர்ஃப்யூம். தாமரை மற்றும் அல்லி மலர்களிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் புராதனமான வகை வாசனைத் திரவியம்.

••••

அந்தச் சிறு அனாதை / பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி Fyodor Mikhailovich Dostoevsky / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (23)

தத்துவம்,உளவியல்,மதம் உள்ளிட்ட துறைகளை முன்வைத்து ரஷ்யமொழில் நாவல், சிறுகதை உலகில் அற்புதமான படைப்புகளைத் தந்தவர் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி (1821 – 1881) Crime and Punishment The Idiot Demons The Brothers Karamazov ஆகியவை அவருடைய அற்புதமான படைப்புகளில் சிலவாகும். யதார்த்தமே அவரது எழுத்தின் சிறப்பம்சமாகும்.

I
அந்தப் பெரிய நகரில் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையின் முன்பான குளிர் நாளில் நான் அந்த ஆறுவயது குழந்தையைப் பார்த்தேன்.ஆறுவயதை விடக் கூட குறைவாக இருக்கலாம்.தெருவில் பிச்சை எடுக்க அனுப்பமுடியாத அளவுக்கு சிறிய குழந்தை .ஆனால் இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில் கண்டிப்பாக அவன் விதி அப்படித்தானிருக்கும்.
ஒருநாள் காலையில் குழந்தை ஈரமான நடுக்குகிற நிலவறையில் அவன் கண் விழித்தான். அழுக்கான ஆடை அங்கியால் அவன் சுற்றப்பட்டிருந்தான். எனினும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.வெள்ளை ஆவிபோல அவன் மூச்சு வந்து கொண்டிருந்து.;ஒரு பெட்டி மேல் உட்கார்ந்திருந்தான்.நேரத்தைக் கடத் துவதற்காக அவன் வாயிலிருந்து மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.அது வெளி யேறுவதை வேடிக்கை போலப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.ஆனால்அவனுக்கு அதிகமாகப் பசித்தது.காலையிலிருந்து சிலதடவை வைக்கோல் படுக்கையில் சீக்காய்ப் படுத்திருந்த அம்மாவின் அருகே போக முயற்சித்துக் கொண்டிருந் தான்.அம்மாவின் தலை தலையணைக்கு பதிலாக துணிமூட்டையில் கிடந் தது
அவள் அங்கே எப்படி வந்தாள்? வேறு எங்கிருந்தோ அங்கு வந்த அவள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்க வேண்டும்.அந்த மோசமான விடுதியின் முதலாளி இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் கைது செய்யப்பட்டு காவல் நிலையத்தில் இருக்கிறான்.இன்று விடுமுறை நாள்.மற்ற குடியிருப்புக்காரர்கள் வெளியே போயிருக்கின்றனர்.ஒருவர் மட்டும் விடுமுறைக்காகக் காத்திருக்காமல் இருபத்து நான்கு மணி நேரமாக குடிபோதையில் படுக்கையில் கிடக்கிறார்.

இன்னொரு மூலையில் எண்பது வயதான கிழவி மூட்டுவலியால் பாதிக்கப் பட்டு படுத்துக் கிடக்கிறாள்.அவள் எங்கேயோ குழந்தைகளின் செவிலியாக வேலை பார்த்தவள்;அவள் இப்போது தனியாகத் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் .புலம்பியும், முனகியும், உறுமியும் அந்தச் சிறிய குழந்தையை பயமுறுத்து கிறாள்.அவள் தொண்டையிலிருந்து வரும் கடகட ஒலியால் அந்தச் சிறுவன் அவள் அருகே வர பயப்படுகிறான்.நடை வழியில் குடிப்பதற்கு ஏதோ இருப்பதை அவன் கண்டுபிடித்தாலும்,கைநீட்டி அவனால் அதைத் தொட முடியவில்லை பத்தாவது முறையாக அவன் தாயின் அருகே நகர்ந்து அவளை எழுப்பப் பார்க்கிறான்.இருளில் நடுங்கிப் போகிறான்.

இருட்டு வந்து விட்டதெனினும் விளக்கேற்ற யாரும் வரவில்லை.உற்றுப் பார்த்து அம்மாவின் முகத்தை அறிகிறான். அவளிடமிருந்து எந்த அசைவு மில்லை.சுவரைப் போல அவள் குளிர்ந்து கிடந்தாள்.
“மிகவும் குளிராக இருக்கிறது”அவன் நினைத்தான்.
அசையாமல் சிறிதுநேரம் இருந்தான்.சவத்தின் தோள்மீது அவன் கையிருந் தது.தன் கைவிரல்களை உஷ்ணப்படுத்திக் கொள்ள அவன் வாயால் ஊதி னான்.அப்போது படுக்கையில் கிடந்த தன் குல்லாவைப் பார்த்து விட்டான் கதவை பார்த்தான்.விடுதியின் தரைதளத்தில் அவர்களிருந்தனர்.

பக்கத்து வீட்டு கதவருகே இருந்து இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் நாய் குரைத்துக் கொண்டிருக்கும் அதைக் கண்டு பயமில்லாமலிருந்தால் அவன் அங்கு போயிருப்பான்.
ஓ! என்ன நகரம்! இதைப் போல அவன் இதற்கு முன்பு பார்த்த்தில்லை.அவன் இருந்த இடத்தில் கும்மிருட்டாக இருக்கும்.அந்த முழுவீதிக்கும் ஒரு விளக் குத்தான்.;சிறிய தாழ்வான மரவீடுகள்,எப்போதும் ஷட்டர் போட்டு மூடப்பட்டி ருக்கும் ; இந்த நேரத்திலேயே இருட்டத் தொடங்கிவிடும்..யாருமிருக்க மாட் டார்கள்.எல்லோரும் வீட்டிற்குள் முடங்கவிடுவார்கள்;நாய்கள் கூட்டம் மட்டும் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்.,நூறு ,ஆயிரம் என்று அவை இரவு முழுவ தும் ஊளையிட்டுக் கொண்டும்,குரைத்துக் கொண்டுமிருக்கும்.ஆனாலும் அங்கு மிக வெதுவெதுப்பாக இருக்கும்!சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்கும்.இங்கு,.. ஆ! சாப் பிட ஏதாவது கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாகயிருக்கும்!சத்தம் என்றால் இங்கே பரபரப்புத்தான்..என்ன அற்புதமான விளக்கு,மனிதர்கள் கூட்டம்! குதிரைகள்..வண்டிகள்!அதோடு குளிர் .. குளிர்..! களைப்பான குதிரைகளின் உடல்களில் அழுக்கு படிந்திருக்கும். மூக்குகளிலிருந்து உஷ்ணமான காற்று வரும்.அவற்றின் கால்கள் மென்மையான பனியில் படியும். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவரையும் எப்படி தள்ளிக் கொள்கிறார்கள்! “ஓ!இப்போது சாப்பிட ஏதாவது கொஞ்சம் கிடைத்தால் கூட எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்.அதனால் தான் என் விரல்கள் வலிக்கின்றன.”

II

ஒரு போலீஸ்காரன் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கக் கூடாதென அந்த இடத்தைக் கடந்தான்.

:இங்கு இன்னொரு வீதி இருக்கிறது.ஓ!எவ்வளவு அகலமானது!இங்கே நான் நசுங்கிச் செத்து விடுவேன்.எப்படி எல்லோரும் கூப்பாடு போடுகிறார்கள்.ஓடு கிறார்கள்,உருள்கிறார்கள்! விளக்கு..விளக்கு!அது என்ன?ஓ! எவ்வளவு பெரிய கண்ணாடி ஜன்னல்!,ஓர் அறை,அந்த அறையின் கூரையைத் தொடுமளவுக்கு ஒரு மரம்;அது கிறிஸ்துமஸ் மரம்.மரத்தினடியில் எவ்வளவு விளக்குகள்! தங்கக் காகிதங்கள்,ஆப்பிள்கள் !சுற்றிலும் அழகான பொம்மைகள், சிறிய குதிரை வண்டிகள்.. சிரித்தும் ,விளையாடியும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் அழகான உடையணிந்த சுத்தமான குழந்தைகள்.ஒரு சிறிய பெண் குழந்தை ஒரு சிறுவனோடு நடனமாடுகிறாள்.எவ்வளவு அழகாயிருக்கிறாள் அவள்! அங்கிருந்து இசையும் கேட்கிறது. கண்ணாடியின் வழியாக நான் கேட்கிறேன்.
அந்தக் குழந்தை ரசிக்கிறான்..சிரிக்கவும் செய்கிறான்.அவன் இப்போது தன் விரல்களிலோ ,பாதங்களிலோ எந்த வலியையும் உணரவில்லை.கை விரல் கள் சிவப்பாகி விட்டன.அவற்றை அசைப்பது வேதனையாக இருக்கிறது; அவைகளை இனி மடக்க முடியாது.ஒரு நிமிடம் அழுகிறான்.பிறகு நடந்து மற்றொரு அறையில் உள்ள ஜன்னலருகே போகிறான் அவன்.அங்கும் மரங் களைப் பார்க்கிறான் மேஜையின் மேல் கேக்குகள், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் பாதாம் பருப்புகள் போன்றவை இருப்பதைப் பார்க்கிறான்.நான்கு அழகான பெண்கள் அங்கிருக்கின்றனர். யார் வந்தாலுமவர்களுக்கு கேக் கொடுக்கின் றனர்; ஒவ்வொரு நிமிடமும் கதவுதிறக்க மனிதர்கள் வந்தவண்ணமிருக்கின் றனர்.அந்தச் சிறுவன் தவழ்ந்து முன்னேபோய் திடீரெனக் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே போனான்.ஓ! அவன் உள்ளே போன போது அவனைப் பார்த்தவுடன் எத்தனை சப்தம்,,குழப்பம்!உடனடியாக ஒரு பெண் எழுந்து வந்து ஒரு கோபெக்கை {நாணயம்}.அவன் கையில் வைத்தாள். வெளியே வருவ தற்கு வாசல் கதவைத் திறந்து விட்டாள்.அவன் எப்படி பயந்து போனான்!

III

அந்த கோபெக் அவன் கையிலிருந்து தவறி மாடிப்படியில் உருண்டது.அந்த நாணயத்தை கெட்டியாகக் கையில் அவனால் பிடித்துக் கொள்ள முடிய வில்லை.அவன் வெளியே வேக,வேகமாக நடக்கிறான்.அவன் எங்கே போகி றான்? அவனுக்குத் தெரியவில்லை.அவன் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். கைகளை ஊதிக் கொள்கிறான்.அவன் கஷ்டத்திலிருக்கிறான். அவன் தனியாக உணர்கிறான்,பயமாக இருக்கிறது! திடீரென இது என்ன ! கூட்டமாக மக்கள் நின்றுகொண்டு ரசித்தபடியிருந்தனர்.
“ஒரு ஜன்னல்!கண்ணாடியின் பின்னால், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் உடைகளில் உயிருடன் இருப்பது போலவே மூன்று அழகான பொம்மைகள்! உட்கார்ந்தி ருந்தன. வயதான மனிதன் பிடில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான்.வேறு இரண்டு பேர் நின்று கொண்டு இசைக்குத் தகுந்தவாறு தலையாட்டி வயலின் வாசித் தார்கள்.அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு உதடுகளை அசைத் தனர்.அவர்கள் உண்மையில் பேசுகிறார்களா?கண்ணாடி மூலமாக அவர்கள் பேசுவது மட்டும் கேட்கவில்லை.”

IV

அவன் திடீரென யாரோ பறிப்பது போல உணர்கிறான்..ஒரு பெரிய வலிமை யான பையன் அவனருகே நின்று கொண்டு தலையில் ஓர் அடி கொடுத்து அவன் தொப்பியைப் பறித்துக் கொள்கிறான்.
அவன் கீழேவிழுகிறான்..அதே சமயத்தில் ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்கிறது.; அவன் பயத்தால் ஓரிரு கணம் அசையமுடியாமலிருக்கிறான்.பிறகு மெது வாகத் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டெழுந்து ஓடுகிறான்.நீண்ட தூரம் குறுக்கு பாதையில் ஓடி மரங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய முற்றத்தில் ஒளிந்து கொள்கிறான்.மூச்சு விடுவது கூட கஷ்டமாகிறது.
திடீரென அவன் மிக வசதியாக உணர்கிறான்.அவனுடைய சிறிய கைகளி லும்,காலகளிலும் எந்த வலியுமில்லை;ஒரு அடுப்பின் அருகே இருப்பது போல அவன் வெம்மையாக உணர்கிறான்.அவனுடல் நடுங்குகிறது.
“ஓ! நான் தூங்கப் போகிறேன்! தூங்குவது எவ்வளவு அற்புதமானது! சிறிது நேரமிருந்து விட்டு பிறகு மீண்டும் அங்கு போய் அந்தச் சிறிய பொம்மை களைப் பார்ப்பேன்.”அந்தச் சிறுவன் தனக்குள் சொல்லிச்,சின்ன பொம்மை களைப்பற்றி நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டான்.”அவைகள் உயிருடன் இருப்பது போலவே இருக்கின்றன!”

பிறகு அவனுக்கு அம்மா பாடுவது கேட்டது.”அம்மா!நான் தூங்கப் போகி றேன்.இங்கு தூங்குவது எவ்வளவு அருமையானது!”
“கிறிஸ்துமஸ் மரத்தைப் பார்க்க எங்கள் வீட்டிற்கு வா “என்று ஒரு மென் மையான குரல் கேட்டது.
அது தன் அம்மாவாக இருக்கவேண்டுமென்று முதலில் நினைத்தான்;ஆனால் அது அம்மாவல்ல.
அப்படியானால் யார் அவனைக் கூப்பிடுவது?அவனால் பார்க்கமுடியவில்லை ஆனால் யாரோ ஒருவர் இருட்டில் குனிந்து தன்னைத் தழுவித், தோளில் தூக்கிக் கொள்வதாக உணர்கிறான்;அவன் தன் கையை விரிக்கிறான். உடனே.. ஓ..!என்ன வெளிச்சம்!என்ன ஓர் அருமையான கிறிஸ்துமஸ் மரம்!இல்லை, இது கிறிஸ்துமஸ் மரமில்லை;இது போல அவன் பார்த்ததேயில்லை.

அவன் இப்போது எங்கேயிருக்கிறான்?எல்லாம் பிரகாசமாக இருக்கிறது, எல் லாம் வெளிச்சமாக இருக்கிறது, சுற்றி பொம்மைகள் இருக்கின்றன.ஆனால்.. இல்லை, பொம்மைகள் இல்லை. சிறுவர்கள்,சிறுமிகள் ;அவர்கள்தான் மிகப் பிரகாசமாகத் தெரிகிறார்கள்.அவர்கள் அனைவரும் அவனைச் சுற்றி வந்து நிற்கின்றனர்.அவர்கள் பறக்கின்றனர். அவனை அணைத்துக் கொள்கின்றனர்; அவனைத் தூக்கிக் கொள்கின்றனர்.அவனும் பறக்கிறான்.அம்மா தன்னைப் பார்ப்பதையும், மகிழ்ச்சியாகச் சிரிப்பதையும் பார்க்கிறான்.
“அம்மா !அம்மா! இங்கு எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது!”சிறுவன் அவளிடம் சொல்கிறான்.

அவன் குழந்தைகளை அணைத்துக் கொள்கிறான்.கண்ணாடி ஜன்னலுக்குப் பின்னாலிருக்கிற பொம்மைகளைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்ல விரும்பு கிறான். “நீங்களெல்லாம் யார்?” அன்பாகக் கேட்கிறான்.
இது இயேசுவிடமிருக்கிற கிறிஸ்துமஸ் மரம். தங்களுக்கு என்று எதுவுமே இல்லாத குழந்தைகளுக்காக இயேசு எப்போதும் வைத்திருக்கிற மரம் அது.
அங்குள்ள சிறுவர் .சிறுமியர் எல்லோரும் அவனைப் போன்றே இறந்தவர்கள் என்று தெரிந்து கொண்டான்.சிலர் செயின்ட் பீட்டர்பர்க் நகரத்தின் பொது இடங்களில் கூடைகளில் வைத்து கைவிடப்பட்டவர்கள்; சிலர் பசியால் செத்தவர்கள். இங்கிருக்கும் எல்லோரும் சின்ன தேவதைகள்.. கிறிஸ்துவுட னிருப்பவர்கள்,அவரும் அவர்களில் ஒருவராகத்தானிருக்கிறார்.

தன் கைகளை அவர்கள் மேல் விரித்து,அவர்களையும் அவர்களின் பாவப்பட்ட தாய்களையும் ஆசீர்வதித்து..
அந்தக் குழந்தைகளின் தாயரும் அங்கிருக்கின்றனர்.அழுகின்றனர். தங்களு டைய மகன் அல்லது மகளை அடையாளம் கண்டு அவர்களருகே போய் தழுவிக் கொள்கின்றனர்;தாயரின் கண்ணீரைச் சிறுகைகளால் துடைக்கின் றனர்.அழவேண்டாமென்று கெஞ்சுகின்றனர்.

கீழே ,பூமியில் காலையில் அந்த விடிதியின் காவலர் குழந்தையின் சடலத்தை முற்றத்தில் பார்க்கிறார். அது மரக் குவியல்களுக்குப் பின்னால் விறைத்தும், இறுகியும் கிடக்கிறது.

தாயும் அங்கேயே கிடக்கிறாள்.அவள் அவனுக்கு முன்னால் இறந்து விட்டாள்; கடவுளின் சந்நிதானத்தில் அவர்கள் மீண்டும் இணைந்திருக்கின்றனர்.

——-

தழும்பின் கதை ( சிறுகதை ) / உதயசங்கர்

download (22)

எப்படியும் இன்று ஒரு கதை எழுதி விட வேண்டும் என்று உட்கார்ந்து அவருடைய லேப்டாப்பைத் திறந்த கதாசிரியருக்கு ஒரு மணி நேரத்தைக் கடத்தியும் ஒரு எழுத்தும் அடிக்க முடியவில்லை. கதாசிரியர் கதையைத் தேடித் தேடி கடைசியில் சோர்ந்து போனார். யோசிக்கும்போது நெற்றியைத் தடவுகிற பழக்கம் உண்டு. கைவிரல்களில் தட்டுப்பட்ட மேடும்பள்ளமுமான அந்தத் தழும்பு.. ஆம் அந்தத் தழும்பு.. அப்போது தான் அவருக்கு தன்னுடைய நெற்றியில் எப்படி இந்த தழும்பு வந்தது என்று ஞாபகப்படுத்தினார். அட இந்தத்தழும்பின் கதையைச் சொல்லலாமே. இப்படி ஆரம்பிக்கலாம்.

நான் தழும்பு பேசுகிறேன். என்ன வாசகரே அதிர்ச்சியாக இருக்கிறதா?

என்ன கதாசிரியரே கதை விடுறீங்க. எங்கேயாவது தழும்பு கதை சொல்லுமா? கெக்கேகெக்கே

என்று சிரிக்கிற உங்களைப்பார்த்து கதாசிரியர் கொஞ்சம் யோசிக்கிறார். வாசகர்களின் கருத்துக்களை அலட்சியம் செய்யலாமா? அப்போது நவீனச்சிறுகதையின் பிதாமகரான வ.வே.சு. ஐயர் அவருடைய நீண்ட தாடியைத் தடவிக்கொண்டே வந்தார்.

“ ஏம்ப்பா.. 1916-லேயே நான் அரசமரம் கதை சொல்றமாதிரி எழுதியிருக்கேன். அப்பவே அதை யாரும் ஒண்ணும் சொல்லல்லை… “

கதாசிரியரின் ஆதர்ச எழுத்தாளரான புதுமைப்பித்தன் வெற்றிலைச்சிவப்பு நாக்கில் எப்படி ஏறியிருக்கிறது என்று நாக்கை நீட்டிப்பார்த்தவர் கதாசிரியரைப்பார்த்து,

“ வே..இப்படியெல்லாம்கெடந்து யோசிச்சீர்னா ஒரு கதை உம்மால எழுத முடியாதுவே… நாங்கூட மூட்டைப்பூச்சி கதை சொல்ற மாதிரி எழுதியிருக்கேன்… வாழையடி வாழையாய் வரப்போகிற உம்ம வாசகன் புரிஞ்சிக்கிடுவான்…. எதைப்பத்தியும் கவலைப்படாம எழுதும்வே..”

என்று நமுட்டுச்சிரிப்புடன் சொன்னார். அவுஹ சொன்னபிறகு கதாசிரியருக்கு அப்பீலே கிடையாது. எல்லாக்கிலேசங்களையும் புறந்தள்ளிவிட்டு தழும்பை கதை சொல்லச்சொன்னார்.

உள்ளங்கையளவுக்கு காசியின் நெற்றியில் இருந்த அந்தத் தழும்பு வேல்ச்சாமியைப் பார்த்ததும் முகம் சுளித்தது. தன்னுடைய ஒழுங்கில்லாத, கோரைகோரையான விளிம்புகள் சற்று சுருங்கி விரிந்தன. உடனே கணத்தின் பின்னத்தில் ஒரு வலி அந்தத் தழும்பில் ஊடுருவிப் பாய்ந்தது. அந்த வலியில் மூளையின் செல்கள் மரணத்தை கண்முன்னே கண்டமாதிரி பயந்து நடுங்கின. அந்த நடுக்கம் காசியின் வலதுகையை மேலே தூக்கி அந்தத் தழும்பைத் தடவிக் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்தியது. சொரசொரப்பான காசியின் வலது உள்ளங்கை வழுவழுப்பான தழும்பைத் தடவியபோது வளர்ப்புநாயைத் தடவிக்கொடுக்கும்போது சொகமாக கழுத்தை நீட்டுமே அப்படி அந்தத் தழும்பும் விரிந்து கண்களை மூடிப் பெருமூச்சு விட்டது. அந்தத்தழும்பை மறைக்க எவ்வளவோ பிரயத்தனப்பட்டான் காசி. அதேபோல அந்தத்தழும்பிற்கான சம்பவத்தையும் மறக்க முயற்சித்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமி கண்ணில்படும்போதெல்லாம் அந்தக்காட்சி அவன் கண்முன்னே அத்தனை துல்லியமாக ஓடியது. அந்தத்துல்லியத்தில் அவனே கவனித்திராத இன்னும் கூடுதலான விவரங்களும் இருந்ததைப்பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். அவனை நோக்கி வந்த கல் அப்போது தான் தார்ரோடு போடுவதற்காக கொட்டி வைத்திருந்த பெரிய ஜல்லிக்கல். அதுவரை மண்சாலை தான். அந்தக்கல் சப்பட்டையாகவும் இல்லாமல், சதுரமாகவும் இல்லாமல், அறுங்கோணமாக விளிம்புகளில் கிரஷர் கட்டிங் வரிகளுடன் இருந்ததை இப்போது உணரமுடிந்தது. அதனால் தான் இத்தனை கோரமாய் அந்தக் காயமும் தழும்பும் காசியின் நெற்றியில் அழிக்க முடியாதபடிக்குத் தோன்றிவிட்டது. அதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. எப்போதும் கல் எறிவதைப்போல வேல்ச்சாமியின் கை தலைக்கு மேலே தூக்கி உடலை முன்னால் வளைத்து வீசி எறியவில்லை. அவனுடைய முழுபலத்தையும் அந்த ஜல்லிக்கல்லில் செலுத்தி பிரமாஸ்திரத்திடம் மந்திரம் சொல்லி அனுப்பியதைப்போல ஜல்லிக்கல்லை அனுப்பினான். வீசி எறியப்பட்ட கல் அவனை நோக்கி வருவதைப் பார்த்தான் காசி. ஆனால் அசையவில்லை. மூளை குனிந்து கொள் என்றோ, ஓடிவிடு என்றோ அலாரம் அடித்ததைப்போலச் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறது. காசி அவனுடைய தலையைக் குறிவைத்து வந்து கொண்டிருந்த கல்லின் வேகத்தையும் சுழன்று வரும் அதன் அழகையும் மெய்ம்மறந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

என்ன இருந்தாலும் வேல்ச்சாமி வேல்ச்சாமி தான். சின்னவயசிலிருந்தே அவனுக்கு எல்லாக்கலையும் கைவந்தது. இத்தனைக்கும் அவனும் காசியும் விரோதிகளில்லை. தீராத பகையென்று எதுவும் கிடையாது. சின்ன வயசில் இருந்தே இரண்டு பேரும் ஒரே தெருவில் குடியிருந்தார்கள். ஒன்று போலவே நகராட்சி ஆரம்பப்பள்ளிக்குப் போனார்கள். இரண்டு பேருக்கும் ஒன்று போலவே படிப்பு வரவில்லை. இரண்டுபேரும் ஒன்று போலவே பள்ளிக்கூடம் போகாமல் காடுகரை என்று சுற்றினார்கள். ஓணான் அடித்தார்கள். வேல்ச்சாமி எப்படியோ ஒரு கவட்டாபுல்லை வாங்கி வந்தான். அந்த கவட்டாபுல்லில் வைத்து எறிவதற்காக சின்னச்சின்ன கற்களைப் பொறுக்கிச் சேர்த்து வைத்தான் காசி. அந்தக் கற்களின் மீது ஒரு அணிலின் பெயரோ, ஒரு மைனாவின் பெயரோ, ஒரு சிட்டுக்குருவியின் பெயரோ ஒரு ஓணானின் பெயரோ எழுதப்பட்டிருந்தது. வேல்ச்சாமி மரத்தின் மீது ஒரு மைனாவைப்பார்த்து விட்டால் வைத்தகண்ணை எடுக்க மாட்டான். அரைஞாண் கயிற்றில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் டவுசரின் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கும் கவட்டாபுல்லை கையில் எடுப்பான். பின்னால் கையை நீட்டினால் காசி அவனுடைய டவுசர் பையில் சேகரித்து வைத்திருக்கும் அந்த சிறிய உருண்டைக்கற்களில் ஒன்றை எடுத்துக் கொடுப்பான். அந்தக்கல்லை வாங்கி எதற்கென்றே தெரியாது. உதட்டிலும் நெற்றியிலும் சாமி கும்பிடுவதைப்போல வைத்து முணுமுணுப்பான். சிறிய அந்த தோல்த்துண்டில் கல்லை வைத்து இழுப்பான்.

பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் காசி மரத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். விர்ர்ர் என்று ஒரு சத்தம் கேட்கும். காசியின் கண்முன்னால் ஒரு மைனா சொத்தென்று கீழே விழும். இரண்டு பேரும் சேர்ந்து மைனாவைச் சுட்டுத் தின்பார்கள். கவட்டாபுல் தான் வேண்டும் என்பதும் கிடையாது. சிறிய கல் கிடைத்தாலும் துல்லியமாக இலக்கைத் தாக்கிவிடுவான். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அத்தனை விளையாட்டுகளையும் வேல்ச்சாமி தான் சொல்லிக்கொடுத்தான். எந்த விளையாட்டிலும் அவனைத் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. அவன் எந்த அணியில் இருந்தானோ அந்த அணியே வெற்றி பெற்றது. எல்லோரும் அவனுடைய அணிக்குப்போவதற்கு ஆசைப்பட்டனர். எல்லோரும் பச்சைக்குதிரை விளையாட்டில் ஒருத்தரைக்குனிய வைத்து தாவினால் வேல்ச்சாமி மூன்று பேரை குனிய வைத்துத் தாண்டினான். எத்தனை உயரத்திலிருந்தும் குதித்தான். குதித்து அப்படியே நின்றான். எவ்வளவு நீளத்தையும் தாண்டினான்.

கிணற்றில் வாளிவிழுந்தால் எடுத்துக்கொடுத்தான். வீடுகளில் பாம்பு புகுந்து விட்டால் பிடித்து விளையாடினான். ஓணான்கள் அவனைப்பார்த்து விட்டால் தலை தெறிக்க ஓடிவிடும். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அவன் சாகசவீரனாக இருந்தான். காசி எப்போதும் அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டே அலைந்தான். வேல்ச்சாமி இளைஞனான போது சில்லரை வியாபாரம் செய்தான். மதுரை விளக்குத்தூண் கடைகளில் சேலை துணிமணிகள் வாங்கி தவணைக்குக்கொடுப்பது, புளி, மிளகாய் வத்தல் மொத்தமாக வாங்கி சில்லரைக்கு விற்பது, பழைய பேப்பர், புத்தகம் வாங்கி விற்பது, திருவிழா சமயங்களில் கிலுக்கு, பொம்மைகள், பலூன்கள், விற்பனை செய்வது என்று வியாபாரியாக மாறிவிட்டான்.

காசி சின்னச்சின்ன திருட்டுகளாகச் செய்ய ஆரம்பித்தான். வெளியே காயப்போட்டிருக்கும் துணிமணிகளைத் திருடுவான். அசந்து போயிருக்கும் வீடுகளில் ரெண்டு பாத்திரபண்டங்களைத் திருடுவான். டிரான்ஸிஸ்டர் ரேடியோவைத் திருடுவான். பெரும்பாலும் அவனுடைய திருட்டுகளுக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன் போகாத மாதிரியான பொருட்களைத் திருடுவான். திருட்டுப்போன பொருட்களின் மதிப்பை விட போலீஸ்காரர்களுக்கு அதிகம் கொடுக்க வேண்டியதிருக்கும் என்ற யதார்த்தம் மக்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கம் போகமாட்டார்கள். காசிக்கு அன்றன்றைய பாட்டுக்குக் கிடைத்தால் போதும்.

என்ன கதை சொல்றீங்க கதாசிரியரே! ஏதோ தழும்புக்கதைன்னு சொன்னீங்க.. ஆனால் வேற எங்கேயோ போய்க்கிட்டிருக்கீக.. எங்களுக்கும் வேற பாடுசோலி கிடக்குல்ல… ஏதாவது சொன்னா வ.வே.சு., புதுமைப்பித்தன்னு பெரிய ஆட்களைத் துணைக்குக்கூப்பிடுறீக….

அடடா.. இப்படித்தான் எதையாவது சொல்ல ஆரம்பித்து எதையாவது சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள் கதாசிரியர்கள். இது ஒரு வியாதி தான். தக்கசமயத்தில் இடையீடு செய்ததுக்கு நன்றி வாசகரே!

வேல்ச்சாமிக்குக் கலியாணம் முடிந்தது. மஞ்சுளா வீட்டுக்கு வந்த நேரம் தெருவில் உள்ள இளைஞர்கள் எல்லோரும் வேல்ச்சாமியின் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே கிடையாய் கிடைந்தார்கள். உடனே மஞ்சுளா அந்தரியோ இல்லை சுந்தரியோ என்று கற்பனைக்குதிரைகளை ஓடவிடாதீர் வாசகரே! அவள் மிகச்சாதாரணமான பெண்தான். அப்புறம் என்ன விஷேசம்? ஏன் இளைஞர்கள் கூட்டம் அங்கே குவிந்திருந்தது என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் இல்லையா? காசியைக்கேட்போம்.

மஞ்சு அந்தத் தெருவில் உள்ள எல்லோரிடமும் பேசினாள். அதுவும் இளைஞர்களிடம் சிரித்துப்பேசினாள். அந்தச் சிரிப்புக்கும் அவள் பேசுகிற பேச்சுகளுக்கும் வேறு வேறு அர்த்தங்களை ஒவ்வொருத்தரும் நினைத்துக் கொண்டார்கள். அதற்கு அவள் எப்படி ஜவாப்தாரியாக முடியும்? அவளை வெள்ளந்தி என்றும் சொல்ல முடியாது. அவளுக்கு ஆண்களைப் பிடித்திருக்கிறது. ஆண்களின் மீதான ஒரு ஈர்ப்பு அவளைச் சிரிக்க வைத்தது. ஆணின் அருகாமையை அவள் மிகவும் விரும்பினாள். வேல்ச்சாமி மாதத்தில் பாதிநாட்கள் ஊரில் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு முறை ஊரிலிருந்து வியாபாரம் முடிந்து வரும்போதும் வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவற்றையும் ஒப்பிப்பாள். வேல்ச்சாமிக்கு வெளம் பொங்கி வரும். அவன் மஞ்சுவை எதுவும் கேட்க மாட்டான். அப்படியே கேட்டாலும் அவள் பதில் சொல்லமாட்டாள். ஒரு மோகனச்சிரிப்பைச் சிந்துவாள். ஒயிலாக நடந்து வேல்ச்சாமியின் அருகில் வந்து இறுக்கி அணைப்பாள். உதடுகளைக் கவ்வி இழுப்பாள். வேல்ச்சாமியின் கோபம் புகையாகி விடும். அவன் ஊர்ப்பயல்களைத் திட்டுவான். அடுத்த ஊருக்கு வியாபாரத்துக்குப் போகும்வரை வீட்டு வாசலில் காவல் இருப்பான்.

எல்லோரையும் போல காசியும் மஞ்சுவைப் பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டின் முன்னால் நின்றான். வேல்ச்சாமிக்கும் அவனுக்குமான தொடர்பு இற்றுப்போய் வெகுகாலமாகி விட்டது. ஆனால் அந்தத் தொடர்பை இப்போது புதுப்பிக்க நினைத்தான். வேல்ச்சாமியின் அம்மாவிடம் போய் வலியப்பேசினான். உயரமாக ஒல்லிக்குச்சியாக இருந்த வேல்ச்சாமியை விட கட்டுமஸ்தானாக இருந்த காசி அவளைக் கவர்ந்தான். தினமும் வந்து மஞ்சுவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

வேல்ச்சாமி ஊரிலிருந்து வந்த அன்று தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. காசி வழக்கம் போல மஞ்சுவைப்பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டிற்குப் போனான். வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவிவரங்களையும் வேல்ச்சாமியிடம் சொல்லியிருந்தாள். வீட்டு வாசலில் காத்திருந்த வேல்ச்சாமி காசியைப் பார்த்தவுடன் தயாராக வைத்திருந்த கல்லை எடுத்து புகழ்பெற்ற தழும்பு ஏற்படுத்த எறிந்தான். எறிந்த கல் காசியின் நெற்றியில் பட்டவேகத்தில் தெறித்து விழுந்தது. கணநேரத்தில் காசியின் நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் வழிய ஆரம்பித்தது. காசி அப்படியே சரிந்து கீழே உட்கார்ந்தான். வேல்ச்சாமி திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. வீட்டுக்குள்ளே போனான். மஞ்சுவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. எதுவும் கேட்கவில்லை. குளித்து விட்டு நன்றாகச் சாப்பிட்டான். பலூன் வியாபாரப்பையையும் ஸ்டாண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.

அவ்வளவு தானா கதை என்று சலிப்புடன் கேட்கிற வாசகருக்கு சில நிமிடங்கள் பொறுக்க வேண்டிக் கேட்டுக்கொள்கிறார். வாழ்க்கை விசித்திரமானது என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். ஊருக்குப்போயிருந்த வேல்ச்சாமி திரும்பி வந்தபோது அவன் எதிர்பார்த்த மாதிரியே மஞ்சு காசியுடன் ஓடிப்போயிருந்தாள். அவனுடைய அம்மா மஞ்சுவை வைதாள். வேல்ச்சாமி அவளை எதுவும் சொல்லாதே என்று அம்மாவை அதட்டினான். ஆறுமாதம் கழித்து அதே தெருவுக்கு காசி மஞ்சுவுடன் குடி வந்தான். ஊரிலிருக்கும் பொழுதுகளில் வேல்ச்சாமி தூரத்திலிருந்து மஞ்சுவைப் பார்ப்பான். அவ்வளவு தான். அது போதும் அவனுக்கு. வேல்ச்சாமியின் அம்மா எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் வேறொரு திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இப்படிச் சொன்னால் மட்டுமே வாசகர்களைத் திருப்திப்படுத்தமுடியும் என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். அத்துடன் கலைக்கும் இப்படியான கற்பிதங்கள் தேவைப்படுகிறது. குரூரமான யதார்த்த வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் ஒரு லட்சியக்காதல் தேவைப்படுகிறதல்லவா.

சரி. சரி. கதை முடிந்து விட்டதா? எங்களுக்குச் சில சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன என்று கேட்கும் வாசகர்களுக்கு ஒரு பின்குறிப்பு.

நீங்கள் என்ன கேட்க வருகிறீர்கள் என்று கதாசிரியர் புரிந்து கொள்கிறார். கதையின் துவக்கத்தில் கதாசிரியரின் நெற்றித்தழும்பின் கதை என்கிற மாதிரி ஒரு பில்டப் இருந்ததே. இந்தக் கதையின் காசி கதாசிரியர் தானா? என்று கேட்க வருகிறீர்கள் இல்லையா. கதாசிரியர் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால் காசியும் அவரே. வேல்ச்சாமியும் அவரே. மஞ்சுவும் அவரே.

ஐயோ போதும். போதும். ஆளை விடுங்களய்யா என்று தலைதெறிக்க ஓட நினைக்கும் உங்களிடம் கடைசியாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல நினைக்கிறார் கதாசிரியர்.

மஞ்சு இப்போதும் ஆண்களைப்பார்த்துச் சிரிக்கத்தான் செய்கிறாள். ஏன் வேல்ச்சாமியைப் பார்த்துக் கூடச் சிரிக்கிறாள். வேல்ச்சாமி அவ்வப்போது அவளுக்கு கடன் என்ற பெயரில் பணம் கொடுத்து உதவுகிறான். இதெல்லாம் காசிக்குத் தெரியும். அவன் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. அவனுடைய தொழிலில் மும்முரமாக இருந்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தத்தழும்பின் முகம் சுருங்கி விரிகிறது. பளபளப்பான தன் எல்லைகளை விரித்து ஓரங்களில் ஞாபகத்தின் வரலாற்றை எழுதுகிறது. அத்துடன் இந்தக்கதையை எழுதிய கதாசிரியரிடமும் வாசிக்கிற வாசகர்களிடமும் அந்தத் தழும்பு ஒரு கேள்வியைக் கேட்க நினைக்கிறது. கதாசிரியர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவோ சொல்கிறார். கலை அமைதி கெட்டுவிடும் என்று சொல்கிறார். அமைதியைக்குலைப்பதற்காகத்தானே எழுதுவதாகச் சொல்கிறீர்கள். அப்புறம் அமைதி அமைதி என்று கூவுகிறீர்கள் என்று தழும்பு இடைமறித்தது. எந்தக் கதாபாத்திரம் கதாசிரியர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறது. கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குகிற வரைக்கும் தான் கொஞ்சம் பவ்யமாக இருக்கிற மாதிரி இருப்பார்கள். அதற்கப்புறம் சுதந்திரமாகி விடுவார்கள். கதாசிரியர்கள் கையாலாகதவர்கள் தான். ஆனால் என்ன தான் தழும்பு கதாசிரியர் சொன்னபடி கேட்காவிட்டாலும் தழும்பு கதாசிரியர் வழியாகத்தானேப் பேசவேண்டும்.

நீட்டி முழக்கி மிகுந்த நம்பிக்கையோடு தழும்பு கேட்ட கேள்வியை கதாசிரியர் சைலண்ட் மோடில் போட்டு விட்டார். என்ன செய்தாலும் தழும்பு என்ன கேட்டிருக்கும் என்று வாசகர்களுக்குத் தெரியாதா?

••••

அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–

அசோகமித்திரன் – நினைவேந்தல் கூட்டம்

download (20)

அசோகமித்திரன் – நினைவேந்தல் கூட்டம்

தலைமை : இந்திரா பார்த்தசாரதி

புலிக்கலைஞன் என்ற அசோகமித்திரனின் சிறுகதையின் குறும்படம் திரையிடப்படும்.
அம்ஷன்குமார் இயக்கிய அசோகமித்திரனின் ஆவணப்படம் காட்டப்படும்
கீழ்க்கண்டவர்கள் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு சிறப்பிக்க உள்ளார்கள்.
1. எஸ் வைதீஸ்வரன் 2. சா கந்தசாமி 4. நாசர் 5. பாலகுமாரன் 6. அம்ஷன்குமார் 7. திலகவதி 8. திலீப் குமார் 9. ஞாநி 10. ஏ எஸ் பத்மாவதி 11. சாருநிவேதிதா 12. எஸ் ராமகிருஷ்ணன் 13. திருப்பூர் கிருஷ்ணன் 14. மனுஷ்யப்புத்திரன் 15. தேவகோட்டை வ மூர்த்தி 16. பா ராகவன் 17. இளையபாரதி 18. இரா.தெ.முத்து 19. சிகரம் ச. செந்தில்நாதன் 20. இரா முருகன் 21. பாரவி 22. சுகுமாரன் 23. வெளி ரங்கராஜன் 24. வேடியப்பன் 25. கிருஷாங்கினி 26. க்ளிக் ரவி 27. ஷங்கர ராம சுப்பிரமணியன் 28. ரோகினி 29. ரமேஷ் (தினமணி) 30. முத்துக்குமார் 31. பத்ரி 32. ராஜாமணி 33. வத்சலா 34. கௌதம சித்தார்த்தன் 35. ஜனனி
மேலும் அசோகமித்திரன் குடும்பத்தில் யாராவது ஒருவரைப் பேச அழைக்க உள்ளோம்.
இடம் கவிக்கோ மன்றம்
6 இரண்டாவது பிரதான சாலை
சிஐடி காலனி
மயிலாப்பூர், சென்னை 4
தேதி 31.03.2017 (வெள்ளிக்கிழமை)

நேரம் மாலை 5.00 மணிக்கு

இக் கூட்டத்தை அழகியசிங்கர், ஸ்ரீகுமார், பெருந்தேவி மூவரும் ஏற்பாடு செய்கிறோம்.