Category: முதன்மை 3

கருத்தியல் – பரிசோதனை – புனைவு / எம்.ஜி.சுரேஷ் நேர்காணல் / சிபிச்செல்வன்

எம்.ஜி சுரேஷ்

எம்.ஜி சுரேஷ்

சிபிச்செல்வன்

சிபிச்செல்வன்


கருத்தியல் – பரிசோதனை – புனைவு / எம்.ஜி.சுரேஷ் நேர்காணல் / சிபிச்செல்வன்

••••

உங்களுக்கு இலக்கியம் எப்படி பரிச்சயம் ஆனது என்பதைப் பற்றி சொல்லுங்கள்.

முதலில் எனக்கு எழுத்துக்கள் பரிச்சயம் ஆனது. ஸ்கூலில் போய்ப் படித்த பிறகு போர்டுகளைப் படித்தல் சரியாகப் படித்துவிட்டால் ஆனந்தமாக இருக்கும். அப்போது எங்கள் வீட்டில் குமுதம், ஆனந்த விகடன் வாங்கினார்கள். அதையெல்லாம் படிக்க ஆரம்பித்தேன். பல வார்த்தைகள் புரியாது. இருந்தாலும் தொடர்ந்து படித்துக்கொண்டேயிருந்தேன். பிறகு புரிய ஆரம்பித்தது. பலருடைய கதைகள் படித்த பிறகு ஜெயகாந்தன் கதைகள் படிக்க ஆரம்பித்தேன். வெகுஜன பத்திரிக்கைகளில் முதலில் என்னைக் கவர்ந்தது ஜெயகாந்தன் கதைகள். இதற்குப் பிறகுதான் புதுமைப்பித்தன், சுந்தர ராமசாமி, கி.ராஜநாராயணன் போன்ற வேறுவகையான எழுத்துக்கள் அறிமுகமாயின. சோவியத் இலக்கியமும் அப்போது வெகுவாகக் கவர்ந்தது.

இவையெல்லாம் எந்த வயதில் நடந்தவை?

நான் ஸ்கூலில் படித்துக்கொண்டிருந்த்தபோது. ஸ்கூல் முடித்த பிறகு வேலையில்லாமல் இருந்தேன். அப்பா இறந்துவிட்டார். அப்போது நான் ஏதாவது ஒரு வேலைக்குப் போய்த்தான் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்; இரண்டு தம்பிகளைப் படிக்க வைக்க வேண்டும். இந்தச் சூழலில்தான் நூலகத்திற்குப் போய்ப் படிக்கும் பழக்கம் வந்தது. சோவியத் இலக்கியங்களை முதலில் தமிழில் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அதன் பிறகு ஆங்கிலத்திலும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். எதைக் கண்டாலும் படுப்பதுதான் என் இலக்கிய ஆரம்பத்திற்கு அடிப்படை. எல்லாவற்றையும் படித்தபோதுதான் எது நல்லது, எது கெட்டது என்று இனங்காண முடிந்தது. அப்படித்தான் புதுமைப்பித்தனைச் சென்றடைந்தேன்.

இது எப்போது நடந்தது?

பின்னாட்களில்தான் புதுமைப்பித்தனைப் படித்தேன். அதற்கு முன்னால் ஜெயகாந்தனைத்தான் படித்தேன். ஜெயகாந்தனிடம் நேரிடையாகப் பேசிப் பழகிய பிறகு அவர் பல நூல்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இதனால் எனக்கு கம்யூனிஸத்தின் தாக்கம் வந்தது. ஒரு கம்யூனிஸ சிந்தனையாளனாக இருந்தேன். செம்மலர் முத்தையா, தி.க.சி. இவர்களையெல்லாம் பார்த்தேன். ஷோல்ஷெனிட்ஸின் போன்ற ஆன்டி-கம்யூனிஸ எழுத்தாளர்களையும் படித்தேன். எப்போதும் ஒரு தேடலோடுதான் நான் இருந்திருக்கிறேன். கம்யூனிஸ்டுகளோடு பழகினாலும், ஆதரவாக இருந்தாலும், எனக்குள் ஒரு சந்தேகம். அது நான் கம்யூனிஸ்டுதானா என்பதுதான். அது ஒரு ஐடியலிஸம் என்று எனக்குத் தோன்றியதனால்தான். இது போஸ்டு மாடர்னிஸ கான்செப்ட். ஆனால் என்னிடம் இது முதலிலேயே இருந்தது. அதாவது போஸ்ட் மாடர்னிஸம் படிப்பதற்கு முன்பே. கோட்பாடுகள் எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு சந்தேகம் உண்டு எனக்கு. இது ‘குட்டி பூர்ஷ்வா’ மனோபாவமாக இருக்கலாம். சார்த்தர் சொல்கிறார் எந்த ஒரு தத்துவமும் நிறுவனமயமாகும்போது அது corrupt ஆகிவிடுகிறது என்கிறார்.

எந்த ஒரு சிறந்த கொள்கையும் நான்கைந்து பேர் சேர்ந்து நிறுவனமாகும்போது, அது நீர்த்துப்போய் விடுகிறது. ஒரு தனிப்பட்ட முறையில் மாரிக்சியம் சரியாக உள்ளது. அதுவே ஒரு நிறுவனமாகும்போது ஆன்டி-மார்க்சியமாகி விடுகிறது. அதுவே அதற்கு எதிராக மாறிவிடுகிறது. இதைதான் நாம் காலம் முழுவதும் பார்த்து வருகிறோம். இன்னமும் மார்க்ஸீயத்தின்பால் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கவே செய்கிறது. மார்க்ஸியம் தன்னை hypermarxism என்றோ meta-marxism என்றோ வேறு ஒரு பெயரில் வேறு ஒரு காலத்தில் தன்னை மீட்டுருவக்கம் செய்யும் என்று நம்புகிறேன். எனது கோட்பாடு இலக்கியம் சார்ந்து அரசியல்; அரசியல் சார்ந்து இலக்கியம் என்கிற மாதிரி இருக்கிறது.

நீங்கள் எப்போது எழுத ஆரம்பிதீர்கள்? பொதுவாகக் கவிதை எழுதுவதில்தான் பலர் தங்கள் எழுத்துலக வாழ்வைத் தொடங்குகிறார்கள். நீங்கள் எப்படி?

முதலில் நானும் புதுக்கவிதைதான் எழுத ஆரம்பித்தேன். 1970களில் கணையாழி, தீபம், கசடதபற பத்திரிகைகள் வந்துகொண்டிருந்த நேரம். ‘எழுத்து இதழ்களை கன்னிமாரா நூலகத்தில் அப்போது பார்க்கலாம். மணிக்கொடி, எழுத்து, சரஸ்வதி, இலக்கிய வட்டம் போன்ற இதழ்களையும் அங்கே வாசிக்க முடிந்தது. அப்போது எனக்குப் புதுக்கவிதை மீது கொஞ்சம் பிரியமாக இருந்தது. எழுதுவதும் சுலபமாக இருந்தது. பிரச்சினைகளும் இருந்தன. நான் எழுதிய கவிதைகள் தீபம், கணையாழி, போன்ற பத்திரிகைகளிலும் அப்போது புழக்கத்தில் இருந்த அனைத்து சிறுபத்திரிக்கைகளிலும் வெளிவந்திருக்கின்றன. அப்போது இளவேனில் ’கார்க்கி’ என்று ஒரு பத்திரிக்கை நடத்தினார். அவர் ஒரு சிறுகதை கொடுங்கள் என்று கேட்டார். அது வரை எனக்குச் சிறுகதை எழுதுகிற யோசனை இல்லை. கவிதை எழுதுவேன். வாசகனாக இருந்தேன் . அவர் கேட்டதற்காக அவநம்பிக்கையுடன் ஒரு சிறுகதை எழுதிக் கொடுத்தேன்.

உங்கள் கவிதைகளைத் தொகுப்பாகப் போட்டிருக்கிறீகளா?

என்னுடைய கவிதைகளை நானே disown செய்துவிட்டேன். அவை எனக்குத் திருத்திகரமாக இல்லை. மற்றவர்கள் நன்றகாக இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். என்னுடைய ஸ்டேண்டர்டின்படி அவை திருப்திகரமாக இல்லை. என்னுடைய தனித்தன்மைகளோடு இல்லை. அதாவது என்னுடைய பெயர் இல்லையென்றால் கூட என்னுடைய கவிதைகள் என்று அடையாளம் கண்டுபிடிக்கிற அளவிற்குத் தனித்தன்மைகளோடு இவை இல்லை. பல சாயல்கள் அதில் இருந்தன. ஞானகூத்தன், பிரமிள் போன்றவர்களின் சாயல்கள் இருந்தன.

அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரன்


முன்னோடிகளின் சாயல்கள் இருப்பது ஒன்றும் தவறான விஷயமில்லையே?

அது இப்போது தான் தெரிகிறது. ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பெறப்படுகிறது. எனவே அவற்றை நான் disown செய்திருக்க வேண்டியதில்லையோ என்றும் தோன்றுகிறது. எழுதப் பழகிய கவிதைகளாக இவற்ரை நினைத்துக்கொண்டேன். இப்போது அந்த கவிதைகள் எல்லாம் தொலைந்து போய்விட்டன.

அப்போது எழுதிய பத்திரிக்கைகளில் தேடத் தொடங்கினால் கிடைத்துவிடுமே?

அவற்றைத் தான் என் நாவல்களிலும் சிறுகதைகளிலும் அவ்வப்போது பயன்படுத்திக் கொண்டு வருகிறேன். அது நன்றாக இருக்கிறது. தொகுப்பாகப் போடுங்கள் என்று சொல்கிறார்கள். நாம் அப்படித்தான் இருந்தோம் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? இப்போது எவ்வளவு தூரம் வளர்ந்து வந்திருக்கிறோம் என்பது தான் முக்கியமில்லையா?

மோசமான எழுத்தைக் கூட போட வேண்டும் என்பது நவீன இலக்கியக் கோட்பாடு. எப்படி எல்லாம் வந்தோம் என்பதற்கான பதிவு அது. ஒரு எம்பீரியோவாக (embryo) இருந்தோம். பிறகு தான் இரண்டு செல் மூன்று செல் என்று வருகிறது. எம்பீரியோவாக இருந்ததில் எனக்கு அவமானம் இல்லை. புதுப்புனல் ரவிகூட அந்தக் கவிதைகளைப் போடுவதற்கு எனக்கு நெருக்குதல் கொடுத்தார். நான் தான் வேண்டாம்; வேறு மாதிரியான பயணங்கள் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று தவிர்த்துவிட்டேன். அந்தக் காலகட்டத்தில் பத்திரிக்கைகளில் என்ன மாதிரியான கவிதைகள் வந்ததோ அதைப் போன்றே என் கவிதைகளும் இருந்தன. ஞானகூத்தனுக்கு ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. ஒரு ஹ்யூமர், சட்டையரிக்கல் தன்மை உண்டு. அப்படி ஒவ்வொரு கவிஞனுக்கும் தனித்த அடையாளங்கள் உண்டு. பிரமிள், தேவதேவன் என்று அனைவருக்கும் உண்டு. அந்த மாதிரி எனக்கு இல்லை. இப்போது மறுபடியும் கவிதை எழுதும் ஆசை இருக்கிறது. அதைத் தொகுப்பாகவும் வெளியிட ஆசை உண்டு. இப்போது வேறு மாதிரி எழுத முடியும்.

’கார்க்கி’யில் சிறுகதை எழுதிய பிறகு தொடர்ந்து சிறுகதைகள் எழுத அரம்பித்தேன். பிறகு நாவல்களும் எழுத ஆரம்பித்தேன். தாஜ்மகாலுக்குள் சில எலும்புக்கூடுகள், கான்கிரீட் வனம் போன்ற நாவல்களை எழுதத் தொடங்கினேன். என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பும் நாவல்களும் அப்போது பேசப்பட்டன. கணையாழியில் அசோகமித்திரன் கவனப்படுத்தியிருந்தார். க.நா.சு. முன்னுரை எழுதியிருந்தார். பேட்டிகளில் சொல்லியிருக்கிறார்.

இப்போது தமிழ்ச் சூழலில் கவிதைகளுக்கும் கவிதை எழுதுபவர்களுக்கும் மரியதையே கிடையாது. இப்படிப்பட்ட சூழலில் திரும்பவும் ஏன் கவிதை எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

நான் போஸ்ட்-மாடர்னிஸக் கூறுகள் உள்ள கவிதைகள் எழுத விரும்புகிறேன். நடுவில் கொஞ்சம் பிலாசபி படித்தேன். எப்போதும் நான் ஒரு தீவரமான வாசகன்…………. கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்த பிறகு நாவல் எழுதுவதை விட்டுவிட மாட்டேன். நாடகம் எழுதவும் ஆசை உண்டு. இந்திரா பார்த்தசாரதி என்னிடம் ஒருமுறை கேட்டார். நீங்கள் சினிமாத் துறையில் ஆர்வமாக வேலை செய்கிறீர்கள். எப்படி நாடகம் எழுதாமல் இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்டார். நாடகத்தின் நீட்சி தான் சினிமா என்பதும் உண்மை. எழுத்தின் பல்வேறு சத்தியங்களையும் முயற்சித்துப் பார்க்க வேண்டும்.


முதலில் வந்த உங்கள் சிறுகதைத் தொகுப்புகளைப் பார்த்தால் உங்களின் evolution நன்றாகத் தெரிகிறது. கம்யூனிசம், தத்துவங்கள், வேலையற்ற இளைஞனின் பிரச்சினைகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. இவற்றைப் பற்றி…?

தகப்பனாரால் கைவிடப்பட்ட குடும்பம் என்னுடையது. எங்கள் அம்மாவோடு நானும் சகோதரர்களும் மதுரையிலிருந்து சென்னைக்குத் தனியாக வந்துவிட்டோம். மாமா வீட்டில் இருந்தோம். நான் மேற்படிப்பு படிக்க முடியவில்லை. குடும்பத்திலும் வறுமை. இந்தச் சூழ்நிலையில் இருக்கக்கூடிய இளைஞர்கள் இந்தியாவில் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு ப்ரன்ஸிஸ்கீஸோப்ரனியா என்று ஒரு மனநோய் வருகிறது. விரக்தியினால் நிகழும் அவநம்பிக்கை, நம்பிக்கை வறட்சி, கோபம், எவனையாவது உதைக்கலாமா என்பது போன்ற வன்முறை எண்ணங்கள் எல்லாம் இதனால் வருகின்றன. இந்த மனநிலையில் நான் இருந்தேன். இதை வைத்து ஒரு குறுநாவல் எழுதினேன். ’விரலிடுக்கில் தப்பிய புகை’. அதை நல்ல நாவல் என்று பலர் சொன்னார்கள். தாஸ்தாவெஸ்கி மாதிரி எழுதியிருப்பதாக க.நா.சு. சொன்னார். உளவியலைத் தாஸ்தாவெஸ்கிதான் நன்றாக எழுதுபவர். தமிழில் யாருக்கும் சரியாக எழுதவரவில்லை. உங்களுக்குச் சரியாக வருகிறது என்றார். இந்தக் குறுநாவல் தி.ஜனாகிராமனுக்கும் பிடித்தது. அந்த நேரத்தில் இதை work of art என்று சொன்னார்கள்.

அப்போது துணிக்கடை நகைகடை என்று நிறைய வேலைகள் செய்தேன். சர்வீஸ் கமிஷன் பாஸ் செய்து ஹெல்த் டிபார்ட்மெண்டில் பணியில் சேர்ந்தேன். மார்க்சியம் அப்போது நடைமுறை அரசியலில் காலாவதியாகிவிட்டது. சோவியத்திலும் அது மறுபரிசீலனைக்கு உள்ளாகிவிட்டது. ஒரு விஷயம் பலவிதமாக மாறுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. பிரபஞமே முரண்பாடுகளால் ஆனது. இருள் × வெளிச்சம், குளிர்ச்சி × வெப்பம்….

ஞானக்கூத்தன்

ஞானக்கூத்தன்


பைனரி (0,1) லாஜிக்கைச் சொல்கிறீர்கள். இல்லையா?

ஆமாம். பைனரி இல்லையென்றால் கம்பூட்டர் இயங்காது. 0,1 இதுதான பைனரி. 0,1 இருந்தால் தான் கணினி இயங்கும். 0 தனியாகவோ 1 தனியாகவோ இயங்காது. இரட்டைத் தன்மைகளும் முரண்பாடுகளும் இருந்துகொண்டேயிருக்கும். பூமியே இந்த அடிப்படையில்தானே சுழல்கிறது.

எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிஸத்தில் ஈடுபாடு வந்து சார்த்தர் எல்லாம் படித்தேன். பிறகு டெரிடா, லக்கான், ஃபூக்கோ இவையெல்லாம் போஸ்ட் மாடர்னிசத்தில் ஈடுபாடு வந்தபிறகு படித்தேன். வேறு ஒரு தெளிவு கிடைத்தது. மாடர்னிசத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். நிறைய நீதி நூல்கள் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். திருடாதே, பொய்சொல்லாதே என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் நாம் அதைச் செய்துகொண்டா இருக்கிறோம். நீதி நூல்கள் எல்லாம் வேஸ்ட். அதன் பிறகு மனதை நெகிழ வைக்கும் நூல்கள் வந்தன. நீ திருடினால் இவ்வளவு கஷ்டப்படுவாய், நீ குடித்துவிட்டு அடித்தால் அந்தப் பெண் இவ்வளவு துன்பப்படுகிறாள் என நெகிழ வைக்கிற எழுத்துக்கள் வந்தன. உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் எழுத்துக்கள் ரொமாண்டிசம். அதிலேயும் மனிதனுக்குத் திருப்தி வரவில்லை. நெகிழ்ந்தாலும் திரும்பவும் பழையபடித் திரும்பிவிடுகிறான். அடுத்ததாக கேள்விக்குள்ளாவது வருகிறது. ஒருவர் உங்களைக் கிண்டல் செய்தால் அவமானம் வருகிறது. உடனே பரிசீலிக்கிறோம். போஸ்ட் மாடர்னிசம் எதையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. கிண்டல் செய்கிறது. மீண்டும் வேறு மாதிரி வாசித்துப் பார்க்கச் சொல்கிறது. இது ஒரு method of analysis. இதனால் எனக்கு போஸ்ட் மாடர்னிசம் பிடித்திருக்கிறது.

ரியலிஸம், ரொமண்டிசிசம், மாடர்னிசம், ஸ்ட்ரக்சுரலிசம், போஸ்ட் மாடர்னிசம் என்று அந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் என்ன ‘இஸம்’ இருக்கிறதோ அவற்றிற்கேற்ப நம்மையும் நம் எழுத்தையும் மாற்றிக்கொள்வது…?

நம்மை நாம் மாற்றிக் கொள்கிறோம் என்பதை விட இதை evalution என்று சொல்லலாம். ஒரு கருத்திலிருந்து இன்னொரு கருத்துக்கு மாறுவது பரிணாம வளர்ச்சி. காலத்தில் நாம் தேங்கிவிடக்கூடாது என்பதற்காக நிகழ்த்தும் பயணம். உலகமே பயணம் சம்பந்தப்பட்டது. ஹெராக்ளிட்டஸ் சொன்னதுபோல, “ நீ வலது காலை வைத்து இறங்கிய ஆறு வேறு; இடது காலை வைத்து இறங்கும் ஆறு வேறு”. ஏனெனில் ஆறு ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறது. ஆறு தேங்குவதில்லை. ’எரியும் தீ ஒரே தீயா அல்லது பல தீக்களா?’ என்று புத்தரும் இதைதான் சொன்னார். இது dialectics இயங்கியல். அப்போது நான் மட்டும் எப்படி தேங்கிப் போக முடியும். ஒரே கருத்தை வைத்துக் கொண்டு எப்படி மாறாமல் இருக்க முடியும். போச்ட் மாடர்னிசம் போய் வேறு ஒரு ‘இஸம்’ வந்தால் அதையும் எடுத்துக்கொள்வேன். போஸ்ட் போஸ்ட் மாடர்னிசம் என்று வரலாம். அதாவது பின் நவீனத்துவம் போய் பின்னைய பின்நவீனத்துவம் வரலாம். இதை ஒரு ஹேஷ்யமாகச் சொல்கிறேன்.

தமிழ்ச்சூலில் புதிதாக ஒரு விஷயம் வந்தால் அதை எதிர்க்கிறார்கள். ஆனால் அதைத் தெரிந்துகொண்டு எதிர்க்க வேண்டும். புதுக்கவிதையைக்கூட அப்படித்தான் எதிர்த்தார்கள். ஆனால் இன்று புதுக்கவிதை தன்னை ஸ்தாபித்துக்கொண்டுவிட்டது.

உங்கள் இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு அலுவலகம் சார்ந்த பிரச்சினைகள், உறவுகள் சார்ந்ததாக இருக்கிறது. இதைப் பற்றி…?

எல்லா எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளுக்குள்ளும் சுயசரிதைக் கூறுகள் இருக்கும். அது தவிர்க்க முடியாதது. அது எனக்கும் பொருந்தும். ஒரு சூழலில் ஒரு மாதிரியும் வேறு சூழலில் வேறு மாதிரியான பிரச்சினைகளையும் எழுதினேன். என் முதல் சிறுகதை வெளிவந்தபோது ’கதையிலிருந்து கதையை நீக்குதல்’ என்ற உத்தி அப்போது இருந்தது. வண்ண நிலவன், வண்ணதாசன் போன்றவர்கள் அந்த நேரத்தில் அப்படி எழுதினார்கள். நானும் எழுதினேன். பொதுவாக ஒரு கதைக்கு ஆரம்பம், நடு, முடிவு என்று இருக்கும். அப்படியில்லாமல் நான் எழுதினேன். அதாவது ஒரு கதை திடீரென்று தொடங்கும். திடீரென்று முடிந்துவிடும். இதை அந்த காலகட்டத்தில் அவர்கள் எழுதினார்கள். முன்பெல்லாம் தீவிர எழுத்து தனி வெகுஜன எழுத்து தனி என்று இருந்தது. இந்தச் சிறுபத்திரிக்கையின் கோட்டை மீறிப் பலர் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளுக்குப் போனார்கள். ஜெயகாந்தன், லா.ச.ரா., மாலன், பாலகுமாரன் ஆகியோர் இந்தக் கோட்டைத் தாண்டிப் போய்விட்டார்கள். எனக்குள் ஒரு ஊசலாட்டம் இருந்தது. என்னுடைய ஆரம்பகாலக் கதைகளில் இந்தத் தன்மைகள் இருந்தன. அதாவது சிறுபத்திரிகைக்கு ஏற்ற கதையாகவும் இருக்கும், வெகுஜனப் பத்திரிகைக்கு ஏற்ற கதையாகவும் இருக்கும். சிறுபத்திரிகையின் உயரமும் வெகுஜனப் பத்திரிகையின் உயரமும் மீட் பண்ணுகிற இடம் அது. கல்கி போன்ற இதழ்களில் வந்த கதைகளும் என் தொகுப்பில் உள்ளன.

நோபல் பரிசு பெற்ற சால்பெல்லோ ஒரு மோசமான பத்திரிகையான ப்ளே பாய் இதழில் எழுதியிருக்கிறார். அது மாதிரி நாமும் எழுதலாம். மார்க்குவெஸ், ஜான் அப்டைக் போன்றவர்கள் பத்திரிகையாளர்களாகவும் இருந்தவர்கள்.

அந்தக் கதைகளைத் தானே சுஜாதா பாராட்டி இருக்கிறார். உங்களுடைய இந்தக் கதைகளில் சுஜாதாவின் தாக்கம் கூட இருக்கிறது. உதாரணமாக, ஸாப்ட்வேர் இல்லாத கம்யூட்டர் நீங்கள் சொல்வது போல வெகுஜன பத்திரிக்கைகளுக்கும் சிறுபத்திரிகைகளுக்கும் இடையில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தவர் சுஜாதா. ஒரு வேளை உங்களுடைய இந்த ஆசைகூட சுஜாதாவின் தொடர்ச்சியாகக்கூட இருக்கலாம். சுஜாதாவைப் போல ஆகணும் என்று நினைத்தீர்களா?

சுஜாதா மாதிரி ஆக நினைக்கவில்லை. இன்றுவரை நான் என்ன ஆகணும் என்று நினைக்கவில்லை. அதுதான் உண்மை. ஆழமான எழுத்துக்களை எழுத வேண்டும் என்ற பேராசை இருக்கிறது. சல்மான் ருஷ்டியைப்போல எழுத வேண்டும். Midnight children என்ற போஸ்ட் மாடர்னிச நாவலை எழுதியிருக்கிறார். அது ஒரு பெஸ்ட் செல்லர். உலகப் புகழ்பெற்றிருக்கிறார். இடாலோ கால்வினோ எழுதியது போன்ற கதைகளை எழுத வேண்டும். என்னுடைய கதை சோப்பு, ஷாம்பு போல நுகர்வுப் பொருளாக இருக்கக்கூடாது. சுஜாதாவை எனக்குப் பிடிக்கும் தமிழில் புதிய prose கொண்டு வந்தார். அந்தப் பாதிப்பு என்னிடமும் உண்டு. அதில் தப்பில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

சுஜாதாவிடம் புதுமைப்பித்தனின் பாதிப்பு இருக்கிறதே?

ஆமாம். அது கை மாறி கை மாறி வருவது. சுஜாதா விஞ்ஞானக் கதைகளின் பாதிப்பு என்னிடமும் உண்டு. அந்த வாசனை என்னிடமும் உண்டு. பெருங்காய டப்பா மாதிரி. ரேபிராட்பரி, ஆர்தர் சி கிளார்க், ஜார்ஜ் ஆர்வெல் போன்றவர்களின் சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷன் படித்திருக்கிறேன். தமிழில் அந்த அளவிற்கு சுஜாதா ஒருவர்தான் எழுதுகிறார். அடுத்தது இப்போது நான் எழுதுகிற நாவல் சைன்ஸ் ஃபிக்ஸன், ஆர்ட்டிஃபிஷியல் இண்டெலிஜென்ஸை வைத்து நாவல் எழுதுகிறேன். நான் பின்னால் சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷன் எழுதுவதற்கான முன்னோட்டமாக ’சாப்ட்வேர் இல்லாத கம்யூட்டர்’ சிறுகதையை எழுதிப் பார்த்தேன்.

அந்தக் கதைக்குப் பிறகு அது போன்ற சயின்ஸ் ஃபிக்‌ஷன்களை நீங்கள் எழுதவில்லையே, என்ன காரணம்?

கோப்பர் நிக்கஸ்ஸின் கதைத் தொகுப்பு என்று ஒரு சிறுகதை எழுதியுள்ளேன். சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷனை வெறும் பொழுதுபோக்காக எழுதவிரும்பவில்லை. சுஜாதா எழுதிய கதைகளில் பொழுது போக்குத் தன்மை தூக்கலாக இருக்கும். நான் பிலாசபிக்கலாக சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷனை எழுத நினைத்துள்ளேன்.

பல இலக்கியங்கள் படித்தபோது அதில் சயன்ஸ் ஃபிக்‌ஷனும் அடக்கம். பலருடைய சயன்ஸ் கதைகள் படித்தபோதும் எழுதத் தோன்றவில்லை. காரணம் தமிழுக்கு அது அன்னியமாகத் தோன்றியது. சுஜாதாவின் கதைகள் வந்தபோது நம்பிக்கை வந்தது. தமிழிலும் எழுத முடியும் என்று. நான் எழுதிய இரண்டு சிறுகதைகளைப் பலரும் பாராட்டினார்கள்.

நான் இதற்கு முன் எழுதிய எல்லாவற்றிலுமே வணிகத் தன்மையிலான விஷயங்களை இலக்கியமாக மாற்றியிருக்கிறேன். துப்பறியும் வணிகக் கதையை ‘சிலந்தி’ நாவலாக எழுதியுள்ளேன். அதேபோல விஞ்ஞான நாவலையும் எழுத உள்ளேன். அடுத்த நாவல் அப்படித் தான் வரும். இதில் மூன்று விஷயங்களை இணைக்கிறேன். மனித குலத்தை இணைக்கத்தக்கதாக இருப்பவை கலை இலக்கியம், விஞ்ஞானம். அதுதான் மனித குலத்தை அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டுபோவது. ஆதியில் ஒன்றாக இருந்த இந்த மூன்றும் பிரிந்திருக்கின்றன. அவற்றை ஒரு புள்ளியில் சந்திக வைப்பதே இந்த நாவல்.

கவிதையிலிருந்து சிறுகதைக்கு வந்தீர்கள். சிறுகதையிலிருந்து நாவலுக்கு வந்த அனுபவங்களைச் சொல்லுங்கள்?

சிறுகதை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது நாவல் எழுதும் ஆசை வந்தது. முதலில் குறுநாவல் எழுதிப் பார்த்தேன். விரலிடுக்கில் தப்பிய புகை தான் அந்தக் குறுநாவல். அதன் பிறகுதான் என் முதல் நாவல் வந்தது.

வடிவங்களில் ஏற்பட்ட மாற்றம் பற்றி கேட்கிறேன். அந்த வடிவத்திலிருந்து (சிறுகதை) வேறு வடிவத்திற்கு (நாவல்) மாறுவதில் என்ன செளகரியங்கள் அல்லது அசெளகரியங்கள் என்று கேட்கிறேன்.

ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு சில வருடங்கள் நான் எழுதாமல் இருந்தேன். உலக இலக்கியங்கள் படித்தேன். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில். அவர்கள் சிறுகதையையும் நாவலையும் வேறு தளத்திற்கு நகர்த்திச் சென்று இருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது. அடுத்து நாம் எழுதும் போது இது மாதிரி எழுத வேண்டும் எனத் தீர்மானித்தேன். உம்பர்ட்டோ ஈக்கோ, இடாலா கால்வினோ பொன்றவர்கள் மாதிரி. பெயர்களைப்போல ‘கதை மீறும் கதை’ எழுத விரும்பினேன்.

ஒரு பிரதியில் இன்னொரு ஊடிழைப் பிரதி (inter text) என்பது போல எழுதுகிறார்கள். இது மாதிரி நானும் எழுத நினைத்தேன். அந்த மாதிரி தான் வடிவப் பரிசோதனை செய்யும் ஆசை வந்தது. அதே சமயத்தில் இது சர்க்கஸ் மாதிரியோ, கழைக்கூத்தாடியின் வித்தை மாதிரியோ ஆகிவிடக்கூடாது. இன்றைய நவீன மனிதன் போஸ்ட் மாடர்னிச மனிதன் என்பதை அட்லாண்டிஸ் மனிதனில் சொல்கிறேன்.

உங்கள் முதல் இரண்டு நாவல்களில் இஸங்களின் தாக்கம் பெரிதாக இருக்கவில்லையே?

அப்போது மார்க்சியத்தில் இருந்தேன். அவை எழுத்தில் வரவில்லை. நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை நேரிடையாகச் சொல்லிவிட்டால் அது கோஷம், பிரச்சாரமாகிவிடும். சொல்லாமல் உணர்த்த வேண்டும். அந்த நேரத்தில் ஒரு கருத்து இருந்தது. அரசியல்வாதிகள் எல்லாருமே அயோக்கியர்கள். கம்யூனிஸ்டுகள் மட்டும் கொஞ்சம் நேர்மையானவர்கள் என்று. பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு கம்யூனிஸ்டு யூனியன்கூட கொஞ்சம் கரப்ட் ஆகிவிட்டது. அவர்களும் மற்ற அரசியல்வாதிகளைப்போல ஆகிவிட்டார்கள் என்று எழுதியதற்குத் தோழர்கள் கோபப்பட்டார்கள். எதிர்த்தார்கள்.

எம் ஜி சுரேஷ்

எம் ஜி சுரேஷ்

முதல் இரண்டு நாவல்கல் பெறாத கவனத்தை அட்லாண்டிஸ் மனிதன் பெற்றது. அது க்யூபிஸ நாவல் என்று சொன்னதாலா?

’க்யூபிஸம்’ பிகாசோவின் ஓவியப் பாணி. அதற்கு முன்னிருந்த ஓவியங்கள் எல்லாம் யதார்த்தத்தை நகலெடுக்கிற பாணி. க்யூபிஸமோ சிந்தனையிலிருந்து ஓவியத்தை எழுதும் பாணி. ஒரு பொருளை ஒரு கோணத்தில் பார்ப்பதுதான் அதுவரையிலான முறை. ஒரு பொருளை ஏக காலத்தில் பல கோணங்களில் பார்க்கும் முறை வந்தது. மலை மேலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு எல்லா பாதைகளும் தெரியும் என்று நம்முடைய ஒஷோ சொல்கிறார். சமண ஓவியங்கள் இத்தன்மையுடையன. ஏக காலத்தில் பார்ப்பதை பிக்‌ஷனில் கொண்டுவர வேண்டும். ஐரோப்பாவில் ஒரு கதைக்கு இரண்டு மூன்று முடிவுகளை வைத்து எழுதி இருக்கிறார்கள். சார்த்தரிடமிருந்து ஒரு க்யூபிஸ்ட் நாவல் வந்திருக்கிறது. ரன் லோலா ரன் என்ற ஜெர்மன் படம் மூன்று முடிவுகளைக் கொண்டது. இந்தப் படம்தான் தமிழில் 12-பி என்ற படமாக வந்தது. அது க்யூபிஸக் கதை. தத்துவமாக என்ன சொல்கிறேன் என்றால் நவீன மனிதன் பல நான்களால் ஆனவன். கிராமத்திற்குப் போனீர்கள் என்றால் அங்குள்ள மனிதன் ஓடிவந்து உங்களைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொள்வான். அல்லது உதைப்பான். அது ஒற்றை நான். ஆனால் நவீன மனிதன் பல நான்களாய் உடைத்துவிட்டான். பல பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. ஓர் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுதல்… ஓர் எதிரியை நடித்து ஏமாற்றி ஜெயிக்க வேண்டியிருத்தல்…. இதுபோன்ற பல்வேறு சமயங்களில் பல நான்கள் தேவையாயிருக்கின்றன. மனிதனின் உடைந்த நான்களைப் பற்றி எழுதுவதற்கு நேரான கதை வடிவம் தேவைப்படாது. நான் – லீனியராக எழுதுவது சரியாக இருக்கும். ஒழுங்கற்ற ஒழுங்காக எழுதுவது. இது புதுப்பாணி என்பதால் நாவல் வெற்றி பெற்றது.

‘க்யூபிஸம்’ என்ற அடைமொழியில்லாமலே அந்த நாவல் தன்னளவிலேயே ஒரு சிறப்பான நாவலாகத்தானே இருக்கிறது.

வாசகர்களின் கவனத்தைக் கவர்வதற்காக அப்படிப் பெயர் கொடுத்தேன். அப்படி வைக்காமல் இருந்தாலும் அது சிறந்த நாவல்தான். அந்தக் காலத்தில் பிளாக் & ஒயிட் படங்கள் வந்துகொண்டு இருந்தபோது கலர்ப் படத்துக்கு ஈஸ்ட்மென் கலர் படம் என்று போடுவார்கள். இப்போது யாரும் போடுவதில்லை. அதுமாதிரி காரியத்தைத் தான் செய்தேன். மற்றபடி க்ளைம் வைப்பதற்காக அல்ல.

இந்த நாவல் நன்றாக இருப்பதால் வரவேற்பு கிடைத்ததா? அல்லது ‘க்யூபிஸ’ கவன ஈர்ப்பினால் வந்ததா?

படைப்பு நன்றாக இருப்பதால் வந்ததுதான். சொல்லப்போனால் ‘க்யூபிஸம்’ என்ற அடைமொழியில் எரிச்சலும் எதிர்ப்பும்தான் வந்தன. அசோகமித்ரன், இ.பா. போன்றவர்கள். இதுபோன்ற நல்ல நாவலுக்கு ‘க்யூபிஸ’ கவசம் தேவையில்லை என்றார்கள். பலர் அப்படியென்ன ‘க்யூபிஸத்தில்’ இவன் செய்திருக்கிறான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்காகவே படித்தார்கள். இந்த அடையாள மொழி கொடுக்காமல் இருந்திருந்தாலும் இவர்கள் படித்திருப்பார்கள். ஆனால் கொஞ்சம் தாமதமாகப் படித்திருப்பார்கள்.

பல்வேறு இஸங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதினாலும் உங்கள் மொழியில் சரளம் இருக்கிறது. ‘இஸம்’ பேசுகிற, எழுதுகிற பல தமிழ் எழுத்தாளர்களின் மொழி கடுமையாக, சிக்கலாக இருக்கிறது. ஆனால் உங்கள் மொழி எளிமையாகவும் சரளமாகவும் இருக்கிறது எப்படி?

இறுக்கமான பூடகமான மொழி ஒரு காலகட்டத்தில் இருந்தது. போஸ்ட் மாடர்னிசம் அதை நிராகரித்தது. நிறைய பேர் உலிஸிஸ் போல புரியாமல் எழுத வேண்டும் என்றே எழுத வருகிறார்கள். மேற்கே அவன் மொழியைப் பூடகமாக எழுதினால் நானும் எழுதுவேன் என்று அடம் பிடிக்கிறார்கள். அதுபோலவே லத்தின் அமெரிக்கச் சிறுகதை – லத்தின் அமெரிக்க நாடுகள் எப்போதுமே சர்வாதிகார நாடுகளாகவே இருந்து வந்துள்ளன. எப்போதுமே அடக்குமுறைகள் மிகுந்த நாடுகள் அவை. அவர்கள் பூடகமாகத் தான் எதையும் சொல்ல முடியும். யூலியோ கொர்த்தஸாரின் சிறுகதையில் ஒரு வீடு. அந்த வீட்டில் ஒரு குரல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். என்ன குரல் என்று தெரியாது. அது நேரிடையாக டாமினேட் செய்துகொண்டே இருக்கும். வீட்டில் இருப்பவர்கள் புழங்கும் பகுதியைக் குறைத்துக் கொண்டே போவார்கள். ஆனாலும் குரல் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கும். வேறு வழி இல்லாமல் சகித்துக்கொள்வார்கள். அது அமெரிக்காவின் குரல். இதைப் பூடகமாகச் சொல்வார் கொர்த்தஸார். இந்தியாவில் எதையும் நேரிடையாகவே சொல்லலாம். வாஜ்பாயி பற்றி நீங்கள் நேரடியாக எழுதலாம். பூடகம் தேவையில்லை.

ஆனால் கலை வடிவம் என்ற வகையில் பூடகத்தை நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். போஸ்ட் மடர்னிசம் பல விதமான வகைகளில் எழுதலாம் என்கிறது. புரிவது போல எழுதலாம். குழப்பமாக எழுதலாம். இரண்டும் கெட்டானாக எழுதலாம். Prose போல fiction எழுதலாம். Fiction போல prose எழுதலாம். இப்படி உங்களுக்குப் பலவிதமான வாய்ப்புகளைக் கொடுக்கின்றன. நவீன வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளில் ஒன்று பெருக்கம். மக்கள் பெருக்கம், நிறைய பிரதிகளின் பெருக்கம் இப்படி… எழுத்திலும் பலவிதமான பிரதிகளைப் பெருக்கலாம். தப்பேயில்லை. ஆனால் இருத்தலுக்கான தர்க்கம் வேண்டும். ஒவ்வொரு விஷயத்திற்கும் ஒரு தர்க்கம், ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. நீங்கள் சொல்கிற புரியாத, விளங்காத எழுத்துகளில் தர்க்க நியாயம் இல்லையென்று நினைக்கிறேன். மொழியின் மீதும், வாசகனின் மீதும் வைக்கப்படும் வன்முறை என்று நினைக்கிறேன். ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரத்தின் மீதும் எனக்கு இந்தக் குற்றக் குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. அவர் இன்னும் கொஞ்சம் எளிமையாக எழுதியிருக்கலாம். அவர் ஏன் அப்படி எழுதுகிறார் என்றால் அது ஒரு வன்முறை. அறிவுஜீவி பயங்கரவாதம் (intellectual terrorism). முன்னுரையிலேயே ரொம்பத் திமிராக வேறு பேசுகிறார். ரொம்ப கவனமாகப் படியுங்கள் என்று சொல்வது வாசகனை அவமதித்தல். இது போன்ற விஷயங்களில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. பிரட்ரிக் நீயட்ஷே ‘மேதை தன்னை எளிமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்வான்; மேதை போல நடிப்பவன் தன்னை சிக்கலாக வெளிப்படுத்தவே விரும்புவான்’ என்கிறார்.

‘அட்லாண்டிஸ் மனிதன்’ எழுதுவதற்கு முன்பே பத்து வருடங்களாக எழுதிக்கொண்டிருந்தீர்கள். அப்போது கிடைக்காத பிரபலமும் அங்கீகாரமும் இந்த நாவலை எழுதிய பிறகு உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இதை எப்படி நீங்கள் எதிர்கொண்டீர்கள்?

இது எதிர்பாராததுதான். அட்லாண்டிஸ் மனிதன் எழுதி முடித்த பிறகு இதைப் புத்தகமாகப் போடலாமா என்ற தயக்கம் எனக்கு இருந்தது. இந்த நாவல் எதிர்ப்புக்குள்ளாகும். ஒரு நாவலுக்கு ஒரு முடிவு வைத்து எழுதினாலே எதிர்ப்பு வரும். மூன்று முடிவுகள் வைத்து எழுதினால் என்ன சொல்வார்களோ என்று தயங்கினேன். ஆனால் அசோகமித்ரன், இ.பா., கோவை ஞானி ஆகியோர் பாராட்டினார்கள். அந்தப் பாரட்டுக்கள் அந்த நாவலுக்குக் கிடைக்காது என்று நினைத்தேன். இந்த நாவல் நிராகரிக்கப்படும் என்று கூட நினைத்தேன். பப்ளிஷரிடம் ஒரு குற்ற உணர்வோடுதான் பிரதியைக் கொடுத்தேன். வழக்கமான பதிப்பாளர்தான். வேறு பதிப்பாளர் என்றால் இந்நாவலைப் போடமாட்டார்கள். இதில் உள்ள அத்தியாயங்களைச் சிறுகதைகளாகவும் படிக்கலாம். தனி அத்தியாங்களாகவும் படிக்கலாம். ஸ்போர்தா (sporta) என்றொரு சமஸ்கிருத மரபு இருக்கிறது. அதைத் தமிழில் நான் தான் முதலில் இந்த நாவலில் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். மூன்று பேர் கதை சொல்லும் மரபு அது. ஒருவன் கதையை ஆரம்பிப்பான். வேறொருவன் கதையைத் தொடர்ந்து சொல்வான். மூன்றாவது ஆள் கதையை முடிப்பான். இப்படியொரு முறையை அந்த நாவலில் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். இதில் கிழக்கு – மேற்கு இரண்டையும் இணைத்திருக்கிறேன். மற்ற பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்களுக்கும் எனக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்றால் அவர்கள் மேல்நாட்டு நாவல்களை அப்படியே நகல் எடுத்துவிடுவார்கள். The name of a rose என்ற நாவலைத் தமிழில் அப்படியே நகல் எடுத்திருக்கிறார்கள். நான் எதையும் அப்படியே நகல் எடுக்கவில்லை. சில கான்செப்ட்களை வைத்துக்கொண்டு, இந்திய மரபுக்கேற்பவும் நம்முடைய கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்பவும் செய்கிறேன். ஒரு செடியை அப்படியே பிடுங்கி இங்கே வைத்துவிட்டால் இங்கே அது செத்துவிடும். சுவிட்சர்லாந்தில் உள்ள ஒரு விதையை இங்கே நம் மண்ணில் போட்டால் அது முளைக்காது. நம்முடைய மண் காற்று தட்பவெப்பம் வேறு.

இந்த நாவல் வந்து முதல் ஆறு மாதம் பேசப்படவில்லை. அப்போது என் பப்ளிஷரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் வருத்தமாக இருக்கும். குற்ற உணர்வு இருக்கும். பின்பு நாவல் படிப்படியாகக் கவனம் பெற்றது. இந்த நாவல் வணிக ரீதியாகவும் வெற்றி பெற்றது. இந்த நாவல் விற்ற பணத்தில்தான் ’பன்முகம்’ பத்திரிகை தொடங்கினோம். ஒரே பதிப்பில் இரண்டாயிரம் பிரதிகள் இரண்டு வருடங்களில் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்டன. இது தமிழ்ச் சூழலில் (250 விலையுள்ள நூல்) பெரிய வெற்றி. இது நான் எதிர்பாராதது. எல்லா இலக்கியவாதிகளும் இந்த நாவலை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். கோணங்கி வேறு ஸ்கூல், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சு.ரா., ஜெயகாந்தன் இவர்கள் எல்லாம் வேறு வேறு ஸ்கூல். எல்லோரும் இதில் ஒன்றுபட்டார்கள். இது ஒரு break through என்று ஒப்புக்கொண்டார்கள். இது நான் எதிர்பார்க்காதது. இது லாட்டரியில் பரிசு விழுந்ததுபோல அதிர்ஷ்டம்தான்.

அலெக்ஸாண்டரும் ஒரு கோப்பைத் தேநீரும்-நாவலை auto fiction என்று அடைமொழி கொடுத்துள்ளீர்கள், ஏன் கியூபிஸம், ஆட்டோ பிக்‌ஷன், வெர்ச்சுவல் ரியாலிட்டி போன்ற அடைமொழிகள் கொடுத்துக்கொண்டேயிருக்கிறீர்கள்?

இவையெல்லாம் ’இஸம்’ கிடையாது. இவையெல்லாம் வகைமைகள். சிறுகதை, நாவல் என்று சொல்வதைப் போன்றது. இது போஸ்ட் மாடர்னிசம் என்பதில் மேல் நாட்டு எழுத்தாளர்கள் அறிமுகப்படுத்தியது. ஜெர்சி கோஸின்ஸ்கி எழுதிய the hermit on 69th street நாவலின் auto fiction கோட்பாடு. அவரின் கோட்பாட்டை முன்னிறுத்தி தமிழில் நான் எழுதினேன்.

Ego, alter Ego, என்று இரண்டு தன்மைகள் எல்லா மனிதனுக்குள்ளும் இருக்கின்றன. ஆயிரம் ரூபாய் சட்டை வாங்க வேண்டும் என்று மனதில் நினைப்போம். ஆனால் 200 ரூபாய் சட்டையை வாங்கிவந்துவிடுவோம். இது மனதுக்குக்கூட பிடிக்காதுதான். ஆனால் செய்துவிடுவோம். இது போன்ற தன்மை ஒட்டிய மனப்போராட்டம். Ego – வைப் பிரிப்பதே ego, Alter ego ஆகும். இந்த ego – கள் மனதிற்குள் யுத்தம் நடத்துகின்றன. இவற்றைப் பற்றி தான் எழுதியிருக்கிறேன். கண்ணில் பட்ட எல்லாவற்றையும் ஜெயிக்க வேண்டும் என்ற அலெக்ஸாண்டரின் கதை இதற்குப் பொருந்தமானது என்று நினைத்தேன்.

ஒரு கோப்பை தேநீர் ஒரு ஜென் கதை. ஒரு சீடன் முக்தியடைய என்ன வழி என்று குருவிடம் கேட்பான். அப்போது தேநீர் சாப்பிடும் நேரம். எனக்குத் தேநீர் ஊற்று என்பார் குரு. அவன் ஊற்றிக் கொண்டேயிருப்பான். தேநீர் நிரம்பி வழிந்துபோகும், குரு போதும் என்று சொல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பார். இந்தக் கோப்பையில் நீ எவ்வளவுதான் ஊற்றினாலும் கொள்வதுதான் கொள்ளும். ஞானமும் அப்படித்தான். அலெக்ஸாண்டருக்கும் இது பொருந்தும். எவ்வளவோ அடையத் துடித்தான். கடைசியில் ஒரு கொசு கடித்துச் செத்துவிட்டான். அவன் செத்த பிறகு அவன் ஜெயித்த நாடுகள் எல்லாமே திரும்ப உலகத்திற்கே சொந்தமாகிவிட்டன. அதுதான் ஒரு கோப்பைத் தேநீர். அவனுடைய மாசிடோனியாதான் அவனுக்கு மிச்சமாச்சு.

இதில் நவீன வாழ்க்கையைப் பற்றிய கிண்டல் இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் உங்கள் ஊருக்கு யாரவது உங்களைப் பார்க்க வந்தால் சிபிச்செல்வன் வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்டால் இந்த ஊரில் இரண்டு சிபிச்செல்வன்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லி இரண்டு பேரின் அடையாளங்களை எளிதாகச் சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனால் இன்று நான் ஒரு சிபிச்செல்வனைத் தேடவேண்டும் என்றால் டெலிபோன் டைரக்டரில் எளிதில் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஓராயிரம் பேர் அதில் இருக்கிறது. அலெக்ஸாண்டருக்கும் இப்படித்தான். நான் விரும்பாத பல அலெக்ஸாண்டர்களின் பெயர்களைப் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது.அதனால் இது ஒரு அலெக்சாண்டரின் கதை சொல்லப்போய் பல அலெக்ஸாண்டர்களின் கதையாக மாறிவிடுகிறது. இது நவீன வாழ்க்கையின் பெருக்கத்தால் விளைந்தது. இதைக் கிண்டல் செய்கிறேன்.

அதே சமயத்தில் வேறு காலகட்டத்தில் உள்ள அலெக்ஸாண்டர்களின் வரலாறாகவும் இதைக் கொள்ள முடியும் அல்லவா?

இது பெரிய கேன்வாஸ். Ego, alter Egoவைச் சொல்லப் பல பேர் வேண்டும். ஒரு அலெக்ஸாண்டருக்குள் Ego – alter Ego இருக்கிறது. அதேபோல் ஒரு காலகட்டத்தில் அலெக்ஸாண்டருக்கு இன்னொரு காலகட்ட அலெக்ஸாண்டர் alter Ego. அலெக்ஸாண்டரின் வரலாற்றை அப்படியே படித்து எழுதினேன். அவன் பாலைவனத்தில் போகும்போது தண்ணீரே கிடைக்காது. ஒரே ஒரு தோல் பையில் இருந்த தண்ணீரைக் கொடுப்பார்கள். கொடுத்தால் குடிக்காமல் கொட்டிவிடுவான். எல்லோரும் தாகமாக இருக்கும்போது நான் மட்டும் எப்படிக் குடிப்பது என்பான். இதை ஒரு பொலிட்டிக்கல் ஸ்டேண்டாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அவன் குடித்தாலும் யாரும் ஒன்றும் சொல்லப் போவதில்லை. அவன் ஊற்றி விட்டால் போர்வீரர்களுக்கு வெறி வரும் இல்லையா? இது மாதிரி விஷயங்கள் எல்லாம் உண்மையில் நடந்தன. இந்த நிகழ்ச்சியின் போது அவனது Ego – Alter Ego நடத்தும் விவாதம் வரலாற்றில் விடுபட்டிருக்கிறது. நான் எழுதியிருக்கிறேன்.

இந்த நாவலில் ஒரு மேப் இருக்கிறது. இது டால்ஸ்டாய் காலத்திலிருந்து செய்யப்படுகிறது. இப்போது போஸ்ட் மாடர்னிச நாவல் உலகிலும் ஒரு நம்பகதன்மையைக் கொண்டு வருவதற்காகத் தமிழிலும் செய்கிறார்கள். அந்த முறையில்தான் இந்த நாவலுக்கு ஒரு மேப் கொடுத்திருக்கிறார்களா?

நான் மேப் போட்டத்தற்குக் காரணம் ஞானகூத்தன். முதலில் வடிவமைப்பில் இந்த மேப் இல்லை. ஞானகூத்தனின் விசிறி நான். அவருக்கும் என்னுடைய படைப்புகள் பிடிக்கும். என்னுடைய படைப்புகளை அசோகமித்ரன், இ.பா., கா.நா.சு., ஞானகூத்தன் போன்றவர்களிடம் படிக்கக் கொடுப்பேன். அவர்கள் படித்துவிட்டு சில ஆலோசனைகளைச் சொல்வார்கள். ஞானகூத்தன் படித்துவிட்டு இந்த நாவலில் நிறைய வரலாற்றுத் தகவல்கள் வருவதால் இந்த மேப் போட்டால் படிக்கிறவர்களுக்கு ஒரு ஆத்தன்டிசிட்டியாக இருக்கும் என்றார். அவர் ஆலோசனையின் விளைவுதான் இந்த மேப். மற்றபடி தமிழ்ச் சூழலில் இருக்கும் போக்குகளின் தன்மையைப் பிரதிபலிப்பதற்காக வலிந்து சேர்க்கப்பட்டதல்ல.

Virtual Reality என்ற வகையில் ‘சிலந்தி’ நாவலை எழுதியுள்ளீர்களே?

இந்த நாவல் துப்பறியும் நாவல். 15 வருடங்களுக்கு முன்பு சென்னையில் க.நா.சுவை அடிக்கடி பார்ப்பேன். அப்போது ஒரு சமயம் துப்பறியும் கதைகளைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தது. தாஸ்தாவ்ஸ்கியின் crime and punishment ஒரு துப்பறியும் நாவல் தானே என்று சொல்லி என்னைத் திடுக்கிட வைத்தார். கா.நா.சு. அப்போது தான் ஒரு துப்பறியும் நாவல் எழுதவேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் எழுந்தது. துப்பறியும் நாவல் எழுத வேண்டும்; ஆனால் எந்த மாதிரி பாணியில் எழுத வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. Virtual Reality என்ற பாணியை நான் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு 15 வருடங்கள் ஆகி இருந்தன.

‘நான்’ ‘நான்’ என்று ஒரு டெக்ஸ்ட். ‘நீங்கள்’ நீங்கள்’ என்று ஒரு inter டெக்ஸ்ட். பிறகு நீங்கள் வருகிறீர்கள். நீங்கள் பிணத்தைப் பார்க்கிறீர்கள் என்று வரும். அதை parady பண்ணியிருப்பேன். ஆண் பிரதி, பெண் பிரதியென்று சொல்லி இருப்பேன். இன்று எழுதப்படுபவை எல்லாம் பெரும்பாலும் ஆண் பிரதிதான். அதைப் பெண் எப்படி வாசிப்பாள் . இதனால் பெண் வாசகிகளும் படிப்பது போல எழுதியிருப்பேன் – பெண் பிரதியென்று. தவிரவும் வாசகனும் ஆசிரியரும் கதாபாத்திரங்களாக மாறுவது இந்த நாவலில் ஒரு கூறு. இதுதான் virtual reality என்பது. virtual reality என்பது quantum physics-ல் வருகிறது. Computer science-லும் வருகிறது. உண்மை போன்ற உண்மை என்கிறது புத்த மதம்.

நீங்கள் இந்த நாவலில் ஆரம்பிக்கிற ஸ்டைல் இடாலோ கால்வினோவினுடையது இல்லையா?

ஆமாம். இடாலோ கால்வினோ இந்த ஸ்டைலில் ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறார். என் நாவலிலும் ஆரம்பத்தில் அப்படி ஒரு ஸ்டைல் இருக்கும். அதன் பிறகு மாறிவிடும். அவர் ஆரம்பத்தில் நீங்கள் நீங்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருபார். வாசகரின் பார்வையில் இருக்கும். கால்வினோ மட்டுமல்ல பல எழுத்தாளர்களும் இப்படி எழுதியிருக்கிறார்கள். பிரெஞ்ச், ஜெர்மனியிலும் இப்படிப் பலர் எழுதியுள்ளார்கள்.

‘சிலந்தி’ நாவல் எந்த அளவிற்கு வாசகர்களின் வரவேற்பைப் பெற்றது?

தமிழில் இந்த நாவலின் இடம் மிக முக்கியமானது என்று பலர் சொல்கிறார்கள். அட்லாண்டிஸ் மனிதன், அலெக்சாண்டர் நாவலைப் படித்தவர்களுக்கு இந்த நாவல் கொஞ்சம் சிடுக்குகளுடன் இருப்பதாகப்படுகிறது.

பொதுவாக உங்கள் படைப்புகள் சரளமாக இருக்கின்றன.

சிலர் மற்ற நாவல்களை விட இது முக்கியமான நாவல் என்கிறார்கள். போஸ்ட் மாடர்னிச நாவல் என்கிறார்கள். நோயல், கோவை ஞானி ஆகியோர் பாராட்டினார்கள். கோவை ஞானி சிலந்தி நாவலை எதிர்ப்பார் என்று நினைத்தேன். அவர் பாராட்டியது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. யாரும் துப்பறியும் நாவலாகப் பார்க்கவில்லை. துப்பறியும் நாவல் என்பதும் ஒரு வடிவம் தான். எல்லாமே வடிவம் தான். கூடுதலாக ஒரு அடர்த்தியும் ஆழமும் வேண்டும். வார்த்தைகளுக்குப் பின் நிலவும் மெளனம் தான் இலக்கியம். படித்து முடித்த பிறகு உங்கள் சமநிலையைக் குலைக்கவேண்டும் அல்லது வாசகனை முன்பைவிட மேன்மையடையச் செய்ய வேண்டும். அல்லது பிரமிக்க வைக்கவும் அதிசயிக்க வைக்கவும் வேண்டும். களிப்படைய வக்க வேண்டும். இந்த நாவல் இப்படிச் செய்கிறது.

துப்பறியும் நாவலுக்கும் இதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்னவென்றால் துப்பறியும் நாவலைப் படித்த உடன் தூக்கியெறிந்து விடுவோம். மீண்டும் படிக்கமாட்டோம். ஆனால் சிலந்தி நாவலைப் படித்தவுடன் மீண்டும் படிக்க விரும்புவோம். சிலந்தி நாவலை மீண்டும் மீண்டும் படிக்கலாம். படிக்கிறார்கள். துப்பறியும் நாவல்கள் light reading வகைச் சேர்ந்தவை. போர்ஹேஸின் ஒரு கதை எனக்கு இன்ஸ்பிரேஷன். குறுக்கு வெட்டுப் பாதைகளால் ஆன தோட்டம். மிகப் பெரிய இலக்கியம் அது. ஒரு ஒற்றன் வெளி நாட்டில் இருக்கிறான். அடுத்து அவன் நாட்டில் குண்டு போடப் போகிறார்கள். அது எந்த நகரத்தின் மீது என்பது தெரிய வேண்டும். அது அவனுக்குத் தெரிந்துவிடும். அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டதால் அவனைக் கொல்ல எதிரிகள் துரத்துகிறார்கள். அவனைக் கொல்வதற்குள் தன் நாட்டிற்குத் தகவலைச் சொல்லிவிட வேண்டும். என்ன செய்வது? டெலிபோன் டைரக்டரியை எடுத்துப் புரட்டிப் பார்ப்பான். பக்கத்தில் ஆல்பர்ட்னு யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்ப்பான். ஒருவன் இருப்பான், அதை நோட் செய்துகொண்டு ஒரு ட்ரெயின் ஏறி விடுவான். எதிரியும் அவனைத் தேடி வருவான். குறிப்பிட்ட இடம் வந்ததும் இறங்கி நடந்து போவான் ஒற்றன். அங்கே மரவீடு ஒன்று இருக்கும். அதில் ஆல்பர்ட் என்று ஒருவன் இருப்பான். அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது பின்னடைவு நேரும். அவனை கொல்வதற்காகத்தான் போனான். அவன் தாத்தா ஒரு இலக்கியவாதி. அதனால் ஆல்பர்டைக் கொல்ல முடியவில்லை. இவன் தாத்தாவின் ரசிகன்.

தாத்தாவினுடைய புத்தகத்தைப் பதிப்பிக்கிற முயற்சியில் ஆல்பர்ட் இருப்பான். அவனை எப்படிக் கொல்வது? இருந்தாலும் அவனைச் சுட்டு விடுவான். இவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவன் ஒற்றனை அரெஸ்ட் செய்து விடுவான். இதுதான் கதை. இவன் ஏன் ஆல்பர்டைக் கொன்றான் என்றால் எதிரி நாடு குண்டுபோடப் போகிற விஷயத்தை தெரியப்படுத்துவதற்காக. ஆல்பர்ட் என்பனைக் கொன்றுவிட்டான் ஒற்றன் என்ற செய்தி வரும். உடனே ஆல்பர்ட் என்ற நகரத்தின் மீது படையெடுக்கப் போகிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வார்கள் என்பது இதனுள் இருக்கிற விஷயம். எவ்வளவு நுட்பமாக சொல்கிறார் பாருங்கள். அவனுடைய ego கொல்ல மறுக்கிறது. Alter ego கொன்றுவிடுகிறது. இது துப்பறியும் கதை. நான் 100 முறை படித்து விட்டேன். அவ்வளவு தத்துவம் ,அவ்வளவு சாகஸம்.

போர்ஹேக்கு ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவுடன் தொடர்பு இருந்தது அல்லவா?

ஆமாம். அதனால் அவர் மீது நிறைய குற்றச்சாட்டுகள் உண்டு. ஆசியாவின் மிகப் பெரிய சேரியாக தாராவி இருப்பது போல் உலகின் மிகப்பெரிய சேரி பியூனஸ் அயர்ஸில் இருக்கிறது. பியூனல் அயர்ஸ் சேரி பற்றி அவர் எழுதவில்லை. சர்வாதிகாரி பெரோன் பற்றி ஒரு மூச்சு விடவில்லை என்றெல்லாம் குற்றச்சாட்டு உண்டு. அவர் ஒரு கலைஞர். தாகூர்மீது கூட ஒரு குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. இல்லையா? அவர் சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. பிரபுகளுடன் குலாவினார் என்றும் குற்றச்சாட்டுகள் உண்டு. அதற்காக அவர் கலைஞன் இல்லையென்று நிராகரிக்க முடியாது.

உங்கள் புது நாவல் ‘யுரேகா என்றொரு நகரம்’ நியோ ரியலிசம் என்ற வகையில் வந்திருக்கிறதே… அதைப் பற்றி?

நான் அந்த நாவலை நியோ ரியலிசம் என்று சொல்லவில்லை. ஒரு பேச்சுக்காகச் சொன்னேன். Written claim வைக்கவில்லை. அதனால் விட்டுவிடலாம். மூன்று நாவல்களையும் நல்ல போஸ்ட் மாடர்னிச நாவல்கள் என்று சொல்கிறார்கள். இப்போது ரியலிசம் என்பது செத்துவிட்டதாக போஸ்ட் மாடர்னிஸ்டுகள் ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கிறார்கள். அதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. ரியலிஸத்திலும் சொல்லவேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கிறது என்பதற்காகத்தான் நான் ஒரு ரியலிஸ நாவலை எழுதினேன். அது போச்ட் மாடர்னிச நாவலும் கூட. ஏனெனில் பழைய விஷயங்களைக் கொட்டிக் கவிழ்த்தல், கேள்விக்குள்ளாக்குதல் இதெல்லாம் போஸ்ட் மாடர்னிசக் கூறுகள். இதில் வரலாற்றைக் கொட்டிக் கவிழ்த்தல் நடக்கிறது. வரலாற்றின் மீது நான் சந்தேகம் கிளப்பியிருக்கிரேன். ஆகையால் இது போஸ்ட் மாடர்னிச நாவல்தான்.

வரலாறு என்பதே புனைவு என்கிறேன். மொழி எவ்வளவு சிக்கலானது. மொழி நம்மை அடிமையாக வைத்திருக்கிறது. மொழிக்கு நாம் அடிமையாகிறோம். எல்லாம் புனைவு என்று பொருள் சொல்கிறேன்.

எழுதுகிற எழுத்தாளன் வேறு; கதைச்சொல்லி வேறு என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள். எழுதுகிற எழுத்தளனின் வழியாகத்தான் கதைசொல்லி பேசுகிறான். அதே சமயம் கதைசொல்லியின் குரலுக்கு எழுத்தாளன் பொறுப்பாக மாட்டானா?

அட்லாண்டிஸ் மனிதனில் ‘நான், நான்’ என்று எழுதியிருப்பேன். அந்த ’நான்’ கதாபாத்திரம். அந்த ‘நான்’ எம். ஜி. சுரேஷ் என்று நினைத்துவிட்டார்கள். அதில் வரும் நான் கதைச்சொல்லி. எழுத்தாளன் எதை எழுதினாலும் அதில் ஒரு சுய சரிதைக் கூறு இருக்கும். அசோகமித்திரன் 18-வது அட்சகோடு எழுதினால், அதில் அவரின் ஹைதராபாத் வாழ்வும் இருக்கத்தான் செய்யும். கதைசொல்லியின் குரல் ஆசிரியருடைய குரலாகவும் இருக்கும். அதை நான் மறுக்கவில்லை. அதே சமயத்தில் ஆசிரியன் (author) வேறு கதைசொல்லி (narrator) வேறு என்பதும் உண்மையே.


நீங்கள் கவிஞர், சிறுகதையாசிரியர், நாவலாசிரியர் என்று பன்முகங்களைக் கொண்டவர். இப்போது ‘பன்முகம்’ என்ற சிறுபத்திரிக்கையையும் தொடங்கியிருக்கிறீர்கள். இப்போது ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தங்களுக்குக்கென்று ஒரு பத்திரிக்கை ஆரம்பித்து வருகிறார்கள். அந்த அடிப்படையில் தான் நீங்களும் ஆரம்பித்தீர்களா?

போஸ்ட் மாடர்னிசத்திற்காக ஒரு பத்திரிக்கை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பது தான் என் நோக்கம். ஏற்கனவே ‘நிறப்பிரிகை’ இருந்தது. ஆனால் எனக்கு அந்தப் போஸ்ட் மாடர்னிசத்தில் நம்பிக்கை இல்லை. அ. மார்க்ஸ் தலித் இயக்கம் என்பதற்கான அரசியல் இயக்கமாக அதை மாற்றிவிட்டார். போஸ்ட் மாடர்னிசம் பொலிட்டிகல் மூவ்மெண்ட் இல்லை. அது method of analysis. கலை இலக்கியத்தில், ஒவ்வொரு கட்டமாக மாறி வரும் போக்குகளைப் பிரிக்கிறோம். இல்லையா? இந்த மாதிரி சோவியத் யூனியன் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து ஒரு கட்டம். வரலாற்று அறிஞர்கள் அடிமைச் சமூகம், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம், பிறகு கேபிட்டலிஸம், சோஷலிஸம் என்று பிரிக்கிறார்கள். அடுத்தக் கட்டம் கம்யூனிஸத்திற்குப் போய்விடும் என்றார்கள். ஆனால் உண்மையில் சோசலிஸம் வீழ்ந்து மீண்டும் கேபிட்டலிஸம் வந்துவிட்டது.

பிரான்சிஸ் புக்குயமா என்பவர் end of history என்ற நூல் எழுதினார். History has come to an end. வரலாறு தேங்கிவிட்டது என்று எழுதினார். இதைப் போஸ்ட் மாடர்னிசத்தின் ஆரம்ப நூல்களில் ஒன்றாகச் சொல்லலாம். பூக்கோ, லகான் கட்டுரைகள் மாதிரி ஆழமான நூல் இல்லையென்றாலும் ஒரு அடையாளக் கல்லாக இந்த நூலையும் சொல்லலாம். மாடர்னிசம் எழுதி எழுதி கெட்டித்தட்டிப் போய்விட்டது. நவீன யுகத்தில் வாழும் மனிதன் போஸ்ட் மாடர்னிச மனிதன் என்று சொல்வதைப் போல. மாடர்னிசம் என்பது ஒரு லட்சிய வாதத்திற்காக உயிரைக் கொடுப்பதை முன் வைத்தது. இப்போது அதெல்லாம் வீணாகப்போய்விட்டது. காந்தியின் உழைப்பு எல்லாம் வீணாகப் போய்விட்டதே. இந்த ஐரனியைப் பார்த்து சிரிப்பதா, அழுவதா? வ.ஊ.சி., சிவா போன்றவர்களின் உழைப்பிற்கு என்ன அர்த்தம் இப்போது இருக்கிறது. இந்த மாடர்னிட்டி இவ்வளவு கேவலமாக இருக்கிறது. இவ்வளவு விரோத பாவத்துடன் இருக்கிறது. சக மனிதனை வெறுக்கிறார்கள். சக மனிதனை நேசி என்று ஜீஸஸ் சொன்னது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. கோட்பாடுகளின் வீழ்ச்சியைக் கிண்டல் செய்கிறோம்.

போஸ்ட் மாடர்னிசம் மையம் கூடாது. விளிம்பு நிலையும் வேண்டாம் என்று சொல்கிறது. டெமாக்ரசி வேண்டும் என்கிறார்கள். அ. மார்க்ஸ் போன்றவர்கள் ஒரு மையத்தைத் தகர்த்துவிட்டு தன்னைச் சுற்றி இன்னொரு மையத்தை உருவாக்குகிறார்கள். ஜெயமோகனைக் கடுமையாகச் சாடும் அ. மார்க்ஸ் ஜெயமோகனுக்கு எதிராக முன்னிறுத்தப்படவேண்டிய என் எழுத்துக்கள் பற்றி மூச்சுவிடவில்லை. ஏனெனில் அவரது மையத்தில் எனக்கு இடம் இல்லை. இந்த மாதிரியான சூழலில் ஒரு சரியான பின் நவீனத்துவத்திற்கான பத்திரிகை வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அது 100 சதவிகித பின் நாவீனப் பத்திக்கை அல்ல. ஏனெனில் நானும் முன்பே சொன்னதுபோல எல்லாவற்றின் மீதும் சந்தேகம் கொண்டவன் என்பதால் எந்த இலக்கிலாவது மாட்டிக் கொண்டால் நான் ஒரு கலைஞனாக இருக்க முடியாது. ஒரு கலைஞன் எந்தக் கோட்பாடினுள்ளும் சிக்கிக்கொள்ள முடியாது. இது ஓர் இயல்பான விஷயம் என்றே தோன்றுகிறது. அதில் மாட்டிக்கொண்டால் அதனுடைய பிரச்சார பீரங்கிகள் ஆகி விடுவோம். நம்மைச் சுற்றிலும் கதவுகள் அடைத்துக்கொள்வோம்.

போஸ்ட் மாடர்னிசத்திற்கு எதிரான படைப்புகள் கூட பன்முகத்தில் வரும் – டெமாக்ரசியின் விளைவு இது. அதற்கு எதிரானதும் கூட வரும். பன்முகம் என்று ஏன் சொல்கிறோம் என்றால் எல்லாருமே ஒவ்வொரு பம்பத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் பன்முகம் என்பது ‘க்யூபிஸம்’ என்பதையும் குறிக்கும். இது பரிசோதனை முயற்சிகளுக்கான பத்திரிக்கை.

ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் ஒரு பத்திரிகை ஆரம்பிக்கிற போக்கு ஒன்று இருந்ததால்தான் நீங்கள் பத்திரிகை ஆரம்பித்தீர்களா என்று கேட்கிறேன்.

சுந்தரராமசாமி

சுந்தரராமசாமி


வேறு யாரும் ஆரம்பிக்கவில்லை என்றால்கூட நான் ஆரம்பித்திருப்பேன். சு.ரா. காலச்சுவடு ஆரம்பித்தபோது சிறுபத்திரிக்கைகளுக்கும், வெகுஜனப் பத்திரிக்கைகளுக்கும் ஒரு முரண் இருந்தது. அந்த முக்கியத்துவம் பன்முகத்திற்கும் இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். மற்றவர்கள் தன்னை முன்னிலைப் படுத்திக் கொள்வதற்காகவும் ஒரு எடிட்டராக இருக்க வேண்டும் புகழ் சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும் பத்திரிக்கை ஆரம்பிக்கிறார்கள். நோயல் கட்டுரையை நான் போடுகிறேன் என்றால் அவர் ஒரு சரியான போஸ்ட் மாடர்னிஸ்ட் என்பதால் தான்.

தமிழில் விமர்சனத்துறை எப்படி இருக்கிறது?

தமிழில் கா.நா.சு. ஆரம்பித்துவைத்தார். அவருக்கு முன்பு விமர்சனம் என்பது தமிழில் துதிபாடுவதாகத்தான் இருந்தது. ஏதாவது ஒரு புத்தகம் வந்தால் வேப்பிலை அடிப்பதுதான் நடந்து கொண்டிருந்தது. இவர்தான் மு.வ. இலக்கியவாதி இல்லை என்று சொன்னார். திருக்குறள் இலக்கியம் இல்லை என்று சொன்னார். அவருக்குப் பிறகு இலக்கிய விமர்சனம் வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. ஓரிரு விமர்சகர்கள் இப்போதும் இருக்கலாம். ஆனால் பெரியளவிற்கு விமர்சகர் வரவில்லை. இங்கே விமர்சனங்கள் தனிநபர் தாக்குதலாகவும், இருட்டடிப்பு நடவடிக்கையாகவும் இருக்கிறது. விமர்சனங்கள் உள்நோக்கங்களோடு செய்யப்படுகின்றன. அரசியலாக இருக்கின்றன.

ஒரு நாவலில் அதிருப்தி ஏற்படுவதால்தானே இன்னொரு நாவல் எழுதுகிறேன். பிரபஞ்சம் குறை உடையது. பிரபஞ்சத்தின் கூறு நாம். எனவே, காதல் என்பதே குறைபாடு உடையது. I MISS YOU என்று சொல்கிறோமே. நீ இருந்தால்தான் நான் முழுமையடைகிறேன் என்பதுதான். அதுபோல் ஒரு இலக்கியப் பிரதி குறையற்றதாக இருக்க முடியாது. குறை சொல்வது creative ஆக இருக்க வேண்டும். எழுத்தாளனுக்கு உதவுகிறதுபோல விமர்சனம் இருக்க வேண்டும். பிரதியின் மீதான வன்முறையாக இருக்கக்கூடாது.

ப. சிங்காரம் ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ எழுதினார். அது 20 வருடங்களாகப் பேசப்படவில்லை. இன்று பேசுகிறார்கள். திருத்தக்கதேவரை உ.வே.சா. கண்டுபிடித்துப் போடுகிறார். ஒரு நல்ல பிரதி என்பது வீணாகப் போகாது. இப்போது விமர்சிப்பது நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்ளத்தான். விமர்சனம் தமிழில் முறையாக, நியாயமானதாக இல்லை.

பொதுவான தமிழ் இலக்கியச் சூழல் எப்படியிருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

பொதுவாக மோசமானதாக இருக்கிறது. இலக்கியச் சூழலில் அரசியல் நிறைய இருக்கிறது. ப்ரெஞ்ச்சில் சார்த்தர்க்கும் காம்யுக்கும் ஆகாது. ஒளவையார்க்கும், ஒட்டக்கூத்தருக்கும் ஆகாது. போர்ஹேக்கும், நெரூடாவுக்கும் ஆகாது. இது அனைவருக்கும் தெரியும். நம்மவர்கள் இப்போதோ பின்னால் திட்டுகிறார்கள். ஆனால் நேரில் பார்க்கும்போது கட்டிப்பிடித்துக் கொள்கிறார்கள். விரோதம், கோபம், அரசியல், நயவஞ்சகம் இரண்டு குழுவிலும் சேர்ந்து ஏமாற்றுதல் ஆகியவையும் இங்கே நடக்கிறது.

உங்களின் மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களைப் பற்றி?

’நான் – பிக்‌ஷன்’ தான் மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். ரோலான் பார்த் கட்டுரைகள் செய்திருக்கிறேன். முழு புத்தகம் செய்ததில்லை. அவகாசம் கிடைக்கும் போது செய்யவேண்டும். மொழிபெயர்ப்புகள் மூலமாகத்தான் பல விஷயங்களை நானே தெரிந்துகொண்டேன். உலக இலக்கியங்கள் எல்லாமே நான் இப்படித்தான் தெரிந்துகொண்டேன். பலர் என்னிடம் டெரிடா, பூக்கோ ஆகியோரை மொழிபெயர்க்கும்படி கேட்கிறார்கள். அதிலும் நான் கவனம் செலுத்த வேண்டும். மொழிபெயர்ப்பு, நவீன நாடகம், கவிதை, இதையெல்லாம் செய்ய வேண்டும். குறைந்த அளவிற்குத்தான் மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிறேன். நிறையச் செய்ய ஆசை.

கட்டுரைகள் எழுதுவதில் உங்கள் அனுபவம் எப்படி? எம். ஜி. சுரேஷின் கட்டுரைகள் என்ற நூல் சமீபத்தில் வந்திருக்கிறதே?

ஜவகர் என்பவர் வசந்தம் என்று ஒரு பத்திரிக்கை ஆரம்பித்தார். அவர் கேட்டதற்காக ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். சினிமா சம்பந்தப்பட்டது அது. எல்லா சினிமாக்காரர்களும் ஒரு உத்வேகத்தில் வருகிறார்கள். பின்னால் அவர்களேதான் ஒரு மோசமான சினிமா எடுக்கிறார்கள். முதலில் அவர்கள்தான் ஒரு டிரெண்டை உருவாக்குகிறார்கள். பின்னால் ஏன் அவர்களே அதை உடைக்கிறார்கள் என்று ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன். அதன் பிறகு பலர் கட்டுரை கேட்க ஆரம்பித்தார்கள். அதனால் தொடர்ந்து எழுதினேன். எழுதிய கட்டுரைகளில் கொஞ்சம்தான் இப்போது நூலாக வந்திருக்கின்றன.

சினிமா துறையில் உங்கள் அனுபவங்கள்?

என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளிவந்த போதே சினிமாத்துறையின் அறிமுகம் கிடைத்தது. கமல்ஹாசன், சந்தானபாரதி, பாரதிராஜா போன்றவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவர்கள் கதை விவாதத்திற்கு அழைத்தார்கள். பிலிம் சொசைட்டியில் உலகின் சிறந்த பல படங்கள் பர்த்தேன். தமிழில் மகேந்திரன், பாலு மகேந்திரா, பாரதிராஜா போன்றவர்கள் அப்போது நன்றாக செய்தார்கள். இவர்களைப்போலவே நாமும் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருந்தது. தொடர்ந்து திரைப்படங்களில் பணியாற்றுகிறேன். அழகி பொன்ற மிடில் சினிமாவில் என் பங்களிப்பு இருக்கிறது.

ஒரு இலக்கியவாதியை சினிமாக்காரர்கள் எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள். இதில் உங்கள் அனுபவம் என்ன?

சினிமாவிலும் இலக்கியவாதிகளை இப்போது மதிக்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் எழுத்தளான் என்றாலே சினிமாவில் மரியாதை இல்லை. சினிமாவிற்கு சம்பந்தமில்லாதவன்; அவன் நம்மைக் கொன்றுவிடுவான் என்று பயந்தார்கள். இப்போது பாபாவில் எஸ். ராமகிருஷ்ணனைக் கூப்பிட்டார்களே. சினிமாவிலும் எழுதாளனின் பங்களிப்பு தேவை என்று நினைக்கிறார்கள். இலக்கியவாதி சம்பந்தப்பட்டால் ஒரு மேஜிக் நிகழும் என்று நினைகிறார்கள்.

கதை விவாதத்தில் என்னுடைய கருத்துக்களை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். சினிமாவில் எல்லோர்க்கும் பணம் முழுமையாகக் கொடுக்கமாட்டார்கள். இதுதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

உங்கள் படைப்புகள் சினிமாவுக்கு ஒத்துவருமா?

என்னுடைய படைப்புகள் சினிமாவிற்கானதும் இருக்கிறது. இப்போது எழுதுகிறவை போஸ்ட் மாடர்னிசம் சார்ந்தவை என்பதால் இவை சினிமாவுக்கு ஏற்றவை அல்ல. போட்டோகிராபி கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகு நகல் எடுக்கும் வேலை கிடையாது என்று சொன்னார் பிக்காசோ.

ஓவியத்தின் ஒரு வேலையை போட்டோகிராபி செய்துவிட்டது. இதன் பிறகு ஓவியம் தனக்கென்று ஒரு வழியைத் தேட வேண்டியதாகிவிட்டது. அதனால்தான் மாடர்ன் ஆர்ட் வந்தது. அதே மாதிரி பின்நவீன நாவல்கள் சினிமாவாக நகல் எடுக்கமுடியாத தன்மை கொண்டவை. மார்க்வேசின் ‘நூற்றாண்டு தனிமை’ நாவலை சினிமாவாக்குவதற்குக் கேட்டார்கள். வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார் மார்க்வேஸ்.

வருடைய படங்கள் சினிமாவாக்கப்பட்டு தோல்வியடைந்தவை இல்லையா?

ஆமாம். அதனால்தான் அவர் சினிமாவாக்கக்கூடாது என்றார். சினிமா துறைக்கான கதை வேறு. படிப்பதற்கான கதை வேறு. படிப்பதற்கான கதையை சினிமாவிற்கான format-இல் அடைக்கக்கூடாது. அதேபோல சினிமா என்பது visual media. அதைப் படிக்கும்படி எழுத வேண்டாம்.

உங்கள் கட்டுரைகளில் உலக சினிமா பற்றி எழுதியிருக்கிறீர்கள்? உலக சினிமாவுக்கும் தமிழ் சினிமாவுக்கும் உள்ள தொடர்பு அல்லது தொடர்பின்மை இது பற்றி உங்கள் கருத்துகளைச் சொல்லுங்கள்.

ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே தமிழில் மேலை நாட்டு சினிமா தாக்கம் இருக்கிறது. வாயில் கத்தியை வைத்துக்கொண்டு எம்.ஜி.ஆர். மலைக்கள்ளனில் தாவியது மேலை நாட்டு சினிமாவின் தாக்கத்தால். சார்லி சாப்ளினின் தமிழ் வடிவம் தான் சந்திரபாபு. நாகேஷ்க்கு ஜெரி லூயிஸ் தாக்கம் உண்டு. பெலினியின் தாக்கம் பாலுமகேந்திராவிடம் உண்டு. பொலான்ஸ்கி மாதிரி சினிமாக்களை செய்கிறார்கள். கமல் தமிழ் சினிமாவை முன்னெடுத்துப் போகிறார். தமிழ் சினிமாவில் ஐரோப்பாவின் தாக்கம் தொடர்ந்து இருந்துகொண்டேயிருக்கிறது. இனியும் ஏற்படுத்தும். மணிக்கொடி எழுத்து எப்படி எல்லா பத்திரிக்கைகளிலும் தாக்கத்தை இப்போது ஏற்படுத்துகிறதோ அப்படி பிலிம் சொசைட்டியின் படங்கள் தமிழ் சினிமா மீதும் நிச்சயம் தாக்கம் ஏற்படுத்தும். உதிரிப்பூக்கள் போன்றவை அந்த மாதிரி வந்தவைதான். அதன் பிறகு மணிரத்னம், பாலா ஆகியோர் தொடர்ச்சியாக வருகிறார்கள். மணிரத்னம் கமர்சியலையும் ஆர்ட்டையும் இணைத்து செல்கிறார். ரோஜா, பாம்பே எல்லாம் இப்படியான படங்கள்.

எழுத்தில் பரிசோதனை செய்ய வேண்டும் என்ற உந்துதல் உங்களுக்கு எப்படி ஏற்பட்டது?

‘நாங்கள் எல்லோரும் கோகோலின் மேற்கோட்டு (overcoat) பாக்கெட்டிலிருந்து வந்தவர்கள்’ என்று தன்னையும் தன் தலை முறை எழுத்தாளர்களையும் பற்றி ஆண்டன் செக்காவ் ஒரு முறை கூறினார். அதேபோல் எண்பதுகளில் தமிழில் எழுதிக்கொண்டிருந்த தீவிர இலக்கியவாதிகளான நாங்கள் எல்லோரும் சுந்தர ராமசாமியின் ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள் என்ற ஜிப்பா பாக்கெட்டிலிருந்து குதித்தவர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்வதில் எனக்கு தயக்கம் ஏதும் இல்லை. ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள் என்னை பிரமிக்க வைத்த நாவல். நான் மதுரைக்காரன். மதுரையில் பாண்டிய வெள்ளாளர் தெருவில் குடியிருந்தேன். அங்கிருந்து மேலமாசி வீதிக்கு வரும் போதெல்லாம் அந்த அகன்ற சாலையைப் பார்த்து பிரமிப்பேன். அதன் பிறகு சென்னைக்கு வந்தேன். அண்ணா சாலையைப் பார்த்து பிரமித்தேன். பின்பு மும்பை டெல்லி போன்ற நகரங்களுக்குப் போன போது துரிதச் சாலைகள் இன்னும் வியப்பூட்டின. பின்னர் மீண்டும் மதுரைக்குப் போனபோது மேலமாசி வீதியைப் பார்த்தபோது எனக்குச் சிரிப்பாக இருந்தது. இந்தத் தெருவைப் பார்த்தா பிரமித்தோம் என்று எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அதே மாதிரி ஆரம்ப நாட்களில் ஜெயகாந்தன், தி.ஜானகிராமன், போன்றோரின் எழுத்துக்கள் எனக்குள் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன. பின்னாளில் போர்ஹே, கால்வினோ, கொர்த்தஸார், மிலன் குந்தேரா போன்றவர்களைப் படித்த பின்னர் மீண்டும் ஜெ.கா., தி.ஜா., போன்றவர்களின் எழுத்துக்களைப் படித்துப் பார்த்தபோது இவற்றைப் பார்த்தா நாம் பிரமித்தோம் என்று எனக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஆனால் சர்வதேச இலக்கியங்களைப் படிப்பதற்கு முன் என்னை வியப்படையவைத்த சு.ராவின் பல சிறுகதைகளும் ஜே.ஜே. சில குறிப்பு நாவலும் இப்போதும் என்னை வியப்பிலாழ்த்தவே செய்கின்றன. என்னைப் பரிசோதனை நாவல் எழுதத் தூண்டியது ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்தான்.

ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள் ஒரு நவீன நாவல் தானே?

அது நவீன நாவலா பின் நவீன நாவலா என்பதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினை இல்லை. அசோகமித்திரனின் பல கதைகள் பின் நவீனத்துக்கு முன்பும் சரி பின்பும் சரி எப்பொதுமே மகத்தான கதைகள் தான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து வைக்க முடியாதவை. அதே மாதிரி ஜே.ஜே. சில குறிப்புகளை முன் – நவீனத்துவம் பின் – நவீனத்துவம் என்ற அளவுகோல்களால் அளக்க வேண்டிய வசியம் இல்லை. அது ஒரு சிறந்த நாவல் அவ்வளவு தான். காம்யூவின் தீர்க்கமான மொழி; மிலன் குந்தேராவின் கிண்டல்; மிலோராட் பவிக்கின் கவித்துவம் இவற்றையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்தால் கிடைக்கும் அனுபவத்தை ஜே.ஜே. சில குறிப்புகளில் அனுபவித்து உணர முடியும். பின் நவீனத்துவ எழுத்து இல்லை என்பதால் ஷேக்ஸ்பியரையும் செகாவையும் தாஸ்தாயெஸ்கியையும் புறக்கணித்துவிட முடியுமா?

நகுலனின் சோதனை எழுத்துக்கள் உங்களைப் பாதித்ததுண்டா?

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நகுலனை வாசித்தபோது ஏற்பட்ட அனுபவம் இப்போது இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. மெளனிக்கு வாரிசாக உருவானவர் நகுலன். மெளனியின் மாறுதல் என்ற ஒரே ஒரு சிறுகதையை ஒரு தட்டிலும் நகுலனின் எல்லாக் கதைகளையும் மறு தட்டிலும் வைத்துப் பார்த்தால் மெளனியின் தட்டுதான் தாழும். நகுலனின் சோதனைக் கதைகள் உள்ளீடற்ற நடையில் எழுதப்பட்டவை. பல சிறுகதைகள் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளின் தரத்தில் எழுதப்பட்டவை. இபோது வாசிக்கையில் நகுலன் கலாவதியாகிவிட்டார் என்றே தோன்றுகிறது. மெளனியின் மாறுதல் காலாவதியாக முடியாத கதை. மரணம் என்பது மாறுதல் என்கிறார் மெளனி. இது இயங்கியல் (dialectics) சிந்தனை. ஹெராக்ளிடஸ், புத்தர் முதல் இன்றைய அறிவியல் கோட்பாடுகள்வரை காலங்காலாமாக அறிவுறுத்தப்பட்டுவரும் ஒரு உண்மை எப்படி காலாவதியாக முடியும்? அதே போல் தான் ஜே.ஜே. சில குறிப்புகளும். ‘செய்ய விரும்புவதை செய்ய முடியாமல் போகிற கையாலாகாத்தனம் செய்ய விரும்பாததை செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தம். இந்த இரண்டு அவஸ்தைகளாலும் நெருக்கப்படும்போது ஏற்படும் வலி என்னுடையது’ என்று மார்லன் ப்ராண்டோ ஒரு சமயம் கண் கலங்கக் கூறினார். இந்த வலி எல்லாக் கலைஞர்களுக்கும் பொதுவானது. கலைஞன் என்பவன் இருக்கும் வரை இதே வலியும் சாசுவதமாக இருக்கும். சசுவதமான இந்த வலியைப் பற்றிப் பேசும் ஜே.ஜே. சில குறிப்புகளும் சாசுவதமாக இருக்கும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. நகுலனின் கதைகளில் இதுபோன்ற சாசுவதமான அம்சங்கள் ஏதும் இல்லை.

கோணங்கியின் சோதனை எழுத்துக்களைப் பற்றி உங்கள் பார்வை என்ன?

கோணங்கி ஒரு அற்புதமான எழுத்தாற்றல் மிக்க கலைஞன். அவர் தனது திறமைகளை வீணடித்து வருவதாகவே எனக்குப் படுகிறது. அவரால் மார்க்வெஸூக்கு இணையாகத் தமிழில் ஒரு நாவல் எழுத முடியும். அதற்கான மொழியும் தனது மண் மக்கள் சார்ந்த வாழ்க்கை அனுபவம் வாய்க்கப் பெற்றவர் கோணங்கி. ஆனால் அவரது பாணி வாசகனை பயமுறுத்துவதாகவே இருக்கிறது. அவரது எழுத்து முன் நவீனத்துவ (pre modren) எழுத்து என்றே எனக்குப் படுகிறது. 1919 இல் பிரான்ஸில் ஆந்த்ரே பிரதான் (andre breton) ஆரம்பித்து வைத்த சர்ரியலிஸ்ட் இயக்கத்தின் கோட்பாடுகளில் ஒன்று தானியங்கி எழுத்துமுறை (automatic Writing). தர்க்கத்தை எதிர்ப்பது சர்ரியலிஸத்தின் கூறுகளில் ஒன்று. தர்க்கரீதியான சிந்தனை இல்லாமல் ஹம்ப்டி டம்ப்டியைப் போல் வார்த்தைகளைப் பெருக்கிக் கொண்டே போவது; மூளையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து கைகயை விடுவிப்பது; கை தானாகவே எதையாவது எழுதிச் செல்ல அனுமதிப்பது. ‘Evading to imposed meaning, combining with one another in obedience to no laws of rational discourse or poetic fancy’ என்று சர்ரியலிஸ்டுகள் பிரகடனம் செய்தார்கள். Auto writing என்பது எதிர் கலை எழுச்சி. மரபைக் கேலி செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. இன்றைய தேதிகளில் அவற்றுக்கு இலக்கிய மதிப்பு ஏதும் இல்லை. இப்போது auto writing காலாவதியாகிவிட்டது. பின் நவீனத்துவம் வாசிப்பு ஜனநாயகத்தைக் கோரும் இன்றைய யுகத்தில் கோணங்கி auto writing – ஐத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது துரதிஷ்டவசமானது. ‘இருண்மை’ (obscurity) என்பது உண்மைதான். அதற்காக வாசகனை இருட்டில் பிடித்துத் தள்ளிவிடக்கூடாது அல்லவா?

இப்போது தமிழில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் சக படைப்பாளிகள் பற்றிய உங்கள் பார்வை என்ன?

இப்போது பலரும் பலவிதமான எழுதுகிறார்கள். பா. வெங்கடேசன், அ.முத்துலிங்கம், ஷோபா சக்தி போன்றோரின் எழுத்துக்களை வைத்தே ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட தளங்களில் நமது எழுத்தாளர்கள் இயங்கிவருவதை அனுமானிக்க முடியும். ரமேஷ் ப்ரேம் முக்கியமான படைப்பாளிகள். மெளனிக்குப் பின் அகவுலகம் சார்ந்த பிரச்சினைகளை வெற்றிகரமாக எழுதிவருபவர்கள். தமிழவன், தமிழ்ப் பின் நவீன எழுத்துக்கு முன்னோடி. குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாளி. பாமா, யூமா வாஸூகி, ஜே.பி.சாணக்யா, அழகிய பெரியவன் போன்றவர்கள் கவனத்தை ஈர்க்கும் இளம் படைப்பாளிகள்.

கெளதம சித்தார்த்தன் புதுவகை முயற்சிகள் வரவேற்கப்படவேண்டியவை என்ற போதிலும் அவரது புதுவகை எழுத்து என்பது வெறும் மொழிப் பிரயோகத்துடன் நின்றுவிடுவது துரதிருஷ்டவசமானது. சாதாரண கதைகளை வித்தியாசப் படுத்தப்பட்ட மொழியில் எழுதுவது புதுவகை எழுத்து ஆகிவிடாது. இந்த பலவீனம் அவரது கதைகளில் காணப்படுகின்றன. எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கும் இது பொருந்தும். கலை இலக்கியத்தின் முக்கியமான கோட்பாடு Avoid Cliche என்பது. இதைத் தமிழிலும் கூறியது கூறல் குற்றம் என்பார்கள். சித்தார்த்தனிடம் சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் repetition தன்மை இருக்கிறது. மேலும் எதையும் இயல்பாக இல்லாது வலிந்து சொல்லும் போக்கும் அவரிடம் இருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் நீக்கிய நல்ல கதைகளை அவரால் எதிர்காலத்தில் எழுத முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் ‘நடந்தான்’ என்பதைக் கூட ’கால்களை முன்னசைத்து அலைவுற்றான்’ என்று எழுத விரும்புபவர்கள். இது ஒரு இயல்பான பெண் அதீத மேக்_அப் பூசி, உதட்டில் சிவப்புச் சாயம் தடவிக்கொண்டு சிரிப்பதைப் போல் வாசகனைப் பயமுறுத்துகிறது.

போஸ்ட் மாடர்னிசம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

டெரிடா, பூக்கோ ஆகியோரை முதலில் படிக்க ஆரம்பித்தேன். போஸ்ட் மாடர்னிஸம் பேசியவர்களில் இடதுசாரிப் பின்னணி உள்ளவர்கள், ஆக்டோவியா பாஸ் போன்றவர்கள் இருந்தார்கள். சாவைக் கொண்டாடுகிறது போஸ்ட் மாடர்னிசம். ஓர் ஆக்கப்பூர்வமான போஸ்ட் மாடர்னிசம் இடதுசாரி சார்புடையதுதான் என்ற கருத்தை அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். மீன் சாப்பிடுகிறவர்கள் முள் இருப்பதற்காக மீனை விலக்குவதில்லை.

போஸ்ட் மாடர்னிசம் தமிழில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. லகான், பூக்கோ, டெரிடா ஆகியோரின் கட்டுரைகள் எளிய தமிழில் வரவேண்டும். பூக்கோ ஸாதேயை எதிர்த்தார். அவரின் செக்ஸ் பர்வெர்ஷனை எதிர்த்தார். செக்ஸ் பர்வெர்ஷன் என்பது ஆன்டி – போஸ்ட் மாடர்னிசம். ஆனால் போஸ்ட் மாடர்னிசத்தைச் சார்ந்தவர்கள் இப்படிப்பட்ட எழுத்துக்களை எழுதுவது ஒரு முரண்பாடு. பின் – நவீனத்துவத்தை இதற்கு தவறாக தமிழில் புரிந்துகொண்டதுதான் காரணம். சாரு தன்னை ஒரு புத்திஸ்ட் என்று சொல்கிறார். ஆனால் எழுதும்போது பர்வெர்ஷன், சேடிஸம்என்று எழுதுகிறார். புத்தர் அகிம்சையைச் சொல்கிறார். சேடிஸம் பற்றி எழுதுவது ஹிம்சை பற்றி எழுதுவது இரண்டும் நேர் எதிர் துருவங்களைக் கொண்டவை. ஹிம்சையும் அஹிம்சையும் எப்படி ஒரே தட்டில் இருக்க முடியும்? அப்போது இதைப் பற்றி சந்தேகம் வருகிறது. இதைத்தான் முரண்பாடு என்று சொல்கிறேன். இவர்களால் மக்களும் ஏமாந்து போகிறார்கள். குழப்பம் வருகிறது.

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ்

ஆனால் இந்த எழுத்தாளர்கள் பூக்கோவையும், டெரிடாவையும் சொல்லிதானே பேசுகிறார்கள்?

இவர்கள் யாரும் பின் நவீனத்துவத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அல்லது புரிந்த போதிலும் அக்கறையுடன் நடந்துகொள்லவில்லை.

இப்போது அமெரிக்காவில் போஸ்ட் மாடர்னிசத்திலிருந்து நகர்ந்து நியோ ரியலிசத்திற்குப் போய்விட்டார்கள் என்று சொல்கிறார்களே?

சொல்கிறார்கள். ஆனால் இன்னும் அது ஒரு டிரெண்டாக உருவாகவில்லை. ரியலிசத்திற்குப் பிறகு தான் நியோ ரியலிசம் வந்தது. அதன் பிறகுதான் போஸ்ட் மாடர்னிசம் வந்தது. மீண்டும் பின்னோக்கிப் போக வேண்டியதில்லை. ஆனால் இப்போது அதுதான் அங்கே நடக்கிறது. இந்த முயற்சி பெரிய வெற்றியடையவில்லை.

பன்முகப் பார்வை என்பதை எளிமையாக எப்படிச் சொல்வீர்கள்?

ஜென்னில் நீ ஒரு மரத்தைப் பார்க்கிறாய் என்றால் அதை வெறும் மரமாகப் பார்க்காதே. மரம் என்பது வெறும் ஒருமைத்தன்மை. இந்த மரம் செடியாக இருந்தது அதுவரை அதற்கு இவ்வளவு தண்ணீர் தேவைப்பட்டது. சூரிய வெளிச்சம் தேவைப்பட்டது. இதெல்லாம் சேர்ந்ததுதான் இந்த மரம். ஒரு வீட்டில் ஒரு நாற்காலியைப் பார்த்தேன். இந்த மரத்தின் ஞாபகம் வந்தது. மரத்தைப் பார்க்கும்போது இவ்வளவு விஷயங்களோடு அந்த மரத்தை நீ பார்க்க வேண்டும். அதுதான் முழுமையான பார்வை என்கிறது ஜென். பன்முகப் பார்வை என்பது இதுதான்.

என்னுடைய நாவல்களில் இதைப் பார்க்கலாம். சைக்காலாஜி, ஆந்த்ரபாலஜி, ஆன்தாலஜி போன்றவற்றை இது ஒற்றைத் தன்மையைத் தவிர்க்க உதவும். போர்ஹே கதையில் இப்படி இருக்கும். நீங்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டு கையை வைத்தால் அங்கே ஒரு அரிய தகவல் இருக்கும். அவர்தான் இதை ஆரம்பித்து வைத்தார். அந்த உத்தியைக் கலைக் களஞ்சிய எழுத்து முறை என்பார்கள். அதை நானும் ஸ்வீகரித்துக் கொண்டேன். கொடி அசைந்ததா காற்றசைந்ததா என்றால் மனம்தான் அசைகிறது என்கிறது ஜென்.

லத்தீன் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா பொன்ற நாடுகளில் எழுதும் எழுத்தாளர்களுக்கு எல்லா விஷயங்களும் தெரிந்து இருக்க வேண்டும். தமிழில்தான் எழுத்தாளர்களுக்கு இலக்கியம் தெரிந்தால் போதும் என்று நினைக்கிறார்கள். ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கை தமிழில் எத்தனை பேர் படித்திருக்கிறார்கள்? நமக்கும் இதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று நினைக்கிறார்கள். தமிழில் பிலாசபி படிப்பதில்லை. விஞ்ஞானிகள் அளவிற்கு பிரைமோ லெவி, இடாலோ கால்வினா போன்றவர்கள் கெமிஸ்ட்ரி பற்றியெல்லாம் எழுதுகிறார்கள். தமிழில் அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தமிழில் தமிழ் நூல்களைக் கூட படிக்க மாட்டேன் என்கிறார்கள். பிரகு எப்படி வெளி நாட்டில் எழுதுபவற்றைப் படிப்பார்கள்.

சமகாலத்தில் வெளிநாட்டில் எழுதுகிற முறைகளை உத்திகளைப் படிப்பதில்லை. இதை யாராவது படித்து விட்டு பரிசோதனை முயற்சியாக எழுதினால் உடனே எதிர்க்கிறார்கள். இது தமிழ்த் தன்மையில்லை என்றோ நம்பகத் தன்மையில்லை என்றோ, போஸ்ட் மாடர்னிசம் 35 வருடங்களுக்கு முன்பே இறந்து போய்விட்டது என்றோ எழுதுகிறார்கள். இந்தப் பொறுப்பற்ற திண்ணைப் பேச்சுத்தான் தமிழனின் பூர்வீக சொத்து.

எம்.ஜி சுரேஷ்

எம்.ஜி சுரேஷ்


போஸ்ட் மாடர்னிசம் வந்த புதிதில் நம்மூர்க்காரர்களைப் போலவே மேற்கேயும் ஈகிள்டன் போன்றவர்கள் எதிர்த்தார்கள். அதையெல்லாம் மீறி போஸ்ட் மாடர்னிசம் இப்போது இங்கே ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டு விட்டது. இப்போது அடுத்த கட்டமாக உலகமயமாக்கல் புலம் பெயர்தல், கலாச்சாரக் குறுக்கீடுகள் போன்ற பல்வேறு தளங்களுக்கு விரிவுபடுத்தப்பட்டு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துவருகிறது. போஸ்ட் மாடர்னிசத்தைச் சுருக்கமாக போ.மோ. என்றழைக்கிறார்கள். இன்றைக்கு எந்த ஒரு பிரச்சினையையும் பின் நவீனத்துவ ரீதியில் மட்டுமே அலச முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

மற்ற மொழிகளில் பேராசிரியர்கள் இலக்கியவாதிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் தெரிவதால் வெளியுலகுக்குப் பரவலாகக் கொண்டு போகிறார்கள். தமிழில் இப்படியில்லை. தமிழ்நாட்டில் ஆங்கிலப் பேராசிரியர் ஆங்கிலம் மட்டும் படிப்பார். தமிழ் படிக்க மாட்டார். தமிழ்ப் பேராசிரியர் ஆங்கிலம் படிக்க மாட்டார். இப்படி ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. இங்கேயிருந்து யாரையும் முன்வைப்பதில்லை. மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னட மொழிகளில் அந்தந்த மொழிப் பேராசிரியர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் தெரியும். இங்கே அப்படியில்லை. நாமே ஒருவரை ஒருவர் அங்கீகரிப்பதில்லை. சிலப்பதிகாரமே இப்போதுதான் வெளியில் தெரிந்தது.

சமஸ்கிருதம் தான் இந்திய இலக்கியம் என்ற பார்வைதான் உலகத்தில் இருக்கிறது. தமிழில் நமக்கு முன்வைப்பதற்கு ஆட்கள் இல்லாமல் இல்லை. முன்வைப்பதற்குத்தான் மனம் இல்லை. தமிழில் அரசியல்வாதிகள் அரசியல் வாதிகளைத்தான் முன்வைக்கிறார்கள். குறள் பீடம் விருதை சுந்தரராமசாமி போன்றவர்களுக்குத் தராமல் கலைஞர் அவருக்கே கொடுத்துக் கொண்டார். அரசியல்வாதியும் ஆதரிக்கவில்லை. அகடமிசியென்களும் ஆதரிக்கவில்லையென்றால், வேறு எப்படி நவீனத் தமிழ் வெளியில் போகும்?

•••

(நன்றி : உலகத்தமிழ்.காம் இணைய இதழ், நவம்பர் – டிசம்பர் 2003)

எம்.ஜி. சுரேஷ்: காற்றில் கரைந்த தமிழ்ப் பின்-நவீன முகம் / -ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ்

தமிழ் இலக்கியத் தளத்தை புதிய திசைகளை நோக்கி நகர்த்திச் சென்ற படைப்பாளிகளுள் ஒருவர் எம்.ஜி. சுரேஷ். தமிழில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய படைப்புகளைத் தந்த அவர் அண்மையில் மறைந்தார். அவர் தமிழ்ச் சூழலில் படைப்பாளியாக மட்டுமன்றி கோட்பாட்டு உரையாடலாளராகவும் இயங்கிவந்தார். தமிழ் இலக்கியத்தை நவீனத்துவத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி நகர்த்தி முன்கொண்டு செல்வதில் மிகுந்த முனைப்புடன் அவர் இயங்கி வந்திருப்பதை அவரது படைப்புகளின் வழியேயும், கோட்பாட்டு நூல்கள் வழியேயும் அறிந்துகொள்ள முடியும்.

சுரேஷ் பின்-நவீனத்துவத்தை வாசிப்புச் செய்து அதனை உள்வாங்கி தமிழ்ச் சூழலில் அதனை விரிவானதும், எளிமையானதுமான உரையாடல்மயப்படுத்துவதற்கு முன்னரே அது சார்ந்த படைப்புகளை எழுதத் தொடங்கி இருந்தார். அந்தவகையில் அவரது அலெக்ஸாண்டரும் ஒரு கோப்பைத் தேனீரும், அட்லாண்டிக் மனிதன் மற்றும் சிலருடன். யுரேகா என்றொரு நகரம், சிலந்தி முதலான பின்-நவீன பரிசோதனை நாவல்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடியன.

நவீனத்துவம் கலையை மனித வாழ்வு பற்றிய உண்மையாகவே நோக்குகிறது. அதன்படி, ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் தொழிற்பாடு மனித வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிப்பதாகும். தமிழில் புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி சுந்தரராமசாமி வரைக்கும், ஜெயகாந்தன் தொடங்கி ஜெயமோகன் வரைக்கும் வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீனத்துவ நோக்கின் ஏக பிரதிநிதிகளாகவே வலம் வந்தனர். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீனத்துவ கோஷத்தின் பின்னால் உண்மையில் மறைந்திருப்பது வாழ்வைப் போதிக்கும் படைப்பாளியின் தன்னகங்காரமும், அதிகாரத் தொனியும்தான் என்பதை வாசகன் கண்டுணரும் போது ஒருவித அலைக்கழிப்புக்குள்ளாகிறான். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிக்கின்ற நவீனத்துப் படைப்புகள் மூலம் வாழ்வைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அது நிகழ்ந்தால் உண்மையில் அந்தப் பணியை நவீனத்துவ இலக்கியப் பிரதிகளால் மட்டும்தான் செய்ய முடிகிறதா? என்ற கேள்விகளுக்கு இதுவரை நவீன இலக்கியத் தரப்புகளிடமிருந்து எந்த பதிலுமில்லை.

இத்தகைய நவீன இலக்கியமே (Modern Literature) இலக்கியம் என்ற புரிதலோடு மட்டுமே தமிழ் இலக்கியச் சூழல் இயங்கிவந்த ஒரு தீவிரமான காலகட்டத்தில்தான் அதன் மீது ஒரு புதிய உடைப்பை, அதன் செல்நெறியில் ஒரு புதுத் திருப்பத்தை தமிழ் இலக்கிய சூழலில் சிலர் உருவாக்கினர். நவீன இலக்கியமே இலக்கியம் எனப் புரியப்பட்டு, பின்பற்றப்பட்டும் வந்த தமிழ் இலக்கிய சூழலில் அதற்கு முற்றிலும் எதிர்மாறான இலக்கியப் போக்கை முன்வைத்த பின்-நவீனக் கோட்பாடு ஒரு வெடிகுண்டு போல தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் சலசலப்புகளை ஏற்படுத்தியது. அது தமிழ் இலக்கியத்தின் தேக்கமாகவோ, பின்னடைவாகவே அன்றி இன்னுமொரு பாய்ச்சலாகவே அமைந்தது.

இப்புதிய அடைவை, புதிய பாய்ச்சலை சாத்தியப்படுத்தியவர்களுள் ஒருவராகவே எம்.ஜி. சுரேஸ் இருந்தார். இதனால் தமிழ் இலக்கிய சூழலில் அவரது இடமும் இருப்பும் எந்தவிதத்திலும் புறக்கணிக்கப்பட முடியாதது. எந்த மலையிலும் எதிரொலிக்கக் கூடிய பின்-நவீன குரல் அவருடையது. தமிழ்ச் சூழலில் பின்-நவீனத்துவம் தொடர்பான உரையாடல்கள் புதிதாக தொடங்கப்பட்ட சூழலில், ஒரு கோட்பாட்டுச் சட்டகத்துள்ளிருந்த அதனை ஒரு படைப்பு உத்தியாக தமிழ்ச் சூழலில் முதன் முதலில் மாற்றிக் காட்டியவர்களில் ஒருவராகவும் எம்.ஜி. சுரேஷ் விளங்கினார்.

சுரேஷின் அலெக்ஸாண்டரும் ஒரு கோப்பைத் தேனீரும், அட்லாண்டிக் மனிதன் மற்றும் சிலருடன். யுரேகா என்றொரு நகரம், சிலந்தி ஆகிய அனைத்து நாவல்களுமே தமிழின் பரிசோதனை முயற்சிகளாகவும், தமிழின் நாவல் எடுத்துரைப்பு முறையிலும் (narrating the story), கதையம்சத்தில் புதுமையானதாகவும் புனையப்பட்ட நாவல்களாக உள்ளன. அந்தவகையில் தமிழ்ப் பின்-நவீன முன்னோடி நாவலாசிரியராக எம்.ஜி. சுரேஷைக் கருத முடியும் அல்லது குறைந்தபட்சம் தமிழ்ப்பின்-நவீன முன்னோடி நாவலாசிரியர்களுள் ஒருவராகவேனும் அவரைக்கொள்ள முடியும்.

எம். ஜி. சுரேஷின் புனைவுகள், அவர் உருவாக்கும் கதாபாத்திரங்கள் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகின் புனைவுத் தன்மையையும், நிச்சயமற்ற தன்மையையும் வாழ்வை எந்த நம்பிக்கைக்கூடாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சிக்கல் தன்மையையும் ஒருவித மிகைப் புனைவுத் தன்மையுடன் வாசகனுக்கு காட்சிப்படுத்த எத்தனிக்கின்றனர். வாழ்வை விளக்க முற்படும் படைப்பு என நாம் கொண்டாடும் நவீன நாவல்களின் கதாபாத்திரங்களுடன் சுரேஷின் கதாபாத்திரங்களும் நெருங்கி வருகின்றனர். ஒரு வகையில் பார்த்தால் சுரேஷின் பின்-நவீனக் கதைகளும் மனித வாழ்வைப் பற்றிப் பேசுபவைதான். ஆனால் அது வாழ்வை யதார்த்தத்தின் வரண்ட மொழியால் வரையறுத்துக் காட்டாமல் கற்பனையின் அதீத மொழியால் புனைந்து காட்டுகிறது. அந்தவகையில் எம்.ஜி. சுரேஷ் தமிழ் இலக்கியத்தின் பொதுப் போக்கிலிருந்து விலகி ஒரு உப இலக்கியப் போக்கைத் தீவிரமாக நிறுவுவதில் அக்கறை கொள்கிறார். இலக்கியம் குறித்த பின்-நவீனக் கதையாடல்களை அதற்காக அவர் கைக்கொள்கிறார்.

நவீனத்துவக் கதைகளுக்கு சில நோக்கங்கள் இருந்தன. அந்நோக்கங்களை நிறைவு செய்வதே இலக்கியத்தின் ஈடேற்றமாக அது கருதியது. கதையின் வெற்றி அதன் நோக்கம் நிறைவு செய்யப்படுவதிலேயே தங்கி இருந்தது. தமிழில் புதுமைப்பித்தனில் உக்கிரமாகத் தொடங்கிய இந்நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் “எழுத்து“ காலப்பகுதியில் ஒரு தீவிர வளர்ச்சியை எட்டியது. அப்போதிருந்து இப்போது வரை அது ஒரு “கட்டுப்பட்ட வடிவத்தை“ யே கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் பின்நவீனக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் இலக்கிய நோக்கின் தலைகீழ் வடிவமாக தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. அது நோக்கத்துக்குப் பதிலாக விளையாட்டையும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்துக்கு பதிலாக வடிவமற்ற ஒரு திறந்த நிலையையும் வலியுறுத்தியபடி இருக்கிறது. அது கதைகூறலின் அல்லது எடுத்துரைப்பின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாகவோ, மாற்றமாகவோ நோக்குவதற்கு இன்று ஒரு தலைமுறை தயாராக இருக்கிறது.

நவீனத்துவ எடுத்துரைப்பின் தொகுத்தல், ஒருங்கிணைத்தல் போன்ற முறைமைகளுக்கு பதிலாக பின் நவீனத்துவம் தகர்ப்பமைப்பையும் (Deconstruction), எதிர்த்தலையும் சிபார்சு செய்கிறது.

நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் எப்போதும் ஏதேனுமொன்றினதோ அல்லது பலவற்றினதோ இருப்பைக்கொண்டே (ஆசிரியரின் இருப்பு, மையக்கதையின் இருப்பு, மையக்கதாபாத்திரத்தின் இருப்பு, சுயத்தின் இருப்பு) தன்னை ஒரு கதையாக வாசகன் முன்னால் முன்னிறுத்திக் கொள்கிறது. பின்-நவீனத்துவக் கதைகள் இந்த “இருத்தல்களை“ மறுத்து “இன்மைகளை“ (absence) ஒரு பொதுத்தன்மையாக முன்னகர்த்தியுள்ளது.

பின்-நவீன கதையில் நம்பிக்கைக்குரிய மையமுடைய பிரக்ஞைத் தன்மையோ, கதைசொல்லியோ இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் அதுவே கதையின் கலையம்சத்தை, அதன் தொனியை சிதைத்து விடுவதில்லை. அவை தன்னளவில் வாசகனோடு உரையாடவே செய்கின்றன. பின்நவீன படைப்பின் கதபாத்திரங்கள் கூட மாறும் தன்மையுடையவர்களாகவும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ்


நவீன வாழ்கை்கையைக் கேலி செய்பவர்களாக கூட இருக்கலாம். ஆனால் அவை கொண்டிருக்கும் இரசனை அந்தவகை இலக்கியப் போக்கின் தேவையை அவசியப்படுத்தி இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. எம். ஜி. சுரேஷ் இந்தவகைக் கதைகள் மூலமே பின்-நவீன இலக்கியவெளியில் வினைபுரிந்தார்.

அலெக்ஸாண்டரும் ஒரு கோப்பைத்தேனீரும்

எம்.ஜி. சுரேஷின் இந்நாவல் தமிழில் ஒரு பின்-நவீன பரிசோனை நாவலாகும். பின்-நவீன எழுத்துமுறையை நாவல் வடிவில் இது தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்கிறது. மன்னன் அலெக்ஸாண்டர் பற்றிய நமது மன பிம்பத்தை, பொது அறிதலில் ஒரு சிறு திருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் கதையம்சம்கொண்ட நாவல் இது. இது தமிழ் வாழ்கையையைப் பேசும் நாவல் அல்ல. அதேநேரம் தமிழ் வாழ்க்கைக்கு அந்நியமான நாவலுமல்ல. தமிழ் எதார்த்தத்தையே அது உலகத் தளத்தில் பொருத்திப் பேசுகிறது. மையக்கதை என எதுமில்லாத இந்நாவலில் தனிமனிதனின் அடங்காத அதிகாரவெறி மனித குலத்தை எப்படிச் சிதைக்கிறது என்பது ஒரு மையம் போல் வடிவங்கொள்வதும், கதைக்குள் அந்த மையம் அப்படியே கரைந்துவிடுவது போன்ற ஒருவித மாயத்தன்மையையும், மிகை புனைவுத் தன்மையையும் நாவலின் வாசக இரசனையை கூட்டிச் செல்கின்றன.

நாவலில் காலத்தை ஒரு நேர்கோட்டில் எம்.ஜி. சுரேஷ் பயன்படுத்துவதில்லை. காலத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளையும், அதன் நகர்வுகளையும் குலைத்துப் போடுகிறது இந்நாவல். அலெக்ஸாண்டர் எனும் தொன்மையான கதாபாத்திரமே நாவலின் கதைக்குள் வாழ்கிறது. நம் பொது மனதில் பதிந்துள்ள அலெக்ஸாண்டர் பற்றிய சித்திரத்தை மாற்றியமைக்கிறது இந்நாவல். ஒரே அலெக்ஸாண்டர் நான்கு வித அலெக்ஸாண்டர்களாக வருகிறார். கதையில் அலெக்ஸாண்டர் தொடர்புபடும் சம்பவங்களோடு காலம் ஒரு ஒழுங்கில் இருப்பதாக சுரேஷ் காட்டுவதில்லை. இது நவீன நாவலொன்றில் காலம் பெறும் முக்கியத்துவத்தையும், சீர் தன்மையையும் இந்நாவலில் அவர் தலைகீழாக்கி விடுகிறார்.

சுரேஸின் புனைவுகளில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் மிகைப் புனைவின் மாயத்தன்மையுடன் அலைபவர்களாக இருப்பினும் மனிதகுலத்துக்கு ஏதேனுமொரு செய்தியைச் சொல்பவர்களாகவும் சித்திரிக்கப்படுகின்றனர். அது நவீன நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் குணப்பண்பாக இருப்பினும் சுரேஷின் பின்-நவீன நாவலுக்குள்ளும் அத்தகைய மனிதர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அவரது நாவல்கள் மனிதனுக்குள் அமுங்கிக் கிடக்கும் வேட்கைகள் எப்படி மனித குலத்துக்கு எதிராகத் திசை திரும்புகின்றன என்பதையும், அவை எப்படி ஒரு மனிதனின் தன்னழிவுக்கும், தன் சூழல் அழிவுக்கும் காரணமாக அமைந்துவிடுகின்றன என்பதை ஒரு நவீனத்துவப் புனைவு போல கதைக்குள் புகுத்திவிடுகிறார். இந்தப் புள்ளியில் சுரேஷ் ஒரேநேரத்தில், ஒரே கதையில் பின்-நவீனத்துவத்தையும், நவீனத்துவத்தினையும் கதையின் செழுமைக்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு படைப்பாளியாகவே தமிழ்ச் சூழலில் இயங்கி வந்திருக்கிறார் என்பதைக்காட்டுகிறது.

புனைவுக்கு அப்பால் பின்-நவீனத்துவம் தொடர்பான இரண்டு கோட்பாட்டு அறிமுக நூல்களையும் அவர் வெளியிட்டார். அவை பின்-நவீனத்துவத்தை வரலாற்றுரீதியாகவும் தத்துவார்த்தரீதியாகவும் மிகவும் எளிமையாக அறிமுகம் செய்பவை. தமிழ்ப் பின்-நவீன இலக்கியச் சூழலுக்கு அவர் ஆற்றிய பங்களிப்பு என்றென்றைக்கும் அவர் பெயரை இலக்கியவெளியில் உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

•••

எம்.ஜி. சுரேஷ் – அவரது நினைவாக சில குறிப்புகள் / ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ்

எம்.ஜி. சுரேஷ், தமிழ் நவீன புனைவுக் களத்தில் குறிப்பிடத் தகுந்த ஆளுமை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்காது என்றே நம்புகிறேன். இணையம், சமூக வலைத்தளங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் உலக நவீன இலக்கியத்தின் திசைகளை சுலபமாக அறிந்துக் கொள்ள இயலும் இன்றையக் காலக்கட்டத்தோடு ஒப்பிடுகையில், சுமார் இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, உலக நவீன இலக்கியத்தின் போக்குகளை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று முனைந்த ஒரு சிலருள், சுரேஷ் முக்கியமானவர்.

தன்னைப் பற்றி கூறும்போது, அவர் சொன்னது:

“நான் ஒரு சொற்கொல்லன். அதாவது wordsmith. தங்கத்தை வைத்து வேலை செய்பவன் பொற்கொல்லன். சொற்களை வைத்து நான் வேலை செய்வதால் சொற்கொல்லன்.
தங்கத்தை வைத்து வேலை செய்வது சுலபம். சொற்களை வைத்து வேலை செய்வது கடினம். சொற்களை வைத்து எழுத்துகளை உருவாக்குபவன் என்ற முறையில் நான் அவதானித்த விஷயங்கள் இவையே.
எழுத்து என்பது ஒரு பாவனை. ஒன்றைப் போலச் செய்தல். இல்லாததை இருப்பது போல் நடித்துக் காட்டுதல். ஒரு நடிகன் உடல் மொழியால் நடித்துக் காட்டுகிறான். ஒரு நாட்டியக்காரி தன் அபிநயங்கள் மூலம் நடித்துக் காட்டுகிறாள். ஒரு எழுத்தாளன் தனது எழுத்துகள் மூலம் நடித்துக் காட்டுகிறான். ”

சொன்னது போலவே, பொற்கொல்லன் புதிய புதிய வடிவங்களில் நகைகளை உருவாக்குவது போலவே, சொற்களை வைத்து புதிது புதிதாக , புதிய புதிய வடிவங்களில் சோதனைப் படைப்புகளை உருவாக்கினார். பின் நவீனத்துவப் பாணியில் புனைவுகளை அமைப்பதில் மிக்க ஆர்வம் காட்டியவர். அதிகமாக நாவல் உருவில் பரிசோதனை முயற்சிகளை மேற்கொண்டவர். நாவல்கள் தவிர, சிறுகதைகளும், நவீன இலக்கியம் குறித்த பல கட்டுரைகளையும், விமர்சனக் கட்டுரைகளையும் .எழுதி உள்ளார். “பன்முகம் ” எனும் இலக்கியம் இதழையும் தனது நண்பருடன் இனைந்து நடத்தியவர்.

இலக்கியப் புனைவுகளை எழுதுவதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில், சினிமாவின் மேலும் மிக்க ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். சினிமாவின் வரலாறு பற்றியும், உலக சினிமா குறித்தும் பல கட்டுரைகளை எழுதி உள்ளார். அவர் எழுதியுள்ள பல கட்டுரைகளை, அவரது முகநூல் பக்கத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை படித்துப் பார்க்கும் பொழுது, இன்றும் பலக் கட்டுரைகள் சுவாரசியம் குறையாமல் இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு புதிய இலக்கிய வாசகனுக்கு பல ஜன்னல்களைத் திறந்துக் காட்டக் கூடியவை அவை.

நவீனத்துவம், பின்-நவீனத்துவம் எனும் பெயரில் வெளிவந்த பல புனைவுப் படைப்புகள், புரியாத மொழியாடல்களுடனும், வாசகனை குழப்புவதையே நோக்கம் என்பது போலும் அமைந்திருந்தன என்பதை தீவிர இலக்கிய வாசகர்கள் பலரும் அறிவர். ஆனால், எளிமையான நடையில், நேரான கதைக் களங்களுடன் அமைந்தவை சுரேஷின் எழுத்துக்கள்.

அவரிடம் நான் ஒரு பேட்டி எடுக்க நேர்ந்திருந்தால், ஒரு வேளை கீழ்கண்டவாறு அமைந்திருக்கலாம்:
**********************************************************************************
நான்:
நவீன இலக்கியக் கோட்பாடுகளில் அதிக அளவு ஈடுப்பாடும் ஆர்வமும் கொண்டுள்ளீர்கள். கோட்பாடுகளைப் பற்றி நிறைய சிந்தித்து கட்டுரைகளையும், அறிமுக நூல்களையும் எழுதி உள்ளீர்கள். அதன் நேரடித் தாக்கமாக, உங்கள் படைப்புகளில் எதை சொல்லுவீர்கள்?

சுரேஷ்:
கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு பல புனைவு முயற்சிகளை நான் படைத்துள்ளேன் . கோட்பாடுகளையே சிந்திக்கும் , அவை வகுத்து தந்த பாதைகளில் செல்லும் புனைவுகள் அவை.

நான்:
கோட்பாடுகளுக்கு ( உதாரணமாக, பின் நவீனத்துவ நாவல் வகை) உதாரணம் போல இருக்க வேண்டுமென்று புனைவுகளைப் படைத்ததால், ஒரு வேளை அவற்றில் ஒரு வறட்சித் தன்மை வந்து சேர்ந்து விட்டதோ ? எழுத்தாளனின் சுதந்திரமான கற்பனையோட்டமும், கதை நகர்வுகளும், கோட்பாட்டு வரைமுறைகளுக்காக, நின்று நின்று செல்ல நேர்வதால், இயற்கையான ஜீவனை இழந்து விட்டனவோ என்று அஞ்சுகிறேன்.

படைப்பாளி, தனது புனைவைப் படைத்தவுடன் , ஒரு விமர்சகன் அதை ரசனை சார்ந்த நோக்கிலோ அல்லது கோட்பாட்டு அடிப்படையிலோ, அல்லது கலந்தோ ,ஒரு விமர்சனப் பார்வையை வைப்பது வேறு விஷயம். ஆனால், புனைவு செயல்பாட்டுடன் கூடவே ஒட்டிச் சென்ற விமர்சன உள்மன நெறியும் ஒரு வேளை மேற்சொன்னதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கலாமோ?

சுரேஷ்:
நீங்கள் சொல்லுவதை, வேறு சிலரும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு வேளை அதில் ஓரளவு உண்மையும் இருக்கலாம்.
என்னுடைய அடுத்த நாவல், ஒரு எழுத்தாளனின் உலகம் பற்றியது. அதில் வருவதாக நான் எழுத நினைத்திருந்த உரையாடலை நீங்கள் இங்கே நிகழ்த்தி விட்டது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

******
download (9)

கவிஞர் பிரமிள் பற்றி சுரேஷ் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், கீழ்க் கண்டவாறு குறிப்பிடுவார் :

” ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி எதிர்கொள்ள நேரும் ‘திறமையைக் கொல்லும் சூழ்நிலை’ யும் ‘சலிப்பூட்டும்’ தருணங்களுமே அவர் வாழ்க்கையில் நிரந்தரமாக கால்கொண்டு நின்றன. அந்த எரிச்சலூட்டும் சூழலை எதிர்கொண்டு அவர் தொடர்ந்து இயங்கியது உண்மையில் வியப்பூட்டவே செய்கிறது. இவருக்கு முன்னால் இதே போல் இயங்கிய பாரதியையும், புதுமைப்பித்தனையும் வாழும் காலத்தில் அலட்சியப்படுத்திக் கொன்ற தமிழ்ச்சமூகம் இவரையும் அதேபோல் கொன்று விட்டது என்பது துரதிருஷ்டமே. ‘போன மாட்டைத் தேடுவதும் இல்லை, வந்த மாட்டைக் கட்டுவதும் இல்லை’ என்பது நமது தமிழ்ச்சமூகத்தின் கல்யாண குணங்களில் ஒன்று”

ஒவ்வொரு நல்ல தமிழ் எழுத்தாளனுக்கும் ஏற்பட்டு வரும் பொதுவான நிலைதான் மேலே சுரேஷ் சொன்னது. அவர் விஷயத்திலும் அது போல் நடக்கக் கூடாது. அவரது படைப்புகளின் உலகம், எதிர் வரும் தலைமுறையினருக்கும் தமது இருப்பை உணர்த்தியவாறு இருக்கும்படி செய்வது, தமிழ் இலக்கிய உலகின் கடமை. தீவிர வாசகர்களின் பொறுப்பு.

•••

எம்.ஜி . சுரேஷின் முக்கியப் படைப்புகள்:

1. அட்லாண்டிஸ் மனிதன் மற்றும் சிலருடன்
2. அலெக்ஸாண்டரும் ஒரு கோப்பை தேநீரும்
3. சிலந்தி
4. யுரேகா என்றொரு நகரம்
5. தந்திர வாக்கியம்
6. சிறுகதை தொகுப்புகள் மற்றும் கட்டுரை நூல்கள்.

******************************

கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

கல்யாண்ஜி

கல்யாண்ஜி

1.
ஒரு கல் உதிர்ந்த மூக்குத்தி அணிந்த பெண் அவள்.
அந்த உதிர்ந்த கல்லின் இடத்தில்
அவள் மா பெரும் சந்தோஷத்தை இட்டிருந்தாள்.
மேல் உதட்டில் சதா சிரிப்பின் ஈரம் இருந்தது.
என்ன எனில், அதன்
பின்னான என் வாழ்வு முழுவதும்
அந்த உதிர்ந்த மூக்குத்திக் கல்லைத் தேடுகிறவன் ஆனேன்.
மலைபோல் வளர்ந்து மினுங்கிக் கிடக்கிறது
எடுக்க முடியாத் தூரத்தில் அது.

2.
படித்துறையில் அவள் இறங்கும் போது
கரண்டைக் கால் அளவு ஓடியது ஆறு.
சூரியனுக்கு தன் உடலைத் திறந்ததும்
மஞ்சள் உரசிய படியில் நீர் ஏறியிருந்தது.
சிமிழ் போலொரு முலை கழற்றி
நதியில் இட்டதும்
ஆரத்திச் சுடரேந்தி நகர்வதைப்
படகிலிருப்பவர் வணங்கினர்.
மறு முலை கொய்து
செம்பருத்தி என மிதக்கவிட்டதும்
புரண்ட பிரவாகத்தில்
எதிர் நீந்துகிறது நானான மீன்.

3.
நீத்தார் சிதைச் சாம்பலில்
ஒரு வெண்தாமரை மொக்கிட்டு வணங்கினேன்.
ஈரேழு லோகம் தொட்டு
இதழ் மலர்த்திக் கிடக்கிறது
என் ஜென்மம்.

4.
அவளைக் கடைந்தேன்.
அவளுக்கே அமுதிட்டேன்.
அவளுக்கே ஆனேன்
ஆலமுண்ட நீலகண்டன்.

%

மாலதி மைத்ரி கவிதைகள்

மாலதி மைத்ரி

மாலதி மைத்ரி

நான் அவளாக

ரகசியமாய்த் தடவிக் களிக்க
துளிர்க்கும் அரைப்பாக்கு முலையை
ஓடுரசிப் பொசுக்க
ரகசிய குறிப்பு தரும்
பால்யத் தோழி

மறைவில் இருட்டில் தனிமையில்
எண்ணிலா லிங்கங்கள்
வாயிலும் குதத்திலும்
கதறக் கதறத் திணித்தப் பின்னும்
மிச்சமிருக்கும் உயிர்த்திருக்கும் வெறி.

இடையறாத கொத்தல்களில்
குரலாலும் உடலாலும்
கூட்டுக்கு அந்நியம்
அன்றாடம் என்பது
ஈஸ்ட்ரோஜன் வளர்ப்பின்
தியானப் பயிற்சி
நான் வளர்கிறேன் அம்மா
தாயைப் போல
நீ பெறாத மகளை
உனக்கே பெற்றுத் தருபவன் நான்

வெட்டி குறியறுத்து
மீண்டும்
ஒருமுறை என்னையே உருவாக்கும்
படைப்பின் உச்சம் நான்
நான் அவளாக.

அசல் அசைவம்

பெண் முத்தம்
துடிக்கும் இறாலை
உயிராய் உரித்துண்பது
பதனீயுடன்

ஆண் முத்தம்
பச்சைக் கணவாய் மீனை
பற்கடிப்படாமல் பனங்கள்ளுடன்
சுவைப்பது.

முத்தத்துக்கு பிந்திய முத்தம்

சிற்றகலின் நாக்கு மேய்கிறது
வெக்கையான இரவின் உடலை
சன்னமான மூச்சில்
அலையும் சுடரை வாயமர்த்துகிறது
பெருமுத்தத்தால் இவ்வுதயம்.

ப்ராய்டின் தத்துப்பிள்ளைகள்

அமேசான் காடுகளில் விளைந்த
அரிய மூலிகைகளைத் தருவித்து
ஆண்குறிகளைப் பெரிதாக்க
நீவிக்கொள்ளும் ரோமியோக்கள்
ஆன்லைனில்
360 மணிநேரம் தொடர்ந்து
இயங்கும் ஆண்குறியின்
சாகசக் கதைகளை விற்கிறார்கள்
முலைகளைப் பெரிதாக்கும்
வில்லைகளை விழுங்கும்
ஜுலியட்கள்
மடாதிபதிகளின் அந்தபுரத்தில்
ஆயகலைகளை
அய்யம் திரிபர கற்கிறார்கள்.

வெட் சாட்

அவன்: ஹை!
அவள்: ஹை!
அவன்: உன் ட்ரீமில் நான் வந்தனா?
அவள்: என்னது?
அவன்: ஏன் டார்லு கோபம்….
அவள்: ஹேய் கோபமில்லை :)

அவன்: அப்ப சொல்லு.
அவள்: உன் ஆண்குறி சைஸென்ன?
எவ்வளவு நேரம் எரெக்‌ஷன் நிக்கும்?
எத்தனை ரவுண்ட் வருவ?
அவன்: என்னது?
அவள்: பதில் சொல்லு மச்சி.
அவன்: நேர்ல வா மச்சி காட்றன்.
அவள்: ஹாய் மச்சி முதல்ல வீடியோவில் காட்டு.
அவன்: பொண்ணா நீ
அவள்: பிறகென்னனு நினைச்சு சாட்டுக்கு வந்த?
அவன்: வாய மூடுடி பிட்ச்…..
அவள்: மூடிட்டு போடா பொறம்போக்கு… எச்ச பொறுக்கி…..

காமத்தைக் கொண்டாடித் திளைக்கும்
வெளிவர இருக்கும் ஆயிரம் பக்க
ரொமாண்டிக் நாவலிலிருந்து சில வரிகள்….

••••

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். பகுதி – 3 / பொ.கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

இன்றும் Polimar பராமரிப்பகத்தில் பணி.

முதலில் Peter Birlem இன் அறைக்குப் போனேன். மனிதர் வெகு உற்சாகமாக என்னை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன்

“நான் இன்றைக்கு அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன்……தெரியுமோ ” என்றார்.

“ஏனாக்கும்……………?”

“ யாரோ என் கண்ணில் மேலும் கீழுமாக கறுப்பு நிறத்தில் கொழுப்புமாதிரி பட்டையாக எதையோ பூசிவிட்டார்கள்…….மேலே தூங்கமுடியவில்லை” என்றார்.

“ உம் தோழி எவளாவது வந்து உமக்கு மைதீட்டியிருப்பாள் ” சீண்டினேன்.

“ அட நீயொன்று…………… அது என் கண்ணாடியில் அல்லவா பூசியிருந்தது” என்றார்.

அப்போது அங்கே அவரது செவிலி வரவும் அவளிடம் “ Birlem சொல்வது நிஜந்தானா” என்று கேட்டேன். அவள் அவருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு அவரது தலைக்குமேல் ‘வட்டம்’ போட்டுக்காட்டினாள்.

“ சரி……. ஏதோ வாசித்துப்பிடுங்குகிறவர் மாதிரி……… இனிமேல் கண்ணாடியோடு தூங்காதீரும்………” என்றேன்.

வழமையான முகமனுக்குப்பிறகு ஒருவித உரிமையுடன்

“ தோழர் இன்று என்ன எனக்குக் கொண்டுவந்தாய்…………?” என்றார்

“ செப்டெம்பர் மாதத்தின் வெயிலைத்தான் ஏராளம் கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றுவிட்டு அவருக்கு நான் எடுத்துப்போயிருந்த திராட்சையையும் பியர்க்குப்பியையும் கொடுத்தேன். முதலில் பியர்க்குப்பியை எடுத்து அதன் குளிர்ச்சியைக் கன்னத்தில் வைத்து அனுபவித்துவிட்டு அதற்கொரு முத்தம் கொடுத்தபடி “ இதை இப்போதே நான் குடிக்கவா” என்றார்.

“ இப்ப எதுக்கு மதிய உணவுக்கு முன்னதாகக்குடித்தால் கொஞ்சம் பசி எடுக்கும்” என்றேன்.

“அதுவும் சரிதான்” என்றுவிட்டு அதைக்குளிர்பதனப்பெட்டியுள் வைத்து மூடிவிட்டு கோடைக்கான மேலங்கி ஒன்றை எடுத்து அணிந்துகொண்டார்.

வெளியே உலாத்தப் புறப்பட்டோம். வெளியே முகத்தில் வெயில் பட்டதும்

“எனக்குச் சீக்கிரம் Winter வந்துவிடவேண்டும்…….. போலிருக்கு” என்றார்.

“ஏனோ………..” என்றேன்.

“ பனியைப் பார்க்க ஆசையாயிருக்கு, அதைக்கைகளில் அள்ளவேண்டும் போலிருக்கு ”

“ இப்போதுதான் கோடைமுடிகிறது……இனி Herbst (இலையுதிர்காலம்) வந்துதானே Winter வரும்” என்றேன்.

“ஏன் அப்படி……….” என்றார் வெள்ளந்தியாய்.

‘மூன்றாம்பிறை’ கமல் ஞாபகத்துக்கு வரவும் “ அது அனாதியிலிருந்தே அப்படித்தான் ” என்றேன்.

“ அப்பச்சரி………….” என்றார்.

Polimar பராமரிப்பகத்திற்கு அணுக்கமாக Marzahner Park என்றோரு பூங்கா அமைந்திருக்கிறது. அதையே நோக்கியே நடந்தோம்.

பெர்லினுக்கு சுற்றுலா வந்தவர்களாயிருக்கவேண்டும் ஆணும் பெண்ணுமாக இரு இளைஞர்களின் வழிநடத்தலில் இருபத்தைந்துபேர் வரையில் பள்ளிச்சிறுவர்கள் வரிசையில் எங்களை முந்திக்கொண்டு சென்றார்கள். Birlem அவ்வழிகாட்டிகளைச் ‘ஹலோ மெஸூர், மெடம்’ என்று சத்தமாகக் கூப்பிட்டார். நான் அவர்களிடம் என்னதான் கோளாறு வலிக்கப்போகிறாரோ என்று பயந்தபடி இருந்தேன். அவர்களும் குழந்தைகளை அப்படியே ‘நில்லுங்கள்’ என்றுவிட்டு அவரிடம்வந்து மரியாதையுடன் “என்ன பெரியவரே’ என்று விசாரித்தனர்.

“ நீங்கள் குழந்தைகளை வழிநடத்திச்செல்லும் முறை சரியில்லை, தயவுசெய்து வரிசையின் முன்னாக ஒருவரும், கடைசியில் ஒருவருமாக நின்று குழந்தைகளை அழைத்துச்செல்லுங்கள். நீங்கள் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தால் பின் தொடரும் குழந்தைகளுக்கு எதுநடந்தாலும் உங்களுக்குத் தெரியாதல்லவா” என்று கண்டிக்கும் குரலில் சொல்லவும் அவர்களும் சிரித்து நன்றிசொல்லிவிட்டு அப்படியே நடத்திச்சென்றனர்.

வழிநடத்துபவர்களில் அந்தப்பெண் பம்பாய் (பஞ்சு) மிட்டாய் வர்ணத்தில் தலைக்குச்சாயம் பூசியிருந்ததக்கவனித்த Biirlem

“அவள் தலையிலுள்ள பேன்கள்தான் பாவம்” என்றார்.

“புரியலை…………”

“பேன்கள் எல்லாம் நாம் இன்னும் அவள் தலையில்தான் இருக்கிறோமா……….. இல்லைத் தவறி பஞ்சுமிட்டாய்ப்பெட்டிக்குள் எதுக்குள்ளும் விழுந்துவிட்டோமோவென்று ஏங்கித் தவிக்கப்போகுதுகள் ” என்றார்.

பூங்காவுக்குள் போய் மரவாங்கொன்றில் அமர்ந்தோம். Birlem சிகரெட் ஒன்றைப் பொருத்தினார்.

“Birlem நீரும் மழலையர் பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கிறீரா” என்று கேட்டேன்.

“ இல்லை, அது என் பப்பாவுக்குப்பிடிக்கவில்லை…….. நான் தனிப்பிள்ளைதானே……… அதனால் தனியாக ஒரு ஆசிரியை நியமித்து என்னை வீட்டிலேயே கவனித்துக்கொண்டார்.”

“அதுக்கெல்லாம் நிறைய பொருண்மியப் பின்னணி இருந்திருக்கவேணுமே……. பப்பா என்ன பணியிலிருந்தார்.”

“ எங்களுக்குப் பொருண்மியக் குறைகளிருக்கவில்லை, போருக்கு முன்னிருந்தே எங்கள் நிலங்களிலிருந்து கரியைவெட்டி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள், அந்தவகையில் எங்களுக்கு ஆண்டாண்டு நிறையப்பணம் வந்துகொண்டிருந்தது.” என்றார்.

*

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது விமானமொன்று இரைச்சலுடன் வானில் சென்றுகொண்டிருந்தது. தலையை நிமிர்த்தி அண்ணார்ந்து அதைப்பார்க்க முயன்றார் Birlem. அன்றையநாள் மப்பும் மந்தாரமாயும் இருந்ததால் ஒன்றுந்தெரியவில்லை. அதன் இரைச்சல் கடந்து போனபின்னால் “ நான் ஒரு தடவையாவது விமானத்தில் பறந்ததில்லை தெரியுமோ……….மூர்த்தி.” என்றார்.

விமானத்தில் பறக்காததை விடவும் அவர் என் பெயரை ஞாபகம் வைத்துச்சொன்னதுதான் எனக்கு ஆச்சரியம்.. யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்ததிலிருந்தே தொடரியிருப்புப்பாதை அருகில் வாழ்ந்திருந்த ஒரு தோழி ஒருமுறை என்னிடம் “ நான் ஒரு தடவைகூட ரயிலில் போனதில்லை ” என்றிருக்கிறார். சந்தர்ப்பங்கள் எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை தமிழகத்தில் நாகையருகில் வாழும் ஒரு மூதாட்டி. ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் “ நான் இன்னும் ரயிலையே பார்த்ததில்லீங்க ” என்றதும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

வெளியுலகத்தொடர்புகள் குறைந்த கிழக்கு ஜெர்மனியில் வாழநேர்ந்த பலரும் இவரைப்போலவே அன்னாசி, மாம்பழம், வாழைப்பழம், மாதுளை, பப்பாளி, மங்குஸ்தான், றம்புட்டான், கொடித்தோடை, பலா /டோறியான், , தேங்காய், கிவி போன்ற பழங்கள் எதையுமே கண்ணாலே காணாதவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள்.

“ விமானத்தில் பறப்பது ஒன்றும் பெரிய விஷயமே இல்லை Birlem. இன்னும் இந்தியாவிலும் ஆபிரிக்கநாடுகளிலும் ரயிலையோ விமானத்தையோ கண்டிராத பலர் இருக்கிறார்கள்” என்று சமாதானம் செய்தேன்.

“மெய்யாலுமோ………………” என்றவர் கொஞ்சம் திருப்தியடைந்ததைப்போல் இருந்தது.

“ சரி……… இதைப்போல் வேறும் நிறைவேறாத ஆசைகள், விருப்பங்கள் இப்படி ஏதும் இருக்கிறதா?” என்றேன்.

“ வேறெதையும் பெரிதாகச் சொல்லமுடியாது ” என்றவர் கண்களைமூடிச் சற்று யோசித்துவிட்டு “வேண்டுமானால் நான் ஒருபோதும் கடற்பரப்பில் Surfing செய்ததில்லை என்பதைச் சொல்லலாம்” என்றார். (Surfing on Segel boat > பாய்மர மிதவைச் சறுக்கல்)

“ இவ்வளவும் உனக்காகச் செய்த உன் பப்பா Surfing க்கு மட்டும் அனுமதிக்கவில்லையா என்ன……………….” என்றேன்.

“ இல்லை இல்லை…… பப்பாவுக்கு இதில் பங்கொன்றுமில்லை, Birlem க்குத்தான் நீந்தவே தெரியாதே, பின்னே Surfing….. செய்வதெப்படி……?” என்றுவிட்டு அவரே குலுங்கிக்குலுங்கிச் சிரித்தார். நான் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும் “உனக்குத்தான் Lichtenberg இல் Siegfried Strasse யிலிருக்கும் பேருந்துச்சாவடி தெரியுமே………….. அதன் அருகில் அப்போது நீச்சல்தடாகங்கள் இருந்தன. நீந்தப்பழகப்போவதாக சொல்லிவிட்டு நேராகப்போய் 5 மீட்டர் ஆழமுள்ள தடாகத்தில் மற்றவர்களைப்போல் உயரமான தளத்தில் ஏறித் தலைகீழாகக் குதித்தேன், மேலே வரத்தெரியவில்லை, முக்குளித்துத் ‘தனி’ வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் என்னைக் கவனித்துவிட்ட நீச்சல்பயிற்றுனன் பாய்ந்துவந்து என்னைத்தூக்கி எடுத்து ‘இனிமேல் இந்தப்பக்கம் தலைகாட்டப்படாது’ என்று எச்சரித்து வீட்டுக்கு விரட்டிவிட்டான். அதன் பின்னர் நீந்துவதற்காக நான் தடாகங்களுக்கோ, கடலுக்கோ போனதேயில்லை” என்றார்.

“ நீர் போயிருந்த தடாகத்தில் பயிலுனர்களுக்கான வேறு ஆழங்குறைவான தடாகங்கள் இருக்கவில்லையா…….?”

“ இல்லாமல் எப்படி…… எல்லாமும் இருந்திருக்கும், அதையெல்லாம் தேடிப்பார்க்கும் பொறுமை எனக்கு இருந்தால்த்தானே……..இப்ப தெரிஞ்சென்ன ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கிச் சிரித்தார்.

பப்பாவுக்கு புகைப்பழக்கம் இல்லை, அவருடைய சிற்றுந்தில் முன் ஆசனத்தில் ஏறியமர்ந்துகொண்டு புகைத்தேனாகில் என்னைப் ‘பின்னுக்குப்போடா பன்றிக்குப்பிறந்த பன்றி’ என்று விரட்டுவார்…………….. அப்படி விரட்டினான்பா அந்த நீச்சல்பயிற்றுனன் ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கினார்.

“ இப்போ எதுக்காம்…………………?”

“ அன்றைக்கு 2 மீட்டர் உயரப்பன்றிகளும் இருக்கோ பப்பா…….. என்று கேட்டுவிட்டேன்…………. இருக்கும் நிதானமாக தேடிப்பார்த்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பாதிவழியில் வண்டியால் இறக்கிவிட்டுவிட்டான்……….. தடியன்.”

“ ஏதோ ஒரேபிள்ளையானபடியால் அன்று தப்பித்தீர்……… என்னுடைய அப்பாவானால் என்னை அதில வைத்தே வகுந்து போட்டிருப்பார்” என்றேன்.

என் அப்பாவுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்துகொண்டு நான் புகைவிட்டிருப்பேனாகில் என் பிடரிக்கு எப்படியான பூரணகும்பமரியாதை நடந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துப்பார்த்தேன். எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது. “ இப்போ எதுக்குச்சிரிகிறாய் ” என்றார் Birlem.

” வேறு என்ன ஆசைகள்………..?”

“எனக்கொரு தம்பியோ தங்கையோ பெற்றுக்கொடு என்று நான் பலதடவை பப்பா,மமாவிடம் கேட்டேன், எவ்வளவு முயன்றும் அவர்களால் அதுவும் முடியவேயில்லை” என்றுவிட்டு உதட்டைப்பிதுக்கினார்.

*

நாம் இவ்வாறு பழமைபாடுகள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் எமக்கருகாக கரியநிறத்தில் இரட்டைவால்க்குருவியின் தோற்றத்தில் ஆனால் ஒரு குயிலளவு பருமனுடைய பறவையொன்று தத்திக்கொண்டு வந்தது.

Eurasian Magpie

Eurasian Magpie

அணுக்கத்தில் அதன் இறக்கைகளின் மறைவுப்பகுதியும் நெஞ்சும் பால்வெள்ளையாயிருந்தன. சற்று நேரத்தில் அதைத்தேடிக்கொண்டு அதன் இணையும் வந்து சேர்ந்தது. ‘அட இவைகள் வருமென்று தெரிந்திருந்தால் கொஞ்சம் விதைகள் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கலாம்………..ம்ம்ம்ம் அந்தப்பறவைக்கு என்னபெயர்’ என்று கேட்டார். ஜெர்மனில் அதற்கு என்ன பெயரென்று எனக்கும் தெரியவில்லை. Magpie யின் சாயல்கள் கொஞ்சம் இருந்தன. எங்களூர் ‘இரட்டைவால்க்குருவி’யின் சாயலும். பூங்காவின் ஒரு பக்கமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த பையன்களிடம் ‘அந்தக்குருவிக்கு என்ன பெயர்’ என்று கேட்டோம். ‘அது Estel’ என்றுவிட்டுக் கேலியாகச் சிரித்தார்கள். ‘ம்ம்ம்………இரண்டு பெரிசுகளுக்கும் Estel ஐத்தெரியவில்லையாம்’. கூகிளில் Estel ஐத்தேடியபோது அதை Eurasian Magpie என்றும் அதன் உயிரியல் பெயர் Pica Pica என்றுங்கூறியது.

“ பார்த்தியா எவ்வளவு பெரிய விளையாட்டுமைதானம், பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறைக்காலம் மூன்றேமூன்று சிறுவர்கள்தான் விளையாடுகிறார்கள் ”

என்றார் வருத்தமாக.

“என்ன……….. மீதிப்பேர் வீட்டிலிருந்து தொலைக்காட்சி, கணினி, ஐ-பாட், இணைவலை விளையாட்டுக்கள் எதிலாவது கண்ணாடியைப் போட்டுப் பூஞ்சிப்பார்த்தபடி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்றேன்.

பொழுதும் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. 12:00 மணி, அவரை மதியபோசனத்துக்கு எதிர்பார்க்கப்போகிறார்கள். நாம் மெல்ல எழுந்து தத்தத்தொடங்கினாலே அங்கு நேரத்துக்குப் போகலாம்.

“ கிளம்புவோம் ” என்றேன்.

“அதற்கிடையில் இன்னொன்று புகைக்கட்டுமா” என்றுவிட்டு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்து முகர்ந்தார்.

மனிதர்களிடம் ஏதாவது கொறிப்பதற்கு இருக்கும் என்கிற நினைப்பில் வழியில் இரண்டு காகங்களும் எங்கூடத்தத்திக்கொண்டு பின் தொடர்ந்தன.

nebelkraehe_klein

இங்கத்தைய காகங்கள் நம்மவூர்க்காகங்களைப்போல் கருமை இல்லை, , வெண்சாம்பல் நிறம். அவற்றின் தொண்டையும் வயிற்றுப்பகுதியும் பழுப்பு கலந்த வெண்ணிறத்தில் இருக்கும். கரைவதும் மிகக்குறைவு. சும்மா சும்மா குருவிகளைப்போலத் தம்பாட்டுக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும். உபத்திரவம் எதுவுமில்லை. வழமையில் காகத்தைக்கூட விநோதமாகப்பார்க்கும் Birlem இன்றைக்கு அக்காகங்களைக் கண்டதும் “இவை என்ன அந்த Estel களின் அம்மா அப்பாவா” என்றார்.

“இல்லையே வடிவாகப்பார்த்துச் சொல்லும்”

“ஆஹா………… எனக்குத்தெரியுமே…… இதுதான் Rabe (காகம்)” என்று ஒரு சிறுவனுக்குரிய குதூகலிப்புடன் சொல்லிவிட்டு “ எனக்குக் காகத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லேன்” என்றார். உடனே மனதில் எதுவும் வரமறுத்தது.

பாட்டி வடைசுட்ட கதையைக் கொஞ்சம்மாற்றி ஒரு பாட்டி ’டோனட் ’ விற்றுக் கொண்டிருந்ததாகச்சொன்னேன்.

என்னை மடக்குவதுபோல் ”பாட்டிமாரையும் வேலைசெய்ய அனுமதிப்பார்களா” என்றார்.

“ இது பலநூறு வருடங்களுக்கு முந்திய கதைதானே……….. சட்டக்கெடுபிடிகள் அத்தனை இருந்திருக்காது” என்றேன். ‘ஆமோ’ என்றார். என்னோடு சேர்ந்த பின்னால் Birlem மும் இப்போ படுபுத்திசாலியாகிவிட்டார், ஆதலால் பெம்மான் எக்குத்தப்பாக ”நரி எப்படிக் கதைக்கும்” என்று கேட்டுக் கதையை நிராகரித்துவிடுவாரோ என்ற பயமும்கூட வந்தது. நல்லகாலம் அவர் ஏனோ அன்று அத்தனை ஆழத்துக்குப் போகவில்லை.

மிகுதித் தூரத்துக்கு எதைச்சொல்லலாம் என்று சிந்திக்கையில் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் “இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லுபார்க்கலாம்” என்று ஒரு புதிர் போட்டு அதை எஸ்.பாலச்சந்தர் நடித்துக்காட்டியது ஞாபகம் வந்தது.

“காகங்கள்பற்றிய ஒரு ஜோக் இருக்கு சொல்லட்டுமா?” என்றேன்.

“ சொல்லு…. சொல்லு…. சொல்லு…. நீ நல்லாவே சொல்லுவாய்”

“ ஒருமுறை எங்கள் ஊருக்கு வந்தவொரு ‘பரதேசி’ என்னிடம் இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லு பார்க்கலாம் என்று புதிர்போட்டான், நல்லாய் யோசித்துப்பார்த்துவிட்டு தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூத்து ஏழு என்றேன்.”

“அதெப்படி அவ்வளவு கரெக்டா சொல்றே……… எண்ணிப்பார்க்கையில் எட்டுப்பத்து அதிகமாயிருந்திச்சின்னா………. என்றான் பரதேசி”

“அதிலென்ன அதிசயம்……… அவையெல்லாம் வெளியூரிலிருந்து இங்கே விருந்தாட வந்தவையாயிருக்கும் என்றேன்”

“அப்ப……….. கொறச்சலா இருந்திச்சின்னா…………….”

“ அட…….. நம்மவூர்க் காக்காக்கள் வெளியூருக்கு விருந்தாடப்போயிருக்கும்பா…… என்றேன்……..பரதேசி வாயடைத்துப்போனான் ”

“அப்பச்சரி………..நீ சாமர்த்தியசாலி” என்றுவிட்டுப் புன்னகைத்தார் Birlem.

‘இன்னொன்று தன் உணவை அது எங்காவது களவெடுத்தாலும் தட்டிப்பறித்தாலும் உலகத்திலேயே காகம் ஒன்றுதான் பகிர்ந்துண்ணும் பறவை’ என்பதைச்சொல்லி அவை எங்கேயாவது உணவைக் கண்டுவிட்டால் தானே தனித்து உண்ணாமல்……… கரைந்து தம் சுற்றத்தவர் அனைவரையும் அழைத்தே உண்ணும்’ என்று அதன் குணத்தைப்பற்றி ஒரு சிற்றுரையாற்றிவிட்டு. ’பராசக்தி’யில் வரும் சிதம்பரம் எஸ்.ஜெயராமனின் ‘ஆகாரமுண்ண எல்லோரும் நீங்க அன்போடு ஓடிவாங்க’ என்றபாடலை மெட்டைக்கொஞ்சம் மாற்றி சொற்களிடையே கார்வை சேர்த்து ஒரு மெலோடிராமாப் பாடலைப்போல இழுத்துக்காட்டவும் Polimar பராமரிப்பகம் வந்துவிட்டது

*.

என் திவ்யவகீதம் நிறைகையில் அதன் சந்தங்கள்தான் உருக்கியதோ, இல்லை மனிதனிடங்கிடையாத காக்கையின் அருங்குணம் நெகிழ்த்தியதோ, அல்லது அடுத்த செவ்வாய்க்கிழமை வரையில் அவரை வருத்தப்போகும் தனிமையின் துயரத்தை நினைத்தாரோ……… விடைபெறுகையில் Birlem இன் கண்கள் பனித்திருந்தன.

#*#

சமயவேல் 5 கவிதைகள்

ஞானக்கூத்தன்

ஞானக்கூத்தன்

அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரனும் ஞானக்கூத்தனும்

அடிபம்ப் சப்தம், நீர் விழும் சப்தம்.

அதிகாலை

எழுந்துவிட்டேன். திருவல்லிக்கேணி எனும் இம்பர் உலகமே

எழும்பிவிட்டது

தண்ணீர் வருவதைக் கண்டு பிடித்து

முதலில் அடிக்கத் தொடங்கிய அந்த எவரையோ

வாழ்த்திக் கொண்டே தங்கையை எழுப்பினாள் ஜமுனா

‘உனக்கு வேலை இல்லை, நீ போய் அடி’

எழுப்பியதற்காக இடதுபுறம் திரும்பிப் படுத்தாள்.

தண்ணீர் விழுகிற சப்தமும்

வாசல் தெளிக்கிற சப்தமும்

அடிபம்ப் சப்தமும் இல்லாமல் என்ன காலை?

4ஜி ஆட்கள் தோண்டிப் போட்ட தெருவில்

எதிர் காம்பவுண்டு ஆண்டாள்

நனைந்த சேலையுடன் குடந்தூக்கிப் போனாள்.

தோழிமார் குடங்கள் தெரு முழுதும் அலைந்தன.

ஹாண்ட்பாரில் ஒரு குடமும் கேரியரில் இரண்டு குடங்களுமாக

தெருவைத் தெளித்துக் கொண்டு

சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தாள் கமலம்.

ஞானக்கூத்தன் வீட்டிலும் பம்ப் சப்தம் கேட்டது

தமிழகம் முழுவதும் கேட்டது என செய்தியில் வாசித்தார்கள்

நற்றமிழர் வாழ்வு நீரின்றி அமையாது

என முனகிக் கொண்டே தெளியாத போதையுடன்

தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் கவி.

இழுவை விதிகள்

இன்னும் தூங்கு தூங்கு என இழுக்கிறது

தூக்கம்

இல்லை விழித்துக்கொள் விழித்துக்கொள்

என இழுக்கிறது பகல்

பால் வந்துவிட்டது

நாளிதழ்கள் வந்துவிட்டன

ஜன்னலில் அசைகிறது வெயில்

இல்லை கொஞ்சம் தூங்கலாம் இமைகளைத்

திறக்காதே என்கிறது தூக்கம்

படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்து

கண்களை மூடிக் கொள்கிறேன்

வாழ்வில் இணைய விரும்பாத வெற்று

நொடிகளின் போதையில்

மெல்லச் சுற்றுகிறது தலை

இக்கணம்

இப்பொழுதின் இப்பொழுதில்

ததும்புகிறது நகரம்

இக்கணத்தின் இக்கணம்

தங்க மீனாய்த் துடிக்கிறது

தொட்டியை நன்னீரால் நிரப்புவோம்

உயிர்வளி எந்திரத்தை முடுக்கிவிடுவோம்

இக்கணத்தின் இக்கணத்தில்

இளைப்பாறுவோம் கொஞ்சம்.

ஏதோ ஒரு நிலையத்தில்

தண்டவாளங்களின்

இருபுறமும் கும்பலாக

ரயில் பார்க்க

நெருக்கியடித்து நிற்கும்

பீ நாறிச் செடிகள்

எங்கணும் பறந்து

பார்வை மறைக்கும்

மழைக்கால

குட்டிக் குட்டி

வண்ணத்துப் பூச்சிகள்

எங்கோ போகிறோம்

நானும் என் ரயிலும்.

அம்மாவின் யானைகள் தேசம்

ஆயிரக்கணக்கில் யானைகள்

அணிவகுத்து நிற்கும் பெருநகரில்

மகாராணியாக இருந்தாள் அம்மா.

சர்வ லட்சணங்களுடன் கூடிய

தும்பிக்கை தூக்கிப் பிளிறும்

யானைச் சிற்பங்கள் நிறைந்த

மணிமண்டபத்தில் தான் அவளைச் சந்தித்தேன்

அவள் இறந்துபோன

அதே முப்பத்தைந்து வயது இளமையில் இருந்தாள் அம்மா

அறுபது வயது நிரம்பிய என்னை

ஆரத் தழுவிக் கொண்டாள்.

உனக்காகவே நான் உருவாக்கிய

எனது யானைகள் ராஜ்ஜியம்

இந்திரலோகத்தை விட ஆனந்தமானது என்றாள்.

அதை நான் பூமியிலேயே அமைத்திருக்கிறேன்

விழித்துப்பார் என்றாள்

அம்மா.

௦௦௦

இணை ( சிறுகதை ) கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணகட்டே – தமிழில் : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

தென்னந் தோப்பின் இருட்டை கண்கொட்டாமல் வீரத்தேவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் பெற்றவளின் பிணத்தைப் பார்த்தபோது தான் தன் மனதின் ஆழத்திலிருந்து அழவில்லை என்று தோன்றியது. அவள் தனக்கு என்னதான் செய்திருந்தாலும் சடலத்திற்கு தான் மரியாதை செலுத்தவில்லை என்றால் மக்கள் என்னவென்று நினைப்பார்கள்? சொத்தைப் அபகரித்துக்கொண்டு பெற்றவர்களைத் துரத்திவிட்டான் என்று முதுகிற்குப் பின்னால் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்யாத பாவத்தை நான் ஏன் சுமக்கவேண்டும்? என்னை எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தினாள் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த போது…?! எல்லாவற்றையும் மகளுக்கு மட்டுமே செய்வேன் என்றால் நான் எங்கு போவது? என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு நியாயம், அந்தக் குருடி பிள்ளைகளுக்கு மற்றொரு நியாயம். அம்மா மகள் இருவரும் சேர்ந்துகொண்டு என்னையும் என் மனைவி, பிள்ளைகளையும் எப்படி எல்லாம் இம்சைப் படுத்தினார்கள்….அதற்குத்தான் இருவரும் கண்களை இழந்தார்கள்.

அவள்…என் தங்கை, திருமணமான பத்தே வருடத்தில் கணவனைப் பலி வாங்கிவிட்டாள்…. அப்பப்பா, இருவரும் என்ன ஆட்டம் ஆடினார்கள்! அவள் கணவன் பொள்ளாச்சித் தாலூக்காவிற்கே பணக்காரனாம்…என்னை எத்தனை முறை அவளும் அவள் கணவனும் அவமானப்படுத்தி இருகிக்கிறார்கள்…இவள்…என்னைப் பெற்றவள், மகளுக்கொரு நீதி, எனக்கொரு நீதி. சிறிய வயதிலிருந்தே அவளுக்கு நெய்ச் சோறு…அப்போதெல்லாம் எனக்குத் புரிந்திருக்கவில்லை. தங்கச்சி என்றால் எனக்கும் அவ்வளவு பிரியம்…திருமணமாகி பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகல்லவா, எல்லாம் புரிந்தது…. என் பிள்ளைகள் தின்பதற்கு நொறுக்குத் தீனி கேட்டால், மிரட்டி ஒட்டிவிடுவாள். ஆனால் அந்தச் சிறுக்கி பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வருவதுதான் தாமதம், வித விதமான பலகாரங்கள் வந்து சேரும்…பிறகு பண்டிகை, சாவு, கல்யாணம் என்று அவள் வீட்டிற்குச் செய்தது ஒன்றா இரண்டா..?! அப்படியே விட்டிருந்தால் கிழவன் கிழவி இருவரும் சொத்தை விற்று மகளுக்கு சீதனமாகக் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் துணிச்சல்காரனாக இருந்தததால் பரவாயில்லை, இந்த என் பிள்ளைகள் போல கூமட்டைகளாக வளர்ந்திருந்தால் பிச்சைதான் எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சடலத்திற்கு செய்யவேண்டிய முதல் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்தது. உயிர் தந்தவள்

என் மனதை எறித்ததுபோல இருந்தது. நெஞ்சம் பாரமானது. ‘வீரா…’ என்று அவள் அழைக்கும் குரல் இதயத்தில் தோன்றி தேகம் நொறுங்கி வீழ்வதுபோலானது. தான் இறந்தாலும் உன் வீட்டிற்குள் கால் வைக்கமாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் இருந்தவள்; தன் கூடப் பிறந்தவளுடன் தூரத்துப் பொள்ளாச்சியிலேயே வாழ்ந்து கடைசிவரை அவள் பிடிவாதத்தால் என் வீட்டில் ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் கூட போய்விட்டாள். முறைப்படி அவள் இறுதிச் சடங்கு நடக்கவேண்டி இருந்தது என் வீட்டில்தான். ஆனால் அவள் பிறந்த வீட்டார்கள் பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர என்னுடன் தகராறு செய்வது உறுதியாக இருந்தது. அதற்காகவே என் பிள்ளைகளை அனுப்பினேன். ஆரம்பத்தில் அந்தப் பயல்கள் ரெண்டுக்குல தேவர்களுக்கு பயந்திருந்தார்கள்! குலத்து பெரியவர்கள் முன் பாஞ்சாயத்து செய்து எப்படியோ கிழவியின் பிணத்தை எடுத்து வந்தார்கள்….இதனால் என் பிள்ளைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

அடிக்கடி தகராறு செய்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் சண்டைகள் இருந்தாலும் ஒருவர் சிரமங்களை மற்றொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. எனக்கு எதிராக அந்த சௌந்தரத் தேவன் வீராப்புடன் நின்ற போது என் ஐந்து பிள்ளைகளும் எப்படி ரௌத்திராவதாரம் எடுத்து அவனை அடித்து வீழ்த்தினார்கள். மூன்றாமாவன் என் பேச்சிற்கு எள்ளளவும் மரியாதை தரமாட்டான். நான் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசுவான். அப்படிப்பட்டவன் அன்று சௌந்தரத்தேவனை அடித்து நொறுக்கினான்.

யார் முன்னிலையிலும் தலை குனியாதா என் குணம் அநேகமாக மற்றவர்களை விட இவனிடம் அதிகமாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது. அந்தக் கிழவியை தூக்கிக்கொண்டு வர தானே போவதாக பிடிவாதம் பிடித்தான். ஏதாவது அவனை அனுப்பி இருந்தால் பெரிய போர் நடத்தி பிணத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்திருப்பான். ரெண்டுகுலத் தேவர்களின் முன் என் மரியாதையை பொடிக்காசுக்கும் மிச்சம் வைத்திருக்கமாட்டான். எனக்கே கத்தியைக் காண்பித்தவன் அல்லவா, அவன்!?

இரண்டாவது மகள் கூவி அழுது ஓடி வருவது கேட்டது. இந்தக் கிழவி தன் பிள்ளைகளில் விரும்பியது இவளைத்தான்….தனக்கும் அவள்தானே அதிகம் பிடிக்கும். எட்டுப் பிள்ளைகளில் என் படியாக்கம் என்றால் இவள்தான்! என் வார்த்தையை என்றும் தூக்கி எறிந்தவளல்ல. ஆணுக்கு நிகராக வயலில் வேலை செய்வாள். அவள் சத்தத்திற்கு ஆம்பிளைப் பிள்ளைகள் பயந்துகொண்டு அடுப்படியில் நுழைந்து கொள்வார்கள். அவள் ஆண்களைப்போல என் முன்னால் நின்று பேசுவாள். என்னையே மிரட்டுவாள்.

என் ஆண்பிள்ளைகளை விட பொட்டப் பிள்ளைகளுக்கே தைரியம் அதிகம். என் மூன்று பெண்கள் மூன்று புலிகள்…. இந்த ஆம்பளப்பசங்க எதற்கு கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாமல் நாய்களைப்போல அடித்துக் கொள்வார்கள். அந்த மூன்றாவது பையன் எனக்கே கத்தியைக் காண்பிக்கிறான்… இவள் குறுக்கே வராவிட்டால் அன்றே அவன் கதையை முடித்திருப்பேன். அன்று அவனைக் கொல்ல மனசு துடித்தது. தப்பித்துக் கொண்டான்….

“அப்பா….தாயே, தவிச்சிட்டு நிக்கரேங்களேப்பா” என்று தேவர் மார்பில் தலைவைத்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள், இரண்டாம் மகள் காமாட்சி. மகளை சமாதானப் படுத்தும் போது தேவருக்கு ஏனோ அம்மாவின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது; நெஞ்சுக்குள் ஈரமானது போல இருந்தது. அழுவதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சி “உள்ளே போம்மா” என்று மகளை அனுப்பினார். அவள் உள்ளே போனதும் அழுகையின் ராகம் உச்சத்திற்கு ஏறியது. வீடே அழுகையின் அலைமீது மிதக்கும் படகைப் போலானது.

அவள் அழுதுகொண்டே “கடைசிவரை எங்கப்பன் வீட்லே ஒரு வாய் சோறு திங்காம செத்துப் போயிட்டயே, அப்பத்தா …” என்ற போது தேவர் கதறி விக்கி தன் வாழ்நாளின் வலியையெல்லாம் ஒரேடியாக வெளியே எறிந்ததைப் போல அழத்தொடங்கினான் . தேவரின் இந்த அழுகைக்கு காத்திருந்தைப் போல அங்கிருந்த பலர் துன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டு அமைதியானார்கள். ஆனால் தேவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. எல்லாரையும் போல தானும் சாவிற்கு முன் அழுமூஞ்சி ஆனேனா? சே! அசிங்கமாக இருக்கிறது.

இருள் அடர்ந்து படர்ந்துகொண்டிருந்தது. தூக்கம் எல்லோருடைய கண்களையும் தழுவியது. தேவர் இருட்டில் தென்னந் தோப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இருட்டின் புரியாத இரகசியங்களைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல இருட்டைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குளிர் காற்றிற்கு தென்னங் கீற்றுக்கள் சலசலவென்று ஓசை எழுப்பியது. இருட்டின் அறிவே இல்லாத வௌவாலைப் போல தேவரின் மனது தென்னந் தோப்பிற்குள் நுழைந்தது. எதையோ ஆவேசத்துடன் தேடுவைதைப்போல இருந்தது.

சம்பந்தமற்ற கனவையா? சிந்தனைக்கும் கிடைக்காத நினைவையா? கண்ணுக்கு எட்டாத காட்சியையா? அவருக்கு அறிவு வந்ததிலிருந்து வாழ்க்கையை கண் முன்னே பரப்பிக்கொண்டு சரி –தவறு, இன்பம் – துன்பங்களை கணக்குப் போட முயற்சி செய்கிறாரா? மனது நிலை இழந்து விலங்காக மாறியது. கம்மென்று வீசத் தொடங்கிய மண்ணின் கடும் மணம் கோபத்தை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. அவர் மனது இடிக்கு ஆளாகிய தென்னை மரத்தைப் போல தகதகவென்று பற்றிக்கொண்டது. பந்தலைத் தாண்டி வெளியே வந்தார்.

தலையைத் தூக்கி மேலே பார்த்தார். நட்சத்திரங்கள் இல்லாத ஆகாயம் இருண்டிருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாத இந்தப் பாழாய்ப் போன மழை நாளை வந்தால் என்ன கதி? இந்தக் கிழவியின் இறுதிச் சடங்கு எப்படி நடக்கும்? எந்தத் தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்தால் போதும். வாழும் போது இம்சைப்படுத்தியவள் சாகும் போதும் நிம்மதியாக இருக்கவிடாமாட்டாளோ, இந்தக் கிழவி.

அய்யோ! என்ன இது! இங்கே வந்திருக்கிறேன்? இருட்டுக்கு கால் இருப்பது உண்மைதானோ! வீட்டைத் தாண்டி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டேன்! யாராவது என்னை தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?

நல்லதம்பி

நல்லதம்பி

கொட்டு ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காலையில் வரச்சொல்லுங்கள் என்றேன். இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டார்களா? என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார்கள்….தாயோளிகள். இன்னைக்கு ஒரு வழி பண்ணனும் இந்த தரித்திரம் பிடித்த நாய்களை…… எவ்வளவு தூரம் சொல்லியிருந்தேன் சாவு வீட்டுக்கு கோணங்கிகளை கூப்பிடாதீங்கடான்னு… எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கோணங்கி வேடிக்கை காட்டி சிரிக்க வைப்பான். உளறுவான். இறந்தவர்களைப் புகழ்ந்து தலையில் தூக்கி வைச்சு ஆடுவான்.

இந்த உலகில் இறந்தவர்கள்தான் சத்தியவான்கள், நீதிமான்கள் என்பதைப் போல. பீசனஹள்ளி டேம் பக்கம் யாரோ ஒரு கோணங்கி தமிழ் நாட்டில இருந்து நம்மைப் போல இங்க வந்து வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கானாம். அவனைத் தேடிக் கண்டு பிடுச்சுருக்காங்களே இந்த முட்டாப்பசங்க. வயல்ல வேலை பண்ணுங்கடான்னா ஆகாது; கோட்டைக்கும் – மைசூருக்கும் சினிமாப் பார்க்க ஓடுவானுங்க. எப்படிப் பட்ட வீட்டை நாசமாக்கிட்டாணுங்க. மாதாபுரத்து வயல விக்கணும், லட்சக்கணக்கா கடன் தலை மேல இருக்கு. ஆறு பிள்ளைங்க கல்யாணத்தைப் போலவே கடைசி ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தையும் ஜோராச் செய்யணும்.

பிள்ளைங்களைப் பெத்து வளத்தறது எவ்வளவு சிரமமுன்னு இந்தப் பசங்களுக்கு குடும்ப நடத்தறப்பத் தெரியும். என்னைப் போல எட்டுப் பிள்ளைங்களை வளக்கறது எந்தக் கொம்பனாலையும் முடியாது. அதுவும் இந்த ஒழுக்கங் கெட்ட ஆம்பளப் பசங்களை……. இவனுங்க கைக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்த என்னயை வீதிக்கு கொண்டு வந்துருவானுங்க. கூத்தும் கும்மாளமும் அடிக்க லட்சக்கணக்கில கடன வாங்கி, ஒருநாள் சொத்த வித்து குடிச்சே அழிஞ்சுபோவானுங்க. என்ன நடந்தாலும் சரி, இப்பவே சொத்தை அவனுங்க பொறுப்பில விடமாட்டேன். சொத்தைக் கையில கொடுத்த என்னை போட்ட துணியோட துரத்தி விட்டாலும் விடுவானுங்க…

வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தார், தேவர். தான் விரைவாக நடக்கிறேனா அல்லது அப்படி நினைக்கிறேனா? என்ன ஆனது எனக்கு? தலை சுற்றுவதைப்போல ஆனது.

அங்க யாரு?! யார்ரா அது? டேய்? நில்றா….

யாரது? தன் இரண்டாவது மகனா? இருக்கலாம்…வேலி மறைவில் கருப்பு மனிதனின் உருவமல்லவா அது? அவன் முகம் தெரியவே இல்லை. அவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறது…….பார்த்தே ஆகவேண்டும், “டேய், யார்ரா நீ? வெளிய வாடா!”

தலைக்கு மேல் இருந்த கரிய வானம் முழங்கியது, அது ஒரு பெரிய இடி. ஊரே நடுங்குவது போலான இடி… சில நொடிகள் நின்று மறுபடியும் ஆரம்பமான கொட்டுச் சத்தம் தேவரின் தேகத்தை முழுவதும் நடுங்கச் செய்தது. வீட்டுப் பக்கம் புறப்பட்டார்.

கொட்டுச் சத்தம் உறுமிச் சத்தமாகக் அவருக்குக் கேட்டது. தமிழ் நாட்டில் தான் விற்ற தன் பூர்வீக தோட்டத்துக்குள் இருக்கும் கருப்புச் சாமி உற்சவத்தில் அடிக்கும் உறுமிச் சத்தம் காதை அரைந்தது. இடி நிற்காமல் மூன்று நான்கு முறை நடுங்க வைத்தது.

வேலிக்குப் பின்னால் யாரும் இல்லைதானே! அதோ அங்கே, அதோ இங்கே! அது குதிரையா?! அந்த ஆள் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கிறானா? ஆம்! என்னை நோக்கித்தான் வருகிறான். அப்படித்தான் தெரிகிறது…கையில் வீச்சறுவா! தலையின் வலது பக்கம் அழகான கொண்டை! பட்டு அங்கவஸ்திரம், வாட்ட சாட்டாமான உடம்பு, கருப்பந்தான் அவன்! சந்தேகமே இல்லை…இந்த நேரத்தில் வேட்டைக்குப் போகும் கருப்பன் இங்கே எதற்கு வருகிறான்? ஆம்! எதற்கு இத்தனை ஆவேசம்? அவன் கண்கள் சுடும் நெருப்புக் கனல்களைப் போல இருக்கிறதே! குதிரை கணைக்கிறதே! வருகிறான், வருகிறான்…..

“டேய், வாடா…” அவன் சிங்கப்பல் தனியாகத் தெரிகிறது.

“என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறாய், எங்களைக் காக்கும் தெய்வமே?”

“வாடா…டேய் ..வாடா, பாக்கலாம்.”

“நான் என்ன தப்புச் செய்தேன், என் மீது இப்படி வெறுப்புக் காட்ட? ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் உனக்கும் உன் தங்கை பேச்சிக்கும் தவறாம பூசை செய்யறேன். அன்னைக்கு ஒரு பொழுது சாப்பிடாம உன் நினைவாவே இருக்கிறேன். வருசத்துக்கு ஒரு கெடா வெட்டறேன். தவறாம சாராயம், சுருட்டு எல்லாம் படையல் போடறேன்.

நீ சொல்றதைப் போல என்னைக்கும் தைரியம் இழக்கலே. என் மனசுக்கு சரின்னு தோனறதை செஞ்சுட்டு வறேன். சிரமமுன்னு வந்தவங்களுக்கு துணையா இருக்கேன். தினம் பத்துப் பாவப்பட்டவங்க என் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டுப் போறானுங்க. யாருக்கும் பயந்து எதற்கும் பின் வாங்கியதில்லை…. சொல்லு உன் கோபத்துக்கு ஆளாக நான் என்ன தப்புச் செஞ்சேன்? உன் வெள்ளைக் குதிரையும் சிவப்பாத் தெரியுதே? “.

“வாடா…டேய், வாடா..என் வீச்சறுவாவா நீயா ஒரு கை பாக்கலாம்!” கருப்பன் கத்தினான்.

“நீலி மலைச் சாத்தானே, ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி என்னயப் பலி வாங்க வந்தாயா? நான் அதென்ன தப்புச் செஞ்சேன், சொல்லு…சொல்லிட்டு…என் தலையைச் சீவு….

டேய், நீ யார்ரா என் தலையைச் சீவ? என்ன காப்பாத்தரேங்கறதுக்காக என்னை கொன்னு போடுவயா? எப்பவும் போல உடம்பு பூராம் சந்தனம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கற. மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நிக்கற….அதோ அங்க எங்க அம்மா செத்துக் கிடக்கறா. நீயும் சாகனுமா? ஓ! அதான் விஷயமா! நிஜந்தானே…என் அம்மாவையும் என் தங்கச்சியையும் அனாதைகளாக விட்டு வந்தேனல்லவா…அதுக்குத்தான உன் கோபம்..? ஆனால் அவங்க என்னென்ன செஞ்சாங்கன்னு தெரியும்தானே? அவங்க செய்ததை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டு நான் உன்னைப்போல வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமா?…உன் உயிரைவிட கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா உனக்கு முக்கியம் …என் அப்பன், தாத்தா, அவன் பாட்டன் எல்லோரும் அப்படித்தானே நடந்துகொண்டார்கள். நான் மட்டும் ஏன் வழி தவறினேன்? அதற்காக என் பசங்ககிட்ட எனக்கு பாடம் கற்பிக்கிறாயா?

கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை இந்த வீரச்சாமி தேவன் அந்தப் பொடிப்பசங்க முன்னாடி தோக்கமாட்டான். என் பெண் பிள்ளைகளை அனாதைகளாக்கிவிடுவார்கள் – சொத்தை அவங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்ய? அவர்களை புருசன்கள் துரத்திவிட்டால் நான் எப்படி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது? அப்படி நடக்க இந்த வீராச்சாமி விட்டுருவானா? ஒரு வேளை நான் தோற்றுவிட்டால்? தோற்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை….சாவுதான் என் தோல்வி….” உதட்டின் கீழிருந்து நடுக் கன்னம் வரைக்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த கிருதா மீசையை தன் வலது கையின் நான்கு விரல்களை மடக்கி அவர் அழுத்தி தடவிக்கொண்டார். “டேய், வாடா” என்பது இப்போது வீரத்தேவரின் வாய்ப்பானது.

“டுர்ரம் ட்ரும், டுர்ரம் டுர்ரம் ட்ரும்” என்ற உறுமிச் சத்தம் “டம் டமார்” என்ற இடியின் சத்தங்களின் ஆர்பாட்டம் குறைந்து குளிர்ந்த மழைத் துளிகள் வானத்தின் கருப்பு மேகங்களிருந்து உதிரத் தொடங்கின. தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பந்தலுக்குக் கீழே கூடினார்கள். தேவர் சுற்றியும் பார்த்தார். வலது பக்கம் குலத்தின் பெரியவரும் அவர் பங்காளியுமான இரத்தின சாமித் தேவர், இடது பக்கம் மற்றொரு பங்காளி, அங்கும் இங்கும் சுற்றியும் பங்காளிகள் அவர்கள் பிள்ளைகள்…பிறகு மற்ற உறவினர்கள், சம்பந்திகள்; உள்ளே பெண்களின் அழுகை நின்றிருந்தது. இடை இடையில் குழைந்தைகள் விளையாட்டு – மழை மெல்ல அதிகமானது. இடி மறுபடியும் இடித்தது. தேவர் காதுகளில் உறுமிச் சத்தம் நெஞ்சைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தது. குதிரையின் குளம்புச் சத்தம் கூவி அழைப்பதைப் போல தோன்றி உட்காரவே முடியவில்லை…நெஞ்சம் படபடத்தது.

எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் போனார், பங்காளியும் அவர் நண்பனும் ஆனா காளாச்சாமி பின்னால் வந்ததைப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டார். வேட்டியத் தூக்கி சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தார். மழை தூரிக்கொண்டிருந்தது. பளீர் என்று கண்களை அதிரவைக்கும் மின்னல் அவரை இருண்ட கறுப்பு உலகிற்கு தள்ளியதைப் போல உணர்ந்து நடுங்கினார். ஆனால் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் பாம்போ எதுவோ தெரிந்தது; கண்களை சிறிதாக்கி கூர்ந்து அந்தப் பக்கம் பார்த்தார்.

இருட்டில் மங்களாகத் தெரிந்தது பெரிய தவளை. நிக்கர் பாக்கெட்டிலிருந்து பீடி, வத்திப் பெட்டியை எடுத்து மழைத் துளி விழாதவாறு பற்ற வைத்துக் கொண்டார். வத்திக் குச்சி வெளிச்சத்தில் அந்தத் தவளையைப் பார்த்தார். அது வேகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் வயிறு புஸ்புஸ் என்று உள்ளும் வெளியும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகின் மேல் வெள்ளைப் புள்ளிகள் வெண்குஷ்டம் போலக் கண்டது, தன் மூன்றாவது மகனின் தேகம் இப்படித்தானே இருக்கிறது? யாருடன் படுத்திருந்தானோ! ஐந்து பேரும் பாழடித்து விட்டார்கள், இனி என்ன மிச்சம் இருக்கிறது? உடம்பை வளைத்து உழைக்கமாட்டார்கள். கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கற இந்த நாயிங்ககிட்ட சொத்தைக் கொடுத்தா கடைசிக் காலத்தில எனக்கு கஞ்சியும் கிடைக்காது; பாழாப்போன கிழவி, என்னையைச் சபிச்சு சபிச்சே கடைசியா என்ன ஜெயிச்சுட்டாளே! அவதான் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கணும்.

அந்தச் சக்களத்தி ரங்காத்தா பிள்ளைங்க மூலமா. ரங்காத்தாளுக்கும் அவ புருசனுக்கும் எங்க குடும்பத்து மேலே மொதல்ல இருந்தே வயித்தெறிச்சல். அவ பிள்ளைங்க தானே இந்த தரித்திரப் பசங்களுக்கு கூட்டாளிங்க…கள்ளு சாராயம், சண்டை- இரத்தம் இதெல்லாம் இவங்கள பாதிக்கக் கூடாதூன்னுதானே நான் பொள்ளாச்சியை விட்டு மைசூருக்கு வந்தது.

“அண்ணா, கொஞ்சம் போடறீங்களா, கொண்டாருட்டா? அந்தப்பக்கம் போ..வர்றேன்,” காளச்சாமி சொல்லி இருட்டில் கரைந்தான்.

***

இவ்வளவு ஆடம்பரமான தேர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளைகளின் பிடிவாதத்திற்குத் தோற்று தேவர் தூரத்தில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். தம்பட்டைச் சத்தத்திற்கும், அவ்வப்போது விழும் இடிச் சத்தத்திற்கும் அதிர்ந்து கண் மூடுவதும் திறப்பதுவுமாக இருந்தார்.

அடை மழை பூமி முழுவதையும் மிதக்கவைப்பது போல தோன்றியது. மனிதர்களை விட மிருகங்களும் பறவைகளும்தான் இந்த கன மழைக்கு நடுங்கும் என்று யோசித்து புளியமரத்தின் கீழே சிறகுகளை போர்த்தி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குருவிகளைப் பார்த்தார். அதில் ஒன்று நிற்கமுடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. எதற்காக இருக்கலாம் என்று கண்களைக் குறுக்கி அதன் வயிற்றை ஒருமுறை, கால்களை ஒருமுறை கவனித்தார். கூட்டை அடையமுடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் குருவி அநேகமாக சமீபத்தில்தான் குஞ்சுகளுக்கு காவு கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்றவாறே அவர் தம் கோழிகள் எங்கே போனது என்று தேடினார். போன பௌர்ணமிக்கு குஞ்சு பொறித்த கருப்பனக் கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காலுக்கு கீழே நிற்கவைத்துக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து மழைத் துளிகளிலிருந்து குஞ்சுகளைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தாலும், எங்கிருந்தோ ‘ஃபீ’ என்று கேட்ட கழுகின் இரைச்சல் தேவரின் காதுகளை ஈட்டிபோல குத்தியது. வானிலிருந்து மழை பொழியும் தருணம் கழுகு வேட்டைக்கு வருமா என்று அதிர்ச்சியுற்று வானை நோக்கினார். நின்ற படி விடாமல் மேகங்கள் வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தேவரை பயமுறுத்தி டமார் என்று ஓலமிட்டது. பார்க்கக் கழுகைப் போலத் தெரியும் அந்த மேகத்தை ஒரே அடியில் சிதறடிக்கட்டுமா, என்று நினைத்தபோது தன் துப்பாக்கியில் தோட்டா காலியாகியிருப்பது நினைவிற்கு வந்து அதிர்ந்து போனார்.

பல வருடங்களாக கழுகை விரும்பிய தேவர் அதை இப்போது கொல்லவேண்டும் என்று தீர்மானித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கழுகிற்கும் தேவருக்கும் இடையிலான கதை சுவாரசியமானது; ஒரு நாள் ஆகாயத்திலிருந்து சட்டென்று கீழே இறங்கி பேச்சி ஆத்தாளுக்கென்று வேண்டி விட்ட கோழியின் அழகான மூன்று குஞ்சுகளை பட்டென்று தூக்கிக்கொண்டு பரந்த கழுகின் பின்னால் தேவர் கைக்குக் கிடைத்ததை எரிந்துகொண்டே கரண்ட் ரூம்வரை ஓடியிருந்தார். மரங்களில் தாவி, கிணரை மூடி சிறகை அடித்துக் கொண்டே வெட்ட வெளியில் மறைந்த அது அவரை மிகவும் வருத்தியது. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்வை ஆகாயத்தின் மேலே இருந்தது. கோழிகள் குஞ்சு பொறித்த போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த குஞ்சுகளின் பின்னாலேயே திரிவார்.

தேவர் என்னும் ஆஜானுபாகுவான மனிதன் தன் உணவிற்குப் பின்னால் திரிவதைக் கண்டு பயந்தோ என்னமோ கழுகின் வருகை வரவர மாயமானது. தேவர் சலித்துப் போய் குஞ்சுகளின் பின்னால் திரிவதை நிறுத்தினார். ஆனால் பல நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தாக்கிய கழுகின் மேல் தேவருக்கு ஒரு கண். கழுகு எந்த நாள், எந்த நேரத்தில் குஞ்சுகளின் ருசி பார்க்கும் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். வர வர கழுகின் அதிக சக்திக்கு தோற்றுவிட்டார்.

அதன் பலமான றெக்கைகள், கத்தியைப்போல் கூர்மையான அலகு, மண்ணைத் தோண்டுவது போலான அதன் பேட்டரிக் கண்கள், கற்பாறையையும் கவ்விக்கொண்டு போகும் அதன் கால் விரல்கள்! அவர் கண்பார்வைக்கு சமீபமாக வரும் அந்த கழுகின் முகம் ஒவ்வொரு முறை அவர் தாத்தாவின் முகத்தை ஒத்திருப்பது போலத் தெரிவது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவ்வப்போது கழுகு அவர் வளாகத்தில் இறங்கி சில குஞ்சுகளை தழுவிக்கொண்டு கண் சிமிட்டுவதற்குள் நீல வானில் கலந்துவிடுவதைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவார்.

கழுகின் ஒவ்வொரு அசைவின் பொருள் அவருக்குத் தெரியும். றெக்கையை மெல்ல அடித்து காற்றில் மிதந்து பூமியைத் தொட இறங்கும் அதன் நோக்கத்தை அறிந்ததைப் போலவே கண்ணுக்கு எட்டாத வானத்தின் நெற்றியில் லீலாஜாலமாக பெருமையுடன் பறக்கும் சிறகின் நுனியும் அவருக்குத் தெரியும். மனிதர்களின் ஆழ்மனதின் வாசனையை நுகர்வதுபோலவே விலங்கு பறவைகளின் கூவல், நடையின் சுளிவை அறிந்துகொள்ளும் திறமைசாலியாக இருந்தார். எந்த இருட்டில் வேட்டைக்குப் போகவேண்டும், எந்த நேரத்தில் போகவேண்டும், நட்சத்திரங்கள் மின்னும் நேரத்தில் கிடைக்கும் விலங்குகள் எது போன்ற விவரங்களையும் கூட வரும் அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பார்.

வேட்டைக்குப் போகாத இரவுகளில் தூக்கம் வராத நேரங்களில் வெளியே கேட்கும் ஒவ்வொரு கூவல் சத்தத்திற்கும் உயிர் துடிக்க அவர் தாத்தாவின் கட்டிலில் புரளுவார். வீட்டாரின் குறட்டைச் சத்தத்தைக் அவ்வப்போது கேட்டு அவர்கள் தூக்கத்தின் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை கணிப்பார். தன் காம விளையாட்டை முடித்து அந்த உயிர்ப்பான இருட்டிற்கு சவால் விடுவதைப்போல அவரும் கண் திறந்து கூரையைப் பார்த்து தாத்தாவை நினைத்துக் கொள்ளும்போது அவருடைய பிரியமான கருப்பு நிறப் பூனை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நெல் மூட்டைகளின் மீது வழுக்கி சத்தமில்லாமல் நிலத்தில் காலைப் பதித்து வீட்டின் குறட்டைச் சத்தங்களில் நனைந்து பஞ்சுபோன்ற நடையில் காலடிகளை எண்ணிக்கொண்டு பிணங்களாக விழுந்திருக்கும் மூச்சுவிடும் மனிதர்களை முறைத்துப் பார்த்தபடி புற்றில் வழுக்கும் பாம்பைப் போல சமையலறைக்குள் நுழைந்து பாத்திரங்களில் இருக்கும் உணவை நக்கும் பாணியை படுத்துக்கொண்டே பார்த்து உதடு விரிய சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்.

மாட்டுக் கொட்டைகையில் காளைகளின் வாயசைவை கவனித்து இனி இரண்டாம் ஜாமம் ராக்கோழி பறவை கூவும், மேற்கு திசையில் நிலா பெரிதாகிக்கொண்டே கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்று சோர்வடைந்தது போலாகி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொள்வார். இருட்டின் ஒவ்வொரு கனத்தையும் அறிந்தவரான தேவர் இன்று மழைக்கு முன் மொட்டையாக நிற்கிறார். நெஞ்சில் வைத்திருந்த கழுகு இப்போது வானத்து மேலே ஏறி அவர் கண்களை குத்தியது.

பெரும் மௌனத்தைப் பிளந்த இரண்டாம் மகனின் பீறிட்ட ஒலி கேட்டு தேவர் அந்தப் பக்கம் போனார். தடுக்க வந்தவர்களை தூரமாகத் தள்ளி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அங்கே போனார்; பல் ஒன்று ஓவென்று உயிர் போவதுபோல கத்தி, அவருக்கு இருக்கும் பல்வலியை நினைவூட்டியது சுதாரித்துக் கொண்டு கால்களின் மேல் தன் உடம்பின் பாரத்தைப் போட்டு முன்னால் நடந்தார்.

ஆற்றின் மேல் நடப்பதுபோல தோன்றியது. மழைத் துளி அவரின் மொட்டைத் தலையின் மேல் பட்டென்று விழுந்தபோது அவருக்கு பெரும் கோபம் வந்தது. நெஞ்சுக்குள் உறுமி முழக்கமிட்டது. மகன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்: “எவ்வளவு சொன்னோம், வெள்ளிச் சொம்பைத்தான் தேருக்கு கட்டவேண்டும் என்று. எவர்சில்வர் சொம்பைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறீர்கள்….ஸ்டீல் சொம்பையாவது கட்டியிருக்கலாமே…ஏய், எழுந்திரிடா, வண்ணாப்பயலே, உனக்கு யாருடா இதக் கொடுத்தது? எங்க பாட்டி எப்படி எல்லாம் வாழந்தானு உனக்கென்னடா தெரியும்?! எங்க பாட்டன்-பாட்டி வெள்ளித் தட்டுல சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? அப்படிப்பட்டவ பொணத்த எப்படி எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும்னு தெரியாத கூறுகெட்ட மனுசங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க. போட, நான் சொன்னேன்னு வெள்ளிச் சொம்ப வாங்கிட்டுவந்து கட்டு. இல்லேன்னா ஸ்டீல் சொம்பையாவது வாங்கிட்டு வா போ…”

“டேய், உன் வேலைய நீ பாரு”, மகனை நோக்கி “ டேய், என்னடா ஆச்சு உனக்கு, யாருடா உன் தலையைக் கெடுத்தது” தேவர் செருமினார். மழை நிற்காமல் பொழிந்துகொண்டே இருந்தது. காற்று வீசத் தொடங்கியது. புளியமரம் காற்றுக்கு அசைந்தது. அதன் கீழே நின்றிருந்த மக்கள் தேவர் வந்ததும் தூரம் சரிந்தார்கள்.

அந்த தருணத்திருக்கு காத்திருந்ததைப் போல புளியமரம் வேகமாக நடுங்கியது. மழை இன்னும் அதிகமானது. எல்லோரும் பந்தலுக்குள் ஓடினார்கள். தேவரும் மற்றும் அவர் இரண்டாவது மகனும் மட்டும்தான் மழையில் நின்றார்கள். தம்பட்டை நின்று பெருமூச்சு விட்டது.

“பெத்த தாயிக்கு ஒருவேளை ஒழுங்கா சோறுபோடாமே துரத்திட்டு இப்ப சுடுகாட்டுக்குப் போற வேளையிலும் சரியா அனுப்பிவைக்காம இப்படி பிடிவாதாம இருக்கீங்களே…நீங்கள்ளாம் மனுசனா?”

“என்னடா பேசற நீ?” என்று பைத்தியம் பிடித்தவரைப் போல கைக்குக் கிடைத்ததைத் தூக்கி அவர் தன் மகனை அடிக்க தொடங்கினார். அவன் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புளியமரத்திலிருந்து திடீரெனக் கீழே குதித்த தேவரின் மூன்றாவது மகன் அவரின் தோல் மீது படார் என்று மரக் கட்டையால் அடித்தான். தேவர் மல்லாக்காக விழுந்தார். மழை தோ என்று பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. சிலர் அலறினார்கள். இரண்டாமாவன் தன் தம்பியை அடித்து கீழே தள்ளி “அப்பாவை ஏண்டா அடித்தாய்?” என்று கத்தினான்.

தேவர் சுத்தியும் பார்த்தார். தூரத்தில் அவர் தங்கை அவளுடைய மகளுடன் மூத்திரம் கழித்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இருவருக்கும் கண் தெரியாதலால் தங்கச்சியின் பேத்தி அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது. பெண்களுக்கு கண் தெரியாவிட்டால் எவ்வளவு சிரமம் என்று நினைத்தார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாவதை எப்படிச் சமாளிக்கிறார்களோ, இருவரும்!? தோள்பட்டை அதிகமாக வலித்தது. எழும் பலம் காலுக்கு இருந்தாலும் ஏனோ அவர் ஆகாயத்தை பார்த்தார்.

இரு பிள்ளைகளும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் இந்தப் பக்கம் வரவில்லை. தனக்கு ஒருமுறை கத்தியைக் காண்பித்த மூன்றாவது மகன் இன்று தன்னை கொலை செய்வது உறுதி என்று நினைத்தார். யாரோ தன் மூத்தவனையும், நான்காமாவனையும், சின்னவனையும் கூப்பிடுவது தேவர் காதில் விழுந்தது. கடைசிப் பையன் நாசவனுடன் எதையோ வாங்கிவர சிங்கமாரன ஹள்ளிக்கு போயிருகிக்கிறான்.

நாலாவது பையனை கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போய்க் கொண்டிருந்த மழைத் தண்ணீருக்கு வரப்பை திறந்துவிட அவர்தான் அனுப்பி இருக்கிறார். பெரியவன் உள்ளே இறுதிச் சடங்குகளிற்கான ஏற்பாடுகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லாப் பக்கமும் கண்களை சுழற்றினார். மருமகன்கள் சுவரின் மறைவில் நின்று திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது தெரிந்தது. தேவர் அந்தப் பக்கம் பார்த்தார். அவர் தங்கச்சி “டேய், ஜெயபிரகாசா, போடா, உங்கப்பன உன் தம்பிங்க அடிக்கராணுங்களாமா” என்று “அம்மா, உன் மகன என்ன கதிக்கு ஆளாக்கிட்டே என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவருக்காக நெஞ்சு அடித்துக் கொள்வது அவர் தங்கச்சி மட்டும்தான் என்று தோன்றி அவளைப் பற்றி பெருமையாக இருந்தது. திடீரென்று தண்ணீர் சுளியில் சிக்கிக்கொண்டாதைப்போல, யாரோ பூமியிலிருந்து இழுப்பதைப் போல தோன்றியது.

சட்டென்று எழ முயன்று முடியாமல் மல்லாக்காகப் படுத்தார். இப்போது பல் பயங்கரமான வலியைக் கொடுத்தது. மூளையை நெருடும் அந்தப் பல் தேவருக்கு புகழ் வாய்ந்த தமிழ் பழமொழி ஒன்றை நினைவூட்டியது. “கள்ளர் மறவர் கணத்தால் அகமுடையார் மெல்ல மெல்ல வெள்ளாரானார்” என்னும் பழமொழி அவர் கண்முன் வந்து ஒரு விநாடி அவரை ஆட்டிவைத்தது. அப்படி ஆட்டிவைத்தது அந்தப் பழமொழி அல்ல, அதன் ‘மெல்ல’ என்ற ஒரு வார்த்தை. அந்த வார்த்தைக்கான ‘மெல்ல, படிப்படியா, மெதுவாக’ என்னும் பொருள்களுக்கு மாறாக மற்றொரு அர்த்தத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. கடவாய்ப்பல் வலியால் சீறியது. “கடி, மெல், அரை’ என்ற மற்றொரு பொருளும் இருக்கும். அந்த மெல்ல’ என்ற வார்த்தை தேவரை உண்மையாலும் குலுக்கியது. பழமொழியே வேறுமாதிரி புரிந்தது.

வீரமான காட்டு இனம் ஒன்று நாகரீக சமுதாயத்தில் இணைந்து பணிவான விவசாய சமுதாயமாக உருவெடுத்தது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் கரு என்று நினைத்திருந்தவர் இப்போது அவர் கடவாய்ப்பல் வலியால் தோன்றிய மற்றொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார். வெளி சமுதாயத்தின் நீதி களுக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுக்கே உறிய கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கள் கூட்டத்தை இந்த சமுதாயம் சோற்றுப் பருக்கைகளை மெல்வது போல ‘மென்று’ வெள்ளாளனக ஆக்கியாதோ? என்ற புதிய கேள்வி அவருக்குத் தோன்றியது.

வெள்ளாளராகா ஆனதால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டோமா? இந்த சமுதாயத்தின் நீதிப்படி தங்களின் வாழக்கையை அமைத்துக் கொண்டதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணமா? தாய், தங்கையை கவனிக்க மறுக்கும் பிடிவாதமான மனது தனக்கு எப்படி வந்தது? தன் பாட்டன், முப்பாட்டன் வழியில் நடந்திருந்தால் வாழ்க்கை சரியாக அமைந்திருக்குமோ? விடைகள் கிடைக்காத கேள்விகள் பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த மழையில் தேவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் புலியைப்போல பாயும் தன் மனது இப்போது மழைக்கு பயந்த பூனையைப்போல சோர்ந்துவிட்டதா?

கிர்ரென்று தலைக்கு ஏறும் ரோசம் இப்போது ஏன் பொங்கி எழவில்லை என்பது தேவருக்குப் புரியவில்லை. மனதைப் போலவே தேகமும் நீரின் ஆழத்தில் இறங்கி எழமுடியாமல் பாரமானது. தன்னில் இருப்பதை எல்லாம் ஆகாயம் பூமியின் மேல் பொழிவதைப் போல, தன் நெஞ்சுக் கூட்டில் மழைத் தண்ணீர் நுழைவது போலத் தோன்றி தேவர் மூச்சை வேகமாக இழுத்தார். அவர் இரண்டாவது மகனைப் பார்த்தபடி “மருமகனே, வந்து காப்பாற்றுங்கள், என்னை இவர்கள் கொன்றுவிடுவார்கள்”, என்று அவர் பலத்தை எல்லாம் கூட்டிக் கதறினார். கந்தவேலனின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தன் தம்பியுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டாம் மகன் கந்தவேலன் சட்டென்று திரும்பினான்.

மூன்றாமாவன் சொன்னான்: “பாத்தயா, இவனுக்கு வக்காலத்து வாங்காதேன்னு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சொன்னது சரிதானே?”

“வாடா, இன்னைக்கு நடக்கறது நடக்கட்டும்…நான் கால பிடிச்சுக்கறேன், நீ செய்யணுமுன்னு நினைச்சத செய்” என்றவன் தேவரின் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இறுகப் பிடிதுக்கொண்டான். தேவர் எழ எவ்வளவு முயன்றாலும் முடியவில்லை. கால்களை இறுகப் பிடித்திருக்கிறான் இரண்டாமாவன், கைகளுக்கு பலம் போதவில்லை. மூன்றாமாவன் “ஏய்..” என்றுகொண்டே தேவரின் கைகளை தனது கால்களால் மிதித்துக்கொண்டே அவர் நெஞ்சின் மீது ஏறி உட்கார்ந்தான். தன் வெள்ளைச் சட்டையை தூக்கி பெல்டில் சொறுகியிருந்த கத்தியை சர்ரென்று எடுத்து தேவர் கழுத்தை ரப்பென்று அறுத்தான்.

இரத்தம் பீய்ச்சி அடித்தது. தேவரின் முதல் மகன் ஓடிவந்து மூன்றாமாவனை எட்டி உதைத்தான். கூட்டம் ஓ என்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தது. தேவர் மனைவி, பெண் பிள்ளைகள் இரண்டாமாவனை அடித்து நொறுக்கினார்கள். நான்காமாவன் ஓடிவந்து இரண்டாமாவனை கருவேலா மரத்தின் கூர்மையான கட்டையால் ரப்பென்று சாத்தினான். இரண்டாமாவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் புஸ்ஸென்று வெளியே பாய்ந்தது.

மூன்றாமாவன் முதலாமவனின் வயிற்றைக் கிழித்து ஜொம்பனஹள்ளிப் பக்கம் ஓடினான். நான்காமாவன் அவனை துரத்திக் கொண்டு போனான். அவன் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அது சம நிலம். முன்பு அது பெரிய புல் புதராக இருந்தது. அங்கேதான் மகாராஜாவின் குதிரைகள் வந்து மேயுமாம். மைசூர் பகுதியிலேயே அதிகம் புல் வளரும் இடம் அதுவாகத்தான் இருந்ததாம். அப்படிப் பட்ட வரலாறு உடைய நிலத்தை மிதித்துக் கொண்டு அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். தான் மிதித்துக் கொண்டிருப்பது மழைத் தண்ணீரையா இல்லை ஓடும் இரத்த வெள்ளத்தையா? என்று கலவரமடைந்து அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

தன் அப்பா இந்நேரம் இறந்திருப்பார், உயிருடன் இருந்தாலும் இருக்கலாம்! தலையைத் வெட்டியிருந்தாலும் எழுந்து அதை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாலும் நிற்பவன்! ஏ, முடியாது. இன்று அவன் கண்களில் தைரியம் தெரியவில்லை, தோற்று சோர்ந்ததுபோல இருந்தது.. உயிர் பிழைக்க சாத்தியமில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்கு யாராவது தூக்கிக்கொண்டு போனாலும் பிழைக்கமாட்டான்.

ஏனென்றால் ஆஸ்பத்திரி இருப்பது இங்கிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்..அப்பாடி…ஜெயித்தேன், ஜெயித்தேன், என்னை மிதித்தவனை, துன்புறுத்தியவனை கழுத்தை அறுத்து எதற்கும் அஞ்சாதவன் நான் என்று இந்த உலகிற்கு காட்டிவிட்டேன்….எவ்வளவு முயற்சிகளின் தோல்வி இன்று வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது….பள்ளி, மருத்துவமனைகள் இல்லாத இந்தக் காட்டான் ஊரில் எங்களைக் கொண்டுவந்து போட்டு எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்தான்…சூரியன் உதிப்பதிலிருந்து மூழ்கும்வரை கழுதையைப் போல உழைக்கவேண்டும்…செலவிற்கு கொடுப்பதோ நூறோ இருநூறோ…ஆனால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு!? உழைத்தது எல்லாம் அவர்களுக்கு…கேட்கக் கூடாது.

ஒரு வார்த்தை எதிர்த்துப் பேச முடியாது….எவ்வளவு நாள்தான் இதைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது…எதிர்த்துப் பேசினால் அடி, உதை. வாரங்கள் கடந்தாலும் எழமுடியாதபடி வலி! இதற்கெல்லாம் பதிலாக அன்று குத்தியது என் அவசர முயற்சி…ஆனால் இன்று…எனக்குத் தெரியும், அவன் இன்று எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்று ..ஹ..ஹ..ஹ…..

ஆகாயத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தான் .

மழை ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தொலைவில் ஓநாய், யானை, நரிகள் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. காலம் நத்தையைப் போல ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து முதுகின் மேல் மழைக் குன்றை தூக்கிக்கொண்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

நீல ஆகாயத்தின் கழுகு மேகங்களுக்குள் அந்த மனிதனின் உருவம் கலந்துகொண்டிருந்தது.

வீராச் சாமி தேவர் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டுக்கொட்டிருந்தார். தொண்டையைக் கீறிக்கொண்டு பல்வலி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.

***

நிகனார் பார்ரா கவிதைகள் (Nicanor Parra) / ஆங்கிலம் : மில்லர் வில்லியம்ஸ் (Miller Williams) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நிகனார் பர்ரா

நிகனார் பர்ரா

இறுதித் தெரிவிப்பு

.நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும்,

நமக்கு மூன்று விருப்பேற்பு மட்டுமே;

நேற்று ,இன்று மற்றும் நாளை.

மூன்று கூட இல்லை

தத்துவாதி சொல்வது போல

நேற்று என்பது நேற்றுதான்

அது நினைவில் மட்டுமே நமக்குச் சொந்தமானது:

ரோஜா ஏற்கெனவே பறிக்கப்பட்டுவிட்டதால்

எந்த இதழ்களும் உருவாகமுடியாது.

விளையாடக் கூடிய சீட்டுக்கள்

இரண்டு மட்டும்தான்

நிகழ்காலமும் எதிர்காலமும்.

இரண்டு கூட இல்லை

கடந்தகாலத்தின் விளிம்பு நிகழ்காலம்

என்பது தவிர அது இருப்பில்லில்லை

இளமையைப் போல அது நுகரப்பட்டு விட்டது.

இறுதியில் நாம் நாளையோடுதான் விடப்பட்டிருக்கிறோம்

நான் என் கோப்பையை உயர்த்துகிறேன்.

வராமலே போகும் அந்த நாளுக்காக

ஆனால் அது மட்டும்தான் நீக்கத்திற்குரியதாக நம்மிடம் .

இளம்கவிஞர்கள்

உங்களால் எப்படி முடியுமோ

என்ன நடை விருப்பமோ அப்படி எழுதுங்கள்.

அந்த ஒரே ஒரு பாதைதான் சரி

என்று நம்பிக் கொண்டேயிருப்பதால்

பாலத்திற்கடியில் அதிக குருதியோடிக் கொண்டிருக்கிறது

கவிதையில் எல்லாவற்றிற்கும் அனுமதியுண்டு

என்றாலும் இந்த ஒரு கட்டுப்பாடு மட்டும்

நீங்கள் வெற்றுத்தாளை மேம்படுத்த வேண்டும்.

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்

நான் போவதற்கு முன்பாக

எனக்கென்று கடைசி ஆசை ஒன்றிருக்க வேண்டும்

பெருந்தன்மையான வாசகர்

இந்தப் புத்தகத்தை எரித்துவிட்டார்.

இது நான் சொல்லவிரும்பியதேயல்ல.

அது இரத்தத்தில் எழுதப்பட்டபோதிலும்

அது நான் சொல்லவிரும்பியதல்ல.

வேறெவரும் என்னைவிட சோகமாக முடியாது

என் நிழலாலேயே நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்;

என் வார்த்தைகள் என்னைப் பழிகொண்டன.

வாசகனே என்னை மன்னித்துவிடு, வாசகனே

நான் அன்பான தழுவலோடு உன்னைப் பிரிய முடியாவிட்டால்

வலுக்கட்டாயமான சோகப் புன்னகையோடு உன்னைப் பிரிகிறேன்

அதுதான் நான் போலும்.

ஆனால் என் கடைசி வார்த்தையைக் கேள்.

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப்பெறுகிறேன்

உலகின் மீதான மிகப்பெரிய கசப்புணர்வோடு

நான் கூறிய அனைத்தையும் திரும்பப் பெறுகிறேன்.

—-

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 10 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இந் நவீன உலகில் அனைத்துமே இலகுவானதாக இருக்கிறது. தொலைவிலிருப்பவர்களுடனான தொடர்பாடலும் அவ்வாறுதான். சமுத்திரங்கள் கடந்து வெகு தொலைவில் வசித்துவரும் ஒருவருடன் ஏன் விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவருடன் கூட கணப் பொழுதில் தொடர்பினை ஏற்படுத்தி உரையாடிவிட முடிகிறது.

இந்த அதிவேகமான சூழலுக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போனதாகவே நவீன தலைமுறை உருவாகி வருகிறது.

ஆனாலும், இந்த வேகத்தை எட்டும் முன்பாக, தகவல் தொடர்பாடலில் நாம் கடந்து வந்திருக்கும் பயணத்தை எவராலுமே மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாது. அத் தகவல்களை எம்மிடம், எமது மூதாதையர்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்ததைப் போல, நாம் அவற்றை நமக்குப் பிறகான நவீன தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது எமது கடமையாகிறது.

ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறது. தொலைவில் இருக்கும் ஒருவருடன் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள கடிதப் போக்குவரத்து பரவலாக இருந்த காலம் அது. தபாலக ஊழியர் கடிதங்களோடு, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்து அழைக்கக் காத்திருந்த காலம், தமது அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து கடிதங்களை எடுத்து வந்து தரும் அவர் ஒரு தேவதூதனாகவே மக்களுக்குத் தோன்றினார். அவரது வரவுக்காகப் பலரும் வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அக் காலத்தில் அனைத்து விடயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டு அனுப்பப்படும் கடிதங்களே பேருதவியாக இருந்திருக்கின்றன. அக் கையெழுத்துக்கள் அன்பையும், பிரிவின் வேதனையையும், வாழ்த்துக்களையும், கோபங்களையும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன. இக் கால மின்னஞ்சல்களிலோ, குறுந்தகவல்களிலோ அவற்றைக் காண முடியாது என்பது கவலை தரத் தக்க உண்மை.

வெவ்வேறு நாடுகளுக்கிடையேயும், பிரதேசங்களுக்கிடையேயும் கடிதங்கள் மூலம் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவென்றே அன்று பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு பிரிவினர் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவற்ற நேசத்தோடு, தமது நிலத்தின் அற்புதத் தகவல்களையும், தமது நாட்டு முத்திரைகளையும், புகைப்படங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதத்திற்கொரு தடவையாவது உறவினருக்குக் கடிதமனுப்பி எல்லோரையும் நலம் விசாரித்துக் கொள்ளுமொரு வழமை இருந்திருக்கிறது. தொலைதூரநாடுகளுக்கு உழைத்து வரச் சென்றிருந்தவர்கள் கடிதங்களிலேயே தம் உறவுகளைக் கண்டார்கள். நேரத்தை அவர்களுக்கென ஒதுக்கி, கையெழுத்தில் எழுதப்படும் அக் கடிதங்கள் உறவின் வலிமையைக் கூட்டின. ஆனால் சகல வசதிகளும் நம் காலடியிலேயே வந்திருக்கும் இன்று?

இந்த ஆதங்கத்தையே ஒரு கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ. மின்னஞ்சல்களும், தொலைபேசிக் குறுந்தகவல்களும் நிறைந்து வழியும் இக் காலத்தில், தனது இளம்பராயத்தில் வழமையிலிருந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களை மீண்டும் காணும் ஆசையில் அவர் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

அனைத்து உறவினர் நண்பர்களுக்கும்

உறவினர்களே, மனம் கவர்ந்தவர்களே

எனதன்பின் நண்பர்களே…..

புரட்டிப் பாருங்கள் உங்களது

கடந்தகால நாட்குறிப்பொன்றில் அல்லது

எங்காவது எழுதப்பட்டதொன்றிருக்கும்

என்பதில் சந்தேகமில்லை

உங்களுக்கென்றொரு பாசத்துக்குரிய நேச மடல்.

இப்பொழுதினி…..

கொப்பித் தாளொன்றைக் கிழித்து

எழுதுங்கள்,

அன்பான வாக்கியங்கள் ஓரிரண்டு.

அல்லது திட்டுக்கள் ஓரிரண்டு.

எழுதி முடித்து உறையிலிட்டு முகவரியெழுதி…

தபாலிலனுப்புங்கள் எனது பெயருக்கு.

அவையெதுவும் இயலாதிருப்பின்,

இன்னுமிருக்கின்றன தபாலட்டைகள்….

தபாலகங்களில்.

மன்னிக்கவும் அன்பர்களே இவையெல்லாவற்றுக்கும்,

எதற்காக இவையெனில்….

துண்டுத் தாளொன்றில் எழுதப்படும்,

எழுத்துக்களிணைந்து உருவாகும் சொற்களை,

சொற்களிணைந்து உருவாகும் வாக்கியங்களை,

நானின்னும் நேசிக்கிறேன்.

மனதோடு நெருக்கமான…..

அவ்வெழுத்துக்களுக்கும், சொற்களுக்கும்

உயிரிருக்கிறதென எண்ணுகிறேன் நான்.

***

பிரத்தியேகமாக நமக்கென மாத்திரமே கையெழுத்தில் எழுதி அனுப்பப்படும் கடிதங்களை வாசிக்கும் ஆவல் உள்ளுக்குள் நம் அனைவருக்குமே இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வழமைதான் நாளுக்கு நாள் அருகிக் கொண்டே வருகிறது. டீ.திலக பியதாஸவின் கவிதையில் புலப்படும் ஆதங்கம், நம் அனைவருக்குமானதுதான்.

mrishanshareef@gmail.com