Category: சிபி பக்கம்

மத்தியானவாசியின் புகை விளையாட்டு / சிபிச்செல்வன் கவிதைகள்

download (29)

மலை யடிவாரம்

மலையடிவாரத்தில் வெகுநேரம் பார்த்திருந்தேன்
மலை மிக மிக உயரமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது
அங்கேயே காத்திருந்தேன்
ஊரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
மலையைப் பார்க்கலாம்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்வேளை
மலையடிவாரம் தெரியாது
ஆனால் அதைப் பற்றி ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதில்லை மலையடிவாரம்
நான் பார்க்கும்போது அது இல்லையென்பதில் அதற்கு ஒரு நாளும் குற்றச்சாட்டு கிடையாது
மலையை ஏறத்தொடங்கும் ஆரம்பமும்
மலையடிவாரத்தில்தான்
மலையிலிருந்து இறங்கும்போது அதுதான் முடிவாகமுடிந்தும் நிற்கிறது

•••

அப்பாவின் சட்டைக்குள் குழந்தை

நுழைந்து அப்பாவாக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தது
அப்பாவோடு வளர்ந்த குழந்தையின் சட்டையை அப்பா அணிந்துகொண்டிருப்பதாக நண்பர்கள் பகடி செய்கிறார்கள்
அப்பாவின் சட்டையை மாற்றிப்போட்டுக்கொண்டு அலுவகம் போகிறன் பிள்ளை
பிள்ளையின் காலத்திற்கேற்ற பேஷன் சட்டைகளை உடுத்திக்கொண்டு இளமையின் மெருகை காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறார் அப்பா
அப்பாவின் சட்டையைப் போட்டுக்கொண்ட பிள்ளை
குறிப்பாலுணர்த்துகிறான் அப்பாவாக மாறவிரும்புவதை
இப்படியாக இந்த விளையாட்டை
ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறது காலம்
அப்பாவின் சட்டையும்
பிள்ளையின் சட்டையும்
வேகமாக நைந்துகொண்டிருப்பதை

••
மத்தியானவாசியின் புகை விளையாட்டு

உயரமான மேம்பாலத்தின் அடியிலிருந்து
ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்
உயரமாக போய்க்கொண்டிருந்த வாகனங்களை
மற்றும் அதன் வண்ணங்களை
மற்றும் அதன் வேகங்களை
பாலத்தின் கீழிருந்த சாலையிலும் மத்தியானத்தை விரட்டிக்கொண்டு போன கார்களையும் பார்த்தபடியே இருந்தான் அந்த மத்தியானவாசி.
சலிப்புற்ற ஒரு கணத்தில் சாலையோர பெட்டிக்கடையில் சில்லறைகொடுத்து ஒரு சிகரெட் வாங்கி கொளுத்தினான்.
முதல் புகையை ஆழ்ந்து இழுத்து ரசித்தவாறே
புகையை வெளியே ஊதினான்
புகை அதன் வேகத்தில் மெல்ல காற்றில் கலைந்தது
அடுத்தடுத்து புகையை இழுப்பதும்
அதை வெளியே ஊதுவதுமாக ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கி அதை அவனே சலித்துக்கொண்டிருந்தவேளையில்
கடைசியாக விட்ட சுருள் சுருளான புகையில்
மேம்பாலம் மறைய
சில கணங்களில்
பதட்டமாக விரைந்தான் மத்தியானவாசி.
போக்குவரத்துக் காவலர் வீசில் ஊதி அவனைப் பின்னாலேயே விரட்டிக்கொண்டு போவதைப் பார்த்தவாறேயிருந்தான் அவன்.

••••

நன்றி
அம்ருதா இதழ் மார்ச் 2017

கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறவர்கள் / சிபிச்செல்வன்

images (11)

கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறவர்கள்

குளியலறைகளில்
சாப்பாட்டு அறை வாஷ்பேஸின்களில்
கழிவறைகளில் என எல்லாயிடங்களிலும்
கைகளைக் கழுவிக் கொள்வதற்காக நவீன டெட்டால் சோப்பு நீரை பாட்டில்களில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்
காலையில் எழுந்ததும் முதலில் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டுதான் பல் துலக்க வேண்டும்
கழிவறைகளில் காலைக்கடன்களை கழித்ததும்
கைகளைக் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்
பின் குளித்து முடித்ததும் ஒருமுறை அதீத பாதுகாப்பு கருதி கைகளில் டெட்டால் சோப்பு நீரை பிதுக்கி சுத்தமாக கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒவ்வொருமுறையும் இருபது நொடிகள் கழுவுதல் வேண்டும்
முதலில் உள்ளங்கையில் சோப்புநீரை விட்டு
மெதுவாக மிக மெதுவாக தேய்த்து
பின் வேகவேகமாக தேய்த்துவிடவும்
வலது கையிலிருந்து இடது கையையும்
இடது கையிலிருந்து வலது கையையும் தேய்க்கவும்
உள்ளங்கைகளை சுத்தமாக அழுத்தி தேய்க்கவும்
பின் கைகளின் மேற்புறத்தில் இதேபோல இடவலமாக வலஇடமாக தேய்க்கவும்
விரல்களுக்கிடையில் நகக்கண்களுக்கிடையில் என ஒரு இடம் விடாமல் தேய்க்கவும்
இப்படியாக ஒரு நாளின் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போதெல்லாம்
சுத்தம் சுத்தமென கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள் ஓயாமல்
கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கிருமிகள் ஒட்டிக்கொள்ளக்கூடாதென சொல்லியவாறே
ஓயாமல் கொல்கிறார்கள் பாக்டீரியாக்களை
மற்றும்
சக மனிதர்களை
ஓயாமல் கைகளைக் கழுவிக்..,,,,,

•••

பாவனை எதிரி

குத்துச்சண்டை பயிற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஒரு ஓரத்திலிருந்து அதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்
முன்னால் இருந்தவர்களை நோக்கி
குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
முன்னும் பின்னுமாக குதித்து
கடும் பயிற்சியை மேற்கொண்ட குத்துச் சண்டை வீரர்கள்
இப்போதும் அப்போதும்
எதிரிலில்லாத எதிரியை நோக்கி
குத்துகிறார்கள் பாவனையாக
அவ்வளவு அதிகாலையில் நிறைந்திருக்கிறது விளையாட்டு மைதானம்
மூக்குடைபட்டு இரத்தம் தெறித்து
வழிகிறது பயிற்சியாளனின் முகம்
பயிற்சி நிறைந்துவிட்டதாக கத்திக்கொண்டு ஓடிவருகிறார்கள் மற்ற பயிற்சியாளர்கள்
அப்போது பாவனையாக தப்பித்து ஓடுகிறான்
எதிரி வீரன்

•••

சிபிச்செல்வன் கவிதைகள்

602784_10200198662103337_515294167_n

முன் மதியம்

முன் மதியம் ஒரு கொய்யாப் பழத்தை
விண்டு உண்டேன்
இன்னும் சில பழங்களை விருந்தினர்க்குக் கையளித்தேன்
மீதியான
ஒரே ஒரு கொய்யாப்பழத்தை என் வீட்டின் மாடியிலிருந்து
தூக்கியெறிந்தேன்
தரையில் விழுவதற்குள் காற்றில் கிளை பரப்பி
கொத்து கொத்தாக காய்த்த கொய்யாப்பழங்கள்
மண்ணில்
சொத்தென
சொத்தென
விழுந்தன

**

அசைகிறது கேபிள் கம்பி

அதில் ஒன்றும் குழப்பமில்லை
அதில் ஒன்றும் சிக்கலில்லை
ஆனால்
எல்லாமே அதில்தான் இருக்கிறது.
அதில் ஒன்றும் குழப்பமில்லை
என்பதால் அதை அப்படியே விட்டுவிட இயலாது
அதில் ஒன்றும் சிக்கலில்லை என்பதால் அதை விடுவிக்காமலும்
விட இயலாது
ஆக குழப்பமும் சிக்கலும் வேறுவேறானதல்ல என
குறுக்குமறுக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது இவ்வேளை
ஒரு அணில்போல்
கேபிள்கம்பி மேலும் கீழும் அசைந்தசைய

•••

சற்றுமுன் தூறலாகப் பெய்த மழை

தவளைகள் கறட்கறட்டென கத்தத் தொடங்கியிருந்தன
இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக இடியோசை வெடித்துக்கொண்டிருந்தது
மண்வாசனை கிளர்ந்து பரவியது
இருண்ட வானில் வெளிச்சம் கீறி மறைந்தன மின்னல்கள்
இவ்வாறாக மழை வருவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கியிருந்தன
வானிலை அறிக்கையும் மழை வருவதை மீண்டும் ஒருமுறை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தது
சற்றுமுன் தூறலாகப் பெய்து
ஓய்ந்திருந்த சற்றில்
இன்னும் மழை வருமா என எதிர்பார்த்து நடக்கிறார் ஒரு சகபயணி
வந்துவிடுவதைப் போலவேயிருக்கிறார் மற்ற சகபயணி
நூறு சதவிகிதம் மழை வருவதற்கு வாய்ப்பிருக்கும் வானமுமாக

**

குறிப்பு

இந்தக் கவிதைகள் மூன்றும் நவின விருட்சம் 101 ஆவது இதழில் வெளிவந்த கவிதைகள். நன்றி நண்பர் அழகியசிங்கர்.

கடைசி நேர படைப்பாளி / சிபிச்செல்வன்

1471805_645023605548633_185624657_n

இதழைப் பதிவேற்றம் செய்கிற இறுதி நிமிடங்களில் தன் கவிதைகளை ( அது கவிதைகளாகவும் தெரியவில்லை ) அனுப்பி எதிர் கவிதைகள் இலக்கியத்தின் இன்றைய நிலையை கேள்வி கேட்பவை என்ற ரீதியில் தொடர்ந்த டார்ச்சர் செய்கிற இந்த உட்டாலக்கிடியான் கவிதைகளை வெளியிடுவதற்கு எனக்கு விருப்பமில்லையென்றாலும் மாற்று வகை இலக்கியத்திற்கும் இடமளிக்கவேண்டிய பத்திரிகை நோக்கில் தொடர்ந்து இடமளிக்க வேண்டிய நிலை

நண்பர்கள் அவர்களின் படைப்புகளை தொடர்ந்து உற்சாகமாக அனுப்பிவைத்து ஒத்துழைப்பினை நல்குகிறார்கள்
இவர்களின் நட்பும் அன்பும் இல்லாமல் மலைகள் 112 ஆவது இதழ் சாத்தியமில்லை
வழக்கம்போல அவர்களுக்கும் இதை வாசிக்கிற இலக்கிய வாசகர்களுக்கும் என் நன்றி

அன்போடு

சிபிச்செல்வன்

அருண் கொலாட்கர் என் மகன் / சிபிச்செல்வன்

download-8

அருண் கொலாட்கர் என் மகன். ஆம். அருண் கொலாட்கர் என் மகன்தான்.

அவர் மராத்திக் கவிஞர் மற்றும் இந்திய ஆங்கிலக் கவிஞர் என நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமே. அல்லது அவரை முழுமையாக வாசித்திருக்கிறோமே என்ற கேள்விகளும் உங்கள் மனதில் எழுலாம்.

அதுவும் உண்மைதான். அப்படியானால் இரண்டு உண்மைகள் எப்படி இருக்க இயலும் என்ற கேள்வியும் எழும். ஆம் . இரண்டும் உண்மைகள்தான்.

அருண் கொலாட்கர் என்பவர் மராத்தி மற்றும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான். அவருடைய கவிதைகளின் மேல் நான் கொண்ட ஆர்வத்தின்காரணமாக என் மகனுக்கு அந்தப் பெயரை வைத்தேன்.

ஆகையால் இந்தக் கட்டுரையில் அருண் கொலாட்கர் என்ற கவியின் கவிதைகளைப் பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை.

அருண்கொலாட்கர் என்ற கவிஞருக்கும் எனக்கும் கவிதையைக் கடந்த பந்தம் எப்படி உருவானது என்பதைப் பற்றி பேசப்போகிறேன்.

ஆக்ஸ்போர்டு யுனிவர்சிட்டி பிரஸ் வெளியிட்ட, பார்த்தசாரதி ( இவரும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான் ) தொகுத்த இந்திய ஆங்கில கவிஞர்களின் கவிதைகளின் தொகுப்பை ஸ்பென்சர் பிளாசா லேண்ட் மார்க் புத்தக கடையில் பார்த்து வாங்கியபோது அதில் அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை முதன் முதலாகப் படித்தேன்.

அப்போது வரை வெளிவந்திருந்த ஜெஜீரி கவிதைகளில் சிலவற்றை மட்டும் அந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருந்தார். அக்கவிதைகள் கண்டோபா என்னும் கடவுளை அதுவும் ஒரு மலைக்கோயிலில் இருக்கிற ஒதுங்கியுள்ள கடவுளைக் கிண்டல் செய்தபடி இருந்த கவிதைகள். அக்கவிதைகள் முதல் வாசிப்பிலேயே என்னை ஈர்த்தன. காரணம் அவர் கடவுளையே நையாண்டி செய்திருந்த விதம். நம்மூரிலே கடவுளை பக்தி ரசம் சொட்டச் சொட்ட பாடிய மரபு இருந்ததும் அதற்கு நேர் எதிராக இவர் கடவுளைக் கிண்டல் செய்த அந்த கலகத் தன்மையும் என்னை ஈர்த்தது.

அவருடைய கவிதைகளை வேறு எங்கே வாசிப்பது என்ற விபரங்களும் அப்போது உடனே கிடைத்துவிடவில்லை. ஆனாலும் அவரைப் பற்றிய தேடல்கள் இருந்தன.

ஒருமுறை நான் நாகர்கோவில் போயிருந்த சமயம் சுந்தர ராமசாமியை சந்தித்து, அவரோடு காலை நடைப்பயிற்சிக்காக எஸ்எல்பி பள்ளிக்கு போயிருந்தபோது அருண் கொலாட்கரைப் பற்றிச் சொன்னேன். அவரும் இந்திய கவிஞர்கள் சந்திப்புகளின் போது அவரை ஒரிருமுறை பார்த்திருப்பதாக உற்சாகமாகச் சொன்னார்.

அப்போதெல்லாம் அவர் யாரோடும் ஒட்டாமல் தனித்திருந்தார் என்ற தகவலையும் சொன்னார். முதன் முதலாக அவரைப் பார்த்தபோது அவருடைய காலில் ஏற்பட்டிருந்த காயத்திலிருந்து சீழ் வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததையும் அதை அவர் ஒரு செய்தித்தாளை வைத்து துடைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த சித்திரத்தையும் சொன்னது இப்போதும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

அவருடைய கவிதைகளைப் பற்றியும் அவரைப்பற்றியும் சுந்தர ராமசாமி கொஞ்சம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவரைப் பற்றி என் தேடலையும் அவருடைய கவிதைகள் எனக்குப் பிடித்திருப்பதையும் சொன்னேன்.

அதன் பிறகு ஞானக்கூத்தனைச் சந்திக்கிற போதெல்லாம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றி பேசினேன். அவருக்கும் இந்திய கவிஞர்களைப் பற்றி அறிமுகங்களும் வாசிப்பும் இருந்ததால் அவரும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி பேசியிருந்தார்.

அடுத்ததாக சிக்னேச்சர் என்ற கவிதை தொகுப்பை எங்கேயே பார்த்தேன். அது ஆசிய கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்பு . அதைத் தொகுத்தவர் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தம். அந்தப் புத்தகத்தை எப்படியாவது வாங்கிவிட எங்கெல்லாமோ தேடிக்கொண்டிருந்தேன். சென்னையில் அந்தப் புத்தகம் அப்போது கிடைக்கவில்லை.

நாகராஜன் என்ற நண்பர் அப்போது காலச்சுவடு இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அவரோடு எனக்கு நெருங்கிய நட்பு இருந்ததால் அவரிடம் சொல்லி இந்தப் புத்தகத்தை எங்கே பார்த்தாலும் வாங்கி வரச் சொல்லியிருந்தேன்

அப்போது அவர் டெல்லி புத்தக காட்சியிலிருந்து இந்தப் புத்தகத்தை தேடிப்பிடித்து வாங்கி வந்து எனக்கு கொடுத்தார். அந்தப் புத்தகத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கவிதைகள் இருந்தன. அதாவது சுமார் பத்து கவிதைகள் இடம் பெற்றிருந்தன.

அவற்றை ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். அதைப் பற்றி நண்பரும் எழுத்தாளருமான எம்.ஜி.சுரேஷிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். எனக்கு அருண் கொலாட்கர் மீதும் அவரின் கவிதைகளின் மீதும் இருக்கிற ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு அக்கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க அவர் என்னைத் தூண்டினார். ஆனால் எனக்கு மொழிபெயர்ப்புகளைப் பற்றிய பிரமிப்புகளும், அதை செய்தவர் மிரட்டுவதையும், அதை மொக்கையான மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் என்று அவருக்கு ஆகாத எதிரணியினர் லாவணி பாடுவதைம், அவர் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் புகழ்மாலை பாடுவதையும் பார்த்து பயம் ஏற்பட்டிருந்தது.

ஆனால் எம்.ஜி.சுரேஷ் என்னை விடாப்பிடியாக உற்சாகப்படுத்தியும் தைர்யமுட்டியும் என்னை மொழிபெயர்க்க சொன்னார். அப்படி நான் மொழிபெயர்த்ததை அவர் சரிபார்த்துகொடுத்தார். அத்தோடு நில்லாமல் அப்போது அவர் நடத்திக்கொண்டிருந்த பன்முகம் இலக்கியக் காலாண்டிதழில் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளை வெளியிட்டும் உற்சாகப்படுத்தினார். இப்படித்தான் நான் மொழிபெயர்ப்பாளனாகவும், அதுவும் குறிப்பாக அருண் கொலாட்கரை மொழிபெயர்ப்பவனாகவும் மாறினேன்.

இவை நடந்தது 2003 களில் என நினைக்கிறேன்.

அதற்கு அடுத்த வருடம் குறிப்பாக ஆகஸ்டு மாதத்தில் என நினைக்கிறேன். ஆங்கில இந்துவில் கௌரி நாரயணன் என்பவர் அருண் கொலாட்கரின் இரண்டு புதிய தொகுப்புகளை அறிமுகப்படுத்தி விரிவாக எழுதியிருந்தார். கால கௌடா மற்றும் சர்ப்ப சாஸ்திரா என்ற இரண்டு தொகுப்புகளும் ஒரே சமயத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். அவைகளுக்கு ஒரே சமயத்தில் மதிப்புரையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.

கௌரியை இதற்காகத் தொடர்புகொண்டேன். அவருடைய புத்தகங்களை வாங்குகிற வசதி அப்போது சென்னையிலும் இருக்கவில்லை. அவரிடம் கேட்டிருந்தேன். ஆனால் அப்போது அவர் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளின் மேல் அதீதமான ஆர்வத்தினால் அக்கவிதைகளை நாடகமாக்குகிற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதற்காக அந்தப் புத்தகங்கள் கைவசம் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை சொன்னார் , இதனால் எனக்கு உடனே அவருடை புத்தகங்களை பார்க்கிற வாய்ப்புகூட கிடைக்கவில்லை.

அந்த சமயத்திலே எழுத்தாளர் இரா.முருகன் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க தொடங்கினார்,. அது திண்ணை இணைய இதழில் அவ்வப்போது வெளி வரத் தொடங்கின. அக்கவிதைகளையும் நான் தமிழில் தொடர்ந்து வாசிக்க தொடங்கினேன்.

இரா.முருகன் கிட்டத்தட்ட அருண்கொலாட்கரின் எல்லாக் கவிதைகளையும் இப்போது மொழிபெயர்த்துவிட்டார் என நினைக்கிறேன்.

கௌரி அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை நாடகமாக்கி அப்போது சென்னையில் அரங்கேற்றினார். அதற்கான அழைப்பும் எனக்கு கொடுத்திருந்தார். அந்த நாடகத்தை பார்க்க நானும் உற்சாகத்தோடு போய்ப்பார்த்தேன்.

இவை எல்லாம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த காலம் சற்றுமுன்பின்னாக இருக்கலாம். ஆனால் இவை நடந்தவை.

செப்டம்பர் மாத 25 தேதிய ஆங்கில இந்துவில் அருண் கொலாட்கரின் மரணம் பற்றிய செய்தி வெளிவந்தது. அவருக்கு தி இந்துவில் ஆங்கிலத்தில் அஞ்சலிக் கட்டுரை ஒன்றை கௌரி நாராயணன் எழுதியிருந்தார்.

பன்முகத்தில் நான் மொழிபெயர்த்திருந்த அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் படித்திருந்த நண்பர் தளவாய் சுந்தரம் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு தீராநதி இலக்கிய இதழில் ஒரு அஞ்சலிக் கட்டுரை எழுதச் சொன்னார்.

அந்த வாய்ப்பினால் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி உரைநடை எழுதவும் வாய்த்தது.

இப்படிதான் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளுக்கும் எனக்கும் நெருக்கம் உருவானது. இவை எல்லாம் நடந்தது செப்டம்பர் மாத இறுதியில் . அக்டோபர் 18 தேதி என் இளைய மகன் பிறந்தான். அருண் கொலாட்கர் மீது அந்த சமயத்தில் அபரிமிதமான ஆர்வத்தில் நான் இருந்ததால் என் இளைய மகனுக்கு அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை வைத்தேன்.

இவை நடந்த சில மாதங்கள் கழித்து இந்தத் தகவல் கௌரியின் வழியாக அருண்கொலாட்கரின் மனைவிக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவருக்கு இந்த விஷயம் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்திய அதே சமயம் ஒரு வேண்டுகோளையும் அனுப்பியிருந்தார். அது என்னவெனில் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்ற பெயரை பள்ளி ஆசிரியைகள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக உச்சரித்து அந்தக் குழந்தையை பாடாய்படுத்திவிடுவார்கள் என்பதால் அந்தக்குழந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் பெரும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகுவான் என்பதால் அந்தக் கொலாட்கர் என்ற பெயரை நீக்கிவிடும்படி வேண்டிக்கொண்டார்.

அப்புறம் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்பது அவருடைய குடும்ப மற்றும் குளக்கரையை குறிப்பிடுவதாகவும் சொன்னாராம். இதை கௌரி என்னிடம் சொன்னார். அதன் பிறகுதான் அருண் கொலாட்கர் என்ற மகனின் பெயரில் இருக்கிற கொலாட்கர் என்ற பின்னொட்டை நீக்கி அருண் என்று பரவலாக அவனை அறிந்தார்கள்.

இந்த விவரங்களை அப்போது எனக்கு நெருக்கமாக இருந்த இலக்கிய நண்பர்கள் அறிவார்கள். இப்படி ஒரு கிறுக்கன் இருக்கிறானே என கள்ளச்சிரிப்புகளை அவர்கள் உதிர்த்ததையும் அறிவேன். ஆனால் நான் எதைப் பற்றியும் கவலைபடவில்லை.

இப்போதும் நான் பிரியத்துடன் என் மகனைக் கொஞ்சும்போது அருண் கொலாட்கர் என்ற முழுப்பெயரோடுதான் கொஞ்சுகிறேன்.••

இந்த மலைகள் இதழ் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக கொண்டு வரத் திட்டமிட்டதற்கு காரணம் ஒரு மாதத்திற்கு முன் மறுபடியும் அருண் கொலாட்கரைத் தேடி வாசித்தேன். அப்போதுதான் அவருடைய நினைவு நாள் செப்டம்பர் 25 இல் வரப்போவதையும் அறிந்தேன். ஆகையால் கடந்த ஒரு மாதமாக திட்டமிட்டு நண்பர் சமயவேலிடம் இத்தகவலை சொன்னேன். அவர் உற்சாகப்படுத்தினார். பத்து கவிதைகளையும் அவரைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றையும் கொடுப்பதாகச் சொன்னார். அதன்பிறகு நான் பெரிதும் மதிக்கும் ஆர்.சிவக்குமாரிடம் இந்தத் திட்டத்தையும் அதற்காக அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துக்கொடுக்கும்படியும் கோரினேன். அவர் ஒப்புக்கொண்டதோடு உடனே மொழிபெயர்த்து முதல்ஆளாக அனுப்பியும் வைத்தார். அவருடைய நண்பரும் மீட்சி இதழில் பல உலக கவிதைகளை மொழிபெயர்த்தவருமான எதிராஜ் அகிலனிடமும் அருண் கொலாட்கரின் சில கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துகொடுக்க வேண்டினேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டபடியே செய்து ஒத்துழைத்தார்.

இதற்கிடையில் சேலம் நண்பர் ஷாஅ விடம் அருண் கொலாட்கர் பற்றிச் சொல்லி அவரை மொழிபெயர்த்துக் கொடுக்கும்படித் தூண்டினேன்,. ஆனால் மொழிபெயர்த்த அனுபவம் ஏதுமில்லை என அவர் தயங்கினார்,. மேலும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது எனவும் மறுத்தார். ஆனால் நான் விடாப்பிடியாக அவரிடம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றிய அறிமுகத்தைச் சொன்னதோடுல்லாமல் அவருடைய கவிதைகளை அனுப்பி வைத்து மொழிபெயர்க்கச் சொன்னேன்.

அவரும் தயக்கத்தோடு ஒப்புக்கொண்டு படித்துப் பார்த்துவிட்டுதான் எதையும் தன்னால் செய்ய இயலும் என்றார். அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு அவரும் பெரும் உற்சாகமாகி உடனே மொழிபெயர்த்து அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

இவை நடந்த பின்னர்தான் நான் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக மலைகள் வெளிவரப்போகிறது என்ற அறிவிப்பை முகப்புத்தகத்தில் நேற்று அறிவித்தேன்.

முதன் முதலாக உற்சாகமூட்டிய சமயவேல் தவிர்க்கவியலாத காரணங்களால் அவருடைய பங்களிப்பை அனுப்பிவைக்க இயலவில்லை. ஆனால் இந்த இதழ் உருப்பெற்றதில் அவருக்கும் பெரும் பங்கிருக்கிறது.

••

அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழை நண்பர்கள் உற்சாகத்தோடு வரவேற்றால் மேலும் அடுத்த இதழ்களில் உலக ஆளுமைகளின் சில சிறப்பிதழ்களை மலைகள் வெளியிடும். அதற்கான பணிகளும் தொடங்கிவிட்டன. விரைவில் அந்த அறிவிப்புகளும் வரும் .

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி . குறிப்பாக சமயவேல் மற்றும் ஆர்.சிவக்குமார் மற்றும் எதிராஜ் அகிலன் மற்றும் ஷாஅ.

மேலும் இந்த இதழில் எழுத கௌரியையும் தொடர்புகொண்டேன். அவர் எம்.எஸ் . சுப்புலட்சுமியின் நூற்றாண்டு என்பதால் அதில் பிசியாக இருப்பதால் எதையும பங்களிக்க தற்போது வாய்ப்பில்லை என்றார் ( கௌரி நாரயணன் கல்கியின் பேத்தி).

நண்பரும் எழுத்தாளருமான இரா.முருகனைத் தொடர்பு கொண்ட போது அவருடைய பங்களிப்பாக படைப்புகளை அனுப்ப சொல்லி கோரியிருந்தேன். ஆனால் இந்த இதழ் பதிவேற்றம் ஆகிற இந்த நொடி வரை அவரிமிருந்து படைப்பு எதுவும் வரவில்லை . ஆனால் அவரும் கௌரியும் வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் நிச்சயம் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி எழுதுவார்கள்.அப்போது அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு இன்னும் கூடுதலாகச் சில காரியங்களைச் செய்வோம்.

அருண் கொலாட்கரின் படைப்புகளை, குறிப்பாகக் கவிதைகளை, தமிழ் வாசகர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் கொஞ்சம் பரவலாக அறிமுகப்படுத்தும் பணியில் மலைகள் தொடர்ந்து ஈடுபடும் என்ற நம்பிக்கையோடு நண்பர்களிடமிருந்து விடைபெறுகிறேன்

••

அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாக வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் எழுதுவேன்.

இப்போது சொல்லுங்கள் அருண் கொலாட்கர் என் மகன் என்ற முதல் வரி பொருத்தமானதுதானே?

நன்றி

உங்கள்

சிபிச்செல்வன்

ஆசிரியர்

மலைகள் இணைய இதழுக்காக

பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள் / சிபிச்செல்வன்

download-6

நேற்று முன்னிரவில் ஒரு உறவினரின் வீட்டிற்குப் போயிருந்தேன். அவருடைய பெண் குழந்தைக்கு ஒரு வயது ஆனதை முன்னிட்டு பிறந்தநாள் கொண்டாடப் போவதாக காலையிலிருந்து தொடர்ந்து போனில் அழைத்துக்கொண்டிந்தார்கள்.

சுமார் 100 பேர் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் வசித்த வீடு சாதாரண ஓட்டு வீடு. அங்கே நிற்பதற்குக்கூட இடமில்லை. ஒரு பெரிய கேக் வாங்கி வந்திருந்தார்கள். அதை வெட்டுவதற்குப் பிளாஸ்டிக்கில் கத்தியையும் கொஞ்சம் மெழுகுவர்த்திகளையும் அந்தப் பெட்டியில் இணைத்துக்கொடுத்திருந்தார்கள் கடைக்காரர்கள்.

வீடு முழுவதும் பலூன்களைக் கட்டி தொங்கவிட்டிருந்தார்கள். கொஞ்சம் வண்ண காகிதங்களை அறை முழுவதும் கட்டியிருந்தார்கள். நான்கைந்து இளைஞர்கள் கையில் மொபைல் போனில் செல்பி எடுப்பதும் மற்றவர்களைப் போட்டோ எடுப்பதுமாகப் பரவசமான மனநிலையில் இருந்தார்கள்.

ஒரிருவராக வரத் தொடங்கியிருந்தார்கள். நான் அந்த வீட்டின் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து நடப்பதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

உறவுக்காரர்கள் , நண்பர்கள் என வரிசை கட்டி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். நேரில் வர இயலாதவர்கள் போனில் அழைத்து வாழ்த்துகளைச் சொல்லியவாறேயிருந்தார்கள்.

காலையில் உள்ளூர் தொலைக்காட்சி சேனலில் அக்குழந்தையின் படத்தை ஒளிபரப்பி பிறந்த நாள் வாழ்த்துகளைச் சொன்னதால் அந்தப் பகுதியில் அன்று அக்குழந்தையின் பிறந்த சற்றே பிரபலமாகியிருந்தது .

இந்தப் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள் எப்போது தொடங்கியது என யோசித்து பார்த்தேன்.

ஆம் நான் சின்ன வயதாக இருந்தபோது ( எழுபதுகளில் ) தமிழ் சினிமாக்களில் பெரிய பணக்காரர்களின் வீடுகளில் பிறந்த நாள் கொண்டாடுவதைப் போன்ற காட்சிகள் இடம் பெற்றிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அது மெல்ல மெல்ல பரவி சமூகத்தில் வேரோடு வேராக பெரிய விருட்சமாக இன்று வளர்ந்திருக்கிறது. அதற்கு சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சி , தொலைக்காட்சி , அச்சு ஊடகங்களின் பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சியும் பரவலாக்கமும் ஒரு பெரிய காரணம்.

அப்புறம் பொருளதார வளர்ச்சியும் , நிறைய பேருக்குக் கல்வி அறிவு வாய்த்ததும் , அதில் கொஞ்சம் பேர் அரசாங்க உத்யோகத்தில் இருப்பவர்களாக மாறியதும் , அவர்கள் வாங்கிய அதீத லஞ்ச பணத்தை எப்படியாவது செலவு செய்து தன்னை சமூகத்தில் பெரிய ஆளாக காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய வேட்கையும் இப்படியான பிறந்த நாள் கொண்டாட்ட நிகழ்வுகளுக்குத் தொடக்கப்புள்ளியாக இருந்திருக்கின்றன.

இந்தப் பழக்கம் மெல்ல மற்றவர்களுக்கும் பரவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமூகத்தின் எல்லா மட்டங்களிலிருப்பவர்களுக்கும் வந்து சேர்ந்துள்ளது.

images-3
இதனால் ஆடைகள், கேக் மற்றும் பலூன்கள் மட்டுமல்லாமல் வண்ண காகிதங்கள் மற்றும் வெடிகள் , பட்டாசுகள் , வாழ்த்து அட்டைகள் மற்றும் பரிசு பொருட்கள் ஆகியவற்றின் வியாபார வாய்ப்புகளும் பெருகியுள்ளன.

அவரவர் வசதிக்கேற்ப சைவ மற்றும் அசைவ உணவு வகைகள் ( பிராய்லர் கோழிகளின் எண்ணிக்கை பெருகியிருப்பதால் இதுபோன்ற கொண்டாட்டங்களில் அவற்றின் பயன்பாடு முட்டை இறைச்சி என பல மட்டங்களில் பல வடிவங்களில் தவிர்க்கவியலாத பொருட்களாக மாறி இடம் பிடித்துள்ளன.) திண்பண்டங்கள் போனற பொருட்களின் பயன்பாடும் விற்பனையும் நுகர்வும் கூடியிருக்கின்றன. இவற்றின் விற்பனையைப் பெருக்குவதற்காக வியாபாரிகள் நூதனமாக வலைவிரித்து விற்பனையை பெருக்குகிறார்கள்.

தங்க நகைக் கடைகளிலோ அல்லது ஜவுளிக்கடைகளிலோ நாம் பொருட்களை வாங்கும்போது அவர்கள் அக்கறையாக நமது பிறந்த நாள் மற்றும் மணநாளைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு மறக்காமல் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வாழ்த்துகளை சொல்லுவதுபோல அவர்களின் கடைகளில் நம்மை மறைமுகமாகப் பொருட்களை வாங்கத் தூண்டுகிறார்கள்.

ஒரு அரசியல்வாதியின் பேரக்குழந்தைக்குப் பிறந்த நாள் கொண்டாடியபோது அவர் அமைச்சராக இருந்தார். இதனால் தாத்தாவை காக்கா பிடிப்பதற்காக அதிகாரிகள் மற்றும் சக அரசியல்வாதிகள் என ஒரு பெரும்படையே கிளம்பிப் போய் அவரவர் பங்கிற்கு அந்தக்குழந்தைக்கு கேக்கை ஊட்டிவிட்டார்கள். அதீதமாக கேக் சாப்பிட்டதால் அக்குழந்தை இறந்து போனது . இந்த சம்பவம் எல்லாருடைய பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்களின் எல்லா தருணங்களிலும் என் நினைவில் நிழலாடும்.

முதன் முதலாக நான் எப்போது பிறந்த நாள் கொண்டாடினேன் என நினைத்துப் பார்த்தால் அது வெகு சமீப ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் எனத் தோன்றுகிறது. அதுகூட என் பிறந்த நாளை இந்த முகப்புத்தகம் ஊருக்கெல்லாம் உலகிற்கெல்லாம் அறிவித்ததன் விளைவாக அனைவருக்கும் தெரிந்தது.

முகப்புத்தகம் வந்த பிறகுதான் மற்றவர்களின் பிறந்தநாட்கள் வெளியே பரவலாகக் கவனத்திற்கு வந்தது. அவருடைய நண்பர்களின் எண்ணிக்கைக்கும் அவரின் பிரபலத்திற்கும் ஏற்ப வாழ்த்து சொல்பவர்களின் எண்ணிக்கை கூடுவதையும் இப்போது கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

பலருக்கும் அவர்களின் பிறந்த நாளை மற்றவர்கள் கொண்டாடுகிற ஒரு பொதுவெளியாக முகப்புத்தகம் மாற்றியிருக்கிறது என்பதும் ஒரு மறுக்க இயலாத உண்மைதான்.

என்னுடைய 50 ஆவது பிறந்த நாள்தான் நான் முதன் முதலாக கொண்டாடிய தருணம். அதுகூட என் மகன்களும் என் அன்பான மனைவியும் இணைந்து எனக்கே தெரியாமல் ரகசியமாக செய்த ஏற்பாடு.

கேக் மற்றும் ஆடைகள் என வாங்கி வந்ததும் நள்ளிரவு வரை என்னை உறங்கவிடாமல் அன்று பேச்சுக்கு இழுத்ததும் அந்த பிறந்த நாளின் முதல்நொடிவரை எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

சைவ அசைவ விருந்து என தடபுடலாக ஏற்பாடுகளை செய்து அசத்தினார்கள். என் மூத்த மகன் அப்போது இறுதியாண்டு பி .டெக் படித்துக்கொண்டிருந்ததால் அவருடைய வகுப்பில் படிக்கிற மாணவ மாணவிகளும் அந்த பிறந்த நாளுக்கு வந்திருந்து வாழ்த்தினார்கள்.

இப்படி ஒரு நிகழ்வை இதுவரை நான் கொண்டாடியதில்லை என்பதால் எனக்கு சற்றே கூச்சமாக இருந்தது.

இந்தப் பிறந்த நாளுக்காக எனக்குக் கைக்கடிகாரமும் பளபளக்கும் பட்டாடைகளும் வண்ண கண்கண்ணாடிகளையும் வாங்கிக் கொடுத்து என் குடும்பத்தினார் கொண்டாடினார்கள்.
அதற்குப்பிறகு வந்த ஆண்டுகளை நான் கொண்டாடவில்லை.

என் மகன்களின் மற்றும் மனைவியின் பிறந்த நாட்களை அதிக ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் கொண்டாடி வருகிறோம் என்பதும் உண்மைதான்.

ஆனால் நேற்று நடந்த பிறந்த நாள் விழாவில் நிற்பதற்கே இடமில்லாத நிலையிலும் நிறைய நண்பர்கள் உறவினர்கள் வந்திருந்து வாழ்த்திவிட்டு சைவ உணவு வகைகளை சாப்பிட்டுவிட்டும் போனார்கள்.

வந்திருந்தவர்கள் எல்லோரும் தவறாமல் கையில் பரிசுப்பொருட்களை வாங்கி வந்திருந்தார்கள்.

முந்தைய தலைமுறையினருக்கு அவர்களின் பிறந்த நாள் குறித்த எந்த விழிப்புணர்வுகூட இல்லாமல் இருந்தார்கள் என்பது உண்மையிலும் உண்மை. அப்புறம் அவர்களின் வயதுகூட இந்தப் பொங்கல் வந்தால் எனக்கு அறுபது என்றோ அம்பது என்றோ நாற்பது என்றோ சொல்லுவதை கேட்டிருக்கிறேன்,. அவர்களுக்கு வயதை அளக்கிற கருவியாக அவர்களின் ஜாதகம் இருந்தது. பலருக்கு அது கூட இருந்ததில்லை. அப்படி ஒரு குறிப்பை எழுதி வைக்கும் அளவிற்குக்கூட வசதி வாய்ப்புகள் அன்று இருந்ததில்லை என்பதும் உண்மைகளின் இன்னொரு பக்கமாக இருந்திருக்கிறது.

ஆனால் இன்று முகப்புத்தகம் மற்றும் அச்சு மற்றும் தொலைக்காட்சி போன்ற சமூக ஊடகங்கள் தாக்கம் பெரியஅளவில் பரவியதால் எல்லோருக்கும் அவரவர் பிறந்த நாளை கொண்டாடுகிற எண்ணத்தை உருவாக்கியருக்கின்றன.

தற்போது பணக்காரர்கள்தான் மட்டும்தான் தங்கள் பிறந்த நாளை கொண்டாடுகிறார்கள் என்ற நிலை இருப்பதில்லை.நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மற்றும் விளம்பு நிலை மக்கள்கூட அவரவர் வசதிக்கும் வாய்ப்புகளுக்கும் ஏற்ப தங்களது பிறந்த நாளை கொண்டாடுகிறார்கள்.

அப்புறம் இன்னொரு விஷயம் , தற்போது பிறக்கிற குழந்தைகள் அவ்வளவு எளிதாகப் பிறந்து விடுவதில்லை என்பதால், அதாவது மருத்துவத்தின் பல்வேறு வசதிகளை பெற்றுதான் பிள்ளைகள் பிறக்கிற காலமாக மாறியிருப்பதாலும் பிள்ளைகளின் பிறந்த நாள் என்பது நிச்சயம் கொண்டாடுகிற தருணங்களாக மாறியிருப்பதில் வியப்பேதுமில்லை.
images-5
கேக் வெட்டுகிற நேரம் வந்ததும் ஹேப்பி பர்த்டே பாட்டை சுற்றியிருந்தவர்கள் பாட அந்தக் குழந்தை வீரிட்டு அழத் தொடங்கியது . அவ்வளவு மூச்சு முட்டுகிற மக்களின் நெருக்கத்தினாலும் புத்தம் புது ஜிகினா ஆடைகளின் நசநசப்பினாலும் அக்குழந்தை அழத் தொடங்கியது.
அந்தக் குழந்தையை ஆள் ஆளுக்குத் தூக்கிக் கொஞ்சியதால் மிரண்டுபோய் குழந்தை வெகுநேரம் தேம்பிக்கொண்டிருந்தது.

••

நெம்பர் ப்ளீஸ் … ( கட்டுரை ) / – சிபிச்செல்வன்

download (10)

அப்போது சென்னையில் நான் வசித்தேன். ஒரு செல்போன் வாங்க வேண்டும் என நீண்ட நாட்களாக எனக்கு ஒரு கனவு இருந்தது. அப்போதுதான் ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் 500 ரூபாய் போனை அறிவித்திருந்தது.
எல்லோரும் போனை வாங்குவதும் சரளமாக எல்லா நேரங்களிலும் பயன்படுத்துவதுமாக இருக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

ஆனாலும் நமக்கு எதற்கு போன் என்று வாங்குவதை தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டேயிருந்தேன். அதற்கு காரணம் ஒரு காலகட்டம் வரையில் வருகிற போனுக்குரிய கால் கட்டணத்தையும் நாம்தான் செலுத்த வேண்டும் என ஒரு விதியிருந்ததும் ஒரு முக்கிய காரணம்.
செல்போன்கள் வந்த புதிதில் பெரும் பணக்கார்கள் வைத்துக்கொண்டிருக்கிற சமாச்சாரமாக இருந்தது, ஒரு நிமிடத்திற்கு ஏழு எட்டு ரூபாய் என கட்டணம் இருந்ததாக நினைவு . கூடவே அந்தப் போனுக்கான கட்டணம் அழைப்பவருக்கும் அழைப்பை ஏற்பவருக்கும் என இருவழிக ட்டணங்களாக ஒரு கால கட்டம்வரை இருந்தது.

அப்போது நான் மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். முதன் முதலாக டெலிபோனை எங்கள் கிராமத்தில் இருந்த ஒரு கைத்தறி சொசைட்டியில்தான் பார்த்தேன். கருப்பு வண்ணத்தில் பெரிய அளவில் அது இருந்தது. அந்தப் போனில் மணியடித்தால் 500 அடி தொலைவிலிருக்கும் எங்கள் கூரை வீட்டிற்கு பகலிலேயே கேட்கும். இரவில் என்றால் சொல்லவே வேண்டியதேயில்லை. அது எங்கள் வீட்டிலேயே அடிப்பதைப் போலக் கணீரெனக் கேட்கும்
அந்தப் போனை எடுத்து பேசுபவர்களின் குரல் எங்கள் வீட்டிற்கே கேட்கும். ஹலோ ஹலோ என போனை எடுத்தவுடன் சொல்வார்கள். இந்த ஹலோ என்றால் என்ன பாஷை என்பது எனக்கு அப்போது தெரியாது. ஆனால் ஹலோ என்பது போனில் முதலில் பேச வேண்டிய சொல் என்பது மட்டும் அறிவேன்.

எங்கள் உறவினர்கள் எல்லோரும் அந்த சிறிய கிராமத்திலேயே வசித்து வருவதால் எனக்கோ அல்லது எங்கள் வீட்டினருக்கோ எப்போதும் போன் வர வேண்டிய அவசியம் இருந்ததில்லை. அப்புறம் அப்போது அதாவது எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் அந்த ஊரிலேயே அந்த கைத்தறி சொசைட்டியில்தான் போன் இருந்தது. அவர்களுக்குதான் அலுவலக ரீதியாக பேசவேண்டிய தேவையும் இருந்தது.

ஊரில் யாருக்கும் வெளியில் வியாபார ரீதியான தொடர்புகள்கூட அப்போது பெரிதாக இருந்திருக்கவில்லை. அல்லது அப்படி அவசரமாக பேசி சாதிக்க வேண்டியதாக எந்தக் காரியங்களும் யாருக்கும் இருந்திருக்கவில்லை என இப்போது நினைக்கிறேன். எல்லாரும் விவசாயம் அல்லது கைத்தறி தொழில்களைதான் செய்து வந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு போன் ஒரு தேவையான விஷயமாக இருந்திருக்கவில்லை என்பதோடு அதை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பதும் யாருக்கும் தெரியாது.

எழுபதுகளின் முன் பகுதியில் என நினைக்கிறேன். என் பெரியப்பாவின் மகன் – எனக்கு அண்ணன் – ஒருவர் வெளியூர் போய்விட்டு வந்திருந்தார். அவர் யாருக்கோ அந்த சொசைட்டியின் போன் எண்ணைக் கொடுத்து வந்ததாக சொன்னார்.அந்தப் போன் எண் 22 என்பதாகும். அப்போது சேலம் மாவட்டம் ஒன்றாக இருந்தது. நாமக்கல் மாவட்டம் பின்னால்தான் தனியாக பிரிந்தது. இப்போது எங்கள் ஊர் நாமக்கல் மாவட்டத்தில் சேர்ந்திருக்கிறது. எதற்காக இதை சொல்கிறேன் என்றால் அப்போது சேலம் மாவட்டம் என்பது மிகப்பெரிய மாவட்டமாக இருந்தது என்பதை சொல்வதற்குதான்.

இங்கே மணியடித்தால் நாம் அழைப்பவருக்கு எப்படி போய் சேருகிறது என்பதெல்லாம் அப்போது எனக்குத் தெரியாது. அது ஒரு மாயஜால கதைகளில் வருகிற மந்திர சமாச்சாரம் என்றுதான் நான் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். காரணம் அப்போது நான் அம்புலி மாமா கதைகளைதானே வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

இந்த போன் சமாச்சாரமும் அப்படிதான் போலும் என நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்,.
பின்னால் நான் எங்கள் கிராமத்துப் பள்ளியில் 5 ஆம் வகுப்பை முடித்து ஆறாம் வகுப்பிற்குப் போய் சேர்ந்தபோதுதான் இன்னொரு விஷயம் தெரிந்தது.

ஆமாம் என்னுடன் இப்போது மற்ற ஊர்களில் இருந்து என்போன்றே வந்திருந்த பல பள்ளி மாணவர்கள் ஒன்றாக படிக்கிற இடமாக ஆறாம் வகுப்பு மாறியிருந்தது. அதாவது பல ஊராட்சிப் பள்ளிகளின் மாணவர்கள் அந்த உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு படிக்க வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள்
அப்படி என் வகுப்பில் சேர்ந்த மாணவன் ஒருவனின் வீட்டில்தான் அந்த பெரிய ஊருக்கான தொலைபேசி அலுவலகம் இருந்தது என அவன் சொன்னான்.

அவன் அப்பாதான் அந்த அலுவலகத்தில் இருந்த ஒரே பணியாளர். பின் பகுதியில் அவர்கள் வீடும் முன்பகுதியில் தொலைபேசி அலுவலகமும் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவன் பெயர்கூட ரவிக்குமார் என இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. அவனுக்குப் பல் கொஞ்சம் தூக்கிக்கொண்டிருந்ததால் என் வகுப்பில் அவனுக்கு பல்லன் எனப் பெயர் வைத்திருந்தார்கள்.அவன்தான் போன்கள் எப்படி வரும் அதை எப்படி இயக்குவார்கள்.

அவன்தான் போன்கள் எப்படி வரும் அதை எப்படி இயக்குவார்கள், போன் வந்ததும் ஒரு பின் போலிருப்பதை மாற்றி சொருகினால் போன் கனெக்ட் ஆகும் என விளக்குவான். அவன் சொல்ல சொல்ல கற்பனைகளில்தான் அந்தக் காட்சிகளை காண முடிந்தது

எங்கள் கிராமத்தின் சாலை முடியும் இடத்தில் அந்த பெரிய ஊரின் சாலை தொடங்கும் . அந்த ஊருக்குப் பெயர் மல்லசமுத்திரம் என்பதாகும். அங்கேதான் ரவிக்குமாரின் வீடும் தொலைபேசி அலுவலகமும் இருந்தது. பின்னாட்களில் அந்த இடத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம் என் பள்ளி வகுப்புத் தோழன் இருக்கிறானா என வெளியிலிருந்து பார்ப்பேன்.

சில சமயங்களில் அவன் இருப்பான். பல சமயங்களில் அவன் கண்ணிலேயே தென்பட மாட்டான்,. அவன் இருந்த சமயங்களில்கூட உள்ளே போய் அந்த தொலைபேசி நிறுவனம் எப்படி செயல்படுகிறது எனப் பார்க்கும் தைரியம் எனக்கு வந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்த ரவிக்குமார் அதை வைத்தே பல கதைகளை அவ்வப்போது சொல்லிவருவான்.

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் எங்கள் ஊரில் ஒரு பெரிய பணக்காரரின் வீட்டில் முதன் முதலாக ஒரு டெலிபோன் இணைப்பை வாங்கினார்கள். அவர்களுக்கு நெருங்கிய சொந்தக்காரர்கள் மட்டும் அதை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு வந்து சில கதைகளை சொல்வார்கள், அந்தப் போனின் பெருமைகளை சொல்லுவார்கள்.

தொன்னூறுகளின் தொடக்கத்தில் இன்னொருவர் அவர் வீட்டிற்கு தொலைபேசி வாங்கினார். இப்போது அந்த கிராமத்தில் மொத்தமாக மூன்று வீடுகளில் தான் தொலைபேசிகள் இருந்தன. ஆனாலும் பொதுவாக யாருக்கும் போன்களின் பயன்பாடுகளே தெரிந்திருக்கவில்லை. அதற்கான தேவைகளும் வந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மையிலும் உண்மை.
இது தவிர அப்போது போன் இணைப்பை வாங்குவதற்குநிறைய பணம் டெபாசிட்டாக கொடுக்கவேண்டும்என்பதால்போன் இணைப்பை வாங்குவது மிகவும் கௌரவமான விஷயமாக இருந்தது ( அப்போது சில நூறுகள்கூட பெரிய தொகையாகதான் இருந்தன. )

அதன் தேவையை யாரும் அறியாமல் இருந்ததாலும், அப்புறம் நிறைய அப்ளிகேஷன்கள் போட்டு போன் இணைப்பிற்கு பல வருடங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்ததாலும் ( இதுவும் ஒரு காலகட்டம்வரை உண்மையாக இருந்தது ) யாரும் போனை ஒரு அத்தியாவசியமான பொருளாக நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்கவில்லை.

நான் தொன்னூறுகளின் தொடக்க வருடங்களில் பணிநிமித்தமாக மேட்டூருக்குப் போன பிறகுதான் அலுவலக போனை பயன்படுத்த தொடங்கினேன்.

அலுவக தேவைக்காக நான் குடியிருந்த வீட்டிற்கு ஒரு போன் இணைப்பையும் அவர்களே வாங்கிக்கொடுத்திருந்தார்கள். அப்போது அதைப் பெரிய விஷயமாக கருதினேன். ஆனால் எந்த நேரமும் என்னை போனில் அழைக்கவும் அலுவலக ரீதியான பணிகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும்தான் அப்படி ஒரு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள் என்பதை இப்போதுதான் உணர முடிந்தது.

தொன்னூறுகளின் பின்பகுதியில் எங்கள் கிராமத்தில் இருக்கிற வீட்டிற்கு நான் ஒரு தொலைபேசி இணைப்பை வாங்குவதற்காக முயன்றேன். அப்போதும் 3000 பணம் டெபாசிட் செய்யவேண்டும் எனவும் சில காலம் காத்திருக்க வேண்டும் எனவும் சொன்னார்கள்.

அப்படி காத்திருந்து எங்கள் கிராம வீட்டிற்கு ஒரு தொலைபேசி இணைப்பை கொடுத்தார்கள். அதற்குள் எங்கள் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் இணைப்பை கொடுப்பதற்கு (ஒயரை இழுப்பதற்கு) இரண்டு மூன்று கம்பங்கள் போட்டுதான் உங்கள் வீட்டிற்கு ஒயரை இழுத்துவந்து கொடுக்க வேண்டும் என சொல்லி அந்த அலுவலகத்தில் பணியாற்றி சிலர் என்னிடம் தனியாக சில நூறுகளை லஞ்சமாக பெற்றதெல்லாம் தனிக்கதை.

(எனக்கு) மேட்டூரிலிருந்து வீட்டிற்கு பேசவும் ஊரில் ஒரு நல்லது கெட்டது நடந்தால் அறிந்துகொள்ளவும் எனக்கு வேறுவழியில்லாமல் இருந்ததால் இந்த ஏற்பாட்டை நானே செய்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.

அப்போது சனிக்கிழமை மதியத்திற்குமேல் கிளம்பி மாலைக்குள் ஊருக்கு குடும்பத்தோடு வருவோம். திங்கள் காலையில் மீண்டும் மேட்டுருக்குத் திரும்பிவிடுவோம். இடைப்பட்ட நாட்களில் ஊருக்கு நான் தினமும் போன் செய்வதும் ஊரில் ஏதாவது ஒருவர் இறந்துவிடடால் மட்டுமே அங்கேயிருந்து போன் எனக்கு வரும். அவர்களாக ஒரு நாளும் போன் செய்ய மாட்டடார்கள்.

காரணம் தொலைபேசி பில் நிறைய வந்துவிடுமே என்ற பயமும் அந்தத் தொகையை ஏன் வீணாக கட்ட வேண்டும் என்ற சிக்கனத்தைக் கருதியும் என் பெற்றோர்கள் போனை செய்ய மாட்டடார்கள்,. அந்தப் போனுக்கான பில்லை நான் தான் தொடர்ந்து செலுத்திவந்தாலும் இதுதான் யதார்த்தமான சூழல்.

இந்த காலகாட்டத்தில் அதாவது தொன்னூறுகளின் தொடக்கத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து பின்னால் சில வருடங்கள் ஊருக்கு ஊர் தெருவிற்கு தெரு புதிதாக சில பெட்டியமைப்பில் ஒரு பூத் வரத் தொடங்கியிருந்தன.

ஆமாம் அதற்கு எஸ்டிடீ பூத்கள் எனப் பெயர்களும் வழங்கப்பட்டன. தொடக்கத்தில் ஊனமுற்றவர்களுக்கு பயன்படுகிற விதமாக தொலைபேசி நிறுவனங்கள் வழங்கி வந்தன. இவற்றில் போன்கள் இல்லாத நபர்கள் ஒரு போனை பேசியதும் அதற்கான தொகை ஒரு பிரிண்டர் வழியாக பில்லாக அச்சிட்டு வரும். இந்த அமைப்பில் எல்லா ஊர்களிலும் போன் பேசுகிற விஷயங்களை மக்களுக்கு பழக்கப்படுத்தினார்கள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

எல்லா ஊர்களிலும் இந்த தொலைபேசி அமைப்பு வந்திருந்ததாலும் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்குக்கூட பேசுகிற பழக்கம் மெதுமெதுவாக வரத்தொடங்கியிருந்தன. முதலில் ஒரு கட்டம்வரைக்கும் வெளிநாடுகளில் பணியாற்றுகிறவர்களை தொடர்புகொள்ள இந்த பொதுத் தொலைபேசிகள் பயன்பட்டன.

உதாரணமாக துபாய் சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் பணிபுரிகிறவர்களின் குடும்பங்களில் இருப்பவர்கள் அவர்களை தொடர்புகொள்ள இந்த தொலைபேசிகள் பெருமளவில் உதவின என்பதுதான் நிதர்சனம்.
பலருக்கு இந்தத் தொலைபேசிகள்தான் தொலைபேசியில் பேசுவதை எளிமையாக்கின.

மேலும் தொலைபேசி பயன்பாட்டை அதன் உபயோகம் சம்பந்தமாக இருந்த பயத்தை அச்சத்தைப் போக்கியது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதேபோல பெருமளவில் பயன்பாட்டிற்கு வரச்செய்தது.அதாவது ஏககாலத்தில் தமிழகத்தின் எல்லாயிடங்களிலும் இன்னும் சொல்லப் போனால் இந்தியாவின் பெரும்பாலான இடங்களில் இந்த பொதுத் தொலைபேசிகள் தான் மக்களின் வாழ்வில் ஒரு இயல்பான பயன்பாட்டிற்குப் பழக்கியது.

2000 ஆண்டுகளின் தொடக்க வருடங்களில் நான் சென்னைக்கு பணி நிமித்தமாக குடிபெயர்தேன். அந்த சமயங்களில் சென்னையில் பேஜர்களின் இறுதிக்காலமாக இருந்தது. பேஜர்கள் எஸ்எம் எஸ் போல அனுப்புவதும் பெறுவதுமாகதான் பயன்பாட்டில் இருந்தன. அப்போது பிபிஎல் நிறுவனம் தொலைக்காட்சிகளை விற்று மக்களின் மனதில் இடம் பெற்றிருந்தன. அவர்கள் இந்த பேஜர் கருவியை விற்பனை செய்வதில் முன்னணியில் இருந்தார்கள்.

சென்னை போன்ற நகரங்களில் மற்றும் ஒரிரு சிறு நகரங்களிலும் இந்தபேஜர்கள் பயன்பாட்டிற்கு வந்திருந்தன. இந்த பேஜர்களை இடுப்பு பெல்ட் பகுதியில் ஒரு பௌச் போல இருக்கும் பகுதியில் மாட்டிக்கொண்டு தகவல்கள் வரும்போதும் அனுப்பும்போதும் பயன்படுத்துவார்கள்.அந்தப் பேஜர்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள் முகங்களில் அப்போது பெருமிதங்களோடு பெருமையும் கொஞ்சம் திமிரும் இருப்பதை அப்போது நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

விரைவிலேயே பேஜர்கள் விடைபெற்றுக்கொண்டிருப்பதை அறிய முடிந்தது. காரணம் பேஜர்கள் ஒரு அளவிற்கு மடுடமே பயன்படுத்துகிற வகையில்தான் அவற்றின் அமைப்பு இருந்தது. அதாவது ஒரு குறுகியளவில்தான் அதன் பயன்பாட்டின் எல்லை இருந்ததும் ஒரு காரணம்.

ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் திடிரென மார்கெட்டில் 500 ரூபாய்க்கு செல்போன் என அறிவிப்பு செய்து மார்கெட்டில் இந்தியாவெங்கும் பயன்பாட்டிற்கு விட்டது. அதுவரை செல்போன் என்பது பெரும் பணக்காரர்கள் பயன்படுத்துகிற சமாச்சாரமாக இருந்தது.இதனால் செல்போன் பெரும் பணக்காரர்களுக்கானதாக இருந்தது. ஆனால் இந்த 500 ரூபாய் போன் வந்ததும் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மற்றும் அவர்களுக்கும் அடுத்த படியிலிருந்தவர்களும் இந்தப் போனை போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு வாங்கினார்கள். இதன் பயன்பாட்டுக் கட்டணமும் எளியளவில் இருக்கும்வகையில் அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள்.

இதனால் நாட்டில் பெரும்பாலானவர்களின் கைகளில் செல்போன் என்ற கருவி இடம் பெற்றிருந்தது. அப்புறம் இந்த போன் கையடக்க கருவி போல கையாளுவதற்கும் எளிதாக இருக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டருந்தது.
இதற்குமுன் இருந்த போன்கள் ஒரு செங்கல் சைசில் இருந்ததும் அதன் தலையில் ஒரு கொண்டை போன்ற வடிவமைப்பு இருந்ததும அதை வைத்திருப்பதும் ஒரு பெரிய விஷயமாக இருந்தது.

500 ரூபாய் என்பதால் நிறைய பேர் போன்களை வாங்கிவிட்டார்கள்.அவர்களின் நண்பர்களுக்கு உறவினர்களுக்கு தேவையிருந்ததோ இல்லாமல் இருந்ததோ ஆனால் தினசரி பேசுகிற வழக்கத்தை பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வர வைத்துவிட்டார்கள்.

இதனைத் தொடர்ந்து வந்த போன் பில்லை பார்த்து சிலர் அதிர்ந்து போனார்கள். சிலர் வேண்டியமட்டும் பேசிவிட்டு போனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப் போனார்கள் என்பதெல்லாம் அப்போதைய தினசரி கதைகள். குப்பைகளில் முட்புதர்களில் வீசிவிட்டுப் போனவர்களும் உண்டு. இவர்களில் சிலர் பில்லை ஒழுங்காக கட்டி தொடர்ந்து இப்போது வரையும் பயன்படுத்திவருகிறார்கள்.

இந்த 500 ரூபாய் போன் மக்களிடையே வேக வேகமாகப் பரவியதோடு அல்லாமல் அதன் பயன்பாட்டை தினசரி தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்துகிற வழக்கத்தை மக்களின் மனங்களில் உருவாக்கினார்கள். உங்கள் வீட்டில் என்ன சமையல் என்பது போன்ற சாதாரண விஷயங்களில் தொடங்கி குடும்பங்களில் நடக்கிற சின்னச்சின்ன விஷயங்களுக்கும் பேச பழகினார்கள்.

அலுவலக விஷயங்களாக தினசரி வாழ்க்கைக்கு தேவையான விஷயங்களுக்காக என மக்களின் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக செல்போன் பயன்பாட்டிற்கு வரத்தொடங்கியிருந்தது.

இந்த சமயங்களில் இந்திய பொருளாதாரம் தாரளமயமாக்கத்தின் விளைவாக மக்களிடம் பணப்புழக்கமும் சரளமாகப் புழக்கத்திற்கு வந்திருந்தன. அதாவது ஒரு தினசரி கூலி வேலைக்குப் போகிறவர்கள்கூட சில நூறு ரூபாய்கள் சம்பாதிக்கிறவர்களாக மாறியிருந்தார்கள். மேலும் இளைஞர்கள் நிறைய பேர் பொறியியல் படித்து வெளிநாடுகளிலும் உள்நாடுகளிலும் சாப்ட்வேர் நிறுவனங்களில் பணி புரியத் தொடங்யிருந்தார்கள்.

இப்போது செல்போன்கள் அதிகமாக மக்களிடம் புழக்கத்தில் வரத் தொடங்கியதும் நிறைய போன் கம்பெனிகள் தங்களது சேவைகளை வழங்க போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு போன்களை உற்பத்தி செய்வதிலும் விற்பனை செய்வதிலும் போட்டிகளை தொடங்கியிருந்தன.ஆபர்கள் என்ற பெயரில் போன்களை புதிது புதிதாக போன்களை வடிவமைத்து வெளியிட்டு வந்தார்கள்.

இதேபோல போன் நிறுவனங்கள் தங்களது வாடிக்கையாளர்களுக்கு பேசுகிற நிமடங்களுக்கேற்ப கட்டணங்களை குறைத்து போட்டிபோட்டுக்கொண்டு விலை குறைப்பு செய்து மக்களிடையே தங்களது நிறுவனங்களை நிலைநிறுத்த போராடி வந்தன.

இதனால் மக்களுக்கு நிறைய உபயோகிக்கிற வாய்ப்புகள் வருவாகிவந்தன. இதன் விளைவாக ஒவ்வொருவரும் நிறைய போன் எண்களை வாங்குவதும் அதனை பயன்படுத்துவதற்காக இரண்டு போன்களை வாங்குவதும் அல்லது இரண்டு சிம்களை உபயோகிப்பதற்குகேற்ப வடிவமைக்கபட்ட்ட புதிய போன்களை வாங்கவேண்டியதுமாக சூழல்கள் மாறிக்கொண்டிருந்தன

இப்படி மக்களிடம் குறைந்தது இரண்டு போன்கள் அல்லது இரண்டு சிம்கள் இருக்கிற காலம் வேகமாக பரவியதும் ஊருக்கு ஊர் தெருவுக்கு தெரு பரவியிருந்த தொலைபேசி எஸ்டீடி பூத்கள் மெல்ல மெல்ல தங்களது தேவையை இழந்தன. ஒவ்வொன்றாக தாக்குப்பிடிக்க இயலாமல் காலியானது. ஒரு கட்டத்தில் எங்குமே இந்தப் பூத்களை பார்க்க இயலவில்லை. இதையே வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதாக இருந்தால் , எங்குப் பார்த்தாலும் இந்தப் பூத்கள் வந்த வேகத்தில் குறைந்த வருடங்களில் காணாமலும் போய்விட்டன.

சென்னையில் பணிக்கு சேர்ந்த சமயங்களில் செல்போன் உபயோகத்தையும் அதன் வேகமான பரவலாக்கத்தை கண்டுருந்தாலும் அதன் தேவையை நான் உணரவில்லை. 2003 ஆம் ஆண்டில் நானும் நண்பர் அழகியசிங்கரும் ஒரு கூட்டத்திற்காக திருப்பூருக்கு போனோம். இரண்டு நாட்கள் ஊரில் இல்லாத சமயத்தில் என் மூத்த மகனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத தகவலை எனக்கு நண்பர் அழகியசிங்கரின் போன்வழியாக என் மனைவி பொதுத் தொலைபேசியின் வழியாக அழைத்து தகவலைத் தெரிவித்தார். மகனை மருத்துவரிடம் அழைத்துபோக சொல்லியும் ஆறுதல் சொல்லியும் நான் பேசினேன்.
திருப்பூரிலிருந்து சென்னைக்கு திரும்பியதும் ஒரு செல்போன் வாங்க வேண்டும் அது இதுபோன்ற நெருக்கடி சமயங்களில் நமக்கு உதவும் என யோசிக்க வைத்தது. அப்போதிருந்து திட்டமிட்டு இரண்டு மூன்று மாதங்கள் கழித்து என் மூத்த மகன் பிறந்த நாளான்று சென்னை மவுண்ட்ரோடிலிருக்கும் ஸ்பென்சர் பிளாஸாவில் ஒரு கடையில் போனை வாங்கினேன்.

அப்போது சிம் கார்டு வாங்குவதற்கு பெரிய வசதிகள் இப்போதுபோல இயல்பானதாக இல்லாததால் என் நண்பர் மகாலிங்கம் பெங்களூரிலிருந்து ( அவர் பிஎஸ்என்எஸ் நிறுவனத்தில் உயர் அதிகாரியாக பணியிலிருந்தார் ) சென்னையிலிருந்த அவரின் நண்பர் சிவலிங்கம் என்பவருக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைத்து எனக்கு ஒரு சிம் கார்டு வாங்க உதவினார். இந்த எண்ணை நான் வெகுநாட்கள் உபயோகத்தில் வைத்திருந்தேன் . பின்னால் நான் சேலத்திற்கு திரும்பும்வரை பல வருடங்களுக்கு இதுதான் என் எண்ணாக இருந்தது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் போன்களில் பேசுவதைவிட எஸ்எம்எஸ்கள் அனுப்புவதும் பெறுவதும் கட்டணங்கள் குறைவு என்பதால் எப்போதும் யாராவது ஒருவர் போனில் டைப் செய்தபடியே இருப்பதைக் காண முடிந்தது. குறிப்பாக இளம்பெண்கள்தான் அதிகமாக எஸ்எம்எஸ் அதிகமாக அனுப்புவர்களாக இருந்ததைக் கவனித்தேன்.அவர்களின் கைகள் வெகு லாகவாமாகவும் அதே சமயத்தில் விரைவாகவும் டைப் செய்வதை கவனித்திருக்கிறேன்.

பலரும் போன்களில் குனிந்துவாறே டைப் செய்வதும் அவற்றை எஸ்எம்எஸ்களாக அனுப்புவதும் அதைப் பெறுவதும் உடனுக்குடன் பதில் எஸ்எம்எஸ்களை அனுப்புவதுமாக இருந்தார்கள். அப்போது பலரின் போன்களில் இருந்த எழுத்து பட்டன்கள் கைபட்டு கைபட்டு மறைந்திருந்ததையும் பார்க்க முடிந்தது. மேலும் வேகமாக டைப் செய்வதற்காக மொழியை சுருக்கி புதுவிதமான பயன்பாட்டிற்கும் இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். இதனால் மொழி அழிந்துவிடும் எனவும் இல்லை ஒரு புதுமொழி உருவாகியுள்ளது எனவும் கூச்சல்கள் கிளம்பியிருந்தன.

அப்போது செல்போனில் ஒரு கால்குலேட்டர் மற்றும் டார்ச் என தினசரி வாழ்வில் உபயோக்கிற பிற பொருட்களின் இணைப்பையும் புதிதாக வந்ததிருந்த செல்போன்களில் கொண்டுவந்தார்கள். இது மக்களின் வாழ்வில் பயன்பாட்டிற்கு வந்ததும் மற்ற தேவைகளான கேமிராவையும் செல்போனில் இணைத்து கொண்டு வந்தார்கள். போட்டோக்களை எடுப்பதும் அதனை உடனடியாக பார்ப்பதும் அப்போது புது அனுபவங்களாக மாறத் தொடங்கியிருந்தன.

போட்டோக்கள் எடுப்பதற்கு தனியாக கேமிராக்கள் இருப்பதும் அதை எடுப்பதற்கு தனித்திறமை வேண்டும் என்பதும் ஒரு பயமாக இருந்தது பெரும்பாலான மக்களிடம். மேலும் போட்டோக்களை எடுக்க பில்ம்கள் பயன்படுத்துவதும் படங்களை எடுத்ததும் அதனை லேப்களில் கொடுத்து பிராசசஸ் செய்து படங்களை ஆல்பங்களாக போடுவதற்கும் தனித்தனியாக தொழில்நட்பங்கள் தேவைப்பட்டதும் அதை உபயோகப்படுத்த நிறைய பணம் தேவைப்பட்டதோடு அல்லாமல் அதனை நிறைய நேரம் செலவளித்து மெனக்கெட்டு அதை படங்களாக மாற்றுவதும் பெரிய வேலைகளாக இருந்தன.
ஆனால் செல்போன்களில் கேமிராக்கள் இணைக்கப்பட்ட காலத்தில் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களும் கேமிராக்களும் வந்திருந்ததால் அதனை எளிதாக செல்போனில் இணைத்திருந்தார்கள்.

இதனால் செல்போன்களின் புதிய வடிவமைப்புகளால் ஈர்க்கப்பட்ட பலரும் தங்களது பழைய போன்களை விட்டு உடனே புதிய புதிய தொழில்நுட்பங்களோடுள்ள செல்போன்களை வாங்குவதும் அதைப் பயன்படுத்துவதும் தங்களது அப்டேட் விஷயங்களாக தங்களுடைய அந்தஸ்துக்குரிய விஷயங்களாக மாற்றிக்கொண்டார்கள். இதனை அந்த செல்போன் நிறுவன விளம்பரங்களும் ஒரு வகையில் மூளைச்சலவை செய்து வந்திருந்தன.
போனில் ஆடியோ கேட்கிற வசதியை உருவானதும் பலரும் அதை உபயோகிக்கி தொடங்கியிருந்தார்கள்.

ஐபாட் என்ற கருவிகளில் பாடல்களை கேட்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சமயம் அது. பலருக்கும் தனியாக ஐபாட் கருவியை வாங்குகிற வசதியும் நிலைமையும் வந்திக்கவில்லை. இந்த வசதி போனில் வந்ததும் பாடல்களை போனில் தரவிறக்கம் செய்து அதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிற வாய்ப்பை போன்கள் எளிதாக்கியதால் பலரும் தங்களுக்குப் பிடித்த பாடல்களை திரும்பத் திரும்ப கேட்டு மகிழ்ந்தார்கள்.
இந்த ஹெட்போன்களில் பாட்டு கேட்கிற வழக்கத்தோடு அந்த ஹெட்போன்கள் வழியாக காதில் மாட்டிக்கொண்டு பயணங்களின் சமயத்திலும் குறைந்தபட்சம் நடந்துபோகும்போதுகூட அதில் வருகிற போனை அப்படியே ஒரு பட்டனை அழுத்தி பேசலாம் என்ற தொழில்நுட்பம் வந்ததும் பலரும் அப்படி பேச பழகினார்கள்.

இந்த சமயங்களில் தெருக்களில் பலரும் தனக்கு தானாக பேசிக்கொண்டு போவதைப் போல இருந்ததைக் கண்டு இது அறியாதவர்கள் பாவம் இந்தப் பிள்ளை தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டு போகிறதே எனப் பச்சாதாபப் பட்டார்கள்.
அடுத்த கட்டமாக போனில் வீடியா இணைப்பும் வந்தது. இதனால் எந்த ஒரு நிகழ்வையும் உடனுக்குடன் தங்களது போனில் பதிவு செய்து கொள்வதும் அதை தேவையான இடங்களில் மறுபடியும் இயக்கிப் பார்த்துக்கொள்ளவும் வசதியாக இருக்கிற வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் இணைய வசதிகளால் தாங்கள் விரும்புகிற சினிமாக்கள் மற்றும் குறும்படங்கள் மற்றும் பட்டிமன்றஙகள் அல்லது தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களின் உரைகளை வீடியோக்களில் கேட்கவும் பார்க்கவும் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

குறிப்பாக சினிமாக்களை இணையதளங்களின் வழியாக தரவிறக்கம் செய்து பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார்கள். பயணங்களின் சமயங்களில் உங்கள் பக்கத்து இருக்கையில் குறிப்பாக யாராவது ஒரு இளைஞரோ அல்லது இளைஞியோ இருந்தால் நிச்யமாக அவர்கள் போனில் ஏதோ ஒரு படம் ஓடிக்கொண்டிப்பதையும் அதை அவர்கள் குனிந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பதையும் பார்க்க முடியும்.
இந்த வீடியோவின் தொழில் நுட்பத்தால் நிறைய பாலியல் இணையங்களிலிருந்து பாலியல் சார்ந்த வீடியோ படங்களும் தரவிறக்கம் செய்து பார்க்கிற கலாச்சாரம் ஒன்று உருவானது.

அதாவது எண்பதுகள் வரை அல்லது தொன்னூறுகளின் இறுதிவரை ஏன் இரண்டாயிரத்தில்கூட பாலியில் விஷயங்களை அச்சிட்ட புத்தகங்கள் குறிப்பாக தமிழில் சரோஜாதேவியின் புத்தகங்கள் தான் ரகசியமாக இளைஞர்கள் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.ஆனால் போனில் வீடியோ என்ற தொழில்நுட்பம் சரளமானவுடன் பாலியல் படங்கள் போன்களில் தாரளமாக தரவிறக்கம் செய்யப்பட்டு பார்க்கப்பட்டன.இதில் ஆண்கள் பெண்கள் என்ற போதமில்லாமல் சமத்துவம் ஒன்று உருவாகிவந்திருந்தது.
இந்த பாலியல் சமாச்சாரங்களில் எப்போதும் நடிகைகளின் பெயர்கள் தாங்கிய படங்கள் அதிகமாக பரவ தொடங்கியிருந்தன.

அவற்றை அதிகமாக தரவிறக்கம் செய்வதும் நண்பர்களோடு அதை பகிர்ந்துகொள்வதும் நடைமுறையாக இருந்தன. சினிமாக்களில் அப்போது நடித்துக்கொண்டிருக்கிற அல்லது முன்னணிக்கு வந்துகொண்டிருக்கிற பெரும்பாலான நடிகைகளின் இந்த வகையான பாலியல் படங்கள் அதிகமாக இணையதளங்களில் இருந்த போன்களில் தரவிறக்கம் செய்து பார்க்கப்பட்டன.
வழக்கம்போல அந்த நடிகையின் படம் அல்ல இது எனவும் இது முழுகக முழுக்க தொழில்நுட்ப ரீதியாக மார்பிங் செய்து அந்த நடிகையின் பிரபலத்தைப் பயன்படுத்தி தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன என ஒரு சாரரும் இன்னொரு சாரர் இல்லை இல்லை அந்த நடிகையே நடித்த படம்தான் எனவும் தங்களுக்குள் வாத பிரதிவாதங்களை செய்து கொண்டே உற்சாகமாக பார்த்து வந்தார்கள்.

செல்போன்களில் கால்குலேட்டர் மற்றும் டார்ச் மற்றும் கேமிரா மற்றும் ஆடியோ , வீடியோ என வந்ததும் அடுத்ததாக இணைய இணைப்புள்ள போன்கள் வரத் தொடங்கின. இவற்றை உபயோகித்து மெயில்களை அனுப்புவதும் இணையத்தில் தங்களுக்கு தேவையான தகவல்களை எடுத்துக்கொள்ளவும் மக்கள் பழகிக்கொண்டார்கள்.

இந்த சமயங்களில் இணையத்தின் வளர்ச்சி அபாரமாக வளர்ச்சியடைந்து வந்தவாறேயிருந்தது. ஜிமெயில் என ஒரு புதிய நிறுவனம் 10 ஜிபி நினைவத்தை ஒவ்வொரு இமெயில் உபயோகிப்பாளருக்கும் இலவசமாக வழங்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அதுவரை யாஹீ நிறுவனத்திலிருந்துமெயிலை பயன்படுத்தியவர்கள் மெதுவாக இங்கே இடம் பெயர்ந்தார்கள்,அப்போதுதான் சமூக ஊடகங்களான டிவிட்டர் பயன்பாட்டிற்கு வந்திருந்தது. இதுவும் பெரிள ஆட்கள் பயன்படுத்துகிற வகையில் இருப்பதாகவும் 140 எழுத்துருக்களில் எழுத வேண்டும் எனவும் நிபந்தனைகள் இருந்ததும் அதன் உபயோகம் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீகிதத்தினரே பயன்பாட்டில் வைத்திருந்தார்கள்,
இந்த சமயத்தில்தான் பேஸ்புக் என்ற சமூக ஊடகம் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. 5000 பேர் வரை நண்பர்களை இணைத்துக்கொள்ளவும் விரும்பியவகையில் படங்களை இணைத்தும் வீடியோக்களை பதிவேற்றம் செய்யவும் எளிதாக இருந்தது. இந்த விஷயங்களை பயன்படுத்துகிற வகையில் செல்போன்களில் ஆண்ராய்டு என்ற தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்திய போன்கள் மார்கெட்டில் விற்பனைக்கு வரத் தொடங்கின. இதனால் புதுப்புது போன்கள் மார்கெட்டில் வரத்தொடங்கின.

அதன் பயன்பாட்டின் எல்லைகளும் விரிந்தவாறே இருந்தன. இதற்கும் சில மாதங்களில் ஆன்லைன் விற்பனை நிறுவனமான அமேசன் தளத்தில் ஆர்டர்களை போட்டு பொருட்களை வாங்கும் ஆன்விற்பனை நிலையங்களைப் போலவே இந்தியாவில் ப்ளிப்கார்ட் என்ற நிறுவனம் தன் எல்லைகளை விரிப்பதற்கும் இந்த செல்போன்களின் வழியாக சாத்தியங்கள் உருவானது.இதனால் இரண்டு வகையினருக்கும் பயனானதாக மாறியது.
டிவிட்டர்,பேஸ்புக்,இன்ஸ்டாகிராம்,வைபர்,லிங்டன், என சமூக ஊடகங்களின் எண்ணிக்கையும் அதன் உபயோகிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கையும் பெருகத் தொடங்கியிருந்தன.

அமேசன் ப்ளிப்கார்ட்,ஸ்னப்டீல் என இணைய தளங்களின் வழியாக பொருட்களை விற்பனை செய்கிற தளங்களும் பெருகின. இணைய தளங்களின் வழியாக தினசரிகளை வாசிப்பதும், பருவ மாத இதழ்களை வாசிக்கிற வழக்கங்களும் செல்போன்கள் எளிதாக்கின. ஒரு தகவல் அது அறிவியல் அல்லது அரசியல் அல்லது பொருளாதார அல்லது அறிவியல் அல்லது உலகின் எல்லா விஷயங்
களையும் இணையத்தில் தேடி வாசிப்பது எளிமையாக்கியிருக்கிறது செல்போன்கள்.

இப்போது செல்பி என தற்படங்களை எடுத்துக்கொள்வதற்காக செல்போனின் முன்னால் ஒரு கேமிராவும் பின்னால் ஒரு கேமிராவையும் பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்

இந்த செல்பி மோகம் இந்தியாவில் அதிகரித்திருக்கிறது. இந் ஆபத்தான காட்சிகளை செல்பியாக எடுக்கிற த்ரில்லால் இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக்கொண்டேயிருக்கின்றன.

சமீபமாக இந்தியாவில் செல்பி மரணங்கள் அதிகரித்து அதிகரித்து உலகளவில் முதலிடத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது

சமீபகாலத்தில் வாட்ஸ்அப் என்ற சமூக ஊடகம் பேஸ்புக்கைவிட எளிதான பயன்பாட்டில் மக்களுக்குப் பயன்படுகிற வகையில் இருப்பதால் மக்கள் அதைப் பயன்படுத்தி மகிழ்கிறார்கள்.

இதனால் மக்கள் பல விஷயங்களை உடனுக்குடன் வாட்ஸ்அப்பில் போடுவதால் அது பலரையும் ஈர்த்துள்ளது. தீ போன்ற வேகத்தில் நாடெங்கும் பரவிவருகின்றது. பல அரசியல்வாதிகளின் அந்தரங்கங்களில் நடந்த விஷயங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளன. பல நூற்றாண்டுகளாக மனிதன் காணாத வளர்ச்சியை இந்த செல்போன்களின் வளர்ச்சி ஒரு தசம ஆண்டுகளில் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கின்றன.

செல்போன்கள் தகவல் தொடர்புகளை பெருமளவில் எளிமையான பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. அதன் பரிணமா வளர்ச்சியை பல மடங்கு சாத்தியமாக்கியுள்ளது. அதே சமயத்தில் தனி மனிதனின் அந்தரங்க விஷயங்களைப் பொதுவெளியில் வெளிப்படையாக பரப்பிக்கொண்டு வருகின்றன. இந்த அதீத பயன்பாட்டினால் போனை எந்தளவிற்கு பயன்படுத்துவது என்பது சாதரண மனிதர்களால் ஒரு கட்டுக்குள் பயன்படுத்திக்கொள்ள தெரியாமல் வினுப்ரியா என்ற பெண்ணின் தற்கொலைகளும் தற்படங்களால் நிகழ்கிற சாவுகளும் இந்த பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சி கேட்கிற பலிகள்.

விஞ்ஞானத்தின் தினசரி வளர்ச்சி கடந்த பத்தாண்டுகளில் நடந்த சமூக மாற்றத்தில் பெருமளவு எல்லா வகையிலும் வளர்ச்சிகளை கொடுத்திருக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் போன் என்பது ஆடம்பரமானதாக இருந்தது போய் ஒரு கட்டத்தில் வீட்டிற்கு ஒருவர் பயன்படுத்துவதாக மாறி இப்போது வீட்டில் உள்ள அனைவரும் தனித்தனியாக பயன்படுத்தினார்கள். இப்போது அதுவும் மாறி ஒவ்வொருவரும் இரண்டு மூன்று போன்களை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்களின் அவ்வப்போதைய கட்டண அறிவுப்புகளுக்கேற்ப தங்களது பயன்பாட்டிற்கு பயன்படுத்திக்கொள்கிற வகையில் புத்திசாலிகளை உருவாக்கியிருக்கிறது சூழல்.

சாதரண போன்களிலிருந்து இன்று போன்கள் மற்றும் அதன் இணைப்புகள் இந்தியாவில் 2 ஜி 3 ஜி என வளர்ந்து இப்போது 4 ஜி இணைப்புகள் என விஞ்ஞானம் வளர்ந்துள்ளது ( இப்போது அமெரிக்காவில் 5 ஜி இணைப்புகள் நடைமுறையில் உள்ளன )

இப்படி போன்களில் தினசரி புதுப்புது தொழில்நுட்பங்களை கொண்டு வருவதால் பொதுமக்களும் தங்களது வசதிக்கும் தேவைக்கும் ஏற்ப போன்களையும் தங்களையும் மாற்றிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்
இந்தக் கட்டுரை எழுதுகிற சமயத்தில் லேட்டஸ்டாக வந்துள்ள போனை என் மகன் வாங்கியிருக்கிறான். அதில் பயோமெட்ரிக் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

இதுவரை ஆண்டராய்டு போன்களில் செக்யூரிட்டி லாக்காக பயன்பாட்டிலிருந்ததன் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாக இந்த பயோமெட்ரிக் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளார்கள், உங்கள் கைரேகையை போனின் ஒரு இடத்தில் வைத்து ஒவ்வொருமுறையும் பயன்படுத்தினால்தான் அந்த லாக் திறந்து போனில் உள்ளே நீங்கள் நுழைய முடியும்.

இன்னும் இன்னும் எத்தனை சாத்தியங்களும் தேவைகளும் உருவாக வேண்டுமோ அதற்கேற்ப போன்களும் தன்னை விரித்துக்கொண்டே போகும் . சாத்தியங்களின் எல்லைகளும மனித தேவைகளின் எல்லைகளும் விரிந்தவாறே இருப்பதால் நாளைய போன்களைப் பற்றி இன்று கற்பனை செய்துகூட முன்கூட்டியே சொல்ல முடியாத வகையில் இருப்பதுதான் இன்றைய யதார்த்தம்.
ஒரு காலகட்டத்தில் எட்ட கனியாக இருந்த தொலைபேசிதான் இன்று உள்ளங்கையில் உலகத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. மனித வாழ்வை நெருக்கமானதாகவும் நெருக்கடி மிகுந்ததாகவும் ஒரே சமயத்தில் மாற்றுகிறதாக அமைந்துள்ளன.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் பேசு பொருள்கள் ( ஞானக்கூத்தன் சிறப்பிதழ் ) / சிபிச்செல்வன்

13892091_10207281217171538_7069169764844783860_n

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் நடை இதழில் அறிமுகமானது. சி.மணி சேலத்திலிருந்து நடை சிற்றிதழைக் கொண்டு வந்தார். அந்த இதழில் அப்போது தீவிரமாக நவீன இலக்கியத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த மூத்தவர்கள் தங்களது படைப்புகளோடு பங்கேற்றார்கள். ஞானக்கூத்தன் என்ற பெயரை நவீன இலக்கியத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியது நடை சிற்றிதழ்.

சி.மணி அப்போது தன்னுடைய கவிதைகளில் கேலியும் கிண்டலும் பகடியும் எள்ளலும் துள்ளலுமான நடையில் எழுதினார். அவர் எழுத்து இதழில் அறிமுகமாகி பரவலான கவனத்தைப் பெற்றிருந்தார்.

புதுக்கவிதைகள் எழுத்து இதழில் இடம்பெற்று அது பரவலான கவனத்தையும் பெற்றுவருவதை மரபான கவிஞர்களுக்கு ஏற்றுக்கொளள இயலவில்லை. ஆகையால் மரபுக் கவிதைகள் எழுத தெரியாதவர்கள் அந்த இலக்கணத்திற்குள் எழுத தெரியாதவர்களே புதுக்கவிதை எழுதுகிறார்கள் என்ற ரீதியில் அவர்கள் கேலி செய்தார்கள்.

அதை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நெருக்கடி அப்போது புதுக்கவிதை எழுதிய நான்கு பிதாமகன்களில் ஒருவரான சி.மணிக்கு இருந்தது. அவர் ஒரு ஆங்கில இலக்கிய மாணவர். பிறகு ஆங்கில இலக்கியம் கற்பிக்கிற பேராசிரியராக பணியேற்றார். ஆங்கில இலக்கியம் படிக்கிறவர் எப்படி தமிழ்கவிதை எழுத இயலும்? அவருக்கு எப்படி தமிழ் இலக்கணம் தெரியும் எனத் தனியாகவும் சரி , பொதுவாகவும் புதுக்கவிதை எழுதுபவர்களுக்கும் மரபுக் கவிஞர்கள் இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எழுப்பி வந்தார்கள்.

இவற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழல் அப்போது அவர்களுக்கு இருந்தது. இதனால் தங்களுக்கு மரபுக் கவிதைகளும் பரிச்சயமிருக்கிறது. இலக்கணத்திலும் செழுமையிருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தினாலும் சி.மணி தன் கவிதைகளை மரபு கவிதையின் வடிவத்திலும் புதுக்கவிதையின் கட்டற்ற சுதந்தரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்.

இந்த காலகட்டத்தில் நவீன கவிதைகளை எழுத வந்த ஞானக்கூத்தனும் தன் முன்னோடியாக சி.மணியின் போக்கில் தன் கவிதைகளை எழுத தொடங்கினார். ஞானக்கூத்தனுக்கும் தமிழ் மரபுக் கவிதையில் நல்ல பரிச்சயமும் இலக்கணத்தில் நல்ல செழுமையான அறிவும் இருந்ததால் அவராலும் தன் கவிதைகளை மரபின் வடிவில் எழுத முடிந்தது.
இவை நடந்தது 60 களின் தொடக்கத்தில் என்ற காலப் பிரக்ஞையும் நமக்கு வேண்டும்.

அக்காலகாட்டத்தில் தமிழ்க்கவிதை எழுதுபவர்கள் அதிகமாக எழுதி வந்த ஒரே வடிவம் மரபுக் கவிதைகள் தான். அதனால் அந்த மரபான கவிஞர்கள்தான் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள். அவர்களின் கூச்சலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய தேவை சி.மணிக்கும் அவர்வழி வந்த ஞானக்கூத்தனுக்கும் இருந்தது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொண்டால் அவருடைய

எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு
ஆனால் அதைப் பிறர்மேல் விடமாட்டேன்

என்ற கவிதை எழுத வேண்டிய தேவை எப்படி ஏற்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்

பலரும் அவர் தீவிரமான திராவிட எதிர்ப்பாளர் என்பதாலேயே இப்படி எழுதினார் என இப்போது நினைக்கிறார்கள். இந்தக் கூற்றை நான் முற்றாக மறுக்கவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் மரபுக் கவிஞர்களின் கூச்சலைதான் அவர் தவளைகளின் கூச்சல் என்கிறார்.

அவருடைய தொடக்க காலத்தில் சி.மணியின் எள்ளலை, பகடியை, வடிவத்தை , மரபின் செழுமையான வடிவத்தை என ஞானக்கூத்தன் வரித்துக்கொண்டிருந்தாலும் , விரைவில் தன்னுடைய கவிதை செயல்பாடுகளால் , தனக்கென ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டார்.

இந்த அடையாளத்தினால் அவருடைய செயல்பாடுகள் தீவிரமானதாக மாறியது.

ஞானக்கூத்தன் தன்னுடைய இறுதிக்காலம் வரையிலும் சுமார் 50 ஆண்டுகளாக கவிதை பற்றிதான் பேசிவந்தார். எழுதி வந்தார். அது கவிதையாக இருக்கும் அல்லது கவிதை பற்றிய கட்டுரையாக இருக்கும் அல்லது கவிதை பற்றிய பேச்சாக இருக்கும். அல்லது கவிதை பற்றிய அவர் வாசிப்பாக இருக்கும்.

இப்படிதான் முழுக்க முழுக்க கவிதைக்காகவே வாழ்ந்தார் என சொன்னால் அது நிச்சயம் மிகையான கூற்றல்ல என்பது அவரைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கு தெரியும்.
images (36)
பின்னாட்களில் அவர் சம்ஸ்கிருத கவிதை கோட்பாடான த்வனி கோட்பாட்டை தன்னுடைய கவிதை கோட்பாடாக சுவீகரித்துக்கொண்டு அதை நவீன தமிழ்க் கவிதை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அதைப் பற்றிய விளக்கமான கட்டுரைகளை எழுதி வலு சேர்த்தார். தமிழ் நவீன இலக்கியத்திற்குத் தொடர்ச்சியாக அதைப்பற்றிய பேச்சுகளை, எழுத்துகளை உருவாக்கினார்.

அவருடைய கவிதைக்காக என்ற கட்டுரை நூலை விருட்சம் பதிப்பகம் 90களின் தொடக்க ஆண்டுகளில் வெளியிட்டது . அந்தப் புத்தகத்தில் பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் இந்த த்வனி கோட்பாட்டை பற்றிதான் எழுதியிருந்தார்.த்வனி கோட்பாட்டின் இன்னொரு நுட்பமான விஷயமான வக்ரோத்தி என்பதையும் இங்கே அறிமுகப்படுத்தினார். ( இந்த த்வனி மற்றும் வக்ரோத்தி விஷயங்களை தெளிவாக அறிந்துகொள்ள ஞானக்கூத்தனின் கவிதைக்காக புத்தகத்தை வாசிக்க பரிந்துரைக்கிறேன் ).

அதே சமயம் நவீனகவிதை குறித்த டி.எஸ்.எலியட்டின் கோட்பாடுகளை பற்றிய அறிவோடும் புரிதலோடும் தன் நவீன கவிதைகளுக்கு அவற்றை அடிப்படையாகவும் கொண்டிருந்தார். இவற்றோடு தமிழ் மரபிலும் செழுமையான அறிவு பெற்றிருந்தார். செய்யுள் வடிவத்திற்கான இலக்கண அறிவும் பெற்றிருந்தார்.

இப்படி தமிழ்க்கவிதையின் இரண்டாயிர வருட பாரம்பர்ய கவிதைகளின் செழுமையையும் நவீனகவிதை பற்றிய டி.எஸ்.எலியட்டின் கோட்பாடுகளையும், சமஸ்கிருதத்தின் த்வனி கோட்பாட்டையும் தன் கவிதைகளுக்கும் தன் கவிதை பற்றிய கட்டுரைகளுக்கும் பயன்படுத்திக்கொண்டார். கூடவே உலக இலக்கியங்களின் அறிவையும் சமகால கவிஞர்களின் கவிதைகளில் பரிச்சயத்தையும் பெற்றிருந்தார்.

இவற்றிற்கு மேலும் செழுமையேற்றிக்கொள்ள இந்திய மொழிகளில் அப்போது எழுதிக்கொண்டிருந்த சமகால கவிஞர்களின் கவிதைகளையும் வாசித்து தன்னை ஒரு கவிதைக்கான மனிதராகவே மாற்றிக்கொண்டிருந்தார் ஞானக்கூத்தன்.

இன்னும் சொல்லப்போனால் பின்னாட்களில் அவர் அறிமுகம் எழுதிய இளைய கவிஞர்களின் கவிதைகளுக்கு மரபான கவிதைகளை அடையாளம் கண்டு அதை இந்த புதிய கவிஞர்களின் கவிதைகளோடு ஒப்பிட்டும் அதையும் இந்தப் புதுக்கவிஞர்களின் கவிதைகளோடு எப்படிப் பொருந்திப் போகிறது என்றும் விலாவாரியாக விளக்கமாக எழுதி வந்தார்.

அவர் வானம்பாடி கவிஞர்களின் கவிதைக் கோட்பாட்டிற்கு முற்றான எதிர்நிலையிலிருந்து தீவிரமாக இயங்கி வந்தார். அதாவது ஒரு கட்டம்வரை மரபுக் கவிஞர்களுக்காக பதில் சொல்லிவந்த நவீன கவிதை பாராம்பர்யம், இன்னொரு கால கட்டத்தில் வானம்பாடிகளின் கவிதை என்ற வடிவத்திற்கும் மனோபாவத்திற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய கட்டயத்தையும் நெருக்கடியையும் சந்தித்து வந்தது. அவற்றை ஞானக்கூத்தன் தன் கவிதைகளின் போக்கினாலும் பேச்சினாலும் கட்டுரைகளாலும் மௌனத்தாலும் தொடர்ந்து எதிர்கொண்டு வந்தார். எந்த சூழலிலும் அவர் இதை விட்டுக்கொடுத்து இயங்கியதில்லை.

ஞானக்கூத்தனுக்கு நடை இதழ் நின்றுபோன பிறகு கசடதபற மற்றும் ழ போன்ற இதழ்களை உருவாக்கி தன் நண்பர்களோடு நவீன இலக்கிய செயல்பாடுகளால் இயங்கினார். இயக்கினார்.

ழ என்ற கவிதைக்கான ஒரு தீவிர இதழை தொடங்கினார். அதில் ஆத்மாநாம் ஆர்.ராஜகோபால் ( இவர் ஆங்கில பேராசிரியராக பிரசடன்சி கல்லூரியில் பணிபுரிந்தவர் ) ஆனந்த், தேவதச்சன் இப்படி ஒரு தீவிரமான கவிதை எழுதுகிற வட்டத்தை ழ இதழின்வழி உருவாக்கினார்.

இந்த ழ கவிதையேட்டில் அப்போது உலக இலக்கியத்தில் இருந்த கவிதைகளின் போக்குகளை அடையாளப்படுத்துகிற விதமாக சில மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகளையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.

ந.முத்துசாமியின் சிறுகதைகளும் நாடகங்களும் அப்போது எல்லா இலக்கிய இதழ்களிலும் வெளிவந்துகொண்டிருந்தன. ( ந.முத்துசாமி அவருடைய ஊர்க்காரர் மற்றும்அவருடைய பள்ளித்தோழர் ).நவீன ஓவியங்களையும் நவீன நாடகங்களையும் தமிழுக்கு கணிசமாக அறிமுகப்படுத்தியதிலும் ஞானக்கூத்தனுக்குப் பங்கிருக்கிறது.

எண்பதுகளின் கடைசி வருடங்களில் நண்பர் அழகியசிங்கர் விருட்சம் இதழைத் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டுவந்த போதும், அவர் விருட்சம் பதிப்பகமாக கொண்டு வந்தபோதும், ஞானக்கூத்தன் தன் ஆதரவை அவருக்குக் கொடுத்து வந்தார். அவருடைய மீண்டும் அவர்கள் என்ற அதுவரை தொகுப்பாக வெளிவந்த ( 1994 ) கவிதைகளையும் , அதுவரை புத்தகமாக வெளிவராத கவிதைகளையும், மொத்தமாகத் தொகுத்து அழகியசிங்கர் ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டார்.

மேலும் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் பற்றி எழுதிய கட்டுரைகளை கவிதைக்காக என்ற புத்தகமாக தொகுத்து வெளியிட்டார். இந்தப் புத்தகத்தில்தான் த்வனிக் கோட்பாடு பற்றிய கட்டுரைகள் அதிகமாக இடம்பெற்றிருந்தது.கூடவே அவருடைய மரபுக் கவிதையின் செழுமையான அறிவைக் காட்டுகிற செய்யுள்களை நவீன அறிவோடு பார்க்கிற கட்டுரைகளும் இடம் பெற்றிருந்தன.

2000 ஆம் ஆண்டுகளின் தொடக்க காலகட்டத்தில், நான் சென்னையில் காலச்சுவடு அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தேன். அவருடைய வீடு என் அலுவலகத்தின் அருகில் இருந்ததால் அடிக்கடி சந்திக்கிற வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. அப்போது அவர் எனக்கு இந்தியளவில் மற்றும் உலகளவில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த கவிஞர்களின் பெயர்களையும் அவர்களுடைய கவிதைகளையும் பரிச்சயம் செய்து வைத்தார்.நவீன கவிதைகளின் கோட்பாடுகளையும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியல்களையும் சொன்னார்.

அதே சமயத்தில் மரபுக் கவிதைகளின் செழுமையையும், அவற்றை எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்லிக்கொடுத்தார் . அவருடைய இந்தத் தொடர்பினால் ஒரு கட்டத்தில் நான் தொல்காப்பியத்தை வாங்கி வந்து ஆழ்ந்து வாசிக்க தொடங்கினேன்.

என் கவிதை பற்றிய கட்டுரைகளை அவருடைய பாணியில் எழுதத் தொடங்கியிருந்தேன். குறுந்தொகையில் ஒரு பாட்டிற்கு நுண்மையான வாசிப்பையும் அதன் தற்போதைய புரிதல்பற்றியும் ஒரு கட்டுரையை அப்போது எழுத முடிந்தது என்றால் அது ஞானக்கூத்தனின் ஆகிருதியால் நடந்ததுதான்.

அவருக்கென ஒரு கவிதை சொல் முறையை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். அவர் சி.மணியின் வடிவத்தை தொடக்க காலத்தில் தன் கவிதைகளில் எழுதி வந்திருந்தாலும் பின்னாட்களில் தனக்கென ஒரு வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டதை போலவே பிறகு ஞானக்கூத்தன் பாணியில் எழுத வந்தவர்களும் அவரின் பகடியை கேலியை மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டார்கள்.அவருடைய கவிதைகளின் வீச்சை, மொழியை, வடிவத்தை, இப்படி கவிதையின் நுட்பமான விஷயங்களை ஸ்வீகரித்துக்கொள்ள இயலவில்லை.

இன்னும் சொல்லப்போனால் ஞானக்கூத்தனின் அடுத்த வாரிசுகளாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிற யாரும் அவரை மிஞ்சிவிடவில்லை என்பது நிதர்சனமான உண்மை. அவருக்கென ஒரு தனியிடம் கவிதை உலகில் இப்போது வரை ஏற்பட்டிருக்கிறது.போலிகளால் அந்த இடத்தை ஒருநாளும் அடைய முடியாது.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளை எளிமையாக வாசகர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதற்கு காரணம் அவருடைய கவிதைகள் மனப்பாடமாக சொல்வதற்கும் வசதியாக இருப்பதும் ஒரு காரணம். மேலும் அக்கவிதைகள் எளிமையான வடிவத்தில் இருப்பதும் இன்னொரு காரணம். எளிமையாக இருக்கிறது என்றுதான் சொன்னேன். ஆனால் உண்மையில் அது எளிமைபோல இருக்கிற நுட்பமான கவிதைகள்.
images (42)
வாசகர்களை எளிமைபோல எளிதாக ஏமாற்றப் பார்க்கிற கவிதைகள் அவருடையவை. வாசிக்க வாசிக்க பொருள் விரிந்துகொண்டே போகிற தன்மையில் அமைந்தவை. அவருடைய எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு கவிதை அப்போதைய தமிழ் அரசியலைப் பற்றிப் பேசிய கவிதை என்றாலும் அது இப்போதும் சமகாலத்திற்குப் பொருந்துகிற கவிதையாக இருக்கிறது.

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழ்க் கவிதையின் மாறிவருகிற போக்குகளைக் கடந்து , அவை இப்போதும் நவீன வடிவத்தில் இருக்கிற கவிதைகளாக எழுதியமைதான் அவருடைய மேதைமைக்கு சான்று.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளில்இடம்பெற்றிருக்கிற பெரும்பாலான கவிதைகளில் ஒரு நிகழ்காலம் உறைந்திருக்கும் . கவிதை வாசகன் அதை எந்த நிகழ்காலத்தில் வாசிக்க தொடங்கினாலும் அப்போதைய நிகழ்காலத்தின் அர்த்தங்கள் அக்கவிதைகளில் பரவி வாசகனின் அர்த்தத்திற்கு விரிந்து அனுபவங்களாகும்.அத் தன்மைகளோடு அக்கவிதைகள் படைக்கப் பெற்றிருக்கிறது என்பதால்தான் பல தசம ஆண்டுகளைக் கடந்தும் வாசிப்பிற்குத் தாக்குப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் நவீன தமிழ்க் கவிதைகளின் வரலாற்றில் அவருக்கு ஒரு இடத்தை தேடிக்கொடுத்திருக்கின்றன. அவை காலத்தினாலும் அழியாத பெரும் புகழை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கின்றன. தமிழ்க்கவிதை வாழும் காலம்வரையில் ஞானக்கூத்தனும் தன் கவிதைகளில் வாழ்வார்.

••

மேலும் சில நினைவுகளை வாசிக்க

ஞானக்கூத்தன் சில நினைவுகள் ( அஞ்சலி ) / சிபிச்செல்வன்

http://malaigal.com/?p=8841

ஞானக்கூத்தன் சில நினைவுகள் ( அஞ்சலி ) / சிபிச்செல்வன்

download (41)

ஞானக்கூத்தனை சி.மணிதான் எனக்கு முதன்முதலாக நடை இதழ்களின் வழியாக அறிமுகப்படுத்தினார். நடையில் அவர் கவிதைகள் வந்த காலகட்டத்தில் அவரின் பெயர் யாருக்கும் அதிகம் தெரியாது. நடை பழைய இதழ்களில் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் சில பிரசுரிமாகியிருந்தன. அவரைப் பற்றி சி.மணி சில நினைவுகளை என்னிடம் தனிப்பட்ட முறையில் பகிர்ந்துகொண்டார்.

கொஞ்சம் வருடங்கள் கழித்து நானும் சில இலக்கிய நண்பர்களும் சேர்ந்து சேலத்தில் இலக்கிய வட்டம் என்ற பெயரில் சந்திப்போம். அப்படி சில வருடங்கள் சந்திப்பில்கழித்தபின் சில
எழுத்தாளர்களை சந்திக்க வேண்டும் என திட்டமிட்டோம்.
அப்படி முதன்முதலாக அழைக்க வேண்டும் என நினைத்த பெயர் ஞானக்கூத்தன்தான்.

அவருக்கு ஒரு போஸ்ட் கார்டு எழுதினேன். அவர் உடனே பதில் கடிதம் எழுதி வருவதற்கு சம்மதம் தெரிவித்தார். ஆகஸ்டு 15 1994 ஆம் வருடம் அவர் சேலத்திற்கு வந்தார். அவருடன் விருட்சம் ஆசிரியர் அழகிய சிங்கரும் உடன் வந்திருந்தார். அப்போது ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் பற்றி எழுதிய கட்டுரை தொகுப்பை அவர் வெளியிட்டிருந்தார். காலையில் ஒரு நண்பரின் அறையில் தொடங்கிய கூட்டம் இரண்டு முறை காபி சாப்பிட்டுக்கொண்டே உரையாகவும் உரையாடலாகவும் போய்க்கொண்டிருந்தது.

மதிய உணவிற்காக அப்போது சேலத்தில் பிரபலமாக இருந்த ஒரு சைவ ஹோட்டலுக்கு நண்பர்களோடு அவரை அழைத்து சென்றோம். அங்கே அவர் ஒரே ஒரு தயிர் சாதம் மட்டும்தான் சாப்பிட்டார். வேறு எதுவும் வேண்டாம் என சொல்லிவிட்டார்.

அவருடைய பெயர் கொடுத்திருந்த ஆகிருதியால் எப்படி நடந்துகொள்வாரோ என கொஞ்சம் பயந்துகொண்டுதான் நண்பர்கள் இருந்தோம். ஆனால் அவர் எந்த ஆடம்பரங்களும் இன்றி சாதாரணமாக மிகச் சாதாரணமாக பழகினார். பேசினார். குறைந்தபட்சம் வயதில் மூத்தவர் என்ற விலகலைக்கூட அவர் எங்களிடம் காட்டவில்லை என்பது அப்போது எங்களுக்கு ஆச்சர்யமாகவே இருந்தது.

ஒருநாள முழுவதும் நடந்த இந்த அறைக்கூட்டம் கொடுத்த உற்சாகமும் இலக்கிய அறிவும் இன்னும் பல தமிழ் இலக்கிய ஆளுமைகளை வரவழைக்க ஒரு காரணியாக அமைந்தது.

ஞானக்கூத்தன் அக்கூட்டத்தில் பேசியவற்றை ஒரு கேசட்டில் பதிந்து வைத்திருந்தோம். ஆனால் அது காலத்தின் வேகமான போக்கில் எங்கேயே மறைந்து போய் பல ஆண்டுகளுக்குப்பின் கிடைத்தபோது அதை மீட்கும் கதியில் அது இல்லாமல் போயிருந்தது என்பது நிச்சயமாக இழப்புதான்.

இந்த சந்திப்பிற்கு முன்னும் பின்னும் நண்பன் குவளைக்கண்ணன் அவருடைய சைக்கிள் கமலம் கவிதைகளை மனப்பாடமாக சொல்வதோடு அந்தக் கவிதை குறித்த விஷயங்கள் திரும்பத்திரும்ப பேசுவான். மேலும் ஞானக்கூத்தனின் பல கவிதைகளை அவன் வரி தப்பாமல் சொல்வான்.

இந்த சந்திப்பிற்குப் பிறகு சென்னையில் சில விழாக்களில் சந்தித்திருந்தேன்.ஆனால் அப்போது அவரோடு பெரியளவில் பேசுவதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் அமையவில்லை.

பின்னால் காலச்சுவடு மற்றும் உலகத்தமிழ் இதழ்களில் பணியாற்ற சென்னைக்கு போன சமயத்தில் எங்கள் அலுவலகம் திருவல்லிக்கேணி பகுதியில்தான் இருந்தது. ஒரு நாள் அவரை திருவல்லிக்கேணி ஹைரோட்டில் சந்தித்தேன். உற்சாகமாகப் பேசினார்.

எங்கள் அலுவலகத்திற்கு பக்கத்திலேதான் அவருடைய வீடு என்பதால் மாலை வேளைகளில் அவருடைய வீட்டில் சந்திக்க தொடங்கினேன். சந்திப்பில் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது அவர் பேசுவார். நான் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். அப்போது நான் கவிதைகளை உற்சாகமாக எழுத தொடங்கியதாலும் கவிதைகளின் போக்குகளை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற துடிப்போடு இயங்கியதாலும் அவரோடு சந்தித்து அந்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.

அவர்தான் பல உலக கவிஞர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சில கவிஞர்களின் கவிதை பற்றிய கட்டுரைகளை நகலெடுத்து வைத்திருந்த பிரதிகளையும் காட்டுவார். எழும்பூரிலிருக்கும் அரசாங்க நூலகத்தில் நிறைய உலக கவிஞர்களின் புத்தகங்கள் இருப்பதையும் அவர்தான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.

என்னுடைய இரண்டாவது கவிதை தொகுப்பான கறுப்பு நாய் புத்தகத்திற்கு ஒரு விரிவான மதிப்புரையை எழுதியிருந்தார்.

பின்னாட்களில் அழகியசிங்கருடன் நெருக்கம் ஏற்பட்டதால் அவரோடு சேர்ந்துகொண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் ஏதாவதொரு சமயத்தில் ஞானக்கூத்தன் வீட்டிற்குப் போவோம். சில மணி நேரங்கள் அவரோடு பேசிக்கொண்டிருப்போம். அவர் எப்போதும் தவறிக்கூட தமிழ் இலக்கியவாதிகளைப் பற்றி வம்பாக எதுவும் சொன்னதில்லை.

சென்னையில் நடக்கிற இலக்கிய கூட்டங்களுக்கும் அவர் வருவார். கவிதை குறித்து பேசுவார். வாசகர்களோடு உரையாடுவார். வீட்டிற்குத் தேடி வருகிற நண்பர்களோடு உரையாடுவார்.

அவர் வீட்டிற்கு நான் போயிருந்த எல்லாச் சமயங்களிலும் எங்கள் உரையாடல்களுக்கு நடுவில் அவருடைய மனைவி எங்களுக்கு காபி கொடுப்பார். நான் அடிக்கடி போய் வருவதால் இப்போது அவரும் எனக்கு நட்பாகியிருந்தார். அவர் எப்போதே எழுதிய நாவல் ஒன்றை நோட்டுப் புத்தகத்திலிருந்து எடுத்து வந்து காட்டினார்.அதைப் பற்றி ஞானக்கூத்தனும் சில சமயங்களில் சொல்வார்.

அவருடைய மகன் திவாகர் ரங்கநாதன் எங்களோடு கொஞ்ச நாட்கள் காலச்சுவட்டில் பணியாற்றினார். அவர் அரவிந்தனோடு இந்தியா டுடே பத்திரிகையில் பணியாற்றியவர். இவர்தான் பின்னாட்களில் வேறு ஒரு புனை பெயரில் எழுதுகிற பிரபலமானவர் என்பது பலருக்கும் தெரியாத உண்மை. அந்தப் பெயரை அவர் வெளிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாததால் அதைப் பற்றி நான் இங்கே சொல்லப்போவதில்லை.

ழ என்ற இலக்கிய கவிதை இதழை ஞானக்கூத்தன் ஆத்மாநாம் ஆர்.ராஜகோபால் ஆகிய நண்பர்களோடு சேர்ந்து நடத்தினார். இந்த இதழை பின்னாட்களில் சந்தியா பதிப்பகம் கொண்டு வர வேண்டும் என முயற்சித்து அதன் புரூப் திருத்தங்களை நான் பார்த்துகொடுத்திருந்தேன். ஆனால் ஏதோ காரணங்களால் அந்த ழ சிற்றிதழின் மொத்த தொகுப்பு இதுவரை வெளிவரவேயில்லை.

ஞானக்கூத்தன் அவர்களோடு ஏற்பட்ட நெருக்கத்தின் காரணத்தால் அதே பகுதியில் வசித்த ழ ராஜகோபாலையும் எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.அவர் அப்போது பிரசிடென்சி கல்லூரியில் ஆங்கில துறையில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவர் சில கவிதைகளையும் கதைகளையும் கட்டுரைகளையும் மொழிபெயர்பபாக செய்திருந்தார். ஆகையால் அவரோடும் என் சந்திப்புகள் தொடர்ந்தன.

ஒருமுறை செங்கல்பட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் ஒரு இலக்கிய கூட்டத்திற்கு அவரோடு நானும் போனேன்.அங்கே நவீன கவிதைகளைப் பற்றி அவர் உரையாடி முடித்தபோது இந்திரன் சில கேள்விகளை எழுப்பினார். அவரோடு ஒரு பெரிய விவாதம் வந்ததும் அந்த கூட்டத்தில் வெகுநேரம் அந்த உரையாடல் நடந்ததும் இப்போதும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.

download (42)
இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் பெங்களூரில் தமிழ்ச் சங்க வளாகத்தில் ஒரு இலக்கிய சந்திப்பிற்கு மூத்த இலக்கியவாதியாக அவரை அழைத்திருந்தார்கள் . அவரோடு என்னையும் இளைய கவியாக அழைத்திருந்தார்கள். அன்று அவர் விரிவாக நண்பர்களோடு உரையாடினார்.அவரோடு பயணத்தில் ஒன்றாக போய் வந்ததோடு அல்லாமல் நானும் அவரும் ஒரே அறையில் தங்கி ஒரு காபி ஷாப்பில் காபி சாப்பிட போகும்போது அங்கே இலக்கியத்தைப் பற்றியும் கவிதைகள் பற்றியும் நிறைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டதும் இப்போதும் நினைவிலிருக்கிறது.

அவருடைய கவிதைகள் பற்றி நான் விரிவாக ஒரு கட்டுரையை எழுதி அது அப்போது நான் பணியாற்றிய உலகத் தமிழ் மின் இதழில் வெளிவந்தது. பின்னால் அதை புத்தகமாக கொண்டு வர வேண்டும் என நினைத்திருந்து இன்றுவரை சாத்தியப்படாமலே போய்விட்டது.

மதிய உணவிற்குப் பிறகு அவர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி ஒரு வாக்கிங் போவார். திருவல்லிக்கேணி நெடுஞ்சாலையில்தான் இது தினமும் நிகழும். அவர் எதற்காக உலா போகிறார் என்ற ரகசியம் எனக்கு தெரியும்.சில சமயங்களில் அவரை அந்த சாலையில் நான் எதிர்கொண்டு பார்த்துவிட்டு அவரோடு நானும் கொஞ்ச நேரம் உலா போய்விட்டு வருவேன்.

அவரின் இளைய மகன் திருமண நிகழ்வில் குடும்த்தோடு கலந்துகொள்ள அவர் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தார். ராதாகிருஷ்ணன் சாலையிலிருந்த அந்த மண்டபத்திற்கு நாங்கள் போயிருந்தோம். அப்போது நடிகர் கமல்ஹாசன் அந்த திருமண நிகழ்விற்கு வந்திருந்தார்.

அந்தக் கல்யாண சமயத்தில் அவ்வளவு கூட்டத்திலும் கமலோடு என்னை அறிமுகப்படுத்தினார். அன்றுதான் வசூல்ராஜா எம் பி பி எஸ் படம் வெளியாகியிருந்தது . கூடுதலாக அன்று விநாயசதுர்த்தி தினம் என்பதும் என் நினைவிலிருக்கிறது.

இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு மாடியில் நடந்த இலக்கிய கூட்டத்திற்கும் ஞானக்கூத்தன் அழைத்ததால் நடிகர் கமல் வந்திருந்தார்.அப்போதும் என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.
அவருக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் என்னைப் பிடித்திருந்ததால் என்னைப் பலரோடும் அறிமுகப்படுத்தினார் என நம்புகிறேன்.

நடிகர் கமலின் படங்களில் குறிப்பாக ஹேராம் போன்ற படங்களின் கதை விவாதங்களில் ஞானக்கூத்தன் பங்கேற்றிருக்கிறார். ஆனால் அவர் அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளவே மாட்டார்.

அவருடைய கவிதை தொகுப்பை மொத்தமாக வெளியிட நண்பர் செந்தில் நாதனின் ஆழி பதிப்பகம் முயன்றது. அப்படி வெளியான புத்தகம் இலக்கிய ஆர்வலர்களிடமும் புதிய வாசகர்களிடம் அவரை மீண்டும் கொண்டு சேர்த்தது.

சென்னையிலிருந்து சேலத்திற்கு நான் திரும்பி வந்துவிட்டபோதும் எப்போதாவது சில சமயங்களில் அவருக்கு செல்போனில் தொடர்பு கொள்வேன். அவர் அதே உற்சாகத்தோடு பேசுவார்.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் நவீன தன்மையில் இருந்தாலும் அவருக்கு இருந்த மரபுக் கவிதைகளின் பரிச்சயமும் அதன் தாக்கமும் அவரின் கவிதைகளில் படிந்துள்ளன. மேலும் வரி வடிவில் கவிதைகள் நவீன தன்மையோடு இருப்பினும் அதன் ஓசை தாளம் லயம் ஆகியன மரபுக் கவிதையின் ஓசைகளில்தான் பெரும்பாலும் இருக்கின்றன.

அவரின் பெரும்பாலான கவிதைகள் அவை வெளிவந்த காலகட்டத்தில் அவற்றின் புதுமைக்காகவும் அல்லது அதன் அரசியல் கருத்துகளுக்காகவும் நிறைய விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கின்றன.
இதற்கு ஒரு பெரிய உதாரணமாக
இந்தக் கவிதையைச் சொல்லலாம்

தமிழ்

எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு
ஆனால்
பிறர்மேல் அதைவிட மாட்டேன்

••••

சென்னையில் மீண்டும் சில கூட்டங்களில் அவரை சந்தித்திருந்தேன். அவருடைய வீடு இடையில் முகப்பேருக்கு மாற்றிக்கொண்டு போய்விட்டார்.ஆனாலும் அவர் திரும்ப திருவல்லிக்கேணிக்கே வந்துவிட்டார். அப்போது ஒரு அபார்ட்மெண்டில் அவர் வசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவருக்கு பூர்வீகம் மயிலாடுதுறை என்கிற மாயவரம்தான். ஆனால் அவருக்கு ழ காலத்திலிருந்து திருவல்லிக்கேணிதான் வாசம் என்பதால் ஏதோ சில காரணங்களால் அவருக்கு அந்த இடமே பிடித்துப்போயிருந்தது. அதனால் அவர் திருவல்லிக்கேணி தெருக்களில் தான் உலா வருவார்.அவருடைய கவிதைகளிலும் இந்த திருவல்லிக்கேணி தெருக்கள் கொஞ்சம் பதிவாகியிருக்கின்றன. இன்னும் பல வருடங்களுக்கு அவருடைய கவிதையின் மணம் திருவல்லிக்கேணி தெருக்களில் வீசும்.

••
ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் சில இங்கே

•••••••

என்ன மாதிரி

என்னை நோக்கி ஒருவர் வந்தார்
எதையோ கேட்கப் போவது போல

கடையா? வீடா? கூடமா? கோயிலா?

என்ன கேட்கப் போகிறாரென்று
எண்ணிக் கொண்டு நான் நின்றிருக்கையில்

அனேகமாய் வாயைத் திறந்தவர் என்னிடம்
ஒன்றும் கேளாமல் சென்றார்.

என்ன மாதிரி உலகம் பார் இது.

••

காக்கை

காக்கையை எனக்குத் தெரியும்
யாருக்குத்தான் தெரியாது. ஆனால்
இந்தக் காக்கையை எனக்குத் தெரியாது.

எனக்கு நேரே ஏதோ என்னிடம்
பேச வந்தாற் போலப் பரபரப்பில்
அமர்ந்திருக்கும் இந்தக் காக்கை

ஊரில் எனது குடும்பத்தினருக்குப்
பழக்கமுள்ள காக்கை ஒன்று
எங்கள் வீட்டுச் சிறிய கரண்டியை
எடுத்துச் சென்று பெரிய கரண்டியைப்
பதிலாய் ஒரு நாள் முற்றத்தில் போட்டதாம்

இந்தக் காக்கை என்ன செய்யுமோ ?
காலும் உடம்பும் கழுத்தின் நிறமும்…
அதற்கு நவீன உலகம் பழகிவிட்டது

காக்கையின் மூக்கில் மெல்லிய இரும்புக்
கம்பிகள் அடிக்கடி கண்ணில் படுகின்றன

நாற்பது வயதில் மூன்று தடவைகள்
சிறகால் அடித்த அவற்றையே என்னால்
அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை

மீண்டும் ஒருமுறை இந்தக் காக்கை
எனக்கு நேரே வந்தமர்ந்தால்
தெரிந்து கொள்ள முடியுமா என்னால் ?
முடியும் என்பது சந்தேகந்தான்
ஏனெனில் காக்கையை யாரும்
முழுதாய்ப் பார்த்து முடிப்பதில்லையே.

••

அங்கம்மாளின் கவலை

பலகைக் கதவில் நான்காவதனைக்
கஷ்டப்பட்டு விலக்கி எடுக்கையில்
அங்கம்மாளின் கண்ணில் நாராயணன்
வருவது தெரிந்ததும் அலுத்துக் கொண்டாள்

ஊதுவத்தியில் இரண்டைக் கொளுத்திப்
பூ கிடைக்காத சாமிப் படத்துக்கும்
கல்லாப் பெட்டிக்கும் காட்டிவிட்டு
இடத்தில் அமர்ந்தாள் அங்கம்மாள்.

கடைக்கு நாராயணன் வந்து சேர்ந்தான்
சங்கடமான சிரிப்பொன்று காட்டினான்.
பார்க்காதவள் போல் அவளிருந்தாள்
சுருட்டுக்காக அவன் வந்திருந்தான்
முதல் வியாபாரத்தில் கடனைச் சொல்ல
கூச்சப்பட்டு ஓரமாய் நின்றான்
என்ன வென்று அவள் கேட்கவில்லை
என்ன வென்று அறிந்திருந்ததால்

சைக்கிளில் வந்தான் சுப்பிரமணியன்
அவனைக் கண்டதும் அவள் வியர்த்தாள்
காலைப் பொழுதில் இரண்டாயிற்று
இன்றைக் கெப்படி ஆகப் போகுதோ?

“என்னடா நாணி? ஆரம்பிக்கலையா?”
“உன்னைத்தான் பார்த்தேன் நீ ஆரம்பி.”
அங்கம்மாள் இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு
உள்ளுக்குள்ளே எரியத் தொடங்கினாள்.

“நாணிக்கிரண்டு எனக்கிரண்டு
நடக்கட்டும் வியாபாரம் இன்றைக்”கென்று
சுப்பரமணியன் வண்டியை விட்டுக்
கடைக்குப் பக்கமாய் நெருங்கி வந்தான்
ஒன்றும் சொல்லாமல் அவள் இருந்தாள்
வேகம் குறையாத நடை பயின்று
கோபாலன் வந்தான் சேர்ந்து கொண்டான்
கேட்பதைத் தனக்கும் சேர்த்துக் கேளென்றான்
அங்கம்மாள் அவனை ஒருகணம் முறைத்தாள்
“என்ன முறைக்குது அங்கம்மா?” என்றான்
“எல்லா முறைப்பும் சரியாப் போய்விடும்
வருகிறான் அங்கே ரத்தினம்” என்றான்
அந்தப் பெயரை கேட்டதும் அங்கம்மா
கொஞ்சம் பதறி நிலைமைக்கு வந்தாள்

“என்னடா அங்கே காலை வேளையில்
கிணடல் கலாட்டா நமது கடையில்?”
ரத்தினம் குறும்புடன் சிரித்துக் கூறினான்

“வாடா இன்னும் மத்தவனெல்லாம்
வரலியா?” என்றாள் அங்கம்மா
“என்னடா ரத்தினம் பெண்டாட்டி வாயில்
அடாபுடா? வெட்கம்” என்றான் கோபாலன்

சீற்றத்தோடு அங்கம்மாள் எழுந்து
நாயென்றும் கழுதையென்றும் அவர்களைத்
திட்டினாள்
“கணவன் மனைவி உறவில் இதெல்லாம்
சகஜம்” என்று ரத்தினம் சொன்னான்.

“நீங்களெல்லாம் படித்தவர்கள் தானா?
உங்களுக்கு எந்த மூடன் கொடுத்தான்
பட்டங்கள்?” என்று பொரிந்தாள் அங்கம்மா.

‘அவரும் ஒருவேளை உன்னிடம் வருவார்
சுருட்டுக் கேட்டெ’ன்று நாராயணன் சொன்னான்

“அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு அப்புறம் என்னை
விட்டு விடாதே” யென்று ரத்தினம் கெஞ்சினான்
அந்தச் சமயம் வேணுவும் வந்தான்
சுருட்டை எடுக்கக் கடைக்குள் நீண்ட
வேணுவின் கையை அவள் மடக்கினாள்
சுகமோ சுகமென்று வேணு பாடினான்

ரத்தினம் அவனது தலையில் தட்டி
அத்து மீறினால் உதை என்று சொல்லி என்
பெண்டாட்டி என்பது மறந்ததா என்றான்

மன்னிக்கச் சொல்லி வேணு சிரித்தான்
வேணுவின் கையை மடக்கிய வேகத்தில்
சேலை நகர்ந்து சிறிது வெளிப்பட
நல்லதாய்ப் பெயரை உங்கப்பன் வைத்தான்
என்றான் ரத்தினம் அங்கம்மாளுக்குக்
கோபம் பொரிய உங்கம்மாவைப்
பார்த்துச் சொல்லென்று உரக்கக் கூவினாள்

இடையில் சிறுவன் மிட்டாய்க்கு வந்தான்
எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்பிய பின்பு
சீயக்காய்க்குக் கிழவி ஒருத்தியும்
வெற்றிலைக்குக் கோனார் ஒருவரும்
ஊறுகாய்க் கென்று பிச்சைக் காரியும்
வந்து போனதும் கோபாலன் மெல்ல
முதல் வியாபாரம் நடந்த பிற்பாடு
தாமதம் ஏனென்று கையை நீட்டினான்.

நீட்டிய கையைத் தட்டி நீக்கினாள்
தட்டிய கையைத் தீண்டிய தன் கையை
முத்தம் கொடுத்துப் பிறர்க்கு நீட்டினான்
அந்தக் கைக்கு முத்தம் கொடுத்தனர்

கௌரவமான தகப்பன் தாய்க்குப்
பிறக்காத பிறவிகள் நீங்களென்று
ஒட்டு மொத்தமாய் அங்கம்மாள் திட்டினாள்
உன்னைப் பார்த்தோம் உன்னைத் தொட்டோம்
முத்தம் கூடக் கிடைத்துவிட்டது
சுருட்டைக் கொடுத்து எங்களை அனுப்பென்று
வேணு நயமாய் எடுத்துக் கூறினான்.

அவளுக்குக் கோபம் எல்லை தாண்டிற்று
அவர்கள் சிரிப்பும் எல்லை தாண்டிற்று
அடுத்த வீடுகள் எதிர்த்த வீடுகள்
இன்னும் தெருவில் போவோர் வருவோர்
அனைவரும் இதனைப் பார்த்து ரசிக்க ஒரு
சுருட்டுப் பெட்டியைத் தெருவில் எறிந்தாள்

ஆளுக் கொன்று பற்ற வைத்துத்
தங்கள் பாக்கியை ஒன்றாய்த் திரட்டி
அங்கம்மாளை ஆங்கிலப் படத்துக்குக்
கூட்டிக் கொண்டு போகலாமென்று
ரத்தினம் சொல்ல அனைவரும் சிரித்தனர்

ஒன்பதுக் கப்புறம் இரவில் பார்ப்பதாய்
வேணு சொன்னதும் அனைவரும் கலைந்தனர்.

அங்கம்மாள் இருக்கையில் அமர்ந்தாள்
அருகில் இருந்த ஒருவரைக் கேட்டாள்.
‘என்ன சாமி எனக்கும் வயது
நாளை வந்தால் ஐம்பதாகிறது
இந்தப் பிள்ளைகள் என்னைத் தாயாய்
நினைக்காமல் போகக் காரணம் என்ன?’

•••

சைக்கிள் கமலம்

அப்பா மாதிரி ஒருத்தன் உதவினான்
மைதானத்தில் சுற்றிச் சுற்றி
எங்கள் ஊர்க் கமலம் சைக்கிள் பழகினாள்

தம்பியைக் கொண்டு போய்ப்
பள்ளியில் சேர்ப்பாள்
திரும்பும் பொழுது கடைக்குப் போவாள்
கடுகுக்காக ஒரு தரம்
மிளகுக்காக மறு தரம்
கூடுதல் விலைக்குச் சண்டை பிடிக்க
மீண்டும் ஒரு தரம் காற்றாய்ப் பறப்பாள்

வழியில் மாடுகள் எதிர்ப்பட்டாலும்
வழியில் குழந்தைகள் எதிர்ப்பட்டாலும்
இறங்கிக் கொள்வாள் உடனடியாக

குழந்தையும் மாடும் எதிர்ப்படா வழிகள்
எனக்குத் தெரிந்து ஊரிலே இல்லை

எங்கள் ஊர்க்கமலம் சைக்கிள் விடுகிறாள்
என்மேல் ஒருமுறை விட்டாள்
மற்றப் படிக்குத் தெருவில் விட்டாள்

•••

சமூகம்

சமூகம் கெட்டுப் போய்விட்டதாடா
சரி
சோடாப் புட்டிகள் உடைக்கலாம்
வாடா

•••

ஞாயிற்றுக் கிழமை கொண்டாட்டங்கள் / சிபிச்செல்வன்

download (30)

அதிகாலை நேரத்தில் 30 கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருக்கும் எங்கள் ஊரில் நடக்கிற ஒரு திருமணத்திற்குக் கிளம்பிப் போக வேண்டியிருந்தது. புறப்பட்டவுடன் சேலத்திலிருந்து ஒரு காட்சியை சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்தும் தொடர்ச்சியாக வருவதைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.

ஆம் எல்லா இடங்களிலும் கறிக்கடைகள் அந்த நேரத்தில் பரபரப்பாக இயங்கத் தொடங்கியிருந்ததை நான் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.

கறிக்கடைகள் என்றால் அவை ஆட்டுக் கறிகள் போடுகிற மட்டன் ஸ்டால்கள் மட்டுமல்லாமல் கூடவே பிராய்லர் கோழிக்கறி போடுகிற கடைகளும் இருந்தன. சில இடங்களில் அபூர்வமாக நாட்டுக் கோழியும கிடைக்கும் எனவும் அறிவிப்புகளோடு இருப்பதையும் கவனித்தேன்.

நான் சின்ன வயதிலிருக்கும்போது எங்கள் கிராமத்தில் ஏதாவது ஒரு திருவிழா நடக்கும்போது கறிக்கடையைப் பார்த்திருக்கிறேன். நன்றாக இந்த வரியைத் திரும்பப் படியங்கள். ஒருமையில்தான் சொல்லியிருக்கிறேன். ஆமாம் கறிக்கடையைதான் பார்த்திருக்கிறேன்.

70 களின் தொடக்கத்தில் ஆடிமாதத்தின் முதல் நாளான தலை ஆடி அன்று இட்லி சுட்டு கறி சமைப்பார்கள்.ஆட்டுக்கறிக்கும் இட்லிக்கும் அவ்வளவு ருசியாக இருக்கும். எங்கள் அம்மாவின் கைப்பக்குவத்தில் காரசாரமாகக் குழம்பு மணக்கும். குழம்பில் சேர்மானங்கள் சேர்த்து கொதித்த சில நிமிடங்களில் ஒரு டம்ளர் தனியாக எடுத்து அதில் கொஞ்சம் நல்லெண்ணையை ஊற்றி அதை நன்றாக ஆற்றிக்கொடுப்பார். இதைக் குடித்தால் நெஞ்சில் இருக்கிற சளி ஒன்றாகக் கோர்த்துக்கொண்டு வரும். இதனால் உடலில் இருக்கிற காய்ச்சல் நோயின் தொடக்கத்திலியே கிள்ளி எறிகிற ஒரு மருந்தாகவே அம்மா கொடுப்பார். ஒருவேளை அம்மா மறந்துவிட்டால் இந்த சூப்பைப் பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அப்பா நினைவூட்டுவார்.

ஆடி முடிந்ததும் தீபாவளி மற்றும் எங்கள் கிராமத்தில் பங்குனியில் நடக்கிற மாரியம்மன் திருவிழா இப்படிதான் ஊரில் பெரும்பாலானவர்கள் கறி சமைப்பார்கள். கொஞ்சம் வசதிகூட இருப்பவர்கள் அந்த ஊரில் வார சந்தை நடக்கிற புதன் கிழமையன்று கறி சமைப்பார்கள்.அவர்கள் சந்தையில் இருக்கிற ஒரு பெரிய கறிக்கடையில இருந்து கறியை வாங்கி வந்து சமைப்பார்கள்.
download (34)
பெரிய கறிக்கடை என்றால் கடை பெரிதல்ல. அங்கே நான்கு பக்கங்களிலும் திறந்திருக்கும் ஒரு வீடு போன்ற ஓடுகள் போடப்பட்ட ஒரு பெரிய இடம் இருக்கும். அங்கே மட்டும்தான் வாரத்தில் ஒரு நாள் கறிக்கடை இருக்கும். எட்டுப்பட்டியிலிருந்தும் வருகிற கிராமத்து மக்கள் அந்த வார சந்தை கூடுகிற புதன் கிழமையில் மட்டும்தான் கறியை வாங்கிக்கொண்டு போய் சமைப்பார்கள்

அந்தக் கறிக்கடையில் எங்கள் தாத்தாவின் கறிக்கடையும் இருந்தது என என் அப்பாவும் பெரியப்பாக்களும் அத்தைகளும் பாட்டிகளும் சொல்ல கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எங்கள் பூர்வீக தொழிலே ஆடுகளை மேய்ப்பதும் அதை வாங்கி விற்பதும் மற்றும் கறிக்கடை போட்டு வியாபாரம் செய்வதும்தான் என அவர்கள் நிறையக் கதை சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன்.

அந்த வாரச் சந்தை கறிக்கடையில் இப்போது போல மின்னணு தாரசுகளில் எடை போட்டு கறியை கொடுக்க மாட்டடார்கள். மாறாக கறியைக் கூறுகூறாகப் பிரித்து வைத்திருப்பார்கள். அந்தக் கறியின் அளவைப் பொறுத்து ஒரு ரூபாய் இரண்டு ரூபாய் என விலை இருக்கும்.அதில் ஒரு கூறோ அல்லது அவர்களின் தேவைக்கேற்ப இரண்டு கூறோ வாங்கிப் போவார்கள்.

இந்தக் கறியை ஒரு பாக்கு மட்டையில் வைத்து மடித்துக் கட்டிக்கொடுப்பார்கள். இந்த பாக்குமட்டையைக் கழுவி அப்படியே பத்திரமாக மடித்து கூரையில் சொருகி வைப்பார்கள். அப்போது பெரும்பாலும் பனைவோலை வேய்ந்த கிராமத்து வீடுகள் என்பதால் கூரையில் சொருகி வைத்து யாராவது விருந்தினர்கள் வந்தால் அவர்களுக்கு அந்தப் பாக்கு மட்டையில் சாப்பாடு போடுவார்கள்.

எனக்குத் தெரிந்து எண்பதுகளின் தொடக்கங்கள்வரை எங்கள் ஊரில் வாரச் சந்தை நடக்கிற நாளில் மட்டும்தான் கறிக்கடை இருந்தது. பின்னால் அந்த ஊரிலேயே ஒன்றிரண்டு இடங்களில் கறிக்கடைகள் முளைக்க ஆரம்பித்திருந்தன. அதிலேயும் தினசரி கறிக்கடைகள் இருக்காது. புதன்கிழமை மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமை என இரண்டு நாட்கள் மட்டும அந்தக் கறிக்கடைகள் இருக்கும்.

இந்தக் கறிக்கடைகள் புதிதாக வந்தபிறகுதான் கறியை கூறாகக் கட்டி விற்பது போய் எடை போடுகிற பழக்கம் வந்தது. நான் அநேகமாக எடை போடுகிற தராசை இங்கேதான் முதன்முதலாகப் பார்த்த நினைவிருக்கிறது. ஒரு கிலோ மற்றும் அரைக்கிலோ இதற்கு மட்டும்தான் எடைக்கற்கள் இருக்கும். கால்கிலோ மற்றும் 100 கிராம்கள் போன்ற அளவுகளுக்கு அவர்களாகவே சில கூழாங்கற்கள் போல சில கற்களை தாயரித்து வைத்திருப்பார்கள். அது உண்மையிலேயே அந்த எடை அளவில்தான் இருந்ததா என்பது பற்றியெல்லாம் யாருக்கும் கேள்விகூட எழுப்பத் தெரியாது என்பதுதான் உண்மை. கறிக்கடைகாரர்கள் எடைபோட்டு கொடுப்பது நியாயமாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்தான் எல்லாமே இயங்கி வந்தன. பெரும்பாலும் இரண்டு தரப்பிலும் யாரும் யாரையும் ஏமாற்றும் நோக்கம் அப்போது இருந்ததாக நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

எண்பதுகளின் பின் ஆண்டுகளில் ஊரின் நிறைய இடங்களில் கறிக்கடைகள் தொடங்கியிருந்தார்கள். அதாவது தெருவின் ஒரு மூலையில் இன்னும் குறிப்பாக சொல்லப்போனால் ஒரு புளியமரம் இருந்தால் போதும் அதன் அடியில் ஒரு கயிற்றை கட்டி ஆட்டை உரிக்க தொடங்கியிருந்தார்கள்,. புளிய மரத்தின் ஒரு அடிப்பாகத்தை வெட்டி அதை கறிவெட்டும் கட்டையாகயாகவும் பயன்படுத்த தொடங்கி கடையை போட்டுவிடுவார்கள். குடல் கழுவி ஆட்டின் இரைப்பையை சுத்தம் செய்த கழிவுகள் சேர்ந்து ஈக்களும் நாய்களும் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு சண்டையிட்டுக் கொள்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

நான் தொடக்கத்தில் சொன்ன கறிச் சந்தையில் ஒரே இடத்தில் ஆடுகளை அறுப்பார்கள். இதனால் அந்தக் கழிவுகளை குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் கொட்டிவைப்பார்கள். பின்னாட்களில் ஆட்டுத் தொட்டிகளில் மட்டும்தான் ஆடுகளை அடிக்க வேண்டும் என பஞ்சாயத்துகளில் ஒரு விதி இருப்பதும் அறிந்தேன். அந்த விதிகளின்படிதான் அந்த வாரச் சந்தைஅப்போது இயங்கி வந்ததையும் அறிந்தேன்.

ஆனால் பின்னால் இந்த விதிகளை பஞ்சாயத்துகார்கள் கண்டுகொள்ளவில்லையா? அல்லது தனியாக கவனிக்கப்பட்டார்களோ தெரியாது. தெருவிற்கு தெரு கறிக்கடைகள் அவர்கள் இஷ்டம்போல வசதி போல சௌகர்யம் போல வைத்துக்கொண்டார்கள்.

இடையில் சில ஆண்டுகள் நான் சென்னையில் குடியிருந்த சமயங்களில் அங்கே கறிவாங்க போகும்போது கவனித்த ஒரு விஷயம் அங்கே எந்தக் கறிக்கடையிலும் ஆடுகளை உரிப்பதை பார்த்திருக்கவில்லை. எங்கேயிருந்து கறியை மட்டும் எடுத்து வருகிறீர்கள் என விசாரித்ததில் அவர்கள் மொத்தமாக ஒரிடத்தில் ஆடுகளை உரித்து சுத்தம் செய்து அங்கேயிருந்த அவர்களும் ஆடுகளை எடை போட்டு வாங்கிவருவதையும் சொன்னார்கள். சென்னை மாநகராட்சி இந்த விஷயத்தில் சுகாதாரத்தை பேணியதை கவனித்தேன். ஆனால் இந்த ஸ்லாட்டர் ஹவுஸ்களில் உரித்து தொங்கவிடப்பட்ட ஆடுகளை எப்போது உரித்தார்கள் என்பதெல்லாம் நமக்கு தெரியாது.

ஒருமுறை ஆட்டுக்கறியை சமைத்து சாப்பிட்ட போது அது நெடுநாளைக்குமுன் உரித்து ஐஸ்ஸில் வைத்திருந்த கறியைப் போட்டு அனுப்பிவிட்டார்கள் போல. அந்த மாமிசத்தை சமைத்து சாப்பிடும்போது கெட்டுப்போன வாசனை வந்ததாலும் வாயில் ஒருவித மோசமான வாசனை வந்ததாலும் அருவறுப்புடன் அந்தக் கறியை எடுத்து சாக்கடையில் கொட்டியதும் நினைவிற்கு வந்தது.

இந்த ஞாயிறுதான் அந்தக் கறிக்கடைகளை அதிகாலையில் கிளம்பியபோது கவனித்தேன் என முதல் வரியைத் தொடங்கினேன் அல்லவா-? சேலத்திலிருந்து எங்கள் மல்லசமுத்திரம் ஊருக்கு 30 கிலோ மீட்டர் தொலைவிற்கும் வரிசையாக ஒவ்வொரு ஊரிலும் சாலை ஓரங்களில் கறிக்கடைகள் இருப்பதையும் அங்கே கறியை வாங்க கூட்டமாக நிற்பதையும் பார்த்தேன்.

எங்கள் அப்பா புதன் கிழமைகளில் கறியை வாங்கி வருவதையும் பண்டிகை காலங்களில் அவை எந்த நாளில் வந்தாலும் அன்று கறி சமைப்பதையும் பார்த்திருக்கிறன். பின்னாட்களில் எண்பதுகளின் தொடக்கங்களில் நான் மேல்நிலை படிப்பை முடித்து கல்லூரியில் படிப்பதற்காக ஈரோட்டிற்குப் போன சமயங்களில் அங்கேயே விடுதியில் தங்கிப் படிக்க வேண்டியிருந்தது. நான் வீட்டில் செல்லப் பிள்ளை என்பதாலும் எனக்கு ஹோம் சிக் அதிகமென்பதாலும் வாரம் தவறாமல் சனி ஞாயிறுகளில் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவேன். இந்த சமயத்தில்தான் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் கறி சமைப்பது என்கிற பழக்கத்திற்கு குடும்பத்தை அப்பா மாற்றினார்.

அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் கறி வாங்க வேண்டும் என்றால் 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலிருக்கிற பக்கத்து ஊரான ஆட்டையாம்பட்டிக்குப் போக வேண்டும். காரணம் அன்றுதான் ஆட்டையாம்பட்டியில் வார சந்தை . மேலும் என் அப்பாவின் நண்பர் அங்கே கறிக்கடை போடுவார் என்பதும் உபரி காரணங்கள்.

download (32)

ஞாயிற்றுக் கிழமையானால் நான் சைக்கிளை எடுததுக்கொண்டு உற்சாகமாக கறி வாங்குவதற்காக அந்த ஊருக்குப் புறப்படுவேன். அநேகமாக அந்தக் கடையில் அப்பா பெரும்பாலும் இருப்பார். காரணம் என் அப்பா கிராமங்களில் தோட்டம் தோட்டமாக போய் ஒவ்வொன்றாகவோ அல்லது மொத்தமாகவோ ஆடுகளை வாங்கிவந்து ஞாயிற்றுக் கிழமை சந்தையில் விற்பார். அப்போது புதன் கிழமை மல்லசமுத்திர சந்தை வெள்ளிக்கிழமை மோர்பாளைய சந்தை செவ்வாய் திருச்செங்கோட்டு சந்தை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆட்டையாம்பட்டி சந்தை. இவ்வளவுதான என் அப்பா அபப்போது போகிற வார சந்தைகள் . பெரும்பாலும் அப்பா வாங்கி விற்கிற சந்தைகள் இவ்வளவுதான்.

அப்பாவின் அந்தக் கறிக்கடை நண்பர் ஒரு நாளும் கறியை எடைபோட்டு எங்களுக்கு கொடுப்பதை நான் பார்த்திருக்கவில்லை. கூறுபோட்டு கறி விற்ற காலத்திலும் சரி அதன் பின்னால் எடைபோட்டு விற்ற காலத்திலும் சரி அவர் இரண்டு கைகளால் கறியை அள்ளி அள்ளி ஒரு பாக்கு மட்டையில் போட்டு கட்டி கொடுத்து அனுப்புவார். அப்பா பக்கத்தில் இருந்த சமயங்களிலும் சரி அவர் இல்லாத சமயங்களில் நான் மட்டும் போய் வாங்கி வந்த சமயங்களிலும் சரி அவர் இதே முறையில்தான் கறியை அள்ளிப்போடுவதை கவனித்திருக்கிறேன். மற்றவர்களுக்கு இப்படி செய்யாததையும் பார்த்திருக்கிறேன்.அதேபோல ஒரு நாளும் நான் அவரிடம் காசு கொடுத்து வாங்கிவந்திருக்கவில்லை. அப்பாவிடம் வாங்கிக்கொள்கிறேன் என சொல்லிவிடுவார். அதனால்அப்போது கறி என்ன விலைக்கு விற்றது என்பதுகூட எனக்கு தெரியாது.

புதன் கிழமைகளில் கறி சாப்பிடகிற வழக்கம் என்னால்தான் எங்கள் வீட்டில் ஞாயிற்றுக் கிழமைக்கு மாறியது என்பதை இப்போது தான் நினைத்தால் புரிந்தது. ஆனால் மொத்த ஊரும் ஞாயிற்றுக் கிழமை என்றால் கறி சாப்பிட வேண்டும் என்பது எப்போது மாறியது என்று கவனித்தர்ல் அல்லது இப்போது நினைத்து பார்த்தால் ஒரு விஷயம் நினைவிற்கு வருகிறது.

எண்பதுகளின் பின் ஆண்டுகளில் இது நடக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பெரும்பாலான அரசாங்க பணியாளர்கள் மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்றுகிறவர்களுக்கு வார விடுமுறையாக ஞாயிறு மட்டும்தான் விடுமுறை என்பதால் தங்களது வார விடுமுறையைக் கறி சாப்பிடும் நாளாக மாற்றிக்கொண்டார்கள் .

இந்த வழக்கம் மெல்ல மெல்ல மற்றக் குடும்பங்களுக்கும் பரவி இப்போது இந்த இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக எல்லாக் குடும்பங்களிலும் வார விடுமுறை என்பது ஞாயிறு எனவும் அன்று கறியோடு மற்ற சமாச்சாரங்களையும் இணைத்து கொண்டாட்டங்களுக்கு உரிய நாளாக மாற்றியிருந்தார்கள்.

இன்னும் சொல்லப் போனால் பின்னாட்களில் உலக தொலைக்காட்சிகள் கேபிள் வழியாக வீடுகளில் புகுந்த பிறகு ஞாயிறுகள் கறி சாப்பிடுவதோடு சில படங்களை வீட்டு தொலைக்காட்சிகளில் பார்க்கிற நாளாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தன.

இந்த வழக்கம் தற்போது பெரியளவில் குடும்பங்களில் பரவத் தொடங்கியிருந்ததன் விளைவுதான் நான் பயணம் செய்த 30 கிலோ மீட்டர் தொலைவிற்கும் கறிக்கடைகள் மற்றும் அங்கே போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு கறி வாங்க இருந்த கூட்டம். முன்பு ஆட்டுக் கறி அதிகம் போனால் பன்றிக் கறி எங்கேயாவது அதிசயமாக ஒரு கடை இருக்கும் . மாட்டுக் கறிக்கடையை நான் அதிகமாக பார்த்ததில்லை. கோழிக்கடைகள் என்பதெல்லாம் அப்போது அதிகமாக இல்லை.

ஆனால் கொங்கு நாட்டில்தான் பிராய்லர் கோழி வளர்ப்பு பண்ணைகள் உருவானதாலோ என்னவோ தெரியவில்லை இங்கேதான் நிறைய கோழிக்கடைகள் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல் வாரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில்தான் கறி சாப்பிடுகிற வழக்கத்தையும் இக்கடைகள்தான் மாற்றியமைத்தன. தினசரியும் கோழிகளை வாங்கி சமைக்க இயலும் என்பதை இந்த சிறு சிறு கோழிக்கடைகள் தான் தொடங்கி வைத்தன.
images (27)
இவர்கள் இன்னொரு காரியத்தையும் செய்தார்கள். தினசரி உங்கள் வீட்டில் கோழிக்கறி சமைக்க இயலவில்லை என்றால் கவலை வேண்டாம். அதற்கும் நாங்களே வழி செய்து கொடுக்கிறோம் என்ற ரீதியில் அவர்களே சில்லி சிக்கன் என்ற பெயரில் கோழிக்கறியை வாரத்தின் எல்லா நாட்களில் கிடைக்க செய்தார்கள்.அவ்வளவு ஏன் தினசரி எந்தநேரமும் கோழிக்கறியை வறுத்து விற்றார்கள்.கூடவே கோழி முட்டைகள் வேகவைத்தும் ஆப் பாயில் மற்றும் புல் பாயில் மற்றும் கலக்கி என விதவிதமாக சமைத்து அந்த கோழிக்கடைகளிலேயே விற்றார்கள்.

ஆக தினசரி கறி சாப்பிடுகிற பழக்கம் மெல்ல மெல்ல சமூகத்தில பரவ வசதியாக தொன்னூறுகளின் தொடக்கத்தில ஏற்பட்ட குளோபல் எக்கானமிக் மாற்றங்களும் மன்மோகன்சிங்கின் பொருளாதார கொள்கைகளும் காரணங்கள் என்று சொன்னால்அது கொஞ்சம் கூடுதலான கதையாகக்கூட நிறையப் பேருக்கு தோன்றாலாம். ஆனால் அதுதான் உண்மை.

images (28)
மக்களிடம் பணப்புழக்கம் என்பது சரளமாகயிருந்தது. அதாவது பணத்தின் மதிப்பு குறைந்தது ஆனால் புழக்கம் அதிகமாகியிருந்தது. இதனால் சாதரணமாக கூலி வேலை செய்பவர்கூட ஒரு நாளுக்கு 500 ரூபாய் சம்பாதிப்பதும் அதிலிருந்து நிறையப் பொருட்களை வாங்கி நுகிர்கிற காலச்சாரம் தொடங்கியிருந்ததும் நிகழ்ந்தது.இதை தொலைக்காட்சி விளம்பரங்களும் கட்டமைத்திருந்தன.
இதன் தொடர்ச்சியாகவே மக்கள் நினைத்த நேரங்களில் நினைத்த பொருட்களை வாங்க வேண்டும் என்ற பழக்கம் உருவாகவும் இந்தக் கறிக்கடைகள் அதிலொன்றாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தன.

சேலத்திலிருந்து ஒரு மணி நேரத்தில் எங்களூருக்கு பைக்கில் போய்விடலாம் என்பதால் நான் திருமண நேரத்திற்கு கல்யாண மண்டபத்திற்குப் போய் சேர்ந்துவிட்டேன். வழியெங்கும் கறிக்கடைகளைப் பார்த்து வந்திருந்தாலும் கல்யாண வீட்டில் சைவ சமையல்தான் என்பது கொஞ்சம் வருத்தமாகதான் இருந்தது. விருந்து முடித்து நண்பர்களை உறவினர்களை சந்த்தித்து பேசிவிட்டு மகிழ்ச்சியோடு மதிய நேரத்திற்கு திரும்பவும் சேலம் பயணம் தொடங்கினேன்.

இப்போது வழி நெடுக வேறு ஒரு காட்சியைப் பார்த்தேன். வேறு ஒரு கடையில் கூட்டம் அலைமோதுவதைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். ஆம் வழிநெடுக இருந்த ஊர்களில் இருந்த டாஸ்மாக் அரசு மதுவிற்பனைக் கூடங்களில் மது விற்பனை ஜோராக தொடங்கியிருந்ததும் அதற்கு காரணம்.

காலையில் வீட்டில் எடுத்துக்கொடுத்துவிட்டு வந்த கறியை சமைத்து சாப்பிட்டுவிட்டு மதியத்திற்கு நண்பர்களோடு அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையைக் கொண்டாடுவதற்காகக் குடிமக்கள் இப்போது சாராய கடைகளை நோக்கி படைபடையாக வரத் தொடங்கியிருந்தார்கள் என்ற உண்மைதான் அது.

காலையில் கறிக்கடைகளில் கூட்டம் கறி வாஙக இருந்ததைப் போலவே இப்போது அரசு சாராய கடைகளில் கூட்டம் இருந்தார்கள். இப்போது ஞாயிறுகள் என்பது கறி சாப்பிடவும் சாராயம் குடிப்பதற்கும் ஆன கொண்டாட்ட நாளாகவும் மாறியுள்ளது. அப்புறம் மாலைவேளைகளில் போனால் போகிறதென இந்தியத் தொலைக்காட்சிகளில் முதன்முதலாக ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படியாக ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.