Category: ஜீன்

லாவண்யா கவிதைகள்

images (34)

சாம்பல் சதுரம்

அரைநிலா மேகத்துண்டில்
முகம் துடைத்துக் கொள்ளுமொரு தருணம்
பகை தீராதவொரு மாந்த்ரீகன்
புகையுலவும் மயானத்தில் நுழைகிறான்
எரிந்தணைந்த சிதையின் சாம்பலையள்ளி
சதுரமொன்றைச் செய்கிறான்.
சதுரத்தின் சதுர்மூலைகளில்
பெயரிழந்த கபாலங்களை யமர்த்துகிறான்.
கருப்புத் துணிகளால் கபாலங்கள்மீது
நெருப்புப் பந்தங்களை எரியவிடுகிறான்
மந்திரச் சொற்களால் காளியை அழைக்கிறான்.
மண்டையோடுகளின் நடுவில்
மாவினால் செய்த பொம்மையை நிறுத்துகிறான்.
அதற்கென் பெயரை வைக்கிறான்.
கம்பளிச்சரடால் மாலையணிவிக்கிறான்
குண்டூசிகளால் பொம்மையைக்
குத்திக் குத்தி நிரப்புகிறான்.
மந்திரச் சொற்களால் காளியையழைக்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் காளி
எனக்கு கவிதைகளை தந்துகொண்டிருந்தாள்.
•••

அப்பாத்தாளும் ஆறு வருடங்களும்

அப்பாத்தாளுக்கு வயது எழுபது
அம்பதென்கிறாள். நம்புகிறார்கள்.
அவள் தோற்றம் நம்பவைக்கும்.
அவள் மனதுக்கு வயது இருபது.
அப்பாத்தாளுக்கு கற்பனைத் திறனதிகம்
சொல்சோர்விலாத பேச்சுத்திறன்
அதைவிட அதிகம்.
தன்னைச் சுற்றி ஒளிவட்டங்களை
சுழலவிடிவாள் சளைக்காமல்
முத்துமணியெனும் தன்பெயர்
முத்தரையர் பரம்பரையைக் குறிக்குதென்பாள்
வெள்ளைக் குதிரைமீது சவாரிசெய்து
பிள்ளைப் பருவத்தில் பள்ளிக்குச்சென்ற
வீரக்கதையை வாண்டுகள் வியக்க விவரிப்பாள்
ஆனைபோலொரு பிள்ளையை ஆவென்றலறாமல்
தான் பெற்ற அற்புத்தஃதை ஒரு நாள் மதியம்
பணிப்பெண் பாப்பாத்தியிடம் பகிர
வலிக்காமல் பிள்ளை பெற வழிகேட்டாள் அவளும்
ஓலைச்சவடியை மீண்டும் படித்து
ஓரிருநாளில் சொல்கிறேனென்றாள் தயங்காமல்
அப்பாவுக்குஆறுவருடங்கள்
தாய்ப்பால் தந்த்தாய் தழைத்திருக்கிறாள் சமீபத்தில்
மாதமாயிருக்குமென் புதுமனைவியதைநம்பி
முலைகள் பெரிதாக முருங்கைக்கீரையை
கட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள் இரண்டின்மீதும்.

விஸ்லவா ஸிம்போர்ஸ்கா கவிதைகள் – ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

download (1)

தூங்கும் பொழுது

நான் கனவு கண்டேன் எதையோ நான் தேடுவதாக.

எங்காவது ஒளிந்து அல்லது தொலைந்து இருக்கலாம்

படுக்கைக்கு அடியில், மாடிப்படிகளுக்கு அடியில்,

ஒரு பழைய முகவரிக்குக் கீழே.

நான் தோண்டினேன் உடையலமாரிகள், பெட்டிகள் மற்றும் இழுப்பறைகள்

அர்த்தமில்லாமல் திணிக்கப்பட்ட சாமான்களும் மடத்தனங்களும்.

எனது சூட்கேஸிலிருந்து நான் உருவினேன்

நான் மேற்கொண்ட பயணங்களையும் ஆண்டுகளையும்..

எனது பைகளிலிருந்து நான் உதறினேன்

உலர்ந்த கடிதங்கள், குப்பைகள், எனக்கு எழுதப்படாத இலைகள்

மூச்சிறைக்க நான் ஓடினேன்

வசதியானது, வசதியற்றது வழியாக

இடப்பெயர்வுகள், இடங்கள்.

நான் தட்டுத் தடுமாறினேன்.

உறைபனிக் குகைப்பாதைகள் மற்றும் ஞாபகமறதிகள் வழியாக

நான் மாட்டிக் கொண்டேன் முட்புதர்களுக்குள்

யூகங்களுக்குள்

நான் நீந்தினேன் காற்று வழியாக

மற்றும் குழந்தைப்பருவப் புல்வெளியில்

முடித்துவிட நான் தள்ளிமுள்ளி விரைந்தேன்

காலாவதியான அந்தி வீழ்வதற்கு முன்பு,

திரைச்சீலை, அமைதி.

இறுதியில் நான் நிறுத்தினேன் நீண்டகாலமாக நான்

தேடிக் கொண்டிருந்தது என்ன என்பதை அறிவதை.

நான் விழித்தெழுந்தேன்

எனது கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்

கனவு, இரண்டரை நிமிடங்களைக் கூட எடுத்திருக்கவில்லை.

இவ்வாறானவை காலம் மேற்கொள்ளும் ஜாலவித்தைகள்

தூங்கும் தலைகளில்

அது இடறிவிழ ஆரம்பித்ததில் இருந்து எப்போதும்.

•••

அஆஇ

நான் ஒருபோதும் தெரிந்து கொள்ளப் போவதில்லை

இப்போது அ. என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்தார்.

இறுதியில் எப்போதாவது ஆ. என்னை மன்னித்தாரா.

எல்லாமே அருமை என ஏன் இ. பாவனை செய்தார்.

ஈ. என்ன பங்கு வகித்தார், உ.வின் மௌனத்தில்.

ஊ. என்ன எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், எதையுமா.

நன்றாக முழுமையாக அவள் அறிந்திருந்த போதும் எ. ஏன் மறந்தாள்.

ஏ. எதை மறைக்க வேண்டியிருந்தது.

ஐ. எதைச் சேர்க்க விரும்பினார்.

என் இருப்பு அருகில் என்பதால்

எதையாவது அர்த்தப்படுத்துமா

ஒ. ஓ.க்களுக்கும் மற்றும் மீதமுள்ள அட்சரங்களுக்கும்.

••••

வியட்நாம்

“பெண்ணே உன் பெயர் என்ன?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எவ்வளவு வயது உனக்கு? எங்கிருந்து வருகிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“அந்தப் பதுங்கு குழியை ஏன் தோண்டினாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எவ்வளவு காலமாக நீ ஒளிந்திருக்கிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“எனது விரலை ஏன் கடித்தாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“நாங்கள் உன்னைக் காயப்படுத்துவோம் என உனக்குத் தெரியாதா?” “எனக்குத் தெரியாது”

“ நீ யார் பக்கம் இருக்கிறாய்?” “எனக்குத் தெரியாது”

“இது யுத்தம், நீ தேர்ந்தெடுத்தாக வேண்டும்.” “எனக்குத் தெரியாது”

“ உனது கிராமம் இன்னும் இருக்கிறதா? “எனக்குத் தெரியாது”

“அவர்கள் உன் குழந்தைகளா?” “ஆமாம்”

••••

பார்த்தவுடன் காதல்

அவர்கள் இருவருமே நம்பினார்கள்

ஒரு திடீர்ப் பிரியம் அவர்களிடம் இணைந்திருப்பதை

அந்த நிச்சயம் அழகானது

ஆனால் நிச்சயமின்மை இன்னும் கூடுதல் அழகு.

அவர்கள் முன்பு ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்பதால்

அவர்களுக்கிடையில் எதுவும் இல்லை என நம்பினார்கள் உறுதியாக

ஆனால் தெருக்கள், படிக்கட்டுகள், கூடத்தின் வழிகளில் இருந்து

என்ன சொற்கள் வருகின்றன—

நான் அவர்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன்

அவர்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?

முகத்துக்கு முகம் ஒரு கணம்

சில சுழற் கதவுகளில்?

ஒருவேளை ஒரு கூட்டத்தில் முனகிய ஒரு “மன்னிக்கவும்”?

ரிசீவரில் சிக்கிய ஒரு சிறுகாட்டமான “ராங் நம்பர்” –

ஆனால் நான் விடையை அறிவேன்

இல்லை, அவர்களுக்கு ஞாபகம் இல்லை.

இப்பொழுது ஆண்டுக்கணக்கில்

தற்செயல் அவர்களோடு விளையாடியபடி இருந்தது என்பதைக் கேட்டு

திகைக்கலாம் அவர்கள்

இன்னும் முற்றிலும் தயாராகாமல் இருக்கலாம்

அவர்களது தலைவிதியாக மாறுவதற்கு.

அது அவர்களை நெருக்கித் தள்ளியிருக்கலாம், அவர்களைப் பிரித்து விரட்டியிருக்கலாம்

அவர்களது பாதையை மறித்திருக்கலாம்

திமிராக ஒரு சிரிப்பு,

பிறகு குதித்தோடி விடலாம் அப்பால்.

அங்கிருந்தன அறிகுறிகளும் சமிக்ஞைகளும்

இன்னும்கூட அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாத போதும்.

மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒருவேளை

அல்லது சரியாக கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை

ஒரு இலை படபடத்ததா

ஒரு தோளிலிருந்து மற்றதிற்கு?

ஏதோ ஒன்று கீழே விழுந்தது, பிறகு எடுக்கப்பட்டது.

யாருக்குத் தெரியும், குழந்தைப்பருவப் புதருக்குள் தொலைந்த

பந்தாகக் கூட இருக்கலாம் அல்லவா?

கதவுக்குமிழ்களும் கதவுமணிகளும் அங்குண்டு

ஒரு தொடுகை இன்னொன்றால் மூடப்பட்டது அங்கு

முன்னதாகவே

அனுமதிக்கப்பட்ட சூட்கேஸ்கள் ஒட்டி ஒட்டி நிற்கின்றன

ஓர் இரவில், ஒருவேளை, அதே கனவு,

மங்கலாக வளர்ந்திருக்கலாம் காலைப் பொழுதில்.

ஒவ்வொரு ஆரம்பமும்

ஒரு தொடர்ச்சி மட்டுமே, இல்லையா,

மற்றும் நிகழ்வுகளின் புத்தகம்

எப்பொழுதுமே பாதிவழியில் திறந்து கொள்கிறது.

———-

இறுதி ஞாபகம்

எதை அது தேடுகிறது என்பதை ஞாபகம் இறுதியாகக் கண்டுபிடித்தது.

எனது அம்மா வந்துவிட்டார், அப்பா கிடைத்துவிட்டார்

நான் ஒரு மேஜையையும் இரண்டு நாற்காலிகளையும் கனவு கண்டேன்.அவர்கள் உட்கார்ந்தர்கள்

மீண்டும் அவர்கள் என்னுடையவர்கள், மீண்டும் உயிருடன் எனக்காக.

அவர்களது முகங்களின் இரு விளக்குகள் பிரகாசித்தன அந்தியில்

ரெம்ப்ராண்டுக்காக போல.

இப்பொழுது மட்டும் நான் கூறத் தொடங்கலாமா

எத்தனை கனவுகளில் அவர்கள் உலவி வந்தார்கள், எத்தனை கூட்டங்களில்

சக்கரங்களின் அடியிலிருந்து அவர்களை நான் வெளியில் இழுத்தேன்,

அவர்கள் அருகில் இருந்த எத்தனை மரணப் படுக்கைகளில் என்னோடு முனகினார்கள்?

துண்டித்தாலும் அவர்கள் திரும்ப வளர்ந்தார்கள், ஆனால் நேரடியாக அல்ல.

அபத்தம் அவர்களை ஒளிந்து கொள்ளுமாறு விரட்டியது

எனக்கு வெளியே அவர்கள் வலி உணரவில்லை என்பதால் என்ன,

எனக்குள் அவர்கள் இன்னும் வலித்தார்கள்

எனது கனவுகளில், நான் அம்மாவைக் கூப்பிடுவதை கேவலமான கும்பல்கள் கேட்டன

உயரே ஒரு கிளையில் எழும்பிக் கிரீச்சிடும் ஒரு பொருளிடம்.

குடுமியாகத் தொங்கும் என் அப்பாவின் முடியை அவர்கள் கேலி செய்தார்கள்

நான் அவமானத்துடன் விழித்தேன்.

எனவே இறுதியில்

ஒரு சாதாரண வெள்ளிக்கிழமை இரவு

திடீரென அவர்கள் திரும்ப வந்தார்கள்

அச்சு அசலாக நான் விரும்பியவாறு.

ஒரு கனவில், ஆனால் எப்படியோ கனவுகளிலிருந்து விடுபட்டு

வெறுமனே அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிதல் மற்றும் வேறெதுவும் இல்லை.

படங்களின் பின்புலத்தில் சாத்தியங்கள் மங்கலாக வளர்கின்றன

தேவையான வடிவத்தை இழந்தன விபத்துகள்.

அவர்கள் மட்டும் பிரகாசித்தார்கள், அழகாக ஏனெனில் அப்படியே அவர்களாகவே

ஒரு நீண்ட நீண்ட மகிழ்ச்சியான காலத்திற்கு அவர்கள் எனக்குக் காட்சியளித்தார்கள்.

நான் விழித்தெழுந்தேன். எனது கண்களைத் திறந்தேன்.

நான் உலகைத் தொட்டேன். ஒரு செதுக்கிய படச்சட்டகம்.

————

வெங்காயம்

வெங்காயம், இப்பொழுது அது பிறிதொன்றாக இருக்கிறது.

அதற்கு உள்ளுறுப்புகள் இல்லை.

ஒன்றுமே இல்லை, ஆனால் பரிசுத்தமான வெங்காயத்துவம்

நிரப்புகிறது இந்த வெங்காயவாதியை.

வெங்காயமயமாக உட்புறத்தில்

அது காட்சியளிக்கிறது வெங்காய இனிமையாய்

அது அதன் சொந்த வெங்காயநற்குரலைப்* பின்பற்றுகிறது

நமது மனிதக் கண்ணீர்கள் இல்லாமல்.

நமது தோல் சும்மா ஒரு மறைப்பு

ஒருவரும் செல்ல விரும்பாத அந்த இடத்திற்கு,

ஒரு உள் நரகம்,

உடற்கூறியலின் சாபம்.

ஒரு வெங்காயத்திற்குள் ஒரு வெங்காயம் மட்டுமே இருக்கிறது

அதன் உச்சியிலிருந்து பாதம் வரை

வெங்காயமிய ஒற்றைப்பித்து,

ஒருமனதான பரநிர்வாணம்.

அமைதியில், ஒரு துண்டினுடைய,

உள்முகமாக ஓய்வில்.

அதன் உட்புறம், அங்கிருக்கிறது ஒரு சிறிய ஒன்று

குறைக்க முடியாத அளவில்.

இரண்டாவது வைத்திருக்கிறது ஒரு மூன்றாவது ஒன்றை

மூன்றாவது ஒரு நான்காவதை உள்ளடக்கியது.

ஒரு மையநோக்கு விசை

அழுத்தப்பட்ட பல்லிசை.

இயற்கையின் உருண்ட தொந்தி,

அதன் மாபெரும் வெற்றிக் கதை,

வெங்காயம் தானாகவே உடுத்திக் கொள்கிறது

அதன் சொந்த மகிமையின் ஒளிவட்டங்களில்.

நாம் வைத்திருக்கிறோம் இரத்தக்குழாய்கள், நரம்புகள் மற்றும் கொழுப்பு

சுரப்பிகளின் ரகசிய அறைகள்.

நமக்குக் கிடையாது அத்தகைய மடத்தனமான

வெங்காயத்தனமான பூரணங்கள்.

——-

*daimonion என்னும் இச்சொல்லை சாக்ரட்டீஸ் பயன்படுத்துகிறார். உள்ளிலிருந்து எச்சரிக்கும் ஒரு குரல். ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கூறாது. ஆனால் அது தெய்வமும் கிடையாது பேயும் கிடையாது.

•••

ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

10387318_692355457468193_1627100695237812223_n

தமிழ்மணவாளன் கவிதைகள்

download (63)

சொல்ல நினைப்பதும் சொல்லி முடிப்பதும்

ஏதோவொன்றைச் சொல்ல நினத்துத்தான்

உரையாடல்கள் நிகழ்கின்றன

சொல்ல நினைப்பதற்கும் சொல்லி விடுவதற்குமான

இடைவெளி நொடிகளால் மட்டுமன்றி

யுகங்களாலும் ஆனது

இரண்டுக்குமான இடைவெளியில் தான்

சொற்கள் தேர்வாகின்றன

உடலும் கண்களும் சொற்களற்றப் பிரதேசத்தை

நிரப்பப் பிரயத்தனப் படுகின்றன

தவறான வார்த்தைகள்

உடன்பாட்டுக் கூறுகளையும்

எதிர்மறை முகமூடிகளால் அச்சமூட்டி விடுகின்றன

இலக்கில்லாத சொல்லாடல்களால்

எவ்விதப் பயனுமற்று

பொருளற்ற ஒலிகளாய்க் கரைந்து போகின்றன

மனத்தடைகள் பொருத்தமற்றப்

புறவழிச்சாலையில்

கடத்திச் சென்று விடுகின்றன உரையாடலை.

எவ்வளவு முயற்சிக்குப் பின்னும்

சொல்லவந்ததைச் சொல்ல முடியாமலே

கலைந்து போன உரையாடல் வெளி

திருவிழா முடிந்த திடலாய்

கேட்பாடற்றச் சொற்குப்பைகளோடு

வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது.

—-
அழைப்பு

பெருங்கூட்ட நெரிசலில்
பெற்றோரையிழந்த சிறுமியின்
விசும்பலென துக்கித்த மாலைப் பொழுதை
மதுபானக்கடையின் மங்கிய ஒளியில்
பருகிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எந்த அழைப்பையும்
ஏற்கவொண்ணாத
அலைபேசியின் மௌனம் அச்சமூட்டுகிறது.

சட்டைப் பாக்கட்டிலிருந்து
எடுத்துப் பார்க்கிறேன்.
வலது மேல் மூலையில்
குண்டூசிச் சிவப்பொளியதன் உயிர் காட்ட
அடுத்த அழைப்போ அல்லது
அதற்கடுத்த அழைப்போ
உன் மரணத்தை அறிவிக்கக் கூடும்.

அந்தச் செய்தியை எதிர் கொள்வது குறித்தும்
என்ன பதிலுரைப்பது என்னும்
பதற்றத்தைச் சோடாவில்
கலந்து பருகும் போது
தொண்டை வழி இறங்காமல் புரையேறுகிறது.

அய்யோ..
மரணத் தறுவாயிலும்
என்னைத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயா
நீ.

•••

நட்பு மனம்

அந்தப் பெருங்கடைத் தீப்பற்றியெரிந்த
அந்திபொழுது நெரிசலற்ற கடைவீதியில்
நேரெதிர் கொண்டு புன்னகைத்த என்னை
கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து போனாய்.
கண நேரம் அதிர்ச்சியுற்றாலும்
கவனிக்காமல் தான் போயிருப்பாயென
நம்பியது என் மனம்.

இருமுறை அலைபேசியில் அழைத்தபோது
யாரோடோ பேசிக் கொண்டிருந்தாய்.
மூன்றாம் முறை
முழு அழைப்புப் பாடலின் பின்
எந்த அழைப்பையும் நீ ஏற்க இயலாதிருப்பதாய்
அறிவித்தது யாரெனத் தெரியவில்லை.
எவருடனோ
பேசி முடித்த அந்தக் கணம்
பேருந்தொன்றின் படிக்கட்டில்
அவசரமாய் ஏறிக்கொண்டிருப்பாயென
நம்பியது என் மனம்.

வாய்ப்பிருந்த பொழுதையெல்லாம்
வெறுப்புமிழும் சொற்களால் நிரப்பினாய்.
என் மீதான அக்கறையன்றி
வேறென்ன காரணமிருக்கக் கூடுமென
நம்பியது என் மனம்.

தவிர்க்கவியலாச் சந்திப்பின் சில நொடிகளில்
நீ என்பாற் கொண்ட
பேரன்பின் பிரமாண்டம் குறித்து
நகைத்தபடி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய்.

நம்ப மறுக்கிறது என் மனம்.

••••••••••

பெருந்தலைக் காதல் ( FAT FACED PASSION ) ருஷ்ய மொழி : மாக்சிம் கார்க்கி MAXIM GORKY / ஆங்கிலம் வழி தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

download (62)

அது, கோடைகாலப் புழுக்கமான இரவு. குடிகாரப் பெண் ஒருத்தி சேற்றுக் குட்டைக்குள் முழங்கால் மூழ்க, இறங்கி நின்று விரசப்பாடல் ஒன்றின் இராகத்துக்கு உடலசைத்து ஆடிக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்தவழியே வருகிற அந்நியன், இருபத்தொரு வயது லியோனிட், அந்தப்பெண் தண்ணீருக்குள் விழுந்து மூழ்கிவிடுவாளோவெனப் பயந்து, அவளைக் குட்டையைவிட்டு வெளியே இழுக்கிறான். அவளோ, அந்த அந்நியனை முறைத்து விரட்டி, உதவி,உதவியெனக் கூச்சலிட்டு, மீண்டும் குட்டைக்குள் செல்ல விரைகிறாள். இரவுக் காவலன் அங்கு வந்து, அந்தப் பெண் உள்ளூர் மாஷா தான் எனக் கண்டுகொள்கிறான். கால்கள் ஊனமுற்ற ஒரு மகனிருக்கிற அவள் தினமும், ஒருநாள் இரவு கூடத் தவறாமல் இப்படித்தான் பிரச்சினை செய்கிறாள். இருவருமாகச் சேர்ந்து அவளை வீட்டில்கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடலாமென லியோனிட் யோசனை சொல்கிறான். அவனுக்கு விருப்பமானால், அவன் அப்படிச் செய்துகொள்ளலாமென்றும், ஆனால், அதற்குமுன் அவள் முகத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிடுமாறும் அறிவுரை சொல்லிவிட்டு, அந்த இரவுக்காவலன் இடத்தை விட்டகன்று செல்கிறான்.

மீண்டும் மாஷாவைத் தண்ணீரிலிருந்து இழுத்துக்கொணர்ந்த லியோனிட் இம்முறை அவளது முகத்தைப் பார்க்கிறான் – தழும்புகள் நிறைந்து, விகாரமாகச் சிதைந்த ஒரு முகம். லியோனிட் அவளை, அவளுடைய தூய்மையற்ற அடித்தளக் குடியிருப்பில்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அவர்கள் உள்ளே நுழையும்போது, மாஷாவின் 12 வயது மகன், அவன் பெயரும் லியோனிட்தான், லயாங்கா எனச் சுருக்கமாக அழைக்கப்படுபவன் விளக்கினை ஏற்றுகிறான். மாஷா, அப்படியே படுக்கையில் விழுந்து, ஆழ்ந்து உறங்கத் தொடங்குகிறாள். லியோனிட் அவளது ஈர உடையைக் களைந்து சூட்டடுப்பின் மீது காயப் போடுகிறான். அவன் அங்கேயே தங்கி, மாஷாவுடன் படுத்துக்கொள்ளப் போகிறானாவென, லயாங்கா கேட்கிறான். ………. அப்படித்தான் எல்லோரும் செய்வதாகச் சொல்கிறான், சிறுவன், லயாங்கா.

அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாய்ப்பினை மறுதளித்த லியோனிட், கால்கள் இழந்த சிறுவனுடன் பேசுவதற்காக அமர்கிறான். சிறுவன் மகிழ்ச்சியோடு அவனது உயிரினச் சேகரிப்புகளைக் காட்டுகிறான்: சிறுசிறு பெட்டிகளில் ஈ, கரப்பான், பூச்சிகள், வண்டுகள்; பல்வகைப் பண்பியல்புகளையும் அவற்றின் மீது ஏற்றி, அதற்கேற்ப அவற்றுக்குப் பெயர்களையும் சூட்டியுள்ளான். ஒரு இராணுவத்தான் போல் தற்புகழும் அனிசிம் என்ற பெயரில் ஒரு கரப்பான், ஒன்றுக்கும் உதவாத ஒரு உண்மையான கழிசடை `அதிகார வர்க்கத்தினன்` (பியூரோகிரட்) என்ற பெயரில் ஒரு ஈ, எதற்குமே பயனில்லாத, வெட்கங்கெட்ட ஒரு குடிகார `நிலப்பிரபு` என மற்றொரு கரப்பான். விட்டில் மற்றும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் தாம் அங்கே இல்லை. அது துரதிர்ஷ்டம் தான்.

நெஞ்சு நிமிர்ந்த ஒரு புன்னகை முகத்தோடு, அவனது அம்மா ஒரு மாபெரும் ஆளுமை என்கிறான், லயாங்கா. கொஞ்சம் அதிகக் குடி அவ்வளவுதான், என்றும் சொல்கிறான்.

லியோனிட் ஒரு திருடன் போலிருப்பதாக லயாங்கா நினைக்கிறான்; ஆனால், அவன் ஒரு க்வாஸ் மது விற்கும் பணியாளன்தானென்பதைப் பின்னர் கண்டுகொள்கிறான். அந்தச் சிறுவனை லியோனிடுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட, அவன் கண்டிப்பாக மீண்டும் வந்து பார்ப்பதாகச் சிறுவனுக்கு உறுதி கூறுகிறான். சிறுவன் அவனிடம், கொஞ்சம் க்வாஸும் அவனது பூச்சிகளுக்காகக் கொஞ்சம் பெட்டிகளும் கொண்டுவருமாறு கேட்கிறான்.

வீட்டுக்குத் திரும்பியபின், லியோனிட் ஒரு கடைக்குச் சென்று, அழகும் நேர்த்தியும் கொண்ட சில பெட்டிகளை வாங்குகிறான். அவன் வீட்டுக்குப் பக்கத்திலுள்ள சிறுவர்களிடம் பூச்சிகள் மற்றும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளைப் பிடித்துவரச் சொல்கிறான். பின்னர், பூச்சிகள், பெட்டிகள், அப்பங்களுடன் வட்டரொட்டிகளையும் எடுத்துக்கொண்டு லயாங்காவிடம் செல்கிறான். பரிசுப் பொருட்களைக் கண்டதும் வியப்பில் அதிர்ந்துபோகிற லயாங்கா, அந்தப் பெட்டிகளைத் தொடும் முன்பு கைகளைக் கழுவிவிடச் சொல்கிறான். மாஷா, மகனைக் கட்டிப்பிடித்துச் செல்லம் கொஞ்சுகிறாள். புதுவரவுப் பூச்சிகளில் ஒன்று, பெண் தோழிகளைப் பிந்திய இரவுகளில் சந்திப்பதற்காகச் சாளரங்களில் ஏறுவதற்கு வசதியாகக் கயிற்று ஏணி செய்யுமாறு மாஷாவைக் கூலிக்கமர்த்திய துறவியைப் போலவே இருப்பதாக, லயாங்கா, அவளிடம் சொல்கிறான். தேநீர்ப் பானையை அடுப்பில் ஏற்றுமாறும் சொல்கிறான். சர்க்கரை வாங்கிவருமாறு மாஷாவிடம் லியோனிட் காசு கொடுக்கிறான். புறப்பட்டுச் செல்கிற மாஷாவிடம், லயாங்கா, அவனது அடித்தளச் சாளரத்தை, வெளி உலகத்தைப் பார்க்க வசதியாக, அப்படியே சுத்தம் செய்துவிடுமாறு சொல்கிறான்.

அவள் சென்ற பின்னர், அவனது அம்மாவிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடல்களில் ஒன்றைப் பாடத் தொடங்குகிறான், லயாங்கா; இருந்தாலும், வெளியே ஒரு ஆர்மோனியத் தெருப்பாடகன் பாடும் சத்தத்தைக் கேட்டு, பாடுவதை நிறுத்துகிறான். சாளரம் வழியாகப் பார்ப்பதற்காக, அவனைத் தூக்கிக் காட்டுமாறு லியோனிடைக் கேட்கிறான். லியோனிட் அப்படியே செய்கிறான். அக்கம்பக்கத்தினர் சிலர், அந்த ஆர்மோனியத் தெருப்பாடகனை அங்கிருந்து துரத்துகின்ற வரையில், அவன் இசைப்பதைப் பார்த்தும் இசையினைக் கேட்டும் பரவசமாகிறான், லயாங்கா.

பின்னர், லயாங்கா, அவனுக்கு ஏற்படும் திகில் கனவுகளைப் பற்றி லியோனிட்டிடம் சொல்கிறான். ஒரு முறை அவன் தலைகீழாக வளரும் ஒரு மரத்தைக் கனவுகண்டான்; வேறொரு நாள் நாய் ஒன்று அவனது அம்மாவின் குடலைக் கடித்துத் தின்று, தின்று வெளியே துப்பியது. ஆனாலும், அவனொன்றும் அந்தத் திகில் கனவுகளால் பயந்துவிடவில்லை, என்கிறான், அவன்.

லியோனிட் கொண்டுவந்த மிட்டாய்களில் ஒன்றைத் தின்றுமுடித்த அவன், தாளினைக் கவனமாகத் தடவி, அழுத்திச் சமப்படுத்துகிறான். அவனது ஒரே தோழியான தண்ணீர் சுமக்கும் கட்காவுக்கு ஏதேனும் அழகுப்பொருள் செய்வதற்கு, அவன் அதை உபயோகப்படுத்திக்கொள்வான். கண்ணாடித் துண்டுகள், மண்பாண்டம் மற்றும் அட்டைத் தாள் துண்டுகள் போன்ற அழகான பொருட்களை மட்டுமே அவள் விரும்புகிறாள்.

பின்னர் லயாங்கா, “ கரப்பான் பூச்சி ஒன்றுக்குப் போதிய அளவுக்குத் தீனி கொடுத்தால் ஒரு குதிரை அளவுக்குப் பெரியதாக வளருமா?” எனக் கேட்கிறான். அந்தச் சிறுவன் அதனை நம்புவதைப் பார்த்து, லியோனிட் `ஆம்` என்கிறான். லயாங்காவுக்கு மகிழ்ச்சி; அவனது அம்மா இந்தப் பேச்சினைக் கேட்டு நகைப்பதாகக் கூறுகிறான். ஈக்களை நாய்கள் அளவுக்கும் கரப்பான்களை குதிரைகள் அளவுக்கும் பெரியனவாக வளரச்செய்வதாகக் கனவுகாண்கிறான். அந்தக் கரப்பான்களை செங்கல் இழுக்கப் பயன்படுத்த முடியும்; அதற்கான கட்டுக்கயிறுகளாக அவற்றின் உணர்கொம்புகள் பயன்படும். அப்படியான இராக்கதக் கரப்பான்களை விற்று அந்தப் பணத்தை, லயாங்கா, அவனது அம்மாவுக்காக திறந்த வெளியில் ஒரு வீடு வாங்குவதற்குப் பயன்படுத்தமுடியும்.

லியோனிட் எப்போதாவது திறந்த வயல்வெளிக்குச் சென்றிருக்கிறானாவென சிறுவன் கேட்க, அவன், வயல்களையும் சமவெளிகளையும் விவரிப்பதைக் கண்ணிமைக்காமல், ஆர்வத்துடன் கேட்கிறான். திறந்த ஒரு வெளியினை அவன் பார்க்க விரும்புவதாகவும், அப்படி எப்போதாவது அங்கு செல்ல நேர்ந்தால், அவனுடைய உயிரினச் சேகரிப்புகளையும் எடுத்துச் சென்று, வயலில் விட்டுவிடுவானென்றும் கூறுகிறான்.

மாஷா, சர்க்கரை மற்றும் வோட்காவுடன் வீடு திரும்புகிறாள். அம்மா, அவனது சாளரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தாதபோது மட்டும் அவனுக்கு அம்மா மீது கிறுக்குத்தனமான கோபம் ஏற்படுகிறதென்கிறான், லயாங்கா. தேநீர் வழங்கப்படுகிறது. லயாங்கா பெரியவனாக வளரும்போது, அம்மா, அவனுக்கு ஒரு வண்டி செய்து தருவாளென்றும் அதில் சென்று அவன் நகருக்குள் பிச்சையெடுப்பானென்றும் அவன் சொல்கிறான். அதோடு, அவன் ஒரு திறந்த வெளி வயலையும் பார்ப்பானாம். திறந்த வயல் என்னமோ சொர்க்கமாக இருக்குமென்று அவன் கற்பனைசெய்வதாகச் சொல்லிச் சொல்லி, அம்மா சிரிக்கிறாள். அங்கே, தொல்லைகொடுக்கும் இராணுவத்தான்களோடு குடிகார உழவர்களையும் சிறைமுகாம்களையும் அவன் காணவேண்டியிருக்குமென்று அம்மா நினைவூட்டுகிறாள். அவர்களும் குழந்தைகளாகிவிட்டதைப் போலவே இது குறித்த விவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

லயாங்கா நன்கு களைத்துவிட்டிருந்தான்; இருந்தாலும், லியோனிட் அவனைவிட்டுப் போய்விடுவானென்ற பயத்தினால் தூங்க விரும்பவில்லை. அவனைத் தங்கச்செய்வதாக மாஷா வாக்குறுதி கொடுக்கிறாள். தூங்கிவிழும் முன்பு, லயாங்கா, அம்மாவிடம், அவள் லியோனிடைத் திருமணம்செய்ய வேண்டுமென்கிறான்…. அவன் நல்லவன், அவளை அடிக்க மட்டுமே செய்கிற மற்றவர்களைப் போல் இல்லை.

சிறுவன் ஆழ்ந்து தூங்கியதும், வாழ்க்கையில் அவளுக்கான ஒரே ஆறுதல் லயாங்கா தானென்றும் அவனை நினைத்து அவள் ரொம்பவே பெருமைப்படுவதாகவும் மாஷா, லியோனிட்டிடம் கூறுகிறாள். அவனுடைய தந்தை, அவள் பணிப்பெண்ணாக வேலை பார்த்த பழைய நோட்டரி என்றும் கூறுகிறாள்.

அந்த நாளினை லயாங்காவுக்கான விடுமுறை நாளாகச் செய்ததற்காக, மாஷா, லியோனிட்டுக்கு நன்றி சொல்கிறாள். அவளது கையினை, அவனது மூட்டின் மீது வைத்துக்கொண்டு, அவனுக்குத் திருப்பிச் செலுத்த விரும்புவதாக அவள் பரிவுடன் சொல்கிறாள். லியோனிட் அந்த வாய்ப்பினை மறுதளிக்க, அவன் விரும்பினால் அவள் தனது முகத்தைக் கூட மூடிக்கொள்வதாகக் கூறுகிறாள். அப்போது தான், லயாங்கா தூக்கத்தில் ஏதோ முணுமுணுக்கிறான். மாஷா அன்பு மேலிட, மகனருகில் செல்கிறாள். அமைதியாக அங்கிருந்து கிளம்பிய லியோனிட் அடித்தளச் சாளரத்தைக் கடக்கும்போது, மாஷா அவளது மகனுக்காகப் பாடும் வித்தியாசமான ஒரு தாலாட்டு அவன் காதில் விழுகிறது.

பெருந்தலைக் காதல்கள் எழுந்துவருகின்றன

வரும்போதே பேரழிவைக் கொண்டுவருகின்றன

அவை பேரழிவைக் கொண்டுவருகின்றன

உன் இதயத்தை, அவை, சுக்குநூறாக்கும்!

ஓ, துரதிர்ஷ்டமே, ஓ, துரதிர்ஷ்டமே,

நாங்கள் எங்கே போய் ஒளிந்துகொள்வது, எங்கே?

துக்கத்தில் எழுகின்ற ஓலத்தைத் தடுக்க, பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அவன் விரைந்தோடுகிறான்.

*****

இத்தமிழாக்கம், நொய்டா, மாப்பிள் பிரஸ் பிரைவேட் லிட், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ரஷிய சிறுகதைகள், 2017 தொகுப்பிலுள்ள Fat Faced Passion ஆங்கிலப் பிரதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

நீர்மை குன்றும் நெடுங்கடல் ( சிறுகதை ) / சித்ரன்

images (31)

விஜயன்

மின் விளக்குகள் நீரில் தீட்டிய மஞ்சள் ஒளிப்பாலங்களை சலனப்படுத்தியவாறு விடியலைத் தேடி பிரவாகமெடுத்த மௌன நதியின் படித்துறையில் அவன் அமர்ந்திருந்தான். கூடு நீங்கிய ஆன்மாக்களை வசப்படுத்த எத்தனிக்கும் பார்ப்பனர்களின் வேதமந்திரங்கள் இயந்திரங்களின் சுருதியில் அவ்விடந்தோறும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. காலங்கள் உறைந்த நெடும்பாறைக் குன்று நதியின் தொலைவில் மிதப்பதாய் அவனுக்கோர் அதீத பிரமை. நீர்ச்சுழலையும், புதைமணலையும் எச்சரிக்கும் அறிவிப்பு பலகை ஏற்கனவே புதையுண்டிருந்த அவனது வாழ்வின் மீதான எள்ளலாய் அங்கு காட்சியளித்தது. அதனடியில் நாவிதர்கள் மழித்த தலை முடிச்சுருள்கள் குவியலாய் கிடக்க அம்மாவின் வற்புறுத்தலால் நாவிதனிடம் மீசையை மட்டும் மழித்துக் கொண்டான். வாசனாதி பொருட்கள் செந்தழலில் கருகும் வாசமும் ஈரத்தின் நசநசப்பும் அவ்விடம் தோறும் நிறைந்திருக்க சுன்னக்கட்டியால் தீட்டப்பட்டிருந்த சதுரக்கட்டத்திற்குள் அமர்ந்திருந்த கிழட்டு புரோகிதனின் முன் அம்மா அவனை அமரச் சொன்னாள்.

மாதவி

தனது இரு கரங்களையும் இருவர் அழுத்திப் பற்றியிருப்பதை உணர முடிந்த அவளுக்கு தனது உடல் மீது மற்றவர் கொள்ளும் உரிமை மட்டும் புரிபடாமலே இருந்தது. ஒரு வாகனத்தில் தான் பயணிப்பதை உணர்ந்திராதவள் இன்மையிலிருந்து தனக்குள் சதா ஒலிக்கும் குரலாகவே அவ்வாகன ஓசையை அறிந்தாள். அதன் சீரான உறுமல் மீண்டும் மீண்டும் கொடுங்கனவுகளின் சுழலுக்குள் அவளை இட்டுச் சென்றது. இருளிலிருந்து பாயும் உடல்களும் நிணநீரொழுகும் மாமிசப் பிண்டமான தனது நிதம்பத்திற்குள் அவற்றின் தேடலும் அவளை பீதியுறச் செய்தன.

முன் கதை

ஆடிக்காற்று சாலையில் செல்பவர்கள் மீது புழுதி வாரியிரைத்த ஒரு நண்பகல் பொழுதில் தங்களது வாழ்வை மாயச் சிலந்தியின் வலைபின்னலுக்குள் சிக்கவைத்த நூற்பாலைகளின் நகரமான திருப்பூரை அவர்கள் சென்றடைந்தனர். விஜயன் சுசீலாவோடும் மாதவி தான் நேசித்த ஒரு பேருந்து நடத்துனனோடும்.

1

விஜயனின் மனைவி ஒரு பெண் மகவை பிரசவித்து இறந்து ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது. மறு திருமணத்திற்காக நச்சரித்த அம்மாவின் புலம்பல் தம்பியின் திருமண நிகழ்வுகளால் சற்று அடங்கியிருந்த தருணத்தில் சுசீலாவைச் சந்தித்தான். புதுக்கோட்டை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வெளிவந்தவள் அவளுடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் தனதிருப்பை அறிவிக்கும் துள்ளலான நடையில் அவனது ஆட்டோவில் ஏறினாள். அப்பயணம் வெள்ளாற்றுத் தாழம்புதர் காட்டினுள் அவர்கள் இரு பாம்புகளாய் பிணைந்து மோகித்தது வரைச் சென்றது எதேச்சையானதா? அல்லது மனிதர்களின் விதி பகடைக் காய்களாக உருட்டப்படுதலின் நிகழ்தகவா? எனத் தெரியவில்லை.

திருப்பூரில் இருந்த அவன் நண்பன் தாஸ் அவர்களை தென்னம்பாளையத்தில் தீப்பெட்டிகளை அடுக்கினாற் போன்ற குடியிருப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றான். வீட்டு முதலாளியம்மாளிடம் அவர்களுக்குத் திருமணமாகி பல வருடங்களாகியும் குழந்தை இல்லையென்றும் ஊரில் விவசாயம் பொய்த்துப் போனதால் இங்கு பனியன் கம்பெனியில் வேலை பார்க்க வந்திருப்பதாகவும் சொன்னான். இத்தகவல்களிலெல்லாம் அக்கறை கொள்ளாதவளாய் பருத்த பெண்மணியான முதலாளியம்மாள் வீட்டுச் சாவியை கையில் எடுத்துக் கொண்டு தானாகவே இசைத்துக் கொள்ளும் மத்தளங்களையொத்த தனது புட்டத்தை குலுக்கியபடி நடந்து சென்றாள். தனது தேவை வாடகைப் பணம் மட்டுமே என்பதை அவளது அங்க அசைவுகள் உணர்த்தியவாறிருந்தது. இடப்புறம் சிறிய திண்ணையோடிருந்த அக்குடியிருப்புகளிலிருந்து சளியொழுகும் மூக்குடனும், பரட்டைத் தலையோடும் குழந்தைகள் புதியவர்களான அவர்களை ஆச்சரியமாய் பார்த்தவாறிருந்தன. அவர்கள் குடிபுகவிருந்த வீடு பத்துக்கு பத்தடி நீள அகலமும் திண்ணைக்கு நிகரான அதன் வலதுபுறப் பகுதி சமையலுக்கான பகுதியாக உள்ளடங்கியதாகவும் அதனுள்ளே பாத்திரங்கள் கழுவ ஒரு குழிவான பகுதியும் இருந்தது. பணம் வசூலிக்கச் சாத்தியமான அனைத்து தகவல்களையும் சுசீலாவிடம் அளித்து விட்டு முன்பணத்தோடு முதலாளியம்மா வெளியேறினாள். வீட்டுத் தேவைக்கான பொருட்களை வாங்கி வந்த பின் தான் வேலை செய்யும் பனியன் கம்பெனி முதலாளியிடம் கூறியிருப்பதாகவும் அடுத்த மாத முதல் தேதியிலிருந்து வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளலாமென தாஸ் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

இயற்கைச் சூழலில் ஏதேனும் கண்கள் கவனித்துவிடக் கூடும் என்ற பதைபதைப்போடு அதுவரை இணை சேர்ந்திருந்தவர்கள் முதன் முறையாக ஒரு அறையில் தனித்துவிடப்பட்ட அன்றிரவோடு உலகம் அழியப்போவதாய் புணர்ந்தனர். இருவரின் மூர்க்கமும் தணிந்து உறக்கம் கவியத் துவங்கிய வேளையில் லேசாக விசும்பிய சுசீலா தனது இரு குழந்தைகளையும், கணவனையும் பற்றி அரற்ற ஆரம்பித்தாள். விஜயன் அவளது இதழ்களில் முத்தமிட மீண்டும் அவள் இச்சையுற்றவளாய் அவனோடு பிணைந்தாள். புணர்ச்சியினூடாக அவளது கணவன் கட்டியிருந்த தாலிச் சங்கிலியை அவிழ்த்து மீண்டும் அவளது கழுத்தில் மாட்டியவன் இரு உடல்கள் முயங்க சாத்தியமான எல்லா வழிமுறைகளையும் அவளோடு முயற்சித்தான்.

பனியன் கம்பெனி வேலைக்குச் சேரும் யோசனை சுசீலாவிற்கு உவப்பானதாயில்லை. மாலையில் ஒரு இட்லி கடை நடத்தலாமென்றாள். ஆட்டோவை விற்று வைத்திருந்த பணம் ஒரு இட்லிக் கடைக்குத் தேவையான பாத்திரங்கள், தள்ளுவண்டி போன்றவற்றை வாங்கியது போக அதிகப்படியாகவே இருந்தது. முதல் மூன்று மாதங்கள் நட்டப்பட்டாலும் பிரச்சினையில்லை என்றவாறு அவர்களது வீட்டின் அடுத்த தெருவில் ஒரு தெருக்கம்ப சோடிய விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கடையை ஆரம்பித்தனர். அவனது அச்சத்திற்கு மாறாக முதல் நாளிலிருந்தே வியாபாரம் நன்றாக இருந்தது.

பனியன் கம்பெனியில் வேலை முடிந்து தாமதமாக வீடு திரும்புபவர்கள், பெரிய கட்டிடங்களில் தங்கி வேலை செய்யும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், சுமைவண்டி இழுப்பவர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் போக கார்களில் வந்து கூட பார்சல் வாங்கிச் செல்லும் வாடிக்கையாளர்கள் பெருகத் தொடங்கினர். வியாபாரத்தை முடித்து பின்னிரவு நேரங்களிலே வீடு திரும்புவர். களைப்பு கண்ணிமைகளுக்கு சுருக்கிட்டதைப் போல உறக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். விடியலில் விழிப்பேற்படுகையில் அவள் மீது கைகளை படரவிடுவான். அவளும் அதற்காகவே காத்திருந்தவளாய் தனது உடலை தளர்த்தித் தருவாள். ஒரு குயவனைப் போல் அவளுடலை தனக்கானதாக வார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சில சமயம் அவன் உறங்கினாலும் மார்முடிகளுக்குள் அவளது விரல்களை நுழைத்து காம்புகளை வருடி அவன் காமத்தை விழித்தெழச் செய்வாள். இருவருக்குமிடையேயான ஈர்ப்பு சற்றும் குறையாமல் பல பெரும்பொழுதுகள் கழிந்தன.

தாஸிற்கு சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குச் செல்ல விசா கிடைத்தது. முகவர்களிடம் கொடுப்பதற்காக அவன் கேட்ட தொகையை சுசீலா மகிழ்ச்சியோடு கொடுத்தனுப்பினாள். இடைவெளியற்று காய்த்துக் கனிந்திருக்கும் அத்திப் பழங்களை பழந்தின்னி வௌவால்கள் ஒரே இரவில் சூறையாடிச் செல்வதைப் போல வாழ்வு தலைகீழாக மாறப்போவதை அறியாமல் அந்நாட்களை விஜயன் கழித்திருந்தான். சண்முகம் மதுரை பக்கத்தைச் சேர்ந்தவன். வெளிர் தேகத்தில் அடர் கரு நிறத்தில் முறுக்கிய மீசையும் தாடியும் தோள்பட்டை வரை நீண்ட முடியும் கூத்துக் கலைஞனைப் போன்ற உடல் மொழியையும் உடையவன். தனது நண்பர்களுடன் அறையில் தங்கி பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்து வந்தான். இரவு உணவை முடித்துச் செல்லும் அச்சிறு கூட்டத்தில் தனது உற்சாகமான உரையாடும் இயல்பால் தன்னைச் சுற்றியொரு கவர்ச்சி மையத்தை உருவாக்கியிருந்தான்.

சண்முகம் சுசீலாவை மதினி என்றழைப்பதும் இவன் அவளை தம்பி என்றழைப்பதுமாக இருவரின் உறவு தொடங்கியது. சண்முகத்தின் வரவு சுசீலாவிற்குள் ஒரு அதீத உற்சாகத்தை உருவாக்கியது. உணவு உண்ணும் போது சண்முகத்தின் தேவைகளை தன்முனைப்போடு அவள் நிறைவேற்றுவதைப் பார்த்து மற்றவர்களும் “மதினி எங்ககிட்டேயும் தட்டிருக்கு என்பார்கள்”. அவன் வரத் தாமதமானாலோ வராது போனாலோ விஜயனின் மீது ஏதேனும் குறை கண்டறிந்து எரிந்து விழத் தொடங்கினாள்.

images (32)

அவன் வாங்கும் காய்கறிகளின் தரம் மீது அவளுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படத் தொடங்கியது. அவன் வாங்கி வந்த இரண்டு கிலோ வெண்டைக்காயில் ஒரே ஒரு சொத்தை வெண்டைக் காயை தேடிக் கையிலெடுத்து அரை மணிநேரம் சண்டையிட்டாள். அன்றிலிருந்து அவளே மார்க்கெட்டுக்கு செல்லத் தொடங்கினாள். ஒரு முறை சண்முகமும் சுசீலாவும் மார்க்கெட்டில் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தான். அவனைக் கண்டதும் முகத்தில் எந்த அதிர்ச்சியையும் காட்டிக் கொள்ளாது “வாங்கண்ணே ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வராம தனித்தனியா வரீங்களே” என்ற சண்முகத்தைப் பார்த்து “எதுக்கு அவரு சொத்த காய்கறி வாங்கவா?” எனச் சிரித்தாள்.

ஒரு நாள் வியாபாரத்தை முடித்து இரவு பதினோரு மணி வாக்கில் வீடு திரும்பினர். மறுநாள் தேவைக்காக அரிசியையும், உளுந்தையும் அவள் பாத்திரத்தில் கொட்டி ஊற வைத்தாள். கை கால் முகத்தை கழுவிய விஜயன் அசதியில் பாயை விரித்து படுத்தான். சற்று நேரத்தில் விளக்கணைத்து அவனருகில் படுத்தவள் அவனை முத்தமிட ஆரம்பித்தாள். அவளை வாரியணைத்து தன் மீது அமர வைத்தான். மேலும் தீவிரமாய் அவள் தந்த முத்தங்களில் லயித்திருக்கையில் அவனது மீசையை விரல்களால் நீவினாள். பிறகு நாவை அவனது உதடுகளுக்குள் நுழைத்து துழாவி நிமிர்ந்தவள் மீசையை நன்றாக முறுக்கி அதை ஒரு கணம் ரசித்தவளாய் மீண்டும் முத்தமிட்டாள். அவள் மீசையை முறுக்கிய விதம் அவனுள் உறுத்தலை கிளப்ப அவளது பித்தேறிய கண்களை ஆழமாக நோக்கினான். அவளது பார்வைப் புலன் தன்னை பிறிதொரு நபராய் நுகர்வதை உணர்ந்த வேளையில் அவளது கருவிழிகளின் இருண்மைகள் பிரதிபலிக்காத பிம்பம் சண்முகம் என்பதை அறிந்தான். அவனது பார்வையில் திகைப்படைந்தவள் அவன் மீதிருந்து இறங்கி அருகில் படுத்து விட்டாள். வெகு நேரம் இருவரும் உறக்கமில்லாமல் பாயில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர்.

மறுநாள் காலை சலூனுக்குச் சென்றவன் மீசையையும் தாடியையும் மழித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். சுசீலா அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கண்ணாடியைக் கையிலெடுத்து ஆராய்ந்தவனுக்கு மீசையற்ற தனது முகத்தில் மேலுதடு தடிப்பாகவும் மூக்கு சற்று நீளமாகவும் இருப்பதாகத் தோன்றியது. மொத்தத்தில் அவன் முகம் விகாரமாக காட்சியளித்தாலும் அவனுள் ஏதோ குரூர மகிழ்ச்சி மட்டும் தங்கியது. அன்றிரவு சாப்பிட வந்த சண்முகத்தை அவன் கண்டுகொள்ளவில்லை. “என்ன அண்ணே மீசையை வழிச்சுட்ட” என்றவனை நிமிர்ந்து அவனது முறுக்கிய மீசையையும் கண்களையும் அவன் பார்த்த பார்வையில் ஏதோ திகைப்படந்தவனாய் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். அதன் பிறகு சுசீலா அவனிடம் தேவையில்லாமல் சண்டையிடுவதில்லை.

2

அவர்கள் வசித்த தெருவிலிருந்து இரண்டு தெருக்கள் தள்ளியிருந்த ஒரு பெண்கள் விடுதியில் மாதவி தங்கியிருந்தாள். கணவனை விட்டு பிரிந்த பெண்கள், கடன் தொல்லையால் வாழ்வை அடகு வைத்த குடும்ப பெண்கள் என துர்விதிகளால் சூழப்பட்டவர்கள் அவ்விடுதியில் தங்கி பனியன் கம்பெனிகளில் வேலை பார்த்து வந்தனர். பலரிடம் கடன் பெற்று கடைகளில் விற்கும் விசில்களை வாங்கி தீயிட்டுக் கொழுத்தும் விநோத பழக்கமுடையவளாய் மாதவியைப் பற்றி ஏற்கனவே அவள் அறிந்திருந்தாள். இருவருக்குமிடையே நட்பு முகிழ்த்த பின் ஒரு தருணத்தில் இதைக் குறித்து அவளிடம் கேட்டதற்கு செவிகளில் எந்நேரமும் ஒலிக்கும் விசில் சத்தத்தை வேறு எப்படி நிறுத்துவது என்று எதிர் வினா தொடுத்தாள். சில வேளைகளில் தனது கைகளில் இருக்கும் ஊசி துளைத்த வடுக்களிலிருந்து சிற்றெறும்புகள் வெளியேறுவதாக அவளிடம் காட்டுவாள். அவ்வடுக்கள் அப்பேருந்து நடத்துனனால் ஏற்படுத்தப்பட்டவை. அவளை சுயநினைவிழக்கச் செய்து எத்தனை பேர் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள் என்ற கணக்கு ஒவ்வொருவரிடமும் வேறு மாதிரியாய் இருந்தது.

ஒரு முறை காய்கறி வாங்கச் சென்றவள் மாதவியை அழைத்து வந்தாள். கையில் பையோடு நின்றிருந்த மாதவியைக் கண்டு விஜயன் புரியாமல் விழித்திருக்க சுசீலா அவனை ஏக்கத்துடன் பார்த்து கெஞ்சும் குரலில் “இனிமே இவள் இங்கேயே தங்கட்டும்” என்றாள். அவன் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்த மாதவியை உள்ளே அமர வைத்துவிட்டு அவனை திண்ணைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். விடுதி முதலாளியை மாதவி அடித்து விட்டதால் அவரது மனைவி இரவு அவளை வெளியே தள்ளி மறுபடியும் விடுதிக்குள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று கூறிவிட்டதாகச் சொன்னாள். இரவு முழுதும் மாதவி விடுதியின் வெளியே சாலையோரத்தில் அமர்ந்துவிட்டு பகலில் பையுடன் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறாள். காய்கறி வாங்கி வரும் வழியில் அவளைக் கண்டதாகவும் பரிதாபமாக இருந்ததால் நமக்கு ஒத்தாசையாக இருக்கட்டுமென்று அழைத்து வந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அரைமனதுடன் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். மாதவி பையை தலைக்கு வைத்தவளாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏதோ தனது சொந்த வீட்டில் உறங்குவதைப் போல் ஆசுவாசமாக உறக்கத்திலிருந்தவளை விரட்ட மனமில்லாது அவளது குடும்பத்தைப் பற்றிக் கேட்டான். பெரம்பலூரைச் சேர்ந்தவள். ஒரு தனியார் பேருந்து நடத்துனனை விரும்பி அவனோடு வந்திருக்கிறாள். திருப்பூரில் ஒரு அறையில் போதை ஊசியேற்றி அவனும் உடன் நால்வரும் மூன்று நாட்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். பிறகு அவளது நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு அவன் கிளம்பிவிட்டான். பைத்தியம் போல் அழுதவாறு திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தவளை விடுதி முதலாளியின் மனைவி இரக்கப்பட்டு விடுதியில் தங்க வைத்திருக்கிறாள். விடுதி வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே தங்கியிருந்தவளை முதலாளி ஆசையுடன் முயற்சிக்க இவள் தனியாய் அழைத்துச் சென்று அவன் தந்த முத்தங்களை ஏற்றுக் கொண்டு பிறகு அவனது விதைப் பையிலே முழுபலத்துடன் மிதித்திருக்கிறாள்.

காந்தத்தின் எதிர் துருவங்களாய் இருந்த அவர்களது உடல்களுக்கிடையே ஒரு விலக்கு விசையாய் மாதவியின் வருகை அமைந்தது. அவர்களது சிறிய அந்த அறையில் அவன் இடது ஓரத்திலும் நடுவில் சுசீலாவும் வலது ஓரத்தில் மாதவியும் படுத்தனர். உறவற்ற நாட்கள் அவனை ஏக்கத்தின் கொதிநிலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. நாட்கள் வாரங்களாய் கடந்தன. பிறிதொரு நாள் பகல் முழுதும் இரவிற்காக ஏங்கியிருந்தான். படுக்கைக்கு சென்ற பின் சற்று நேரமானதும் மெதுவாக தலையைத் தூக்கி மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனப் பார்த்தான். தலைவிரி கோலமாய் நிலை குத்திய கண்களுடன் ஓட்டுக் கூரையை வெறித்தபடி அவள் அமர்ந்திருந்தாள். உறக்கம் வராமல் அமர்ந்திருக்கிறாளோ என்றெண்ணியவன் மேலும் அரை மணி நேரம் காத்திருந்தான். மறுபடியும் அவள் என்ன செய்கிறாள் எனப் பார்த்தான். முதலில் என்ன நிலையில் இருந்தாளோ அந்நிலையிலே சிலையானவளைப் போல் அமர்ந்திருந்தாள். அவனை நோக்கி திரும்பி படுத்திருந்த சுசீலா உறங்கியிருக்கப் போகிறாள் என அவளது கீழுதட்டை விரல்களால் இழுத்தான். லேசாக முகம் மலர்ந்து கண்களை திறந்து பார்த்தாள். அவளது சேலையை ஒதுக்கி கொங்கைகளைச் சீண்டினான். அவனது கையைத் தட்டிவிட்டவள் மாதவி உறங்கி விட்டாளா எனத் திரும்பிப் பார்த்தாள். குருதித் தாகமெடுத்த பிடாரியாய் ஓட்டிலிருந்து இறங்கி வரப் போகும் யாருக்காகவோ அவள் காத்திருந்தாள். வெகு நேரம் அவள் உறங்குவதற்காக காத்திருந்த இருவரும் உறங்கிவிட்டனர். விடியலுக்கு முன் விழிப்பேற்பட்டு மாதவியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் அஞ்சியதைப் போல் இல்லாமல் உறங்கியிருந்தாள். சுசீலாவின் அருகே தவழ்ந்து சென்று அவளை சேர்த்தணைத்தான்.

உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவள் அவனை மார்போடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்டாள். பிறகு இருவரும் முத்தமிட்டவாறு காய்ந்த சருகுகளின் மீது ஓசையெழும்பாமல் நடக்க முயற்சிப்பவர்களாய் மிகப் பொறுமையாய் ஆடைகளைக் களைந்தனர். மாதவி விழிக்கக் கூடுமென்ற பதைபதைப்பு காமத்தில் மேலும் கிளர்ச்சியைக் கூட்டியது. எவ்வளவு தழுவியும் திகட்டாத உடல்கள் உச்சத்தை நோக்கி அவர்களை இழுத்துச் செல்ல சுசீலாவிற்குள் நுழைந்து நுழைந்து மீண்டான். பிரக்ஞையின் சிறு விழிப்பில் எதேச்சையாய் அவர்களிருவரும் பார்வையைத் திருப்ப கண்களை அகலத் திறந்தவாறு மாதவி அவர்களை வெறித்திருந்தாள். பிடரியில் அறைந்தாற் போன்ற அதிர்ச்சியோடு வெட்கமும் சேர சுசீலாவின் மீதிருந்து தாவி அவனது பாயில் விழுந்தான். தான் நிர்வாணமாய் இருப்பது உறைக்க கைகளால் துழாவி சுருட்டி வீசப்பட்டிருந்த கைலியை எடுத்து இடுப்பின் மீது போர்த்திக் கொண்டான்.

images (33)

விடிந்தபின் அன்றைய வேலைகளில் அவர்கள் மூழ்கியிருக்க மாதவி ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். காலை உணவிற்கான தயாரிப்பில் இருந்த சுசீலாவிடம் நேற்றைய இரவின் இயலாமையை அவன் முறையிட அவள் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். மாதவி அங்கு தங்கியிருப்பதை அவன் சகித்துக் கொள்ள எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. முதலில் அவர்களுக்குள் தன்னிச்சையாக எழும் இச்சைகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவள் எப்போதும் சவக்கலை கூடிய முகத்தோடு அலைந்தாள். எவ்வித உணர்ச்சிகளையும் வெளிக்காட்டாதவளாய் அவள் இயல்பு மாறியிருக்க அந்த முகத்தசைகளும் தனது இயல்பை மறந்து இறுகி எலும்போடு உறைந்திருந்தன. அவர்கள் சொல்லும் வேலைகளை எவ்வித சலனமும் இல்லாமல் செய்வாள். ஆனால் அவை அவர்களால் சமாளிக்கக் கூடிய வேலைகள் தான். நள்ளிரவில் வீடு திரும்பி அவர்கள் உறங்க அவள் உறக்கமில்லாமல் வெறுமனே உட்கார்ந்திருப்பாள். சில சமயம் படுத்தவாறு கண்களைத் திறந்திருப்பாள். சூரியன் முதல் கிரணங்களை வெளிவிடும் தருணத்தில் மெல்ல உறக்கத்திற்குள் நழுவும் அவள் மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு கண்விழிப்பாள்.

மாதவி அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விஜயனும் சுசீலாவும் உறவு கொள்ளாமல் நாட்களை கழித்தனர். அவன் குறைபட்டுக் கொண்ட அளவு சுசீலா பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. அவர்களுடைய வேலையின் ஒவ்வொரு பகுதிகளையும் அவள் மாதவிக்கு நேர்த்தியாக சொல்லித் தர அனைத்தையும் அவள் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டாள். சுசீலாவின் கேள்விகளுக்கு அவள் செவியைத் தாண்டாத ஓசையளவில் பதில் தருவாள். மற்றபடி அவள் நடவடிக்கைகளில் எவ்வித மாற்றமும் இல்லை.

கடையில் விஜயனது வேலை சாப்பிடுபவர்களின் இட்லி தோசைகளை கணக்கு வைத்துக் கொள்வதும், சாப்பிட்டதற்கு காசு வாங்கி கல்லாவில் போடுவதுமாக சுருங்கியது. சுசீலா சமையலைச் செய்ய மாதவி சாப்பிடுபவர்களின் தேவைக்கேற்ப பரிமாறினாள். அவளை சிரிக்க வைக்க சண்முகம் செய்த முயற்சிகளை சற்றும் கவனத்தில் கொள்ளாது தனது வேலையில் மட்டும் அவள் குறியாயிருந்தாள். சண்முகம் அவனது வீண்சேட்டைகளால் தற்போது வெறுப்பேற்படுத்தும் கோமாளியாகத் தோன்றினான். இதை சுசீலாவிடம் குறிப்பிட்டு உற்சாகமாய் அவன் பேச அவள் காதில் வாங்காதவளாய் சென்றாள்.

சில நாட்களாக சண்முகத்தின் நடவடிக்கைகள் ஏதோ அர்த்தம் பொதிந்ததாகத் தோன்றின. அவன் அறிய முடியாத சமிக்ஞைகளை சுசீலாவிற்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தான். காய்கறி வாங்கி திரும்பி வரும் வழியில் தொலைவில் இவளோடு பேசிவந்தவன் அடுத்த தெருவில் மறைவதை தேநீர் கடையிலிருந்து பார்த்தான். சுசீலா தினமும் காலையில் மார்க்கெட் செல்லும் முன் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்வதில் சற்று அதிக நேரத்தை செலவழித்தாள். எரிச்சல் எல்லை மீறிய ஒரு நாள் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தவளை நோக்கி “நீ எதுக்கு இப்படி சிங்காரிக்கிறன்னு தெரியுது” என்றான். முகத்தில் எவ்வித மாறுதலையும் காட்டாமல் சிரித்தவாறே அவனையும் உறக்கத்திலிருந்த மாதவியையும் பார்த்தாள். மெதுவாக அவனருகில் வந்தவள் அவனைச் சுவரோடு சேர்த்துத் தள்ளி தனது புட்டத்தை அவன் தொடையிடுக்கில் பொருத்தி உரச ஆரம்பித்தாள். சிலிர்த்துக் கிளம்பிய குறியை சற்று நேரம் வெறித்தவள் பாயேதும் விரிக்காமல் அவனை படுக்க வைத்து ஒரு கையில் அவனது சட்டை பொத்தான்களை கழட்டியவாறு மறு கையால் தனது ஆடைகளை களைய ஆரம்பித்தாள். அவன் திகைப்புடன் மாதவியை திரும்பி பார்த்தான். அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தாள். சற்று நேரத்தில் அவர்களைச் சுற்றி ஆடைகள் இரைந்து கிடக்க இருவரும் நிர்வாணமடைந்தனர். அவளது உதடுகளை அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து தொடை வழியாக கீழிறக்கி மீண்டும் அடிவயிறென வட்டமாக படரவிட்டாள். கதிரறுவாளைக் கொண்டு அறுக்கப் போவதைப் போல் அவனது புடைத்த குறியை இடது கையால் பிடித்தவள் ஆட்டுக் கல்லில் குளவியைப் போல் சுழற்றினாள். பிறகு அனைத்தும் ஒழுங்காய் இருப்பதைப் போல் தலையை ஆட்டியவள் தனது யோனியின் வாயிலில் அவன் குறியை மேலும் கீழுமாக தேய்த்தாள். அவன் முனக ஆரம்பித்தான். அதையே மீண்டும் மீண்டும் செய்தவள் ஆள்காட்டி விரலை அவன் உதட்டின் மீது வைத்து முனகலை நிறுத்தினாள். பிறகு அவனது குறியின் நுனி லிங்கத்தை மட்டும் உள்ளே அனுமதித்து இடுப்பை சுழற்றி ஒரு முழுவட்டமடித்தாள். பிறகு ஒவ்வொரு அங்குலமாக பக்குவமாக உள்ளே அனுமதித்தவள் மெல்ல மெல்ல வேகமெடுத்தாள். அவனது உடலின் அனைத்து மயிர்க்கால்களும் காமத்தில் சிலிர்த்தன. அறையின் ஒவ்வொரு பொருட்களும் பார்வையிலிருந்து மறைய ஆளரவமற்ற ஒரு வெண்பனிப் பிரதேசத்தில் பிரவேசித்தவன் பின் நிகழ்ந்ததையேதும் அறியாது உடல் வலியோடு உறங்கிப் போனான்.

கண்விழிக்கையில் இடுப்பில் பெரும் சுமையேற்றியதைப் போன்ற வலியை உணர்ந்தான். சமையலறையில் ஆவி மேலெழும்பிய சோற்றுச் சட்டியை கரித்துணியால் பற்றிக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்த மாதவி அவன் முனகல் ஒலியைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் பார்வையைத் தவிர்த்து வலது புறம் திரும்ப அவனது கைலியும் சட்டையும் தரையில் சுருண்டு கிடந்தன. தலையை தூக்கி இடுப்பிற்கு கீழே பார்த்தவனின் விந்துக் கறை படிந்த குறி ஒரு மிளகாயளவு சுருங்கிக் கிடந்தது. பதறியெழுந்து கைலியை கட்டிக் கொண்டான்.

ஒரு செம்பில் தண்ணீரை எடுத்துச் சென்று சுசீலா எங்கு சென்றிருப்பாளென யோசித்தவாறு முகத்தைக் கழுவினான். துண்டால் முகத்தை துடைக்கையில் அவனது தட்டில் சோறும் சாம்பாரும் காத்திருந்தன. மாதவி அவளது தட்டிலும் சாப்பாட்டை போட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். சோற்றில் கைவைக்க தீக்குள் விரலை விட்டது போன்ற சூட்டினால் திடுக்கிட்டவனை மாதவி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு சாப்பாட்டைத் தொடர்ந்தாள். மின்விசிறியின் வேகத்தை அதிகரிக்கச் செய்து சோறு ஆறக் காத்தருந்தான். ஆவியடங்கிய சோற்றைப் பிசைந்து ஒரு கவளத்தை வாயிலிட மாதவியின் சாம்பார் புளிக்குழம்பை விட கூடுதல் புளிப்பாய் இருந்தது. அவளிடம் சுசீலா எங்கே எனக் கேட்க சோற்றை மென்றவாறு தலையை குறுக்காக ஒரு முறை ஆட்டினாள். நிமிடங்கள் பெருஞ்சுமையாய் அவன் மீது இறங்க சுசீலா இல்லாத மாலை நேரம் குழப்பத்தின் புகைமூட்டத்திற்குள் அவனை இழுத்துச் சென்றது.

அன்று அந்த நகரத்தில் கவிந்த இரவு அவன் வாழ்வில் படிந்த இருண்மையாய் இறுதி வரை தங்கிவிட்டது. நான்காவது நாளாக வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடந்தான். சுசீலா அவனை நீங்கிய நாளில் அரைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த புளித்த மாவின் வாடை அந்த அறை முழுதும் நிரம்பி மது அருந்தியவனாய் அவனை நினைவிழக்கச் செய்தது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை மட்டும் மாதவி சோற்றை ஆக்கி உண்டாள். தட்டில் அவள் வைத்த சோற்றை இரண்டு கவளங்களுக்கும் மேல் உண்ண முடியாமல் குன்மம் வந்தவனைப் போல் விஜயன் சுருண்டு கிடந்தான். மாதவியிடம் சாம்பல் நிறப்பூஞ்சை படர்ந்த அப்புளித்த மாவை குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டச் சொன்னான்.

பத்து நாட்கள் கழிந்த பின் அவனது உணவுக்குழாய் சற்று கூடுதலான உணவை அனுமதித்தது. இரண்டு வாரங்கள் கடந்ததும் கொஞ்சம் உடலும் மனமும் தேறி ஏதோ ஒரு வேகம் எழ மாதவியிடம் மீண்டும் கடையை ஆரம்பிப்போம் என்றான். மாதவியின் சமையல் திறன் மீது தீவிர ஐயம் தன்னுள் இருந்தாலும் வேறு வழியும் தெரியவில்லை. உணவு உட்கொண்ட பின் முகத்தில் வெறுப்புடன் சுசீலாவை விசாரித்தவர்களுக்கு உடல் நலமில்லாமல் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்ற பதில் கிடைத்தது. அதைக் கேட்டவர்களின் முகபாவம் ஒருவித கேலித் தனத்தைக் காட்டிச் சென்றதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மாதவி ஏன் சாம்பாரில் அவ்வளவு புளியைச் சேர்த்தாள் என அவனால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் வாட்ச்மேனாக வேலை செய்யும் அவனது ஊர்க்கார கிழவர் ஒருவர் “தம்பி இந்த சாம்பார இப்படியே சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தேனா என் வாயும் புளிச்சு சூத்தும் புளிச்சுப் போயிரும்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

ஒரு மாதம் மீண்டும் கடையை நடத்தியிருப்பர். ஊருக்குப் புதிதாய் வந்த யாரோ இருவர் மட்டும் வெறுப்போடு உணவருந்திச் சென்ற அன்றிரவோடு கடை மூடப்பட்டது. சுசீலா அவர்களது சேமிப்பிலிருந்து ஒரு ரூபாயைக் கூட எடுத்துச் சென்றிருக்கவில்லை. எந்த வேலைக்கும் செல்லாமல் ஒரு மாதம் திருப்பூரில் சுற்றித் திரிந்தான். பிறகு இரண்டு மாதங்கள் ஒரு டெக்ஸ்டைல் கம்பெனியில் ஒரு நாளைக்கு பத்து மணிநேரம் பனியனை மடித்து வைக்கும் வேலை. சுறுசுறுப்பற்ற அவனது வேலையால் எரிச்சலடைந்த கண்காணிப்பாளர் அவனை விட ஒரு கிழவி அதிக எண்ணிக்கையில் பனியனை மடித்து வைப்பாள் என்று திட்டிய அன்றோடு அந்த வேலையும் நிறைவுற்றது.

மாதவியும் அவனும் தனியாய் ஐந்து மாதங்கள் அவ்வீட்டில் வசித்திருப்பர். ஒரு பெண்ணோடு தனித்திருக்கும் போது எழ வேண்டிய எந்த இச்சையும் அவனுக்குள் ஏற்படவில்லை. சோற்றைத் தட்டில் கொட்டி அவன் முன் நீட்டுவதற்கும் மேலாக அவனுடன் உறவிற்கான எந்த முனைப்பும் அவளிடம் இல்லை. சில நாட்களாகவே ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவனுள் தீவிரமாக எழத் தொடங்கியது. மாதவியை என்ன செய்வதென்ற குழப்பம் எழ அவளையும் அழைத்துச் செல்லலாமென முடிவெடுத்தான்.

3

தனது தம்பி மகன் பாபுவின் மூன்றாவது பிறந்த நாளன்று மாதவியோடு புதுக்கோட்டை அருகில் உள்ள தன் சொந்த ஊரான வம்பனுக்குத் திரும்பினான். வாசலில் அவர்களைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா ஏதும் பேசாமல் அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றாள். என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் வீட்டுத் திண்ணையில் அவன் அமர மாதவியும் அவனருகில் அமர்ந்தாள். வீட்டிலிருந்து வெளிவந்த அவன் தம்பி “வாங்கண்ணே” என்று அழைக்க தம்பி மனைவி இருவரையும் அழைத்தவாறு செம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். உள்ளே அவன் மகளும் தம்பி மகனும் விளையாடும் ஓசைகள் கேட்டன. அரை மணி நேரம் கழிந்த பின் வீடு திரும்பிய அம்மா அவனது அப்பாவும் மனைவியும் புகைப்படங்களாய் மாட்டப்பட்டிருந்த சாமியறைக்கு அழைத்துச் சென்று திருநீறு பூசிவிட்டாள். தம்பியின் பிறந்த நாளிற்காக வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளியாய் இருக்குமென மகள் அவர்களை வேடிக்கை பார்த்திருக்க விஜயனின் அம்மா அவளிடம் அவனை அப்பா என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். அவள் மருட்சியான விழிகளால் அவனையும் சித்தப்பாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள்.

வீடும் சொந்த ஊரின் முகங்களும் முதலில் அவனுக்கு ஆசுவாசத்தையே அளித்தன. முதல் நாளில் உணர்ந்த சங்கடமான அந்நியத் தன்மை மெல்ல மெல்ல மறைய தோட்ட வேலைகளுக்குள் தன்னை கரைத்துக் கொண்டான். பாபுவிடம் அவனை பெரியப்பா என்று அழைக்குமாறு தம்பி சொல்லித்தர அவனுடைய மகளும் அவனை பெரியப்பா என்றே அழைத்தாள். எப்போதும் உறைந்திருக்கும் மாதவியின் முகத்தசைகள் குழந்தைகளுடன் இருக்கையில் தளர்வுறத் தொடங்கியது. அவளது கழுத்தில் தாலி இல்லாததைப் பற்றி அம்மா அவனிடம் வினவ சொல்வதற்கு பதிலற்றவனாய் விழித்தான். அன்று முகூர்த்த நாளாயிருந்ததால் ஒரு மஞ்சள் கயிறை அவன் கையில் தந்து மாதவியின் கழுத்தில் கட்டச் சொன்னாள். கோவில் பூசாரியிடம் திருநீறு பூசிக்கொள்ள நெற்றியைக் காட்டுவது போல் மாதவி அவனிடம் தலையை நீட்டினாள். வீட்டில் புது மணப்பெண்ணுக்கான மரியாதையோடு அவள் நடத்தப்பட்டாள். வீட்டு வேலைகளை அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பார்த்துக் கொள்ள அவள் குழந்தைகளுடனே பொழுதைக் கழித்தாள். சில தருணங்களில் புன்னகைக்கான தடயங்கள் முகத்தில் தெரிய முன்னிரவில் உறங்கி விடியலில் கண் விழிக்கும் சராசரி வாழ்க்கைக்குள் அவள் நுழைந்தாள்.

வாழ்வு சிக்கலற்றுச் செல்வதாய் தான் தோன்றியது தம்பி மனைவி அவன் மீது காரணமற்ற வெறுப்பை உமிழும் வரை. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு சிங்கப்பூரிலிருந்து விடுமுறைக்கு வந்த தாஸின் மூலம் ஏற்கனவே வீட்டில் முழுவிவரமும் அறிந்திருந்தனர். ஒரு பெண்ணுடன் ஊர் நீங்கி வேறொரு பெண்ணுடன் வீடு திரும்பியதைப் பற்றி தம்பியிடம் அவன் மனைவி ஏளனமாய் பேசியது எதேச்சையாக அவன் காதில் விழுந்தது. அவள் மூலம் தான் ஊர் முழுதும் அச்செய்தி பரவியிருந்தது. தேநீர்க் கடையில் தேநீர் அருந்தும் போது நாற்பது வயதாகியும் திருமணமாகாத வழுக்கைத் தலையனான மாரிமுத்தை மற்றவர்கள் ஏளனம் செய்ய “அதுக்கெல்லாம் மாப்ள மாதிரி திறமை வேணும்யா ஒன்னு போனோன லபக்குன்னு இன்னொன்னோட ஊரு வந்து சேந்தாப்பலேலே” என்று பதிலளித்தான். சில நாட்களுக்குள் ஊரார் நாவுகளுக்கு சுவாரசியமான கேலிப் பொருளாய் அவன் மாறிப் போனான்.

ஆமை தன் ஓட்டிற்குள் தலையை இழுத்துக் கொள்வதைப் போல் அவன் வீட்டிற்குள்ளே முடங்கிக் கிடக்க அவனுக்குத் தோதாய் பருவ மழையும் பெய்யத் தொடங்கியது. சண்முகத்தின் நினைவுகள் அவனை ஆக்கிரமிக்க இடைவெளியில்லாமல் பெய்த மழையினூடே சுசீலாவோடு அவன் முயங்கும் பிம்பங்கள் அவனை அலைக்கழிக்கத் தொடங்கின. தனது ஆண்மை அவனிடம் தோற்றுவிட்டதாய் எழுந்த எண்ணங்களுக்குள் உழன்றவனிடம் வெறுப்பு ஒரு புதர்ச் செடியாய் மண்டியது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு மழை நின்ற வானில் சூரியன் இதமான ஒளியை பரப்பிய அக்காலையில் வீட்டின் கொல்லைப் புறம் அமர்ந்திருந்தான். வேலியில் காட்டாமணக்குச் செடிகள் அரக்கு நிறக் கொழுந்திலைகளை துளிர்த்திருக்க தரை முழுதும் குப்பை மேனியும் கீழாநெல்லியும் பச்சைப் போர்வையாய் படர்ந்திருந்தன. கிணற்றுக்குள்ளிருந்து இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் ஆகாயத்தை நோக்கிச் சிறகடித்தன. அவன் மகள் பாபுவிடம் ரயில் பூச்சியென கருப்பு அட்டைகளை காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். ஆயிரத்திற்கும் மேலான உடல்கள் அம்மணமாய் பிணையும் ஒரு நரகமாய் கருப்பு அட்டைகள் அவ்விடந்தோறும் புணர்ந்து திரிந்தன. ஒன்றின் மீதேறி சவாரி செய்வதைப் போன்ற அதன் புணர்ச்சி சுசீலாவையும் சண்முகத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுறுத்தியது.

அன்றிரவு கதவின்றி திரைச்சீலை மட்டும் மறைப்பாயிருந்த அவர்களது அறையில் மாதவி உறங்கியதும் திரைச் சீலைக்குப் பின் நிழல்களாய் தெரியும் ஆட்களின் நடமாட்டம் ஓய காத்திருந்தான். விளக்கணைக்கப்பட்டதும் இரையை நெருங்கும் இரவாடியின் லாவகத்தோடு மாதவியின் அருகில் சென்றவனை ஏளனம் செய்யும் புன்னகை சண்முகத்திடம். மெதுவாக மாதவியின் அருகே சம்மணமிட்டவன் அவளது புடவையை உருவ அவள் திடுக்கிட்டு விழித்தாள். அக்கண்களையோ முகபாவத்தையோ கவனிக்க விரும்பாதவனாய் அவளது மேற்சட்டையின் கொக்கியை அவிழ்த்தான். விட்டத்தை நோக்கி படுத்திருந்த அவளது முலைகள் பக்கவாட்டில் சரிந்து கிடந்தன. பிறகு பாவாடை நாடாவை தளர்த்தி அதை இடுப்பின் மேலாக சுருட்டினான். சண்முகத்தின் ஆலிங்கனத்தில் கிறங்கிய சுசீலாவின் முனகல் அவன் செவிகளுக்குள் ஒலித்தது. மாதவியின் உடலை தனக்குத் தோதாய் வளைக்க அவள் மரக்கட்டையைப் போல் கிடந்தாள். கலவியின் உச்சத்தில் சுசீலாவின் முனகல் அலறலாய் உருமாற இன்னும் உச்சத்தை எட்டாத சண்முகத்தின் இயக்கம் அவளுள். விஜயனது உடலின் ஒவ்வொரு சிறுநாளங்களிலும் வெறுப்பில் தோய்ந்த காமம். தன்னுள் பீறிட்டெழும் விரசத்தின் இறுதித் துளியையும் இறக்கி விடும் வெறி கொண்டவனாய் அவன் மாதவிக்குள் . அவளது உணர்நிலைகள் தனது நினைவுச் சேகரத்தின் மின்னதிர்வுகளை நரம்புகளுக்கு கடத்த கைகால்கள் அசைவுறா மயக்க நிலையை மீண்டும் மாதவி அடைந்தாள். ஆனால் தாளவியலாத வலியை இம்முறை உணர்ந்தாலும் தனது இச்சைக்கு கட்டுப்படாத உடலுறுப்புகள் தன்னிலிருந்து முளைத்த தாவரங்களாயிருக்கக் கூடுமோவென்ற அச்சம் அவளுக்குள். கீறல் விழுந்த மரப்பட்டைகளிலிருந்து வழியும் பிசினைப் போல் அவளது நிதம்பத்திலிருந்து நிணநீரையொத்த திரவம் வழியத் துவங்கியது. அதிலிருந்து கிளம்பிய பூஞ்சை படர்ந்த புளித்த மாவின் வாடை அவ்வறை முழுதும் சூழ்ந்தது. அந்த துர்மணம் விஜயனை கிறுகிறுக்க வைத்தாலும் சண்முகத்தையும் சுசீலாவையும் பழிதீர்க்கப் போவதான எண்ணத்தோடு உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியலில் பாதி திறந்த கண்களுடன் அவன் விழித்திருக்க அறைக்குள் நுழைந்த அம்மா திடுக்கிட்டவளாய் வெளியேறினாள். அவன் திரும்பி மாதவியைப் பார்த்தான். ஆடை களைந்த நிலையிலே உறங்கியவளின் கூபக மயிர் அடர்ந்த தொடையிடுக்கு அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க அவளது ஆடையை சரிசெய்து விட்டான். மாதவியின் முகத்தசை மீண்டும் எலும்போடு உறைய அவளின் கண்கள் எதிரில் நிற்பவரின் தசைகளை ஊடுருவி சூன்யத்தில் நிலை கொண்டன. அவளது மாற்றத்தை முதலில் உணர்ந்த குழந்தைகள் அவளிடம் நெருங்கத் தயங்கினர். இரவு மாதவி உறங்கிய பின் அறைக்குள் சென்று படுத்தவன் அவளைத் தீண்டக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடோடு உறங்கினான். உறக்கம் கனவிற்குள் அழைத்துச் செல்ல விடுதியின் அரை இருளான ஒரு தாழ்வாரத்தில் நின்றான். அவன் மட்டும் தனித்து நின்ற அத்தாழ்வாரத்தின் இடப்புறத்தில் ஒரு பெருஞ்சுவரும் வலப்புறத்தில் வரிசையாய் மூன்றிலக்க எண்களைக் கொண்ட அறைகளும் இருந்தன. மூடியிருந்த ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துச் சென்றவன் ஒளி கசிந்து வந்த லேசாக கதவு திறக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையின் முன் நின்றான். உள்ளிருந்து கலவியின் முனகல் அவன் காதில் விழ பூனையைப் போன்று மெதுவாய் கதவைத் திறந்து தலையை மட்டும் உள்ளே நுழைத்து எட்டிப் பார்த்தான். வட்ட வடிவக் கட்டிலில் இடுப்பிற்கு வாட்டமாய் ஒரு தலையணையை வைத்தவாறு சுசீலாவினுள் சண்முகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். எண்கோண வடிவிலிருந்த அவ்வறையின் சுவர் முழுதும் கண்ணாடிகள் பதிக்கப்பட்டிருந்ததால் பிம்பங்களின் முடிவிலா ஆழத்திற்குள் அவர்கள் புணர்ந்தவாறிருந்தனர். விழிகளை மூடி இயங்கிக் கொண்டிருந்த சண்முகத்தை சுசீலா இமைகளை திறக்கச் செய்து கதவிடுக்கின் வழி தலையை மட்டும் நுழைத்தவாறிருந்த அவனை நோக்கி ஆள்காட்டி விரலை நீட்டினாள். இருவரின் பார்வையாலும் திகைப்புற்றவனை நோக்கி கண்ணாடிகள் நொறுங்கச் செய்யும் ஒரு அகோரச் சிரிப்பைச் சிந்தி கலவியில் வேகமெடுத்தனர். திடுக்கிட்டு அவன் விழிக்க மாதவியின் மெலிதான மூச்சொலி அறை முழுதும் நிரம்பியிருந்தது. படபடப்பு அடங்கிய மறுநிமிடமே மாதவியின் மரக்கட்டை போன்ற உடலோடு உன்மத்தம் பிடித்தவனாய் இணைசேர்ந்தான். அவளது நிதம்பத்திலிருந்து பரவிய துர்மணம் மேலும் அடர்த்தி மிகுந்ததாய் அவ்வறையைச் சூழ உச்சத்தை அடைந்த பின் ஆடைகளால் அவளது அங்கங்களை மூடியபடி மீண்டும் உறங்கிப் போனான்.

அவனது கனவுகளில் சுசீலாவும் சண்முகமும் முயங்கித் திரிய கனவுகளை வெல்லும் வழி தெரியாது வெறிப்பிடித்தவனாய் அவன் மாதவியப் புணர முதலில் அவர்கள் அறையில் பரவிய அந்த துர்மணம் வீடு முழுதும் பரவி எல்லோர் கண்களிலும் நோய்மையின் அறிகுறிகளைக் காட்டியது. மாதவி தனது எஜமானனால் வதையுறும் வளர்ப்பு மிருகமானாள். அவளது செவிகளில் மீண்டும் விசில் சத்தம் ஒலிக்கத் துவங்கியது. சிற்றெறும்புகள் ஊரும் தனது சருமத்தை நகங்களால் பிராண்டும் ஓசை எந்நேரமும் அவளிடமிருந்து ஒலிக்கத் தொடங்கியது. பகல் பொழுதுகளில் தனியாய் அமர்ந்து ஒரு நோட்டில் ஏதோ எழுதத் துவங்கினாள். அவள் கடவுளின் நாமத்தை நோட்டு முழுதும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாய் அம்மாவும் தம்பி மனைவியும் பேசிக் கொண்டனர். குழந்தைகளுடனான உறவையும் முறித்தவளாய் யாரும் அண்டமுடியா தன் மனதின் தனித்தீவின் இருட்குகைக்குள் தஞ்சமடைந்தாள். அவளிடம் நிகழும் மாற்றங்களை குழந்தைகள் உள்ளுணர்வாலே உணர்ந்திருந்தன. நான்கு பெரிய அளவு நோட்டைத் தீர்த்த பின் ஐந்தாவது நோட்டில் நாளும் பொழுதுமாய் எழுதியவள் அவற்றைத் தனது பெட்டியிலேயே பத்திரப்படுத்தினாள்.

நவம்பர் மாதத்தில் அந்த ஆண்டிற்கான தீபாவளி வந்தது. அவன் தம்பி அனைவருக்கும் புத்தாடைகளை எடுத்து வந்திருந்தான். நெருப்பு பூக்களாய் மலர்ந்து ஒளி வீசிய மத்தாப்புகளை குழந்தைகள் இரவு ஆசையாய் கொழுத்திக் கொண்டிருந்தனர். மாதவி பாபுவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மத்தாப்புக் கம்பிகள் காலை பொசுக்கிவிடக் கூடுமென அம்மா நீர் நிறைந்த வாளியொன்றை அருகில் வைத்தாள். குழந்தைகள் மத்தாப்பின் தீப்பொறிகள் மலர்ந்து முடிந்ததும் தண்ணீருக்குள் கம்பியை அமிழ்த்தி பிறகு அதை வீசியெறிந்தனர். தீப்பொறிகள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளித்ததோ அதே அளவு மகிழ்ச்சி சூடான கம்பியை நீரில் அமிழ்த்தும் போதும் குழந்தைகளுக்கு உண்டாகியது. ஒரே நேரத்தில் இரு விளையாட்டுகளை விளையாடும் உற்சாகத்தோடு அதை செய்து கொண்டிருந்தனர். மத்தாப்புக் கம்பிகளை நீரில் அமிழ்த்தும் போது எழுந்த சீறும் சர்ப்பத்தின் ஒலியை மாதவி ஏதோ பேரதிசயத்தைப் போல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் அம்மா இரைந்து கிடந்த மத்தாப்புக் கம்பிகளை சேகரிக்க பாபு ஓடி வந்து “எதுக்கு அப்பாயி”? என்றான். “இதை எடைக்குப் போட்டால் காசு தருவார்கள்” என்று சொன்ன அம்மா கொல்லைப் புறத்தில் பொருட்கள் பாதுகாப்பாய் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய அறையில் அவற்றை வைத்தாள். இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் அமர்ந்த பிறகு கிணற்றுக்குள் பறந்தன. பறவைகள் அனைத்தையும் காக்கா என்ற பொதுப் பெயரால் மட்டும் அறிந்திருந்த பாபு “கெணத்துக்குள்ள காக்கா போயிருச்சு” என்று கத்தினான். சிறிது நேரம் கழித்து படபடப்பான சிறகசைப்புகளோடு சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்றுக்குள்ளிருந்து வெளியே பறந்து சென்றன. செங்கற்களால் பாவப்பட்டிருந்த கிணற்றின் உட்புறத்திலிருந்த சிறு பொந்தில் அவை வசிப்பதை விஜயன் பாபுவிடம் விளக்கினான். அதைப் பார்த்துவிட ஆசைப்பட்டவனை அவன் வேண்டாமென அழைத்து வர சிறிது நேரங்கழித்து கிணற்றை ஒட்டியிருந்த ஒரு கருங்கல்லின் மீது செங்கற்களை அடுக்கி கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்க்க முயன்றான். அம்மா அவனைத் திட்டியவாறு தூக்கி வந்தாள். அன்றிரவு படுக்கையில் மாதவிக்காக வெகுநேரம் காத்திருந்த விஜயன் அவளைத் தேடி கொல்லைப்புறம் சென்றான். கிணற்றுக்குள் எதையோ வெறித்திருந்த மாதவியை அவனது அழைப்புகள் எவ்விதத்திலும் சலனப்படுத்தவில்லை. விரக்தியுற்று மீண்டும் படுக்கைக்கு சென்று ஆழ் உறக்கத்திலிருந்தவனை எழுப்பிய மாதவி கிணறு வேறோர் உலகத்திற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை என்றாள். அது அவனது கனவில் சொல்லப்பட்டதை போன்றதொரு குழப்பத்தில் மீண்டும் விஜயன் உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் விடியல் வழக்கமானதொன்றாய் இல்லை. பாயில் பாபுவைக் காணாமல் அனைவரும் தேட விஜயன் கொல்லைப் புறத்திற்குச் சென்றான். சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்று மேடையில் துள்ளியபடி வட்டமடித்தன. உள்ளே பறக்க முயல்வதும் மீண்டும் கிணற்று மேடையில் அமர்வதுமான அதன் விநோத செய்கைகளால் கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான். நீரின் ஆழத்திற்குள் எதையோ தேடுபவனைப் போல் பாபு தலைகுப்புற மிதந்து கொண்டிருந்தான். அடித்தொண்டையிலிருந்து அலறியபடி அவன் பின்புறமாக சரிந்து விழ அம்மாவும் தம்பியும் ஓடி வந்து கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தனர்.

பாயில் கிடத்தப் பட்டிருந்த பாபுவின் உடலைக் காட்டியபடி தம்பி மனைவி மாதவியைக் கட்டிக் கொண்டு அழ மாதவியோ பிரமை பிடித்தவளாய் விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் இறப்பால் மாதவியின் சித்தம் கலங்கி விட்டதாக துஷ்டிக்கு வந்தவர்கள் பேசிக் கொண்டனர். ஆனால் அவளது கண்கள் அவ்வப்போது கூர் உளியாய் விஜயனுக்குள் இறங்குவதை யாரும் கவனித்திருக்கவில்லை. பாபுவை அடக்கம் செய்து பத்து நாட்கள் கடந்துவிட்டன. முன்பைவிட அதிவேகமாக நோட்டுகளில் எழுதிக் குவித்த மாதவி தானாகப் பேசியபடி கொல்லைப் புறத்தைச் சுற்றி வந்தாள். அவளது நடவடிக்கைகளால் கலக்கமடைந்த அவன் மகள் அப்பாயியின் சேலைக்குள் பறவைக் குஞ்சாய் ஒடுங்கிக் கிடந்தாள். மாதவியுடனான வன்புணர்வை அவன் நிறுத்தியிருந்தாலும் அவளது நிதம்பத்தின் துர்மணம் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. எங்கிருந்து இந்த துர்மணம் வருகிறதென அவன் தம்பி எதேச்சையாய் கேட்க இங்கிருந்து தான் என தனது பாவாடையை உயர்த்திக் காட்டியிருக்கிறாள். அவளது நோட்டை எதேச்சையாய் அம்மா படித்த அன்று மாதவியின் செய்கைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாத படி போனது. அந்நோட்டு முழுவதையும் வசைச் சொற்களாய் பயன்படுத்தும் பாலுறுப்புகளால் நிறைத்திருந்தாள். அவள் இதுவரை எழுதிக் குவித்த அனைத்து நோட்டுகளிலும் அவையே இருந்தன. அதிர்ச்சியுற்ற அம்மா அவற்றை விஜயனிடம் காட்ட மாதவி அதில் எழுதியிருக்கும் அனைத்து வார்த்தைகளையும் உச்சஸ்தாதியில் அவனை நோக்கி பிரயோகித்தாள்.

4

மனப்பிறழ்வடைந்த மாதவியை இரண்டு மாதங்கள் வீட்டில் வைத்திருந்தனர். திடீரென ஆடைகளைக் களைந்தவாறு கூச்சலிடுவதும் எச்சிலை உமிழ்வதும் சரமாரியாக வசைச் சொற்களை பொழிவதுமாய் இருந்தவளை கயிற்றால் கட்ட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. அவன் மகளும் மாதவி பேசிய வசைச் சொற்களை தனிமையில் அமர்ந்து முனுமுனுத்தது அவனை மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளாக்கியது.

பௌர்ணமி நிலவு வீட்டில் வெறியாட்டம் ஆடிய மறுநாள் வாடகைக்கு ஒரு வண்டியை அமர்த்திக் கொண்டு ஏர்வாடியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். மாதவி தனது விரித்த கூந்தலால் முகத்தை மூடியவாறு சாதுவாக அவர்களோடு பயணித்தாள். முதல் நாள் அவள் ஆடிய பேயாட்டத்தினால் விளைந்த உடற்சோர்வா அல்லது காலையில் அவள் அருந்திய தேநீரில் தம்பி கலந்த மாத்திரையின் விளைவா எனத் தெரியவில்லை.

தர்காவின் முன் நின்ற வண்டியிலிருந்து இறங்க வெயில் சுளீரென அவர்கள் முகத்தில் அறைந்தது. தர்காவைச் சுற்றிலும் இளம்பச்சையாய் தழைத்திருந்த வேப்ப மரங்கள் நேசப் புன்னகையுடன் அவர்களை அழைக்க அருகே கடையிலிருந்து ஒருவன் மாதவியைக் கண்டதும் வேகமாய் அருகில் வந்தான். ஒரு மனநலக் காப்பகத்தின் பெருமைகளைப் பற்றிக் கூறியவனிடம் ஒப்புதலாக தலையசைத்து தர்காவிற்குள் நுழையும் முன்பாக அம்மாவிடம் வேறொரு ஆள் ஓடி வந்து பேச்சுக் கொடுத்தான். “யோவ் அதெல்லாம் நான் பேசியாச்சு நீ கெளம்பு” என்று முதல் நபர் குரல் கொடுக்க அவர்கள் காலணிகளை கழட்டி விட்டு உள் நுழைந்தனர்.

வெயிலில் சூடேறியிருந்த மணற்பரப்பு கால்களை பொசுக்கியது. தர்காவிற்கு அருகில் ஒரு முதியவள் வாளியிலிருந்து நீரைத் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆங்காங்கே கூரையின் கீழ் வறியவர்கள் ஏராளமானோர் விட்டேந்தியாய் எதையோ வெறித்திருந்தனர். மனிதர்களின் துயரங்கள் அவர்கள் கண் முன்னால் அந்தரத்தில் மிதந்தவாறு அவர்களை அலைக்கழிப்பதாய் தோன்றியது. ஒரு மாந்திரீகமான முனுமுனுப்பு எங்கும் நிறைந்திருந்தது. பல நிறத் தாயத்துகளை தரையில் பரப்பியிருந்தவரிடம் சாம்பிராணி, பேரிச்சை முதலியவற்றை வாங்கிய பின் அம்மாவும் தம்பியும் மாதவியை மந்திரிப்பதற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அவன் தர்காவிற்குள் நுழைந்தான். தொழுகையின் அடையாளங்களை நெற்றியில் சுமந்தவர்கள் குர் ஆனை ஓதியவாறிருந்தனர். பர்தா அணிந்த இளம் பெண்களும் முதியவர்களும் அரபு மொழியின் ஓசை நயத்திற்கேற்ப அசைந்தாடுவதாகத் தோன்ற சிலர் மனப்பாடமாய் ஆகாயத்தை நோக்கி ஒப்புவித்தனர். வேம்புகளிலிருந்து வீசிய காற்று அங்கே ஓதப்பட்ட குர் ஆனின் வாசங்களை வெளி உலகிற்கு சுமந்து சென்றது. வெகு நாட்கள் கொந்தளிப்பாய் இருந்த அவன் மனம் சற்று அமைதியடைந்தது.

கல்லறைகளை வேடிக்கை பார்த்தவாறு சுற்றி வந்தான். இரு கண்களும் வேறு வேறு திசைகளை நோக்கியிருந்த ஒரு சிறுவனை அவனது பாட்டி சங்கிலியால் பிணைத்தவாறு அழைத்து வந்தாள். அவன் திடீரென ஒரு கல்லறையைச் சுற்றியிருந்த சுவரில் “அண்ணா அண்ணா” என கூச்சலிட்டவாறு தலையை மோதிக் கொண்டான். கிழவி குச்சியால் அவனை விளாச சற்று நேரம் அமைதியடைந்து மீண்டும் கூச்சலிட்டான். கிழவி மீண்டும் விளாசினாள். அவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. வேறு யாரும் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. வேம்பின் நிழலில் இளைப்பாறிய ஒரு முதியவரின் அருகில் அமர்ந்தான். அவர் அவனை திரும்பிப் பார்க்காமலே “அது தான் பெரிய பாவா அடங்குன இடம்” என்றார். அவரது முகச் சுருக்கங்களையே கவனித்திருந்தவனை சற்று நேரம் வெறித்தவர் மையக் கட்டிடத்தைச் சுட்டிக் காட்டி “அது தான் மூலஸ்தானம்” என்றார். அவன் தலையசைக்க மற்ற கல்லறைகளைச் சுட்டிக் காட்டி “இதெல்லாம் அப்புறமா வந்தது” என்றவாறு மீண்டும் அவரது எண்ணங்களுக்குள் ஆழ்ந்து விட்டார்.

அவர்கள் தர்காவை விட்டு வெளியே வர அவர்களுக்காக காத்திருந்த மன நலக் காப்பகத் தரகன் காட்டு தர்காவிற்குச் செல்லும் வழி என்ற அறிவிப்புப் பலகைச் சுட்டிய வழியில் அழைத்துச் சென்றான். மிகவும் சோர்ந்திருந்த மாதவியை கைத்தாங்கலாக இழுத்துச் சென்றனர். அப்பகுதி மனநலக் காப்பகங்களால் நிறைந்திருந்தது. தெருவில் கேட்பாரற்று சில பைத்தியங்கள் அலைந்து திரிய அங்கு எழும்பிய மனிதர்களின் விநோதக் கூச்சல்கள் அவன் அடிவயிற்றைப் பிசைந்தது.

மாதவியை சேர்ப்பதற்கான விண்ணப்பங்களில் கையெழுத்திட்டதும் காப்பக உரிமையாளர் மனநோயாளிகளை பராமரிப்பதற்கு ஆகும் செலவுகளையும் ஒவ்வொரு மாதமும் நோயாளியை குடும்ப நபர்கள் வந்து பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தையும் கூறினார். நேரில் வர இயலவில்லையெனில் வங்கி வரைவோலையாவது அனுப்பி விட வேண்டுமென்றார். அவர் கூறியவற்றிற்கெல்லாம் தலையசைத்த பின் மாதவியை ஒப்படைத்து விட்டு ஊர் திரும்பினர்.

மூன்று மாதங்கள் கழிந்த பின் அவனும் அம்மாவும் பேருந்தில் மாதவியைப் பார்க்கச் சென்றனர். நான்கு நாட்களுக்கு முன் மழிக்கப்ப்பட்ட அவளது தலையிலிருந்து லேசாக மயிர் அரும்பியிருந்தது. திறந்தவாறே இருந்த அவளது வாயின் ஓரங்கள் வெடித்துக் கிடந்தன. குடிசைக்குள் ஒரு தூணில் இணைக்கப்பட்ட சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு தூணிலும் மூன்று நபர்களாவது சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர். சங்கிலிகள் உடலில் உராய்ந்து ஏற்படுத்திய புண்களில் ஈக்கள் மொய்த்தவாறிருந்தன. இருபதுக்கும் மேலான பெண்கள் இருந்த அக்குடிசையின் அடுத்த குடிசையில் ஆண்களைச் சங்கிலியால் பிணைத்திருந்தனர். அம்மா வாங்கி வந்த வாழைப் பழங்களை ஒவ்வொன்றாய் அப்பைத்தியங்களுக்குத் தந்தாள். மலசலங்களின் துர்நாற்றத்தால் நிறைந்திருந்த அக்குடிசை அவனுக்கு குமட்டலை ஏற்படுத்தியது. அவர்களின் ஆடைகள் உண்மையில் என்ன நிறத்தில் இருந்திருக்கும் என்பதை எவ்வளவு முயற்சித்தும் அவனால் யூகிக்க முடியவில்லை. உடல் அழுக்குகள் அவர்களது சருமங்களில் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட திட்டுகளாக படர்ந்திருந்தன. அம்மா கிளம்பாலாமென்று வெளியேற மாதவி அவனையே வெறித்துப் பார்த்தவாறு ஏதோ முனகினாள். அவளருகே மெதுவாய் தலையைக் கொண்டு போனான். “பாபுவுக்கு நீச்சல் தெரியல” என்றவள் பலங்கொண்ட மட்டும் அவன் முகத்தில் எச்சிலைக் காறி உமிழ்ந்தாள். வறண்டு போன அவளது உமிழ்நீர் சுரப்பிகள் சில துளிகளை மட்டும் அனுமதித்தன. அவ்விடத்தை விட்டு அவர்கள் வெளியேற காப்பக ஊழியன் பக்கத்துக் குடிசையில் ஒரு பைத்தியத்தைப் பிரம்பால் விளாசிக் கொண்டிருந்தான். அப்பைத்தியத்தின் குலை நடுங்கச் செய்யும் ஓலம் அநாதவராய் ஏர்வாடியின் வெயிலில் கரைந்தது.

அவன் நினைவிலிருந்து மாதவி மறையத் தொடங்கியிருந்தாள். தம்பியுடன் தோட்ட வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். மாதங்கள் ரயில் பெட்டிகளாய் கடந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள் காலை தேநீர் கடைக்குச் சென்று வீடு திரும்பியவனின் காலைக் கட்டிக் கொண்டு அம்மா கதற பதறியவனாய் மகளைத் தேடினான். அவன் மகள் மூலையில் அச்சத்துடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தம்பியும் தம்பி மனைவியும் அருகிலேயே கலங்கிய கண்களுடன் நின்றிருக்க எதற்கு அழுகிறாள் எனப் புரியாதவனாய் தொலைக்காட்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். கரிக் கட்டையாய் உடல்கள் அலங்கோலமாய் சிதறிக் கிடக்க புகை மண்டிக் கிடந்த இடத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். ‘ஏர்வாடி மனநலக் காப்பகத்தில் தீ; சங்கிலியால் கட்டப் பட்டிருந்த இருபதுக்கும் மேற்பட்ட மனநோயாளிகள் தப்பிக்க முடியாதவாறு உடல் கருகி பரிதாபமாய் உயிரிழந்தனர்’ என்ற செய்தி கீழே ஒளிபரப்பாகியது.

உயிரோடு பொசுங்கி கரியாய் அடுக்கப் பட்டிருந்த இருபத்தெட்டு உடல்களில் மாதவியுடையது எதுவெனத் தெரியாமல் அழுதாவாறே அம்மா ஊர் திரும்பினாள். ஒரு சுமை தாங்கிக் கல்லில் தன் தலைச்சுமையை இறக்கி வைத்த உணர்வே அவனுள் நிறைந்திருந்தது.

5

மாதவியின் நினைவாய் கருகிய உடல்கள் புகைப்படத்தோடு தலைப்புச் செய்தியாய் இடம்பெற்றிருந்த நாளிதழ் ஒன்றை தன் பெட்டிக்குள் பத்திரப்படுத்தினான். காகிதங்களை உண்ணும் அந்துப் பூச்சிகளுக்கு அந்நாளிதழ் இரையாகாதிருக்க சில அந்துருண்டைகளை போட்டு வைத்தான். அவனது விடுதலை உணர்வு வெகு நாட்கள் நீடித்திருக்கவில்லை.

முழுநிலவும் தன்னை இருள் போர்வைக்குள் ஒளித்துக் கொண்ட ஒரு இரவு. குளிர் ஆயிரம் ஊசிமுனைகளாய் கம்பளிக்குள் ஊடுருவி சருமத்தை துளைத்த அந்த இரவில் முதன் முதலாய் ஊழித்தீ அவனுடலை பொசுக்கத் தொடங்கியது. கம்பளியின் கதகதப்பை மீறியதொரு வெப்பம் அவனுடலில் பரவ வியர்வையில் முழுதாய் நனைந்து கண்விழித்தான். கைகளை நீட்டி தொட்டுவிடும் தூரத்தில் செம்மண் நிறத்தீ மனித உருவில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. நெருப்பாய் எரியும் அருவம் மாதவி என்பதை உணர்ந்த வேளையில் அவன் ரத்தநாளங்களுக்குள் திகுதிகுவென தீ பரவத் தொடங்கியது. வெறுமை செந்தழலாய் மனித உருக்கொண்டு அவனை அச்சுறுத்த முடக்குவாதம் வந்தவனாய் கைகால்களை அசைக்க முடியாது தவித்தான். அனலின் கடுமை உடல் தாங்கும் அளவை மீற உயிர்சக்தியை உறுப்புகளுக்கு பாய்ச்ச கண்களை முடினான். தீயில் கருகும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் துல்லியமாய் செவிகளில் ஒலிக்க இடிதாக்கிய ஆலயமணியின் கீழ் நின்றவனாய் அதிர்ந்து போனான்.

அருவமாய் கொழுந்து விட்டெரிந்த அனல் தனது நாவுகளை சுருட்டிக் கொள்வதைப் போல் அணைய சிறிதுசிறிதாக மாதவியின் உருவம் புலனாகத் தொடங்கியது. அவனுடன் வீடு தங்கியிருந்த உருவிலிருந்து சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட உருவிற்கு மாறினாள். அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலி தரையில் உராயும் ஒலி தண்டுவடத்தை சிலிர்க்கச் செய்தது. மயிர் நுண்ணியதாய் முளைத்த தலையோடிருந்தவள் ஓரங்கள் வெடித்துப் புண்ணாகிய வாணியொழுகும் வாயுடன் அவனை விழுங்கக் காத்திருந்தாள். கட்டளைக்கு அடிபணிய மறுத்த உடலிலிருந்த முழுபலத்தோடு அலற அவன் முயற்சிக்க குரல்வளையை யாரோ கைகளால் நெறிப்பது போன்ற உணர்வு எழத் தொடங்கியது. பெருங்குரலெடுக்க முயற்சிப்பதும் குரல்வளையை நெறிக்கும் அருவக் கைகளின் இறுக்கமும் ஒத்திசைவாக நிகழ வெளியாட்களை அழைக்கும் தனது முயற்சி பயனற்றது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். இதை அவன் மட்டுமே அனுபவித்தாக வேண்டும். தனியாகவே கடக்க வேண்டும்.

சடுதியில் மாதவின் உடலெங்கும் தீ பரவத் தொடங்கியது. அவள் அலறவில்லை. ஆனால் அவளது கண்கள் வெந்து தணிந்த எல்லா பைத்தியங்களின் ஓலங்களையும் எதிரொலித்தது. அவளுடலில் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீ அவளைப் பிணைத்திருந்த சங்கிலியிலும் பரவியது. சங்கிலி தரையில் உராயும் ஓசையும் நெருப்பின் அனலும் கண்களை மூடினால் கேட்கும் மரண ஓலங்களும் அவனை மீளமுடியாத சித்ரவதைக்குள்ளாக்கியது. தீயடங்கி முழுதாய் கரிந்து கிடந்த மாதவியின் உடலிலிருந்து கசியத் தொடங்கிய புகையின் நெடி அவன் நாசிக்குள் நுழைந்தது. தீயணைக்கப்பட்ட அடுப்பிலிருந்து வெளியில் எடுத்த விறகுக் கட்டையாய் மாதவி கிடந்தாள். தற்போது தனது உடலை அசைக்கக் கூடும் என்ற உணர்வு எழ விரல்களை மட்டும் முதலில் முயற்சித்தான். குளத்திலிருந்து கரைக்கு வீசிய மீன்குஞ்சுகளாய் விரல்கள் துடித்தன. உடலுறுப்புகள் அவனது இச்சைக்கு அடிபணியத் துவங்கின. அந்த அறையை விட்டு எழுந்து ஓட நினைத்த தருணத்தில் பொசுங்கிய முடிகளோடு விழியை மூடியிருந்த இமைகள் திறந்து கொள்ள குருதிச் சிவப்பேறிய கண்களால் அவனை வெறித்தாள். அப்பார்வையின் உக்கிரத்தில் மூர்ச்சையானவன் விழித்தபோது கீழ்வானில் சூரியன் உச்சியை அடைந்திருந்தது.

அன்றைய பகல் முழுதும் மந்தமாய் அவன் செய்யும் வேலைகளை கவனித்த அம்மா அவனுக்குள் ஏதோ நிகழத் துவங்கியிருப்பதை அறிந்திருந்தாள். அதன் பிறகான ஒவ்வொரு இரவும் மனநோயாளிகளின் மரண ஓலங்கள் அவனை சிதைக்கத் தொடங்கின. எதையோ சதா சிந்திப்பவனாய் அவன் அலைந்து திரிய அவனது தினசரி வேலைகளையே யாரேனும் நினைவுறுத்த வேண்டியதாயிருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் மீளமீள கொழுந்து விட்டெரிந்து அணைந்த பின் புகை கிளம்பும் வெந்த உடலாக மாதவி அவனது அறைக்கு வந்து போனாள். அவன் மீள முடியாத மனதின் சிடுக்குகளுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தான்.

அரைகிறுக்கனுக்கான மரியாதையோடு ஊர் அவனை நடத்தத் துவங்கியிருக்க ஒரு காலை வேளையில் கொல்லைப் புறத்தில் முருங்கைப் பூவிதழ்களை கொறித்துக் கொண்டிருந்த அணிற்பிள்ளைகளை பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான். அம்மா கிணற்றடியில் துணிகளை அலசி தம்பி மனைவியிடம் தர அவள் துணிகளைப் பிழிந்து கொடியில் உலர வைத்தாள். முருங்கையின் அடிமரத்தை முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருந்த கம்பளிப் புழுக்களைப் பற்றி அம்மா பேசத் தொடங்க அப்போது தான் அவற்றை கவனித்தான். தினவேற்படுத்தும் மெல்லிய சுனைகள் ஒளிர அடிமரம் முழுதும் அவை படர்ந்திருந்தன. துணிகளை உலர்த்திய பின் வீட்டிற்குள் சென்ற அம்மா கிழிந்த துணியை சவுக்கு கட்டையின் நுனியில் சுற்றினாள். தம்பி மனைவி மண்ணெண்ணையை அதன் மீது ஊற்றி நெருப்பை பற்ற வைக்க தீப்பந்தம் தயாரானது. அத்தீப்பந்தத்தை முருங்கையின் அருகில் கொண்டு சென்ற அம்மா தீயை அடிமரத்தின் மீது காட்ட அனலின் வெம்மையில் புழுக்கள் துடிதுடித்தவாறு கீழேவிழத் தொடங்கின. புழுக்கள் படபடவென்று எரியும் ஓசையும் கருகும் நெடியும் சிறிது நேரத்திலெல்லாம் பைத்தியங்களின் மரண ஓலங்களை அவன் செவிகளுக்குள் ஒலிக்கச் செய்தது. தீயிலிருந்து தப்ப முடியாத புழுக்கள் ஒன்றின் மீது ஒன்றேறி நெருப்பை உதற அம்மா வெகு சுவாரசியமாய் மரத்தைச் சுற்றி சுற்றி வந்தாள். மரண ஓலங்களால் கபாலம் சுக்கு நூறாய் வெடிக்கவிருந்த தருணத்தில் ஓடிச் சென்று தீப்பந்தத்தைப் பறித்தான். திடுக்கிட்ட அம்மா என்னவென்று புரியாது விழிக்க கிணற்றுக்குள் தீப்பந்தத்தை வீசியெறிந்தான். ஒரு தாமரை இலையாய் தலை குப்புற மிதந்திருந்த பாபுவின் முதுகில் தீப்பற்றி எரிய அவனது பேரைச் சொல்லிக் கூச்சலிட்டவாறு கிணற்றுக்குள் குதித்தான். சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த கரிய உடல்கள் நீரின் ஆழத்திற்குள் அவனது கால்களைப் பிடித்திழுத்தன. அம்மா மாரில் அடித்துக் கொண்டு கதறினாள். உள்ளீடற்ற உருளையான கிணற்றுச் சுவர்கள் எதிரொலித்த அம்மாவின் அலறல் ஓசை தண்டுவடத்திற்குள் ஆணிகளைச் சொருகி சுத்தியால் அடிப்பது போல் அவனுள் இறங்கியது. பதைபதைப்போடு எட்டிப் பார்த்த தலைகள் உருவாக்கியிருந்த வட்டத்தின் நடுவே தெரிந்த துண்டு நீலவானம் மீட்சிக்கான நம்பிக்கையாய் அவனுள் மிஞ்சியிருந்தது. ஆனால் கால்களைச் சுற்றிய சங்கிலிகள் அவனை ஆழத்திற்குள் இழுத்தன. பனிக்குடத்தில் கரணமிடும் சிசுவைப் போல வட்டமிட்டவன் உந்து விசையெது ஈர்ப்பு விசையெது எனப் புரியாது குழம்பிப் போனான். வேறோர் உலகிற்கான ரகசிய சுரங்கப் பாதை திறந்து கொண்டதை உணர்ந்தவனாய் கருந்துளையின் ஆழத்தை நோக்கி நீந்தினான். செவிப்பறைகளை கிழியச் செய்யும் உயரழுத்தத்தால் உணர்விழந்தவனை ஊர்க்காரர்கள் ஒன்று கூடி கயிற்றால் மீட்டனர். யாரோ வைத்த செய்வினை தங்கள் குடும்பத்தை ஆட்டுவிப்பதாக குளிரில் நடுங்கிய அவனது உடலை கட்டிக் கொண்டு அம்மா அழுதாள்.

6

வருடங்கள் சர்க்கரை வியாதிக்காரனின் மூத்திரப்பையைப் போல் விரைவாய் கழிந்தன. இரவுகளில் மாதவி அவனருகில் அமர்ந்துவிட்டுச் செல்வாள். அவளது அருகாமைக்கு தன்னைப் பழக்கப் படுத்திக் கொண்டான். மறு திருமணம் குறித்து சற்றும் அக்கறை கொள்ளாதவனாய் அவனிருக்க விதியின் பகடைக் காய்கள் அவனை அடுத்த நகர்வை நோக்கிச் செலுத்தியது.

தனலெட்சுமி புதுக்கோட்டையில் அவன் மகள் படிக்கும் பள்ளியில் ஆசிரியை. ஒரே ஊர்க்காரி. ஐந்து பெண் குழந்தைகளில் கடைசியாகப் பிறந்தவள். முதல் நால்வருக்கும் திருமணமாகி முடிய அவளுக்கு முப்பத்தி ஆறு வயதாகியிருந்தது. மாலை பள்ளி முடிந்ததும் ஒரு தனியார் பயிற்சி வகுப்பு நிறுவனத்தில் வகுப்பெடுத்துவிட்டு அவனது ஆட்டோவில் ஊர் திரும்புவாள். அவன் மீது அவளுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட அவள் முதிர்கன்னியாய் இருப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் காரணம் இருந்திருக்கவில்லை. இருவீட்டாரும் சம்மதம் தெரிவித்து நிச்சயத்திற்கு நாட்கள் குறிக்கத் தயாராகினர்.

மறுநாள் நிச்சயத் தேதியை அம்மா அவனிடம் சொல்ல மாதவியின் பெயரைச் சொல்லி அழ ஆரம்பித்தான். அம்மாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இருப்பினும் மாதவிக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்கை செய்து விடுவோம் என்றாள்.

சதுரக் கட்டத்திற்குள் அமர்ந்தவாறு மந்திரங்களை ஓதிய புரோகிதன் அவன் முன் ஒரு தட்டில் சோற்றுப் பிண்டங்களை அடுக்கியிருந்தான். சடங்குப் பொருட்களை அவன் ஆற்றில் கலக்கச் சொன்னதும் சில்லிட்டிருந்த நதியில் விஜயன் இறங்கினான். கடலை அடைந்த நதி மீண்டும் தனது மூலத்தை நோக்கி வேறு பாதையில் பயணித்ததைப் போல் சுழலுக்குள் சிக்கியிருந்த தனது வாழ்வில் அவன் நதியாய் மீண்டும் கடலுக்காக ஏங்கியிருந்தான்.

மாதவிக்கான கிரியை முடிந்து ஒரு வாரமாகியது. என்ன நேர்ந்தாலும் இமைகளைத் திறப்பதில்லை என்ற முடிவோடு இரவுகளைக் கடந்துவிட்டான். அன்றிரவு தனலெட்சுமியை ஆட்டோவில் அழைத்து வருகையில் காமம் ஒரு தினவாய் உள்ளிருந்து அவனை அரிக்கத் தொடங்கியது. திருவரங்குளத்தை தாண்டி வலது புறம் தைலமரக் காடுகளும் இடதுபுறம் முந்திரி தோப்புகளும் இருந்த பகுதியில் சென்று கொண்டிருந்தனர். இடப்புறம் இத்திமரத்தின் அருகிலிருந்த ஒரு பாதைக்குள் வண்டியை திருப்பினான். கண்ணாடியில் தனலெட்சுமியைப் பார்க்க இதற்காதத் தான் காத்திருந்தவளாய் அவளது பார்வை அவனை உசுப்பேற்றியது. ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கியதும் தனலெட்சுமியின் கையைப் பற்றியவாறு முந்திரி தோப்பிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவனைப் பின் தொடர்ந்தது ஒரு நிழலுருவம். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் முழுவட்டமாய் காட்சியளிக்கக் காத்திருந்த நிலவு பிரகாசமான வெண்ணிற ஒளியை அந்நிலப்பரப்பு முழுதும் பொழிந்தது. சிறுசிறு குன்றுகளாய் முந்திரி மரங்கள் தரை முழுதும் படர்ந்திருந்தன. வலதுபுறம் கம்பிவேலியின் அருகே தனித்து நின்ற தைலமரத்தின் உச்சாணிக் கொம்பில் அந்த நிலா இருந்தது. தைலமரத்திலிருந்து இரண்டு பெரிய கிளைகளை ஒடித்தான். பட்டியக் கற்களின் இடையே அமைக்கப் பட்டிருந்த கம்பி வேலியில் ஒரு பறவையின் சிறகசைப்புக் கேட்டது. கம்பிவேலியில் கட்டப்பட்டிருந்த வலையில் ஒரு கவுதாரி அகப்பட்டிருந்தது. கொம்பிலிருந்து தைல இலைகளைப் பறித்து தரையில் பரப்பினான். தனலெட்சுமியும் எதற்கெனப் புரிந்தவளாய் அதையே செய்தாள். சிறிது நேர இடைவெளிகளில் ஒரே இடத்தில் படபடவென அடித்துக் கொண்ட கவுதாரியின் சிறகசைப்புகள் கேட்டன.

உடல்கள் தரையில் உராய்ந்து நோகாதவாறு இலைகளை மெத்தைகளாய் பரப்பிக் கொண்டனர். நிலவில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த தனலெட்சுமியின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். பல வருடங்களாக காத்திருந்த விரகதாபம் அவள் கண்களில் தெரிய அவனது பக்கவாட்டுப் பார்வைப் புலனில் ஒரு கரிய உருவம் நிழலாடியது. தனலெட்சுமியின் மீது தனது கைகள் படாமல் தலையை மட்டும் சாய்த்தவாறு அவளது மேலுதட்டை உதடுகளால் கவ்வி பிறகு விடுவித்தான். திறந்து கொண்ட அவளது உதடுகள் தும்பியின் சிறகுகளாய் துடித்தன. இந்த முழுஇரவும் நமக்காகத்தான் என்பதாய் அவர்கள் சமவெளியில் பாயும் நீரோடையாய் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர். ஆடைகளைக் களைந்தவாறு தைல இலைகளாலான படுக்கையின் மீது அவள் சாய ஒரு திராட்சைக் கொடியாய் அவள் மீது படர்ந்தான். அவள் உடல் முழுதும் அவன் உதடுகளைப் பதிக்க அவளின் முனகல் கள்பானையில் நுழைந்த தேனீயின் ரீங்காரமாய் அவ்விடத்தைச் சூழ்ந்தது. பறக்க முடியாத கவுதாரி இறகுகளின் படபடப்பு ஓசையோடு தனலெட்சுமியை அவன் தழுவிக் கொண்டிருந்தான். தேனீயின் ரீங்காரம் சற்றென நிற்க ஏனென்று புரியாமல் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வலது புறம் திரும்பியிருந்த அவளது முகம் அதிர்ச்சியில் சிலையாகியிருக்க விரகதாபம் வடிந்த கண்கள் அச்சத்தில் உறைந்திருந்தன. அவள் பார்வைத் திசையில் அவன் தலை திருப்ப மாதவி கரிக்கட்டையாய் உதிரக் கண்களுடன் வெறித்திருந்தாள். எல்லாம் பிரமையென மனதில் முனுமுனுத்தவாறு தனலெட்சுமியின் பார்வை தன் மீது விழுமாறு அவளது தலையைத் திருப்பினான். ஆனால் அவளது தலை அனிச்சையாய் மாதவியின் உருவத்தை நோக்கியே திரும்பியது. பறக்க இயலாத கவுதாரி மீண்டும் தன் சிறகுகளை படபடத்தது. இதை எப்படியாவது கடந்து விட வேண்டுமென அவளது வழவழப்பான தொடைகளை வருடியவாறு கூபகத் தசைகள் இளக கால்களை விரித்து யோனிக்குள் தன் ஆள்காட்டி விரலை நுழைத்தான். முழுதாய் உள்நுழைந்து மீளவும் ஆள்காட்டி விரலோடு நடுவிரலையும் சேர்த்தவாறு உள்நுழைத்தான். தனது தடித்த குறியை தற்போது அவளது யோனி உள்வாங்குமென அறிந்து கொண்டவன் மெதுவாய் அவளது நிதம்ப துவாரத்தின் வழி தனது குறியை நுழைத்தான். தீக்கங்குகளால் கனகனத்துக் கொண்டிருந்த அடுப்பிற்குள் குறியை நுழைத்தது போன்ற கொதிப்பு அவன் உயிர்நாடியில் பரவியது. உயிர் உணர சாத்தியமான அதீத வலியை உணர்ந்தவனாய் கண்களை மூட வெடித்துச் சிதறும் வின்மீன்களின் பிம்பங்கள் தோன்றின. அலறியவாறு அவளது நிதம்பத்திலிருந்து வெளியில் இழுத்த அவனது குறியானது தீயில் வெந்து முழுதாய் தோலுரிந்து இரத்தச் சிவப்பாய் இருந்தது. புகை மெல்லிய நூலாய் கசிந்த தனது குறியைப் பார்த்து அவன் கதற தனலெட்சுமியின் யோனிக்குள் கொழுந்து விட்டெரிந்த தீயின் சுவாலை சர்ப்பத்தின் நாவாய் அவனைத் தீண்ட முயற்சித்து மீண்டும் அவளது நிதம்பத்திற்குள் உள்ளடங்கியது.

***

சுயாந்தன் கவிதைகள் / ( இலங்கை )

images (30)

1. முடிவிலி.
=====
பறவைகள் பறந்து போகின்ற திசையின் எதிர்முடிவில் நின்று கொண்டது சூரியன்.
வழியனுப்ப நிலவும், நட்சத்திரங்களும் இன்றியே தம் பயணத்தை ஆரம்பித்திருந்தன.

வானத்துக்குக் கீழாகவே தொடர்ந்து பறப்பது பறவைகளுக்கு இடையறாத ஒரு தளர்ச்சியைத் தந்திருக்க வேண்டும். இல்லையேல்
தாழ்வு மனப்பான்மையில் தத்தளித்திருக்க வேண்டும்.
அவ்வேதனையின் களிம்பாக அவற்றின் சிறகுகள் அருகிலுள்ள சிறுபான்மையினரின் குக்கிராமத்தின் குளத்தின் மீது வீழுகின்றன.

தொடர்ந்து ஏதோவொரு “சிற்றினங்களின்” நீர்நிலைகள் மீது தம்சிறகுகளை வீசிவிட்டே செல்கின்றன.

கழுத்து நெரிக்கப்பட்ட இனங்களின் காயங்களை கண்மாயில் சொல்லிவிட்டு,
மீதமுள்ள தம் நிர்வாணம் மூலமே சூரியனை நெருங்க முனைகின்றன.

அதனால் தான் என்னவோ சூரியனின் ஆதித்தூரம் பறவையின் முடிவிலியற்ற பறத்தலால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்….

2. கடிதக்கவிதை.
======
கவிதைகள் பொதுவாகக் காகிதத்தால் எழுதப்பட்டும், கடிதங்கள் தனியான காதலால் புனையப்பட்டும் கொண்டிருக்க, ஏன் அவற்றுக்குள் திரிகின்ற வார்த்தைகள் மட்டும் வெறுப்பினால் உமிழப்படுகின்றன…..
ஒரு பிரம்மச்சாரியின் தொல்படிமம் போல கவிதை தன்னையுணரும் நாளேதுமுண்டா???

3. சிலம்பு
======
யாக்கை உடுத்திய மாதவியின் கண்களில் சிலம்பின் தெளியுருவம்.
மின்னும் கதகதப்பில் கண்ணகியின் உருகுநிலை கூடி இந்த நீலம் எரிந்து தொங்குகிறது.
நீயும் நானும் அந்த மணிமேகலையைத் தேடியிந்த மலைக்காடுகளில் பாளிமொழி பயில்வோம்….

4. மணல்நதி.
======
பெருங்கடலின் தீரத்தில் அலைநனையக் கூடாதென நதிநனைந்து கடலேகும் போதெல்லாம் அது தீரமாகும் என்பதறியாதிருந்தேன்.
பின்னொருநாளில் அலைநனையும் வேளையில்தான் அதையுணர்ந்தேன்…

5. பார்வையைப் பழக்கப்படுத்துதல்
======
உன்னிடம் எல்லாம் இருந்தும், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் புருவம் தாழ்த்த வேண்டிய தேவையற்ற போதும்,
எங்கிருந்தோ வந்த காதலால் நீ தூக்கிச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய் என்றால், அதுவே நீ தேடிய காதல்.
பற்றிப்படித்தபடியே உன்னிடமிருக்கும் அனைத்தையும் அதனிடம் வழங்க இனியாவது புருவங்களைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு……..

6. தத்துவத்தின் குதி.
=====
நீராலான உயிரைக்கொண்டு, திரிகிறது,
வளைகிறது,
பொழிகிறது
இந்தக் கற்பனை நதி.

எங்குசென்றாலும் உடற்கடலினை அடைதல் வேண்டுமென்ற உண்மை தெரிந்ததும், ஒடுங்குகிறது தத்துவத்தின் குதிக்கால்களில்……..

••••

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் – 02 ( சிங்கள மொழிக் கவிஞர், எழுத்தாளர் மஹிந்த ப்ரஸாத் மஸ்இம்புல. ) / எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

download (58)

இன்று நாம் கடந்து வரும் ஒவ்வொரு தெருவும் செப்பனிடப்பட்டு, பயணங்களுக்கு இலகுவானதாக சீராக இருப்பதைக் கண்டு பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் அதே வேளையில், அவற்றுக்கு செலவான நமது அரசாங்கத்தின் பணத்தைக் குறித்தும் விவாதித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் இவற்றைத் தாண்டி, அப் பாதைகளைச் செப்பனிடப் பயன்பட்ட மனித உழைப்பை மிக எளிதாக மறந்து விடுகிறோம் அல்லது கவனத்தில் கொள்ள மறுத்து விடுகிறோம்.

கொதித்து, உருகி வழியும் தார்வாளியை சுமந்தபடி, கருங்கல் பரப்பிய பாதையில் முழங்கால் வரையில் பொலிதீன் பைகளைக் கட்டியவாறு, சொற்பக் கூலிக்காகக் கடுமையாகப் பாடுபடும் ஒவ்வொரு கூலித் தொழிலாளிக்கும் ஒரு குடும்பமிருக்கிறது. அவ்வாறான ஒரு சூழலிருந்து கலை, இலக்கியத் துறைக்கு வந்து சாதித்துள்ளவர் சிங்கள மொழிக் கவிஞர், எழுத்தாளர் மஹிந்த ப்ரஸாத் மஸ்இம்புல.

அரச சாகித்திய, இலக்கிய விருதுகளை கவிதை மற்றும் நாவல்களுக்காக வென்றுள்ள இவர், விவசாயத்தையும், கூலித் தொழில்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட கிராமத்தில், உயர்தரம் வரை கற்றுவிட்டு, தொழில் தேடி தலைநகரத்துக்கு வந்தவர். பின்னர், தொலைக்காட்சித் தொடர்நாடகங்களில் மிகவும் கீழ்மட்டத்திலிருந்து தனது பங்களிப்பை வழங்கி, கடுமையான உழைப்பின் மூலம் முன்னேறி, சிறந்த உதவி இயக்குனருக்கான அரச விருதினையும் வென்றுள்ளார்.

வியட்நாமில் நடைபெற்ற தெற்காசிய கவிஞர்கள் மாநாட்டில் இலங்கையின் பிரதிநிதியாக இவர் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. தான் வறுமையில் வாடிய சிறுபராயத்தில், பாடசாலைக் காலங்களில் இலக்கியத்தினால், கவிதைகளினால் இந்தளவு கௌரவிக்கப்படுவோமென எதிர்பார்த்தும் இருக்கமாட்டார் இல்லையா? அந்த வகையில், இக் காலத்தில் வறுமையோடு எழுதி வரும் பலரும் இவரை ஒரு உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.

இனி, இவரது கவிதையொன்றைப் பார்ப்போம். நகர மைதானங்களிலும், மேடை இசைக் கச்சேரிகளிலும் ஏன் திரைப்படங்களிலும், பாடல்களுக்கு நாயகர், நாயகி, பாடகரோடு பாதி உடையில் நடனமாடும் இளம்பெண்களைப் பார்க்கிறோம். அவர்களது பூச்சு தடவிய முகங்களை, அழகான உடல்களை, அங்க அசைவுகளை ரசிக்கும் எத்தனை கண்கள் அவர்களது சிரமமான வாழ்வியலைக் குறித்துக் கவனிக்க முற்பட்டிருக்கின்றன?

ஓர் மடல்

*நெலும் கவி, லீ கெளி, ஒலிந்த கெளி

இங்கும் இல்லாமலில்லை அம்மா

ஆனாலும் அவற்றை மாற்றி மாற்றி

புதிது புதிதாய்ச் செய்கிறார்கள்

விழாக்களும் இப்பொழுது அதிகமென்பதால்

காட்சிகள் தொடர்ந்தபடி உள்ளன

உறக்கமேயில்லாமல் இரவுமுழுதும் ஆடுகிறேன்

காலையில் ஒத்திகைக்கு ஓடுகிறேன்

உடலழகு தொலைந்துவிடுமென்று

இரவுணவையும் தருகிறார்களில்லை

இளம்பெண்கள் பத்துப் பேர் நாம்

அவர்களறியாமல் தேனீர் தயாரித்துக் கொள்கிறோம்

பாடல் ஒளிப்பதிவுகளுக்குப் போனால்

ஆயிரம் ரூபாயளவில் கிடைக்கும் மேலதிகமாக

ஆனாலும்

மூட்டுக்களிலும் முதுகெலும்பிலும் வலியெடுக்கும்

புதிய நடனமொன்றின் மெல்லிய ஆடையில்

கவரப்பட்ட செல்வந்தனொருவன்

பரிசுகள் தந்திட அழைக்கிறான்

நான் முடியாதென்றே மறுத்து வருகிறேன்

விழா நாட்களில் எனக்கு எனது

அம்மா சொன்னவை நினைவில் எழுகின்றன

உண்மைதான் சில விழிகளில்

பெரும் அந்நியத்தைக் காண்கிறேன்

ஒன்பது நாட்களுக்குக் காட்சிகள் தொடர்ந்திருக்க

நேற்றென்னை அந்த வருத்தம் பீடித்தது

ஆனாலும் அதனைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல்

வீட்டைப் பற்றி எண்ணி எண்ணியே ஆடினேன்

அம்மாவின் மருந்துகளையும்

அப்பாவின் திதிக்கான பொருட்களையும்

வாங்கத் தேவையான பணத்தை இதோஅம்மா

இந்தக் கடிதத்துடனேயே அனுப்பியிருக்கிறேன்

சிகரங்களேறி உலகையே வென்றெடுத்து

எப்பொழுதேனும் மகள் வருவாளென

வேலிக் கம்பில் கைகளை வைத்தபடி

அம்மாபார்த்திருப்பது எனக்குத் தெரிகிறது

** நெலும் கவி, லீ கெளி, ஒலிந்த கெளி – கிராமிய ஆடல், பாடல்வகைகள்

பெரும்பாலானோர் அறிந்திராத மிகவும் அரிதான அனுபவமொன்று இக் கவிதையில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. நகரத்தின் நாட்டியக் குழுவொன்றில் தனது நடனத் திறமையை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் இப் பெண், தனது தாய்க்கு அனுப்பும் கடிதப் பிரதியொன்றினூடாக அவளது நிஜ வாழ்வு வெளிப்படுகிறது. நகரங்களின் தொலைத் தொடர்பு சாதனங்களை அலங்கரித்தவாறு பளிச்சிடும் வாழ்வுகளின் பின்னணியில் புதைந்துள்ள அந்தகாரத்தின் நிஜம் மிகவும் முரண்நகையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

யார் இந்த இல்லுமினாட்டிகள்? / Prof.H.Mujeeb Rahman Thuckalay

download (56)

1700களில் வாழ்ந்த Adam weishaupt சுய சிந்தனையாலர்களுக்காக ஒரு ரகசிய குழுவை உருவாக்கினார் .அவர்களின் நோக்கம் உலகை நேர்த்தி செய்வது மூடநம்பிக்கை யை அழிப்பது.. அதை அன்றே பாவேரியன் அரசு அந்த குழுமத்தை அழித்து விட்டது..இது தான் இல்லுமிநாட்டி குழுவின் தொடக்கம் என்று நினைத்தால் நீங்கள் இன்னும் சரியாக இவர்களை புரிந்துகொள்ளவில்லை .

முதலில் Illuminati என்பதன் அர்த்தத்தை காண்போம்Illuminati என்றால் வெளிச்சத்திற்குவந்தவன் அதாவது ஞானம் பெற்றவன் என்று பொருள் .. இந்த உலகில் சாதாரண மக்குளுக்கு தெரியாத அறிவியல் , ஆன்மிகம் இவை அனைத்தையும் உணர்த்து அதை வைத்துகொண்டு நம்மை இவர்கள் கட்டுபடுத்துகிறார்கள் என்பதே உண்மை .

யூத இனத்தை சேர்த்தவர்களே இல்லுமினாட்டியின் முக்கிய பொறுப்பு களிலும் மேல் பொறுப்புகளிலும்உள்ளனர் .யூத நாடான இஸ்ரேல் தான் உலகின்தலை நகரம் என்று கூட சொல்லலாம் .

யூதர்கள் தான் உலகின் பெரும் பொறுப்புகள் அனைத்திலும் உள்ளனர் என்பது ஒரு நிதர்சனமான உண்மை .

இவற்கள் (Lucifer) சாத்தானை வழிபடுபவர்கள் இந்த குழுக்கள் சில நேரங்களில் இரகசியமாக ஒன்ருகூடி வழிபாடுகளை நடத்துவது வழக்கம் (இ தைப்பற்ற விளக்கமாக பிறகு பார்ப்போம்)

இலுமினாட்டிகளின் இரகசிய குறியீடுகளை

அன்டி இலுமினேட்டி (anti illuminati ) வெளிக்கொண்டுவருவதில் மிகுந்த பிராயச்சித்தம் மேற்கொண்டுவருகின்றது.

சில குறியீடுகளை வெளிக்கொண்டுவந்தும் உள்ளனர். அதில் முதன்மை பெறுவது “ஒற்றைக்கண்” ஆகும்!

ஒற்றைக்கண்!

இலுமினேட்டி என்ற சொல்லை தெரிந்த அனைவருக்கும் இவ் குறியீடு தற்போது தெரிந்திருக்கும்.

இவ் மர்ம குழுமம் உலகில் பரந்து வாழும் தம் அங்கத்தவர்களிடையே தொடர்புகளைப்பேணும் போது தொலைபேசியூடாகவோ இணையமூடாகவோ நேரடித்தொடர்புகளைப்பேணுவதில்லை.

இவ்வாறான சில குறியீடுகளை பல வளிமுறைகளில் வெளிக்காட்டி தமது அங்கத்தவர்களுக்கு சேரவேண்டிய தகவல்களை எச்சரிக்கையோடு அனுப்புகிறார்கள். ஏன் இந்த எச்சரிக்கை?

13 ,33, 11, (9)

இவ் எண்கள் இலுமினேட்டி குழுமத்தின் இஷ்ட எண்கள் என அன்டி இலுமினேட்டி ஆராய்வாலர்கள் உறுதியாக கூறுகின்றனர்.

அவர்கள் ஏன் அதைக்கூறுகின்றனர் என்பதை எதிர் வரும் பதிவுகளில் உதாரணங்களை பார்க்கும் போது விளங்கிக்கொள்வீர்கள்.

இலுமிணாட்டிகள் உலகை 13 துறைகளாக பிரித்து ஆட்சி புரிகின்றனர்.

அவை,

1. நுகர்வு பொருட்கள் (Consumer products)

2. ஆற்றல் துறை (Power sector)

3. மருத்துவ துறை (Medical)

4. போக்குவரத்து துறை (Transport)

5. ஆயுதம் (Weapons)

6. ஊடகம் (Media)

7. நிதி (Finance)

8. அரசியல் (Politics)

9. உணவு மற்றும் குடிநீர் (Food & beverage)

10. சமயம் (Religion)

11. கல்வி (Education)

12. உள்கட்டமைப்பு (Infrastructure)

13. தொடர்பாடல் (Communication)

இலுமினாட்டி (Illuminati)

பலரால் அறியப்படாததும்.. ஆனால், சுய சிந்தனைவாதிகளால் அறியப்பட எத்தனிக்கும் ஒரு குழுமத்தின் அடையாளம் என்றே இந்த illuminati ஐக்கூற வேண்டும்.

“உலகின் புதிய கட்டளை (New world order)” எனவும் இந்த குழுவின் செயற்பாடுகள் அறியப்படுகிறது. எனினும் இவை புதிய கட்டளைகள் அல்ல… மிக நீண்ட காலமாகவே நடைமுறைப்படுத்த திட்டமிட்டு செயற்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தந்திரமாகும்.

20 ஆம், நூற்றாண்டுகளில் இதன் வளர்ச்சி தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியுடன் அதிகரித்திருக்கின்றது.

தற்சமையம் நடந்து கொண்டிருக்கும் யுத்தங்கள், கலவரங்கள், அரசியல் மாற்றங்கள் எல்லாமே குறிப்பிட்ட ஒரு சில மனிதர்களால்த்தான் நடாத்தப்படுகின்றது. அவர்கள் தான் உலகின் “கிங் மேக்கர்”களாக இருகிறார்கள். ( நம்புவதற்கு கடினமாக இருக்கலாம்… லொஜிக் இல்லாதது போன்று தோன்றும்… ஆனால், உண்மையாக இருப்பதற்கு அதிக வாய்ப்புக்கள் உள்ளன… பின்னரான பதிவுகளில் பார்க்கலாம்…)

யார் இவர்கள்…?

நான் அறிந்து கொண்டதன் படி உலகில் 13 குடும்பங்களை சேர்ந்த நபர்களாலேயே இந்த திட்ட மிடல்கள் நடாத்தப்படுகின்றன. 13 குடும்பங்கள் என்பது… ஆயிரம் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முற்பட்டது… இப்போது அதன் அங்கத்தவர்கள் கணிசமாக உலகெங்கும் வாழ்கிறார்கள். இவர்கள் வேற்று குடும்பங்களுடன் உறவுகளைப்பேணுவதில்லை… காரணம், தமது Illuminati தன்மைக்குரிய மரபணுக்களைப்பேணுவதற்காகத்தான்.

மேலும் இவர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்துவதும் இல்லை.

இவர்களின் நோக்கம்தான் என்ன…?

சிம்பிளாக சொல்ல வேண்டும் என்றால்…

“ஒரு உலகம்.. ஒரு அரசு” என்பது தான் இவர்களின் நீண்டகாலத்திட்டம். இந்த திட்டம் நடை பெற வேண்டுமானால்… சுய சிந்தனைவாதிகள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். இவர்களுக்கு எதிரானவர்கள்… அல்லது நோக்கத்துக்கு இடையூறாக இருப்பவர்கள் இல்லாமல் போக வேண்டும்…

இதைத்தான் பல்வேறு முறைகளில் நடைமுறப்படுத்திவருகின்றனர்… அதில் பலதில் வெற்றியும் கண்டுள்ளார்கள்.

உதரணமாக…

சில வகை “இசை” வெளியீடுகளை ஊக்குவித்து இளம் சமுதாயத்தை அதனுள் கட்டுப்படுத்த வைப்பது இவர்களின் ஒரு திட்டம்…. அது கணிசமான அளவு வெற்றியளித்துள்ளது.

மேலும், பல வகை சினிமாக்களின் மாய உலகத்தினுள் அடக்கி வைப்பதும் வெற்றியளித்துள்ளது.

முடிவில்… இவர்கள் நினைத்தால், எங்கோ இருக்கும் ஒருவரின் நடவடிக்கைகளை ஒரு நிமிடத்தில் கட்டுப்படுத்த வைக்க வேண்டும் என்பதே இறுதி இலக்கு. அதாவது… அடிமைப்படுத்த வேண்டும் என்பது.. எனினும் அவர்களுக்கு உரிய தேவைகள் நிறைவேற்றிக்கொடுக்கப்படும்… மேலதிகமாக சிந்திக்கவோ.. கிளர்ச்சி ஏற்படுத்தவோ முனைபவர்கள் உலகிற்குத்தேவை இல்லாதவர்களாக கணிக்கப்பட்டு… நீக்கப்படுவார்கள்-ஒழிக்கப்படுவார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாட்டுக்கு அடங்கி வாழ்பவர்கள் மட்டும் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.

இவர்களின் மிகப்பெரிய தலையிடி…

ஏஸியாப்பகுதியை சேர்ந்தவர்களும்….

இலுமிணாட்டிகள் illuminaties என்பதற்கு முக்திஅடைந்தவர்கள் என்பது பொருள்.

Adam weishaupt என்னும் வெளியேறிய இயேசு சபை துறவியால் நவீன இலுமிணாட்டி இரகசிய குழு மே,1,1776 ல் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இது புதிய உலக சட்டத்தை The new world order செயல்படுத்த உருவாக்கப்பட்டது. இதை போல 1776 க்கு முன்னையது பழைய உலக சட்டம் Old world order என அழைக்கப்படுகிறது. இவர்கள் நீண்ட மரபு கொண்டவர்கள்.

இவர்கள் சாலமோன் மன்னனின் வாரிசுகள். இவர்கள் உலகை ஆட்சி செய்ய விரும்புகிறார்கள். இவர்கள் 1776ல் 13 பேர். இந்த உலகை 13 துறைகளாக பிரித்து கட்டுப்படுத்த முயல்கிறார்கள்.

இவர்களின் வரலாற்றில் இந்தியா முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. அந்த 13 பேரின் குடும்ப வாரிசுகள் இன்றும் உலகை ஆள்கிறார்கள். இவர்கள் பற்றிய திடுக்கிடும் உண்மைகள் காத்திருக்கின்றன.

உலக மக்களின் ஒரே எதிரி இவர்கள் தான்.

13 குடும்பங்கள் :-

1. The Astor Bloodline

2. The Bundy Bloodline

3. The Collins Bloodline

4. The DuPont Bloodline

5. The Freeman Bloodline

6 The Kennedy Bloodline

7 The Li Bloodline

8. The Onassis Bloodline

9. The Reynolds bloodline

10. The Rockefeller Bloodline

11. The Rothschild Bloodline

12 .The Russell Bloodline

13. The Van Duyn Bloodline

#. [ Merovingian] (European Royal Families)

காலபோக்கில் இவர்களோடு மேலும் மூன்று குடும்பங்கள் இணைந்தன.அவை

#. The Disney bloodline

#. The Krupp bloodline

#. The McDonald bloodline

ஃபிரீ மேசன் (Freemason) அமைப்பானது இரகசியங்கள் நிறைந்தது. அதன் மூடப்பட்ட கதவுகளுக்கு பின் நடப்பவை பல இவ்வுலகில் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததில்லை.

ஃபிரீ மேசன் ஓர் இரகிய அமைப்பு அல்ல, தனக்கென இரகசியங்களை கொண்ட ஓர் அமைப்பு எனக் கூறப்படுவதுண்டு மேசன்களால். ஆனால் ஃபிரீ மேசன் முழுக்க இரகசியங்கள் நிறைந்த அமைப்பு.

இந்த குழுவானது இரகசியத்திற்குள் இரகசியம், அந்த இரகசியத்திற்குள் இரகசியம் அதற்கு உள்ளேயும் இரகசியம் என இரகசியங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது. அதனுள் முதல் நிலை உறுப்பினராக இணையும் போது செய்யப்படும் சடங்குகள்கூட இரகசியங்கள் நிறைந்து.

ஃபிரீ மேசனரிக்குள் உறுப்பினராக இணையும் நபர் இரகசிய உறுதிமொழிகளை அளிக்கிறார். உறுதி மொழி வழங்கும் சடங்கின் போது உறுப்பினரின் இடது மார்பகம் கூர்மையான பொருளால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க உறுதிமொழி பெறப்படுகிறது.

ஃபிரீ மேசன் 10 இரகசியங்கள் (top 10 secrets of Freemasonry)

ஃபிரீ மேசனின் ஒரு பத்து இரகசியங்களை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

10. ஒரு மேசான் இன்னொரு மேசானுக்கு எதிராக செயல்படுவதில்லை.

ஃபிரீ மேசன்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் கட்டளைப்படி ஒரு மேசான் மற்றொரு மேசானை குற்றவாளி என காட்டிகொடுக்க கூடாது. பிரச்சனையிலிருந்து தப்ப அவருக்கு முழுஉதவி செய்ய வேண்டும்.

9. மேசான்கள் தங்களுக்குள் இரசிய கைக்குழுக்கள் முறையை கொண்டுள்ளனர்.

பொது இடங்களில் தங்களை மேசான் என அறிமுகம் செய்துகொள்ள பயன்படுத்துகிறார்கள். இதில் பலவகை உண்டு.

8. மேசான்கள் பல இரகசிய சக்கேத வார்த்தைகளை கடவுச்சொற்களாக பயன்படுத்துகிறார்கள்.

மேசனரி கட்டிடங்களில் நுழைவதற்கும், சடங்குகளிலும் மேலும் பலவற்றிற்காகவும் கடவுச்சொற்களை பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர் தங்களின் சடங்குகளில் பயன்படுத்தும் ஒன்று ‘tu-bal-cain ‘.

7. தங்களின் சடங்குகளில் தூக்குகயிரினை பயன்படுத்துகிறார்.

தொடக்க சடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் இதை அச்சுறுத்தல், அமைதிக்காக்க அழைப்பு மற்றும் தொப்புள்கொடையை குறிக்கும் சின்னம் எனகூறுகிறார்கள் மேசன்கள்.

6. இவர்கள் ஆதவன் மீது அளவில்லா பற்று கொண்டுள்ளார்கள்.

மேசன்கள் கிழக்கு வானத்தை மீண்டும் பிறத்தலுக்கான அடையாளமாக பார்க்கிறார்கள். தங்கள் மேசனரி கட்டிடத்தை கிழக்கு மற்றும் மேற்கில் அமைக்கிறார்கள் ஆதவனின் ஆற்றலை கட்டுப்படுத்தி பயன்படுத்திக்கொள்ள.

5. மேசன்களில் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்கள் இல்லை.

நாத்தீகர்கள் மேசனரி உறுப்பினராக சேர முடியாது . மேலான ஓர் உயர்ந்த ஆற்றல் மீது நம்பிக்கை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். மேசரி கோவில்களுக்குள் பெண்களுக்கு அனுமதி இல்லை.

4. மேசன்கள் பல்வேறு நாடுகளில் அரசியலையும் பொருளாதாரத்தையும் கட்டுபடுத்துகின்றனர்.

குறிப்பாக இங்கிலாந்தில் மேசன்கள் நேரடியாக அரசியல், வங்கி, பல்கலைக்கழகம், அரசு , நீதிமன்றம் மற்றும் ஊடகத்தை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.

3. மேசன்களின் அடையாளச்சின்னம் அமெரிக்காவின் டாலர் நோட்டில் உள்ளது.

ஒரு டாலர் நோட்டை உற்றுநோக்கினால் அதில் ஒற்றை கண் மற்றும் பிரமிடு, அதன் கீழ் லத்தினில் புதிய உலக ஒழுங்கு என எழுதியிருப்பதையும் காணலாம். அமெக்காவின் இந்த முத்திரையை வடிவமைத்தவர்கள் பென்சமின் ஃபிரங்ளினும் ஒருவர். இவர் ஒரு ஃபிரீ மேசான்.

2. Anders Breivik ஒரு மேசான்.

இவன் நார்வேயில் 2011ல் நடந்த வெகுசன கொலைக்கு காரணமாக இருந்தவன்.

1. மேசான்கள் விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் முக்கியபங்கு வகிக்கின்றனர்.

மேசன் பூமியை ஆளும் திட்டம் கொண்டிருந்தாலும், விண்வெளி ஆராய்வில் முனைப்பை காட்டுகின்றனர். முதல் நிலவை அடைந்த பயணத்தில் பங்கேற்ற Buzz Aldrin, டெக்சாசு லாட்சின் Texas lodge. ன் மேசானிய உறுப்பினர்.

கடவுளின் பறவைகள் / மியா கூட்டோ (மொஸாபிக், தென்கிழக்கு ஆப்ரிக்கா) / தமிழில்: பாலகுமார் விஜயராமன்

download (53)

மியா கௌட்டோ (1951) தென்கிழக்கு ஆப்ரிக்க நாடான மொஸாம்பிக்கைச் சேர்ந்த உயிரியல் வல்லுநர் மற்றும் எழுத்தாளர்.

இவர் பிறந்தது, கல்வி பயின்றது, மொஸாம்பிக்கின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான பெய்ரியில். இவரது பதினான்ங்காவது வயதில், இவரது கவிதைகள் சில உள்ளூர் செய்தித்தாளான “நோட்டிஸியாஸ் டா பெய்ரா”வில் வெளியாகியது. மார்சிஸ்ட் ராணுவ பரப்புரையின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்ட, இவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு 1983ம் ஆண்டு பிரசுரமாகியது.

மொஸாம்பிக்கின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக போற்றப்படுகின்ற மியா கௌட்டோவின் படைப்புகள், இருபதுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில், ஆங்கிலம், ஃபிரன்ச், ஜெர்மன், செக், இட்டாலியன், செர்பியன் உள்ளிட்ட பல்வேறு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. மொஸாம்பிக்கில் உள்ள வட்டார சொல் அகராதியிலும், அமைப்பிலும் போர்ச்சுகீய மொழியை உள்ளீடு செய்து அதனை மீளுருவாக்கம் செய்யும் கலை, இவரது பல படைப்புகளில் காணப்படுகின்றது. ஸிம்பாவே சர்வதேச புத்தக விழாவில் அமையப்பெற்ற சர்வதேச சான்றாயத்தால், இவரது முதல் புதினமான, “உறக்கத்தில் நடக்கும் நிலம்” இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆப்ரிக்க இலக்கியத்தின் மிகச்சிறந்த 12 புத்தகங்களில் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. தற்பொழுது, இவர் தனது எழுத்துப்பணியைத் தொடர்ந்தவாறே, உயிரியல் வல்லுநராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். சினுவா ஆச்செபே மற்றும் சி.எல்.இன்னெஸ் 1992ம் ஆண்டு தொகுத்த, ”தற்கால ஆப்ரிக்க சிறுகதைகள்” தொகுப்பில் “கடவுளின் பறவைகள்” என்னும் இக்கதை இடம்பெற்றுள்ளது.

••••

மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள், ஒரு யாத்திரிகனைப் போல எனக்கு நதியைத் தவிர வேறு ஒன்றும் தெரியாது. நீரலைகள் முடிவற்ற பயணத்தில் கடந்து சென்று கொண்டே இருக்கின்றன. எவ்வளவு காலமாக இப்படி பயணித்துக் கொண்டே இருப்பது, நீரின் வேலையாக இருந்திருக்கிருக்கும்? தனது பழைய வள்ளத்தில் தனியாக அமர்ந்திருந்த எர்னெஸ்டோ டிம்பா, தனது வாழ்வைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். பனிரெண்டாவது வயதில், நதியிலிருந்து மீன்களைப் பிடிக்கும் தொழிலுக்குள் வந்தான். கடந்த முப்பது வருடங்களாக, எப்பொழுதும் அவனது நிழல், நதியின் நீரோட்டத்தின் அலைவுகளிலும், ஒரு நதிவாசியின் விதிமுறைகளையே பிரதிபலித்திருக்கிறது. ஆனால், இது எல்லாம் எதற்காக? பஞ்சம் பூமியை சாரமிழக்கச் செய்துவிட்டது, விதைகள் தங்கள் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டன. மீன் பிடித்தலில் இருந்து அவன் திரும்பிய பொழுது, தங்கள் பார்வையால் அவனைக் கழுவேற்றும் அவனது மனைவியிடமிருந்தும், குழந்தைகளிமிருந்தும் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள அவனிடம் எதுவுமில்லை. அவர்களின் கண்கள் நாயினுடையதைப் போல இருக்கும். அதனை ஒத்துக் கொள்ள அவன் மனம் விரும்புவதில்லை, ஆனால் உண்மையில், பசி மனிதர்களை மிருகங்களைப் போல ஆக்கிவிடுகிறது.

தனது துயரங்களைப் பற்றி யோசித்தவாறே, டிம்பா லாவகமாகவும் மெதுவாகவும் துடுப்பை இயக்கினான். அவன் தனது சோக எண்ணங்களை மறக்க எண்ணியவனாக, மஃபூர்ரெய்ரா மரத்தின் கீழ், நதி குறுகலாக ஓடும் பகுதியின் கரையில் வள்ளத்தை நிறுத்தினான். துடுப்பு நீரைக் கொந்திபபடி இருக்க, வள்ளம் அசையாமல் நின்றது. ஆனால் அவனால் தனது எண்ணங்களை நிறுத்த முடியவில்லை.

’என்ன வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்கிறேன்? தண்ணீர், தண்ணீர், அது தவிர வேறொன்றுமில்லை.’

அந்த நினைவுகள் அவனை முன்னும் பின்னுமாய் அலைக்கழிக்க, வள்ளம் அவனது வேதனையைப் பெருக்குவதாய்த் தோன்றியது.

”ஒரு நாள், இவை நதிக்குள் மூழ்கி, என்னை தண்ணீருக்கு வெளியே தூக்கி எறியத்தான் போகின்றன”

நீரின் வேர்களில் இருந்து கிழித்தெடுக்கப்படுவனைப் போல, அவன் சகதியிலிருந்து இழுக்கப்படுவதை அவனது மனைவியும் குழந்தைகளும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல முன்னுணர்ந்தான்.

தலைக்கு மேலே மஃபூர்ரெய்ரா, சூரியனின் கடுமையான வெப்பத்தை மறைத்து நின்று கொண்டிருந்தது. ஆனால் டிம்பா மரத்தை கவனிக்கவில்லை, அவனது கண்கள் ஆன்மாவிற்குள் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. அவனது வலி, பார்வையின் ஒளியை மறைக்கும் தூசாகவும், அதனால் அவன் கண்கள் பார்வையிழந்ததைப் போலவும் உணர்ந்தான். பொழுது, இன்னும் மேலே சென்று கொண்டிருந்தது, வானம் அடர் நீலமாய் மாறுவதை அவன் உணர்ந்தான்.

’நான் கடல்வாழ் உயிரனமாக இருந்திருந்தால்,’ அவன் பெருமூச்செறிந்தான்.

அவன் தனது வாழ்வின் முப்பது வருடக் களைப்பின் பாரத்தை உணர்ந்தான். அவனுக்கு தைரியத்தைக் கற்றுத் தருவதற்காக அவனது அப்பா சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்த்தான்.

”அங்கே, வேட்டைக்காரனைப் பார், அவன் என்ன செய்கிறான்? மானைப் பார்த்த நொடி, தனது வேல்கம்பில் குறிபார்க்கத் தயாராகிறான். ஆனால் மீனவனால், நதியினுள் இருக்கும் மீனைப் பார்க்க முடியாது. மீனவன் தன்னால் காணமுடியாத ஒன்றை நம்பி களத்தில் இறங்குகிறான்.’

விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்கான பாடமும் அது தான். அவன் தந்தையின் அறிவுரையை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தான். நேரமாகிக் கொண்டே இருந்தது, வீட்டுக்குப் போகும் நேரம் ஆகிவிட்டது என்பதை பசி அவனுக்கு உணர்த்தியது. மேகங்களைத் தாண்டி, மேலே வெற்றுப் பார்வை பார்த்தபடி, அவன் கையை அசைக்கத் துவங்கினான். அப்பொழுது, ஒரு பெரிய பறவை ஆகாயத்தில் பறந்தது. ஆளுமை பொருந்திய ஒரு பேரரசனைப் போல அது தோற்றம் கொண்டிருந்தது. உயரே சிறகு விரித்துப் பறந்த பறவை, அவனது பார்வையில் பட்டது. அவனையும் அறியாமல் உள்ளூர ஓர் ஏக்கம் அவனுள் வேர்விட்டது. அவன் நினைத்தான்:

’இப்பொழுது அந்தப் பறவை, எனது வள்ளத்தில் விழுந்தால் எப்படி இருக்கும்!’

அவன் அந்த வார்த்தைகளை உரக்கக் கூறினான். அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள், அந்தப்பறவை தனது பெரிய சிறகுகள் துடிதுடிக்க, வேகமாக சுழன்றபடி, அவனது வள்ளம் நோக்கி கீழ்நோக்கி விழத்துவங்கியது. அது ஏறக்குறைய இறந்ததைப் போல, வள்ளத்தில் விழுந்தது. டிம்பா காயம்பட்ட பறவையை எடுத்துக் கைகளில் ஏந்தினான். இரத்தவோட்டம் இயங்க, பறவை உயிரோடு தான் இருந்தது. சிறிது நேரத்தில், மெதுவாக உடல்நலம் தேறிய அப்பறவை, பிழைத்துக் கொண்டதற்கு அறிகுறியாக, வள்ளத்தின் முன்முனையில் ஏறி நின்றது. டிம்பா அதனைப் பிடித்து, அதன் மாமிசம் எத்தனை நேர சாப்பாட்டுக்கு வரும் என்று எண்ணியவாறு அதன் எடையை கணக்கிட்டான். நொடியில் அவன் அந்த எண்ணத்தை மனதில் இருந்து அகற்றி, சிறு உற்சாகத்தோடு, அந்தப்பறவை பறந்து செல்ல உதவினான்.

’உன் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிப் போ, பறவையே!’

ஆனால் ஒன்றும் ஆகவில்லை. அந்தப்பறவை அசையக் கூட இல்லை. அதைப்பார்த்து அவன் அதிசயித்தான்: அது பறவையே அல்ல, அது கடவுளின் சமிக்ஞை. ஆகயத்திலிருந்து வரும் எச்சரிக்கை, தனது மன அமைதியை என்றென்றுக்குமாய் அழித்து விடும் என்று நம்பினான்.

அந்த பறவையை எடுத்துக்கொண்டு, அவன் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பினான். அவனது வருகையை அவன் மனைவி கொண்டாடினாள்:

’இந்தப் பறவையை மதிய உணவுக்குத் தயார் செய்யலாம்!’

பரவசமடைந்தவளாய், அவள் குழந்தைகளை அழைத்தாள்:

’குழந்தைகளே, இங்கே வந்து கொழுத்த பறவையைப் பாருங்கள்.’

பதிலேதும் சொல்லாமல், டிம்பா பறவையை விரிப்பின் மீது வைத்து விட்டு, வீட்டின் பின்புறம் சென்று மரத்தட்டிகளையும், கம்பிகளையும், நாணல்களையும் சேகரித்தான். பின் அவற்றைக் கொண்டு, ஒரு மனிதன் தாராளமாக நிமிர்ந்து நிற்கும் அளவிற்கான பெரிய கூண்டு ஒன்றைத் தயாரித்தான். அவன் அந்தப்பறவையை கூண்டிற்குள் விட்டு, அன்று பிடித்து வந்த மீனை அதற்கு உணவாகக் கொடுத்தான்.

அவனது செய்கை கண்டு அவனது மனைவி திடுக்கிட்டாள்: அவனுக்குப் பைத்தியம் தான் பிடித்து விட்டது. நேரம் கடந்தது, டிம்பா மட்டுமே அந்தப்பறவையை கவனித்துக் கொண்டான்.

அந்தப்பறவையைப் பார்த்தவாறு அவனது மனைவி கேட்பாள்:

’பசி நம்மை எப்படி வாட்டி வதைக்கிறது. இதனைக் கொன்று உணவாக்க வேண்டும் என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா?’

டிம்பா வேகமாக கையை ஓங்குவான், ‘ஒரு போதும் இல்லை! பறவை மீது யார் கை வைக்கிறார்களோ, அவர்கள் கடவுளால் தண்டிக்கபடுவார்கள், வாழ்க்கை முழுதும் அவர்கள் சீரழிவார்கள்.’

நாட்கள் சென்றன, மீனவன் தெய்வீக எண்ணங்களுக்கான புதிய சமிக்ஞைகளுக்காக காத்திருந்தான். எண்ணற்ற தடவைகள், வியர்க்கும் மதிய வெப்பத்தில், அமைதியான நதியின் முன் அமர்ந்து, மருகியபடி இருந்தான். சூரியன் மறைந்த பிறகு, அவன் கூண்டிற்கு அருகில் சென்று, பறவை நன்றாக வளர்ந்திருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். சிறிது சிறிதாக, அந்தப் புனதப்பறவையின் மேல், சோகத்தின் நிழல் படிவதை அவன் கவனித்தான். பறவை, தனிமையினால் அவதியுறுவதை அவன் புரிந்து கொண்டான். ஓர் இரவு அவன் கடவுளிடம், தனித்திருக்கும் பறவைக்கு ஒரு துணையை அனுப்புமாறு வேண்டினான். அடுத்த நாள், கூண்டுக்குள் ஒரு புதிய பெண் பறவை இருந்தது. டிம்பா அந்த புதிய பரிசிற்காக கடவுளுக்கு மனதுக்குள் நன்றி கூறினான். அதே நேரம் பதட்டம் அவனுள் வேர்விட்டது: இந்தப்பறவைகளை பாதுகாக்கும் பொறுப்பை கடவுள் ஏன் தன்னிடம் ஒப்படைத்தார்? அவை கொண்டுவந்திருக்கும் செய்தி என்னவாயிருக்கும்?

அவன் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான். அந்த சமிக்ஞை, அந்த பளிச்சிடும் வெள்ளை இறகுகள், அவை எல்லாம் கடவுளின் விருப்புவெறுப்புக்கூறு மாறப்போவதை உணர்த்துவதாகவே தோன்றியது. மனிதர்கள் ஆகாயத்திலிருந்து வந்திருக்கும் அந்தத் தூதுவர்களிடம், தங்கள் கருணையைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்குத் தயாரானால், பஞ்சம் முடிவுக்கு வந்து, மழைக்கான பருவம துவங்கி விடும். நதியின் ஏழை மீனவன், கடவுளின் தூதுவர்களுக்கான பாதுகாவலனாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறான். மனிதர்கள் இன்னும் நல்லவர்களாகவே இருக்கிறார்கள் என்று நிரூபிக்க வேண்டிய கடமை அவனுக்கு இருக்கிறது. ஆம், இத்தையை உண்மையான நற்குணங்கள், செழிப்பாக இருக்கும் நேரங்களில் அளவிடப்படுவதில்லை, மாறாக மனிதர்களின் உடல்களில் பசி நாட்டியமாடும் பொழுது தான் கணக்கிடப்படுகின்றன.

வயலில் இருந்து திரும்பி வந்த அவனது மனைவி, அவனது எண்ணங்களை இடைமறித்தாள்:

’என்ன, இப்பொழுது இரண்டு பறவைகளாகி விட்டதா?’

அவள் அவன் அருகே வந்து, அவன் உட்கார்ந்திருந்த அதே பாயில் தானும் உட்கார்ந்து, அவன் கண்களை ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்த்தபடி கேட்டாள்:

’இங்கே பார், வெறும் பானை அடுப்பில் காய்கிறது. இதில் ஒன்றைக் கொடுத்தாலும் சமையலாக்கி விடலாம், ஒன்றே ஒன்று.’

அது வெறும் நேர விரயம். யாராவது அந்த தெய்வீகப் பறவைகளை மோசமாக நடத்தினால், அவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகள் கிடைக்குமென்று அவன் எச்சரித்தான்.

சிறிது நாட்களில் அந்த ஜோடிப்பறவைகளுக்கு குஞ்சுகள் பொரித்தன. மொத்தம் மூன்று குஞ்சுகள், அவை அருவருப்பாகவும், அசிங்கமாகவும் தோற்றமளித்தன. அவற்றின் அலகுகள் எப்பொழுதும் உணவுக்காக திறந்தபடியும், நதியையே உட்கொள்ளும்படியான பசியோடும் இருந்தன. அந்தக் குஞ்சுகளின் பெற்றோர்கள் சார்பாக, டிம்பா கடுமையாக உழைத்தான். ஏற்கனவே தட்டுப்பாடாய் இருந்த வீட்டு உணவுப்பொருட்கள் அனைத்தையும் பறவைகளுக்கே அளித்தான்.

கிராமம் முழுவதும் வதந்தி பரவியது: எர்னெஸ்டோ டிம்பா முற்றிய பைத்தியமாகிவிட்டான். அவனது சொந்த மனைவியே பல எச்சரிக்கைகளுக்குப் பிறகு, குழந்தைகள் அனைத்தையும் அழைத்துக் கொண்டு, வீட்டை விட்டு சென்றுவிட்டாள். குடும்பம் தன்னுடன் இல்லாததைக் கூட டிம்பா கவனிக்கவில்லை. அவன் பறவைகளைப் பாதுகாப்பதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தான். அவன் தன்னைச்சுற்றி வஞ்சம் தெறிக்க, பொறாமையின் நிழல் படிவதை உணர்ந்தான். அவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது அவனுடைய குற்றமா? அவனுக்குக் கிறுக்குப்பிடித்துவிட்டதென ஊரார் கூறினர். ஆனால் கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒருவன், எப்பொழுதும் தனிவழியே சஞ்சரிப்பவனாகவே இருப்பான்.

பிறகு, ஒரு மதியப்பொழுதில் அவன் நதியில் தன் வேலையை முடித்தபிறகு, நிலையாமையின் எண்ணம், அவன் மனதில் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது: பறவைகள்! அவன் வீட்டிற்கு விரைந்து செல்ல முடிவெடுத்தான். அவன் கரையை நெருங்குகையில், அவன் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த மரங்களிலிருந்து புகை மேல் எழும்பி வருவதைப் பார்த்தான். அவன் நதிக்கரையை நோக்கி வேகமாக வள்ளத்தை துடுப்புப் போட்டு இயக்கினான். கரையை அடைந்ததும், வள்ளத்தைக் கூட கட்டாமல், வேகமாக குதித்து, துயர நிகழ்வை நோக்கி ஓடினான். அவன் வீட்டை அடைந்ததும், அங்கே பார்க்கக் கிடைத்ததெல்லாம், வெறும் சிதைவுகளும், சாம்பலும் மட்டுமே. மரத்தட்டிகளும், கம்பிகளும் தீயினால் முற்றிலுமாக அழிந்து போயிருந்தன. எரிந்து போன மரத்துண்டுகளுக்கு நடுவே, ஒரே ஒரு இறக்கை மட்டும், நெருப்பு தீண்டாமல், தன்னைக் காத்துக் கொண்டது போலக் கிடந்தது. பறவை நெருப்புப் பிழம்பிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக தன் உடலை உதறியிருக்கலாம், அதில் ஒரு இறக்கை மட்டும் தனியே விழுந்திருக்கும், அதிலொரு சிறகு கெடுநிமித்தமாக பேரழிவைக் குறிப்பது போலக் கிடந்தது. இறந்த உயிர்களின் மன உறுத்தலைப் போல, அது இங்குமங்கும் அசையாமல், விறைப்போடு, நிண்ணயத்தை போதிப்பது போலக் கிடந்தது.

டிம்பா திகைத்துப் போய் பின்வாங்கினான். அவன் மனைவியை, குழந்தைகளை நோக்கிக் கத்தினான். பின் அங்கு ஒருவரும் இல்லையென்பதை உணர்ந்து, தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிய, கண்கள் ரணமாகும் வரை அழுதான்.

ஏன்? ஏன் அவர்கள் அந்தப்பறவைகளைத் துன்புறுத்தினார்கள்? அவை எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தன? பிறகு அவன், அங்கே சாம்பலுக்கும் புகைக்கும் நடுவில் நின்றபடி, கடவுளிடம் மன்றாடத்துவங்கினான்:

‘நீங்கள் கோபமாகத் தான் இருப்பீர்கள், எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் உங்கள் குழந்தைகளை தண்டிக்கப்போகிறீர்கள். ஆனால், இங்கே பாருங்கள்: நீங்கள் அவர்களை மன்னிக்க வேண்டுமென்று நான் வேண்டுகிறேன். அவர்களுக்காக நான் இறக்கிறேன், நான்… ஏற்கனவே துன்பத்தில் உழழும் அவர்களை அப்படியே விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் மழையைக் கூட பொழியாமல் செய்யுங்கள், புழுதி படிந்து வறண்ட நிலம் கூட அப்படியே கிடக்கட்டும், ஆனால் தயவுசெய்து நீங்கள் மட்டும் இந்த மண்ணின் மக்களை தண்டித்துவிடாதீர்கள்.’

மறுநாள், அதிகாலைப் பனிமூட்டத்தினூடாக, எர்னெஸ்டோ நதியின் நீரோட்டத்தைக் கட்டியணைத்தபடி கிடப்பதை ஊரார்கள் பார்த்தனர். அவர்கள் அவனைத் தூக்க முயற்சிக்கும் பொழுது, அவன் மிக கனமானவனாகத் தோன்றினான். அவர்களால் அவனை நீரில் இருந்து பிரிக்க முடியவில்லை. ஊரிலுள்ள பலமிக்க மனிதர்கள் வந்து முயற்சித்த பொழுதும், அவர்கள் முயற்சி தோல்வியிலேயே முடிந்தது. நதியின் நீர்ப்பரப்பில் அவனது உடல் நன்றாக ஒட்டிப்போய் இருந்தது. பேரச்சத்தின் விநோத உணர்ச்சி, அங்கிருந்தவர்களின் மத்தியில் பரவியது. தங்களது பயத்தை மறைத்துக் கொள்ள, யாரோ ஒருவன் கத்தினான்:

’போய், இவன் மனைவியிடம் கூறுங்கள். ஊர் மக்களிடமும் கூறுங்கள், கிராமத்தின் பைத்தியக்காரன் இறந்துவிட்டான் என்று.’

பின்னர் அவர்கள் அங்கிருந்து நகர்ந்தனர். அவர்கள் நதியை விட்டு கரையேறும் பொழுது, மேகங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டன, வித்தியாசமான நிகழ்வாக வானம் திடீரென இருட்டத் துவங்கியது. மற்ற சமயங்களாய் இருந்திருந்தால், மழை வரப்போவதை எண்ணி அவர்கள் மகிழ்ந்திருப்பார்கள். ஆனால் இப்பொழுது அவர்கள் மனநிலை அவ்வாறில்லை. முதன் முறையாக, அவர்களின் நம்பிக்கைகள் ஒன்று கூடி, மழை பெய்ய வேண்டாம் என்று பிரார்த்திக்கத் துவங்கின.

மெதுவான, நெடுந்தூரப் பயணத்திலிருந்த நதி, மனிதர்களின் அறியாமையை எண்ணி புன்னகைத்தது. எர்னெஸ்டோ டிம்பா, நீரோட்டத்தின் இதமான தாலாட்டில், நீர்வழிதிசையில், தனது கனவுகளில் மட்டும் மங்கலாய் கண்ட தனிவழியில் கொண்டு செல்லப்பட்டான்.

•••

தற்சாவு – ஹோர்ஜ் லூயி போர்ஹே / தமிழில்: வே.நி.சூர்யா

download (57)

ஒரு நட்சத்திரம் கூட இரவிடம் இருக்காது.

இரவு கூட எஞ்சியிருக்காது.

நான் மரிப்பேன், என்னுடன் தாங்கயியலாத பிரபஞ்சத்தின் எடையும் மரிக்கும்.

நான் பிரமிடுகளை, பதக்கங்களை, கண்டங்களை, முகங்களை அகற்றுவேன்.

நான் திரட்டப்பட்ட கடந்தகாலத்தை அகற்றுவேன்.

நான் வரலாற்றின் சாம்பலை, சாம்பலின் சாம்பல் ஆக்குவேன்.

இப்போது நான் கடைசி சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்க்கிறேன்.

கடைசி பறவையின் குரலை கேட்கிறேன்

நான் வெறுமையை யாருக்கும் கையளிக்கப்போவதில்லை.

••••••••