Category: இதழ் 27

உலகப் புகழ்பெற்ற காதல் கவிதைகள் (முதற் பகுதி) தொகுப்பும் மொழிபெயர்ப்பும்: செ.ச.செந்தில்நாதன்

download (11)

உலகமொடு பொரும்கொல் என் அவலமுறு  நெஞ்சே! – 1

 

ஆழி வெளியீடாக வெளியாகும் காதல்தான் கவிதை – உலகப் புகழ்பெற்ற காதல் கவிதைகள் (முதற் பகுதி) தொகுப்பிலிருந்து சில கவிதைகள் இங்கே தரப்பட்டுள்ளன. இன்றைக்கு 4200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட சுமேரிய நாகரீக காலத்துக்கு கவிதையில் தொடங்கி இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதி வரை நீண்ட காலத்தில் எழுதப்பட்ட சுமார் 300 கவிதைகளை இந்தத் தொகுப்பு உள்ளடக்கியிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட உலகின் மகாகவிகள் பலருடைய படைப்புகள் இதில் மொழியாக்கம் கண்டிருக்கின்றன. பண்டைய எகிப்து, கிரேக்கம், எபிரேயம், லத்தீன், பிராகிருதம், சமஸ்கிருதம், சீனம், அரபு, பாரசீகம், ஜப்பானியம், ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மன், ஸ்பானிஷ், ருஷ்யன், மராத்தி, இந்தி, உருது, வங்காளம் என பல மொழிகளின் மூலப் படைப்புகள் நவீன தமிழை அடைந்துள்ளன. தமிழின் தலைசிறந்த காதற்பாடல்களும் (தொல்காப்பியம், சங்கம், சிலம்பு, குறள், முத்தொள்ளாயிரம், கம்பன், கலிங்கத்துப்பரணி, சிற்றிலக்கியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள், பாரதி-பாரதிதாசன் வரை) இதில் இடம்பெற்றுள்ளன.

 

தொகுப்பும் மொழிபெயர்ப்பும்: செ.ச.செந்தில்நாதன்

 

தொகுப்பிலிருந்து  சில: பகுதி 1

 

 

 

 

 

 

 

வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர்  (ஆங்கிலம்)

சானட் 18

 

 

கோடை  நாளொன்றுடன் உன்னை ஒப்பிட்டுப்பார்க்கவா?

நீ அதைவிட வசீகரம், அதைவிட நிலை மிதம்.

மே மரத்து பிரியமான முகைகளை உதிர்த்துச்செல்கிறது கடுங்காற்று,

கோடை நாள் நீடிப்பதுமில்லை.

சுவர்க்கத்தின் விழியாளன் சிவந்துச்சுடுகிறான் சிலவேளை.

அடிக்கடி மங்கவும்செய்கிறது அந்தத் தங்கம்.

எழிலானவை  ஒவ்வொன்றும் சிலசமயம் எழில்குன்றுகின்றன.

தெய்வகதியால், அல்லது கட்டற்ற இயற்கையின் மாற்ற ஓட்டத்தால்;

 

ஆனால் உன் நித்திய கோடை ஒருபோதும் மங்குவதில்லை.

நீ கொண்ட பேரழகை ஒருபோதும் நீ இழக்கப்போவதில்லை;.

உன்னை தன்னிழலில் வசம்கொண்டதாக

மார்தட்டிப்பிதற்றப்போவதில்லை அந்த மரணமும்.

 

நிரந்தமாக இக்கவிதையில்

நீ என்றும் நிலைத்திருப்பாய்.

 

மனிதராசிகள் ஜீவிக்கும் காலம்வரை,

கண்கள் காணும் காலம்வரை,

இக்கவிதை உயிரோடு இருக்கும்வரை,

இது உனக்கும் உயிர்தந்து நிற்கும்.

 

 

 

 

2

எலிஸபெத் பேரட்  பிரெளனிங்  (ஆங்கிலம்)

காதலின் பொருட்டே காதல்செய்

 

 

நீ என்னை காதலித்துதான் தீரவேண்டும் என்றால்,

காதலின் பொருட்டன்றி

வேறு எக்காரணமும் விழையாதே..

 

“நான் காதலிக்கிறேன் அவளை

அவளது புன்னகைக்காக,

அவளது தோற்றத்துக்காக,

அவள் பேசும் மென்மொழிக்காக,

அவளை நினைத்தாலே இனிக்கிறதே அதற்காக,

அன்று அற்புதமானதொரு இன்னுணர்வை

உண்மையில் பெற்றோமே அதற்காக”

என்றெல்லாம் சொல்லாதே.

 

இவையாயும் இயல்பிலேயே, என் அன்பே,

மாறக்கூடும். நீ பின் மாற்றவும்கூடும்.

காதலை இழைத்து இழைத்து செய்தால்,

காதல் இல்லாமலும் ஒழியவும்கூடும்.

 

என் கன்னத்தில் வழியும்  நீரைத்துடைக்கவென இரங்கி

உன் பெருங்கருணையைக் காட்டுவதற்காக

என்னைக் காதலிக்காதே.

 

 

உன் சுகத்தை அனுபவித்து அனுபவித்து,

செளகரியம் நெடுநாள் நீள,

அழுகையையும் மறக்கக்கூடும் ஓர் பிராணி.

உன் காதலையும் இழக்கக்கூடும் அதனால்.

 

 

காதலின் பொருட்டே என்னைக் காதலி.

நீ முன்பினும் அதிகமாய்

என்னைக் காதலிக்கலாம்,

காதலின் நித்தியம்வரை காதலிக்கலாம்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஹாளர் (மகாராஷ்டிரி பிராகிருதம்)

 

கொள்ளையர்கள்

காதலர்கள்

பயணிகள்

இவர்களுக்காக

கரைந்தது காகம்:

 

 

கொள்ளைகொள்ளுங்கள்

கலவிகொள்ளுங்கள்

துயில்கொள்ளுங்கள்

பறந்தோடிக்கொண்டிருக்கிறது இரவு.

 

 

 

 

 

லெர்மான்த்தோவ், மிகையீல் யூர்யேவிச் (ருஷ்யன்)

 

 

கனவு

 

தாஜிஸ்தானில் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் நண்பகல் வெம்மையில்

என் மார்பில் ஒரு குண்டு தைத்திருக்க,

அசைவின்றி விழுந்துகிடக்கிறேன்.

சுடப்பட்ட இடத்தின் ஆழமான காயம்

இன்னும் புகைந்துகொண்டிருக்கிறது.

சொட்டுச் சொட்டாக வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறது

ரத்தம், மார்பு நனைத்து…

 

பள்ளச்சரிவின் மணலில்

விழுந்துகிடக்கிறேன் நான் மட்டும் தனியனாய்.

என்னைச் சுற்றிலுமிருக்கும் பாறை முகடுகளில்

மஞ்சள் சிகரங்களை பிரகாசித்து

அவை மீது சுட்டெரிக்கிறான் போலும் சூரியன்.

என்னையும் சுட்டெரிக்கிறான் போலும்.

 

உறக்கத்தில் ஆழ்கிறேன்,

சாவின் விளிம்பில் ஒரு கனா காண்கிறேன்…

 

என் தாயகத்தி்ல் ஆர்ப்பாட்டமாய்

கொழுக்கின்றன எழுந்தாடுகின்றன

கொண்டாட்டங்களின் ஜுவாலைகள்.

வண்ண வண்ண உடைகளில் திரைகளில்

குழுமுகிறார்கள் இளம் பெண்கள், சந்தோஷத்தில்.

என்னைப் பற்றி பேசுகிறார்கள்…

 

அந்தச் சந்தோஷ பேச்சுகளிலிருந்து

விலகி நிற்கிறாள் ஒருத்தி.

சோகச் சிந்தனையொன்றில் ஆழ்ந்தவளாக

தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாள்.

அவளது இளம் இதயம் உறைந்து போயிருக்கிறது,

துயரத்தில் இருக்கிறது.

அவள் கனவில் தன்னை இழந்திருந்தாள்.

என்ன கண்டாள், கடவுளுக்கே வெளிச்சம்!

 

தாஜிஸ்தானில் ஒரு பள்ளத்தாக்கை

அவள் தன் கனவில் கண்டாள்.

அவளுக்கு தெரிந்தவன் ஒருவனின் பிணம்

தரையில் விழுந்துக் கிடக்கக் கண்டாள்.

சுடப்பட்ட இடத்தின் ஆழமான காயம்

இன்னும் புகைந்துகொண்டிருக்கிறது.

சொட்டுச் சொட்டாக வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறது

ரத்தம், தரையெல்லாம் நனைந்து, குளிரில் உறைந்து…

 

 

 

கார்த்திக் பாலசுப்பிரமணியன் மைக்ரோ கதைகள்

download (10)

இந்த முறை புக்கர் பரிசு வென்றிருக்கும் “லிடியா டாவிஸ்”, சிறுகதைகளில் மேற்கொண்ட சில பரிச்சார்த்தய முயற்சிகளுக்காகவும் இவ்விருதைப் பெற்றுள்ளார். அன்னார், மிக மிகக் குறுகிய கதைகளையெல்லாம் படைத்திருக்கிறார். அதைப் போன்ற ஒரு பரிச்சார்த்தய முயற்சியே இந்த மைக்ரோ கதைகள்.

•••

 

கதை 1:

 

அவள் மணமேடையில் கண்கள் ததும்ப அமர்ந்திருந்தாள். அவன் கடைசியிலிருந்து இரண்டாவது வரிசையில் அமர்ந்திருந்தான். மறுநாள் தினசரியின் மூன்றாவது பக்கத்தில் “அந்தச் செய்தி” வெளியாகியிருந்தது.

 

 

கதை 2:

 

மழை நாளொன்றின் மாலைப் பொழுதில், அப்பா, மகன், அம்மா, மகள் என நால்வராக சென்று கொண்டிருந்த பைக்கில் பாவம், ஐந்தாவதாக “அவனும்” ஏறிக் கொண்டான்.

 

 

கதை 3:

 

அந்தத் திருவிழா நாளொன்றில் யாழினி தன் கல்லூரித் தோழன் என்று அறிமுகப்படுத்திய ராமின் மகள் பெயரும் ‘யாழினி’யாக இருந்தது வெறும் தற்செயலாகத்தான் தோன்றியிருக்கும் நான் எங்கள் மகளுக்கு “கயல்விழி” என்று பெயரிட நேராமல் இருந்திருந்தால்.

 

கதை 4:

 

மென் வெப்பக் காற்றாகத் தான் எல்லாம் ஆரம்பித்தது. பின் பரவிப் படர்ந்து, தணிந்து, தடையறப் பொழிந்தது. பொழுது புலர்கையில் மழை நின்றிருந்தது. அவர்கள் தூங்கிப் போயிருந்தார்கள்.

 

 

கதை 5:

 

காதல்? கடன்? குடும்பம்? நிராகரிப்பு? வேலை? கடவுள்? எதன் நிமித்தம் என்று தெரியவில்லை. வழிபோன என்னில் நிலைகுத்தியிருந்தன உடல் சரிந்த அவனது விழிகள். மூக்கிற்கு கீழே அவனுக்கு ‘மீசை’ பெரிதாக இருந்தது.

••••

 

பட்டு (நவீன உலக கிளாசிக் நாவல் வரிசை) ஆசிரியர் : அலெசான்ட்ரோ பாரிக்கோ தமிழில் : சுகுமாரன்

 

download (9)

 

 

( இந்த மாதம் முதல் தேதி அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற  காலச்சுவடு  விழாவிற்கு புத்தகத்தின் ஆசிரியர் நேரில் பங்கேற்க வருகை புரிந்திருந்தார் )

இது ஓர் எளிய, முக்கோணக் காதல் கதைதான். ஆனால் இலக்கிய எழுத்தின் செறிவையும் இதழியல் எழுத்தின் கச்சிதத்தையும் கொண்டிருப்பதன் மூலம் தவிர்க்க இயலாத படைப்பாக முதன்மை பெறுகிறது.

 

இந்த எழுத்தியல்பு உலக இலக்கியங்களில் அண்மைக் காலங்களில் காணப்படும் போக்கு என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இலக்கியப் படைப்புகள் ‘துன்புறுத்தும் பிரதிகள்’ (Disturbing Text) என்றும் இதழியல் துல்லியத் துடன் உருவாகும் எழுத்துக்கள் ‘மகிழ்வுறுத்தும் பிரதிகள்’ (Enjoyable Text) என்றும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. உலக அளவில் இன்று விற்பனை யில் முதலிடம் வகிக்கும் பிரேசீலிய எழுத்தாளர் பாவ்லோ கொய்லோவின் ஆக்கங்கள் ‘மகிழ்வுறுத்தும் பிரதிக’ளுக்கு எடுத்துக்காட்டு. வாழ்வின் அடிப்படை பற்றிய தத்துவ விசாரங்களையும் ஆன்மீகத் தேடலையும் மேற்கொள்வதாக அந்த எழுத்துக்கள் தோற்றமளித்தாலும் அவை மகிழ்வூட்டும் நோக்கையே கொண்டவை. மாறாகப் போர்த்துக்கீசிய எழுத்தாளர் யோசே சரமாகுவின் எழுத்துக்கள் இதழியல் துல்லியம் கொண்டவையாக இருக்கும்போதும் ‘துன்புறுத்தும் பிரதிகள்.’ இந்த இரண்டு வகைப்பாடுகளும் இணைந்த எழுத்தாளர்களும் இருக்கிறார்கள். உருகுவேயைச் சேர்ந்த ஸ்பானிய எழுத்தாளரான எட்வர்டோ கலியானோ, ஆப்கானிஸ்தானில் பிறந்து அமெரிக்காவில் வாழும் பாரசீக மொழி எழுத்தாளரான காலித் ஹுசைனி போன்றவர்கள் ‘மகிழ்வூட்டும் துன்புறுத்தும் பிரதிகளை’ அல்லது ‘துன்புறுத்தும்  மகிழ்வுப் பிரதிகளை’ எழுதுபவர்கள். இவர்கள் வரிசையைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்தான் அலெசான்ட்ரோ பாரிக்கோ. ‘பட்டு’ என்ற அவரது நாவல் வாசிப்பில் மகிழ்ச்சியளிப்பது; அதே சமயம் சிந்தித்துப் பார்க்கையில் துன்புறுத்துவது.

 

பிரெஞ்சு ராணுவத்தில் பிரகாசமான எதிர்காலம் காத்திருக்கும்போது பட்டுப் புழு வியாபார நிமித்தம் உலகின் மறு கோடியான ஜப்பானுக்குப் பயணம் மேற்கொள்கிறான் ஹெர்வே ஜான்கர். அங்கே அவனைக் கவரும் ஜப்பானியப் பெண் அவனுடைய வாழ்க்கையின் தீரா வேட்கையாகிறாள். அவளைச் சந்திப்பதற்காகவே மீண்டும் மீண்டும் கடல் தாண்டுகிறான். அவளைச் சூழ்ந்திருக்கும் மர்மம் அவனை அலைக்கழிக்கிறது. மர்மம் அவிழும்போது என்ன ஆகிறான் என்பதுதான் கதை. ஆனால் இந்தக் கதையைக் காமத்தின் ஊடும் காதலின் பாவுமாக அலெசான்ட்ரோ பாரிக்கோ நேர்த்தியாக நெய்தெடுக்கிறார். காலமும் வரலாறும் அதில் இழைகின்றன. நாவலில் இடம்பெறும் காதலும் காமமும் வாசகனை மகிழ்வுறுத்தும்போது அதில் இழையும் இரக்கமற்ற காலமும் யுத்தப் பின்னணியில் நகரும் வரலாறும் துன்புறுத்துகின்றன.

 

இந்த நாவலை ஒரு நவீன பவுத்த உருவகக் கதையாக முன்வைக்கும் பார்வையையும் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஹெர்வே ஜான்கர் உலகத்தின் மறு முனையை நோக்கிச் செல்லும் பயணம் ஓர் ஏரிக்கரையில் முடிகிறது. வெளிச்சம் சிறகடித்துக் கொண்டும் மேற்பரப்பு ஓயாமல் உருமாறிக் கொண்டுமிருக்கும் அந்த நீர்நிலை பவுத்த மரபில் வெறுமையின் -சூனியத்தின் – உருவகம். ‘இடையிடையே காற்று வீசும் நாட்களில் ஹெர்வே ஜான்கர் ஏரிக்குள் இறங்குவான். அதையே கவனத்தில் இருத்தி, பல மணி நேரங்களைச் செலவழிப்பான். ஏனென்றால் அந்த நீர்ப்பரப்பின் மேல் தனது வாழ்க்கையின் வர்ணிக்க முடியாத காட்சி அதன் எல்லா எளிமையுடனும் வரையப்பட்டிருப்பதைக் கண்டுணர்வதாக அவனுக்குத் தோன்றியது’ இவை நாவலின் கடைசி வரிகள். இந்த வரிகளும் வெறுமை யின் சின்னமான ஏரியையே குறிப்பிடுவது பவுத்த உருவகக் கதை இந்த நாவல் என்ற பார்வைக்கு ஆதாரமாகக் கூறப்படுகிறது. அது சரிதானா என்பதை வாசகர்கள் தமது வாசிப்பின் மூலம் பரிசீலிக்கலாம்.

 

(முன்னுரையிலிருந்து)

 

 

•••

 

“திரும்பி வா. இல்லையென்றால் இறந்துவிடுவேன்”

 

முன்னாள் ராணுவத்தினனான ஹெர்வே ஜான்கர் புதிய தொழிலான பட்டு வியாபாரத்துக்காக பிரான்சிலிருந்து உலகின் கடைசியான ஜப்பானுக்குப் போகிறான். தரமான பட்டுப் புழுக்களைக் கொள்முதல் செய்வது அவன் நோக்கம். அங்கே புதிரான சூழலில் ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்கிறான். தொடாமலும் பேசாமலும் அவர்களுக்குள் வளரும் உறவு நாடு திரும்பியும் அவனை வசீகரிக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் கடல் கடந்து செல்கிறான். அவள் ரகசியமாகக் கொடுக்கும் கடிதம் அவனை அலைக்கழிக்கிறது. அது அவனால் வாசிக்க முடியாத மொழியில் எழுதப்பட்டது. வாசிக்க வைத்துத் தெரிந்துகொண்ட பின்பு அதில் மறைந்திருக்கும் மர்மம் அவனை வசியப்படுத்துகிறது. திகைப்படையச் செய்கிறது.

 

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுப் பின்புலத்தில் எழுதப்பட்ட இந்த நாவல் ஓர் உருவகக் கதையாகவும் வரலாற்றுப் புனைவாகவும் காதல் கதையாகவும் காமத்தின் தேடலாகவும் பவுத்த தரிசனமாகவும் வெவ்வேறு வடிவம் கொள்கிறது.

 

இருபதுக்கும் அதிகமான உலக மொழிகளில் பெயர்க்கப்பட்ட அலெசான்ட்ரோ பாரிக்கோவின் இத்தாலிய மொழி நாவல் பிரெஞ்சு – கனடிய இயக்குநர் ஃப்ரான்ஸ்வா கியார்த் இயக்கத்தில் திரைப்படமாகவும் வெளிவந்திருக்கிறது.

 

•••

 

தலைப்பு :  பட்டு   (நவீன உலக கிளாசிக் நாவல் வரிசை)

 

ஆசிரியர் :  அலெசான்ட்ரோ பாரிக்கோ

 

தமிழில் :  சுகுமாரன்

 

விலை :  ரூ. 95 (வி.பி.பி.யில் ரூ. 105)

 

ISBN: 978-93-81969-64-9

 

முகவரி:

 

காலச்சுவடு பதிப்பகம்

 

669, கே.பி. சாலை,

 

நாகர்கோவில் 629001.

 

E-mail: publications@kalachuvadu.com

கிருஷ்ணமூர்த்தி பிருஹன்னளை நாவல்

 

download (8)

 

 

 

முன்னுரை

சமூகம் என்னும் பிணைப்பில் நமக்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ நாம் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அது சில நேரங்களில் நிர்பந்தமாக மாறும் போதும் நம் தெரிவின் அடிப்படையில் அமைவதால் மாற்றமுடியாமல் அப்படியே இருந்துவிடுகிறோம். எத்தனையோ கேள்விகள் நம்முள் சிறுவயது முதல் எழுந்திருக்க வாய்ப்புண்டு ஏன் நம்மை பெற்றவரை அம்மா அப்பா என அழைக்கவேண்டும் ? அது பரவாயில்லை பெற்றதன் மரியாதையில் என வைத்துக் கொள்வோம் ஆனால் ஏன் அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் அங்கிள் ஆண்ட்டி என்றழைக்க வேண்டும் ? ஏன் பெயர் சொல்லி அழைக்கக் கூடாது ? அப்படி அழைத்தால் அவர்களின் மட்டு மரியாதை உண்மையில் குறைந்துவிடுமோ ? வெளியே செல்லும் போது எதற்கு மேக்கப் போட வேண்டும் ? அப்படி போடவில்லையென்றால் வேலை தடைப்படுமோ ? என அடுக்கடுக்காக பல கேள்விகளை எழுப்பலாம். தங்களுக்கும் எழும்பியிருக்கும். அப்படி இதனை எதிர்த்து செய்தால் என்ன ஆகும் என பார்த்தால் அசிங்கமான வார்த்தைகள், வளர்க்க தெரியாமல் வளர்த்துவிட்டனர் என வசை மொழி, மீறி சென்றால் வீட்டில் அடி! சமூகத்தில் இதற்கு பெயரும் வைத்துள்ளனர் அஃதாவது மாற்று கலாச்சாரத்தினை புகுத்துபவன்! இவர்கள் கலாச்சாரம் என்னும் வார்த்தையினுள் எதனை திணித்து வைத்துள்ளனர் என்பதையே நம்மால் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆயினும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. நம்மை வளர்ப்பவர்கள் கூட வீட்டிற்குள் தாங்கள் கூறும் வார்த்தைகளை முழுமையாக ஆதரித்தாலும் என்றாவது வெளியில் செல்லும் போது ‘வீட்ல பேசுனா மாதிரி அங்க பேசிடாத’ என்பர். இதற்கு எதற்கு அந்த வீட்டிலடங்கும் கருத்து சுதந்திரம் ? இப்படி எத்தனையோ கேள்விக் குறிகளால் சிக்கிக் கொண்டு எதற்கும் பதில் தெரியாமல் ஊருடன் கூடிவாழ் என சகட்டு மேனிக்கு கும்பலுடன் கும்பலாக கோவிந்தா போட்டு வாழ ஆரம்பித்து விடுகிறோம். இதனை தான் ஆதவன் சொல்லும் mob psychology ஆக பார்க்கிறேன். இது சரியா தவறா என்னும் வாக்கு வாதத்திற்கு நான் வர விரும்பவில்லை. சொல்ல வருவது ரொம்ப சாதாரண விஷயம் – நாம் நமது சுதந்திரத்தினை நம்மாலேயே இழந்து கொண்டு அடுத்தவர்களின் கருத்துக்கிணங்க வாழ்ந்து வருகிறோம். பிம்பங்களை சுமந்து கொண்டு நமக்கான அடையாளங்களை சமூகம் எனும் ஜனத் திரளில் நசுங்குவதை நாமே வேடிக்கை பார்க்கிறோம். பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இப்படி என் இருத்தலையே கேள்விக்குறியாக்கிய நூல் “காகித மலர்கள்”. அது என்னுள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தினால் தான் இந்த நாவலினை தங்களின் பார்வையில் வைக்கிறேன்.

இந்த நூல் வெளிவருவதற்கு காரணமாக இருந்த அனைத்து அன்பு உள்ளங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

நரகத்தில் ஹான்வெல் தமிழில் ச.ஆறுமுகப் பிள்ளை

download (7)

(ஜேடீ ஸ்மித், இங்கிலாந்தின் வடமேற்கு லண்டனில் 25. 10. 1975ல் பிறந்தவர்.   பிரித்தானிய நாவலாசிரியர், கட்டுரையாளர் மற்றும் சிறுகதைப் படைப்பாளர். இதுவரை வெள்ளைப் பற்கள், ஆட்டோகிராப் மனிதன், அழகைப்பற்றி, வடமேற்கு (NW) எனப் புகழ் பெற்ற நான்கு நாவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. 2003ல் கிரந்தாவின் சிறந்த இருபது இளம் படைப்பாளர்கள் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டார். 2013 பட்டியலிலும் இடம்பெற்றுள்ளார். தற்போது நியூயார்க் பல்கலைக் கழகத்தில் 1.09.2010 முதல் ஆக்கபூர்வ படைப்புத் திட்டத்தின் கீழ் பேராசிரியராகப் பணிபுரிகிறார். புனைகதைகளுக்கான ஆரஞ்சு விருது இவருக்கு 2006ல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. டைம் இதழின் சிறந்த நூறு ஆங்கில நாவல்கள் 1923 முதல் 2005 பட்டியலில் இவரது வெள்ளைப் பற்கள் நாவல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இவரது புனைவுகள் மல்ட்டிகல்ச்சுரலிசம் எனப்படும் பண்பாட்டிணைவு குறித்தும் மிகச்சிறந்த நன்னோக்கு நம்பிக்கை குறித்தும் பேசுகின்றன.  தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள HANWELL IN HELL என்ற சிறுகதை 27. 09. 2004 நியூயார்க்கர் இணைய இதழில் வெளியாகியுள்ளது. இக்கதை புகழ்பெற்ற The Broadview Anthology of British Literature: Volume 6: Joseph Black, Leonard Conolly, Kate Flint – 2006 – Literary Collections – தொகுப்பிலும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.)

 

ஜேடீ ஸ்மித்  ZADIE SMITH

 

 

தமிழாக்கம் ; ச. ஆறுமுகம்

 

குடும்பம் மற்றும் குடும்பங்கள்.

1970 – 73க்கிடையில்  மத்திய பிரிஸ்டல் பகுதியில்  வசித்த திரு. ஹான்வெல் அவர்களை நினைவுகொள்கிற எவருடனும் கடிதத் தொடர்பு கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறோம். அவர் குறித்த எந்தச்சிறு தகவலும், ஒட்டுத்துண்டுகளைக் கொண்டு அவரது முழுப்படத்தையும் ஒன்று சேர்க்க முனையும் அவரது மகளால், மிகவும் நன்றியுடன் பெற்றுக் கொள்ளப்படும். தயவுசெய்து அஞ்சல்பெட்டி எண். 187க்கு எழுதவும்.

*****

நான், முப்பத்து நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பாக  பிரிஸ்டலில் உங்கள் தந்தையுடன் ஒரே ஒரு இரவு மட்டும்  கழித்தேன். அவரும் என்னைப்போலவே அப்போது நல்வாய்ப்பு குறைகிற ஒரு கால கட்டத்தில் இருந்தார். இருவருமே நற்பேற்றின் நாடகீய எதிர்ப்பாய்ச்சலில் அவதிப்பட்டிருந்தோம். இருவருக்குமே பொதுவாயிருந்த அந்தத் தோல்வியை – ஆண்களுக்கேயான உள்ளுணர்வில் வெகு அபூர்வமாகக் கிடைக்கிற ஒரு உதாரணம் -  உடனேயே புரிந்துகொண்டோம். இருவருமே அடுத்தவருக்கு நேர்ந்த பேரழிவின் மையத்தை மோப்பம் பிடித்துவிட்டோம். என்னுடைய அவப்பேறாக, குடியிருந்த வீட்டையும் என் வாழ்வாதாரத்தையும் இழந்திருந்தேன். அந்த வருடத்தின் இளவேனிற் காலத்தில், ஈரங்கொண்ட இடமெல்லாம் பாசி படர்ந்திருந்த ஒரு அடுக்கக அடித்தளத்தில் நான் வாழநேர்ந்ததைப் புரிந்துகொள்ளவியலாமல் திகைப்பும் தடுமாற்றமும், கொடுமைக்குள்ளான அவமானமுமாகக் கழித்தேன். கடை முகப்பில் பணம் பெறும் ஒரு நேர்மையற்ற வணிகக் கூட்டாளி என்னுடைய கவனக்குறைவான கணக்குவழக்குகளைக் கொண்டே என்னுடைய வணிகத்திலிருந்தும் (பிரிஸ்டலில் அருந்தகம் இல்லாத மது விற்பனையகங்களின் ஒரு சிறு குழுமம்.) என்னை முழுதுமாக விரட்டி, வாழ்க்கைப்பாட்டுக்கு ஒரு சாதாரண விற்பனையாளனாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளிவிட்டான். நான், புதிய அமெரிக்கக் குளிர், உறைபனிப் பெட்டிகளின் விவரப்பட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வீடுவீடாக அலைந்தேன். அது ஒரு சலிப்பான பணி; அதுவும் பெண்களிடம் மானங்கெட ஏகப்பட்ட நேரத்தை- அப்படித்தான் நான் அப்போது நினைத்தேன்- செலவிட வேண்டியிருந்தது. அருந்தகம் இல்லாத மது விற்பனையகங்களில் என் பணியாளர்கள் எல்லோரையும் ஆண்களாகத்தான் நியமித்திருந்தேன். மேலும், உணர்வுபூர்வமாக ஆண்கள் மிகவும் எளிதானவர்கள் என்ற உண்மையை நான் எப்போதுமே மதிக்கிறவன். இந்தப் புதிய வேலை, என்னுடைய வீட்டுக்கு, குழந்தைப்பருவக்காட்சிகளுக்கு நான் திரும்பிக் கொண்டிருப்பதான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. தாய்மைப்பண்புள்ள பெண்கள் அஞ்சுந்தன்மையைத் துறந்து, எனக்கு அளிக்கும் குவளை குவளையான தேநீரை அருந்திக்கொண்டு அடுக்களைகளுக்குள்ளேயே எப்போதும் சுற்றிச்சுற்றி வருவதாகத் தோன்றியது. ஹான்வெல்லின் நிலைமை சற்று மாறானதுதான்: அவர் வீட்டுச் சூழலை மதித்ததோடு, அந்த இழப்பிற்காகத் துயருற்றுப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார். அதிலும் அவர் அக்கறையோடு பேணிப் பாதுகாத்த மனைவி, மகள்கள், குடும்பம், வீடு எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டிருந்தார். எதனால் நீங்களும் உங்கள் சகோதரிகளும் லண்டனிலேயே விடப்பட்டிருந்தீர்களென எனக்குத் தெரியுமாவென உங்கள் கடிதத்தில் என்னைக் கேட்டிருந்தீர்களே – அது எனக்குத் தெரியாது, ஆனால், அது அவரது விருப்பத்திற்கு மாறானதாகத்தான் இருந்திருக்கவேண்டும். ஹான்வெல் மேற்கொண்ட வாழ்க்கையை வேறு யாராக இருந்தாலும் தேர்ந்தெடுத்திருக்க மாட்டார்கள்.

 

நான் அவரைச் சந்தித்தபோது, பார்க் தெருவிலுள்ள குன்றின் மேல் பாதிதூரத்தில் அமைந்துள்ள பேர்ரி ஃப்ராங்ஸினுடைய பழைய, முதல் உணவுவிடுதியில் எச்சில் தட்டுகளைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தார். பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸ் ஒரு கையில் சிவப்புக் கோப்பையும் மறு கையில் அவருடைய சொந்த சமையல் புத்தகமுமாக ஒன்றும் பிபிசியில் பிறந்துவிடவில்லையென மறுத்துவிடுவது இப்போது எளிதுதான். அது, என்னையும் ஹான்வெல்லையும் போலப்  பிற்காலத்தில் நிலவைக்கூடச் சுருக்குக் கயிற்றில் மாட்டி இழுத்து வந்துவிடுவது எளிதானதென இங்கிலாந்தில் நினைத்த ஒரு காலம். ஆனால், அதற்கும் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாகவே, நாங்கள் அதன் வெற்றிக்காகத் தக்கையின் கீழ்க்கல்லாகச் சமாளித்து நேர்நிறுத்தியிருந்தோம். 1970ல், பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸ், பழம்பெருமை தோன்றப் பெயரிடப்பட்ட, நடுவகைப்பட்ட `கான்டினென்டல் பிரிஸ்டோ` வின் உரிமையாளர் மட்டும்தான். அங்கே காசோலெட் சாம்பல் நிறத்திலும் வியால் மென்று சாப்பிடுவதாகவும் இருந்தது. உணவுக்காக அல்ல அங்கே செல்வது, அது தனித்த ஒரு  உணர்வு பூர்வமான விஷயம் : அருமையான சூழல் உள்ள ஒரு இடம். ஃப்ராங்க்ஸ் அப்போதும் ஒரு கதாநாயகக் குடிகாரராகத்தான் இருந்தார். அவர், எங்கும், தடையின்றிச் சுற்றிச்சுழல்கின்ற நிச்சயமற்ற தன்மையை அந்த இடத்தின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் கொண்டுவந்திருந்தார். அந்த ஆடம்பரப் பாவனை இப்போது நகைப்புக்குரியதென்றாலும் – பனைநார்ப்பை அணைத்த சியான்டி புட்டிகள், சிவப்பு-வெள்ளைக் கட்டமிட்ட மேஜைவிரிப்புகள்- அதன் வாடிக்கையாளர் கூட்டம் வேறெங்கும் இல்லாதது; மாபெரும் பிரமுகர்கள், நல்லவர்கள், அவ்வளவாக நல்லவர் அல்லாதவர்கள் எல்லாம் கலந்து மகிழ்ச்சியானதாக இருந்தது.

 

இரவு ஒன்பது மணிக்குப்  பிறகு ஃப்ராங்க்ஸ் ஒரு  பிரபலமான இடம். இது போன்ற ஒரு இடத்தின் உரிமையாளர் `கடை திறந்திருக்கிறது` என்ற அடையாள விளக்கை எரியச்செய்துவிட்டு, கல்லாவில் விழுகின்ற பணத்தைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான் என்று என்னைப்போலவே எல்லோரும் நினைப்பது இயற்கை என்றாலும், அது அப்படியாக இருக்கவில்லை. வருகின்ற லாபத்தையெல்லாம் ஃப்ராங்க்ஸ் அப்படியே குடித்துத் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் உள்ளூர்ப் பெரிய மனிதர்களிடம் அளவுக்கதிகமாகக் கடன் வாங்கியிருந்தார்; அதனாலேயே விடுதியின் பின்னறை முழுவதையும் அவர்களுக்கு, அவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்தார். அந்த அறையில் நீங்கள் ஒரு மேஜையை ஒருபோதும் பெற்றுவிடமுடியாது; நீங்கள் இரண்டு சுவர்களுக்கு  மத்தியில் வாதுமை மர அருங்கலைப்பொருட்களான தேவாலயச் சாய்வுப் பலகைகள் போல வரிசையாகக் கிடந்த சாய்வுப்பலகைகளில் அமர்ந்து, மேஜைக்குப் பின் மேஜையாக சட்டைகளைக் கழற்றித் தோளில் போட்ட அடியாட்கள், மடிகளில் பெண்களை அமர்த்திக் கொண்டிருக்கும் காட்சிகளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். அவர்கள் அங்கே எதற்காகவும் ஒரு காசு கூடக் கொடுத்து நான் பார்த்ததில்லை. இதுபோல வாராமல் நிலுவை நிற்கும் பணம், ஆறாயிரம் பவுண்டுகள். அந்தக்காலத்தில் அது ஒரு வானளாவிய தொகைதான் என்பதை ஒருமுறை பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸ் என்னிடம் ஒப்புக்கொண்டார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு நகரத்தில் ஒரு நல்ல அடுக்ககக் குடியிருப்பினை நான் வாங்க முடியும். அந்த அடியாட்களெல்லாம் பனிக்குழைம வணிகத்திலிருந்த இரண்டு இத்தாலியக் குடும்பத்தின் வழித் தோன்றல்கள்தாம் என்றாலும் அவர்கள் கொண்டிருந்த இத்தாலிய இரத்தம் முழுவதுமாக எய்வொன் தண்ணீரில் நீர்த்துப்போனது. மேற்கு நாட்டு மக்கள் முகச்சாடை எல்லா ஐரோப்பியர்களையும் போலத்தான். இவர்களும் பார்வையிலும் குரலிலும் எங்களிலிருந்து, அல்லது மற்றவர்களிலிருந்து எதுவும் வேறுபடவில்லை. அவர்களின் ஒரேநிறக் காற்சட்டை, மேற்சட்டைகள் இறுக்கமாக இருந்தன. அவ்வளவுதான். அதோடு அவர்கள் அழகு குறித்து அதீத மெல்லுணர்வு கொண்டவர்களாக இருந்தனர் – சில வேளைகளில் அழகிய உணவு, அழகிய இசை, அழகிய பெண்கள் ஆகியவற்றுக்கு இட்டுச் செல்லும் துரிதப் பாதைகளை விரைவில் சென்றடைய அவர்களாகவே தேர்ந்துகொண்ட குறுக்கு வழிகளாகவே அவர்களுடைய குற்றச்செயல்கள் தோன்றின. ஃப்ராங்க்ஸை, ஜாஸ் இசைகேட்குமிடம் போன்ற ஒன்றாக மாற்ற வேண்டுமென்பது அவர்களின் எண்ணம். அதற்காகவே பின்னறையில் ஒரு தற்காலிக மேடையில் ஐந்து வெள்ளை பிரிஸ்டாலியர்கள் கொண்ட பாண்டு வாத்தியக்குழு ஒன்று லூயிஸ் ஆம்ஸ்ட்ராங்கின் வேகமிக்க ஐவர் குழுவினை முழுமையாகவும் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அதன் தோற்றத்தைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. நான் அந்த பாண்டு இசையை அதிலும் குறிப்பாக, அதிகக் கிளர்ச்சியாகவோ அல்லது சிறிதாக விடவேண்டிய விஷயங்களைக்கூட அழுத்தமாகவோ இல்லாமல் எப்போதுமே மிகச்சரியாக இசைக்கும் அவர்களின் துல்லியமான விரல்களை அதிகமும் விரும்பினேன். நீங்கள் இந்த உலகில் காணாமற் போனதாக உணரும்போது, பரிச்சயமானவற்றின் மிகச்சரியான மாதிரிப் பிம்பங்களுக்குள்ளிருந்து பொறுக்கியெடுக்கப்படுகிற ஒன்றாக இருப்பதில் சிறிது மகிழ்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது .

 

ஹான்வெல்லைச் சந்தித்த இரவில், நான் அப்போது பழகிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணோடு மிகவும் தாமதமாகப் போயிருந்தேன். அவள் பெயர் இப்போது மறந்துவிட்டது. ஆனால், அவளுடைய மார்பகத்தின் புறக்கோட்டுரு மறக்கவில்லை. அது மிகப்பெரியது; மிகக் கவனமாகப் பொதிந்து, முட்டுக்கொடுக்கப்பட்டதாக,   யாருக்குக் கொடுப்பதென முடிவெடுக்காமலேயே,  அலமாரியில் வைத்திருக்கும் பரிசுப்பொருள் போல இருந்தது. அவள் அப்போது எனக்கு முப்பது வயது இளையவள்; அப்போதும் கத்தோலிக்கத்தை மிகக் கச்சிதமாகக் கைக்கொண்டிருந்த அவள் ஒரு நீர்த்துப்போன இத்தாலியப் பெண். அந்த மாலையின் பெரும்பகுதியான ஐந்து மணிநேரத்தை என்னுடைய குடியிருப்பில், எனது காரில், திரையரங்கத்தில், ஒரு பூங்காவில் என அவளோடு கழித்ததில் அவளுக்குள் அவளது கரமேகூடப் படாத இடங்களில் என் கைகளைச் செலுத்தத் தொடர்ச்சியாக முயன்றிருந்தேன். நாங்கள் ஃப்ராங்ஸை அடைந்த நேரத்தில் இருவருமே முழுமையாகக் களைத்து எரிச்சலிலிருந்தோம். தளக் கண்காணிப்பாளரின் `முழுவதுமாக நிறைந்துவிட்டது` என்ற வழக்கமான தற்பெருமை கொழிக்கும் விளக்கம் என்னைத் திடீரெனச் சீறவைத்தது. நான், அவருடன் அமளி மாதிரியான ஒன்றைத் தொடங்கினேன். அதற்கான அதிகாரம் எனக்கில்லாத போதும் அதற்கான உரிமையும் எனக்கில்லையென்றாலும், அப்படியான ஒன்றைத் தொடங்கினேன். அவரோ எப்போதும்போல உள்ளார்ந்த ஆர்வத்தோடு தலையை ஆட்டிக்கொண்டே அவரது பரிமாறும் பணியாளர்களை இந்தமேஜைக்கு, அந்த மேஜைக்கு என கைகாட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

 

அந்தப் பின்னறை  என்னவோ ஒரு குளியலறை போல, `ஆனால் நிறைந்து இருக்கிறதே.` எனப் பழைய வெறுக்கத்தக்க முறையிலேயே அவர் மீண்டும் கூறினார்; நான், என்னையே முட்டாளாக்கிக்கொள்வதை நிறுத்தட்டுமென அவர் பொறுமையாகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போதுதான் நாங்கள் ஓடியன் திரையரங்கில் பார்த்துவிட்டு வந்திருந்த வகையிலான இரண்டாந்தர ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் ஆண்மையைக் காட்டுவதாகச் சொல்லிக் கேலியாகிப்போன காட்சிகளில் பொதுவாகிப் போயிருந்த ஒன்றைப்போல, அதே மாதிரியில், அந்தப் பெண் என்னுடைய மேற்கைத் திண்தசையை அவளது இருகைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டு நின்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஆனால், அதற்குப் பொருத்தமான மனிதனாக நான் இல்லையே! தேவாலயச் சாய்வுப் பலகைகளில் தங்கள் கோப்பைகளைத் தங்கள் மடிகளிலேயே வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த  இணைகளுக்கருகில் உட்காருமாறுதான் மிகவும் பணிவாக, வழிகாட்டப்பட்டோம். ஆனால், கடைசி நிமிடத்தில், நான் நின்றிருந்த இடத்திற்கு நேராகப் பின்னால்  மேஜையில் ஒரு குண்டு மனிதனும் அவனது நண்பனும் கிளம்புவதற்காக எழவும்,  காலியான இருக்கையில் அந்தப் பெண்ணைச் சட்டென விரைந்து தள்ளிவிட்டு, அருகிலிருந்த மற்றொன்றில் நான் இடம்பிடித்தேன். விளைவுகளுக்கு அவர் பொறுப்பல்லவெனத் தெரிவிப்பதுபோல், தளக்கண்காணிப்பாளர் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டார். எங்கள் இருவருக்குமே அவ்வளவு பசியில்லாவிட்டாலும், அப்போதே மணி இரவு பதினொன்றாகியிருந்துங்கூட நான் இரண்டு ஓஸோ புகோஸ் கொண்டுவரச் சொன்னேன். ஃப்ராங்ஸின் அருமையான இருக்கைகளில் அமர்ந்து அங்கே கிடைக்கின்ற அனைத்து வகை அனுகூலங்களையும் எவ்வளவு அதிகமாகப்பெற முடியுமோ அவ்வளவு அதிகமாகப் பெறுவதென்ற வக்கிர உணர்வோடுதான் அப்படித் தீர்மானித்தேன். இங்கே அமர்ந்திருப்பது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது! பாண்டு இசை அதிகச் சத்தமாக இருந்தது. நாங்கள் இருவரும் மேடையைப் பார்த்த மாதிரி -   இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நேரடியாகப் பார்ப்பதிலிருந்தும் தப்பிக்கின்ற ஒரு நல்ல அம்சம் – இருக்கைகளைத் திருப்பிக்கொண்டோம். எக்காளக் குழலிசைக்கலைஞர் எழுந்து நின்று தனியாவர்த்தனம் செய்யப்  பின்னர் கிளாரினெட் கலைஞரும் அப்படியே தொடர்ந்தார்; வாய்ப்பாட்டுக்காரர் சரியான அவரது நொடியில் தொடர்வதற்காக நடுநாயகமாக முன்னுக்குச் சாய்ந்து, அவரது மிகப்பெரிய இசைக்கருவியை மகிழ்ச்சியோடு முறுக்கேற்றிக்கொண்டிருந்தார். பியானோ கலைஞர், அவரது முறை வந்தபோது அவரது இருக்கையிலிருந்தும் சிறிது எழுந்தார். இருக்கைநிலையை மாற்றிக்கொள்ள இயலாத முரசுக்கலைஞர், அவரது முரசுகளுக்குள்ளாகவே தலையை இலேசாகக் குனிந்து, முழங்கைகளை உயர்த்த அந்த நிமிடத்தில் இதர கருவிகள் அமைதியாகின. எங்கள் உணவு நினைவுக்கு வருமுன்னர் தனியாவர்த்தனம் மூன்று நான்கு சுற்றுகள் ஓடிவிட்டதையும் இதர மேஜைகளிலும் எரிச்சலான முணுமுணுப்புகள் எழுந்ததையும் கவனித்தேன். ப்ராங்க்ஸில் உணவு  தாமதமாவது வழக்கமானதுதானென்றாலும், இது முழுக்க முழுக்க ஓய்ந்து போனதாக இருந்தது. அந்த அறை முழுவதும் உணவுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

 

திடீரென, மணல் நிற முடியும் வழுக்கையுமாக, மூக்கின் முனையில் ஓய்வூதியரின் கதியற்ற கன்றிச்சிவந்த குமிழுமாகத் தோற்றமளித்த ஒருவன் இரு தட்டுகளை சத்தம் கேட்குமாறு வேகத்தோடு எங்கள் முன் தள்ளினான். இரு தட்டுகளிலும் மூன்று மூன்று பிரெஞ்சு க்ரெப்ஸ், பாலேட்டுநிற இறாலும் காளானும் சேர்ந்த கலவை நிரப்பிப் பொதிந்து முக்கோண வடிவிலான அமைப்பில் வீற்றிருந்தன. அவன் பரிமாறுபவனைப்போலவோ, சமையற்காரரைப்போலவோ இல்லாமல், பாத்திரங் கழுவுபவனைப்போன்று அழுக்குப் படிந்த சட்டைக்கைகளை மேலாக மடித்துத் தூக்கியணிந்திருந்தான். அவனது கள்ளங்கபடற்ற முகத்தின் ஒவ்வொரு இளஞ்சிவப்புத் துவாரத்திலும் வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. அவன் எங்களைப் பார்த்து நம்பிக்கையோடு புன்முறுவலித்தான். நாங்கள் ஆட்சேபிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும் முன்பாகவே, யாரும் கேட்காத இதே மாதிரியான க்ரெப்ஸ்களோடு அடுத்த மேஜைக்குக் கடந்து போனான். மறுப்பும் எரிச்சலுமான சப்தம் அதன் உச்சிக்குச் சென்ற ஒரு நிமிடம், அதுவே பெரும் அமளியாக மாறிவிடுமோவென மிரட்டியது. ஆனால், அநேக வாடிக்கையாளர்களும் என்னைப்போலவே அதிகம் குடித்து, மிகவும் சோர்ந்து போயிருந்தனர். அதுவும், மாதிரிக்கு ஒரு வாய் எடுத்துச் சாப்பிட்டபோது, அது மிகமிக நல்லதான சுவையோடிருக்கவே, நாங்கள் அமைதியாகிவிட்டோம். இந்த க்ரெப்ஸ், பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸின் உணவு வகைகளைப் போல போலியான மினுமினுப்பு பாவனைகளோ, அதிகமான அழகுபடுத்தல்களோ இல்லாமலிருந்தன. கடைசி நிமிடத்தில் ஏதாவது ஒன்றை உருட்டித் தட்டிச் செய்யவேண்டியிருந்தால், உங்கள் பாரீஸ் பாட்டி இந்த க்ரெப்ஸ்களைத்தான் சமைத்திருப்பாள். அன்றைய மாலை  வரையிலும் எத்தனையோ இரவுகளை, ஃப்ராங்க்ஸை விடவும் மிகமிக நல்லதான உணவுவிடுதிகளில் கழித்திருந்தேனென்றாலும் மிக அதிகமாகச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டதான எந்த ஒரு உணவைப்பற்றியும் ஞாபகப்படுத்திக்  குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்கு இல்லை. நடு இரவுக்குப் பின் அந்த மனிதன் மீண்டும் எங்கள் மேஜை அருகாகக் கடந்து செல்லும்போது நான் அவனை இடைமறித்தேன்.

 

‘’சமையலறையில் என்ன குளறுபடி?’’

 

அவன் என்னை எச்சரிக்கையோடு பார்த்தான். ஆனால், எதுவுமே சொல்லவில்லை. அவன் முகத்திலிருந்த எளிமைத்தன்மை முழுதுமாக வழிந்தோடிவிட்டதோவென வியந்தேன்; அப்படியொரு வஞ்சகமற்ற அவனது முகத்தைப் பார்த்ததும் உங்களுக்குத் தோன்றும் முதல் எண்ணம் அவன்  உலகியலறிவு ஏதுமில்லாதவனோ என்பதுதான்.

 

‘’உன் பெயர் என்ன?’’

 

‘’ஹான்வெல், அய்யா.’’

 

‘’நான் க்ளைவ், க்ளைவ் பிளாக். சமையல்காரரின் கையைப் பிடித்துக் குலுக்க விரும்புகிறேன்.’’

 

அவன் என் கைகளைப்  பார்த்தான்; ஆனால் தொடவில்லை. அவன் என்னை அய்யா என அழைத்தது ஒரு புதுமையாக இருந்தது. ஃப்ராங்க்ஸ், அதுமாதிரியான உயர் பண்பாடுகளெல்லாம் எதிர்பார்க்கப்படுகின்ற விடுதியல்ல. அவனை இன்னும் நெருக்கமாகப் பார்த்தபோதுதான் ஹான்வெல் மிக இளமையிலேயே அளவுக்கதிகமான வழுக்கையோடு காணப்பட்டதை உணர்ந்தேன். அவன் நாற்பதுகளின் முற்பகுதியிலேயே இருந்தான். நான் அவனை விடவும் பத்து வருடங்கள் தாம் மூத்தவன்.

 

’’நீதான் இதைச்  செய்தாயா?’’ நான் மீண்டும் கேட்டேன்.

 

‘’ அது அற்புதச் சுவை.’’ என அவள் அளவுகடந்து புகழ்ந்தாள். அப்போது, அவளுடைய கட்டைகுட்டையான விரல்களில் ஒன்றை நக்கிக்கொண்டுகூட இருந்திருக்கலாம்.

 

ஹான்வெல் உதட்டைக் கடித்தான். பொய்சொல்லத் தயாராவதுபோல் தோன்றியது; ஆனால், பின்னால் அப்படிச் சொல்லாமலிருப்பதே நல்லதென நினைத்திருக்க வேண்டும்.

 

‘’ நல்லது. ஆம். சரியாக இருந்தனவா?’’

 

‘’ அவை சரியானதற்கும்  மேலானவை. இங்கே நான் இதுவரை சாப்பிட்டதிலேயே மிகச்சிறந்த ஒன்று.’’

 

‘’ அதெல்லாம் உண்மையில்லையென்று  எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும், அய்யா.’’ ‘’

 

இது முழுக்க முழுக்க  உண்மை. அப்புறம், ஃப்ராங்க்ஸுக்கு என்ன சிக்கல்? மீண்டும் நெருக்கடியிலிருக்கிறாரா?’’

 

‘’இந்தப் பருவநிலை கொஞ்சம் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. நல்ல காய்ச்சல்,’’ ஹான்வெல், வேறெங்கோ தூரமாகப் பார்த்துக்கொண்டு சொன்னார். நான் புன்முறுவலித்தேன்.

 

‘’ ஃப்ராங்க்ஸ்  எத்தனை முறைதான் நல்ல காய்ச்சலை  வரவழைத்துக்கொள்வார், இது  மிகவும் வியப்பாக இருக்கிறது. அவர் ஒரு ஐந்து வயது குழந்தை மாதிரி.’’ நான் ஒரு சுருட்டை எடுத்து – நான் விட்டுவிட மறுக்கும் ஒரு ஆடம்பரச் சுகானுபவம் – அவருக்கு நீட்டினேன். அவர் மறுத்தார். ‘’ இது மாதிரி கடைசி நிமிடத்தில் சமாளிக்கும் நீங்கள் கிடைத்திருப்பது, அவருக்கு அதிர்ஷ்டம் தான்.’’

 

‘’நீங்கள் அதை ருசித்துச் சாப்பிட்டது, எனக்கு மகிழ்ச்சி, அய்யா.’’ எனச் செறிவாகச்  சொல்லிவிட்டு, ஹான்வெல் அங்கிருந்து  நகர்வதற்குத் திரும்பினார். நான் அவரைப் போகவிடவில்லை. அவர் குறித்த ஏதோ ஒன்று என்னை வலிந்து ஈர்த்தது. அவர் இதைவிட ஒரு நல்ல மேல்நிலையிலிருந்து வந்திருக்கவேண்டுமென்றும், ஆனால், அந்த வீழ்ச்சி அவரைச் சோர்வுகொள்ளச் செய்யவில்லை அல்லது என்னைப் போல அவரைக் கசப்படையச் செய்யவில்லையென்றும் உணர்ந்தேன்.

 

’’ இப்படிச் சமைப்பதற்கு  எங்கே கற்றுக்கொண்டீர்கள்?’’

 

ஹான்வெல், அடுத்து யார், என்ன மாதிரி கேட்கப்போகிறார்களோ என்ற பயத்துடன்  நோக்கினார். அங்கே அவர், மிகத் தாழ்ந்த வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறாரென்பதை நான் ஏற்கெனவே யூகித்திருந்தேன். நான் தரையைப் பார்த்த ஒரே கணத்தில் அதுவும் உறுதிப்பட்டது. அவரது காலணிகளின் முன்பகுதி நனைந்து, ஈரத்தில் ஊறிப்போயிருந்தது.

 

‘’ என்னங்க, அய்யா?’’

 

‘’ என்னை அய்யா  என அழைக்காதீர்கள். நான் தான் க்ளைவ் என ஏற்கெனவே சொன்னேனே, சமையல், அதை எங்கே கற்றீர்கள்?’’

 

‘’ நல்லது, நீங்கள்  இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சமெனக் கற்றுக் கொள்வதில்லையா?’’ எனக் கேட்ட அவரது முகம் சிவந்து போயிருந்தது. ‘’ மேலும் நான், `44ல் ஃபிரான்சிலிருந்தேன். அது கொஞ்சம் உதவியது என நினைக்கிறேன்.’’

 

‘’ அங்கிருந்தீர்களல்லவா? அது போலத்தான் நானும். அங்கே நீங்கள் அரைக்காற் சட்டையில்லாமல் மிக அரிதாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.’’

நாங்கள் பதவி, ரெஜிமெண்ட், இடங்கள், தேதிகள்  எல்லாவற்றையும் பரிமாறிக்  கொண்டோம். அவர் சரளமாகப் பேசினாரென்றாலும் அதிகமாகச் சொல்லிவிட முன்வரவில்லை. அவர் சிப்பாய்கள் பிரிவில் முதல் பிரிவு லெப்டினென்ட் ஆக இருந்திருக்கிறார். அவரை உட்காரச்சொன்னேன், ஆனால், மீண்டும் மறுத்துவிட்டார்.

‘’ வாருங்கள், கொஞ்சம் மது சாப்பிடுங்கள் – அது ஒன்றும் உங்களைச் சாகடித்துவிடாது. ஃப்ராங்க்ஸிடம் நான் சொல்லிக்கொள்கிறேன், இப்போதும் நினைவோடிருந்தால். அவர் ஒரு உதவிக்காக எனக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறார். அது சரி, அப்புறம் உங்கள்  க்ரெப்ஸ் எதை ஞாபகப்படுத்தியது தெரியுமா? பிரெஞ்சு இல்லம் – லண்டன் சோஹோவில். அவர்கள் முதற்பண்டமாகப் பரிமாற  இதுமாதிரி ஒன்றும்      வைத்திருக்கிறார்கள்.’’

முதல் முறையாக  ஹான்வெல் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார், அதுவும் சிறிது மட்டுமே வாய் திறந்து ஒரு கூச்ச நடவடிக்கையாக இருந்தது.

‘’ஆமாம், நான் அதை, அங்கே சாப்பிட்டிருக்கிறேன் – நான் சோஹோவிலும் வேலை பார்த்திருக்கிறேன். டீன் தெரு.’’

‘’ஆனால், இந்த நரகக்குழியில் கடவுளின் பெயரால் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?’’

ஹான்வெல்லின்  முகம் சட்டென்று மூடிக்கொண்டது. அவரது மூக்கின் குமிழ் ஒளி மங்கி, இமைகள் தாழ்ந்தன.

‘’ வேலை நிறையக்  கிடக்கிறது. நான் போகவேண்டும்.’’

‘’ நான் சொல்வதைக்  கேட்டு, உட்காருங்கள், சும்மா உட்காருங்கள், ஒரு பத்தே  நிமிடம் – மிக மிக நேர்மையாக, நீங்கள் சொல்வது போல் போய்விடலாம்.’’

என்னுடைய  பெண் போலியாகச் சிரித்து, தன்னைத் தானே மன்னித்துக்கொண்டு குளியலறைக்குச் சென்றாள். ஹான்வெல் உட்கார்ந்தார் நாங்கள் பிரான்சைப்பற்றிச் சிறிது, அதிலும் குறிப்பாகப் பாரீஸ் பற்றிப் பேசினோம். ( ‘’பாரீஸில்தான் அது என்னைப் பளபளப்பாக்கியது’’ என்ற ஒரு வேடிக்கையான தொடரை அவர் பயன்படுத்தியது எனக்கு நல்லத் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது.) நாங்கள் இருவருமே கீழ்நாட்டு ஆங்கிலேயர்கள், அவர் இருண்ட இப்ஸ்விச், நான் இருண்ட நார்விச் – மொத்தத்தில் அப்போது நாங்கள் இருந்த நாடகச் சூழலைக் காட்டிலும் அமைதியான பகுதி. நாங்கள் இருவரும் நார்மண்டிக்குப் புறப்படும் முன் வெவ்வேறு நேரங்களில் கடற்கரையில் இறங்கியிருந்தாலும் கடுங்குளிரான ஃபெலிக்ஸ்டோவில் பயிற்சிக்காலத்தை முடித்திருந்தோம். நான் போர்க்காலக் கதைகளை வெறுப்பவனல்ல; அதை நோக்கிக் கொஞ்சம் அதிகமாக நான் அவரை இழுத்தாலும் அவர் அசைந்துகொடுக்கவில்லை.

‘’ வேறுவேறான வாழ்க்கை,’’ என ஆர்வமற்றுச் சொன்ன அவர், கடைசியில் என்னிடமிருந்து ஒரு சுருட்டைப் பெற்றுக்கொண்டார். என்னதான் துளைத்தாலும் அவரிடமிருந்து நான் விரும்பியதை –அவர் எந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தவரெனச் சரியாகப் பெறமுடியவில்லை.  அவர் ஒரு கறிக்கடைக்காரரின் மகனாக அல்லது ஒரு பள்ளி ஆசிரியரின் மகனாக, ஏன், ஒரு ஆட்சிப் பணி அதிகாரியின் மகனாகக்கூட இருக்கலாம். ஒவ்வொரு தலைப்பின் கீழும் உரையாடப்போதுமான அளவுக்கு, அதிலும், அவருக்கு மிகச்சிறிய அளவில் தொந்தரவிருந்தால்கூட, திசைமாற்றும் அளவுக்கு  அவருக்கு விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தது. அவர் எப்படியான மனிதரென்றால், நீங்கள் குறிப்பிடுகின்ற எந்த ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றியும், அவர் அந்தப் புத்தகத்தைத் தொட்டுக்கூடப் பார்த்திருக்காவிட்டாலும், அது குறித்து இரண்டு விஷயங்களையாவது தெரிந்திருப்பார். பரிமாறுபவர் ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் வந்து அவரை மீட்டு அழைத்துச் செல்லப் பலமுறை முயன்றபோதும், நான் அவர்களைக் கையசைத்தே அனுப்பிவிட்டேன். அந்த இடத்தின் உண்மையான அதிகாரமுள்ள ஃப்ராங்க்ஸை யாராலும் என் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தமுடியவில்லை. விடுதியை மூடுவதற்கு அரை மணி நேரமே இருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பின்னர், ஹான்வெல் நிதானமாகி, ஜெர்மன் வேசியர் இல்லம் பற்றி ஒரு அசிங்கமான கதையைக் கூறினார். அவர் பேசும்போது ஒரு அரைப்புன்னகையை அணிந்துகொண்டும், ஜெர்மன் வேசிகள் என்ன உடை அணிவார்கள், அவர்களது படுக்கையறை எந்தமாதிரித் தோற்றத்திலிருந்தன, கால்நீட்டுகிற ஆடம்பரச் சொகுசுமெத்தையில் படுத்துக் கிடப்பார்களா என்றெல்லாம், அதுவும் அந்தச் சொகுசுமெத்தை என்ற சொல்லை, யாரும் கற்பனை செய்ய முடியாதபடி வினோதமாக உச்சரித்த என்னுடைய அந்தப் பெண்ணின் கத்தோலிக்கமற்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லிக்கொண்டுமிருந்தார். ஹான்வெல் அந்தப் பெண்ணிடம் என்னைவிடவும் இணக்கமாக, வெற்றிகரமாகப் பேசிய விஷயம் என்னை எரிச்சலடையச்செய்தாலும், நான் எதனாலோ அந்த எரிச்சலை அவர் மீதல்லாமல் அந்தப் பெண்ணோடு பொருத்திக் கண்டேன். நான் உரையாடலை ஆண்கள் விஷயங்களுக்கு மட்டுமாக – எனக்கு விருப்பமில்லாவிட்டாலும் கார்கள், பிரிஸ்டல் நாய்ப் பாதைகள் மற்றும் வேறு விதமாகக் கொண்டு செலுத்தினேன். அந்தப் பெண் சலிப்பில் மூழ்கிப் பிணக்கம் கொண்டுக் கடைசியில் நான் இல்லாமலேயே அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

அவள் செல்வதை  நாங்கள் இருவரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த  போது, ஹான்வெல்,   ‘’ ஆள், நல்ல அழகுதான், உலகத்தில் இது போல் அழகான பெண்கள் இருப்பது, என்னை நல்லபடியாக நினைக்கவைக்கிறது.’’ என்றார்.

‘’அப்படியா, உண்மையாகவா சொல்கிறீர்கள். இது என்னை மோசமாக உணரும்படியாகச் செய்கிறது.’’

‘’ அது ஒரு  முன் அறிகுறி ….’’ ஹான்வெல் எதையோ சொல்லத்தொடங்கினார், ஆனால், மேற்கொண்டு ஏதும்  சொல்லவில்லை.

‘’ முன்னறிகுறி என எதைச் சொல்கிறீர்கள்?’’

‘’ அது ஒரு  கருத்துவசப்பட்ட எண்ணப்போக்கு ……முட்டாள்தனமான போக்கு.’’

‘’ இல்லை, இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள் – நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் புரியவில்லை.’’

‘’ உலகம்  நல்லதெனச் சொல்லும் ஒரு  அறிகுறி. அதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு அழகான பெண்கள் உதவுகிறார்கள்.’’

இதைக் கேட்டதும்  நான் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டேன்.

‘’ உங்களுக்கு அவர்கள் கிடைக்க முடியாதபோதுங்  கூடவா?’’

‘’ குறிப்பாக  அப்போதுந்தான்.’’

ரயில் வண்டி  பிரேக் போட்டு நின்றது போன்ற  சப்தத்துடன் எக்காளக் குழல்  ஒலிக்க,  பயங்கரமான வேகத்தோடு, ஏதோ ஒன்றை இசைத்து முடித்ததோடு பாண்டு இசை ஒரு படபடத்த முடிவுக்கு வந்தது. ஹான்வெல் சுருட்டின் ஈரமான அடிக்கட்டையை ஒரு சிறிய சீனத்தட்டில் அழுத்தி வட்ட வட்டமாக வளையமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்

‘’ நீங்கள்  ஒரு வித்தியாசமான மனிதர், ஹான்வெல்.’’ என்றேன், அமைதியினூடாக.

‘’ நான் ஒரு சாதாரண நன்னம்பிக்கையாளன், அவ்வளவுதான்.’’ என்றார், ஹான்வெல்.

அப்போதுதான், ஹான்வெல்லைக் கடைசி கடைசியாக அழைத்தனர். ஒருவழியாக ஃப்ராங்க்ஸ் மயக்கத்திலிருந்து எழுந்து, சமையலறைக்குள்ளாகவே நுழைந்து ஹான்வெல்லுக்கு ஆளனுப்பியிருந்தார். ஹான்வெல் மேஜையிலிருந்தும் சென்ற பிறகுதான்,  அவரது சியான்டிக் கோப்பை தொடக்கூட இல்லாமல் அப்படியே இருந்ததைப் பார்த்தேனென்பது எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கிறது. அந்தப் பெண்ணும் குடிக்கவில்லை. என் முன்பு அப்போது காலியாக இருந்த முழுப் புட்டியையும் நான் தான் குடித்திருக்க வேண்டும். நான் ஒரு தம்ளர் தண்ணீர் கொண்டுவரச் சொல்லி, மொத்தத்தையும் கீழே ஊற்றிவிட்டு, அதில் என்னுடைய குடுவையிலிருந்த விஸ்கியை நிரப்பத் தொடங்கினேன். மட்டுமீறி, அந்தச் சுயநினைவிழக்கும் நிலைக்குள் நான் நுழைவதாகப் பயந்தேன். என்றாலும் நிலையாக உட்கார்ந்து, என்னைச் சுற்றிலுமிருந்த இரவு, தன்னைத்தானே சுருட்டிக்கொண்டு நகர்ந்துசெல்வதைக் கவனித்தேன். அந்த இரட்டைக்குழல் கருவி அதற்குரிய பெரிய கறுப்பு பைஜாமாவுக்குள் வைத்துப் பட்டிகை மூடப்பட்டது. கிளாரினெட் வாசிப்பவர் பக்குவமாகச் சீவாளியை அகற்றி அதற்குரிய பஞ்சு மெத்தைக்குள் படுக்கவைத்தார். ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நான் மேஜை மீது தலை சாய்த்திருக்கவேண்டும்.

‘’ மிஸ்டர் பிளாக்? மிஸ்டர் பிளாக்? ’’

ஹான்வெல்லின்  கைகள் என் தோள்களைப்  பிடித்து மெல்ல அசைத்தன.

‘’ மிஸ்டர்  பிளாக், மூடப்போகிறோம்.’’

‘’ ஹான்வெல்?’’

‘’ ஆமாம், மிஸ்டர் பிளாக் – ஹான்வெல்தான். நீங்கள் இப்போது கிளம்பவேண்டும், அய்யா.’’

‘’ க்ளைவ் – எத்தனைமுறை சொல்வது? சரி, போகட்டும், இப்போது மணி என்ன?’’

‘’ காலை ஒரு  மணி. க்ளைவ்,’’ என்றார், ஹான்வெல், உள்ளார்ந்த இணக்கமான குரலில்.  முதல் நோக்கில் அவரிடம் நான் கண்ட அவரது இயல்பு மிகச்சரியானது. `அய்யா` அவரது வாயில் மிகவும் இயல்பாக, இயற்கையாக ஒலித்தது. அவர் என்னை வாசலுக்கு வழிநடத்தினார். இருவரும் அவரவர் மேலங்கிகள், தொப்பிகளை அறைவழிக்கூடத்துக் கொக்கிகளிலிருந்தும் எடுத்துக்கொண்டோம்.

‘’நீங்களும் கிளம்புகிறீர்களா?’’

‘’ எல்லோரையும்  போல எனக்கென்றும் ஒரு வீடு இருக்கிறது.’’ என்றார், சிறிது பாதுகாப்புணர்வோடு.

‘’ஹான்வெல், உறங்கும் முன்பான கடையிரவு மதுவருந்தலுக்கு என்ன வழி?’’ இரவினை முறைப்படி முடித்து வையுங்கள். இது, உங்களுக்கு ஒரு வெற்றிகரமான இரவாயிற்றே – நாம் அதைக் கொண்டாட வேண்டும். ஆனால், உங்கள் மனைவி அதை விரும்ப மாட்டார்.’’

‘’  அவள் லண்டனில் இருக்கிறாள்.’’

‘’ என் மனைவி, திம்புக்டுவில் இருக்கிறாள். அப்படியென்றால், கடையிரவு மது, எப்படி?’’

நாங்கள் அவரது  அடுக்ககக் குடியிருப்புக்குச் செல்வதாகத் தீர்மானித்தோம். என்னிடம் கொஞ்சம் விஸ்கி மீதியிருந்தது. அதை அவரோடு பகிர்ந்துகொண்டேன். அந்தக் கடைசி நிமிடத்திலாவது, இரவைத் தொடர்வதென மேற்கொண்ட திட்டம், எந்த மனிதனும் தீட்டக்கூடியதைவிடவும் ஒரு அழகான, அற்புதமான திட்டம்.

நாங்கள் திருப்தியோடு, அமைதியாக பார்க்தெரு குன்றிலிருந்து கீழ்நோக்கி நடந்தோம். ஆனால், அடிவாரத்தை நாங்கள் அடைந்தபோது, பக்கவாட்டில் மழையடிக்கத் தொடங்கியது. ஒரு மூன்று நிமிடங்கள்தான் கடந்திருக்கும், சட்டை உடம்போடு ஒட்டிப்பிடிக்குமளவுக்கு நனைந்துவிட்டேன். வலதும் இடதுமாக ஏகப்பட்ட வளைவுகளில் திரும்பினோம். எனக்குச் சரியாக நினைவில்லாத ஒரு கட்டத்தில், ஹான்வெல்லின் அடுக்ககத்துக்குப் போவதைவிட என்னுடைய அடுக்ககத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவும் அதிகக் கஷ்டமில்லாமலும் போகலாமேயெனச் சொன்னது எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கிறது.

‘’ இன்னும்  நிரம்பத் தூரம் போக வேண்டுமா?’’ அவருடைய வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முயற்சித்துக்கொண்டு, மழையில் கண்களை மூடிமூடித் திறந்துகொண்டு, அவரிடம் கேட்டேன்.

‘’ இன்னும்  கொஞ்சந்தான்,’’ என அவர் சொல்லும்போது இருட்டில் ஒரு தாழ்ப்பாள் கிறீச்சிடும் சப்தத்தைக் கேட்டேன். அவர் திறந்த ஒரு பச்சைநிற இரும்புக் கிராதியின் ஊடாக நானும் தொடர்ந்தேன். நாங்கள் வெண்மை பிரகாசிக்கும், விலையுயர்ந்த பெரிய பெரிய ஜார்ஜியன் கட்டிடங்களின் மத்தியிலமைந்த ஒரு சிறிய பூங்காவில், உண்மையில் ஒரு பசுமையான சதுக்கத்துக்குள் நின்றோம்.

‘’ இது கபோட்  சதுக்கம், மிக அழகான ஒன்று,’’ என்றார், ஹான்வெல். ‘’இந்தச் சதுக்கத்தின் வழியாகச் செல்வது எனக்குக் சுருக்குவழி. இதைப்போன்ற பெரிய பங்களா ஒன்றில் உங்கள் குடும்பத்தோடு வாழ்வதாகக் கற்பனைசெய்து  பாருங்கள்.’’ ‘’ உங்கள் குடும்பத்தோடு’’ என்ற இணைப்புச்சொற்களை மிகவும் புதுமையானதாக நான் நினைத்தேன். இதைப்போன்ற பங்களாக்களில் ஒன்று, மிகமிக அண்மைக்காலம் வரையில் எனக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தது என்பதை அவருக்குச் சொல்வதற்கான மனமும் துணிச்சலும் எனக்கு இருக்கவில்லை. அந்த இடம் முழுவதையும் முழுக்க முழுக்க எனக்கானதாகவே வைத்திருந்தேன். அப்படியான ஒரு வாழ்க்கையும் எனக்கு இருந்தது.

‘’ பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸ் இங்குதான்  மனைவி, நான்கு குழந்தைகளுடன்  இருக்கிறார்,’’ என்றார்  ஹான்வெல், மகிழ்ச்சியோடு. அதை அவர் எப்போதுமே சோர்வடையாத ஒரு சுற்றுலா வழிகாட்டி போலச் சொன்னார்.

‘’ இப்போது  ஃப்ராங்க்ஸ போய்க்கொண்டிருக்கும் நிலையைப் பார்த்தால், இப்படியே இருக்க அவர் நல்லதொரு நற்பேறு பெற்றிருக்கவேண்டும். ’’ என்றேன், மிகுந்த கோபத்தோடு. என்னை அவதிப்படுத்துகிற கெடுநிலைப்பேற்றினை எல்லோரும் அனுபவிக்கவேண்டுமென விரும்பினேன். எனக்கு நிகழ்ந்தது போல தமக்கு நிகழாதென யாரும் நினைக்காமலிருக்க வேண்டுமென நான் விரும்பவில்லை. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் என்னுடைய கறுப்புப் பாடலைப் பரப்ப நான் விரும்பினேன். ஆனால், இந்த ஹான்வெல், அவரது உரிமையாளரின் வீட்டின் முன்பு நின்று அவரது நற்பேற்றினை நினைத்து மகிழ்ச்சியோடு விசிலடிக்கிறார்.

‘’ உங்களுக்குக் கேட்கிறதா?’’ என்றார், அவர். மழை நின்றுவிட்டது. நாங்கள் பூங்காவை விட்டுக் கிளம்பவிருந்தோம். அங்கே ஏதோ ஒரு வீட்டில் குழந்தை அழுவதாக நான் நினைத்தேன்.

‘’ அது ஒரு  நரி,’’ என்றார், ஹான்வெல். ‘’ அது இப்படித்தான் வினோதமாக ஓலமிடும். அது இங்கேயேதான், நிரம்பப் பக்கத்திலிருக்க வேண்டும்.’’

அவர் நின்று, நிதானமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தார். அவர், தன்னை மறைக்க விரும்புவது போலத் தொப்பியைக் கண்களுக்கு மேலாக இழுத்துவிட்டுக்கொண்டார். எரிச்சலடைந்த நான், தொப்பியை எடுத்து, அதன் விளிம்பில் தங்கியிருந்த நீரைத் தட்டிச் சாய்த்து உதறினேன். அதுதான், நான் கடைசியாக இங்கிலாந்தில் தொப்பி அணிந்த வருடம். அதைத் தொடர்ந்த வருடத்தில் கூட நிச்சயமாக, நாட்டில், எந்த ஒரு பொது கட்டிடத்திலோ, உணவு விடுதியிலோ தொப்பி பாதுகாக்குமிடம் இல்லை. ஹான்வெல்லையும் என்னையும் போன்றவர்கள்தான், தொப்பியைப் பொறுத்தவரை,  கடைசி டைனோசர்கள்.

நான் எதையோ  சொல்ல வாய்திறந்த போது ‘’ ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருங்கள்.’’ என்றார், ஹான்வெல். வழியின் குறுக்காக நின்ற பிரமாண்ட வீடுகள் ஒன்றில் விளக்குகள் எரிந்தன. நான் இதுபோன்ற சூட்சுமமான அறிவிப்புகளை வெறுத்தேன். வெளியே இருக்கும் மனிதனுக்கு இது அறிவிக்கும்  அடையாளச் செய்தி : வெளியே நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாயென்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், நான் விழித்திருக்கிறேனென்பது மட்டுமல்ல, காவல்துறையை அழைக்கவும் தயங்க மாட்டேன். எனக்கென்று ஒரு வீடு இருந்த போது, எனக்கும் இந்த அற்பத்தனமான பழக்கம் இருந்தது. அந்த மனிதன் போர்வையைப் பாதியாக விலக்கிவிட்டு, அவன் மனைவியிடம் பகட்டாக நான் பார்த்துக்கொள்கிறேனென்று பாதுகாப்பாகச் சொல்லிவிட்டு, மாடிப்படிகளில் கவனமாக இறங்கிவந்து, கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்துச் சொந்தமாக வாங்கிய அந்த வீட்டின் விசாலமான பகுதி – உயரக்கூரையுள்ள வசிப்பறைக்குள் நுழைந்து, எட்டிப் பார்த்து, அவனுக்குச் சொந்தமானதையெல்லாம் திருடிக்கொண்டு போக முயற்சிக்கும் இரண்டு கறுத்த உருவங்கள் சதுக்கத்தில் நிற்பதை இருட்டில் துருவித் துளாவித் தேடுவதை நான் கற்பனையில் கண்டேன். இப்போது நான் வசிக்கும் இடத்தில், நீங்கள் வசித்து, நகரத்தின் வன்முறைச் சப்தங்கள் கேட்டாலும் விளக்குகளை ஏற்ற மாட்டீர்கள். நான் சத்தமாக இருமிவிட்டு, ஒரு சுருட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்தேன்.

‘’ அது ஒன்றும்  நகர்வதாகத் தெரியவில்லை. கவனித்துக் கேளுங்கள்!’’ என்ற ஹான்வெல், வெளிவாசல் அருகில் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டிருந்த பெரிய முள்வேலியை மெதுவாக நெருங்கினார். அது நெஞ்சைப்பிழியும் அவல ஓலமாக இருந்தது. ஒரு நீளக்கம்பால், அதனை மூடியிருந்த பச்சைத் தழைகளை ஹான்வெல் விலக்கிய பின், தரையோடு தரையாக விழுந்து கிடந்த அந்த நடுங்கிக்கொண்டிருந்த உடலைப் பார்த்து, என்னதான், ஒருவருக்கொருவர் நரியென்று பேசிக்கொண்டாலும் அந்த ஓலத்தின் மனித வாசனை தாங்கிக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது.

‘’நல்ல அழகு,’’ என்றேன், நான். ஆனால், அது முழுவதுமான ஒரு அரைகுறைக் கணிப்பு என்பது இப்போதும் நினைவிருக்கிறது. உண்மையில், அப்படியான ஒரு, எதிர்பார்க்கவே முடியாத மஞ்சள் நிறக் கண்களும் ஆரஞ்சு நிற வாலும் மெலிந்த கால்களும் சாதாரணமாகக் கண்ணில் படாமல் தப்பிச் செல்லுவதுமான ஒரு காட்டு விலங்கின் வெகு அருகில் நிற்பது அசாதாரணமானது. நாங்கள் அதன் நீண்ட மூக்குப்பகுதியைத் தொட்டுவிடுவதுபோல் அருகில் முகம் வைத்துப்பார்த்தோம்.

‘’ அதற்கு என்னாகியிருக்கிறது?’’ நான் முரட்டுக்குரலில் கரகரத்துக் கேட்டேன். ‘’ அந்த இழவுச் சனியன் ஏன் அசையமல் கிடக்கிறது?’’

ஹான்வெல் கம்பைக்கொண்டு மெதுவாக குத்தி அசைத்தார்; அது மீண்டும் ஓலமிட்டது. ஆனால் அசையவோ, எழுந்து நிற்கவோ இல்லை.

‘’ அது எப்படியோ சரியாக அடிபட்டிருக்கிறது.’’ என்றார், ஹான்வெல்.

அதுமாதிரி எந்த அடையாளமும் அதன் உடம்பில் இல்லை. அது மாசுமறுவற்று, பஞ்சடைத்ததுபோலக் கிடந்தது. அந்த பயங்கர ஓலத்தை மட்டும் தவிர்த்துப் பார்த்தால், அதன் உடலில் அப்படியொரு பூரண அழகும் அமைதியும் பொலிந்திருந்தது. வெளிச்சம் தெரிந்த வீட்டிலிருந்து சன்னலின் மேற்புறச் சறுக்குக் கண்ணாடிச் சட்டக் கதவினை ஓங்கி அறைந்து மூடும் சத்தம் கேட்டது. ஹான்வெல் அவரது லாடமடித்த ஈரக் காலணியை நரியின் மெலிந்த தொண்டைப் பகுதிக்குக் கொண்டுபோனார்.

‘’ என்ன செய்கிறீர்கள்?’’ நான் அதிர்ந்து கேட்கவும், அந்தக் கணத்திலேயே காலணியை ஓங்கி அழுத்தி அதன் கழுத்தை முறித்தார்.

‘’ அதன் முடிவில்லாத துன்பத்திலிருந்து விடுதலையளிப்பதுதான் நல்லது.’’ என்றார், ஹான்வெல், அமைதியாக.

முற்றும்  எதிர்பார்க்காதநிலையில் –  ஏனெனில் எனக்கு எந்தச் சுகவீனமும் இல்லை – நான் திரும்பிக்கொண்டு வாந்தியெடுத்தேன். உதவிக்கெனச் சிறிதும் அசையாவிட்டாலும், ‘’ நீங்கள் நன்றாகத்தானே இருக்கிறீர்கள்?’’ என்றார், ஹான்வெல்.

எங்களைப்  போன்ற ஆண்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலளிப்பது எப்படியெனத் தெரியாதவர்களென நான் நினைத்தேன். அதற்கு, நமக்குப் பெண்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். நம்பிக்கை இழப்பின் சிறிய அதிர்வு ஒன்று — நான் எந்த நேரம் வீட்டுக்குச் சென்றாலும் எனக்காகக் காத்திருக்க யாரும் இல்லையென்ற நிச்சயமான உண்மை- எனக்குள்  நுழைந்து கடந்து சென்றதாக உணர்ந்தேன்.

‘’என்னைப் பார்த்தால் கிண்டலாகத் தெரிகிறதா,’’ எனக் கேட்டுக்கொண்டே நிமிர்ந்த  நான், ‘’ முன்பே வீட்டுக்குப் போயிருக்க வேண்டுமென நினைக்கிறேன்.’’ என்றேன்.

அப்போதுதான் ஹான்வெல் அவரது நரியை விட்டுவிட்டு, என்னை நோக்கித் திரும்பினார். அவரது முகம் முழுக்கத் துயரம் நிறைந்திருந்தது.

‘’ ஆனால், நாம் அநேகமாக அங்கே –‘’

‘’எல்லாம் ஒன்றுதான்,’’ என உறுதியாகச் சொன்ன நான், என்னுடைய நாட்பட்டுப் போன கைக்குட்டையால் என்னைச் சிறிது சுத்தப்படுத்த முயற்சித்துக்கொண்டே, ‘’ என்னுடைய இரவு முடிந்துவிட்டதென்றுதான் நினைக்கிறேன்.’’ என்றேன்.

‘’ ஆனால்  – எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது- ‘’ அவர் விடுதியில் போலவே  உதட்டைக் கடித்தார். அது தண்டனையை எதிர்பார்த்து அஞ்சும் சிறு குழந்தையைப் போன்றதாக இருந்தது.

‘’ என்ன? எதை நம்பினீர்கள்?’’

நான் இப்போது  அவர் மீது கோபமாக இருந்தேன். அந்த மாலையில் என்னுடைய தோல்விகள் – அந்தப்பெண் கிடைக்காதது, அவ்வளவு பணம் செலவழித்து எனக்குள் ஏற்றியிருந்த மதுவை இழந்துகொண்டிருப்பது, ஈரம், குளிர் – எல்லாவற்றுக்கும் அவரோடு ஏதோ தொடர்பு இருப்பதாகவும் நான் அவரைவிட்டு உடனடியாக விலகிச்சென்றால் மட்டுமே அன்றைய பொழுது சரியாகத் தொடங்குமென்றும் எனக்குத் தோன்றியது.

‘’ நீங்கள்  எனக்கு உதவி செய்வீர்களென நான் நம்பினேன்.’’

‘’அது ஏதாவது பணமாக இருந்தால், அதை உடனடியாக மறந்துவிடுங்கள். நான் இப்போது தேவாலயமே கதியெனச் செல்லும் தளர்ந்த சுண்டெலி மனிதனைப் போல ஏழை.’’ என்று சொல்லிவிட்டு எதிர்ப்பக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டேன். அந்த ஈரமான பாவுகற்களின் மீது ஒரு எட்டுதான் எடுத்து வைத்திருப்பேன், அதற்குள் விழுந்துவிட்டேன். ஹான்வெல் எவ்வளவோ தாங்கிப்பிடித்தார்; என்றாலும் தரைக்குச் சில அங்குலங்கள் இருக்கின்ற நேரத்தில் என்னுடைய மனஉறுதி என்னைக் கைவிட்டதைக் கண்டேன். ஹான்வெல்லின் உதவியை மறுத்துத் தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஆரஞ்சு நிறத்தில் கலங்கித் தேங்கியிருந்த சேற்றுநீரில் விழுந்தேன்.. அதிலேயே ஒரு நிமிடம் போல அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன். என்னுடைய சரிவின் மிகமிகக் கீழான அடிமட்ட நேரம் அதுதானென்றும்  அதைவிட மோசமாகக் கீழே செல்வதற்கு எதுவுமில்லையென்றும் எனக்குள் கூரான ஒரு உணர்வு எழுந்தது. அந்தத் தன்னுணர்வு சரியானதெனக் காலம் நிரூபித்துவிட்டது. இரவில், பெண்கள் யாரும் உடனில்லாமல், வெட்டவெளியில், சுருண்டு கிடந்த மரணமொன்றின் அருகிலேயே நனைந்து,  ஊறிப்போன இரண்டு அந்நியர்கள். ஆன்மீகச் சத்துணவு எனக்குத் தேவைப்படும்போதெல்லாம் நான் அந்தக் கணத்தை நினைத்துக்கொண்டு, அதற்கும் கீழான நிலைக்கு ஒருபோதும் விழுந்துவிடாமல் காப்பாற்றிய கடவுள் மீது நன்றி கொள்கிறேன். அப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில், தன்னைக் காண்பதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதர்களால்தான் இயலும். நான் அதன்பிறகு எப்போதும் அப்படியான மனிதனாக இருந்ததில்லை. இப்போது நினைத்தாலும் என்னை ஒரு குலுக்குக் குலுக்கியெடுக்கிற அந்த நேரத்தில் அதற்குச் சரியான எதிர்வினையாக என்னிடம் ஒரு சிரிப்புதான் வெடித்தது. நான் சத்தமாகச் சிரித்ததில், சதுக்கத்தில், மேலும் இரண்டு விளக்குகள் எரிந்தன.

‘’ இது நல்ல வேடிக்கைதான், க்ளைவ்,’’ என்றார், ஹான்வெல், சோகமாக. நான் சிரிப்பதை நிறுத்தினேன். என் தோள் மீது கை போட்டிருந்த அந்த அந்நிய மனிதரை நான் ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். அந்த அருமையான க்ரெப்ஸ்களை நீட்டும்போது இருந்த அதே நம்பிக்கை அவர் முகத்தில் அப்போதுமிருந்தது.

‘’ எனக்கு உங்களைத் தெரியாது, ஹான்வெல்.’’

நான் அவரது  முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். அது சாதாரணமான சஃபோல்க்கியத் தோற்றத்தில், உப்பிப்புடைத்துச் சிறுபிள்ளைத் தாடையோடிருந்தது. நான் நினைத்தது தவறென்றும், நாம் முன்பே, இவரை ஆயிரம் முறை சந்தித்திருக்கிறொமென்றும் நான் நினைத்துக்கொண்டது, இப்போதும் ஞாபகமிருக்கிறது. இங்கிலாந்து மனிதர்கள், அரசர் ரேட்வால்டு காலத்திலிருந்தே ஹான்வெல்லைப் போலத் தோற்ற முடையவர்களாய் இருந்துவருகின்றனர்; சூட்டன் ஹூவின் அச்சுறுத்தும் புதைமேட்டில் நூற்றுக்கணக்கான ஹான்வெல்கள் புதைந்திருக்கிறார்கள். இதன் மூலம் அதனை மறு உறுதிப்படுத்தமுடியாதென்பது சாத்தியமற்ற ஒன்று.

‘’ இல்லை. அது உண்மை. ஆனால், மிகவும் அருகிலேயே வந்துவிட்டோம். நீங்கள் உடைகளையெல்லாம் உலர்த்திய பின் காலையில் கிளம்பிக்கொள்ளலாம்.’’

‘’ என்னிடம் பணமெதுவுமில்லை, தெரியுந்தானே.’’

‘’ மீண்டும் மீண்டும் என்னை அவமதிக்காதீர்கள்.’’ எல்லாப் பெருந்தகை மனிதர்களைப் போலவே ஹான்வெல் உறுதிபடக் கூறினார். இந்தப் பளபளப்பு ஒளியை அவர் பாரீஸிலிருந்து பெற்றுக்கொண்டாரோவென நான் வியந்துகொண்டேன். மேலும், அவர் பொய் சொல்லவில்லை. ஒருநிமிடத்திலேயே நாங்கள் அவருடைய இரண்டாவது தளத்திலிருந்த அடுக்ககக் குடியிருப்புக்குச் செல்லும் வெளிறித் தோன்றிய இரும்புப் படிகளில் சிரமத்துடன் ஏறிக்கொண்டிருந்தோம். ஒவ்வொரு படியும் நனைந்து ஈரத்தில் வழுக்கிப் பெருத்த விபத்து ஏற்படுத்தும் அபாயத்துடனிருந்தன. உள்ளே, அடுக்கக இல்லம் எனது வீட்டைவிடவும் பெரியதாக இல்லாமல், ஆனால், நல்ல முறையில் சுத்தத்துடன் இருந்தது. பார்த்த உடனேயே முன்னர், குடும்பம் இருந்ததற்கான அறிகுறிகளைக் காணமுடிந்தது. வாசலுக்கு நேராக அழகிய காட்சிகள் பொறித்த சீனத்து நீலவண்ணத் தட்டுகள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. இடைவெளிப் பரப்புகளில் அலங்காரப் பாய்களும் பின்னல் திரைகளும்  மூடியிருக்க அவற்றின் மேல் ஆங்காங்கே கலைப்பொருட்கள் ஒரு தொடர்ச்சியாகப் பொருத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவையெல்லாமே சிறந்த மாதிரிகள் அடங்கிய ஒரு பெரிய கலைச் சேகரத்திலிருந்து வலிந்து கொண்டுவரப்பட்டவையெனத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

வசிப்பறையின்  ஒரு மூலையிலிருந்த ஓய்விடத்தில் சூட்டடுப்புக்கு நேர்  மேலாக இருந்த ஒரு பெரிய கறுப்பு-வெள்ளைப் புகைப்படம் என்னை ஈர்த்தது: விசுப்பலகை ஒன்றில் அமர்ந்திருக்கும் கறுப்புநிறத் தலைமுடிகொண்ட மூன்று பதின்பருவப் பெண்கள். அவர்களில் ஒருத்தி – மிகமிக அழகானவள் என நான் சொல்வது – நீங்களாக இருக்கலாம். நான் அதைப் பார்ப்பதைக் கண்டதும் ஹான்வெல் அந்தப் புகைப்படத்தைச் சுவற்றிலிருந்தும் பிரித்தெடுத்தார். நான் அதைப்  பார்க்காமலிருந்தாலும் அவர் அப்படித்தான் அதை எடுத்திருப்பாரென எனக்கு ஒரு எண்ணமிருந்தது. அநேக மனிதர்களும் விருந்தாளிகளுக்கு ஒரு கோப்பை மதுவினைப் பெருமிதத்துடன் அளிப்பதுபோலத்தான் அவர் அந்தப் புகைப்படத்தை அவரது விருந்தாளியான என்னிடம் அளித்தார். நான் புன்னகைத்துத் தலையாட்டினாலும் தொண்டை வறட்சியால் கவனம் மாறினேன். பேர்ரி ஃப்ராங்ஸில் அடியாட்களின் எச்சில் தட்டுகளைக் கழுவிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதனின் அடுக்ககத்துக்கு அந்த நடுஇரவில் நான் ஏன் வந்தேனென்பதை விளங்கிக்கொள்ள எனக்கு மேற்கொண்டும் மது தேவைப்பட்டது.

‘’ இது எமிலி,’’ என்றார், ஹான்வெல், மகிழ்ச்சியோடு. ‘’ இது கரோல், இது க்ளேர். அம்மாவின் அழகு முழுவதையும் அப்படியே அள்ளிக்கொண்டது க்ளேர்தான். உங்களுக்கே தெரியும், பாருங்களேன்.’’

உங்கள் அம்மாவைப்  பார்க்கவேயில்லாத நான், இந்தப் பேச்சை எப்படித் தொடர்வதெனத் திகைத்தேன்.

‘’ மிகவும்  அழகு.’’ நான் என்னுடைய மார்புப்பக்கப் பையிலிருந்து சுருட்டுகளை  எடுத்தேன். அவை முழுவதுமாக நனைந்து மக்கிய குப்பையாகக் கெட்ட நாற்றம் வீசின. ‘’ கடைசி, கடைசியாக ஏதாவது கிடைக்குமா, ஹான்வெல்? அதுவே மதுவும்தான்?’’

‘’ இங்கே  பாருங்கள், விஷயம் என்னவென்றால்,’’ என அவசரமாகத் தடுத்த  ஹான்வெல், ‘’ நீங்கள் எனக்கு ஒரு உதவி செய்வீர்கள் என நம்பித்தான் இங்கே அழைத்துவந்தேன். இது கொஞ்சம் இக்கட்டான நிலைதான்.’’ என்றார்.

‘’ நான் இக்கட்டான  எதற்கும் அப்பாற்பட்டவன், ஹான்வெல். எனது பிரிய நண்பரே, நான் இங்கே உங்களிடம் ஒரு வாய் விஸ்கிக்காக கையேந்திக்கொண்டிருக்கிறேன். முதலில் விஸ்கி சாப்பிடுவோம். பின்னர் மற்றதெல்லாம் பேசுவோம். நான் என்னுடைய காற்சட்டையைக் கழற்றி வெப்பப்பெட்டி மீது போடுகிறேன், அது சரியாகத்தானே இருக்கிறது?’’

‘’ ஒரு மீட்டருக்கு ஒரு ஷில்லிங் ஆகும்.’’ எனக் கவலையுடன் ஒரு குடும்ப சாபத்தை நினைவுகூர்கிற ஒரு ஜிப்சிப் பாட்டியின் தொனியில் கூறிக்கொண்ட ஹான்வெல் என் காற்சட்டையுடன் ஒரு நிமிடம் அந்த அறையிலிருந்தும் மறைந்தார். என்னுடைய மிகப்பெரிய ஆறுதலாக அவர் ஒரு மிகச்சிறந்த ஐரிஷ் மால்ட் புட்டியோடு திரும்பினார். அது எதிர்பார்க்கமுடியாத அளவுக்குச் சிறந்ததாக இருந்தது. அது எப்படி அவர் கைக்கு வந்ததென, நான் கேட்டேன்.

‘’ஓ, நமக்கு உதவிசெய்கிறவர்களை அங்கங்கே சந்திக்கத்தான் செய்கிறோம்.’’ என்றார், ஹான்வெல், எனக்கான விஸ்கியை டம்ளரில் ஊற்றிக்கொண்டே.

‘’அப்படியா, நீங்கள் சந்திக்கிறீர்களா? எனக்கு அப்படித்தோன்றவில்லை.’’

‘’ அது, அவர்கள்  உங்களுக்கு உதவுகிறார்களென்பதை நீங்கள் உணரவில்லை. அவ்வளவுதான். இப்போது பெட்டி சூடாகிக்கொண்டிருக்கிறது. உங்கள் காற்சட்டை சீக்கிரமே உலர்ந்துவிடும்.’’

ஹான்வெல் எழுந்து ஒரு பெண்ணைப்போல அறையைச் சுற்றிலும் கசங்கிய திரையை இழுத்துவிடுவதும் சிதறிக்கிடந்த சிறுபொருட்களை மேஜை இழுப்பறைக்குள் தள்ளி ஒழுங்குபடுத்துவதுமாக ஒன்றுமாற்றி ஒன்றைச் செய்துகொண்டிருந்தார். நான் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மூன்று முறை ஊற்றிக் குடித்துவிட்டு எனது நாற்காலியில் மீண்டும் அமர்ந்தேன். ஒரு சிறிய பூத்தையலிட்ட தலையணை என் தலைக்கு இதமாக மென்மையாகத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது எளிதில் கிட்டாத எப்படியான ஒரு சுகமாக இருந்ததென்றால் `அப்பாடா` என ஒரு மகிழ்ச்சி வெளிப்பாட்டினை என்னிடமிருந்து அனிச்சையாகத் தோற்றுவித்ததாக இருந்தது.

‘’லாரா தான் பூத்தையலிட்டு அதைச்செய்தாள்.’’

‘’லாரா?’’

‘’லாரா, என்  மனைவி.’’

‘’ஆ, லண்டனில் இருப்பவர்கள்.’’

ஹான்வெல்  தலையாட்டினார்.

‘’ அப்படியென்றால், அவர் ஏன் உங்களோடு இல்லை?’’ என நான் கேட்டேன். ஹான்வெல் ஏன் தனியாக வசிக்கிறார்? அவருடைய வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் ஏன் எச்சில் தட்டுகளைக் கழுவும் வேலைசெய்கிறார்? அவரைப்பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லையென்பதை அப்போது தான் உணர்ந்தேன். அதன் பெரும்பகுதியை நீங்கள் எனக்குச் சொல்லும் வரையில் நான் ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில் அவர் சில வலிநிறைந்த நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியை நம்பத்தக்கதாயில்லாத அளவுக்கு மென்மையாக இடக்கரடக்கலாகக்  கூறினார். அதுவும் நான் அந்தத் துயரமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பாக ஒரு ஒருநிமிடமோ என்னமோதான்.

‘’நீங்கள் அவளைக் கண்டுபிடித்தீர்களா?’’ நான் கேட்டேன். இந்தக் கேள்வியை யாருமே மன்னிக்கமாட்டார்கள். ஒருவர் குடித்திருந்தால், தீயதையே எதிர்நோக்கும் ஆர்வம் விட்டொழிக்கமுடியாதது. ஆனால், என்னுடைய கேள்வியால், ஹான்வெல் எந்த விதத்திலும் எரிச்சலடைந்ததாகத் தோன்றவில்லை.

‘’ நிலத்தடி அறைக்குச் செல்லும் படிக்கட்டு வழிக்கூடத்தில்,’’ என அவர் உண்மை விவரணையாகக் கூறத்தொடங்கினார். ‘’ கட்டக்கூடிய வேறொன்றுமில்லை, குளியல்முடித்து அணியும் ஆடையையே கயிறாக்கி அதில் தூக்குப்போட்டுத் தொங்கினாள். அது பயங்கரம்.’’

மனிதர்கள், இப்படி, விரும்பத்தகாத வழிகளில் மரணத்தைத் தமக்குத் தாமே ஏற்படுத்திக்கொள்வதை நினைத்து நாங்கள் இருவரும் ஒரு நிமிடம் அமைதி காத்தோம்.

‘’ அவள் லண்டனில் இருப்பதாக அல்லவா சொன்னீர்கள், ஏன் அப்படி?’’

‘’ அவள் அங்குதான்  இருந்தாள்.’’

‘’ வருத்தமாக  இருக்கிறது, ஹான்வெல். அது மிகப் பயங்கரமானதுதான். இன்னொரு கோப்பை மது எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்,’’ நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தெரியாதவர்கள்; ஆறுதலாகச் சொல்வதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

‘’மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள்.’’ என்றார், ஹான்வெல். அவர் அறையைவிட்டு மீண்டும் சென்றார். நான் எனது கோப்பையைக் காலிசெய்து  மீண்டும் ஒருமுறை ஊற்றிக்கொண்டேன். ஓய்விடமும் சமையலறையும் வினோதமாக ஒன்றிணைந்த தோற்றத்தை, அதன் பரண்களை, மரச்சாமான்களை, அழுக்கான பின்னல் திரைகளை நோக்கி என் பார்வையைச் சுழலவிட்டேன். ஹான்வெல் போன்றவர்கள், தங்கள் முடிவில்லாத ஆங்கிலேயக் குலத்துக்கேயானதென உரிமைகோரும், வழிவழி வந்த குடும்பப் பெருமைகளைத் துயரத்துடன் வெளிப்படுத்தும் மலிவான பொருட்களை ஒருவர் அங்கங்கே காணமுடியும். உணர்ச்சிமயமான அன்னம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு ஜாடியும் வாயகன்ற குழித்தட்டும் கணப்படுப்பின் ஒரு மூலையில் அந்த இடத்திற்குப் பொருத்தமில்லாமல் முன்னாள் ஹான்வெல்கள் குளியலறை இல்லாத அவர்களின் படுக்கையறைகளில் கைகால் சுத்தம் செய்ததை நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருந்தன. போர்க்காலத்திற்கு முன்னால், பெண்கள் தோள்வழியாக அணிந்த மிருகங்களின் மேற்தோலாடை வகைப்பட்ட ஒன்று இப்போதும் சிறிய பாதங்கள் தனியாக இணைக்கப்பட்டு ஒரு நாற்காலியின் பின்னால் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவருடைய மனைவியுடையதா? அல்லது அவரது அம்மாவுடையதா? அது எனக்கு மீண்டும் ஹான்வெல்லின் நரியை நினைவூட்டியது. ஹான்வெல்லின் துயரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்போவது, அல்லது என்னுடைய துயரத்திலிருந்தும் என்னை மீட்டெடுக்கப்போவது எதுவாக இருக்குமென நான் வியந்துகொண்டேன். அடுத்து எனக்கு நினைவுக்கு வருவது நான் முகர்ந்த டர்பென்டைன் வாசனைதான். நான் எழுந்து வாசல் பக்கமாக நகர்ந்தேன். அந்த வழி எங்கே இட்டுச்செல்லுமென எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஹான்வெல்லின் அடுக்ககக் குடியிருப்பு உலகத்தின் விளிம்பை எல்லையாக உடையது; அந்த வழியாக வாசலைக் கடந்ததும் எப்போதும் இருக்கின்ற  ஏதோ ஒரு குழியில் நான் விழுந்துவிட வேண்டியதுதான். உண்மையில் அந்த வாசலின் வழி, நாங்கள் இருந்த அறையைவிடப் பெரிதாக இல்லாத, ஆனால் அனைத்து அலங்கரிப்புகளும் அகற்றப்பட்டிருந்த இன்னொரு அறைக்கு இட்டுச் சென்றது. அந்த அறையின் மரச்சாமான்கள் அனைத்தும் அறைக்கு நடுவில் ஆபாசமாக உடல்களின் குவியல் போல் குவிக்கப்பட்டு, தூசி படாமலிருப்பதற்காக ஒரு வெள்ளைத்துணி போர்த்தியிருந்தது. அறை முழுவதும் ஒரு வன்முறையான, இழவெடுத்த, கடுஞ்சிவப்பு வர்ணமடிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஹான்வெல்தான் ஒரு ஏணி மீது நின்று தூரிகையால் அதைச் செய்துகொண்டிருந்தார்.

‘’ நீங்கள்  நன்கு தூங்கிவிட்டீர்களென்று  நினைத்தேன்,’’ என்றார், ஹான்வெல், மெய்யாகவே.

‘’ நீங்கள்  ஏன் அப்படி நினைத்தீர்கள்?’’

‘’ நான் உள்ளே  எட்டிப் பார்த்தேன். நீங்கள் தூங்குவது போலத் தெரிந்தது.’’

எனக்கு கவனம்  இல்லை. அவர் சொல்வது உண்மையா அல்லது இல்லையா என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

‘’ அடக் கடவுளே! என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஹான்வெல்? இப்போது இராத்திரி மணி இரண்டு இருக்குமே!’’

‘’ இதுதான்  என் மகள்களுக்கான அறை,’’ என்றார், ஹான்வெல், ஏணியிலிருந்து இறங்கிக்கொண்டே. அவர் பார்வை செம்மறியாட்டுத்தனமாகத் தோன்றியது. ‘’நான் சொல்வது, இது அவர்களுக்கானதாகுமென நம்புகிறேன். நீங்கள் எனக்கு உதவுவீர்கள் என உண்மையிலேயே நம்பினேன்.’’

‘’வர்ணமடிக்கவா? ஹான்வெல், ஒரு வர்ணமடிப்பவரை வேலைக்கு வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறேன். நான் இங்கே மது அருந்துவதற்காக வந்தேன். உங்களுக்கு அடிமை வேலை செய்ய வரவில்லை.’’

‘’ இல்லை-‘’ என அவசரமாக மறுத்த ஹான்வெல், ‘’ அப்படி இல்லை. எனக்கு உங்கள் அபிப்பிராயம் தேவை. இது சரியான வகை மஞ்சள் தானா? நான் நிறக்குருடு – வேலைக்காரனை அல்லது எனது உதவியாளரைக் கேட்க விருப்பமில்லை – இதை நன்கு பழுத்த வெயில் என்று அழைப்பார்கள். நீங்கள் பாருங்களேன்,  அவர்கள் தூங்கி விழித்ததும், அந்த அறை முழுவதும் எப்போதும் கதிரொளி பிரகாசமாக இருப்பதாக உணரவேண்டுமென்பதுதான் எனது விருப்பம்,

‘’ மஞ்சள்?’’

‘’ அது சரியல்ல  என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதீர்கள்,’’ என்ற ஹான்வெல் என்னை நோக்கியதில் ஒரு நிராதரவான நிலை தெரிந்தது. ‘’ இந்த நேரத்தில்   இவ்வளவுதான் முடிந்தது. ஆனால், அங்கே ஒரு சின்ன வட்டம் விட்டுப்போயிருக்கிறது. இல்லையா, அதை இப்போதே சரிசெய்துவிடப் போகிறேன். அப்படியே சாளரச் சட்டங்களையும். எனக்கு, சுவருக்குச் சுவர் அந்திவானம் போலாக்கிவிட வேண்டும், பார்த்தீர்களா? உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? அவர்கள் என்னைத் திட்டுவார்களென்றுதான்  நினைக்கிறேன்.’’ என்றவர் திடீரென்று ஏணியின் இரண்டாவது படியில் நின்ற நிலையில் அப்படியே உட்கார்ந்தார். அவர் பரிதாபமாகக் காட்சியளித்தார்; பயமுறுத்தும் அந்தச் சிவப்புப் பெட்டியினுள் களைத்துச் சிவந்த அவர் மெல்லக் குலுங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

‘’ இதில்  யாருடைய தவறுமில்லையே, ஹான்வெல்.’’

அவர் என்னைக்  குறுகுறுப்போடு, நாங்கள்  அப்போதுதான் புதிதாகச்  சந்தித்தது போலப் பார்த்தார்.

‘’இல்லை, இது  உண்மை.’’ என்றார், கடைசியாக. அவர் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார். ‘’எப்படி இருந்தாலும், இந்த வயதில், மூன்று பெண்களுக்கு இது சிறிய அறைதான்.’’

‘’அவர்களுக்கு என்ன வயது?’’

‘’ பதினேழு, பதினாறு, பதினான்கு. ப்ரோம்லியில் அவர்களுடைய மாமா, அத்தையோடு இருக்கிறார்கள். நான் எழுதினேன், ஆனால் அவர்கள் அனுப்பவில்லை.’’

‘’ உங்களிடம்  இன்னொரு தூரிகை இருக்கிறதா, ஹான்வெல்?’’

ஹான்வெல்  சுவர்களின் அடிக்கட்டைகளில்  வர்ணமடிக்க முழங்காலிட்டபோது, நான் சாளரங்களை நோக்கி வர்ணம் தீட்டச் சென்றேன். அவர் அதில் மிக உன்னிப்பாக இருந்தார்; மூலைகளுக்காக சிறுதூரிகை ஒன்றை வைத்திருந்தார். ஏற்கெனவே மூன்றுமுறை அடித்து முடித்திருந்தார். சாளரச் சட்டங்களில் நான் இரண்டாவது தீற்றலை முடித்தபோது வெளியே உண்மையான மஞ்சள்வெயில் எழுந்து கொண்டிருந்தது. ஒளி ஊடுருவாமல் தடுக்குமளவுக்குச் சிவப்புத் தீற்றல், கடுமையாக இருந்ததால், வெளியே புதிய நாள் புலர்வதை நாங்கள் பார்க்கமுடிந்தபோதும் அறையினுள்ளே என்னுடைய இருளுக்கும் ஹான்வெல்லுடையதற்கும் முடிவேயிருக்காதுபோல் தெரிந்தது. நான் களைப்பைக் கடந்து மறுபக்கம் வந்துவிட்டேன்; எனக்குத் தூக்கமே தேவையில்லாதது போல உணர்ந்தேன். உலகத்திற்குள் மட்டும் மீண்டும் செல்லவேண்டாமென்றிருந்தால் உள்ளாடை மட்டும் அணிந்த நிலையிலேயே அந்தச் சாளரச் சட்டங்களை ஆயிரம் முறைகூட வண்ணம் தீற்றிக்கொண்டிருந்திருப்பேன். நான் மகிழ்ச்சியோடிருந்ததாக, இப்போதும் நினைக்கிறேன். காலை ஆறு மணியளவில் ஹான்வெல்லின் மோசமான நிறக்குருட்டுக் கண்களுக்குக் கூட, நாங்கள் இதற்கு மேலும் சிவப்பினை அந்தச்  சுவர்களில் தீற்றமுடியாதெனத் தெரிந்திருக்கும். நான் என்னுடைய ஏணியிலிருந்து இறங்கி மேலும் இரண்டு கோப்பை விஸ்கி எடுத்துவந்தேன். நாங்கள் தரையிலேயே அமர்ந்து எங்கள் கைத்திறமையை வியந்து பார்த்துக்கொண்டோம். உங்களுக்கும் உங்கள் சகோதரிகளுக்காகவும் நாங்கள் ஒரு அறையைத் தயார்செய்து முடித்திருந்தோம். அது ஒரு நல்லவிதமான உணர்வுநிலை. நான் எதுவுமே செய்திருக்கவில்லையென்றாலும் அந்த உணர்வு என்னிடம் நீண்டநாட்களுக்கு நீடித்திருந்தது.

‘’ அவர்கள்  இங்கிருக்கும்போது நீங்கள்  என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?’’ என, நான் ஹான்வெல்லைக் கேட்டேன்.

அவர் நீண்டநேரம் பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்; அவருக்கு ஏராளமாக விரிவான  திட்டங்கள் இருந்தன. அவர் என்னென்னவோ கற்பனைகளில் – நீங்கள் பகல்வேளைகளில் ஃப்ராங்க்ஸில் மகிழ்ச்சியோடு சுற்றிச்சுற்றி வந்து, அவர் தட்டுகளைச் சுத்தம் செய்வதைப் பார்த்துக்கொண்டும், அல்லது உங்கள் சகோதரி பாண்டு இசைக்குழுவில் பாடுவதைக் கேட்டுக்கொண்டுமிருப்பீர்கள்; அவரால் உங்களைக் கவனிக்கமுடியாமலிருக்கும்போது, நீங்கள் பேர்ரி ஃப்ராங்க்ஸின் மகள்கள் இருவரோடும் நேரத்தைச் செலவழித்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். அந்த ஒழுக்கங்கெட்ட, இழிந்த பெண்கள் இருவரும் அந்த நகரத்தின் மிக மோசமான இரண்டு அடியாட்களின் நெருக்கத்தோழிகள் என்பதை நான் அறிவேனென்றாலும்  ஹான்வெல்லுக்குச் சொல்லாமல் எனக்குள்ளேயே மறைத்துக்கொண்ட செய்திகளில் அதுவும் ஒன்று.

அவருடைய அற்புதமான திட்டங்களை விவரிப்பதை முடித்துக்கொண்டபோது ‘’ அவர்கள் வருவார்களென்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா, ஹான்வெல்?’’ என நான் கேட்டேன். அவர் ஒரு பரந்த புன்முறுவலைக் காட்டினார். எங்களைப் போல ஹான்வெல்லின் எந்த ஒரு மகளும்  இந்த அறையில் ஒரு இரவுகூட தங்குவார்களென எதிர்பார்ப்பது ஒருபோதும் நடக்க இயலாததென எனக்குத் தோன்றியது; ஆனால் மறுபடியும் எனது கருத்துரையை நான் எனக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டேன். மேலும் எங்கள் தலைமுறை மனிதர்கள் இணைந்து வாழமுடியாதவர்களோவென நான் சந்தேகமாகவே பார்க்கிறேன். நாங்கள் சகமனிதர்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கவில்லை; ஏனென்றால், நாங்களே எங்களை மீட்கமுடியாதபடி மகிழ்ச்சியற்ற வழிகளுக்குட்படுத்திக்கொண்டோம். என்னுடைய சொந்த மகளுங்கூட என் அளவுகள் தெரிந்திருந்தாலும் என்னை எடைபோடுவதிலும் தண்டிப்பதிலும் மகிழ்ச்சிகொள்கிறாள்; அது, அவள்நிலையில் சரியாகக்கூட இருக்கலாம். நீங்களுந்தான். இந்தக்காலத்தில் எல்லோரும் பழிசுமத்துவதை முன்காலத்துக்குக் கொண்டுசெல்கிறார்கள். ஆனால், அதை நாங்கள் செய்யமுடியாது. பழியை நாங்கள் எங்கள் அருகாகவே பற்றிப்பிடித்து வைத்துக்கொண்டோம். உங்கள் தந்தை உங்களை மகிழ்ச்சியற்ற நிலையில் வைத்திருந்தாரென்பதற்காக நான் வருத்தம் தெரிவிக்கிறேன். உங்களுக்குக் கிடைக்கின்ற வேறு அஞ்சல்கள் பழியைச் சரியான இடத்துக்கு நகர்த்தவும் இப்போதெல்லாம் சொல்கிறார்களே `ஒரு இணக்கத்துக்கு வாருங்கள்` என்று அதற்கும் உதவுவதாக இருக்கலாம். ஆனால், உங்கள் வேண்டுகோளைச் செய்தி இதழில் பார்த்தபோது, எனக்குத் தோன்றிய முதல் எண்ணம், நினைவுகொள்ள விரும்பத்தக்க ஒரு மனிதர் என்பதுதான். இது ஒன்றும் சாதாரணமான சிறிய விஷயமல்ல. நான் அப்போது சந்தித்திருந்த அநேகமாக எல்லா மனிதர்களையும் மறந்துவிட்டிருந்தேன். இதை எழுதும்போது கூட ஹான்வெல்லின் இறால், காளான் கலவை க்ரெப்ஸ்களையும் அவர் அடிக்கட்டைகளை வர்ணமடிக்கும்போது கொண்டிருந்த அக்கறையையும் நினைத்துப் பெருமகிழ்ச்சி கிளர்வதாக உணர்கிறேன். நீங்கள் அவரை மிகக் கடுமையாகப் பார்க்கிறீர்களென நான் நினைக்கிறேன். மேலும் நீங்களும் உங்கள் சகோதரிகளும் அவரோடு தங்கியிருக்க வரமாட்டீர்களென அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததென்றோ அல்லது நீங்கள் அவரோடிருப்பதை அவர் விரும்பவில்லையென்றோ நீங்கள் கருதுவது தவறென்றே நான் நினைக்கிறேன். ஹான்வெல்லுக்கு அப்படியொரு அரிய, அழகான நம்பிக்கைச் சிந்தனை இருந்தது. சிவந்த செம்மஞ்சள் மீது நம்பிக்கைகொள்வதென்பது அநேக மனிதர்களாலும் ஆகாத ஒன்று.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

நன்றி: www.newyorker.com

 

 

பதுமையும் ராஜகுமாரியும் 2. துவாரபாலகன் நாவல் பத்மராஜன் தமிழில் ஸ்ரீ பதி பத்மநாபா

download (8)

கேளிக்கைக் கோட்டையில் ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் ஆயிரத்தைநூறு ஊழியர்கள் இருக்கிறார்கள். ஐந்து இலக்க சம்பளம் வாங்கும் ஜெனரல் மேனேஜர் முதல் படிப்படியாக நூறு ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் கடைநிலை ஊழியர் வரை இதில் அடங்குவர். அலுவலக ஊழியர்கள், சமையலறை ஊழியர்கள், தோட்டக்காரர்கள், சாலைப் பணியாளர்கள், எஞ்ஜினியர்கள், டிரைவர்கள், செக்யூரிட்டி ஊழியர்கள், எலக்ட்ரீசியன்கள், ப்ளம்பிங் வேலை செய்பவர்கள், குஸ்திக்காரர்கள், கோமாளிகள், பெயிண்டர்கள், ஆசாரிகள், விற்பனைப் பெண்கள், நர்த்தகிகள் என பல படிநிலைகளில் வேலை பார்க்கும் இவர்கள் எல்லோரும் கோட்டைக்குள்ளேயே இருக்கும் க்வார்ட்டர்ஸ்களில்தான் வசித்து வந்தார்கள். அதிக வேலை செய்வோருக்கு அதிக ஊதியம் என்கிற சம்பிரதாயம் அங்கே நிலவியதால் பொதுவாக எல்லோருமே எலும்பொடிய வேலை பார்த்து வந்தார்கள். அவர்கள் அங்கேயே உண்டு, உறங்கி, வேலை செய்தார்கள். வேறு எதைப்பற்றிய சிந்தனையும் இல்லாமல் ஒருவித அடிமைகளைப்போல உழைத்து வந்த அவர்களுக்கு கோட்டையில் உள்ள கேளிக்கைகள் எதுவும் கேளிக்கைகளாகவே தோன்றவில்லை என்பதைவிடவும் தினசரி திரும்பத் திரும்பப் பார்த்து சலித்துவிட்டதால் பொதுவாகவே ‘போர்’ ஆகத்தான் தோன்றியது. வேறுவிதமான பொழுதுபோக்குகள் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்கு இல்லை. ஒருவேளை இருந்தாலும்கூட, பணத்தைப் பெருக்கும் உழைப்பில் முழு கவனத்தையும் அர்ப்பணித்திருந்த அவர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் ஆற்றலும் அவற்றுக்கில்லை. இடையில் சில காதல் திருமணங்கள் நடந்தும் இருக்கின்றன என்றாலும் அந்த மாதிரியான விஷயங்களை எப்போதாவது ஒருமுறை, வருடங்கள் கூடும்போது சொந்த ஊர்களுக்கு போகும்போது மட்டும் துய்ப்பதற்கானவையாக அவர்கள் தள்ளிவைத்திருந்தார்கள். இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கொருமுறை கிடைக்கிற விடுமுறைக் காலங்களில் மட்டுமே அவர்கள் வெளிஉலகைப் பார்த்தார்கள்; அப்போது மட்டுமே மற்ற சாதாரண மனிதர்களைப் போன்ற மனப்பாங்கும் செயல்களும் அவர்ளுக்கு வாய்த்தன.

ஆனால், இவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு எல்லா நாட்களும் வந்து போக அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒருவன் மட்டும் அவர்களில் இருக்கிறான். அதுதான் துவாரபாலகப் பதுமை.

ஆனால், இந்த விஷயம் ஊழியர்களில் ஒருவருக்கும் தெரியாது. தீருலாலும் அந்தப் பதுமையும் மட்டுமே அறிந்த விஷயம் இது.

ஊழியர்களில் ஒருவரும் அறியாமல் இது எப்படி நிகழ்கிறது என்று கேட்பீர்களேயானால், அதற்கான பதில், அவர்கள் யாரும் அதை ஒரு பொருட்டாக மதிக்கவோ ஈடுபாடு காட்டவோ இல்லை என்பதே. ஊர்ந்து போகும் ஆமையும் விளையாட்டுக் காட்டும் டால்பின் மீன்களும் வேலை நேரம் முடிந்தால் என்ன செய்கின்றன என்று அவர்கள் கேட்பதில்லை. அதே போலவே பதுமையைப் பற்றியும் அவர்கள் கேட்பதில்லை.

இன்னொரு விஷயம், பதுமை எங்கே போகிறது என்றோ எங்கிருந்து வருகிறது என்றோ தீருலாலுக்கும் தெரியாது. ஆரம்ப காலங்களில் எல்லாம் ‘திரும்பி வரவில்லை என்றால்’ என்கிற பயம் இருந்தது. ஆனால் ஒரு எந்திரத்தின் துல்லியத்தோடு அது வரவும் போகவும் செய்கிறது என்ற புரிதல் வந்தவுடன் அவருக்கு அந்த பதற்றம் போய்விட்டது.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கும் ஐந்து மணிக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு நேரத்தில் அது கோட்டைக்குள் நுழைந்துவிடும். ஒரு சைக்கிளில்தான் அது வருகிறது. அந்த நேரத்தில் நுழைவாயிலில் பால்காரர்கள், நாளிதழ் போடுபவர்கள், கியாஸ் கொண்டுவருபவர்கள், இரவுக் கேளிக்கைகள் முடிந்து திரும்புபவர்கள் என்று பலருடைய வாகனங்களின் நெருக்கடியாயிருக்கும். பதுமைக்கு பால்காரனின் கார்டு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. சைக்கிளின் பின்னால் ஒரு பெரிய அலுமனியப் பாத்திரமும் கட்டப்பட்டிருக்கும்.

ஏழு வருடங்களுக்கு மேலாக தினசரி வருகிற அந்தப் பழைய பால்காரனின் கார்டை மாறி மாறி வருகிற செக்யூரிட்டி பையன்கள் சோதனை செய்வதுகூட கிடையாது. ஊழியர்களுக்கிடையே நட்புறவுகளோ நெருக்கமோ அங்கே அனுமதிக்கப்பட்டிருக்காததால் பரஸ்பர நட்புச் சைகைகள் கூட பரிமாறப்படுவதில்லை. இருந்தாலும் அவர்களுக்கெல்லாம் அந்த முகம் பரிச்சயமானதாக இருந்தது.

கோட்டைக்குள், பதுமைக்காக, பதுமை மட்டுமே அறிந்த ஒரு அறை இருக்கிறது. அதன் சாவியும் அதன் கையில்தான் இருக்கிறது. யாருக்கும் தெரியாமல் அறைக்குள் நுழைந்து சைக்கிளை வைத்து பூட்டி, அங்கே சலவை செய்து வைத்திருக்கிற ஆடைகளில் ஒரு ஜோடியை எடுத்து வேடம் மாறியவுடன், அவனுடைய முகத்திலும் ஆகிருதியிலும் நம்பமுடியாத ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து விடுகிறது. சுவரில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் புதிய கைத்தடிகளில் ஒன்றை கையில் எடுத்தவுடன், அவன் மானசீகமாக ஒரு பதுமையாகவே மாறிவிடுகிறான். சிறிது நேரத்துக்கு முன் நுழைவாயில் வழியாக நுழைந்த பால்காரனின் முகத்துக்கும் இப்போதைய பதுமைக்கும் எந்தவிதமான உருவ ஒற்றுமையும் இல்லை.

வேடம் மாறும் அறையிலிருந்து பதுமையின் பீடத்துக்குப் போகும் வழி பூமிக்கு அடியில் இருக்கிறது. அதன் சாவிகளும் பதுமையின் கைகளில்தான் இருக்கிறது. இருளடைந்த, சிறிது வழுக்கல் உள்ள அந்த குகை எவ்வளவு நீளம் உடையது என்பது இந்த ஏழரை வருடங்களாக அதற்குள் நிதமும் போய் வந்தும் கூட அவனால் கணக்கிட முடிந்ததில்லை. பாதி தூரம் ஆகும்போது மூச்சு விட சிறிது சிரமம் உண்டாவதால், நுழைந்துவிட்டால் எவ்வளவு சீக்கிரமாக வெளியேறலாம் என்கிற ஒரு சிந்தனை மட்டுமே அதற்குள் இருக்கும்போது இருக்கும். அதற்கிடையில் வழியின் நீளத்தையோ நேரத்தின் நீளத்தையோ நினைத்துப் பார்க்க முடிந்ததில்லை.

கடுமையான அந்த வழி பீடத்தில் ஏறுவதற்கான படிகளில் சென்று முடிகிறது.

இப்படியாக சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பே பூமியிலிருந்து துளிர்த்ததைப் போல பதுமை அங்கே எழும்பி வருகிறது.

ஊழியர்களைப் பற்றி முதலிலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே, அதைப் பார்ப்பதற்காக அந்த நேரத்தில் யாரும் அந்த சுற்றுவட்டாரத்தில் இருப்பதில்லை.

அதற்குப் பிறகு, பதுமை நிலையாக நின்று, ஆறு மணிக்கு மேல் பார்வையாளகள் நேரம் துவங்குகிறது.

மாலை ஆறரை மணி வரை.

ஏழு மணியளவில் பதுமை அந்தர்த்தானம் செய்கிறது. அந்த நேரத்திலும் அங்கு யாரும் இருப்பதில்லை.

பலன் இல்லாமல் இல்லை; ஆனாலும் தீருலால் பதுமைக்காக பெரும்தொகையை செலவழிக்கிறார் என்பது பகல் போல வெட்டவெளிச்சமானது. பூமிக்கடியில் குகை அமைத்துப் பராமரிப்பதற்கும் தினசரி மாறி மாறி உபயோகிக்க கைத்தடிகளும் உடைகளும் தயார் செய்து வைப்பதற்கும் நிறைய செலவு பிடிக்கிறது.

பதுமையின் ரகசியத்தைப் பாதுகாத்து வைப்பதில் உள்ள பதட்டங்களும் நேரடியான கண்காணிப்புகளும் வேறு. எப்படியோ, படுக்கையறையில் வேறு யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு செடியையோ கிளியையோ வளர்க்கும் அளவு ரகசியமாகவே தீருலால் பதுமையின் ரகசியத்தை பராமரித்து வருகிறார்.

எங்கிருந்து வருகிறான் எங்கே போகிறான் என்று தெரியாததைப் போலவே, தீருலாலுக்கு பதுமையின் உண்மையான பெயரும் தெரியாது. அவர் அவனுக்கு இட்ட பெயர் சுப்பன் என்பது.

சுப்பனுக்கும் தீருலாலுக்குமான உறவு ஆரம்பிப்பது நாடகத்தனமான ஒரு சம்பவத்திலிருந்து. அது அப்படித்தானே இருந்தாக வேண்டும்?

ஏழரை வருடங்களுக்கு முன் கேளிக்கைக் கோட்டையில் கோட்டையின் பெருமை என்று சிறப்பிக்கப்படுகிற ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் திறப்பு விழா நடக்கின்ற நாள்.

அன்று மட்டும் கோட்டைக்குள் அனுமதி இலவசம். எந்தத் தெருப்பொறுக்கியும் நுழையலாம். அப்படி நுழைந்தவர்களில் ஒருவன்தான் இந்த சுப்பன்.

காம்ப்ளக்சை ஒரு மத்திய அமைச்சரும் ஒரு சூப்பர் ஸ்டாரும் ஒரு முன்னாள் ராஜாவும் திறந்து வைக்கிற அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து சிறப்பு விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்.

மார்க்கெட் காம்ப்ளக்சை மத்திய அமைச்சரும் டான்சிங் காம்ப்ளக்சை நட்சத்திர நடிகரும் திறந்து வைக்கிறார்கள். முன்னாள் ராஜாவின் கடமை, நுழைவாயிலில் இருக்கும் துவாரபாலகனின் சிலையைத் திறந்து வைப்பது.

பெயர் பெற்ற ஒரு சிற்பியிடம்தான் சிலையைச் செய்யும் பணி ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. தீருலால் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த துவாரபாலகனின் உருவத்தை அவரும் சிற்பியும் கலந்தாலோசித்து முடிவு செய்து வைத்திருந்தார்கள்.

சிலை உருவாக்கத்தின் பல்வேறு கட்டங்களில் தீருலால் நேரடியாகவே சென்று பணியின் முன்னேற்றங்களைக் கண்டு சம்மதம் தெரிவித்திருக்கிறார். ஆனால் திறப்புவிழாவின் முந்தைய நாள் பணி முடிவடைந்த சிலையைக் கண்டு அவருக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிட்டது.

சப்பையான மூக்கும் கோணலான தோள்களுமாக அவலட்சணமான அந்த வெண்கலப் பதுமையைக் கண்டு கோபாவேசத்தில் அவர் அலறினார். கோபம் வந்தால் கண் மண் தெரியாத சுபாவம் கொண்ட தீருலால் முதலில் சிலையையும் பிறகு சிற்பியையும் தாக்கினார். சிற்பி தப்பி ஓடிவிட்டான். அதற்கு வழியில்லாததால் முகத்தில் ஏற்பட்ட காயத்துடன் பதுமை அங்கேயே நின்றது.

அதன் உதட்டின் ஒரு பகுதியும் தாடையும் சிதைந்து ஒடுக்கு விழுந்து விகாரமாக இருந்தது அது.

அதைப் பார்த்தபோதுதான் தீருலாலுக்கு அடுத்த நாள் நடக்கவிருக்கும் திறப்பு விழாவைப் பற்றி நினைவு வந்தது.

தான் செய்த முட்டாள்தனத்தைப் பற்றி நினைத்தபோது அவர் தளர்ந்துபோய் அமர்ந்து விட்டார். சிறிது லட்சணக் குறை இருந்தாலும் கொண்டு வந்த நிலையிலேயே சிலையை திறந்து வைத்திருந்தால் அவமானம் நேர்ந்திருக்காது என்று நினைத்து, இனி என்ன செய்வது, எப்படி செய்வது என்று யோசித்து தலை புகைச்சலுடன் உட்கார்ந்திருந்த அந்த வேளையில்தான் தீருலாலின் முன்னால் சுப்பன் தோன்றினான்.

சேர்த்து வைத்திருந்த கோபமெல்லாம் நீர்த்துப் போயிருந்ததால் சுப்பனை நோக்கி திட்டி விரட்டக்கூட அவருக்கு திராணியிருக்கவில்லை. நிச்சலனமாக அவன் சொல்வதை முழுக்கக் கேட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

வேறோரு நேரம் என்றால் விரட்டி வெளியே அனுப்பியிருப்பார். ஏனென்றால், தினமும் ஏராளமான பேர் நேரிலும் கடிதம் மூலமாகவும் வேண்டி விரும்பிக் கேட்டுக் கொள்கிற அதே விண்ணப்பத்தைத்தான் சுப்பனும் முதலாளியிடம் கோரினான்.

ஒரு வேலை வேண்டும்.

தனக்கு சைக்கிளில் சில வித்தைகள் காட்டத் தெரியும் என்றும் சில்ட்ரன்ஸ் பார்க்கில் ஏதாவது வேலை தந்தால் குழந்தைகளை மகிழ்விக்க முடியும் என்றும் சுப்பன் தெரிவித்தான். அதற்கெல்லாம் வேறு ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னபோது, அப்படியானால் முதலாளி சொல்கிற எந்த வேலையையும் தான் செய்வதாக சுப்பன் மன்றாடிக் கேட்டுக்கொண்டான்.

கையறுநிலையும் அவமானமும் அதன் உச்சத்தைச் சென்றடையும்போது மனிதனுக்குத் தோன்றுகிற வறட்டு சாடிசத்தின் வெளிப்பாட்டில், அவனிடம் அப்படியா, உன்னால் ஒரு சிலையாக அரைமணிநேரம் நிற்க முடியுமா என்று தீருலால் கேட்கவும் எந்தவிதத் தயக்கமுமில்லாமல் நிற்க முடியும் என்று சுப்பன் சந்தோஷமாக ஒப்புக் கொள்ளவும் அப்படியானால் நின்று காண்பிக்கச் சொல்லி தீருலால் ஒரு போஸ் காட்டவும் சுப்பன் அப்படியே நிற்கவும் இன்னொரு பைத்தியக்காரன் என்று நினைத்து அடுத்த நாள் பிரச்னையை எப்படி சமாளிக்கலாம் என்று யோசித்தபடி தீருலால் எங்கோ போகவும் அரைமணிநேரமோ ஒரு மணிநேரமோ கழிந்து அந்த வழியில் எதேச்சையாக கடந்துபோனபோது தான் சொல்லிக்கொடுத்த அதே போஸிலேயே பதுமையைப் போல அப்போதும் நின்றுகொண்டிருந்த சுப்பனைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படவும் மேலதிகமான டிரையல்களுக்கும் கண்காணிப்புகளுக்கும் பிறகு அடுத்த நாள் திறப்பு விழாவில் விழா முடிந்த பிறகும் அரைமணி நேரம் பதுமையாக நிற்க சுப்பன் பணிக்கப்படவும் மறுநாள் ஒருவருக்குக்கூட அது ஒரு சிலையல்ல என்று தோன்றாத விதத்தில் பனிக்கட்டி உறைந்ததைப்போல நிலையாக நின்று சுப்பன் தன் வேலையில் வெற்றிக்கொடி நாட்டவும் செய்ததோடு அந்த உறவு துவங்குகிறது.

(தொடரும்)

புகைப்படம் மெர்வின் ஆன்டோ

download (7)

புகைப் படங்கள் சுந்தர ராஜன்

sundera rajan 1

காட்டுக்கள்ளி சாதத் ஹசன் மண்டோ ஆங்கிலத்தில்-காலித் ஹசன் தமிழில்-உதயசங்கர்

download (6)

 

அந்த நகரத்தின் பெயர் முக்கியமில்லை. நாம் வேண்டுமானால் அதை பெஷாவர் நகரத்தின் புறநகர்பகுதி என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். நகரத்திலிருந்து வெகுதூரத்தில் இல்லை. அங்கே தான் அந்தப்பெண் ஒரு சிறிய மண் குடிசையில் புழுதி படர்ந்து சிதிலமடைந்து காணப்பட்ட சாலையின் பெரும்பகுதியை மறைத்துக் கொண்டு புதராக வளர்ந்திருந்த காட்டுக்கள்ளி நிறைந்த பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள்.

அந்தக்கள்ளிச்செடி காய்ந்து போயிருந்தது. ஆனால் ரோட்டில் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தவர்களின் பார்வையிலிருந்து அந்த வீட்டை மறைக்கும் திரை போல அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது. அது அங்கேயே எப்போதும் இருந்ததா அல்லது அந்தப்பெண் அதை அங்கு நட்டாளா என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அந்த வீடு கிட்டத்தட்ட ஒரு குடிசை போலவே இருந்தது. மூன்று சிறிய அறைகள், அவை மிகவும் சுத்தமாக இருந்தன. மேஜை, நாற்காலி என்று பெரிதாகச் சொல்லும்படி அங்கே எதுவும் இல்லை. ஆனால் என்ன இருந்ததோ அது அழகாக இருந்தது. பின்னாலுள்ள அறையில் ஒரு பெரிய படுக்கை இருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் ஒரு மாடாக்குழியும் அதில் இரவு முழுவதும் எரிந்து கொண்டேயிருக்கும் ஒரு அகல்விளக்கும் இருந்தது. எல்லாம் ஒரு ஒழுங்குடன் இருந்தன.

இப்போது நான் அங்கே தன் சிறிய மகளுடன் வாழ்ந்து வந்த அந்தப்பெண்ணைப் சொல்கிறேன்.

வேறு வேறு கதைகள் இருந்தன. சிலர் அந்த இளம்பெண் அவளுடைய மகளேயில்லை. அநாதைக்குழந்தையை எடுத்து வளர்த்தாள் என்று சொன்னார்கள். வேறு சிலர் அந்த இளம்பெண் அவளுக்கு முறை தவறிப் பிறந்த குழந்தை என்று சொன்னார்கள். அவள் அவளுடைய உண்மையான குழந்தை தான் என்றும் சிலர் நம்பினார்கள்.

நான் அந்தப் பெண்ணின் பெயரைச் சொல்ல மறந்து விட்டேன். அது முக்கியமில்லை. அவளுடைய பெயர் சகீனா, மெக்தாப், குல்ஷன், அல்லது ஏதோ ஒன்று. ஆனால் நாம் ஒரு வசதிக்காக அவளை சர்தார் என்று அழைப்போம்.

அவள் அவளுடைய மத்திமவயதில் இருந்தாள். ஆனால் இளமைப்பருவத்தில் அழகாக இருந்திருக்கவேண்டும். அவளுடைய உண்மையான வயதைக் காட்டிலும் பல வருடங்கள் இளமையாகத் தெரிந்தாள் என்றாலும் இப்போது அவளுடைய முகத்தில் சுருக்கம் விழ ஆரம்பித்து விட்டது.

அவளுடைய மகள்-அவளுடைய மகளாக இருந்தால்- அற்புதமான அழகு. அவளைப்பற்றிச் சொல்வதற்கு எதுவுமே இல்லை. அவள் இன்பம் தரும் பெண்ணாகவே இருந்தாள். வியாபாரம் நன்றாகவே நடந்த்து. அந்தப்பெண் – நான் அவளை நவாப் என்றே கூப்பிடுகிறேன். அவளுடைய வாழ்க்கை குறித்து அவள் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தாள். திருமண உறவுகள் பற்றிய கருத்தே இல்லாத ஒரு சூழ்நிலையில் தான் அவள் வளர்ந்திருந்தாள்.

பின்பக்க அறையிலிருந்த பெரிய படுக்கைக்கு சர்தார் அவளுடைய முதல் ஆணைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்தபோது அது அவளைப்பொறுத்தவரை பூப்படைந்துவிட்ட பெண்கள் எல்லோருக்கும் இயல்பாக நடக்கிற விஷயம் என்று தோன்றிவிட்டது. அதன் பிறகு அதுவே அவளுடைய வாழ்வின் நடைமுறையாகி விட்டது. அவள் அதில் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தாள்.

வெகுஜனக்கருத்துப்படி அவள் ஒரு விபச்சாரி என்றாலும் அவளுக்கு பாவத்தைப்பற்றிய அறிவோ தன்னுணர்வ்ஒ கிடையாது. உண்மையில் அவளுடைய உலகத்தில் அப்படியொன்று இல்லவே இல்லை.

அவளிடம் உடல்நேர்மை இருந்தது. எப்போதும் அவள் தன்னை எந்தத் தயக்கமுமின்றி அவளிடம் கூட்டி வரப்படுகிற ஆண்களிடம் முழுமையாகத் தந்தாள். எந்தக் கூச்சமுமின்றி மென்மையாக ஆண்களோடு கலவி செய்வது ஒரு பெண்ணின் கடமை என்று அவள் நம்பினாள்.

பெரிய நகரங்களில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று அவளுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. ஆனால் அவளிடம் வருகிற ஆண்கள் மூலமாக நகரத்துப் பழக்கவழக்கங்களைத் தெரிந்து கொண்டாள். காலையில் பல் துலக்குவது, படுக்கையில் ஒரு கோப்பை தேநீர் குடிப்பது, உடை உடுத்துமுன் ஒரு அவசரக்குளியல் போடுவது, பின்னர் வெளியே சென்று விடுவது..அவ்வளவு தான்.

எல்லா ஆண்களும் ஒரே மாதிரியில்லை. சிலர் காலையில் ஒரு சிகரெட் புகைக்க விரும்புவார்கள். வேறு சிலருக்கோ ஒரு கோப்பை சூடான தேநீர் போதும். வேறு எதுவும் வேண்டாம். சிலர் மோசமான உறக்கக்காரர்கள். வேறு சிலர் ஆழ்ந்து உறங்கி பொழுது விடியும்போது கிளம்பிப் போய் விடுவார்கள்.

சர்தாருக்கு இந்த உலகத்தில் ஒரு கவலையும் இல்லை. அவளுக்கு – அவளுடைய மகளோ, அல்லது வேறு யாரோ – தன் வாடிக்கையாளர்களைக் கவனிக்கிற அவளுடைய திறமையின் மீது நம்பிக்கை இருந்தது. பொதுவாக அவள் அபினைச் சாப்பிட்டுவிட்டு சீக்கிரமே படுக்கைக்குப் போய்விடுவாள். அவசரம் ஏதும் இருந்தால் மட்டுமே அவள் எழுப்பப்படுவாள். பெரும்பாலும் அளவுக்கு மீறி குடித்து தன்னுணர்வில்லாமல் கிடக்கும் வாடிக்கையாளர்களை சுயநினைவுக்குக் கொண்டு வருவதற்காகத்தான் இருக்கும். சர்தார் தத்துவார்த்தக்குரலில்,

“ அவனுக்கு மாங்காய் ஊறுகாயோ இல்லை உப்பு கலந்த தண்ணீர் ஒரு கிளாஸ் குடிக்கவைங்க.. அவன் வாந்தி எடுத்துருவான்.. அப்புறம் அவனைத் தூங்கவைங்க..”

என்று சொல்வாள்.

சர்தார் மிகவும் ஜாக்கிரதையான பெண். வாடிக்கையாளர்கள் முன்கூட்டியே பணத்தைத் தந்து விடவேண்டும். பணத்தை வாங்கிய பின்னர் அவள்,

” இப்போ ரெண்டுபேரும் போய் சந்தோஷமா இருங்க..”

என்று சொல்வாள்.

பணம் எப்போதும் சர்தாரின் பாதுகாப்பில் தான் இருக்கும். பரிசுப்பொருட்கள் வந்தால் அவை நவாப்புக்கு. பல வாடிக்கையாளர்கள் பணக்காரர்கள். எனவே துணிமணி, பழங்கள், இனிப்புகள் அடிக்கடி கிடைக்கும்.

நவாப் ஒரு சந்தோஷமான பெண். அந்த மூன்று படுக்கையறை கொண்ட மண்குடிசையில் அவர்களுடைய வாழ்க்கை மிகவும் அமைதியாக எதிர்பார்த்தபடியே சென்று கொண்டிருந்தது. கொஞ்சநாட்களுக்கு முன்பு ஒரு ராணுவ அதிகாரி அவளுக்கு ஒரு கிராமஃபோன் பெட்டியையும், சில இசைத்த்ட்டுகளையும் வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார். அவள் தனியாக இருக்கும்போது அதை அவள் பாடவிட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள். பாட்டுடன் கூடவே சேர்ந்து பாடவும் முயற்சி செய்வாள். ஆனால் இசையில் அவளுக்குத் திறமை கிடையாது. அதைப்பற்றித் தெரியாது என்றில்லை. உணமையில் அவளுக்கு இசையைப் பற்றிக் கொஞ்சம் தெரியும். அதற்குமேல் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வம் இல்லை. அவள் படிப்பறிவில்லாதவளாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் சந்தோஷமாக இருந்தாள்.

அந்தக் கள்ளிப்புதருக்குப் பின்னால் உலகம் எப்படி இருக்கும், அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது. அவளுக்குத்தெரிந்ததெல்லாம் கருடுமுரடான புழுதி படர்ந்த சாலை, காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்திறங்குகிற – அவர்கள் வருகையைத் தெரிவிப்பதற்காக ஒன்றிரண்டு தடவை ஹாரன் அடிக்க்கிற, சர்தார் சொன்னபிறகு பத்திரமான தூரத்தில் காரை நிறுத்தியபிறகு நவாப்புடன் சேருவதற்காக பெரிய கட்டிலை நோக்கி வீட்டினுள் நடந்து வரும் ஆண்கள். இது தான் அவளுக்குத் தெரியும்.

வழக்கமாக வருபவர்களின் எண்ணிக்கை ஐந்து ஆறுக்கு மேல் போகாது. ஒருபோதும் இரண்டு வாடிக்கையாளர்கள் ஒரே நேரத்தில் வந்து விடாதவாறு தந்திரமான ஏற்பாடுகளை சர்தார் செய்து வைத்திருப்பாள். ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் ஒதுக்கித் தருவதால் எப்போதும் எந்தப்பிரச்சனையையும் எதிர்கொண்டதில்லை.

நவாப் கர்ப்பமடையாமல் இருக்கும்படி மிகக்கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டாள். அது எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழ்கிற வாய்ப்பு இருந்தது. ஆனாலும் எந்தப் பிரச்னையும் இன்றி இரண்டரை வருடங்கள் ஓடி விட்டன. சர்தாரின் இந்த ஏற்பாடு போலீசுக்குத் தெரியாது. ஆண்களும் ஜாக்கிரதையாக இருந்தனர்.

ஒரு நாள் ஒரு பெரிய டாட்ஜ் கார் வீட்டுக்கு முன்னால் வந்து நின்றது. டிரைவர் ஒரு முறை ஹாரன் அடித்தான். சர்தார் வெளியே வந்தாள். அவனை அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அந்த அந்நியனும் தான் யாரென்று சொல்லவில்லை. அவன் காரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் நடந்தான். ஏதோ எப்போதும் வருகிற வாடிக்கையாளரைப்போல.

சர்தாருக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. ஆனால் அந்த அந்நியனை ஒரு புன்னகையுடன் வரவேற்று பின்னாலுள்ள அறைக்கு அனுப்பி வைத்தாள். அவர்களைத் தொடர்ந்து சர்தார் அறைக்குள் நுழைந்தபோது அவர்கள் இருவரும் கட்டிலில் அருகருகே உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சர்தாருக்கு ஒரு பார்வை போதுமானதாக இருந்தது. வந்திருந்த வாடிக்கையாளர் பணக்காரன். அதற்கும் மேலாக அழகன். ஆனாலும் சர்தார்,

“ உனக்கு யார் இந்த வழியைக் காட்டியது? “

என்று கேட்டாள்.

அதற்கு அந்த அந்நியன் புன்னகைத்தான். பின்னர் மோகத்துடன் தன் கரத்தால் நவாப்பைச் சுற்றி வளைத்து அணைத்துக் கொண்டே,

“ இதோ இவள் தான் “

என்று சொன்னான். நவாப் நளினமாக துள்ளியெழுந்து,

“ அய்யோ என் வாழ்நாளில் உன்னை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை..”

என்று சொன்னாள்.

“ ஆனால் நான் பார்த்திருக்கிறேன்..” என்று அந்த அந்நியன் பல்லிளித்துக் கொண்டே சொன்னான். அதைக்கேட்டு ஆச்சரியப்பட்ட நவாப்,

“ எங்கே? எப்போ? “

என்று கேட்டாள். அந்த அந்நியன் அவளுடைய கையை அவனுடைய கைகளுக்குள் வைத்துக் கொண்டு,

“ உனக்குப்புரியாது..உன்னோட அம்மாவிடம் கேள்..”

என்று சொன்னான். நவாப் உடனே ஒரு குழந்தையைப் போல சர்தாரிடம்,

“ நான் இந்த ஆளை இதுக்கு முன்னால பாத்திருக்கேனா..? “ என்று கேட்டாள். இதற்குள் அவளுடைய வழக்கமான வாடிக்கையாளர் ஒருவரிடமிருந்து தான் இந்தத் தகவல் கிடைத்திருக்கும் என்ற முடிவுக்கு சர்தார் வந்து விட்டாள். அவள் நவாப்பிடம்,

“ அதைப்பத்திக் கவலைப்படாதே.. நான் உனக்கு அப்புறம் சொல்றேன்..”

என்று சொன்னாள். பிறகு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறி கொஞ்சம் அபினைச் சாப்பிட்டுவிட்டுத் திருப்தியாக அவளுடைய படுக்கைக்குப் போனாள். அந்த அந்நியனைப் பார்க்கும்போது பிரச்னை செய்கிறவனாகத் தெரியவில்லை.

அவனுடைய பெயர் ஹைபத்கான். அருகிலுள்ள ஹசாரா மாவட்டத்தில் மிகப்பெரிய பண்ணையார். சில மணி நேரங்களுக்குப் பின்னால் அவன் காரை நோக்கி நடக்கும்போது சர்தாரைப்பார்த்து,

“ இனி வேற ஆண்கள் வர்றத நான் விரும்பல…”

என்று சொன்னான்.

“ அதெப்படி முடியும் கான் சாகிப்.. அவங்க தர்ற எல்லாப்பணத்தையும் உங்களால தர முடியுமா?”

என்று இந்த லௌகீக உலகின் பெண்ணாக இருந்த சர்தார் கேட்டாள்.ஹைபத்கான் அவளுக்குப்பதில் சொல்லவில்லை. அதற்குப்பதில் அவனுடைய சட்டைப்பையிலிருந்து ஏராளமான பணத்தை அள்ளியெடுத்து தரையில் வீசினான். அதோடு அவனுடைய விரலிலிருந்து ஒரு வைரமோதிரத்தை உருவி அதை நவாப்பின் மீது வீசினான். பின்னர் அவன் வேகவேகமாக அந்தக்கள்ளிப்புதரைக் கடந்து போய்விட்டான்.

நவாப் கீழே கிடந்த பணத்தைத் திரும்பிக்கூட பார்க்கவில்லை. ஆனால் அந்தப் பெரிய ஜொலிக்கும் வைரம் பதித்த மோதிரத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள். புழுதி மேகங்களைக் கிளப்பிக் கொண்டு கார் புறப்பட்டுப்போகிற சத்தத்தை அவள் கேட்டாள்.

அவள் திரும்பியபோது சர்தார் பணத்தைப் பொறுக்கியெடுத்து எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். பத்தொன்பது நூறுரூபாய் வங்கி நோட்டுகள் இருந்தன. ஒன்று கூட இருந்தால் இரண்டாயிரம் ஆகியிருக்கும் என்று அவள் நினைத்தாள். ஆனால் அவள் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. பணத்தைத் தூர எடுத்து வைத்துவிட்டு கொஞ்சம் அபினைச் சாப்பிட்டுவிட்டு படுக்கைக்குச் சென்று விட்டாள்.

நவாப்புக்குச் சிலிர்த்தது. அந்த வைரமோதிரத்திலிருந்து கண்களை எடுக்கவே முடியவில்லை. சிலநாட்கள் கழிந்தன. இதற்கிடையில் ஒரு பழைய வாடிக்கையாளர் வீட்டிற்கு வந்தார். ஆனால் சர்தார் அவனிடம் போலீஸ்ரெய்டை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் அதனால் தொழிலை விட்டுவிட முடிவு செய்து விட்டதாகவும் சொல்லித் திருப்பி அனுப்பி விட்டாள்.

சர்தாரின் தர்க்கம் எளிமையானது. அவள் அறிவாள். ஹைபத்கான் செல்வந்தன். எனவே முன்பு போலவே பணம் தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். அதோடு ஒரு ஆளை மட்டும் சமாளித்தால் போதும் என்கிற சாதகமான அம்சமும் இருந்தது. அடுத்த சில நாட்களில் ஒவ்வொருத்தராக அவளுடைய பழைய வாடிக்கையாளர்களை வரவிடாமல் தடுத்து நிறுத்தமுடிந்தது.

ஒரு வாரத்திற்குப் பின்னர் ஹைபத்கான் இரண்டாவது முறை வருகை புரிந்தான். ஆனால் சர்தாரிடம் எதுவும் பேசவில்லை. . சர்தாரை அவளுடைய அபினுடனும் படுக்கையுடனும் விட்டுவிட்டு நவாப்பும் அவனும் பின்னாலுள்ள அறைக்குப் போனார்கள்.

ஹைபத்கான் இப்போது வழக்கமான வாடிக்கையாளர். அவன் நவாப்பினால் முழுவதுமாக வசீகரிக்கப்பட்டான். காதல்புரிவதில் அவளுடைய கள்ளங்கபடில்லாத அணுகுமுறைகளை அவன் விரும்பினான். பொதுவான விபச்சாரிகளைப் போல இறுகியதன்மையின் சாயல் அவளிடம் இல்லை. வீட்டு மனைவிமார்களைப் போல என்றும் அவளைப் பற்றிச் சொல்ல முடியவில்லை. அவனுக்கு அருகில் – தாயின் அருகில் படுத்து அவளுடைய தனங்களோடு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தையைப் போல – அவனுடைய சுண்டுவிரலை எடுத்து அவளுடைய மூக்கில் வைத்தவாறே அமைதியாக உறங்கி விடுவாள்.

ஹைபத்கான் அநுபவத்தில் அது முற்றிலும் புதியது. நவாப் வித்தியாசமானவளாக இருந்தாள். ஆர்வமூட்டுபவளாகவும் இன்பமளிப்பவளாகவும் இருந்தாள். அவனுடைய வருகைகள் இன்னும் அதிகமாயின.

சர்தார் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். அவளுக்கு இவ்வளவு பணம் இவ்வளவு ஒழுங்காக வந்ததில்லை. நவாப் சில நேரங்களில் சங்கடப்பட்டாள். ஹைபத்கான் எப்போதுஅம் ஏதோ ஒரு தெளிவில்லாத விஷயத்தைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் அது தெரிந்தது. ஒரு காரோ அல்லது ஒரு பஸ்ஸோ அந்த வீட்டைக் கடந்து செல்லும்போது ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் அவனுடைய உடலில் எப்போதும் ஓடியது. அவன் படுக்கையிலிருந்து துள்ளியெழுந்து வெளியே ஓடிப்போய் நம்பர் பிளேட்டை வாசிக்க முயற்சி செய்வான்.

ஒரு நாளிரவு கடந்து சென்ற ஒரு பஸ் ஹைபத்கானை அந்த அளவுக்குத் திடுக்கிடச் செய்து விட்டது. திடீரென அவன் அவளுடைய கரங்களிலிருந்து பிய்த்துக் கொண்டு எழுந்து உட்கார்ந்தான். நவாப்பும் லேசான உறக்கக்காரியாதலால் அவளும் எழுந்து விட்டாள். அவனைப்பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாய் இருந்தது. அவள் பயந்து விட்டாள்.

“ என்ன ஆச்சு? “ என்று அவள் கத்தினாள். அதற்குள் ஹைபத்கான் அமைதியாகி விட்டான்.

“ ஒண்ணுமில்ல…ஏதோ கெட்டகனவுன்னு நெனைக்கிறேன்..” என்று சொன்னான். அந்த பஸ் போய்விட்டது. இன்னமும் அதன் சத்தம் வெகு தூரத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. நவாப், “ இல்ல..கான்..ஏதோ இருக்கு..இப்பல்லாம் நீ ஒரு சின்ன சத்தம் கேட்டாலும் ஒரு மாதிரி ஆயிடுறே..”

என்று சொன்னாள். ஹைபத்கானின் கர்வத்தில் அடி விழுந்தது. உடனே அவன்,

” அபத்தமா ஏதாவது உளறாதே.. எதுக்காக ஒருத்தர் கார்களையும், பஸ்களையும் பார்த்துப் பயப்படணும்..”

என்று கடுமையாகச் சொன்னான். நவாப் அழத்தொடங்கினாள். ஆனால் ஹைபத்கான் அவளை அவனுடைய கரங்களில் அள்ளியெடுத்தான். அவள் அழுவதை நிறுத்திவிட்டாள்.

அவன் அழகானவன். உறுதியான உடலுடன் உணர்ச்சிகரமான காதலனாகவும் இருந்தான். அவன் ஒவ்வொருமுறை நவாப்பின் இளம் உடலைத் தொடும்போதெல்லாம் நெருப்பைப் பற்ற வைத்தான். உடலுறவின் நுட்பங்களை அவன் தான் அவளைச் செய்துபார்க்கத் தூண்டினான். அவளுடைய வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக அவள் காதல் என்ற நிலையை அநுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் போனபிறகு அவனுக்காக அவள் எப்போதும் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

கடந்து சென்ற பல மாதங்கள் ஹைபத்கானின் மீது நவாப்பின் காதலை ஆழமாக்கியது. அதோடு அவளுடைய பதட்டத்தையும் அதிகப்படுத்தியது. அவனுடைய வருகைகளின் தாமதம் எப்படியோ விசித்திரமாக இருந்தது. அவன் வந்து சில மணி நேரங்களே இருப்பதற்காக வருவான். பார்ப்பதற்கு அதீத பரபரப்புடன் இருப்பான். திடீரென்று போய் விடுவான். அவன் ஏதோநெருக்கடியிலிருந்தான் என்பது தெளிவு. அவன் எப்போதும் போவதற்கு விருப்பத்துடனோ, அல்லது சந்தோஷத்துடனோ இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் எப்போதும் பிரிந்து போகவே செய்தான்.

நவாப் உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள பலமுறை முயற்சி செய்தாள். ஆனால் தட்டிக்கழிக்கிற மாதிரியான பதில்களே கிடைத்தன.

ஒருநாள் காலை அவனுடைய டோட்ஜ் கார் வீட்டுக்கு வந்து வழக்கமான அதன் இடத்தில் நின்றது. நவாப் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவன் ஹாரன் அடிப்பதைக் கேட்டதும் எழுந்து விட்டாள். அவள் வெளியே பாய்ந்து கதவருகே வந்து கொண்டிருந்த ஹைபத்கானிடம் ஓடி விழுந்தாள். அவன் அவளைக் காதலுடன் அணைத்துக் கொண்டான். அப்படியே அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே போனான்.

அவர்கள் வெகுநேரம் ஒருவரோடொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். காதலர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கிற விஷயங்களையே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக நவாப் அவனிடம்,

“ கான்..எனக்கு தங்க வளையல்கள் வாங்கிட்டு வாயேன்..”

என்று சொன்னாள். ஹைபத்கான் அவளுடைய புஷ்டியான கரங்களை பலமுறை முத்தமிட்டு,

” நாளைக்கே நீ அதை வாங்கிக்கிடலாம்.. உனக்காக நான் என் உயிரையே தருவேன்..”

என்று சொன்னான். நவாப் சரசத்துடன் நெளிந்து கொண்டே,

” ஓ..இல்லை கான் இந்த ஏழை தான் உயிரைக் கொடுக்கவேண்டியவள்..”

என்று சொன்னாள். ஹைபத்கான் அவளை முத்தமிட்டான். பின்பு,

” நான் நாளை உன்னுடைய தங்க வளையல்களுடன் வந்து நானே அதைப் போட்டு விடுகிறேன்..”

என்று சொன்னான். நவாப் கிளர்ச்சியடைந்தாள். சந்தோஷத்தில் அவளுக்கு ஆடவேண்டும் போல இருந்தது. சர்தார் மகிழ்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பின்னர் அவளுடைய அபினை எடுத்துக்கொண்டு படுக்கைக்குச் சென்றாள்.

அடுத்தநாள் காலை நவாப் எழுந்தாள். இன்னமும் அந்தப் பரவசநிலையிலேயே இருந்தாள். இன்று தான் அவன் எனக்குத் தங்கவளையல்களை வாங்கிக் கொண்டு வருவான் என்று அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள். ஆனால் ஹைபத்கான் வரவில்லை. ஒருவேளை அவனுடைய கார் பழுதாகியிருக்கலாம் என்று அவளையே ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டாள். ஆனால் அவளுக்குக் கஷ்டமாக இருந்தது. அன்றிரவு அவளால் தூங்கமுடியவில்லை.

அவள் அம்மாவிடம், “ அந்த கான் வரவில்லை.. அவன் சத்தியம் செய்ஞ்சான்..ஆனால் அவன் வராமல் போயிட்டான்..”

என்று சொன்னாள். அவள் இதயம் முழுவதும் கெட்ட சகுனங்களால் நிறைந்திருந்தது.

அவனுக்கு விபத்து நடந்திருக்குமோ? திடீரென உடல் நலமில்லாமல் போயிருக்குமோ? அவனை யாராவது வழிப்பறி செய்திருப்பார்களோ? அவள் கார்கள் போய்வந்து கொண்டிருக்கிற சத்தத்தைக் கேட்டாள். எப்படி இந்தச் சத்தங்கள் ஹைபத்கானைப் பயமுறுத்தும் என்று நினைத்தாள்.

ஒருவாரம் கழிந்தது. கள்ளிப்புதருக்குப் பின்னால் இருந்த அந்த வீடு தொடர்ந்து வாடிக்கையாளர்களின்றி அமைதியாக இருந்தது. எப்போதவது ஒரு கார் அந்த வழியே புழுதிமேகங்களைக் கிளப்பியபடியே போனது. அவளுடைய மனதில் கடந்து செல்லும் கார்களும் பஸ்களும் ஹைபத்கானுடன் சேர்ந்தே தோன்றின. அவைகள் அவனுடைய வருகையின்மையை கேலி செய்தன.

ஒருநாள் மதியம் இரண்டு பெண்களும் உணவுக்குப்பின்னர் ஒரு குட்டித்தூக்கம் போட யத்தனித்த நேரம் வெளியே ஒரு காஉர் சத்தத்தை அவர்கள் கேட்டார்கள். ஹாரன் அடித்தது. ஆனால் அது ஹைபத்கானின் கார் இல்லை. பின் யார் அது?

சர்தார் வெளியில் சென்று பழைய வாடிக்கையாளர்கள் யாரும் வந்து விட்டார்களா என்று உறுதிப்படுத்துவதற்காகப் போனாள். ஒருவேளை அப்படி இருந்தால் அவனை வந்த வழியிலேயே திருப்பி அனுப்பி விடவேண்டும். ஆனால் அது ஹைபத்கான் தான். ஓட்டுநர் இருக்கையில் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான். ஆனால் அது அவனுடைய கார் இல்லை. அவனுடன் நன்றாக உடையணிந்த அழகான ஒரு பெண்ணும் இருந்தாள்.

ஹைபத்கான் கீழே இறங்கினான். பின்னால் அந்தப்பெண்னும் தொடர்ந்தாள். சர்தாருக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. யார் அந்தப்பெண்? அவனுடன் அவள் என்ன செய்கிறாள்? ஏன் அவன் அவளை இங்கே கூட்டிக் கொண்டு வந்தான்?

அவர்கள் அவளைக் கொஞ்சமும் கவனிக்காமலேயே வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள். சற்று நிதானித்து அவளும் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தாள். அங்கே படுக்கையில் மூன்றுபேரும் அடுத்தடுத்து உட்காந்திருப்பதைப் பார்த்தாள். நிறைய தங்க ஆபரணங்களை அணிந்திருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் பதட்டத்தில் இருந்தமாதிரி தெரிந்தது.

சர்தார் கதவருகில் நின்று கொண்டிருந்தாள். ஹைபத்கான் நிமிர்ந்தபோது அவள் முகமன் கூறினாள். ஆனால் அவன் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. அவன் உக்கிரமான கலவரநிலையில் இருந்தான்.

அந்தப்பெண் சர்தாரிடம்,

” நாங்க இங்க வந்திருக்கோம்.. எங்களுக்குச் சாப்பிட ஏதாச்சும் கொடுக்கக்கூடாதா? “

என்று சொன்னாள். உடனே சர்தார் விருந்தளிப்பவளிப்பவளாக மாறி,

“ இதோ நான் உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ அதை ஒரு நொடியில் தயார் பண்ணிர்றேன்..”

என்று சொன்னாள். ஏதோ ஒன்று அந்தப்பெண்ணை அதிகாரம் மிக்கவளாகக் காண்பித்தது.

“ அடுக்களைக்குப் போ..” என்று சர்தாருக்கு ஆணையிட்டாள். அதோடு அவள்,

“ அடுப்பு எரிஞ்சிக்கிட்டேயிருக்கட்டும்.. உங்கிட்டே பெரிய சமையல் பாத்திரம் இருக்கா?”

என்று கேட்டாள். சர்தார்,” இருக்கு..” என்று தலையசைத்தாள்.

“ நல்லாக் கழுவி வை..நான் அப்புறமா வந்து உங்கூடச் சேந்துக்கிறேன்..”

என்று சொன்னாள். பின்பு அவள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து கிராமஃபோன் பெட்டியைப் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சர்தார் மன்னிப்புக் கேட்கும் தோரணையில்,

“ இங்கே பக்கத்திலே எங்கேயும் கறி வாங்க முடியாதே..”

என்று சொன்னாள். அதற்கு அந்தப்பெண்,

“ எல்லாம் கிடைக்கும்.. இங்கபாரு தீ பெருசா எரியணும்.. போ..இப்போ நான் சொன்னதைச் செய்..”

என்று சொன்னாள். சர்தார் போய் விட்டாள். அந்தப்பெண் புன்னகைத்துக் கொண்டே நவாப்பைக் கூப்பிட்டாள்.

“ நவாப்.. நாங்க உனக்கு தங்க வளையல்கள் வாங்கிட்டு வந்திருக்கோம்…”

என்று சொன்னாள். அவள் தன்னுடைய கைப்பையைத் திறந்து சிவப்பு நிறச் சரிகைத்தாளில் சுற்றப்பட்டிருந்த பெரிய அலங்காரமான தங்க வளையல்களை எடுத்தாள். நவாப் அசையாமல் அவளுக்கருகே உட்கார்ந்திருந்த ஹைபத்கானைப் பார்த்தாள். பயந்த குரலில்,

“ யார் இந்தப் பெண் கான்? ”

என்று அவள் கேட்டாள். தங்கவளையல்களோடு விளையாடிக்கொண்டே அந்தப்பெண்,

“ நான் யாரா? நான்.. ஹைபத்கானின் சகோதரி…”

என்று சொன்னாள். பிறகு அவள் ஹைபத்கானைப் பார்த்தாள். அவன் திடீரென சுருங்கிப் போனவனாகப் தெரிந்தான். அவள் நவாப்பைப் பார்த்து,

“ என் பெயர் காலாகத்..”

என்று சொன்னாள். நவாப்புக்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறதென்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் பயந்து போயிருந்தாள்.

அந்தப் பெண் நவாப்பை நோக்கி நகர்ந்து அவளுடைய கைகளை எடுத்து தங்கவளையல்களைப் போட்டு விட்டாள். பின்னர் அவள் ஹைபத்கானிடம்,

“ இந்த அறையை விட்டு நீ போக வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.. நான் அவளை அழகாக அலங்கரித்து உங்கிட்டே கூட்டிட்டு வாரேன்..”

என்று சொன்னாள். ஹைபத்கான் வசியப்படுத்தப்பட்டவன் போல இருந்தான். அவன் அசையவில்லை. அவள் கடுமையாக,

“ அறையை விட்டுப்போ.. நான் சொல்றது கேட்கலியா..?”

என்று சொன்னாள். அவன் அறையை விட்டுப்போனான். அப்படிப்போகும்போதே நவாப்பைப் பார்த்துக் கொண்டே போனான்.

அடுக்களை வீட்டுக்கு வெளியில் இருந்தது. சர்தார் நெருப்பை எரிய விட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள். அவன் அவளிடம் பேசவில்லை. ஆனால் கள்ளிப்புதரைத் தாண்டி ரோட்டுக்கு நாந்து வந்து விட்டான். அவனைப் பார்த்தால் அரைப்பைத்திய நிலையில் இருப்பவன் போலிருந்தான்.

ஒரு பஸ் வந்து கொண்டிருந்தது. அதை நிறுத்தி ஏறி எங்காவது மறைந்து போய் விடவேண்டும் என்று அவ்னுக்கு ஒரு உந்துதல் ஏற்பட்டது. ஆனால் அவன் அப்படி எதுவும் செய்துவிடவில்லை. அந்த பஸ் அவன் மீது புழுதிப்படலத்தைப் பூசிவிட்டு வேகமாகச் சென்று விட்டது. அவன் கத்திக்கூப்பிட முயற்சித்தான். ஆனால் அவன் குரல் அவனை விட்டுப் போய்விட்டது.

எங்கே பல இன்பமான இரவுகளைக் கழித்தானோ அந்த வீட்டுக்கு விரைந்து திரும்ப விரும்பினான். ஆனால் அவன் பாதங்கள் பூமியில் வேர் விட்டதைப் போல அசைக்கமுடியவில்லை.

அவன் அங்கே நின்று அப்போதைய நிலைமையைப் பற்றி யோசிக்க முயற்சித்தான். வீட்டில் இருந்த அந்தப்பெண்ணை வெகுகாலமாகத் தெரியும். இறந்துபோன அவளுடைய கணவனுக்கு நண்பனாக இருந்தான். பலவருடங்களுக்கு முன்பு அவர்களுடைய முதல் சந்திப்பை நினைத்துப்பார்த்தான். அவளுடைய கணவனின் மரணத்துக்குப்பிறகு அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லுவதற்காகப் போயிருந்தான். அது அவளுடைய காதலனாவதில் போய் முடிந்தது. அது திடீரென நடந்து விட்டது. அவள் அவனை ஒரு சாதாரண வேலைக்காரனை வேலை செய்யச் சொல்லுவதைப்போல அவளைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள உத்தரவிட்டாள்.

ஹைபத்கானுக்கு பெண்களோடு அதிக அநுபவம் இல்லை. நவாப்பிடம் தன்னுடைய பெயரை காலாகத் அல்லது மரணம் என்று சொன்ன சகீனா அவனுடைய காதலியாக மாறியபோது அவன் வாழ்க்கையில் எதையோ அடைந்து விட்டதாகவே உணர்ந்தான். அவள் இயற்கையிலேயே பணக்காரி. இப்போது கணவனின் சொத்தும் சேர்ந்து கொண்டது. ஆயினும் அவனுக்கு அதில் ஆர்வமில்லை. அவனுடைய வாழ்வில் முதல்முறையாகச் சந்தித்த பெண் என்பதால் அவள் அவனை வசீகரிக்க அநுமதித்தான்.

வெகுநேரமாக அவன் சாலையிலேயே நின்று கொண்டிருந்தான். கடைசியில் அவன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான். முன்கதவு சாத்தியிருந்தது. சர்தார் அடுக்களையில் ஏதோ சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் கதவைத் தட்டினான். அது திறந்து கொண்டது. முதலில் அவன் பார்த்தது தரையில் படர்ந்திருந்த ரத்தத்தைத் தான். சகீனா சுவரில் சாய்ந்து நின்றபடி,

“ நான் உன்னுடைய நவாப்பை உனக்காக அலங்கரித்து வைத்திருக்கிறேன்….”

என்று சொன்னாள். பயத்தில் அவன் தொண்டை உணர்ந்துபோய்,

“ அவளை எங்கே? “

என்று கேட்டான். அவள் அதற்கு,

“ அவளோட கொஞ்சம் படுக்கையிலிருக்கு..பெரும்பான்மை அடுக்கையிலிருக்கு..”

என்று பதில் சொன்னாள். ஹைபத்கான் நடுங்கத் தொடங்கினான். இப்போது அவனால் தரையில் சிந்திக்கிடந்த ரத்தத்தையும் ஒரு நீண்ட கத்தியையும் பார்க்க முடிந்தது. படுக்கையில் யாரோ ரத்தக்கறை படிந்த துணியினால் மூடப்பட்டுக் கிடந்தார்கள்.

சகீனா புன்முறுவலுடன்,

“ இந்தத் துணியை எடுத்து அங்கே என்ன வைச்சிருக்கேன்னு நான் உனக்குக் காட்ட நீ விரும்புகிறாயா? அது உன்னுடைய நவாப்தான். நான் அவளை ரெம்பக் கவனமாகத் தயார் பண்ணிருக்கேன். ஆனால் நீ தான் முதல்ல சாப்பிடணும்.. நீ ரெம்பப் பசியோட இருப்பே.. சர்தார் உலகின் மிகச் சுவையான இறைச்சியைச் சமைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். நானே அதைத் தயார் பண்ணினேன்..”

என்று சொன்னாள்.

“ அவளை என்ன செய்ஞ்சே..? “ என்று ஹைபத்கான் அலறினான். சகீனா மீண்டும் புன்னகைத்தாள்.

“ அன்பே இது முதல்தடவையில்லை..என் புருஷன் உன்னை மாதிரித் தான் விசுவாசமில்லாமல் இருந்தான்… நான் அவனைக் கொன்னு அவனோட கைகால்களை கழுகுகளுக்கு விருந்தாக்கினேன்.. நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன் ..அதனால உனக்குப் பதிலா அவளை…..”

அவள் அந்த வாக்கியத்தை முடிக்கக்கூட இல்லை. அதற்குள் படுக்கையிலிருந்த குவியலின் மீது போர்த்தியிருந்த துணியை எடுத்து விட்டாள். ஹைபத்கான் மயங்கித் தரையில் விழுந்தான்.

அவனுக்கு சுய உணர்வு வந்தபோது அவன் காரினுள் இருந்தான். சகீனா காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் ஒரு காட்டுவழியில் போய்க்கொண்டிருப்பது போலத் தெரிந்தது.

நன்றி- தி எண்ட் ஆஃப் கிங்டம் அண்டு அதர் ஸ்டோரிஸ்

சற்றே இளைப்பாறுவோம் —– 5 நானும் ஒரு எழுத்தாளன் —–சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

download (5)
நான் 1970களின் இறுதியிலிருந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான் எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில்லை. ஏனென்றால் எழுத்தாளன் என்றால் இங்குள்ளவர்களுக்கு நமது அர்த்தத்தில் ‘எழுத்தாளன்’ என்பதற்குச் சம்பந்தமில்லாத வகையில் விபரீதமாக அவர்களின் புரிதல் இருக்கும் என்பதால் நான் சொல்லிக் கொள்வதில்லை.
எழுத்தாளன் என்றால் அவர்கள் மனத்தில் இருக்கும் சித்திரம் வேறு, அந்தச் சித்திரம் நமக்குச் சம்பந்தமில்லாதது. கர்நாடக சங்கீத வித்வான்களுக்கும் இது போல் பிரச்சினை இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவர்களின் சங்கீத உலகத்தைத் தாண்டி உள்ள நபர்களின் மத்தியில் கர்நாடக சங்கீதக்காரன் என்று சொல்லிக் கொள்வது அவர்களுக்கு அசௌகரியமாகவே இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பாடகன் என்று சொல்லிக் கொண்டால் எந்தப் படத்தில பாடியிருக்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாம். நல்லவேளை, மதுரை சோமு தேவர் பிலிம்ஸ் படத்தில் பாட்டுப்பாடி தப்பித்து விட்டார். இல்லாவிட்டால் அவர் நிலையும் தர்ம சங்கடம்தான்.
பத்திரிக்கை என்றால் குமுதம், ஆனந்தவிகடன், குங்குமம். எழுத்தாளன் என்றால் கல்கி, சாண்டில்யன், சுஜாதா. கவிஞர் என்றால் கண்ணதாசன், வைரமுத்து. பேச்சாளர்கள் என்றால், அரசியல்வாதிகள் அல்லது பட்டிமன்றப் பேச்சாளர்கள் இவர்களை மனத்தில் வைத்துக் கொண்டு நம்மிடம் பேசினால் என்ன நடக்கும். நமக்குத்தான் சிக்கல்,
என் சுற்றுப்புறத்திலும், உத்தியோக, உறவினர்கள் வட்டத்திலும் நான் எழுதுவது பெரும்பாலும் தெரியாது. உத்தியோக வட்டத்தில் கூட 2005 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகுதான் ஏதோ சிலருக்குத் தெரியும். அவர்களும் அவரவர்களுககுத் தெரிந்த விதத்தில் அந்தச் சித்திரத்தை வரைந்திருப்பார்கள். சிலர் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் சங்கத்தைச் சேர்ந்தவனாக வரைந்து வைத்திருந்தார்கள்.
எழுத்தாளன் என்ற நிலையில் இருந்து கொண்டு யாரிடமும் நான் பேசுவதில்லை. எழுத்தாளர்களிடம் கூட எழுத்தாளர் என்ற நிலையில் இருந்து பேசுவது வரமாட்டேன் என்கிறது. ஆனாலும் எப்படியோ சமாளித்து விடுகிறேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.
உத்தியோகத்தில் இருக்கும் போது இன்ன உத்தியோகத்தில் இருக்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொள்வேன். பணி ஒய்வு பெற்ற பிறகு ரிட்டயர்டு என்று சொல்லிக் கொள்கிறேன், எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக் கொண்டால் எந்த குண்டு எங்கேயிருந்து எப்படி தலையில் விழும் என்று சொல்வது கடினம். யாராவது தெரியாமல், இவன் கதை எழுதுகிறவன் என்று பேசினால் நான் கூச்சத்தில் நெளிவேன். அடுத்தகனம் வைரமுத்து என்ற குண்டு வந்து தலையில் விழும்.
நான் இங்குள்ள ஒரு சபாவில் உறுப்பினராக இருந்து, தற்போது செயல்கமிட்டியில் இருக்கிறேன். அவர்கள் அனைவரும் ஆழமான சங்கீத ஈடுபாடு உள்ளவர்கள். ஆனால் நவீன இலக்கியம் பற்றி அறியாதவர்கள். எப்போதாவது சாலமன் பாப்பையா, வைரமுத்து என்று பேச்சு வரும். நான் வாயை இறுக மூடிக்கொள்வேன்.
இந்தப்பிரச்சினைக்கு என்ன காரணம்,? எழுத்தாளன் என்று அவர்கள் மனத்தில் வரைந்து வைத்திருக்கும் சித்திரத்தை வைத்துக் கொண்டு பேச வருகிறார்கள். அந்தச் சித்திரத்திற்கும் நமக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. மோதல் ஏற்படுகிறது.
உத்தியோக வட்டத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு விழாவில் என் புத்தகத்தைப் பரிசாகக் கொடுக்கலாம் என்று ஒருவர் சொன்னதின் பேரில் நானும் 45 புத்தகங்களை ஸ்பான்ஸர் செய்து வாரி வழங்கினேன். படித்தால் என்ன ஆகும் என்ற பயம் வேறு எனக்கு இருந்தது. ஒரு கதையிலும் சம்பவங்கள் என்று ஏதும் இல்லை. கதாபாத்திரங்களும் பேசிக் கொள்வதில்லை. எப்படி படித்திருப்பார்கள்.? புரட்டிப் பார்த்திருப்பவர்கள் கதை என்று தப்பாக நான் ஏதோ எழுதியிருப்பதாக நினைத்திருப்பார்கள். ஒருவரும் புத்தகத்தைப் பற்றி பேசவில்லை.
நான் எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக் கொள்வதேயில்லை. என்னை எழுத்தாளன் என்று அறிந்திருப்பவர்களிடம் மட்டுமே நான் எழுத்தாளனாக இருக்கிறேன். எழுத்தாளனாகவே வாழ்வை அமைத்துக் கொண்டவர்களுக்கு ஏற்படும் சிக்கல்களை நினைத்தால் மனம் உடைந்து விடும் போலிருக்கிறது,

***