Category: செப்டம்பர்

அருண் கொலாட்கர் என் மகன் / சிபிச்செல்வன்

download-8

அருண் கொலாட்கர் என் மகன். ஆம். அருண் கொலாட்கர் என் மகன்தான்.

அவர் மராத்திக் கவிஞர் மற்றும் இந்திய ஆங்கிலக் கவிஞர் என நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமே. அல்லது அவரை முழுமையாக வாசித்திருக்கிறோமே என்ற கேள்விகளும் உங்கள் மனதில் எழுலாம்.

அதுவும் உண்மைதான். அப்படியானால் இரண்டு உண்மைகள் எப்படி இருக்க இயலும் என்ற கேள்வியும் எழும். ஆம் . இரண்டும் உண்மைகள்தான்.

அருண் கொலாட்கர் என்பவர் மராத்தி மற்றும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான். அவருடைய கவிதைகளின் மேல் நான் கொண்ட ஆர்வத்தின்காரணமாக என் மகனுக்கு அந்தப் பெயரை வைத்தேன்.

ஆகையால் இந்தக் கட்டுரையில் அருண் கொலாட்கர் என்ற கவியின் கவிதைகளைப் பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை.

அருண்கொலாட்கர் என்ற கவிஞருக்கும் எனக்கும் கவிதையைக் கடந்த பந்தம் எப்படி உருவானது என்பதைப் பற்றி பேசப்போகிறேன்.

ஆக்ஸ்போர்டு யுனிவர்சிட்டி பிரஸ் வெளியிட்ட, பார்த்தசாரதி ( இவரும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான் ) தொகுத்த இந்திய ஆங்கில கவிஞர்களின் கவிதைகளின் தொகுப்பை ஸ்பென்சர் பிளாசா லேண்ட் மார்க் புத்தக கடையில் பார்த்து வாங்கியபோது அதில் அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை முதன் முதலாகப் படித்தேன்.

அப்போது வரை வெளிவந்திருந்த ஜெஜீரி கவிதைகளில் சிலவற்றை மட்டும் அந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருந்தார். அக்கவிதைகள் கண்டோபா என்னும் கடவுளை அதுவும் ஒரு மலைக்கோயிலில் இருக்கிற ஒதுங்கியுள்ள கடவுளைக் கிண்டல் செய்தபடி இருந்த கவிதைகள். அக்கவிதைகள் முதல் வாசிப்பிலேயே என்னை ஈர்த்தன. காரணம் அவர் கடவுளையே நையாண்டி செய்திருந்த விதம். நம்மூரிலே கடவுளை பக்தி ரசம் சொட்டச் சொட்ட பாடிய மரபு இருந்ததும் அதற்கு நேர் எதிராக இவர் கடவுளைக் கிண்டல் செய்த அந்த கலகத் தன்மையும் என்னை ஈர்த்தது.

அவருடைய கவிதைகளை வேறு எங்கே வாசிப்பது என்ற விபரங்களும் அப்போது உடனே கிடைத்துவிடவில்லை. ஆனாலும் அவரைப் பற்றிய தேடல்கள் இருந்தன.

ஒருமுறை நான் நாகர்கோவில் போயிருந்த சமயம் சுந்தர ராமசாமியை சந்தித்து, அவரோடு காலை நடைப்பயிற்சிக்காக எஸ்எல்பி பள்ளிக்கு போயிருந்தபோது அருண் கொலாட்கரைப் பற்றிச் சொன்னேன். அவரும் இந்திய கவிஞர்கள் சந்திப்புகளின் போது அவரை ஒரிருமுறை பார்த்திருப்பதாக உற்சாகமாகச் சொன்னார்.

அப்போதெல்லாம் அவர் யாரோடும் ஒட்டாமல் தனித்திருந்தார் என்ற தகவலையும் சொன்னார். முதன் முதலாக அவரைப் பார்த்தபோது அவருடைய காலில் ஏற்பட்டிருந்த காயத்திலிருந்து சீழ் வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததையும் அதை அவர் ஒரு செய்தித்தாளை வைத்து துடைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த சித்திரத்தையும் சொன்னது இப்போதும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

அவருடைய கவிதைகளைப் பற்றியும் அவரைப்பற்றியும் சுந்தர ராமசாமி கொஞ்சம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவரைப் பற்றி என் தேடலையும் அவருடைய கவிதைகள் எனக்குப் பிடித்திருப்பதையும் சொன்னேன்.

அதன் பிறகு ஞானக்கூத்தனைச் சந்திக்கிற போதெல்லாம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றி பேசினேன். அவருக்கும் இந்திய கவிஞர்களைப் பற்றி அறிமுகங்களும் வாசிப்பும் இருந்ததால் அவரும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி பேசியிருந்தார்.

அடுத்ததாக சிக்னேச்சர் என்ற கவிதை தொகுப்பை எங்கேயே பார்த்தேன். அது ஆசிய கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்பு . அதைத் தொகுத்தவர் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தம். அந்தப் புத்தகத்தை எப்படியாவது வாங்கிவிட எங்கெல்லாமோ தேடிக்கொண்டிருந்தேன். சென்னையில் அந்தப் புத்தகம் அப்போது கிடைக்கவில்லை.

நாகராஜன் என்ற நண்பர் அப்போது காலச்சுவடு இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அவரோடு எனக்கு நெருங்கிய நட்பு இருந்ததால் அவரிடம் சொல்லி இந்தப் புத்தகத்தை எங்கே பார்த்தாலும் வாங்கி வரச் சொல்லியிருந்தேன்

அப்போது அவர் டெல்லி புத்தக காட்சியிலிருந்து இந்தப் புத்தகத்தை தேடிப்பிடித்து வாங்கி வந்து எனக்கு கொடுத்தார். அந்தப் புத்தகத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கவிதைகள் இருந்தன. அதாவது சுமார் பத்து கவிதைகள் இடம் பெற்றிருந்தன.

அவற்றை ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். அதைப் பற்றி நண்பரும் எழுத்தாளருமான எம்.ஜி.சுரேஷிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். எனக்கு அருண் கொலாட்கர் மீதும் அவரின் கவிதைகளின் மீதும் இருக்கிற ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு அக்கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க அவர் என்னைத் தூண்டினார். ஆனால் எனக்கு மொழிபெயர்ப்புகளைப் பற்றிய பிரமிப்புகளும், அதை செய்தவர் மிரட்டுவதையும், அதை மொக்கையான மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் என்று அவருக்கு ஆகாத எதிரணியினர் லாவணி பாடுவதைம், அவர் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் புகழ்மாலை பாடுவதையும் பார்த்து பயம் ஏற்பட்டிருந்தது.

ஆனால் எம்.ஜி.சுரேஷ் என்னை விடாப்பிடியாக உற்சாகப்படுத்தியும் தைர்யமுட்டியும் என்னை மொழிபெயர்க்க சொன்னார். அப்படி நான் மொழிபெயர்த்ததை அவர் சரிபார்த்துகொடுத்தார். அத்தோடு நில்லாமல் அப்போது அவர் நடத்திக்கொண்டிருந்த பன்முகம் இலக்கியக் காலாண்டிதழில் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளை வெளியிட்டும் உற்சாகப்படுத்தினார். இப்படித்தான் நான் மொழிபெயர்ப்பாளனாகவும், அதுவும் குறிப்பாக அருண் கொலாட்கரை மொழிபெயர்ப்பவனாகவும் மாறினேன்.

இவை நடந்தது 2003 களில் என நினைக்கிறேன்.

அதற்கு அடுத்த வருடம் குறிப்பாக ஆகஸ்டு மாதத்தில் என நினைக்கிறேன். ஆங்கில இந்துவில் கௌரி நாரயணன் என்பவர் அருண் கொலாட்கரின் இரண்டு புதிய தொகுப்புகளை அறிமுகப்படுத்தி விரிவாக எழுதியிருந்தார். கால கௌடா மற்றும் சர்ப்ப சாஸ்திரா என்ற இரண்டு தொகுப்புகளும் ஒரே சமயத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். அவைகளுக்கு ஒரே சமயத்தில் மதிப்புரையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.

கௌரியை இதற்காகத் தொடர்புகொண்டேன். அவருடைய புத்தகங்களை வாங்குகிற வசதி அப்போது சென்னையிலும் இருக்கவில்லை. அவரிடம் கேட்டிருந்தேன். ஆனால் அப்போது அவர் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளின் மேல் அதீதமான ஆர்வத்தினால் அக்கவிதைகளை நாடகமாக்குகிற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதற்காக அந்தப் புத்தகங்கள் கைவசம் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை சொன்னார் , இதனால் எனக்கு உடனே அவருடை புத்தகங்களை பார்க்கிற வாய்ப்புகூட கிடைக்கவில்லை.

அந்த சமயத்திலே எழுத்தாளர் இரா.முருகன் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க தொடங்கினார்,. அது திண்ணை இணைய இதழில் அவ்வப்போது வெளி வரத் தொடங்கின. அக்கவிதைகளையும் நான் தமிழில் தொடர்ந்து வாசிக்க தொடங்கினேன்.

இரா.முருகன் கிட்டத்தட்ட அருண்கொலாட்கரின் எல்லாக் கவிதைகளையும் இப்போது மொழிபெயர்த்துவிட்டார் என நினைக்கிறேன்.

கௌரி அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை நாடகமாக்கி அப்போது சென்னையில் அரங்கேற்றினார். அதற்கான அழைப்பும் எனக்கு கொடுத்திருந்தார். அந்த நாடகத்தை பார்க்க நானும் உற்சாகத்தோடு போய்ப்பார்த்தேன்.

இவை எல்லாம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த காலம் சற்றுமுன்பின்னாக இருக்கலாம். ஆனால் இவை நடந்தவை.

செப்டம்பர் மாத 25 தேதிய ஆங்கில இந்துவில் அருண் கொலாட்கரின் மரணம் பற்றிய செய்தி வெளிவந்தது. அவருக்கு தி இந்துவில் ஆங்கிலத்தில் அஞ்சலிக் கட்டுரை ஒன்றை கௌரி நாராயணன் எழுதியிருந்தார்.

பன்முகத்தில் நான் மொழிபெயர்த்திருந்த அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் படித்திருந்த நண்பர் தளவாய் சுந்தரம் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு தீராநதி இலக்கிய இதழில் ஒரு அஞ்சலிக் கட்டுரை எழுதச் சொன்னார்.

அந்த வாய்ப்பினால் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி உரைநடை எழுதவும் வாய்த்தது.

இப்படிதான் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளுக்கும் எனக்கும் நெருக்கம் உருவானது. இவை எல்லாம் நடந்தது செப்டம்பர் மாத இறுதியில் . அக்டோபர் 18 தேதி என் இளைய மகன் பிறந்தான். அருண் கொலாட்கர் மீது அந்த சமயத்தில் அபரிமிதமான ஆர்வத்தில் நான் இருந்ததால் என் இளைய மகனுக்கு அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை வைத்தேன்.

இவை நடந்த சில மாதங்கள் கழித்து இந்தத் தகவல் கௌரியின் வழியாக அருண்கொலாட்கரின் மனைவிக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவருக்கு இந்த விஷயம் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்திய அதே சமயம் ஒரு வேண்டுகோளையும் அனுப்பியிருந்தார். அது என்னவெனில் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்ற பெயரை பள்ளி ஆசிரியைகள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக உச்சரித்து அந்தக் குழந்தையை பாடாய்படுத்திவிடுவார்கள் என்பதால் அந்தக்குழந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் பெரும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகுவான் என்பதால் அந்தக் கொலாட்கர் என்ற பெயரை நீக்கிவிடும்படி வேண்டிக்கொண்டார்.

அப்புறம் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்பது அவருடைய குடும்ப மற்றும் குளக்கரையை குறிப்பிடுவதாகவும் சொன்னாராம். இதை கௌரி என்னிடம் சொன்னார். அதன் பிறகுதான் அருண் கொலாட்கர் என்ற மகனின் பெயரில் இருக்கிற கொலாட்கர் என்ற பின்னொட்டை நீக்கி அருண் என்று பரவலாக அவனை அறிந்தார்கள்.

இந்த விவரங்களை அப்போது எனக்கு நெருக்கமாக இருந்த இலக்கிய நண்பர்கள் அறிவார்கள். இப்படி ஒரு கிறுக்கன் இருக்கிறானே என கள்ளச்சிரிப்புகளை அவர்கள் உதிர்த்ததையும் அறிவேன். ஆனால் நான் எதைப் பற்றியும் கவலைபடவில்லை.

இப்போதும் நான் பிரியத்துடன் என் மகனைக் கொஞ்சும்போது அருண் கொலாட்கர் என்ற முழுப்பெயரோடுதான் கொஞ்சுகிறேன்.••

இந்த மலைகள் இதழ் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக கொண்டு வரத் திட்டமிட்டதற்கு காரணம் ஒரு மாதத்திற்கு முன் மறுபடியும் அருண் கொலாட்கரைத் தேடி வாசித்தேன். அப்போதுதான் அவருடைய நினைவு நாள் செப்டம்பர் 25 இல் வரப்போவதையும் அறிந்தேன். ஆகையால் கடந்த ஒரு மாதமாக திட்டமிட்டு நண்பர் சமயவேலிடம் இத்தகவலை சொன்னேன். அவர் உற்சாகப்படுத்தினார். பத்து கவிதைகளையும் அவரைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றையும் கொடுப்பதாகச் சொன்னார். அதன்பிறகு நான் பெரிதும் மதிக்கும் ஆர்.சிவக்குமாரிடம் இந்தத் திட்டத்தையும் அதற்காக அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துக்கொடுக்கும்படியும் கோரினேன். அவர் ஒப்புக்கொண்டதோடு உடனே மொழிபெயர்த்து முதல்ஆளாக அனுப்பியும் வைத்தார். அவருடைய நண்பரும் மீட்சி இதழில் பல உலக கவிதைகளை மொழிபெயர்த்தவருமான எதிராஜ் அகிலனிடமும் அருண் கொலாட்கரின் சில கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துகொடுக்க வேண்டினேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டபடியே செய்து ஒத்துழைத்தார்.

இதற்கிடையில் சேலம் நண்பர் ஷாஅ விடம் அருண் கொலாட்கர் பற்றிச் சொல்லி அவரை மொழிபெயர்த்துக் கொடுக்கும்படித் தூண்டினேன்,. ஆனால் மொழிபெயர்த்த அனுபவம் ஏதுமில்லை என அவர் தயங்கினார்,. மேலும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது எனவும் மறுத்தார். ஆனால் நான் விடாப்பிடியாக அவரிடம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றிய அறிமுகத்தைச் சொன்னதோடுல்லாமல் அவருடைய கவிதைகளை அனுப்பி வைத்து மொழிபெயர்க்கச் சொன்னேன்.

அவரும் தயக்கத்தோடு ஒப்புக்கொண்டு படித்துப் பார்த்துவிட்டுதான் எதையும் தன்னால் செய்ய இயலும் என்றார். அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு அவரும் பெரும் உற்சாகமாகி உடனே மொழிபெயர்த்து அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

இவை நடந்த பின்னர்தான் நான் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக மலைகள் வெளிவரப்போகிறது என்ற அறிவிப்பை முகப்புத்தகத்தில் நேற்று அறிவித்தேன்.

முதன் முதலாக உற்சாகமூட்டிய சமயவேல் தவிர்க்கவியலாத காரணங்களால் அவருடைய பங்களிப்பை அனுப்பிவைக்க இயலவில்லை. ஆனால் இந்த இதழ் உருப்பெற்றதில் அவருக்கும் பெரும் பங்கிருக்கிறது.

••

அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழை நண்பர்கள் உற்சாகத்தோடு வரவேற்றால் மேலும் அடுத்த இதழ்களில் உலக ஆளுமைகளின் சில சிறப்பிதழ்களை மலைகள் வெளியிடும். அதற்கான பணிகளும் தொடங்கிவிட்டன. விரைவில் அந்த அறிவிப்புகளும் வரும் .

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி . குறிப்பாக சமயவேல் மற்றும் ஆர்.சிவக்குமார் மற்றும் எதிராஜ் அகிலன் மற்றும் ஷாஅ.

மேலும் இந்த இதழில் எழுத கௌரியையும் தொடர்புகொண்டேன். அவர் எம்.எஸ் . சுப்புலட்சுமியின் நூற்றாண்டு என்பதால் அதில் பிசியாக இருப்பதால் எதையும பங்களிக்க தற்போது வாய்ப்பில்லை என்றார் ( கௌரி நாரயணன் கல்கியின் பேத்தி).

நண்பரும் எழுத்தாளருமான இரா.முருகனைத் தொடர்பு கொண்ட போது அவருடைய பங்களிப்பாக படைப்புகளை அனுப்ப சொல்லி கோரியிருந்தேன். ஆனால் இந்த இதழ் பதிவேற்றம் ஆகிற இந்த நொடி வரை அவரிமிருந்து படைப்பு எதுவும் வரவில்லை . ஆனால் அவரும் கௌரியும் வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் நிச்சயம் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி எழுதுவார்கள்.அப்போது அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு இன்னும் கூடுதலாகச் சில காரியங்களைச் செய்வோம்.

அருண் கொலாட்கரின் படைப்புகளை, குறிப்பாகக் கவிதைகளை, தமிழ் வாசகர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் கொஞ்சம் பரவலாக அறிமுகப்படுத்தும் பணியில் மலைகள் தொடர்ந்து ஈடுபடும் என்ற நம்பிக்கையோடு நண்பர்களிடமிருந்து விடைபெறுகிறேன்

••

அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாக வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் எழுதுவேன்.

இப்போது சொல்லுங்கள் அருண் கொலாட்கர் என் மகன் என்ற முதல் வரி பொருத்தமானதுதானே?

நன்றி

உங்கள்

சிபிச்செல்வன்

ஆசிரியர்

மலைகள் இணைய இதழுக்காக

விருதுகளின் பல பயன்கள் ( அருண் கொலாட்கர் சிறப்பிதழ் ) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் / ஷாஅ

download-1

download

அருண் கொலாட்கர் ( 01.11. 1932 to 25.09.2004)

மராத்தி எழுத்து பாடவிளக்கப் படங்கள்

அன்னாசி. அம்மா. கால்சராய். எலுமிச்சை.
குழவி. கரும்பு. கிடாய்.
எவ்வளவு பத்திரமாகத் தெரிகின்றன
ஒவ்வொன்றும் ரகசியமாக தனக்கான தனிச் சதுரத்தில்.

மாம்பழம். பட்டறைக்கல். கோப்பை. பிள்ளையார். வண்டி. வீடு.
மருந்துப் புட்டி. தன் கால்விரல்களைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கும் மனிதன்.
எல்லாம் மிகச் செளகரியமாக,
அவை யாவுக்கும் சரியாகவே தெரியும் எங்கு சேர்ந்திருக்கிறோம் என

கரண்டி. குடை. கப்பல். கவுன்.
தர்பூசணி. முத்திரை. பெட்டி. மேகம். அம்பு.
அவை ஒவ்வொன்றும் கண்டறிந்திருக்கும்போல் இருக்கிறது
தன் சொந்த ப்ரத்யேக இடம், பொறுப்பில்லாதிருக்க

வாள். மைக்குப்பி. கல்லறை. நீண்டவில். நீர்க்குழாய்.
பட்டம். பலா. அந்தணன். வாத்து. சோளம்.
தமக்குத் தாமாக சும்மா இருப்பதே அவற்றின் வேலை
மற்றும் ஆயுள்பூரா இப்படியிருக்கவே இவற்றின் நியமனம்

யாகம். தேர். பூண்டு. தீக்கோழி.
அறுகோணம். முயல். மான். கமலம். வேடன்.
வேண்டாம், நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்.
இந்த அமைதியான ராஜ்ஜியத்தில் தொந்திரவு எதுவும் நடக்காது.

குழந்தையை உலக்கையால் அம்மா சாத்தமாட்டாள்.
அந்தணர் பூண்டில் வாத்தை வறுத்தெடுக்கமாட்டார்.
அந்தக் கப்பல்
தர்பூசணியின்மீது ஒன்றும் மோதி விடாது.

குழந்தையின் கவுனை தீக்கோழி சாப்பிடவில்லையென்றால்,
பிள்ளையாரின் வயிற்றில் வேடன் அம்பைச் செலுத்தமாட்டான்.
தவிர அவனுக்குப் பின்னாலிருந்து முட்டும் கிடாய்
அந்நினைப்பைக் கட்டுப்படுத்தும்வரை

என்ன காரணம் இருந்து தொலைக்கும்
தன்-கால்விரல்களைத்- தொட்டுக்கொண்டிருக்கும்- மனிதன்
கல்லறை மேல் வீசி
கோப்பையை நொறுக்க?

*

விருதுகளின் பல பயன்கள்

விருதுகளினால் பல பயன்கள் உண்டு
அவை விமர்சகர்களை மெளனமாக்குகின்றன
படிக்காதவர்களை சமாதானப்படுத்துகின்றன
உன்னை எப்போதும் நம்பும் சிலரின்
நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகின்றன

. . .
மேலும் விருதுகள் கவிஞனின் சவப்பெட்டியிலுள்ள வெள்ளி ஆணிகள் போன்றவை

ரொம்ப நாட்களாக இருப்பதுபோல் இருக்கும்
கவிஞர்களை புதைப்பதற்கு ஏதுவான வழி அவை
நிச்சயமாக எல்லா சிறந்த கவிஞர்களும்
சீக்கிரத்தில் இறந்து போவதைக் காட்டிலும்

அதே சமயம்
ஒரு கவிஞனுக்குக் கடமையாவதில்லை
அவனைப் புதைத்து விட்டதால்
எழுதுவதை நிறுத்த வேண்டுமென்று

[ . . . ]

படகுச்சவாரி

கொக்கியுள்ள நீண்ட கம்புகள்
சந்து பொந்துகள் அறிந்திருக்கின்றன
கல்அமைப்புகளில் ஓட்டைகள் தேடுகின்றன
அல்லது கிரானைட் இறுகப்பற்றிய முட்கள்
புறாக்களின் எதிர்பாராத
படபடப்பைத் தூண்டச் செய்துவிடுகின்றன
படகு பின்னர் துறைவிட்டு
விரைந்து விலகிப் போகிறது

ஒரு ஜோடி முழங்கால்கள்
விர்ரென எழுந்து கொடிக்கம்பின் கீழே
ஓடியபின்
சுக்கானைச் சரிசெய்வதற்கான கைகளின்
குழப்பத்திற்குப்பின்

ஒரு பழுப்பு-வெள்ளையில் அற்புதமாக
இப்படுதா
விரிகிறது

ஏனென்றால் ஒரு பையனுக்குத்
திருப்பி
கையசைக்கிறான் ஒரு மாலுமி
வேறொரு சிறுவன்
மற்றொரு மாலுமிக்கு கையசைக்கிறான்

காற்றின் தெளிவில்
இச் சைகை உதிர்ந்து போகிறது
பகிர்தலை வேண்டி
பதிலுக்கு கை அவனைச் சேர்கிறது
அந்தக் கை அவன் முழங்கால்
தன்னுடையதாக
ஏற்கும் கை
ஒரு வயதானவனுக்கானது
ஒரு கை
பொறுமையாக இருக்க வேண்டி
சிறுவனுக்கு அளிக்கிறது நேரத்தின் ஒரு
பகுதியை
கவ்விப் பிடிக்க

சீருடையில் உறைந்திருக்கும் ஃபோர்மேன்
சுய- உணர்வுடன் பக்கத்தில்
அதிக சுய- உணர்வுடன் அவன் மனைவி
தெளிவில்லாமல் இருக்கும் உள்ளங்கையைப் பார்க்கிறாள்
காய்ப்பேறி அவன் முன்னே திறந்தபோது

வலது முழங்கால் உடைந்துபோய்
பூஞ்சை ஏறிய கைகளால்
அவன் ஒரு பிளாஸ்டிக் உறையை எடுக்கிறான்
கட்டணத்தைச் செலுத்துகிறான்

படகின் ஓரமாய்
மெதுவாகத் தன் கையைச் சாய்க்கிறான்
தன்னவளின் தோள் மீது
உரசாமல்
பொன்
மற்றும் சூரியஒளி
மோதிக்கொள்கின்றன
அவள் தொண்டையை உரிமைகொள்ள
மரத்தாலான இருக்கையில்
அவள் நகர்ந்திடும்போது

புதுத் தம்பதிகள் பரிமாற்றிக்கொள்கின்றனர்
மென்னகைகளை சிறு சந்தோஷங்களுக்காக

எங்கே காட்டு ஒரு ஃபோர்மேன்
அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறான்

யாருக்குத் தெரியும்
எண்ணெய் பற்றியெரியும் உப்புக்குளியல் உலையில்
நடுப்பிடியில்லாமல் அரவையைத்
தன்னைவிட சிறப்பாகச் செய்ய

கடல்பறவையின் மேல்

சத்தியமிட்டு
எவன் கண்டுபிடிக்க முடியும்
காற்றின் சுழல் வைத்தே
தெளிவாகப் பொங்கும் அதிவெண்மை என்னவென்று
தெரிவதும்

மற்றும்

அலைகளின் மேலமரும்
கடற்பறவைக்குத் தெளிவாக என்னவென்றறிவதும்
ஒரு தனிக் கலை

விசைப்படகு சட்டென வளைந்து போகிறது
கடலின் விரிவைப் பின்னுக்குத் தள்ளி
மொத்தத் துறைமுகமும்
மிதக்கும் அத்தனை உப்புக் கழிவுகளையும்
தாங்கியாக வேண்டும்
பெரிய உறுதியான உருளைகளின் மேல்
அழுக்கடைந்த பழம்பாயை வேகமாய் வீசி விரித்ததும்
உடனுக்குடன் அசைந்தசைந்து
முன்னேறிச் செல்கிறது
பாய்மரப்படகு

ஒரு பறவை உச்சிக் கொம்பைப் பற்றிக் கொள்கிறது
ஒவ்வொரு கைவினையிலும்
சமநிலை குலைத்து
நெடிய பாதை வலிந்து போகிறது
சின்ன தோணிக்கு ஒரு அதிர்ச்சி
பெரும் கப்பலுக்கு ஒரு ஊக்கம்
சிறிய மரக்கலத்திற்கு ஒரு அகம்பாவம்

கடற்சுவருக்குப் பின்னால்
வெறுக்கத்தக்க தீய நத்தையோடுகள்
உத்வேகத்தை மழித்துப் போகின்றன
அலை வந்து கழுவியபின்
மொத்த நீருக்கும் வந்து சேர்கிறது
மிதந்தபடியிருக்கும் அத்தனைப் பொருளும்
திரும்பவும்
வழக்கமான ஊசலாட்டமே

[ . . .]
……………….

ஒரு ராணியைப்போல
அவன் மனைவி அலைகளை ஒதுக்குகிறாள்
எண்ணெய் தடவிய கழைக்கூத்தாடிகளின் இசைக்குழுவென

அவளுடைய மூடிய விழிகளுக்குள்
இருள் வட்டங்களாக நகர்கின்றன
அவள் விருப்பத்தை மீறி அவை நகர்ந்து போகின்றன

ஒரு தொல்லியலாளனின்
விரல்களைப்போல்
காற்று
இறுகிப்போன அவள் முகம் கடந்து போகிறது
நைந்துபோயிருக்கும்
நகைப்பின் ஆணையாகக் குறுக்கே
வெட்டிச் செல்கிறது

சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட அவள் கணவன்
அவள் முன்னே அழைத்து வரப்படுகிறான்
அவன் கூச்சலிடுகிறான் மண்டியிட்டு மன்றாடுகிறான்

அவன் வலது நாசியிலிருக்கும் முடியை
வெறித்துப் பார்த்தபடி
அவள் சொல்கிறாள்
ஓநாய்களுக்கு இவனை வீசி எறியுங்கள்.

இரு- வயதுப்- பாலகனொருவன்
அம்மாவின் காதைக் கடிக்கிறான்
பிறகு பச்சை குத்திய அவள் கரத்தை உதறிவிட்டு
வழிந்திறங்க
முற்படுகிறான்
அவள் மடியை மறுத்து
இறுக்கிப் பிடிக்கும் அவளுடைய
முழங்கால்களையும் ஒதுக்கி
இன்னும் கீழே அவள் கெண்டைக் காலையும் உதறிப்
புரண்டு

அவன் கேட்கிறான்

பலூன்கள் வேணும்

பலூன்கள்

அப்பாவிடமிருந்து மகன்

கையைச்

சேர்கின்றன

எல்லாப் பெரியவர்களையும்

தாண்டி

அடித்தளத்தின் வெகுஅருகே
பூட்சுகளுக்கு இடையில் அவன் போகிறான்
காலணிகள் மற்றும்
வெறுங் கால்களின் நெரிசல் தரும் மரியாதையில்

பலூன்கள்
பிடியின் உறுதியில்

ஒன்று மற்றொன்றுடன்
இணக்கமாகிப்

பின்னிருக்கும்

மூன்றாவதைத்
தண்டிக்க முன்மாதிரியாக அமைந்து விட்டன

………………

இரு சகோதரிகள்
கடைசியாக
வந்து
படகு கிளம்பும்
போது சேர்ந்தனர்

அருகருகே
அமர்ந்து கொண்டனர்
அப்பால் குறுக்கே ஒரு
மரப்பலகையின் மேல்
எதையும்
பேசாமல்

மடிமேல் கை
வைத்து அவர்கள்
படகோட்டியின்
உருவத்தைத் தாண்டி
பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்

அவனுடைய உப்பு படிந்த
முகத்தின்
சுருக்கங்களையும்
கடலின்

தளர்வான முனைகளையும்
பின்னலிட்டபடி

[ . . . ]
………………………..

படகு சுற்றி வந்து
பக்க வாட்டாய்
படகுத்துறையை
ஒட்டி நிற்க
கரைச்சுவர் கச்சிதமாய் எழுகிறது
இசைப்பவனையும்
விஞ்சி

திருப்பங்கள் இல்லாத
விரிந்திருக்கும் கல்
சொரசொரப்பாகப் பதிந்திருக்கும்
நத்தைக்கூடுகளோடு
எங்கள் பார்வையை தீர்க்கமாய் எச்சரிக்கின்றது
*

அருண் கொலாட்கர் கவிதைகள் ( அருண் கொலாட்கர் சிறப்பிதழ் ) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் / அகிலன் எத்திராஜ்

download-7

1487446_10202216487485521_1549028948_n

ஆடு புலி ஆட்டம்

யார் ஆடு, யார் புலி என்பது

ஒரு பொருட்டாகவே இருந்ததில்லை

ஒரு பொழுதும்.

முடிவு என்னவோ ஒரே மாதிரியாகத்தான்

அமைந்திருக்கிறது, எப்பொழுதும்.

அவள் ஜெயிப்பாள்.

நான் தோற்பேன்.

ஆனால், ஒரு சில நேரங்களில்,

அவளுடைய புலிகள்

மூர்க்க வேட்டையில் ஈடுபட்டிருக்கும் பொழுது,

என் ஆடுகளில் பாதியை

நான் இழந்து நிற்கும் பொழுது,

அபயம் கிட்டும்

எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து.

மேலேயிருந்து.

அதுவரை நடுநிலை வகித்திருந்த

சரக்கொன்றை மரம் •1

காப்புதிர்க்கும் ஒரு வெற்றி மலரை,

மஞ்சள் வண்ணத்தில்

சற்றும் பொறுத்தமின்றி;

நடைபாதை மீது அடுப்புக் கரியால்

கோடிழுக்கப்பட்ட ஆட்டப் பலகையின் மேல்;

ஒரு புலியின் பின்வாங்குதலைத் தடுத்து விட்டு;

இன்னொரு புலிக்கு நெருக்கடி கொடுத்து.

உடனே இதை மீண்டும் தொடர்ந்து;

அதே சம்பந்தமற்ற,

அதே மஞ்சள் வண்ண மலரால்.

ஒரே ஒரு மாற்றம் மட்டுமே.

இப்பொழுது அது உதிரும் முன்னிலும் மெதுவாக.

தேடல் உத்தரவு இல்லாமலே.

அவளுடைய காது மடல்களைத் தடவிக்

கடந்து கன்னங்களில் மேய்ந்து

தன் போதைப் பொருளை

அவள் வழக்கமாய் மறைத்து வைத்திருக்கும்

ரவிக்கையின் கீழிறங்கும் முன்பகுதிக்குள் நுழைந்து,

மென்மையான, கிளர்ச்சியூட்டும்

ஆனால் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் நறுமணத்தால்

அவளை மேலும் குழப்பும்.

••

•1 Rusty Shield Bearer (துருவேறிய கவச மெய்க்காப்பாளன்) என்று ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிடப்படும் மரம்.

••

கதவு

சிலுவையினின்றும் பாதிநிலை

கீழிறக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசி.

ஊசலாடும் புனிதத் தியாகி.

ஒரு மூட்டுவாய் உடைந்து

மீந்திருக்கும் மற்றொன்றின் தயவில்

தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது பழங்காலக் கதவு.

ஒரு மூலை பாதையின் புழுதியில் இழுபட,

உயர்ந்து நிற்கும் நுழைவாயிலை

இடித்தபடி இருக்கிறது மற்றொன்று.

காலப்போக்கில் கூர்ந்தெழும் நினைவெனப்

பரப்பின் மேல் துருத்தி நிற்கிறது மரச்சேவு;

ஏதோ ஒரு பழைய வாயிற்கதவின் மீது சரிந்த படி

போதை தெளியக் காத்திருக்கும் ஓர் உள்ளூர்க் குடிகாரன் போல்,

உடற்கூறு அமைப்பியல் நூலினுள் மீண்டும் இடம் பெற்றுவிட முடியாத

கட்டுத் தளர்ந்த பலவானுக்கேயுரிய துல்லிய அம்சங்களோடு.

நாசமாய்ப் போக கதவின் மூட்டுவாய்!

பாழாய்ப்போக வாயிலின் புடைநிலை!

எந்தக் காலத்திலோ பிய்த்துக் கொண்டு போயிருக்கும் கதவு

அதன் தோள்களில் உலரப் போட்டிருக்கும்

அந்த அரைக்காற்சட்டை மட்டும் தொங்காமல் இருந்திருந்தால்.

••

குதிரைலாட க்ஷேத்ரம்

பாறையின் அச் சிறு பிளவு

உண்மையில் குன்றின் மருங்கே உள்ள

ஓரிடர்.

அங்கேதான் இடறியது

குதிரையின் காலடிக் குளம்பு ஒன்று

ஓரிடியென.

காந்தோபா

அந்த நீல வண்ணக் குதிரையின் மீது.

அவனுக்குப் பின்புறம்

சேணத்தைப் பகிர்ந்திருந்த மணப்பெண்.

பள்ளத்தாக்கைத் தாவிக்

குதித்தனர் மூவரும்.

பாய்ந்தனர் அங்கிருந்து

சிக்கிமுக்கிக் கல்லிலிருந்து பறக்கும்

ஒரு தீப்பொறியென.

குன்றின் மறுபுறம்

காத்திருக்கும் ஒரு வீட்டுக்கு,

ஒரு வைக்கோல் போரென.

•••

கோல்ட் கோஸ்டில் ஹம் பாக் திமிங்கிலங்கள் / நடேசன்

download-11

கடற்பரப்பிலிருந்து தண்ணீர் ஒரு மீட்டர் உயரத்திற்குப் பீறி அடித்தது.

ஏதோ வாய்க்குள் வைத்து தண்ணீரை மேல் நோக்கி வாணம்போல ஊதுவது தெரிந்தது.

‘சுவாசிக்க எப்படியும் மேலே வரவேண்டும்’

திமிங்கிலங்கள் காற்றிலிருந்தே சுவாசிக்க வேண்டும். நீரின்மேல் தலையை நீட்டி காற்றை உள்ளெடுக்க வேண்டும்.

உற்றுப்பார்த்த போது சாம்பலும், கறுப்பும் கலந்த நிறத்தில் ஒரு ஹம் பாக் திமிங்கிலம் . அந்த நீல நிற சமுத்திரத்தை கிழித்தபடி நீர் மூழ்கிக்கப்பல் எழுவதுபோல் நீர்ப்பரப்பில், ஒரு மீட்டர் உயரத்திற்கு எழுந்தது

’30 தொன் நிறையும் பதினைந்து மீட்டர் நீளமும் இருக்கலாம். நிலத்தில் வாழும் மிருகங்களில் ஐந்தாவது பெரிதாகும்’என்றான் எமது கட்டுமரத்தின் வழிகாட்டி.

‘இப்பொழுது இடது பக்கம் மூன்று மணியளவில்’ ஜோடி ஹம் பாக் திமிங்கிங்கள் எங்களது கட்டுமரத்தினருகே வந்தபோது கருமையான அகலமான வளைந்த முதுகும் நீல நீரைக் கிழித்தபடி உள்ளே சென்றது. அதன்பின் இரண்டாகப் பிரிந்த சாம்பல்நிறத்தில் கருமையான பட்டை கொண்ட இராட்சத வாலும் தெரிந்தது

‘எங்களை நோக்கி வந்தால் நாங்கள் விலகவேண்டும். 200 மீட்டர் இடைவெளி இருக்க வேண்டுமென்பது சட்டமாகும்.
இடது பக்கத்தில் இரண்டும் மீண்டும் எங்கள் கட்டுமரத்தினை நோக்கி வந்தன.

‘இவைகள் ஷோ ஓவ் காட்டுகின்றன’

அதற்கு ஏற்றபடி மீண்டும் மேலெழுந்தபோது வயிற்றுப்பக்கம் உள்ள செட்டை மிக அழகாகத் தெரிந்தது

200 மீட்டருக்குள் நாம் திமிங்கிலத்தை நோக்கிச் செல்ல முடியாது என்பது சட்டம். ஆனால் அவை எங்கள் கட்டுமரத்தை நோக்கி வந்த போது என்ன செய்வது?

விலகிச் சென்றது எமது கட்டுமரம். பைனாக்குலர் கொண்டு வரவில்லை என்ற விடயம் கவலை அளித்தாலும் விரும்பியதற்கு மேலாகப் பார்க்க முடிந்தது.

நாம் சென்ற கட்டுமரம், பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அலைகளால் சிறுவனது கையில் உள்ள விளையாட்டுப் பந்துபோல தூக்கித் தூக்கி எறியப்பட்டது. மெதுவாக வயிற்கைக் கலக்கியது. அவசரமாகச் சாப்பிட்டிருந்த மதிய உணவு இரைப்பையுள் சுற்றிச் சுழன்றது. கட்டுமரம் பயணத்தைத் தொடங்கு முன்பே எங்களுக்கு தலைசுற்றாமல் இருக்கக் குளிகையை இரண்டு டாலருக்கு விற்றார்கள் அங்கு வேலை செய்த மாலுமிகள். நான் கடலில் பல தடவைகள் பிரயாணம் செய்திருக்கிறேன். நினைத்தேன். மறுத்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனம் எனப் புரிந்தது..????

எனக்கு எழுவைதீவு, நயினாதீவுக் கடலுக்கும் பசுபிக் சமுத்திரத்திற்கும் வித்தியாசம் அனுபவத்தில் புரிந்தது. எப்பொழுதும் கடலில் பிரயாணம் செய்யாத என் மனைவிக்கு இந்தப் பிரயாண நோய் இருக்கவில்லை. வயிற்றுப் புரட்டலையும் தலைசுற்றலையும் ஒரு மணிநேரமாகச் சமாளித்தாலும் இறுதியில் வாந்தியில் முடிந்தது. முடிவில் சுகமாக இருந்தது.

தென்துருவ கடல் பகுதியில் இருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான திமிங்கிலங்கள் சூடான பகுதிக்கு வருவதற்குக் காரணம், சூடான கடலில் கன்று போட்டால் அதிக கன்றுகள் உயிர்வாழும். அதாவது பிரசவ வைத்தியசாலைக்கு நாங்கள் போவதுபோல் ஜோடியாக வரும். ஆண் ஒரு விதமாகப் பாட்டு இசைக்கும். அவற்றின் உடலுறவுக்கான அழைப்பாக இந்த இசை எடுக்கப்படுகிறது. முலையூட்டிகளான ஹம்பாக் திமிங்கிலத்தின் உடலுறவு குளிர்காலத்தில் நடைபெறும். 345 நாட்கள் இவற்றின் கர்ப்பகாலம்.
இவை மூளையின் பாதியைத் தூக்கத்தில் வைத்து, அடுத்த பகுதி விழித்திருக்கும் விசித்திரத்தன்மை கொண்டவை
குளிர்காலத்தில் இவை பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரம் கடந்து அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து கரையோரமாக வருவது தற்பொழுது பல உல்லாசப்பிரயாணிகளை கவருகிறது.

இவை 2000 கிலோஅளவு சிறிய மீன்களையும் மற்றும் இறால் போன்றவற்றையும் ஒவ்வொரு நாளும் உணவாக்குவதுடன் குளிர்காலத்தில் உணவு உண்ணாமல் தேவையான அளவு உணவைக் கொழுப்பாக தேக்கிவைத்திருக்கும். அவ்வாறு செய்வதால் தம்மை குளிரில் இருந்து பாதுகாக்க உதவும்.
கடந்த நூற்றாண்டில் அரேபியப் பாலைவனத்தில் பெற்றோல் கண்டுபிடிக்கும்வரை திமிங்கிலக் கொழுப்பே எரிபொருளாக வட அமெரிக்காவிலும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் பாவிக்கப்பட்டதால் 18 ஆம் 19 ஆம் நுற்றாண்டுகளில் திமிங்கில எண்ணெய்க்காக வேட்டையாடப்பட்டது.

அமெரிக்காவில் மோபி டிக் என்ற நாவல் இந்த திமிங்கில வேட்டையைச் சொல்கிறது . ஒரு காலத்தில் அமெரிக்காவில் 700 கப்பல்கள் திமிங்கில வேட்டையில் ஈடுபட்டன. இந்த வேட்டையால் வடபகுதியில் இந்தத் திமிங்கில எண்ணிக்கை மிகவும் குறைந்தது. இதன் பின்பாக திமிங்கில வேட்டை சர்வதேசிய அளவில் 1946 இல் தடை செய்யப்பட்டது.

அவுஸ்திரேலியா குவின்சிலாந்து மாநிலத்தில் உள்ள கோல்ட் கோஸ்ட் என்ற பிரதேசம் அவுஸ்திரேலியர்களின் விடுமுறைப்பிரதேசம் ஆகும். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு குடிபெயர்ந்த நாங்கள் ஓரளவு எங்களை நிலைப்படுத்திய பின்பு பிள்ளைகளோடு சென்ற முதலாவது விடுமுறைக்கான பிரதேசம் இதுவே.
இங்கு டிஸ்னி உலகத்தின் மாதிரியாகச் சிறுவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும்(‎Warner Bros Movie World ,‎WhiteWater World )பல இடங்கள் உள்ளன. இதைவிட அவுஸ்திரேலியர்கள் தேன் நிலவுக்கு வரும் பிரதேசம். அழகான கடற்கரை , வசதியான ஹோட்டல்கள், காசினோ என இருந்ததால் ஆரம்பத்தில் யப்பானியர்கள் வந்தார்கள் அதன் பின்பு போதைவஸ்துகள், விபசாரங்கள், மோட்டார் சைக்கிள் சண்டியன்கள் என பின்னிரவுத் திருடர்களாக பலதும் உள்நுழைந்தன.
download-9
சமீபத்தில் உலகமெங்கும் இருந்த பொருளாதாரப் பிரச்சினையால் யப்பானியர்கள் வருகை நின்றுவிட்டது. பொலிசாரும் வேகமாக போதைவஸ்துகளைப் பிடித்து, மோட்டார் சைக்கிள் சண்டியர்களை குறைத்துவிட்டார்கள் .

தற்பொழுது சீனர்களும், மேற்கு நாடுகளுக்கு போகாமல் இங்கு வருகைதரும் வளைகுடா அரேபியர்களுமே அதிகம்.
கோல்ட்கோஸ்டில் ஹோட்டல்காரர்கள் சீனர்களிலும் பார்க்க வளைகுடா அரேபியர்களை வரவேற்கிறார்கள். காரணம் சீனர்கள் ஒரு பிள்ளையோடு வருவதால் அவர்கள் ஒரு டாக்சி மற்றும் ஒரு ஹோட்டல் அறையைப் பதிவு செய்யும்போது, வளைகுடா அரேபியர்கள் பல மனைவியர், தாய், தந்தை, பிள்ளைகளுக்காக பெரிய வாகனங்களையும் ஹோட்டலின் பல அறைகளையும் பதிவு செய்வார்கள். உணவருந்தப்போனால் உணவுச்சாலையை ஒரு குடும்பமே நிரப்பி விடுகிறார்கள் என மிகவும் சந்தோசமாகச் சொன்னார் அந்த வானின் சாரதி. பெரும்பாலும் கோல்ட்கோஸ்டில் டாக்சியாக வான்களே ஓடுகின்றன .

எனது உனையே மயல்கொண்டால் நாவலின் முதல் அத்தியாயம் கோல்ட கோஸ்டில் இருந்தே தொடங்குகிறது. மிருகவைத்தியர்கள் மாநாடு நடந்தபோது அங்குள்ள ஜூபிட்டர் காசினோவில் தங்கியிருந்ததை வைத்தே அந்த நாவல் உருவாகியது.
மூன்றாம்முறை மனைவியுடன் கோல்ட கோஸ்டில் இருந்த ஒரு தீவில் தங்கியிருந்தேன். இம்முறை அவுஸ்திரேலியா கலை இலக்கிய சங்கத்தின் எழுத்தாளர் விழா இங்கு நடந்ததால் மனைவியுடன் நான்காவது முறையாகச் சென்றேன். ஒவ்வொரு முறையும் சென்றாலும் ஏதாவது புதிதாக பார்க்கவும் கோல்ட் கோஸ்டில் இடமுள்ளது.
—0—

‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’ : அ.பாண்டியன் – யோகி ( மலேசியா )

download-13

புத்தகத் தலைப்பு : ‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’

ஆசிரியர்: அ.பாண்டியன்

முதற்பதிப்பு ஆண்டு : 2015

பதிப்பகம் : சந்தியா பதிப்பகம், இந்தியா

புத்த பிரிவு : கட்டுரை

ஒரு மொழியின் இலக்கியத்தை வாசிப்பதின் வழியும் அறிந்துக்கொள்வதின் வழியும் அந்த மொழிக்கு சொந்தமான இனத்தின் கலாச்சாரம் – பண்பாடு உள்ளிட்ட விவரங்களை ஓரளவு புரிந்துக்கொள்ள வகைசெய்கிறது என நினைக்கிறேன்.

மலேசியாவைப் பொறுத்தவரை பல இன மக்கள் இருந்தாலும் குறிப்பாகத் தொன்மை மொழி என்றும் செம்மொழி அந்தஸ்து கொண்ட மொழியின் இனத்துக்காரர்கள் என்றும் தமிழர்கள் மற்றும் சீனர்கள் இருந்தாலும் நாட்டின் தேசிய மொழி மலாய்தான். அதோடு அது ஆட்சி மொழியாகவும் இருக்கிறது. பல இன மக்கள் வாழும் மலேசிய நாட்டின் பாரம்பரியத்தைத் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் நிச்சயமாக மலாய் இலக்கியம் அதற்கு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

ஆனால், மலாய் இலக்கியத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் அறிய பணியினைச் செய்பவர்கள் நாட்டில் மிகக்குறைவாக இருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது சில நவீன மலாய் கவிதைகளைத் தமிழுக்கு மொழி பெயர்க்கும்போது, அந்தச் கவிதையிருக்கும் சில விஷயங்கள் நம்மைப் பிரமிக்கக்வைப்பதுண்டு. மலாய் இலக்கிய உலகில் முக்கியமான கவிஞர்களாக எ.சமாட் சையிட், நோர் எஸ்.எம், கெமலா, சல்மியா இஸ்மாயில், ஷாஃபி அப்துல் பாகர் உள்ளிட்ட மேலும் சிலரையும் குறிப்பிடலாம்.

அதே போல, மலாய் வாழ்வியல், அறிவுத்தளம், பண்பாடு முன்னிருத்திய கதைகளும் நாவல்களும் மலாய் மொழியில் எழுதிய எழுத்தாளர்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கும் வகையில் சிலக்கட்டுரைகளை அ.பாண்டியன் எழுதியிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் காணலாம். மலேசிய இணைய தளமான வல்லினத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகள் அவை.

இந்தக் கட்டுரை தொகுப்பில் மொத்தம் 10 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. எல்லாமே மலாய் இலக்கியத்தைப் பேசக்கூடிய கட்டுரைகள் இல்லை என்றாலும் சில கட்டுரைகள் மலாய் இலக்கிய அறிமுகத்தையும், மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் அவர்களின் முக்கியப் படைப்புகளோடு மிக எளிமையாக அறிமுகப்படுத்திவைக்கிறது. குறிப்பாக ‘மனதுக்குள் ஒரு மிருகம்’ (பக்கம் 17) என்ற கட்டுரையில் மலாய் இலக்கியத்தில் முக்கியப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான ஷஹனூன் அமாட் குறித்த அறிமுகம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. அவர் எழுதிய ‘Gelungnya Terpokah’ அதாவது ‘வறண்ட வயல்’ என்ற கதை மலாய் நெற் விவசாயிகள் இருவரின் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கொண்ட கதையாகும். ஒரு கால்நடையும், ஒரு பெண்ணும், விவசாயத்தின் முக்கியமும் மலாய் சமுதாயத்தில் எவ்வாறான எதிர்வினையை உண்டு பண்ணும் என்பதில் இந்தக் கதை ஓர் உதாரணம். அதை மிக அழகாகத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்திருக்கிறார் அ.பாண்டியன்.

மலேசியாவில் தமிழ் சிறுகதை வரலாறு 1930-களில் தொடங்குகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், மலாய் சிறுகதை வரலாறு 1920-களில் இருந்து பேசப்படுகிறது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னர் உலகமெங்கும் ஏற்பட்ட பல்வேறு சிந்தனை அலைகளும் சுதந்திர வேட்கையும் மலாய் சமூகத்தையும் தாக்கி, அவற்றை இலக்கியத்தில் வெளிபடுத்தின. சில மலாய் இலக்கியவான்களின் படைப்புகள் மலேசிய மலாய்க்காரர்களிடையே சுதந்திரச் சிந்தனையை வளர்ப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றின என்ற கூற்றுகளில் மாற்று கருத்து இருக்க முடியாது.

இந்தப் புத்தகம் முக்கியத் துவம் பெறுவதற்கான மற்றுமொரு காரணம் மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் மட்டும் அ.பாண்டியன் நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கவில்லை. மலாய் மொழியில் இலக்கியப் படைத்த இந்தியர்களையும் அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார். குறிப்பாகத் திரு.நாகலிங்கம் மலாய் மொழியில் கதைகள் எழுதி பிரசித்திப் பெற்ற தமிழ் படைப்பாளிகளின் முன்னோடியாவார். மேலும், ஜோசப் செல்வம், என்.எஸ்.மணியம், ஆ.நாகப்பன், ஜி.சூசை, பி.பழனியப்பன் ஆகியோர் மலாய் இலக்கியத்தில் தனி முத்திரை பதித்தவர்கள். இந்தியர்களின் வாழ்கையை மலாய் மொழியில் பதிவு செய்திருக்கும் இந்த எழுத்தாளர்களைக் குறித்து மலேசிய தமிழர்களே பெரும்பாலும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பது வருத்தமான விஷயமாகும்.

மலாய் இலக்கியம், மலாய் எழுத்தாளகள் மட்டுமல்லாமல் மலேசிய அரசியல் பார்வை, தேசியம் எனத் தனது தனது பேனாவிருந்து கொஞ்சம் மைகளைச் சிந்த விட்டிருக்கிறார் அ. பாண்டியன்.

சில ஜப்பானியக் கவிதைகள் (ஆங்கில மூலம் ) / தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு : ஸிந்துஜா

images-7

1

சத்தமற்ற குளம்
தவளையொன்று குளத்துக்குள் குதிக்கிறது.
‘ ப்ளக் !’
தெறிக்கும் நீர்.
மீண்டும்
சத்தமற்ற குளம்.

2

என் கடிதத்தைப்
பிரித்த போது
அதிலிருந்து கீழே விழுந்த
என் இதயத்தைக்
கவனித்தாயா ?

3

ஹைக்கூ எழுத
இடப் பற்றாக்குறை
நானும் எழுத
முயற்

4

அசையும் இலை மீது
மிதந்து நடனமிடும்
வண்ணத்துப் பூச்சி

5

ஏய் வெட்டுக்கிளியே
ஜாக்கிரதை
முத்தான பனித்துளிகள் மீது விழுந்து
நாசப்படுத்தி விடாதே

6

வேலைக்குச் செல்லும்
சின்னஞ் சிறு குழந்தை
வயிற்றில்
சில்லென்று
பனியாய்ப் பசி

7

தெற்கிலிருந்து வீசும் காற்றில்
விழுந்த மர இலைகள்
குவிகின்றன வடக்கே.

8

ஓ நத்தையே,
பிஜி மலை மீது ஏறுகிறாயா ?
மெல்ல , மெல்ல .

9

நான் பயந்தது நடந்து விட்டது
என் தாடிக்குள்
இருக்கின்றன
இரு ஆந்தைகள் , ஒரு கோழி,
நாலு புள் , ஒரு குருவி
கட்டிய கூடுகள்

10

உறைந்த நிலவு
உறைந்த ஏரி
இரு வட்டக் கண்ணாடிகள்.
ஒன்றை யொன்று
பிரதிபலித்த வண்ணம்

11

தனியே ஒரு மண்சட்டி
பூக்களை அடுக்குவோம் வா.
அரிசி இல்லாததால்

12

சாயமிட்ட
ஜன்னல் கண்ணாடிகள் வழியே
வெளியே பார்த்தேன்.
ரோஸ் நிறப்
புல்வெளிகள்

13

குறைந்த நேரம்
நிறைய வேலை.
தூங்கப் போகிறேன் போ .

14

விளக்கு அணைந்து விட்டது
ஜன்னல் வழியே
உள்ளே வரும்
நட்சத்திரங்கள்

15

வெள்ளை சாமந்திப் பூக்கள் முன்பாக
ஒரு நொடி தயங்குகின்றன கத்திரிக் கோல்கள்.

16.

எரியும் விளக்கின் நிழல்
சுவரில் ஆடுகிறது.
அதன் மீது பயமின்றி
சிறகடித்துப் போய்
உட்காரும்
வண்ணத்துப் பூச்சி

•••

அப்பா என்றொரு மனிதர் ( சிறுகதை ) / ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) / அகில் குமார் ( ஈரோடு )

images

அப்பாவின் நாக்கு வெளியே துருத்திக்கொண்டு வந்தது. கழுத்தை சுற்றிய துண்டை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கினேன். சாவு சாவு என்று பெருங்குரலெடுத்து அலறினேன். அப்பாவின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை ஒழுகியது. சிரித்துக்கொண்டே அப்பாவின் சாவை ரசித்தேன். யெஸ், இப்படித்தான் அப்பாவைக் கொல்ல வேண்டும். சிரித்துக்கொண்டே கொல்ல வேண்டும். ஆனால் அப்பாவைக் கொல்ல என்னால் முடியுமா? உருண்டு திரண்ட கைகளையும் அகன்ற மார்பையும் உள்ள அப்பாவைக் கொல்ல முடியுமா என்னால்? நான் என் அப்பாவின் மகனா? இப்படி மெல்லியவனாய். என்னை ஒற்றைக்கையாலே தள்ளிவிடுவாரே அப்பா. இல்லை மனவெறி பெரியது. அப்பாவை கொல்ல முடியும். அவரின் மொத்த உடல் பலத்தையும் என் வெறி வீழ்த்தும்.

அம்மா செய்து தரும் முந்திரிக்கொத்தின் நினைவு வந்தது. அம்மாவும் அப்பாவும் அவ்வளவு அன்யோன்யம். அம்மாவின் சிறு தலைவலியைக்கூட பொறுக்கமாட்டார் அப்பா. அப்பாவிற்கு கால்வலி என்றால்கூட அம்மாவிற்கு மனசு வலிக்க ஆரம்பித்துவிடும். முந்திரிக்கொத்தின் பிரியத்தில் அம்மாவை முந்திரிக்கொத்தென்றே சில வேளைகளில் அழைப்பார் அப்பா. அடியே என் முந்திரிக்கொத்தே என்றால் அம்மாவிற்கு அவ்வளவு வெட்கம். இனிப்பை உண்ணும்போது வருகிற ஆனந்தம் அப்போது அப்பாவின் கண்களில் தெரியும்.

அப்பாவிற்கும் எனக்குமான தகவல் தொடர்பாளராக அம்மாதான் பெரும்பாலான வேளைகளில் இருப்பாள். அப்பா என்னை எப்போதும் அடித்ததில்லை என்றால்கூட அப்பாவிற்கும் எனக்கும் பேச்சு என்பது குறைவுதான். அம்மாவிடம் பேசுவதுபோல அப்பாவிடம் பேச முடியவில்லை. இதன் பின்னிருக்கும் நுண் உணர்வை கண்டறிதலில் பெரும்பாலும் தோற்றுப்போயிருக்கிறேன். கண்டிப்பாக அது பயம் அல்ல, மரியாதை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். ஈடிபஸ் காம்ப்ளக்ஸ் என்று சொல்ல எந்த மகனால் முடியும்? அம்மாவை இரவில் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு தூங்குவேன். அப்பா கால் மேலே பட்டால்கூட நகர்ந்து விடுவேன்.

அம்மா பாட்டி வீட்டிற்கு சென்றபொழுதுதான் ஒருநாள் அப்பாவுடன் ஊர் திருவிழா போனேன்.

“என்ன தம்பி, கரகாட்டம் தெரியலியா?”

“ஆமாப்பா”

என்னை தோள்மேல் தூக்கி வைத்துக்கொண்டார். அன்றைக்கு அப்பாவை ரொம்ப பிடித்துப்போனது. பஞ்சுமிட்டாய் சாப்பிட்டேன். ஜவ்வுமிட்டாயை வாட்ச் ஆக்கி கையில் கட்டிக்கொண்டேன். பால் ஐஸ் சாப்பிட்டேன். ஆனால் இரவானால் அம்மாவைக் கட்டிக் கொள்வேன்.

அப்பாவை மீண்டும் பதினாறு வயதுக்கு மேல் அதிகம் பிடிக்காமல் போனது. அதற்கு காரணங்கள் என்று ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. உண்மையில் அம்மா, அப்பா இருவரில் ஒருவரைத்தான் அதிகம் நேசிக்க முடியும். அந்த இடத்தில் எனக்கு அம்மா இருந்தாள். ஒரு ஆண் இன்னொரு ஆணை சகித்துக்கொள்வது கடினமான காரியம்தான். பெண்கள் எப்போதும் வீட்டிலேயே இருத்தி வைக்கப்பட்டதால் அவள் அறிந்துகொள்வதெல்லாம் சமையலறை சுற்றியும், சொந்தக்காரர் பிரச்சனையாயும் இருந்தன. அதனால் அம்மா எனக்கு பிடித்தவளானாள்.ஆனால் ஆண் சமூகபிரச்சனையை அறிபவனாய் இருந்தான் அன்றும் இன்றும். அப்பாவின் கொள்கையும் கோட்பாடுகளும் எனக்கு சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை. திருநீறு வச்சுக்கோ என்றார் அப்பா. பிறந்தநாளுக்கே கருப்புதான் அணிவேன் என்பேன் நான். அப்பறம் எப்படி ஒட்டும் உறவு? அப்பாவுடன் பேச்சு என்பதே அறவே இல்லாமல் போயிருந்தது.

“அம்மா, அப்பாகிட்ட சொல்லு, நான் சென்னை போயி இன்ஜினியரிங் படிக்கிறேன்”

“என்ன கண்ணா, அம்மாவ விட்டுட்டு அவ்வளவு தூரம் போகணுமா?”

பொறியியல் சேர்ந்த இரண்டாவது வருடத்தில் அம்மா எங்களைவிட்டுப் போய்விட்டாள். இரண்டு முறை முன்னரே அம்மாவிற்கு மாரடைப்பு வந்தும் யாரும் என்னிடம் சொல்லவேயில்லை. அப்பா கதறி அழுவார் என எதிர்பார்த்தேன். முன்னரே முடிவை அறிந்திருந்தபடியால் மௌனியாகி இருந்தார். அம்மாவின் முகம் அன்று மலர்ந்த தாமரைபோல் இருந்தது. இனிமேல் யாருக்காக வாழவேண்டும் என்றே எனக்கு புரியவில்லை. இருபது நாட்களுக்குப்பிறகு அப்பா என்னிடம் பத்து இலட்ச ரூபாயைக் கொடுத்தார்.

“தம்பி , சில புண்ணியஸ்தலங்களைப் பார்க்கணும்னு நினைக்கிறேன். நாடோடியா கொஞ்சநாள். பணத்த வெச்சுக்கோ. வீட்ட உங்க மாமா பாத்துக்குவார். மனசு நிம்மதி அடைஞ்சதும் நான் உன்னக் கூப்பிடறேன்”. அப்பா என் பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் நடக்க ஆரம்பித்தார். யாருமற்றவனாய் சென்னை திரும்பினேன்.

கல்லூரியின் மூன்றாம் ஆண்டில் மகிழினி எனக்கு அறிமுகமானாள்.அவளின் பெண்ணியவாத கருத்துகளால் கல்லூரியில் பிரபலமாக ஆரம்பித்திருந்தாள். பெண் ஏன் அடிமையானாளை படித்துவிட்டு புரட்சி செய்ய புறப்பட்டவள் அவள். ஆனால் எல்லா பெண்ணியவாதிகளையும்போல ஆண்களைப் புறக்கணிப்பவள் அல்ல. ஆணும் பெண்ணும் ஒரே தராசில் வைக்கப்பட வேண்டுமென்ற எண்ணமுடையவள். அவளின் புரட்சிகர கருத்துகளுக்கு பேஸ்புக்கில் லைக் இட்டு, கமெண்ட் இட்டு, கல்லூரியில் பார்த்து பேசி ஆறு மாதங்களுக்கு உள்ளாக நெருங்கிய நண்பர்களாகிவிட்டோம்.

“ஆண்மைனு ஒண்ணு இருக்கறவரைக்கும் பெண்மை தலை தூக்க வாய்ப்பில்லைனு பெரியார் சொல்றாரு. குழந்தை பெத்துகறதாலதான் பெண் அடிமையாகிப்போறாள். குழந்தை பெத்துக்ககூட பெண்கள் மறுக்கணும்னு பெரியார் சொல்றாரு”

“என்ன முட்டாள்தனமா இருக்கு. அப்பறம் எப்படி அடுத்த தலைமுறை உருவாகும்”

” பெரியாருடைய பெரும் சமூக கோபம்தாண்டா இப்படி வெளிப்படுது. உண்மையில இத ஒரு பொது சமூகத்துக்கு சொன்னாருனு எடுத்துக்கறதவிட பெண்ணியத்தை முன்னிறுத்துற சில பேராவது முயற்சி செஞ்சு பாக்க சொல்லிருக்கலாம், இல்லியா”

“நீ கூட அப்படித்தானோ”

“பெரியாரைப் படிக்கிறவள்தான் நான் ,இருந்தாலும் ஆண்மையே இல்லாம போயிடுனும்னு நினைக்கல. ஆண்மையோடு பெண்மையும் சேர்ந்தியகங்கணும்னு நினைக்கறேன் .பாரதி சொன்ன மாதிரி ஆணுக்கிங்கே பெண் சரி நிகர் சமானம்னு வரணும்னு நினைக்கறவ நான்”

பெண்ணியத்தின் பெயரால் இன்றைக்கு ஆணுக்கு பல இடங்களில் பாதுகாப்பில்லாமல் போய்விடுதல் போலன்றி ஒரு தெளிவான பார்வை மகிழினிக்கு இருந்தது. பிராமணன் ஒரு காலத்தில் எல்லாரையும் ஒடுக்கிக் கொண்டிருந்தான் இன்றைக்கு பிராமணனை எல்லாரும் அடக்கிக் கொண்டு இருப்பதுபோல் பெண்ணியமும் ஆகிவிடுமோ என்ற கவலை எனக்கிருந்தது. மகிழினி அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தாள். அவள் என் உயிரின் ஒரு பகுதியாய் ஆக ஆரம்பித்திருந்தாள். எல்லா வாழ்வியல் நிலைகளையும் எங்கள் உரையாடல்கள் உரசி சென்றன. சில வேளைகளில் அவள் சிந்தனைகளில் என்னைவிட பலமடங்கு உயர்ந்து நின்றாள். ஆனாலும் காதலை சொல்வதற்கான தருணங்களையே தராமல் அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்

கல்லூரியை முடித்து அதிபிரபலமில்லாத மென்பொருள் நிறுவனமொன்றில் வேலையில் சேர்ந்தேன். அப்பா திரும்ப வந்திருந்தார். ஊரிலுள்ள வீட்டை மாமாவையே பார்த்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு அப்பா என்னுடன் சென்னையிலேயே தங்கிக்கொண்டார். அப்பா சமையலிலிருந்து எல்லா வீட்டுப்பொறுப்புகளையும் பார்த்துக்கொண்டார். மகிழினி தன் எழுத்துத் திறமையால் பத்திரிக்கை ஒன்றில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். எனக்கான அன்பு தரும் ஒரே ஜீவனாய் அவளும் அப்பாவும் மட்டுமே இருந்தார்கள். வார விடுமுறைகளில் தவறாமல் சந்தித்து உரையாடுவோம். அவளை அப்பாவிடம் அழைத்துசென்று அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென முடிவு செய்தேன்.

“நான் உங்க அப்பாவை வேற மாதிரி கற்பனை பண்ணிருந்தேன்”

“வேற மாதிரினா?”

“உன்னை மாதிரி இருப்பாருனு. ஆனா அவரு நல்ல உயரத்தில் , விரிந்த மார்போட, அவரோட ஒரு அம்சமும் உனக்கு கிடைக்கலபோலயே”

எனக்கு பயங்கரமான கோபம் வந்தது. உன் அப்பனுக்குத்தான் நீ பொறந்தியா என மறைமுகமாக அவள் கேட்பதைக்கூட புரிந்துகொள்ள முடியாதவன் அல்ல நான். அப்பாவை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தது அவ்வளவு பெரிய தவறாகமென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் அவள் பேச்சில் அப்பாவே இருந்தார். அந்தப்பேச்சின் தீவிரம் எவ்வளவு என்பது ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து கொஞ்சம் சீக்கிரமாக திரும்பியபோது தெரிந்தது. அவளும் அப்பாவும் கட்டி அணைத்துக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அப்பா என்னைப் பார்த்ததும் நகர்ந்துகொண்டார். நின்றுகொண்டிருக்கும் தரை பிளந்து அந்தப்பெரும் பிளவில் தலை மட்டும் மாட்டிக்கொண்டு வெளியேயும் வராமல் உள்ளேயும் போகாமல் தத்தளிப்பதுபோல் இருந்தது. ஏன் அப்பா இப்படி செய்தீர்கள்? எனக்கிருந்த ஒருத்தியையும் ஏன் தட்டிப்பறித்துக் கொண்டீர்கள்? உங்களை கொல்ல வேண்டும் அப்பா. அப்பொழுதுதான் அவள் எனக்குக் கிடைப்பாள். சீய்ய் அவள் எதற்கு? அவளையும் கொல்ல வேண்டும். என் தலை முழுவதும் அறைகளாகி ஒவ்வொரு அறையிலும் அவளும் அப்பாவும் உட்கார்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான்கு நாட்களாக அலுவலகம் போகவில்லை.

“என்னாச்சு தம்பி?”

அப்பாவை பார்க்க அவ்வளவு வெறுப்பாக இருந்தது.

“அம்மா போனப்ப போன காமம் வெளிய வந்திருச்சு தம்பி. அந்தப் பொண்ணுதான் கேட்டா ஒரு தடவை கட்டிப்பிடிச்சுங்கோங்கண்ணு. ஒரு நொடியில நடந்ததுக்கு வாழ்க்கை முழுக்க தண்டிச்சிடாத தம்பி”

நான் ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தேன்.

“அவளை நீ காதலிச்சியா தம்பி”

ஒரு பரிகாசப் புன்னகையை அப்பாவை நோக்கி உதிர்த்தேன்.

மறுநாள் மகிழினி ஃபோன் செய்தாள். பதினைந்து முறை மிஸ்ட் கால் ஆனபிறகு அழைப்பை எடுத்தேன்.

“உங்கிட்ட ஒண்ணு சொல்ணும்”

வேண்டாவெறுப்பாக ம் சொன்னேன்.

“உங்க அப்பாவை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன்”

“பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா உனக்கு”

” காதலுக்கு காரணங்கள் சொல்ல முடியுமா? ஏதோ ஒரு நொடியில என் மனசுல அவர் வந்துட்டார். எங்க வீட்ல சொல்லிட்டேன். அப்பா என்னைப் புரிஞ்சுகிட்டார்.”

” ஹேட் யூ” என்று சொல்லி அலைபேசியை வைத்தேன்.

அடுத்த நாள் வீட்டிற்கு வந்து அப்பாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அழுதுகொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். பெண்ணியவாதிகள் அழுவார்களா என நினைத்துக்கொண்டேன். பெரியார் பெண்ணின் காதலைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் பெண்ணியவாதங்கள் காதலின்முன் தோற்றுதான் போகின்றன. மகிழினி தோற்றுப்போன மாதிரி. எவ்வளவோ படித்து அறிவுஜீவி என்று திரிந்து, உணர்வு சார்ந்து பிரச்சனை வருகிறபொழுது எல்லா அறிவுஜீவித்தனங்களும், கொள்கைகளும், கோட்பாடுகளும் அழிந்து போகிற மாதிரி. அப்பா அவள் எண்ணத்தை மறுத்துவிட்டாரா? இல்லையேல் ஏன் அழப்போகிறாள்?அப்பா என்ன சொன்னார்? அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டாம். அப்பாவின் அறைக்கு சென்றேன். அப்பா உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் அருகில் உட்கார்ந்து அவர் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தேன். அது கவலையோ,மகிழ்ச்சியோ ஏதுமின்றி சாந்தமாய் இருந்தது. அப்பா என்னைப்போலவே ஒரு மனிதர். மகிழினி என்னைப்போலவே ஒரு மனித உயிர். இவர்களின் காதலைப் பிரித்துவிடுகிற தேவைதான் எனக்கு என்ன? நான் அவளை காதலித்தேன் என்கிற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவா? இரண்டு பக்கமும் தோன்றி இணைவதல்லவா காதல். அப்பாவும் மகிழினியும் கட்டிக்கொண்டார்களே அப்படி. நாம் நேசித்தவர்களுக்கு அவர்கள் நேசித்தவற்றை அடைய உதவுவதுதானே பெருங்காதல். மகிழினி நீ அப்பாவை திருமணம் செய்துகொள். நான் சம்மதம் வாங்கித் தருகிறேன். அலைபேசியை எடுத்து மகிழினியை அழைக்க தொடுதிரையில் தொட்டேன். அவள் எடுக்கவில்லை. எங்கே போய்விட்டாய் மகிழினி? மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தேன். அப்பாவின் அருகில் படுத்து அப்பாவைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டேன். அப்பாவின் உடல் சூடாக இருந்தது. அந்த சூட்டில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருகிக் கொண்டிருந்தேன். அறை முழுவதும் உருகிய உயிர் வாசனை அடித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு முழத்தில் முகம் – நபீல்.

images-2

ஒரு முழத்தில் முகம்

என் சமையல் கட்டுப் பூனை

உயரத்திலிருந்து பாய்கிறது

கெட்ட வார்த்தைகளால் நிரப்புகிறேன்

விடுபட்ட வரிகளை

நெடுங்காலமாக எனக்குள்

தியானங்களென்று ஏதுமில்லs

சூரியனுக்கு எதிரே நடப்பட்டிருக்கிறேன்

பற்கள் நெரிபடும் பதில்களால்

முகம் ஒரு முழத்தில் நீள்கிறது

நாய்க்குட்டியாக மாறிப்

பேரூந்தைத் துரத்துகிறேன்

அதிகாலைக்கு முன்பு

மோனத்திலிருக்கும் பறவைகள்

பூமியோடு என்னையும்

விடுவித்துச் செல்கின்றன

தூஷணம் தொனிக்கும்

இருவரிப் பாடலில்

ஒரு புன்னகை சல்லரியாக

இடையிடை ஒலிக்கிறது

ஒரு நேரம் என்னைக்

கல்லறை என்கிறாள்

இரண்டு கல்லறைகளோடு நிற்கும்

ஒருத்தி.

••

பிரகாசமான இருள்

பிழிந்த பால்

நிலவின் இலவச இணைப்பாக வழிகிறது

ஊர்ந்த நிலையில் இடம் தேடி அலைகின்ற காற்றில்

வான விரிப்புகள் கசங்கித் தெரிகின்றன

கொல்லைப் புறத்தில்

மூத்திரம் கழித்து விட்டு வந்து

தன் துணையை அழைக்கிறது ஒரு தாரகை

இந்தப் பின்னிரவில் என்னுள் இறந்து போன கடல்

மீண்டும் மவுனமாக எழ உயிர்க்கிறது அலை

வெண் சிகப்புக் கூழான் கற்கள் கொண்டு

சுருண்டு படுத்திருக்கும் என் பெயர் மேல்

எறிகின்றன உன் கைகள்

பிரகாசமான இருளால்

என்னைப் போர்த்த வருகிறாய்

அப்போது நிராதரவாய்

விம்மி வெடிக்கிறது கிழக்கு

இன்னும் முறியாமலிருக்கிறது

கெட்ட கனவுகளின் விஷம்.

(())

கடைசி அலை

என்றாவது ஒருநாள்

முன்னறிவிப்பின்றி நானும் திரும்பலாம்

இருளும் கோபமும் பூத்த செடிகளில் கொடிகளில்

மலர்வதும் உதிர்வதும்

எவனாவது எழுந்து போனால் இன்னொருவன் வருவதும்

மரணத்தின் அன்றாடப் பணிகள்தானே

இன்னும் பிறக்காத ஒரு மொழியில் பேசினாய்

இரண்டாகப் பிளந்த ஒரு பாதையருகில்

நாம் சந்தித்தோம்

கண் மூடிய பலூன்களை உன் குழந்தைகள்

இரண்டும் மூன்றுமாய் ஊதிக்கொண்டிருந்தார்கள்

காணாமல் மறைந்த காலத்தை நினைவில் மீட்டினாய்

கடலின் ஒவ்வொரு அலையும்

கடைசி அலையாக இருக்குமென்று

நான் நினைக்கவில்லை

தோற்கடிக்க முடியாத கருங்கடலின் இரைச்சல்

உன் மூச்சில்

நிறைந்திருந்ததை நானறியேன்

நண்பனே உன்னை நான் நேசிக்கிறேன்

உலகின் எந்த மொழியிலும் எழுதுவேன்

மரணம் உனக்கு இனிப்பானது.

••••••

வித்யா (சிறுகதை ) ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) / பூ.. சுப்ரமணியன்,

images-6

ஸ்ரீ கணேஷ் பிளாஷ்டிக் கம்பெனி அலுவலகத்திற்குள் வித்யா நுழையும்போது

சுவர்க்கடிகாரம் பத்தடித்தது . அவள் இருக்கையில் சென்று அமரவும் மேஜையில் இருந்த தொலைபேசி ‘ டிரிங் டிரிங் ‘ என்று ராகம் பாடியது.
ஹலோ

முதலாளி இருக்காரா ? என்ற பெண் குரல் கேட்டது.

“மேடம் நீங்க யாரு? முதலாளிக்கு நீங்க என்ன வேணும்?”

“ நான் முதலாளியோட ஒய்ப் .. சரி நீங்க யாரு? புதுசா உங்கள் குரல் இருக்கிறதே முதலாளியோட செகரெட்டரி இருக்காரா?

“ நான்தான் முதலாளியோட செகரெட்டரி என் பெயர் வித்யா நேத்துதான் வேலையில் சேர்ந்திருக்கேன். முதலாளி வெளியே போயிருக்கிறார். அவர் வருவதற்கு இன்னும் மூன்று மணி நேரமாவது ஆகும்”

“ நான் அவரிடம் ஒரு வாரமாக பையனுக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட வேண்டும் என்று ஒரு வாரமாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கேன். தினமும் ஏதாவது ஒரு காரணம் கூறி மறந்திட்டேன்னு சொல்லிடறாரு இன்னிக்கி ஸ்கூல் பீஸ் கட்டுவதற்கு கடைசி நாளாகும். வந்தால் அவரிடம் ஞாபகப்படுத்தி விடுங்க “ என்று கவலையுடன் கூறி போனை வைத்துத் விட்டாள்.

ஐந்து நிமிஷம் கழித்து தொலைபேசி மீண்டும் அலறியது. முதலாளி பாஸ்கரன் விமான நிலையத்திலிருந்து பேசினான். “ வித்யா, நான் அவசரமாக ஜப்பான் போறேன். எதுவும் முக்கியத் தகவல் வந்தால் எனக்கு ஜப்பானுக்கு போன் பண்ணு. வருவதற்கு ஒரு வாரம் ஆகும். வேறே ஏதாவது முக்கிய தகவல் இருக்கா” என்று கேட்டான் பாஸ்கரன்.

“ சார் உங்க பையன் எந்த ஸ்கூல்ல படிக்கிறான். அவனுக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட வேண்டும் என்று உங்க ஒய்ப் போன் செய்தாங்க..”

“ ஓ மை காட் வித்யா ஸ்கூல் பீஸ் கட்டச் சொன்னாள் நான்தான் மறந்திட்டேன். பணம் கட்டுவதற்கு நீ ஏற்பாடு செய் “ என்று கூறி போனை உடனே வைத்து விட்டான்.

வித்யா யோசித்தாள்.. இன்று ஸ்கூல் பீஸ் கட்டுவதற்கு கடைசி நாள். யாரிடம் கொடுத்தாலும் பொறுப்பாக கட்டுவார்களா? என்ற சந்தேகத்துடன் அவளே ஸ்கூல் பீஸ் கட்டி விட்டு அதற்கான ரசீதை பாஸ்கரன் வீட்டில் கொண்டு போய் கொடுத்தாள்.

பாஸ்கர் ஜப்பான் சென்றதைப் பற்றியும் அவர் வருவதற்கு ஒரு வாரம் ஆகலாம் என்று கூறிவிட்டு வித்யா வந்தாள். வித்யாவின் பொறுப்புணர்ச்சியை உணர்ந்தோ என்னமோ, அன்றையிலிருந்து பாஸ்கரன் மனைவி வித்யாவிடம் அன்பாக பேசினாள். பாஸ்கரனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் மெட்ரிக்குலேஷன் ஸ்கூலில் படித்து வந்தார்கள்.

ஒருநாள் பாஸ்கரன் மனைவி, வித்யாவிடம் “ பெண் கணக்கில் மார்க் கம்மியாக் எடுத்திருக்கிறாள். அவள் டீச்சரை இது சம்பந்தமாக ஒரு நடை பார்த்து விட்டு வாருங்கள் “ என்று மரியாதையுடன் கூறினாள்.

வித்யா , அவள் வீட்டிலிருந்து வரும் வழியில்தான் பாஸ்கரன் குழந்தைகள் படிக்கும் மெட்ரிக்குலேஷன் ஸ்கூல் இருந்தது. என்வே வித்யா தினமும் ஸ்கூல்க்குச் சென்று, டீச்சரையும் , பாஸ்கரன் குழந்தைகளிடம் அன்பாக் பேசி வருவதையும் வழக்கமாகக் கொண்டாள். போகப்போக நாளடைவில் குழந்தைகள் அவர்களுடைய அம்மாவை விட வித்யாவிடம் அதிகம் சார்ந்திருக்க விரும்பினார்கள். ஒருநாள் பாஸ்கரன் மனைவி வித்யாவிடம் “ வித்யா உனக்கு ரெஸ்ட் இருக்கறப்போ என்னோட குழந்தைகளுக்கு தினமும் ஒருமணி நேரம் டுயூஷன் எடுங்கள். உங்ககிட்டன்னா என்னோட குழந்தைகள் நன்றாகப் படிக்கும் என்று நினைக்கிறேன் நம்புகிறேன். ” என்று அன்புடன் கூறும்போது வித்யாவால் மறுத்துக் கூற முடியவில்லை.

தினமும் பாஸ்கரன் வீட்டிற்க்குச் சென்று வித்யா குழந்தைகளுக்கு இரவு ஒருமணி நேரம் பாடங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்க, அக்குழந்தைகளும் ஆர்வமுடன் படித்தார்கள். அவர்களுடைய அப்பா பாஸ்கரனுக்கு தன் குழந்தைகள் வகுப்பில் முதல் ரேங்க் வாங்கி வருவதைப் பார்த்ததும் மகிழ்ந்து வித்யாவிடம் அதிக மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.

வித்யா ,அலுவலக வேலைகளையும், பாஸ்கரன் இல்லாத போது அவன் இல்லாத குறையே தெரியாமல் பொறுப்புடன் பார்த்துக் கொண்டாள். பெரிய பெரிய வியாபாரிகளும் பாஸ்கரனை எதிர்பாராமல் வித்யாவிடம் பிசினஸ் சம்பந்தமாகப் பேசி விட்டுப் போய் விடுவார்கள். பிசினஸ் சம்பந்தமாக எத்தனையோ பாஸ்கரனைக் கலந்து பேசாமலே வித்யாவே முடிவெடுத்து விடுவாள்.

வித்யாவின் நிர்வாகத்தில் அதிக லாபம் ஈட்டியது. வீட்டு பிரச்சனைகளையும் சில சமயங்களில் பாஸ்கரன் மனைவியும் அவளிடம் கலந்து பேசியும் ஒரு தீரமானமான முடிவுக்கு வருவாள். பாஸ்கரனும் ஆபீஸ் சம்பந்தப்பட்டவைகளையும் அவளுடன் சில சமயங்களில் கலந்து பேசித்தான் ஒரு முடிவெடுப்பான்.

வித்யா தினமும் அலுவலகம் புறப்படும் முன் கண்ணாடியின் முன் நின்று தன் அழகைத் தானே கண்டு வியப்படைவாள். திகுதிகுவென்றும் மினுமினுக்கும் சிவப்பு நிற உடம்பும், பளபளக்கும் இதழ்களும், அவளுடைய சிரிக்கும் கண்கள் நடிகை மீனாவை நினைவு படுத்தும். ,அலைஅலையாக காணப்படும் கூந்தலும், பிற பெண்களே அவளைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படும்போது ஆண்களைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம்.

அன்று இரவு எட்டு மணி இருக்கும். அந்த இரவை வித்யாவால் மறக்க முடியாது. ஒரு முக்கியமான அலுவலகக் கோப்பில் அவசரமாக பாஸ்கரிடம் கையொப்பம் வாங்க வேண்டும். எனவே வித்யாவே அந்தக் கோப்பை எடுத்துக் கொண்டு கிள்ம்பினாள். அவள் கிளம்பும்போது சிறுசிறு தூறல்களாக விழுந்த மழையானது. அவள் பாஸ்கரன் வீட்டினை நெருங்கும்போது பெருமழை பிடித்துக் கொண்டது. வித்யா மழையில் முழுக்க் நனைந்து விட்டாள். பாஸ்கரன் வீட்டை அடைந்து அழைப்பு மணியை அழுத்தினாள்.

பாஸ்கரன்தான் கதவைத் திறந்தான். அவன் கையில் சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருந்தது. திறந்தவன் “ என்ன வித்யா, இப்படி மழையிலே நனைந்துகொண்டே வந்திருக்கே “ என்று கேட்டுக் கொண்டே அவளை உள்ளே அழைத்தான். வித்யாவும் முகத்தில் வடிந்த மழை நீரை புடவைத் தலைப்பினால் துடைத்துக் கொண்டே “ சார் அவசரமாக ஒரு கோப்பில் உங்கள் ஷைன் தேவையிருந்தது. அதுதான் அவசரமாக நான் இங்கே வந்தேன்” என்று கூறிக்கொண்டே அவன் வீட்டினுள்ளே சென்றவள் திகைத்தாள்.

வீட்டின் முன் ஹாலில் மதுப்பாட்டிலும் , மது நிரம்பியக் கோப்பைகளும் காணப்பட்டன. பாஸ்கரன் வீட்டில் அவன் மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் இல்லை என்றால் இப்படி வீட்டிலேயே ‘ மது பார் திறந்து விடுவார் போல் இருக்கிறது ‘ என்று வித்யா தனக்குள்ளே நினைத்துக் கொண்டாள்.

வித்யா கேட்காமலேயே “ வித்யா, என்னோட ஒய்ப் , குழந்தைகள் எல்லாம் நேத்துதான் அவசரமாக , அவள் அம்மாவுக்கு ஹெல்த் சரியில்லைன்னு என்று போன் வந்து போய் இருக்கிறார்கள்… என்றவன் மதுக் கோப்பையைக் காலி செய்து விட்டு கீழே வைத்துவிட்டு , வித்யாவை இப்போதுதான் ஏதோ புதிதாக் அன்றுதான் பார்ப்பது போல் அவளை வெறியுடன் பார்த்தான்

வித்யா சிற்பி செதுக்கி வைத்த சிலைபோல் நின்றிருந்தாள். அவள் மழையில் நன்கு நனைந்து இருந்ததால், அவளுடைய மெல்லிய புடவையானது உடம்புடன் ஒட்டிக்கொண்டு அவளுடைய கவர்ச்சிகளை மேலும் நன்கு வெளிப்படுத்தின.

பாஸ்கரன பார்வை சரியில்லை என்பதை உடனே உணர்ந்தகொண்ட வித்யா “ சார் , நான் நாளைக்கு வருகிறேன். இப்போது உங்கள் நெலமை சரியில்லை என்று கூறியவள் வெளியேற முற்பட்டவளை, பாஸ்கரன் விரைந்து சென்று , அவளை ஒரு கையால் பிடித்துக்கொண்டே, மறு கையினால் கதவை மூடித் தாழ்ப்பாள் போட்டான்.

வித்யா பதட்டத்துடன் “ சார்.. வேண்டாம். இது ரெம்பத் தப்பு.. என்று கூறிக்கொண்டே விலகிக் கொண்டே ஒரு அளவுக்குத்தான் அவளால் போக முடிந்தது. அவள் மேலும் அவனிடம் ஏதோ கூறுவதற்குள், அவளை அவன் மிக இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு , அவளது பளபளக்கும் இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்து விட்டு அவளது உணர்ச்சியைத் தூண்டி விட்டு ,வித்யாவை தன் வசம் இழக்கச் செய்தான். வித்யா தன்னையே அவனிடம் இழந்தாள் என்பதை விட இழக்கும்படியான சூழ்நிலை அப்போது அங்கே அமைந்து விட்டது.

பண்பான மனிதனையும் இந்த மது மிருகம் ஆக்கி விடும் என்பதைப் பாஸ்கரன் இரவு தன்னிடம் நடந்த கொண்ட செயல்பாடு மூலம் வித்யாவால் நன்கு உணர முடிந்தது. .ஒரு வாரம் நன்கு யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். தபாலில் தன் ராஜினாமாக் கடிதத்தைப் பாஸ்கரனுக்கு அனுப்பி வைத்தாள். அவள் உடல் இயங்கினாலும் அவள் மனம் முழுமையாக இயங்கவில்லை. இது அவளுக்கே ஆச்சரியமாக் இருந்தது.

வித்யாவின் ராஜினாமாக் கடிதம் கிடைத்தவுடன் பாஸ்கரன் அதிர்ச்சி அடைந்தான். அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள அவனுக்கு ஒரு வாரம் பிடித்தது. தனது வலது கையே ஒடிந்தது போல் உணர்ந்தான். வித்யாவை அவளது வீட்டிலே சென்று பார்த்து, அவளது ராஜினமாக் கடிதத்தினை வாபஸ் வாங்கும்படி வற்புறுத்தினான். வித்யா அந்த இரவுச் சம்பவத்தினை நினைத்தவள், அவனிடம் பேசவே பிடிக்க வில்லை. அவன் அவளைப் பலவிதமாகச் சமாதானம் செய்து பார்த்தான். தோற்றுப் போனான் என்றுதான் கூறவேண்டும்.

பாஸ்கரன் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் சென்றாலும் , மீண்டும் மீண்டும் தினமும் அவள் வீட்டிற்கு வந்து தன் தவறை மன்னிக்கும்படியும் இனிமேல் அப்படி ஒரு சம்பவம் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தன்னால் நிகழாது என்று உறுதி அளித்தான். வித்யா அவனிடம் “இனிமேல் இதுபோன்று அடிக்கடி என் வீட்டிற்கு வராதீர்கள். நான் யோசித்து என் முடிவைச் சொல்கிறேன் “ என்றாள்.

வித்யா ஒரு நாள் ஸ்ரீ கணேஷ் பிளாஸ்டிக் கம்பெனியையும் அதன் அலுவலகத்தையும் பார்க்கச் சென்றாள். அவளைப் பார்த்தவுடன் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் எல்லாம் சொல்லி வைத்த மாதிரி ஒரே மாதிரி “ வித்யாம்மா இப்படி செய்து விட்டீர்களே. நீங்கள் இல்லாமல் கம்பெனி கம்பெனியாக இல்லை. முதலாளியும் முன்பு மாதிரி கம்பேனியின் மீது கவனம் செலுத்தாமல் இருக்கிறார். எங்கள் மீதெல்லாம் காரணம் இல்லாமல் எரிந்து எரிந்து விழுகிறார்.

.

அதற்கு எல்லாம் நீங்கள் இங்கு வராதுதான் காரணம் என்று எங்களுக்குத் தெரிகிறது. போற போக்கைப் பார்க்கும்போது, முதலாளி கம்பெனியை ,இழுத்து மூடி விட்டு எங்களை எல்லாம் வீட்டிற்கு அனுப்பி விடுவார்போல் தோன்றுகிறது. நாங்கள் கஞ்சிக்கு அலைவதைத் தவிர வேறு வழியே எங்களுக்குத் தெரியவில்லையம்மா ! . நீங்கள்தான் கம்பெனியை மறுபடியும் பழைய நிலைக் குக் கொண்டு வந்து எங்களுக்கு வாழ்வு கொடுக்க வேண்டும் “ என்று வேண்டிக் கொண்டார்கள்.

கம்பெனியின் தொழிலாளர்கள் சொல்லியதுபோல் பாஸ்கரன் அமர்ந்திருக்கும் அறையைச் சென்று வித்யா பார்த்தாள். பாஸ்கரன் அங்கு அப்போது இல்லை. மேஜையில் என்றோ வைத்த உலர்ந்த வாடிய பூக்கள் , கிழிக்கப்பாடாத தூசி படிந்த காலண்டர்கள். தூசி படர்ந்த டீ கப்பன் சாசர்கள் எல்லாமே அவளை மிகவும் பாதித்து விட்டது

கம்பெனி இப்படி அலங்கோலமாக இருக்கிறதே என்று வித்யா மனம் கேட்காமல் , பாஸ்கரன் வீட்டிற்கு தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டாள். பாஸ்கரன் குழந்தைகள்’தான் போனில் பேசினார்கள். ஒரே புகார்கள். கதறல்கள். “ஆண்ட்டி ஸ்கூல் பாடங்கள் ஒன்றும் எங்களால் புரிந்து படிக்க முடியவில்லை. அதனால் மம்மியை மிஸ் வரச் சொன்னால், ஸ்கூல்க்கு அவங்க வரமாட்டங்கறாங்க டாடியை மிஸ்ஸைப் பார்க்க அழைத்தால், எங்களிடம் டாடி எரிந்து எரிந்து விழுறாங்க அதனால் எங்க மிஸ் எங்களை அடிக்கறாங்க, ஆன்ட்டி. நீங்களும் எங்களை மறந்து விட்டீர்கள். நீங்களாவது ஒரு தடவை வந்து போங்க ஆண்ட்டி, எங்களுக்கு ஒரு ஆறுதலாக் இருக்கும் “ என்று போனில் அழ ஆரம்பித்தார்கள்.

வித்யாவிற்கு மனம் மிகவும் வருந்தியது.. வித்யாவுக்கு அப்போதுதான் தெரிந்தது இந்தக் குழந்தைகள் உள்ளத்தில் தான் எவ்வளவுதூரம் வேரூன்றி விட்டேன். ஏன் அவர்கள் குடும்பத்திலும் கம்பெனியிலும் அவள் ஒரு அங்கமாக இருந்தது நினைத்து நினைத்து,. தான் அவரசப்பட்டு விட்டோமா ? என்று கூட நினைத்துப் பார்த்து வருந்தினாள்.

பாஸ்கரன் வந்ததும் அவனைத் தனியாக ஒருநாள் சந்தித்துப் பேசினாள். ‘ தான் எவ்வளவு தூரம் அவனுடைய வாழ்க்கையை பாதித்து விட்டேன்’, என்பதை அவனுடைய பேச்சிலிருந்து வித்யாவும் உணர்ந்தாள். வித்யாவின் ராஜினாமா தன்னையும் தன் குடும்பத்தினையும், ஏன் ? தன் கம்பெனியையும், எவ்வளவு தூரம் பாதித்து உள்ளது என்பதனை பாஸ்கரன் கண்ணீருடன் கூறினான். வித்யாவும் அவன் சொல்வது சரி என்றே பட்டது. “ சரி என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை அவனுக்காக இல்லை என்றாலும் அவனது படிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் தான் உதவியாக் இருப்பது” என்று முடிவுக்கு வந்தாள் வித்யா.

வித்யா நினைத்திருந்தால் கம்பெனி முதலாளியான பாஸ்கரனை அனைவரும் சிரிக்கும்படி அவமானப்படுத்தி இருக்கலாம். ஆனால் அவள் அப்படி செய்யவில்லை. காரணம் பாஸ்கரன் தன்னிடம் வெளிப்படையாக தன்னோட செயலுக்காக மிகவும் வருந்தினான். ஸ்ரீ கணேஷ் குரூப் கம்பெனி என்றாலும், அதன் ஓனர் பாஸ்கரன் என்றாலும் மக்களிடத்தில் ஒரு தனிப்பட்ட மரியாதையும் மதிப்பும் இருந்து வந்தது. அவன் தன்னோட புகழுக்காக கோவில்களுக்கெல்லாம் தாராளமாக நன்கொடைகள் கொடுப்பது, ஆன்மீகவாதிகளுக்குப் பாதபூஜை செய்வது போன்றவை அவன் செய்து நாளிதழ்களில் வெளி வந்து அவனை இன்னும் விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

வித்யா ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். அதாவது தான் இனிமேல் பாஸ்கரனிடம் ஒப்புக்குக்கூட சிரித்து பேசக்கூடாது. அவன் குடும்ப விஷயத்தில் தலையிடக்கூடாது. அவனது குழந்தைகள் தன்னிடம் படிக்க வேண்டுமெனில் அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு வரும்படி கண்டிப்புடன் கூறி விட வேண்டும் இதனைப் பாஸ்கரனிடம் வெளிப்படையாக தெரிவித்து விட்டாள்.

பாஸ்கரனின் குழந்தைகள் படிப்புக்காகவும், ஸ்ரீ கணேஷ் குரூப் கம்பெனி தொழிலாளர்களின் நலனுக்காவும் ,ஸ்ரீ கணேஷ் பிளாஷ்டிக் கம்பெனி அலுவலகத்திற்கு வித்யா மீண்டும் வேலைக்குப் போகிறாள்.

••••

அருண் கொலாட்கர் கவிதைகள் ( அருண் கொலாட்கர் சிறப்பிதழ் ) / தமிழில்: ஆர். சிவகுமார்

download-12

கீறல்

கடவுள் எது

கல் எது

பிரிக்கும் கோடு,

அப்படி ஒன்று இருந்தால்,

ஜெஜூரி*யில்

அது மிக மெல்லியது

ஒவ்வொரு இரண்டாம் கல்லும்

கடவுள் அல்லது அவருடைய நெருங்கிய உறவினர்

கடவுளைத் தவிர இங்கு

வேறொரு பயிர் எதுவும் இல்லை

இந்தப் புன்செய் நிலத்திலிருந்து

கடும் பாறையிலிருந்து

வருடம் முழுவதும்

இரவும் பகலும்

கடவுள் அறுவடை செய்யப்படுகிறார்

ஒரு படுக்கை அறையின் அளவில் இருக்கும்

இந்தப் பாறையின் பெருந்துண்டம்

கண்டோபா*வின் கல்லாக மாறிய மனைவி

குறுக்காக முழுதும் ஓடும் அந்த விரிசல்

கடுஞ்சீற்றத்தில் ஒரு சமயம் அவர் அவளைப்

பட்டாக் கத்தியால் வெட்டியக் காயத்தால்

உண்டான வடு

பாறை ஒன்றைக் கீறினால்

தொன்மம் ஒன்று ஊற்றெடுக்கும்

••

*ஜெஜூரி: பூனா மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு நகரம். கண்டோபா கோயில் இருப்பதால் புகழ் பெற்ற ஊர்.

*கண்டோபா: சிவனின் ஒரு வடிவமாக மஹாராஷ்ட்ராவிலும் கர்நாடகத்திலும் வணங்கப்படும் கடவுள். மராத்தியர்களுக்கு முக்கியமான குல தெய்வம்.

••••••••••

ரயில் நிலைய நாய்

ரயில் நிலைய நாயின்

சொறி பிடித்த உடம்புக்குள்

வாழ்கிறது அந்த இடத்தின் ஆன்மா

வருகைகள் புறப்பாடுகளுக்குரிய மரத்தின் கீழ்

கடந்த முந்நூறு ஆண்டுகளாக அது

கழுவாய் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது

நீங்கள் ஒரு மனிதனா அல்லது ஒரு சிறுதெய்வமா

அல்லது நோய்த் தணிக்கும் ஒரு கையால்

அதன் தலையை வருடி

சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வந்த

எட்டுக் கரங்கள்* கொண்ட

ரயில் கால அட்டவணையா

என்று கண்டறியத் தேவையான அளவுக்கு

நாய் தன் வலது கண்ணைத் திறந்து பார்க்கிறது

அது முடிவு செய்கிறது

அதற்கான நாள் இன்னும் வரவில்லையென

••

*எட்டுக் கரங்கள்: கடவுளுக்கான மறைமுகக் குறிப்பு

•••••••••••••

பேருந்து

அரசுப் போக்குவரத்துப் பேருந்தின் ஜன்னல்கள்

தார்ப்பாய்த் துண்டுகளால் பொத்தான் வைத்து மூடப்பட்டுள்ளன

ஜெஜூரிப் போய்ச் சேரும்வரையும்

உங்கள் முழங்கை அருகே

தார்ப்பாயின் ஒரு மூலையைக்

குளிர்க்காற்று அறைந்து தாக்குகிறது

கர்ஜிக்கும் சாலையைக் கீழே பார்க்கிறீர்கள்

பேருந்தின் வெளியே சிதறும் சிறு ஒளியில்

விடியலின் அறிகுறிகளைத் தேடுகிறீர்கள்

ஒரு முதியவரின் மூக்குக் கண்ணாடியில்

நீங்கள் பார்க்கும் உங்கள் இருபாக முகம்தான்

உங்களுக்குப் பார்க்கக் கிடைக்கும் வயல்வெளி

அவருடைய புருவங்களைத் தாண்டியுள்ள

ஜாதி அடையாளத்துக்கு அப்பாலிருக்கும்

சேருமிடத்தை நோக்கித் தொடர்ந்து

நீங்கள் நகர்வது போலிருக்கிறது

வெளியே, சூரியன் முற்றிலுமாக உதித்துவிட்டது

தார்ப்பாயின் சிறுதுளை வழியே குறிபார்த்து

முதியவரின் கண்ணாடி மீது அது ஒளியை எய்கிறது

சூரியக் கதிரின் அறுபட்டத் துண்டு ஒன்று

ஓட்டுநரின் வலது நெற்றிப்பொட்டின் மீது

இளைப்பாற மென்மையாக வந்து சேர்கிறது

பேருந்து தன் திசையை மாற்றுவதாகத் தெரிகிறது

இரண்டு பக்கமும் பார்த்தபடி உங்கள் முகம் இருக்க

குலுக்கியெடுத்தப் பிரயாணத்தின் முடிவில்

பேருந்தை விட்டு நீங்கள் இறங்கும்போது

அந்த முதியவரின் தலைக்குள் நீங்கள் காலடி வைப்பதில்லை

***********