Category: இதழ் 34

இருட்டின் இதழ்கள் 4/5 (Winner of the INDEPENDENT FOREIGN FICTION PRIZE 2012 of Book Trust) எபிரேயம் – அகரான் ஆப்பெல்ஃபெல்டு ஆங்கிலம் – ஜெஃப்ரே எம். கிரீன். தமிழ் – ச.ஆறுமுகம்.

images

 

 

 

 

 

 

 

 

( அகரான் ஆப்பெல்ஃபெல்டு முந்தைய ருமேனியாவின் ஜடோவா என்ற நகரத்தில் 1932ல் பிறந்த யூதர். இந்த நகரம் இப்போது உக்ரேனில் உள்ளது. அவருக்கு எட்டு வயதிருக்கும்போது 1941ல் ருமேனிய இராணுவம் தாக்கியதில், அவரது அம்மா இறந்து போனார். அவரும் அவரது அப்பாவும் நாஜி வதைமுகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். ஆப்பெல்ஃபெல்டு மட்டும் வதை முகாமிலிருந்து தப்பி மூன்றாண்டுகள் ஒளிந்து வாழ்ந்த போது, சோவியத் படையினர் அவரைக் கண்டெடுத்து ஒரு சமையல்காரராகச் செம்படையில் சேர்த்துக்கொண்டனர். இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்தபின் அவர், இத்தாலியிலுள்ள ஒரு அகதிகள் முகாமில் பல மாதங்கள் தங்கி, இஸ்ரேல் சுதந்திரம் பெறுவதற்கு இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்னர், 1946ல் பாலஸ்தீனம் வந்து சேர்ந்த அவர், தற்போது இஸ்ரேலில் வசிக்கிறார். இருபது வருடங்களுக்குப் பின்னர் அவரது தந்தையுடன் இணைந்தார். அந்த நேரத்து உணர்ச்சிகளைத் தன்னால் இதுகாறும் எழுத்தில் வடிக்க முடியவில்லையென்கிறார், ஆப்பெல்ஃபெல்டு.

ஆப்பெல்ஃபெல்டின் தாய்மொழி ஜெர்மன். அவர் தனது இருபதாவது வயதுக்குப் பின் இஸ்ரேலில் ஹீப்ரு மொழியைக் கற்று, அந்த மொழியிலேயே இருபத்தைந்தாவது வயதில் எழுதத் தொடங்கினார்; ஜெருசலேம் ஹீப்ரு பல்கலைக் கழகத்தில் படிப்பினை முடித்து அங்கேயே ஹீப்ரு இலக்கியம் கற்பிக்கவும் செய்தார். இதுகாறும் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட நாவல்களை ஹீப்ரு மொழியில் படைத்துள்ள அவரிடம் நீங்கள் ஏன் தாய்மொழியான ஜெர்மனில் எழுதுவதில்லையென ஒரு பேட்டியாளர் கேட்ட போது ` அது ஒரு கொலைகாரர்களின் மொழி (My mother-toungue is a murderer`s language. Hebrew is my mother-language) எனப் பதிலளித்தார்.தற்போது மேவசெரெட் ஜியான் நகரில் வசிக்கும் அவர் இப்போது 81வது வயதிலும் நெகெவ் பென்குரியான் பல்கலைக்கழகத்தில் ஹீப்ரு இலக்கியம் கற்பிக்கிறார்.

ஹீப்ரு இலக்கிய முன்னணிப் படைப்பாளர்களில் ஒருவராகத் திகழும் இவருக்கு யுகோஸ்லேவியன், உக்ரேனியன், ருஷ்யன், ஆங்கிலம் மற்றும் இத்தாலிய மொழிகளும் தெரியும்.

ஆப்பெல்பெல்டின் படைப்புகளில் மவுனம், செயலற்ற நிலை மற்றும் துன்பங்களே கருக்களாக இருக்கின்றன. இயலாமையே வாழ்வின் வலிமையாக மாறுவதை எடுத்துக்காட்டும் இவரது படைப்புகள் பியாலிக் விருது, இஸ்ரேல் விருது, ப்ரிக்ஸ் மெடிஸிஸ், நெல்லி சாச்ஸ் விருது, ப்ரென்னர் விருது தேசிய யூத இலக்கிய விருது எனப் பல விருதுகளை வென்றுள்ளன.

மிகச்சிறந்த 200 இஸ்ரேலியர்களில் 157 வது நபராகச் சிறப்பிக்கப்படுகிற இவரையே பிலிப் ராத் என்ற படைப்பாளர் அவரது ஆப்பரேசன் ஷைலாக் என்ற நாவலில் ஒரு பாத்திரமாகப் படைத்துள்ளார்.

புக் டிரஸ்டின் அயலகப் படைப்புகளுக்கான 2012 விருது பெற்ற Blooms of Darkness என்ற நாவலின் முதல் ஐந்து அத்தியாயங்களிலிருந்து இந்தக் கதைப் பகுதி தமிழாக்கம் செய்யப்படுகிறது)

1

நாளையோடு ஹ்யூகோவுக்குப் பத்து முடிந்து பதினொன்று ஆகிறது. அன்னாவும் ஓட்டோவும் நாளை அவன் பிறந்தநாளுக்கு வருவார்கள். ஹ்யூகோவின் நண்பர்கள் அநேகமாக எல்லோரும் தூரத்துக் கிராமங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டனர். எஞ்சியிருக்கும் சிலரும் விரைவில் அனுப்பப்பட்டுவிடுவார்கள். யூதர் முகாமான கெட்டோவில் நிலவுகின்ற பதற்றம் பயங்கரமானது. ஆனாலும் அங்கே யாரும் அழுதுவிடவில்லை. தமக்கு என்ன நிகழப்போகிறதென்பதை குழந்தைகள் ஒருவாறு உணர்ந்தே இருந்தார்கள். பயத்தை ஏற்படுத்திவிடக்கூடாதென்றே பெற்றோர்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டனர். ஆனாலும் கதவுகளையும் சன்னல்களையும் யாரால் மூடமுடியும்? அவை தாமாகவே அடித்துக்கொள்கின்றன, அல்லது, பட்டென்று திறந்துகொள்கின்றன. காற்று நடைபாதைகளினூடே சாட்டைகளால் விளாசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

சிலநாட்களுக்கு முன்புதான் ஹ்யூகோவை மலைகளுக்கு அனுப்புவதாக இருந்தார்கள். ஆனால், அவனை அழைத்துச்செல்வதாக இருந்த விவசாயி வரவேயில்லை. இடையில் அவன் பிறந்தநாள் வரவே, ஹ்யூகோ தன் வீட்டையும் பெற்றோரையும் என்றென்றும் நினைவுகொள்ளும்படியாக ஒரு விருந்து நடத்த வேண்டுமென அவனது அம்மா விரும்பினாள். நாளைக்கு, ஏன், இந்தக் கணத்தில்கூட என்ன நிகழுமென்று யாருக்குத் தெரியும்? அந்த நினைப்புதான் அவளுக்குள் தகித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஹ்யூகோவை மகிழ்ச்சிப்படுத்துவதற்காக அம்மா ஜூல்ஸ் வெர்னின் மூன்று புத்தகங்களையும் கார்ல் மேயின் ஒரு தொகுதியையும் ஏற்கெனவே வெளியேற்றப்படவிருந்த நண்பர்களிடமிருந்து வாங்கி வைத்திருந்தாள். அவன் மலைகளுக்குச் செல்வதாக இருந்தால் இந்தப் புதிய பரிசுகளையும் எடுத்துச் செல்லுவான். டோமினோக் கட்டைகளையும் சதுரங்கப்பலகை, காய்களையும், ஒவ்வொரு இரவிலும் அவன் தூங்கும் முன்பு படித்துக் காட்டும் அந்தப் புத்தகத்தையும் அவனுக்கே கொடுத்துவிடுவதாக இருந்தாள்.

மலையிலும் அவன் படிப்பதாகவும் கணிதங்களைச் செய்துபார்ப்பதாகவும் இரவுகளில் அம்மாவுக்குக் கடிதம் எழுதுவதாகவும் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதியளித்தான். அவன் அம்மா கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு, வழக்கமான குரலில் சாதாரணமாகப் பேச முயற்சித்தாள்.

அன்னா, ஓட்டோவின் பெற்றோர்களோடு, ஏற்கெனவே மலைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்த சிறுவர்களின் பெற்றோர்களும் பிறந்தநாள் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் அக்கார்டியனோடு வந்திருந்தார்.

வாழ்க்கை என்னவோ சாதாரணமாக இருப்பது போலவே, எல்லோரும் அவரவர் அச்சங்களையும் கவலைகளையும் முடிந்தவரை மறைக்க முயற்சித்தனர். ஓட்டோ உயர்வான ஒரு பரிசோடு வந்திருந்தான்; அது முத்துப் பதித்து அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பேனா. அன்னா சாக்லேட் கட்டி ஒன்றும் அல்வாப் பொட்லம் ஒன்றும் கொண்டுவந்திருந்தாள். இனிப்புகளும் மிட்டாய்களும் குழந்தைகளை மகிழ்ச்சிப்படுத்தின. பெற்றோர்களின் துயரம் கூட ஒரு கணம் மறைந்து இனிமை தோன்றியது; ஆனாலும் அக்கார்டியனால் உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்பி உற்சாகத்தைக் கொண்டுவர முடியவில்லை. அக்கார்டியன் வாசிப்பவர் என்னவோ மிகுந்த பாவத்தோடு இராகங்களின் முழுப்பரிமாணங்களுக்கும் பயணித்து அவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்த முயற்சித்தார்தான்; என்றாலும் அது, துக்கத்தையே அதிகமாக்கியது.

`நடவடிக்கை`களைப்பற்றியோ, எங்கே, என்னவென்று எதுவும் கூறாமல் அழைத்துச்செல்லப்படும் கட்டாய உடலுழைப்புக் குழுக்கள் பற்றியோ, அனாதை இல்லம், முதியோர் விடுதி பற்றியோ, அவற்றில் தங்கியிருப்போர் திடீர்த்திடீரென எவ்விதத்தகவலுமின்றி நாடுகடத்தப்படுவது பற்றியோ, ஏன், ஒரு மாதத்துக்குமுன் ஹ்யூகோவின் அப்பாவை வீட்டிலிருந்தும் பலவந்தமாக இழுத்துச் சென்றார்களே, அதைப்பற்றியோகூட யாரும் வாய்திறக்கவில்லை. ஹ்யூகோவின் அப்பா எங்கே? அவர் என்னவானார்? எதுவுமே தெரியவில்லை.

எல்லோரும் புறப்பட்டுச் சென்றபிறகு ஹ்யூகோ கேட்டான், ‘’ அம்மா, நான் எப்போது மலைக்குப் போக வேண்டியிருக்கும்?’’

‘’தெரியவில்லை. என்னென்ன முடியுமோ, அத்தனையிலும் பார்க்கிறேன்.’’

`என்னென்ன முடியுமோ, அத்தனையிலும் பார்க்கிறேன்` என்பதன் பொருளை ஹ்யூகோவால் விளங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை. அம்மா இல்லாமல் தன்னந்தனியாகத் தன்னைத்தானே கவனித்துக்கொள்ளுவதும், மிகுந்த பணிவுடையதுமான ஒரு வாழ்க்கையை அவன் கற்பனைசெய்து பார்த்தான். அவன் அம்மா திரும்பவும் கூறினாள், ‘’ நீ எதையும் கெடுத்துவிடக்கூடாது. அவர்கள் உன்னை என்ன செய்யச் சொன்னாலும், அவை எல்லாவற்றையும் நீ செய்யவேண்டியிருக்கும். அம்மாவால் முடிந்தவரை உன்னைப் பார்க்க வருவதற்கு முயற்சிப்பேன். ஆனால், அது என் கையில் இல்லை. எல்லோரையும் எங்கெங்கோ அனுப்புகிறார்கள். எது எப்படியிருந்தாலும் நீ என்னை அதிகம் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. என்னால் முடிகிறபோதெல்லாம் வந்துவிடுவேன்.’’

‘’அப்பாவும் வருவாரா, அம்மா?’’

அம்மாவின் முகம் ஒருகணம் இறுகிப்போனது. அவள் சொன்னாள்: ‘’உடலுழைப்பு முகாமுக்குக் கூட்டிப்போன நாளிலிருந்தே அவரைப்பற்றி எந்தத்தகவலும் தெரியவில்லை.’’

‘’அவர் எங்கே இருக்கிறார்?’’

‘’அந்த ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம்.’’

`நடவடிக்கை`களுக்குப்பிறகு, அம்மா, அவளுடைய துயரத்தின் வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றாக, ‘’அந்த ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம்.’’ என்று அடிக்கடி சொல்லிப் பெருமூச்சு விடுவதை அவன் கவனித்தான். `நடவடிக்கை`கள் தொடங்கிய பிறகு உயிரோடிருப்பதையே ரகசியமாக்கிக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. அம்மா எல்லாவற்றையும் விவரமாகக்கூறி அவனை ஆறுதல்படுத்த முயற்சிக்கிறாள். ஆனால் கண்முன் நடக்கிற எல்லாமே, இனந்தெரியாத ஒரு பயங்கரத்தை அவனுக்கு உணர்த்துகின்றன.

‘’ எல்லோரையும் எங்கே கூட்டிப்போகிறார்கள்?’’

‘’கட்டாய உடலுழைப்புக்கு,’’

‘’அப்படியென்றால், எப்போது திரும்பி வருவார்கள்?’’

அவன் கேட்கும் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அம்மா முன்புபோல் பதில் சொல்வதில்லையென்பதை அவன் உணரத்தொடங்கினான். சில கேள்விகள் காதில் விழாததுபோல இருந்துவிடுகிறாள். சிலவற்றை அலட்சியம் செய்கிறாள். அவன் இப்போதெல்லாம் கேள்வி கேட்காமலிருக்க முயற்சிக்கிறான்; பதிலாக வார்த்தைகளின் நடுவே உறைந்து கிடக்கும் மவுனத்தைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொண்டான். ஆனால் அவனுக்குள்ளிருந்த குழந்தைமை! ஒருசில மாதங்கள் முன்புவரை பள்ளிக்குச் சென்றுகொண்டும், வீட்டுப்பாடங்களை எழுதிக்கொண்டுமிருந்த அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கேட்பான், ‘’அம்மா, எல்லோரும் வீடுகளுக்கு எப்போது திரும்பி வருவார்கள்?’’

அநேகமாக எல்லாநாட்களிலும் அவன் தரையில் உட்கார்ந்து டோமினோக்களை அல்லது சதுரங்கத்தைத் தனியொருவனாகவே ஆடிக்கொண்டிருப்பான். சிலநேரங்களில் அன்னா வருவாள். அவள் ஹ்யூகோவைவிட ஆறுமாதம் சிறியவள். ஆனால், அவனைவிடச் சிறிது உயரமாக வளர்ந்திருந்தாள்; கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டிருப்பாள். அவள் மிக நன்றாகப் பியானோ வாசிப்பாள். நிறையப் புத்தகம் படிப்பாள். அவளின் மதிப்பைப் பெற்றுவிட வேண்டுமென்று ஹ்யூகோ விரும்பினான். ஆனால் அது எப்படியென்றுதான் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் அம்மா அவனுக்குப் பிரெஞ்சு கற்றுத் தந்திருந்தாள். ஆனால், அதிலும் அன்னாவே அவனைவிடத் திறமையாக இருந்தாள். அவள் பேசும் முழுமையான பிரெஞ்சு வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, அன்னாவால் எதை வேண்டுமானாலும் எளிதில் கற்றுக்கொள்ள முடியுமென்று அவனுக்குத் தோன்றும். பதிலுக்கு எதுவும் செய்ய முடியாமல் அவன் துள்ளுகயிற்றை இழுப்பறையிலிருந்தும் எடுத்துக் கயிறுதுள்ளிக்கொண்டிருப்பான். அதில் அவன் அன்னாவைவிடக் கொஞ்சம் திறமையாக இருந்தான். அன்னா அதில் வெகுவாக முயற்சித்தாளானாலும் அந்த விளையாட்டில் அவளது திறமை ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறைக்குள்ளேதான்.

‘’உனக்காக ஒருவரை, உன் அப்பா,அம்மா கண்டுபிடித்துவிட்டார்களா?’’ ஹ்யூகோ மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனேயே கேட்டான்.

‘’ இல்லை; இன்னும் இல்லை. வந்து கூட்டிச் செல்வதாகச் சொன்ன விவசாயி இந்தப்பக்கம் இன்னும் தலையைக்கூடக் காட்டவில்லை. அந்த ஆளின் முகம் கூடத் தெரியாது.’’

‘’ என்னுடைய விவசாயியும் அப்படியேதான்.’’

‘’ நாம் எல்லோருமே கிழவர்களோடுதான் போகவேண்டியிருக்கும் போல.’’

‘’ அது ஒரு விஷயமே இல்லை.’’ என்ற ஹ்யூகோ ஏதோ வளர்ந்து நிரம்பவும் தெரிந்துவிட்டவன் போலத் தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

ஒவ்வொரு இரவிலும் அம்மா அவனை ஏதாவது ஒரு புத்தகத்திலிருந்து ஒரு அத்தியாயத்தையாவது படிக்கச் செய்துவிடுவாள். கடந்த சில வாரங்களாக அவள் பைபிளிலிருந்து சில கதைகளை வாசித்துக்காட்டுகிறாள். மதநம்பிக்கையாளர்கள் தாம் பைபிள் வாசிப்பார்களென ஹ்யூகோவுக்குத் தெரியும். ஆனால், அம்மா! அவள் பைபிள் வாசிப்பது வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது. அவன் கதைகளைத் தெளிவான காட்சிகளாகக் காண்கிறான். தெருமூலையில் மாவுப்பலகாரம் விற்கும் கடைக்காரரைப்போல, ஆபிரகாம் மிகவும் உயரமாகத் தெரிகிறார். அந்தக் கடைக்காரர் குழந்தைகளை நேசித்தார். அவர் கடைக்குள் நுழையப்போகிற ஒவ்வொரு குழந்தைக்குமாக ஏதாவது ஒரு ஆச்சரியமான பரிசு அங்கே காத்துக்கொண்டிருக்கும்.

பலியிடுவதற்காக ஈசாக் கட்டப்படுவதை அம்மா வாசித்து முடித்ததும், ஹ்யூகோ வியப்புடன் கேட்டான்:

“ அம்மா! இது நீதிக்கதையா? இல்லை, வெறுங்கதையா?’’

‘’ அது…., கதைதான்’’ – அம்மா மிகுந்த கவனத்தோடு சொன்னாள்.

ஈசாக் பலியிடப்படாமல் காப்பாற்றப்பட்டதைக் கேட்டு அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; ஆனால் பலியான ஆட்டுக்காகத் துயரம் கொண்டான்.

‘’ கதை, ஏன் அப்படியே நின்றுவிட்டது, மேலே போகவில்லை?’’ என்று கேட்டான் ஹ்யூகோ.

‘’ நீயே கற்பனை செய். முயற்சித்துப்பார்.’’ என அறிவுறுத்தினாள், அம்மா.

அம்மா சொன்ன அறிவுரை வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தது. கண்களை மூடியதும் உயரமான, பசுமை போர்த்திய கார்பாத்தியான் மலைகள் கண்முன் வந்தன. அடேயப்பா! ஆபிரகாம் எவ்வளவு உயரம்! அவரும் அவரது சிறிய மகன் ஈசாக்கும் மெதுவாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் பின்னாக ஆடு, அதன் விதியைத் தெரிந்துகொண்டது போலத் தலையைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டே தொடர்கிறது.

2

அடுத்த நாள் இரவில் ஒரு விவசாயி வந்து அன்னாவை அழைத்துச் சென்றுவிட்டார். காலையில் அதைக் கேள்விப்பட்டதும் ஹ்யூகோவின் இதயம் இறுகிப்போனது. அவனுடைய நண்பர்கள் அநேகம் பேரும் மலையில்தான் இருந்தார்கள். அவன் மட்டுந்தான் எஞ்சியிருக்கிறான். அவனுக்கான இடத்தை வெகு விரைவில் கண்டுபிடித்துவிடுவதாக அம்மா சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள். குழந்தைகள் தேவையற்ற சுமையாகிப் போனார்களோ? அதனால்தான் வேற்றிடங்களுக்கு அனுப்புகிறார்களோ எனச் சில நேரங்களில் அவனுக்குத் தோன்றியது.

‘’அம்மா, குழந்தைகளை எதற்காக மலைக்கு அனுப்புகிறார்கள்?’’ அவனால் வாயைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

‘’கெட்டோ அபாயமாகிவிட்டதை நீ பார்க்கவில்லையா?’’ என்றாள், அம்மா, வெடுக்கென்று.

ஹ்யூகோவுக்கும் தெரிகிறது. கெட்டோ மிகவும் அபாயகரமாகிவிட்டது. கைதுகளும் பலவந்தக் கடத்தல்களும் அன்றாடமாகி, அவை இல்லாத நாள் ஒன்றுகூட இல்லையென ஆகிவிட்டது. வெளியேற்றப்படும் மக்களால் தொடர்வண்டிநிலையச்சாலை நிரம்பி வழிகிறது. அவர்களால் சுமக்க இயலாத அளவுக்குச் சுமைகள் அவர்கள் முதுகில் ஏற்றப்பட்டிருந்தன. அவர்கள் நடக்கமுடியாமல் திணறியபோது படைத்துறையினரும் காவலர்களும் அவர்கள் மீது சாட்டைகளைச் சுழற்றி அடித்து முடுக்கினார்கள். இயலாதவர்கள் சுமைகளோடு தடுமாறி விழுந்தார்கள். ‘’குழந்தைகளை ஏன் மலைகளுக்கு அனுப்புகிறார்கள்?’’ என்ற கேள்வி முட்டாள்தனமானதென ஹ்யூகோவுக்கு இப்போது புரிந்தது. தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாமல் அப்படியொரு கேள்வியைக் கேட்டதற்காக இப்போது வெட்கினான்.

ஒவ்வொரு நாளும் அவனுடைய அம்மா சின்னச்சின்ன அறிவுரைகளை அவனுக்குள் ஏற்றிக்கொண்டேயிருந்தாள். அவள் திரும்பத்திரும்பச் சொல்கிற ஒரு பொது விதி அல்லது கட்டளை:

“நீ எப்போதும் உன்னைச் சுற்றியிருப்பதை, சுற்றிலும் நடப்பதைக் கவனித்துப் பார்க்கவேண்டும். கவனமாகக் கேட்கவேண்டும். ஆனால், கேள்வி மட்டும் கேட்காதே. கேள்வி கேட்கப்படுவதை எப்போதுமே வேற்றாட்கள் விரும்புவதில்லை.’’

அம்மா இல்லாத ஒரு தனிவாழ்க்கைக்கு அவன் தயார்படுத்தப்படுவதைப் புரிந்துகொண்டான். கடந்த சிலநாட்களாக அவள் எதனாலேயோ தன்னைச் சிறிது தூரத்திலேயே தள்ளிவைப்பதாக உணர்ந்தான். சில நேரங்களில் அவள் வலிமை குறைந்து, மனம் உடைந்து அழுகிறாள், முனங்குகிறாள், முணுமுணுக்கிறாள்.

ஓட்டோ சத்தமின்றித் தலையைக்காட்டினான். அவன் சதுரங்கம் ஆடுவதற்காக வருவான். அந்த விளையாட்டில் ஓட்டோவைவிட ஹ்யூகோ கொஞ்சம் திறமையானவன்; அவனை எளிதாகத் தோற்கடித்துவிடுவான். தோற்கப் போவதைத் தெரிந்ததுமே ஓட்டோ கைகளை உயரமாகத் தூக்கி, அகல விரித்துச் சொல்வான், ‘’ நீதான் ஜெயித்தாய். இனி ஒன்றுமே செய்ய முடியாது.’’. ஹ்யூகோ ஓட்டோவுக்காக வருந்தினான். ஓட்டோவால் நன்கு விளையாட முடியவில்லை. தாக்க முயற்சிக்கும் நகர்வின் மிரட்டலைக்கூட அவனால் சிறிதளவும் விளங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. ஹ்யூகோ இதமாக, அவனை ஆறுதல்படுத்துவதற்காகச் சொன்னான்,’’ மலையில் உனக்குப் போதுமான அளவுக்கு நேரம் கிடைக்கும். நீ மீண்டும் மீண்டும் செய்து பார்க்கலாம். போர் முடிந்து நாம் சந்திக்கும்போது நீ நன்கு விளையாடும் பயிற்சி பெற்றுவிடுவாய்.’’

‘’எனக்குப் போதிய திறமை இல்லை, ஹ்யூகோ.’’

‘’நீ நினைப்பது போல அது ஒன்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குச் சிக்கலானதல்ல.’’

‘’எனக்கு, அது பெரிய சிக்கலாகத் தெரிகிறது.’’

‘‘நீ யாருடைய துணையுமில்லாத ஒரு தனியான வாழ்க்கைக்கு உன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.’’ என்று சொல்லத் தோன்றியது, ஹ்யூகோவுக்கு; ஆனால் சொல்லவில்லை.

ஓட்டோ எல்லாவற்றுக்கும் பணிந்து போகிறவன். அந்த வகையில் அவன், அவனுடைய அம்மாவைப் போலவேதான். அவனுடைய அம்மா எப்போதும், ‘’போரினால் நல்ல வாழ்க்கை வாழ்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். நான் இரண்டு கைகளையும் உயரத்தூக்கிக்கொண்டு சரணாகதியடைந்துவிடப் போகிறேன். ரொட்டிக்காகச் சண்டை போடும் திராணி எனக்கு இல்லை. அப்படியிருக்கும்போது என்ன மாதிரி ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து விட முடியும்?’’ என்று புலம்பத் தொடங்கிவிட்டாள்.

ஓட்டோவின் அம்மா ஒரு உயர்நிலைப்பள்ளி ஆசிரியை. ஊர்மக்கள் இப்போதும், இந்தச் சீரழிந்த நிலையிலும் அவரை மதிக்கிறார்கள். முன்பெல்லாம் அவர், பண்டைக்கால மற்றும் நவீன வரலாற்றிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகளை முன்வைத்து அபிப்பிராயங்களையும் மதிப்பீடுகளையும் தெரிவிப்பார். இப்போது அவர் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டே, ‘’ இந்த உலகத்தில் புது மாதிரியான ஒரு சிந்தனை முளைத்திருக்கிறது. என்னால் ஒன்றும் விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.’’ என்கிறார்.

கண்ணில் கிடைத்த எல்லாவற்றையும் ஹ்யூகோ நெஞ்சில் பதிவு செய்துகொண்டான். சிலர் கலவர முகத்தோடு வீட்டுக்குள் நுழைவார்கள்; ஏதாவது ஒரு பயங்கரச் செய்தியைச் சொல்லிவிட்டு வேகமாகச் செல்வார்கள். வேறுசிலரோ மெதுவாக வந்து மேசையருகில் அமர்வார்கள்; ஆனால், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசமாட்டார்கள்; அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பார்கள். வீடு முன்பு போல் இல்லை. நினைத்துப் பார்க்க முடியாதபடி நிரம்பவும் மாறிவிட்டது. சாளரங்கள் இறுக மூடியிருந்தன. திரைகள் வேறு, இருளை இன்னும் அதிகமாக்கின. முற்றத்தைப் பார்க்கத் திறந்திருந்த ஹ்யூகோவின் ஒடுங்கிய சன்னல் வழியாக ரயில்வேத் தெருவை மட்டும் பார்க்கமுடிந்தது. அந்தத் தெரு வழியாக நாட்டை விட்டு வெளியேற்றுவதற்காகத் திரட்டிக் கொண்டுசெல்லப்படும் மனிதர்களைக் காணமுடிந்தது. சிலநேரங்களில் பிடித்துச் செல்லப்படுபவர்களில் அவனது வகுப்புக் குழந்தைகளையோ அல்லது அவர்களின் பெற்றோர்களில் ஒருவரையோ அவன் அடையாளம் காண்கிறான். அவன் விதியும் அவர்களைப் போன்றதாகவே இருக்கப்போகிறதென்றும் வேறுமாதிரி இருக்கப்போவதில்லையென்றும் அவனுக்குத் தெரிகிறது. இரவில் போர்வைக்கு அடியில் சுருண்டுகொள்கிறான்; அது ஏதோ பாதுகாப்பானது போல் நினைத்துக்கொள்கிறான்.

தாத்தா இறந்தபோது நிகழ்ந்தது போலவே, கதவைத் தட்டாமல், அனுமதி கேட்காமலேயே வீட்டுக்குள் நுழைகிறார்கள். அம்மா அவர்களை வணக்கம் கூறி வரவேற்கிறாள்; ஆனால் அவர்களுக்கு ஒரு தம்ளர் காப்பியோ எலுமிச்சைத் தண்ணீரோகூடக் கொடுக்க முடியவில்லை. அவள் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு, ‘’உங்களுக்கு ஏதாவது குடிக்கத் தரவேண்டுமென்றால் கூட என்னிடம் ஒன்றுமே இல்லை,’’ எனக் கைவிரித்துக் கண்கலங்குகிறாள்.

‘’வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் என் நினைவிலிருக்கும்.’’ ஹ்யூகோ தனக்குத்தானே நினைத்துக்கொள்கிறான். ‘’ஆனால் வீட்டைவிடவும் மேலாக அம்மாவை நினைவில் வைத்திருப்பேன். அப்பா இல்லாமல் அம்மா ஒன்றுமில்லாமலாகிவிட்டாள். அவள் தேவையான எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள்; என்னை மலைக்கு அழைத்துச்செல்லும் ஒரு விவசாயியைக் கண்டுபிடிக்க மூலைக்கு மூலை முட்டி மோதுகிறாள்.’’

‘’ நேர்மையான விவசாயி என்பதை நாம் எப்படித் தெரிந்துகொள்ளமுடியும்?’’ அவனது அம்மா இயலாமைத் துயரத்தோடு ஒருவர் தவறாமல் எல்லோரிடமும் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறாள்.

‘’அப்படித்தான் எல்லோரும் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.’’ என அவர்கள் பதில் சொல்கிறார்கள்.

எல்லோருமே இருட்டுக்குள்தான் துளாவுகிறார்கள், கடைசியில் ஒரு இரவில் முன்பின் தெரியாத ஒரு விவசாயியிடம் அவர்களது குழந்தைகளைக் கொடுத்தனுப்புகிறார்கள். விவசாயிகள் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, குழந்தைகளைப் போலீசில் ஒப்படைத்துவிடுவதாகச் சில கெட்டவதந்திகளும் உலவுகின்றன. அந்த வதந்திகளினாலேயே சில பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை விவசாயிகளோடு அனுப்ப மனமில்லாமலிருக்கிறார்கள். ‘’குழந்தை நம்மோடு இருந்தால் நாம் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும்.’’ என்று பயந்து வெளிறிய முகத்தோடு பெற்றோர் ஒருவர் சொல்கிறார். இருந்தாலும் எதனாலேயோ ஹ்யூகோவுக்குப் பயமாகத் தோன்றவில்லை. ஒருவேளை, அவன் கோடை காலங்களில் தாத்தா,பாட்டி வீட்டுக்குப் போவது வழக்கம் என்பதால் அப்படி இருக்கலாம். சிலவேளைகளில் அவன் அவர்களோடு ஒரு வாரம் கூடத் தங்கியிருக்கிறான். அடர்த்தியான புள்ளிகள் பெருமளவில் பரந்த பசுக்கள் மேயும் புல்வெளிகளும் மக்காச்சோள வயல்களும் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. அவனது தாத்தாவும் பாட்டியும் மிகவும் அமைதியானவர்கள்; நல்ல உயரமானவர்கள். அவர்கள் கொஞ்சமாகத்தான் பேசினார்கள், விவசாயிகளின் மத்தியில் அவனது வாழ்க்கை ரம்மியமாகத்தான் இருக்குமென்று அவன் கற்பனை செய்தான். அவன் ஒரு குதிரையும் நாயும் வைத்துக்கொள்வான். அவற்றுக்கு உணவளித்து நன்கு கவனித்துக்கொள்வான். அவன் எப்போதுமே விலங்குகளை நேசித்தான். ஆனால் அவனது பெற்றோர் அவனை நாய்வளர்க்க அனுமதிக்கவில்லை. இனிமேல் அவன் இயற்கையோடு இயற்கையாக, மதியநேரங்களில் மரநிழல்களில் கண்ணயரும் விவசாயிகளைப்போல வாழப்போகிறான்.

இரவுகளில் பாதுகாப்புக்காக அவனும் அம்மாவும் வீட்டிலுள்ள பாதாள அறைக்குள் சென்று பதுங்கி உறங்குகிறார்கள். இரவுகளில் தான் படைவீரர்களும் பிரெஞ்சுக் காவலர்களும் வீடுகளுக்குள் புகுந்து தேடிக் குழந்தைகளைப் இழுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள். ஒருசில குழந்தைகள் ஏற்கெனவேயே பிடிபட்டிருக்கிறார்கள். பாதாள அறைக்குள் மிகவும் குளிராக இருக்கும்; அவர்கள் கம்பளிகளைப் போர்த்துக்கொள்ளும்போது குளிர் உள்ளே நுழைவதில்லை.

ஓட்டோ பதுங்கிப் பதுங்கி வந்தான். அன்னா, மலைக்குப் பாதுகாப்பாகப் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டதாகவும் அவளிடமிருந்து அவனுக்குக் கடிதம் வந்திருப்பதாகவும் சொன்னான். மலையிலிருந்து வருகிற ஒவ்வொரு கடிதமும் அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய வெற்றிதான். துர்நம்பிக்கையாளர்கள் எப்போதுமேயான அவர்களின் அவநம்பிக்கையில், ‘’ எந்த மாதிரிச் சூழ்நிலையில் அந்தக்கடிதம் எழுதப்பட்டதென்று யாருக்குத் தெரியும்? கடிதம் கொண்டுவரும் விவசாயிகள் மீண்டும் மீண்டும் பணம் கேட்கிறார்கள். அவர்களிடம் மனிதநேயம் சிறிதளவுகூட இல்லை. பேராசைக்காரர்கள்!’’ என்கிறார்கள்.

அவநம்பிக்கையின் குரலைத் தெரிந்துகொண்ட ஹ்யூகோ, ‘’ ஓட்டோ, நீ இவ்வளவு தூரத்துக்கு அவநம்பிக்கை கொள்ளக்கூடாது. அது உன்னைக் கீழே வீழ்த்திவிடும். உன் அம்மாவுக்கு நீதான் தைரியம் சொல்லவேண்டும்.’’ எனச் சொல்ல நினைத்தான்.

முதலில் பெரும்பாலானோரும் நம்பிக்கையோடுதான் இருந்தார்கள். போகப்போகத்தான், அவர்கள் அருகிச் சிறுபான்மையாகிவிட்டார்கள். மக்கள் நம்பிக்கை இழக்க இழக்க, கெட்டோ இயலாமைத் துயரத்தில் மூழ்கியது.

அவனை மறைவாக வைத்துக் காப்பாற்றும் ஒரு விவசாயியைக்கூடக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையென்பதை அம்மா, அன்று இரவில் ஒப்புக்கொண்டாள். வேறுவழியில்லாவிட்டால், அவள், அவனை மரியானாவிடம் அழைத்துச் செல்வாள்.

மரியானா உக்ரேனியப்பெண். அம்மாவோடு அவள் தொடக்கப்பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்திருந்தாள். அவள் சிறுமியாக இருக்கும்போதே பள்ளிக்கு வராமல் நின்றுவிட்டதோடு தரம் தாழ்ந்தும் போய்விட்டாள். `தரம் தாழ்ந்து போய்விட்டாள்` என்பதன் பொருள் என்னவாயிருக்குமென ஹ்யூகோ தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். லாரி உருண்டு உருண்டு மலைப்பள்ளத்துக்குள் தலைகுப்புற விழுவதைக் கேட்கமுடிகிறது. ஆனால் மனிதர்கள் தரங்குறைந்து வீழும்போது சப்தமே கேட்பதில்லை.

சொற்களைக் கவனித்து உள்வாங்குவதை ஹ்யூகோ எப்போதும் விரும்பினான். சில சொற்கள் ஒலிக்கும்போதே அவற்றின் பொருட்களை அவனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்திவிடும். வேறுசில சொற்கள் அவனுக்குள் எந்த பிம்பத்தையும் ஏற்படுத்தாமல், எந்தக் காட்சியுமில்லாமல் விரைந்து கடந்துவிடுகின்றன.

ஹ்யூகோ அம்மாவிடம் சிலநேரங்களில் ஏதாவது ஒரு சொல்லின் பொருளைக் கேட்பான். அம்மா அந்தச் சொல்லின் பொருளை விவரித்து வரையறுத்துச் சொல்ல முற்படுவாள்; ஆனால் அந்தச் சொல்லிலிருந்து ஒரு பிம்பத்தை அவனுக்குள் ஏற்படுத்த அவளால் முடியவில்லை.

அப்போதுதான் ஃப்ரீதா அத்தை வீட்டுக்கு வந்தார். அந்த அத்தையை ஹ்யூகோவுக்கு நன்கு தெரியும். எல்லோரும் அவரைப்பற்றிப் பேசும்போது குறிப்பிட்ட, ஒரு வகையானப் புன்சிரிப்போடுதான் பேசுகிறார்கள். அவர் இரண்டு முறை திருமணம் செய்துகொண்டார். இப்போது அவரை விடவும் வயது குறைவான ஒரு உக்ரேனிய இளைஞனுடன் வசிக்கிறார்.

‘’ கவலைப்படாதே, ஜூலியா, என்னுடைய உக்ரேனிய சிநேகிதன் உன்னை அவனது கிராமத்துக்கு அழைத்துச் செல்லச் சம்மதிக்கிறான். ஒளிந்துகொள்ள வசதியாக ஒரு அருமையான மறைவிடம் அவனுக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறது.’’

அம்மா அதிர்ந்து போனாள். அவள் ஃப்ரீதாவை அணைத்துக்கொண்டு, ‘’ எனக்கு என்ன சொல்லுவதென்றே விளங்கவில்லை.’’ என்றாள்.

‘’நம்பிக்கை இழக்காதே, கண்ணே.’’என்றார், ஃப்ரீதா. குடும்பம் அவரை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டதில் மிகவும் உற்சாகமாகிவிட்டார், அவர்.

ஃப்ரீதா ஒரு அழகான பெண். அவர் வித்தியாசமான உடை அணிகிறார். எப்போதும் ஏதாவது ஒரு வம்பை வலிய இழுத்துக்கொள்கிறார். கண்டபடி அலையும் அவரது வாழ்க்கைமுறையால் குடும்பம் அவரைத் தள்ளியே நிறுத்தி வைத்தது. ஏழைகளுக்கும் அவசரத் தேவையில் இருப்பவர்களுக்கும் எப்போதும் உதவுகிற அவன் அம்மாகூட ஃப்ரீதாவிடம் இயல்பான அன்போடு இல்லை.

ஃப்ரீதா, அவருக்காகவும், அவர் குடும்பத்துக்காகவும், அபாயத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவரது உக்ரேனிய சிநேகிதனைப்பற்றிப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டேயிருந்தார். ‘’ உக்ரேனியர்களால் மட்டுமே நம்மைக் காப்பாற்ற முடியும்; ஆனால் அவர்கள் அப்படி நினைக்கவேண்டும்.’’ என்றார், அவர். குடும்பம் அவரைத் தள்ளிவைத்துவிட்ட போதிலும், இப்போது அவரால் குடும்பத்துக்கு உதவமுடிகிறதென்பதில் மிகமிக மகிழ்வதாகக் கூறினார்.

ஹ்யூகோவின் அம்மா மீண்டுமொருமுறை அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, நான் ஏற்கெனவே நொந்து போயிருக்கிறேன்.’’ என்றாள்.

‘’ நீ மனம் தளரக்கூடாது.’’ என்றார், ஃப்ரீதா. இந்த வார்த்தைகளை அவர் பலகாலமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாரென்று தெளிவாகத் தெரிகிறதுதான். இருந்தாலும், இப்போது அவர் மனத்தளர்ச்சியை ஒரு மாயைதானென விவரித்துவிடுவார் போலத் தோன்றியது.

‘’எப்போதுமே ஒரு வழி பிறக்கும். யாராவது ஒருவர் உனக்கு அன்பு காட்டி நல்லது செய்வார். நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம், அவருக்காகப் பொறுமையாகக் காத்திருப்பது தான்.’’ ஹ்யூகோ அவரை நெருக்கத்தில் கூர்ந்து பார்த்தான். ஆச்சரியப்படும்படியாக அவரது முகத்தில் ஒரு சிறுமியின் குழந்தைத்தனத்தை, அவன் கண்டான்.

 

3

கெட்டோ காலியாகிக்கொண்டிருக்கிறது. தெருக்களிலிருந்தும் வீடுபுகுந்தும் வயதானவர்களையும், குழந்தைகளையும் பிடித்துச்செல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இருண்ட பாதாள அறைக்குள்ளேயே பகல் முழுதும் அரிக்கன்விளக்கு வெளிச்சத்தில் ஹ்யூகோ எதையாவது வாசித்துக்கொண்டும் சதுரங்கம் விளையாடிக்கொண்டும் கழித்தான். அடர்ந்த இருள் அவனைத் தூக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. அவன் காவலர்களிடமிருந்து தப்பி ஒரு மரத்தில் ஏறிவிடுகிறான்; ஆனால், கடைசியில் ஒரு குழிக்குள் விழுந்துவிடுகிறான். விழித்துப் பார்த்தபோது, தனக்கு அடி,இடி ஏதும் படவில்லையெனக்கண்டு மகிழ்ந்தான்.

மணிக்கொரு முறை அல்லது இரண்டு மணிக்கொரு தடவை அம்மா அவனைப் பார்க்க வருவாள். வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித்துண்டு, அல்லது ஒரு ஆப்பிள், அல்லது ஒரு பேரி, அல்லது, வேறு ஏதாவதொன்றைக் கொண்டுவருவாள். அவனுக்குக் கொடுப்பதற்காகவே அவள் இப்போதெல்லாம் உண்ணாமலிருப்பது அவனுக்குத் தெரிகிறது. அவன் தன்னுடையதில் ஒரு பகுதியை அம்மாவுக்குக் கொடுப்பான். ஆனால் அம்மா மறுத்துவிடுகிறாள்.

ரயில்வேத்தெருவில் மீண்டும் ஆட்களைக் கொண்டுசெல்கிறார்கள். அந்த ஒடுங்கிய சன்னலருகே நின்று, ஹ்யூகோ கவனித்தான். முரட்டுத்தனமாக நெருக்கித்தள்ளுவதும் கடும் வெறுப்பான சண்டையும் அலறலும் கூச்சலுமாக இருந்தது. நெருக்கமான அந்தக் கூட்டத்தில் ஃப்ரீதாவின் அழகிய உருவம் தனித்துத் தெரிந்தது. அவர் பூப்போட்ட ஆடை அணிந்திருந்தார். அவரது தலைமுடி கலைந்திருந்தது. தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது அவரை நெருக்கித் தள்ளிச்செல்வது அவருக்குச் சிரிப்பாகத் தெரிந்தது போல் இருந்தது. அவர் ஏதோ பிடிபடவில்லையென்றும், அவராகவே விருப்பப்பட்டு விடுமுறையைக் கொண்டாடச் சுற்றுலா செல்வது போலவும் அவரது கைகளை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

‘’அம்மா, ஆட்களைப் பிடித்துச்சென்றதில் ஃப்ரீதா அத்தையைப் பார்த்தேன்.’’

‘’இருக்காது.’’

‘’என் கண்ணாலேயே நான் பார்த்தேன், அம்மா.’’

ஃப்ரீதா பிடிபட்டதோடு அவரது எந்த உடைமையையும் எடுத்துச்செல்ல அனுமதிக்காமல் வெளியேற்றப்பட்டார் என்பதை மாலையில் அம்மா தெரிந்துகொண்டாள். அவரது உக்ரேனிய சிநேகிதன் அவர்களுக்கு அடைக்கலமளிப்பான் என்ற ஒரே நம்பிக்கையும் தகர்ந்துபோயிற்று.

ஹ்யூகோவின் அம்மா மீண்டும் மீண்டுமாக மரியானாவைப்பற்றி அதிகமாகச் சொல்லத்தொடங்கினாள். மரியானா நகரத்துக்கு வெளியே வசிக்கிறாள். பாதாளச் சாக்கடை வழியாகத்தான் அவளது இருப்பிடத்துக்குச் சென்றடைய முடியுமென்று தெரிந்தது. பாதாள வடிநீர்க் குழாய்கள் அகன்று விரிந்தவை. நடுஇரவுக்குப் பின் அசுத்தநீர் கொஞ்சமாகவே செல்லும். அம்மா சாதாரணமான குரலில் பேசவே முயன்றாள்; அது என்னமோ வீரதீரச் செயல்போல இடையிடையே கொஞ்சம் சேர்த்துச் சொன்னாள். அவனை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவே அப்படிச் சொல்கிறாளென அவன் புரிந்துகொண்டான்.

‘’ஓட்டோ எங்கே?’’

‘’அவனும் ஒரு பாதாள அறைக்குள் ஒளிந்துகொண்டிருப்பான் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.’’ என்றாள், அம்மா, வெடுக்கென்று.

மரியானாவின் வீட்டுக்குப் பாதாளச் சாக்கடை வழியாக அழைத்துச் செல்வதாக அம்மா கூறியதிலிருந்தே, ஹ்யூகோ, மரியானாவின் முகத்தைத் தனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே மீட்டெடுத்துக் காண முயற்சித்தான். அவனும் உடனிருந்தபோது, அம்மாவை அணைத்துக்கொண்ட அவளது உயரமும், நீளமான கைகளும் தான் நினைவுக்கு வந்தன. அந்தச் சந்திப்புகள் எல்லாமே அநேகமாக மிகக் குறுகிய நேரத்துக்குள் நிகழ்ந்தவை. அவனுடைய அம்மா அவளிடம் இரண்டு பொட்டலங்களைக் கொடுப்பாள். மரியானா அம்மாவைப் பிரியத்தோடு அணைத்துக்கொள்வாள்.

‘’மரியானா ஊர்ப்புறத்திலா வசிக்கிறாள்?’’ இருளுக்குள் புதிய தடம் தேடுவது போல ஹ்யூகோ கேட்டான்.

‘’கிராமத்தில்.’’

‘’நான் வெளியே விளையாட முடியுமா?’’

‘’அப்படி நான் நினைக்கவில்லை. மரியானா உனக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிச் சொல்லுவாள். நாங்கள் சிறு வயதிலிருந்தே தோழிகள். அவள் மிகவும் நல்லவள்; ஆனால், விதி அவளுக்குச் சாதகமாயில்லை. அவ்வளவுதான். அவள் செய்யச் சொல்வதையெல்லாம் நீ நிரம்பவும் ஒழுக்கத்துடன் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்.’’

`விதி அவளுக்குச் சாதகமாயில்லை` என்பதன் பொருள் என்னவாக இருக்குமென்று நினைத்து ஹ்யூகோ ஆச்சரியப்பட்டான். அந்த உயரமான அழகிய பெண்ணை ஏமாற்றமும் மனத்தளர்ச்சியுமாக, மதிப்புக்குறைவான தோற்றத்தில் கற்பனைசெய்ய அவனுக்கு மனமில்லாமலிருந்தது.

அம்மா மீண்டும் சொன்னாள்: ‘’ ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் தலைவிதி என ஒன்று இருக்கிறது.’’

இந்தத் தொடரும் முந்தையதைப் போலவே புரிந்துகொள்ள இயலாதது.

இதற்கிடையில் ஒருநாள், அம்மா பின்புற முதுகுப்பை ஒன்றையும் சூட்கேஸ் ஒன்றையும் பாதாள அறைக்குள் எடுத்துவந்தாள். முதுகுப்பைக்குள் புத்தகங்களையும் சதுரங்கப் பெட்டியையும் டோமினோக்களையும் வைத்தாள். ஆடைகளையும் காலணிகளையும் சூட்கேசுக்குள் திணித்தாள். அது உப்பிப் பருத்துக் கனத்தது.

‘’கவலைப்படாதே, மரியானா எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வாள். நான் அவளோடு பேசிவிட்டேன். அவளுக்கு உன்னைப் பிடித்துவிட்டது.’’ என நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள், அம்மா.

‘’ நீ எங்கே போவாய், அம்மா?’’

பக்கத்து கிராமத்தில் ஒளிந்துகொள்ள ஏதாவது ஒரு புகலிடம் தேடிக்கொள்வேன்.’’

அம்மா பைபிள் வாசிப்பதை நிறுத்தினாள். ஹ்யூகோ அரிக்கன் விளக்கை அணைத்ததும் அம்மா கூப்பிடுவது போல் கேட்டது. அவள் குரல் மென்மையாக, இனிமையாக, ஆனால், கண்டிப்பானதாக இருந்தது.

‘’நீ வயதான பிள்ளையாகப் பெரியவனாக நடந்துகொள்ளவேண்டும்.’’ என்றாள். ஆனால், அது அம்மாவின் குரல் போலவே இல்லை. `மரியானா சொல்வதையெல்லாம் கேட்டு, அப்படியே செய்வேன்` என்று சொல்ல நினைத்தான். ஆனாலும் தனக்குள்ளாகவே நிறுத்திக்கொண்டான்.

இரவில் வெளியே எழுந்த கலவரக் கூச்சலில் பாதாள அறை அதிர்ந்தது. காவலர்களிடம் குழந்தைகளைப் பறிகொடுத்த அம்மாக்களின் அவலக்குரலே அதிகமாக இருந்தது. அவர்கள் துணிச்சலாகக் காவலர்களின் பின்னாலேயே ஓடித் தங்கள் குழந்தைகளைத் தந்துவிடுமாறு கெஞ்சினார்கள். அதனாலேயே காவலர்கள் வெறிகொண்டு, அந்தப் பெண்களை மூர்க்கமாகத் தாக்கினார்கள்.

குழந்தைகளைச் சிறைபிடித்துக் கடத்துவது முடிந்தபின் கல்லறைத்தோட்ட அமைதி நிலவியது. எப்போதாவது ஒரு தேம்பல் மட்டும் அடங்கிய குரலில் கேட்டது.

ஹ்யூகோ விழித்துக்கொண்டே படுத்திருந்தான். தெருவில், வீட்டில், நிகழ்கிற எல்லாமே அவனைப் பாதித்தன. ஏதோ ஒரு வாய்ப்பில், அவன் காதில்விழுகின்ற வார்த்தைகள், இரவில் அவனுக்குள் உறுமலோடு மீண்டெழுகின்றன. அவனால் படிக்க, சதுரங்கம் விளையாட, எதுவுமே முடியவில்லை. எல்லாமே கடினமாக இருந்தன. பிம்பங்களும் சப்தங்களுமே அவனுக்குள் நிறைந்திருந்தன.

‘’ ஓட்டோ எங்கே?’’ அவன் அம்மாவை விடாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

‘’ பாதாள அறையில்.’’

ஓட்டோவும் பிடிபட்டு, வாகனத்துக்குள் வீசப்பட்டு, உக்ரேனுக்குச் சென்றுகொண்டிருப்பானென்று ஹ்யூகோவுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்தது.

அவன் அம்மா கால்களைக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டு, குந்தியமர்ந்து, மரியானா வசிக்கும் இடத்தை விவரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘’ அவளுக்கு ஒரு நல்ல விசாலமான பெரிய அறையும் அதற்குள் ஒரு தனியறையும் இருக்கிறது. பகலில், நீ பெரிய அறையில் இருக்கலாம். இரவில் தனியறைக்குள் தான் தூங்க வேண்டும்.’’

‘’நான் மரியானாவின் வீட்டுக்குள்ளிருந்தாலும் அவர்கள் வந்து என்னைப் பிடிக்கலாமா?’’ மிகுந்த முன்னெச்சரிக்கையோடு ஹ்யூகோ கேட்டான்.

‘’ மரியானா ஒரு கழுகு மாதிரி உன்னைக் காப்பாற்றுவாள்.’’

‘’நான் ஏன் தனியறைக்குள் படுக்கவேண்டும்?’’

‘’பாதுகாப்புக்காகத்தான்.’’

‘’எனக்காக அவள் பைபிள் வாசிப்பாளா?’’

‘’நீ கேட்டால்.’’

‘’அவளுக்குச் சதுரங்கம் விளையாடத் தெரியுமா?’’

‘’தெரியாதென்றுதான் நினைக்கிறேன்.’’

கேள்விகளும் குறுகிய பதில்களும் மறைவான பயணத்துக்கான தயாரிப்பு என அவனுக்குத் தோன்றியது. பாதாள அறைக்குள் அமர்ந்து அமர்ந்து அவனுக்கும் வெறுப்பாகிப்போனது. முதுகுப்பையைச் சுமந்துகொண்டு அம்மாவுடன் பாதாள வடிகுழாய்க்குள் இறங்கிச்செல்லும் நாளை அவன் ஆவலுடன் எதிர்நோக்கத் தொடங்கிவிட்டான்.

‘’ அங்கே பள்ளிக்கூடம் இருக்குமா?’’ அவன் திடீரென்று கேட்டான்.

‘’அடேய், கண்ணா, நீ அங்கே மறைவாக ஒளிந்திருக்கப் போகிறாய். பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகவில்லை.’’ அம்மா வேறு மாதிரியான ஒரு குரலில் கூறினாள்.

அது அவனுக்கான தண்டனையென்று அவனுக்குப்பட்டது. அவன் கேட்டான்: “எல்லாநேரத்திலும் நான் ஒளிந்தேதான் கிடக்க வேண்டுமா?’’

‘’போர் முடியும் வரை.’’

`அப்பாடா` என்றானது, அவனுக்கு. போர் அதிக நாட்கள் நீடிக்காதென அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்.

ஹ்யூகோவின் கேள்விகள் இருட்டில் தட்டுத்தடுமாறித் துழாவுவது போன்றவைதாம்; என்றாலும் அவை அவனது அம்மாவைத் துளைத்தன. வழக்கமாக அவள் முழுத் தொடர்களாக அல்லது பாதியாகப் பதில் சொல்வாளென்றாலும் அவனை ஏமாற்றியதில்லை. அவளுக்கென ஒரு விதி வைத்திருந்தாள், அது `ஒருபோதும் ஏமாற்றாதே.` என்பதுதான். ஆனால் உண்மையாகச் சொல்வதெனில், இப்போதெல்லாம் அவள் சில விஷயங்களை மழுப்புவதும், சிலவற்றில் அவனை வேறுதிசைக்கு இழுத்து, உண்மைகளை மறைப்பதுமாகச் சிலநேரங்களில் நிகழ்கிறது. அதனாலேயே அவளது மனச்சாட்சி முள்ளாக உறுத்துகிறது. மனச்சாட்சியின் குத்தல்களிலிருந்தும் தப்பிப்பதற்காகவே அவள் ஹ்யூகோவிடம், ‘’ ஒன்றை மட்டும் நன்றாகத் தெரிந்துகொள். எவர் என்ன சொன்னாலும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொள். நாம் வேறுமாதிரியான காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள். முன்பிருந்ததுபோல் இல்லை, இப்போது’’ என்றாள்.

அம்மா வருந்துவதைப் புரிந்துகொண்ட ஹ்யூகோ, ‘’அம்மா, நான் எப்போதும் கேட்கத்தான் செய்கிறேன். எல்லாநேரத்திலும் கவனித்துக் கேட்பேன்.’’ என்றான்.

‘’நன்றி, கண்ணா.’’ என்கிறாள், அம்மா. இப்போதெல்லாம் வார்த்தைகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை அவள் இழந்துவிட்டதாக உணர்கிறாள். அவை அவள் வாயிலிருந்தும் வெளியேறுகின்றன; ஆனால் மையத்தைத் தொடுவதில்லை. உதாரணமாகச் சொல்வதென்றால் மரியானாவைப்பற்றியும் அவளது தொழில்பற்றியும் ஹ்யூகோவிடம் சொல்லிவிட வேண்டுமென நினைக்கிறாள். அதற்காக அவள் தேடும் வார்த்தைகள்தாம் அவளுக்கு உதவ மறுக்கின்றன.

‘’மன்னித்துக்கொள்.’’ என்கிறாள், திடீரென்று.

‘’எதற்காக, அம்மா?’’

‘’ஒன்றுமில்லை, என் தப்புதான்,’’ என்று சொல்லிக் கைக்குட்டையால் வாயைப் பொத்திக்கொள்கிறாள்.

ஹ்யூகோ மீண்டும் தன்னிலை இழந்தான். அவனுடைய அம்மா ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தைத் தன்னிடம் சொல்ல முயற்சிப்பதும், ஆனால் ஏதோ காரணத்துக்காகத் தயங்குவது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தத் தயக்கமே மேற்கொண்டும் அவனைப் பேசத்தூண்டியது. அவன் ஏற்கெனவே கேட்டவற்றையே மீண்டும் கேட்டான்:

“மரியானாவுக்குக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா?’’ அவன் வேறுவழியில் முயற்சித்துப் பார்க்கிறான்.

‘’அவளுக்குத் திருமணமாகவில்லை.’’

‘’ அவள் என்ன செய்கிறாள்?’’

‘’வேலை பார்க்கிறாள்.’’

விசாரணைக் கேள்விகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதற்காக அவள், ‘’ இவ்வளவு தூரம் துளைத்துக் கேட்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை. நான் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்கிறேன். மரியானா நல்லவள். அவள் உன்னைக் கழுகு போலக் காப்பாற்றுவாள். நான் அவளை நம்புகிறேன்.’’ என்றாள்.

இப்போதும் ஹ்யூகோ அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தான். அவன் சொன்னான்: ‘’ நான் இனிமேல் எதையும் கேட்க மாட்டேன், அம்மா.’’

‘’நீ எப்பொழுதுமே கேட்கலாம்தான். ஆனால், எல்லாக் கேள்விகளுக்குமே விடை உண்டு என்பதில்லை; அதை நீ சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். விளக்கம் சொல்லமுடியாத விஷயங்கள் சில இருக்கின்றன. உன் வயதுப் பையன்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களும் உண்டு.’’

அவனை ஆறுதல்படுத்துவதற்காகவே அம்மா மீண்டும் சொன்னாள்: ‘’ என்னை நம்பு, உனக்கு எல்லாமே தெளிவாகத் தெரியும் காலம் வரும். சீக்கிரமாகவே நிறைய விஷயங்களை நீ புரிந்துகொள்வாய். நீ புத்திசாலிப் பையன். விடைகள் இல்லாமலேயே உனக்கு விளங்கும்.’’

அவன் அம்மா கண்களை அகலத் திறந்தாள். அவை இரண்டும் சிரித்தன.

4

கடைசியாக அந்த இரவு வந்தேவிட்டது. அதற்குமுன், பகலில் வீட்டுக்குவீடு புகுந்து தேடுதலும் குழந்தைகளைப் பிடுங்கிச் செல்லுதலும் துயரத்தின் உச்சகட்டமும் அழுகையும் அலறலுமாக இருந்தது. கண்ணி மேலும் மேலுமாக இறுகிக் கொண்டிருந்தது. அன்று நடுஇரவுக்குப் பின் வெளியேறுவதென அம்மா முடிவெடுத்தாள். பாதாள அறைக்குள்ளிருந்த நாட்களிலெல்லாம் அவன் பயந்ததில்லை. இப்போது முட்டுக்காலிட்டு முதுகுப்பைக்குள் புத்தகங்களைத் திணிக்கும்போது அவன் கைகள் தாமாகவே நடுங்கின.

‘’எதையாவது மறந்துவிட்டோமோ?’’ விடுமுறை நாட்களில் வெளியே கிளம்புகையில், வழக்கமாகக் கேட்பதைப்போலவே அம்மா கேட்கிறாள்.

அன்று நள்ளிரவுக்குப் பின்னர்தான் அவர்கள் அந்த இருண்ட வீட்டிலிருந்தும் படிக்கட்டில் இறங்கினார்கள். ஹ்யூகோவால் அவனது அறையைக் காண முடிந்தது – எழுதும் சாய்வுமேஜை, அலமாரி, புத்தக அடுக்கு. அவனது பள்ளிக்கூடப்பை மேஜையின் அடியில் கிடந்தது. ‘’இனிமேல் எங்கே பள்ளிக்கூடம் போகப்போகிறோம்?’’ என்ற ஏக்கம் தோன்றிக் கடந்தது.

ஹ்யூகோவின் அம்மா அவசர அவசரமாகச் சிலவற்றைக் கைப்பையில் திணித்தாள். அவர்கள் பின்வாசல் வழியாகத் தெருவுக்குள் இறங்கினார்கள். தெரு இருண்டு மவுனமாகத்தான் கிடந்தது. இருந்தாலும் எவர் கண்ணிலும் பட்டுவிடாமலிருக்கச் சுவற்றோடு சுவராக ஒட்டி நடந்தார்கள். முன்பு ரொட்டிக்கடையாக இருந்த இடத்துக்கு முன்பக்கத்தில்தான் வடிகுழாயின் ஆள்நுழைபுழை இருந்தது. அதன் மூடியை அம்மா இழுத்துத் தூக்கி உள்ளே இறங்கினாள். ஹ்யூகோ சூட்கேசையும் முதுகுப்பையையும் அவளிடம் கொடுத்துவிட்டுக் கால்களைக் கீழாகத் தொங்கவிட்டான். அம்மா அவனைக் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டாள்.

நல்லவேளையாக அந்த நேரத்தில் சாக்கடை ஆழமாக இல்லை. ஆனால் நாற்றமும் மூச்சுத் திணறடிக்கும் அசுத்தக் காற்றும் அவர்களின் வேகத்தைக் குறைத்தது. சாக்கடையிலிருந்து வெளியேறும்போதும் சிலர் பிடிபட்டார்கள் என்பது ஹ்யூகோவுக்கும் தெரியும். ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவுகளில் மதுவின் மயக்கத்திலிருக்கும் காவலர்கள், தப்பி ஓடுகிறவர்களைப் பிடிப்பதற்காக கெட்டோவுக்கு வெளியே வந்து காவல்கிடக்கமாட்டார்களென அம்மா கணித்தாள். நேரம் போகப்போகச் சாக்கடையின் ஆழம் அதிகமாகிக் கெட்ட காற்று மூச்சுக்குழலை இறுக்கியது. ஹ்யூகோ நிலைகுலைந்தான். அம்மா முயற்சியில் சற்றும் தளர்ந்தாளில்லை. அவள் அவனைப்பற்றி இழுத்தாள்; கடைசியாகத் தூக்கி உயர்த்தி, வெளியே தள்ளினாள். கண்விழித்தபோது அவன் புல்தரையில் கிடந்தான்.

‘’என்னம்மா ஆயிற்று?’’ அவன் கேட்டான்.

‘’மூச்சடைத்தது. நீ மயக்கமாகிவிட்டாய்.’’

‘’ எனக்கு எதுவுமே நினைவில்லை.’’

‘’நினைப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? ஒன்றுமே இல்லை.’’ அம்மா அவன் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சித்தாள்.

ஹ்யூகோ அந்த இருண்ட இரவைப்பற்றி மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவர முயற்சித்தான்; நிகழ்ந்தவற்றையெல்லாம் ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தான்; அவன் உயிரோடிருக்கிறான்! அம்மா, சாக்கடைக்குள்ளேயிருந்து அவனை எப்படி ஆள் உயரத்துக்குத் தூக்கி, வெளியே கொண்டுவந்தாளென நினைத்து நினைத்து அதிசயப்பட்டான்.

திறந்தவெளியில், அவர்கள் அப்படியிருப்பது, அபாயமாயிற்றே! அவர்கள் கூனித் தவழ்ந்து புறப்பட்டார்கள். இடையிடையே அடிக்கடி மண்டியிட்டு நின்று, கவனித்துத்தான் நகர்ந்தார்கள். ஒருவழியாக, அருகிலிருந்த தோப்பு மரங்களுக்கிடையே மறைந்துவிட்டார்கள்.

‘’மரியானா இரவில்தான் வேலை செய்வாள். நீ தனியாக இருக்கப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.’’ அம்மா மற்றுமொரு விபரத்தைக் கூறுகிறாள்.

‘’நான் புத்தகம் படிப்பேன், கணக்குகளைச் செய்து பார்ப்பேன்.’’

‘’மரியானாவின் தனியறையில் ஒரு விளக்கு இருக்குமென்றுதான் நினைக்கிறேன்,’’ அம்மாவின் குரல் நடுங்கியது.

‘’என்னைப்பார்க்க எப்போது வருவாய்?’’

‘’ அது என்கையில் இல்லை.’’ என்றாள், அம்மா. மெல்ல ஒலித்த அந்த வாக்கியத்தின் எந்த வார்த்தையிலும் அழுத்தம் தெரியவில்லை.

பின்னர், சிறிது நேரம், எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார்கள். பாதாள அறையை விட்டு வெளியேறிச் சாக்கடை வழியாக நடந்து மேலேறி வெளியே வருவதற்குப் பலமணி நேரம் ஆகிவிட்டதைப் போலவே அவனுக்குத் தோன்றியது.

‘’அப்பாவும் என்னைப் பார்க்க வருவார்களா?’’ அவனுடைய இக்கேள்வி அம்மாவைத் துயரப்படுத்துமென அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

‘’வெளியே வருவது மிகமிக அபாயமானதென்பதை நீ பார்த்தாயில்லையா?’’

‘’ஆமாம். சரி. போர் முடிந்த பிறகு வருவீர்களா?’’

‘’உடனேயே வந்துவிடுவோம். ஒருநிமிடம் கூடத் தாமதிக்கமாட்டோம்.’’ இப்போது சரியான வார்த்தைகள் கிடைத்துவிட்டதற்காக அவள் மகிழ்ந்தாள்.

பின்னர், அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போகப்போவதில்லையென்றாள். அவள் அருகிலுள்ள கிராமத்துக்குச் செல்வாள். அங்கே அவளுக்கு ஒரு பள்ளித்தோழி இருக்கிறாள். பிரச்சினைகள் தீரும்வரை அவள் பாதுகாப்பில் ஒளிந்துகொள்ளச் சம்மதிப்பாளென அம்மா நம்புகிறாள். ஒருவேளை அவள் மறுத்துவிட்டால், கிளினிட்சியா கிராமத்துக்குச் செல்வாள். அங்கே ஹ்யூகோவின் தாத்தா,பாட்டி வீட்டில் வேலைசெய்த நல்ல, இணக்கமான, வயதான பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள்.

‘’நீ ஏன் என்னோடேயே இருக்கக்கூடாது?’’

‘’அந்தத் தனியறையில் எனக்கு இடம் போதாதே.’’

பின்னர் அவள் சத்தமாக வாசிப்பதைப் போல, மனப்பாடம் ஒப்பிப்பதைப் போலக் கடகடவெனப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் எதைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாளென ஹ்யூகோவுக்குப் புரியவில்லை. தெரிவிக்கக் கடினமான ஏதோ ஒன்றைத் தனக்குச் சொல்லமுயற்சிக்கிறாளென்று மட்டும் உணர்ந்துகொண்டான். அது, அவள் குரல்தான், ஆனால் வழக்கமானதாக இல்லை.

‘’அம்மா?’’

‘’என்ன?’’

‘’அப்படியென்றால், நீ என்னைப் பார்க்க வருவாய். அப்படித்தானே?’’ வார்த்தைகள் அவன் வாயிலிருந்தும் வெடித்தன.

‘’நிச்சயமாக வருவேன். அதிலென்ன சந்தேகம் உனக்கு?’’

மவுனம் இருளோடு இணைந்து கனத்தது. மென்மையான தரையிலிருந்து புல்லின் வாசம் கிளம்பியது. ‘’இலையுதிர் காலம்’’ என்றாள், அம்மா. அந்த இரவின் நினைவுகளை, அச்சங்களை, மூச்சுத்திணறல்களை, அவள் குரல் துடைத்தெறிந்தது. அவன் நினைவுகளுக்குள்ளிருந்து அமைதியும் இனிமையும் கொண்ட கடந்தகாலக்காட்சிகள் எழுந்தன.

இலையுதிர் காலத்தில் எப்போதும், அவர்கள் ஒரு வாரம் கார்பாத்தியான் மலைகளுக்கு இலைகள் உதிர்வதைக் காண்பதற்காகவே செல்வதுண்டு. பூமியின் மீது இலையுதிர் காலம் பலப்பல வண்ணங்களாகப் படுத்துக்கிடக்கும். அவர்கள் மெது மெதுவாகக் காலெடுத்து வைப்பார்கள். மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்து கிடக்கும் பெரும்பெரும் ஒளிர்வண்ண இலைகளை மிதித்துவிடக் கூடாதல்லவா! அவன் அப்பா குனிந்து ஒரு இலையை எடுத்துப் பார்த்து, ‘’வீணாகிவிட்டது,’’ என்றார்.

‘’எது வீணாகிவிட்டது?’’ அம்மா படக்கென்று குறிப்பாகக் கேட்டாள்.

‘’ அதன் அழகுதான்.’’

இன்னும் எத்தனையோ அற்புதமான விஷயங்கள் அப்போது பேசப்பட்டன. ஆனால், ஹ்யூகோ அவற்றை உள்வாங்கிக்கொள்ளவில்லை, அல்லது, அவற்றை அவன் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அந்தக் காலங்களில் பெற்றோருடனான அவனது பிணைப்பு மென்மையும் இனிமையுமானது.

‘’ தவறான முடிவு, நாம் தவறு செய்துவிட்டோம். பரவாயில்லை; இப்போதாவது சரிப்படுத்திக் கொள்வோம். நாம் வீட்டுக்குப் போய்விடலாம். ஏற்கெனவே தாமதமாகிவிட்டது’’ என அம்மா சொல்லப்போவதாக ஒரு கணம் அவனுக்குத் தோன்றியது. பலநேரங்களில் அம்மா அதுபோன்ற நம்பிக்கை வாசகங்களைப் பயன்படுத்துவதுண்டு. அது அம்மாவின் நல்லார்வ உறுதிப்பாடு. அவனுடைய தந்தை அக்கூற்றுகளை விரும்பியதோடு அவரது தனிவழிகளில் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கவும் முயல்வதுண்டு.

அம்மா, கண்களை அகலத்திறந்து, ஹ்யூகோவை நேராகப் பார்த்து, ‘’இப்போது, எப்படி இருக்கிறது?’’ எனக் கேட்டாள்.

‘’ நன்றாக, அருமையாக.’’

‘’ கடவுளுக்குத்தான் நன்றிசொல்லவேண்டும். இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் நாம் மரியானாவின் வீட்டுக்குப் போய்விடலாம்.’’

கார்பாத்தியான் நினைவுகளில் திளைத்திருந்த ஹ்யூகோ, முடிந்தவரையிலும் பிரிவினைத் தாமதப்படுத்தும் விருப்பத்தில், ‘’ ஏன், அப்படி ஓடவேண்டும்?’’ என்றான்.

‘’மரியானா ஏற்கெனவே நமக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பாள். இப்போதே நேரங்கடந்துவிட்டது. இனிமேலும் அவளைத் தாமதிக்க வைக்கக் கூடாது.’’

‘’ இன்னும் கொஞ்ச நேரந்தான், அம்மா.’’

‘’ கூடாது, கண்ணா. நான் நினைத்ததையும் தாண்டி நிரம்பவும் நேரமாகிவிட்டது.’’

`நான் நினைத்ததையும் தாண்டி` என்ற சொற்றொடரை ஹ்யூகோ அறிவான். ஆனால், இப்போது அது பிறிதொரு இடத்திலிருந்து, பிறிதொரு நேரத்தில் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

‘’இப்போது, மணி என்ன இருக்கும்?’’ ஹ்யூகோ கேட்டான்.

‘’நள்ளிரவு தாண்டி இரண்டரை.’’

‘’ இது என்ன புதுமை! என்ற சிந்தனை அவனுக்குள் தோன்றிப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. எதற்காக அம்மா அப்படிச் சொல்லவேண்டும்? `நள்ளிரவு தாண்டி`? ஊர் முழுவதற்குமே வெளிச்சம் இல்லை. எங்குமே இருட்டுதான். ஒரே மையிருள். அப்படியும் `நள்ளிரவு தாண்டி` என ஏன் சொல்லவேண்டும்? இரண்டரை என்றாலே போதாதா?

‘’காலம் கடந்து, நிரம்ப, நிரம்பவும் நேரமாகிவிட்டது. மரியானா இன்னும் கவலைகொள்ளும்படித் திகைக்க வைக்கக்கூடாது. நாம் கொஞ்சம் முயன்றால் போதும், அரைமணி நேரத்தில் அங்கே போய்விடலாம்.’’ அம்மா மென்மைக் குரலில் கூறினாள்.

5

ஹ்யூகோவின் அம்மா சரியாகத்தான் சொன்னாள். நெடுநேரம் ஆகும் முன்பே அவர்கள் ஒரு ஒடுங்கிய மரக்கதவு வாயில் முன் நின்றார்கள். அம்மா கதவைத்தட்டியதும், யாரெனக் கேட்ட பெண்குரலுக்கு `ஜூலியா` என்றாள்.

கதவு திறந்தது. வாயிலில் நீண்ட இரவு உடை அணிந்த ஒரு உயரமான பெண் தோன்றினாள்.

‘’வந்துவிட்டோம்,’’ என்றாள், அம்மா.

‘’உள்ளே வாருங்கள்,’’

‘’உனக்குத் தொந்தரவளிக்க மாட்டேன். சூட்கேசில் ஹ்யூகோவின் ஆடைகள் இருக்கின்றன. முதுகுப்பையில் புத்தகங்களும் விளையாட்டுச் சாமான்களும் வைத்திருக்கிறேன். சாக்கடைக் குழாய்கள் வழியாகத்தான் வந்தோம். உடைகள் அழுக்காகியிருக்காதென்றுதான் நினைக்கிறேன். உனக்கு ஹ்யூகோவைத் தெரியும்தானே?’’

அவள், ‘’முன்பு பார்க்கும்போது இருந்ததைவிடவும் நன்கு வளர்ந்திருக்கிறான்.’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே அவனைப் பார்த்தாள்.

‘’நிரம்பவும் நல்ல பையன்.’’

‘’நிச்சயமாக’’

மரியானா உன்னைக் கவனித்துக்கொள்வாள். நீ நிரம்ப சின்னப்பிள்ளையாக இருக்கும்போதிலிருந்தே உன்னை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாள்.’’

‘’அம்மா,’’ மேற்கொண்டும் பேசவிடாமல் அவன் உதடுகள் தடுத்தபோதும் அழைத்தான்.

‘’நான் உடனே கிளம்பவேண்டும். விடிவதற்குள் கிராமத்திற்குப் போய்விடவேண்டும்.’’ அம்மா என்றுமில்லாத அவசரத்தில் பேசினாள். அவள் கைப்பையிலிருந்து பளபளப்பான ஒன்றை எடுத்து மரியானாவிடம் அளித்தாள்.

‘’ என்ன? இது!’’ என்று நகையைப் பார்க்காமலேயே மரியானா கேட்டாள்.

‘’ இது, உனக்கு.’’

‘’அய்யோ, கடவுளே! அப்படியென்றால், நீ?’’

‘’ இப்போதே கிளம்பி செரீனாவிடம் போய்விடப்போகிறேன். சூரியன் உதிக்கும் முன்னாலேயே போய்விடலாமென நினைக்கிறேன்.’’

‘’ கவனமாகப் போ.’’ என்ற மரியானா, அம்மாவை அணைத்துக்கொள்கிறாள். ’அம்மா’’ இன்னும் ஒரு கணமாவது அம்மாவோடு நீடித்திருக்க அவன் முயற்சித்தான்.

‘’நான் போகவேண்டும், கண்ணா, பத்திரமாகப் பார்த்து, நடந்துகொள்.’’ எனச் சொல்லிய அம்மா, அவன் நெற்றியில் முத்தம் பதித்துத் தன்னை அவனிடமிருந்தும் விடுவித்துக்கொள்கிறாள்.

`அம்மா` மீண்டும் அழைக்கவிருந்த அவன் தொண்டைக்குள்ளேயே வார்த்தைகள் அடைத்துக்கொண்டன.

அம்மா பிரிந்து செல்வதைக் காண, ஹ்யூகோ எப்படியோ சமாளித்துக்கொண்டான். புதர்களுக்குள்ளாக அவள் புகுந்து, தாவித்தாவி, விரைவாகச் சென்றாள். அம்மா முழுவதுமாக இருளுக்குள் மறைந்தபின், மரியானா கதவை இழுத்து மூடினாள்.

அது நிரந்தரமான பிரிவு. ஆனால், ஹ்யூகோ அதை முழுவதுமாக உணரவில்லை. ஒருவேளை, இரவின் குளிர் காரணமாக, அப்படி இருந்திருக்கலாம். அல்லது அவன் நனைந்துபோயிருந்ததால், அல்லது அவனது சோர்வின் காரணமாக இருக்கலாம்.

அவன் மிகவும் குழம்பிப் போயிருந்தான். ‘’அம்மா போய்விட்டாள்’’ என்றான்.

‘’ மீண்டும் வருவாள்.’’ என்றாள், மரியானா, உணர்வில்லாமலேயே. சும்மா, ஒரு பேச்சுக்காக.

***

குறிப்பு : மரியானா பாலியல் விடுதியிலேயே தங்கித் தொழில் செய்பவள். அந்தப் பாலியல் விடுதிக்குள்ளேயே எல்லோர் கண்ணிலும் மண்ணைத் தூவி ஹ்யூகோவை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைவாக வளர்க்க வேண்டும்.


மனநோயர் காப்பகத்தில் பின்காலனிய நாட்டின் கவிஞன்

ரமேஷ் பிரேதன் (1964)

 

புதுவை மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இவர் இதுவரை நாவல், சிறுகதை, நெடுங்கதை, கவிதை, காவியம், நாடகம், கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு முதலிய துறைகளில் 27 நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவர் கவிதைக்காகவும் நாவலுக்காகவும் புதுவை அரசின் கம்பன் விருதை இருமுறை பெற்றுள்ளார். காந்தியைக் கொன்றது தவறுதான் என்ற நூலுக்காக சுஜாதா கவிதை விருது – 2010 இவருக்கு வழங்கப் பட்டுள்ளது. பன்றிக்குட்டி தொகுப்புக்காக களம் புதிது கவிதை விருது – 2011 வழங்கப் பட்டுள்ளது.

•••

 

பாரீசும் புதுச்சேரியும்

 

உடும்பு உப்புக் கறியும் சூடு தணியாத பாத்திரத்தில் சோறும் இரண்டு லிட்டர் போர்தோ ஒயினுமாக மின்சார இணைப்பு இல்லாத தென்னந்தோப்பின் நடுவே அமைந்த எனது குடிலின் கதவைத் தட்டினாள். இரவு மணி எட்டு.

 

வெளியில் மழை நின்ற பாடில்லை. மழை அங்கியை அவிழ்த்து குளியலறை கொக்கியில் மாட்டினாள். எண்ணெய் விளக்கொளியில் ரெம்ராண்டின் கித்தானில் தொங்கும் மாட்டுத் தொடையைப் போல் திரட்சியாக ஒளிர்ந்தாள்.

 

என் மீது ஏன் இவ்வளவு கருணை என்று கேட்கிறேன். நான் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் க்ளோத் லெவிஸ்த்ரோஸின் த்ரீஸ்த் த்ரோப்பிக் நூலை எனது மடியிலிருந்து எடுத்து மூடி வைக்கிறாள். மொழிபெயர்த்த தாள்களை ஒழுங்குபடுத்தி மேசைமீது வைக்கிறாள்.

 

உள்ளாடை அணியாத கையில்லாத சிவப்பு மேலாடைக்குள் மழையில் நனைந்த இரு முள்ளம்பன்றிகள். மழிக்கப்படாத அக்குள் தான் எனக்குப் பிடிக்கும் என அறிந்தவள். மெழுகுவர்த்திகளைக் கொத்தாகக் கொளுத்தி ஆங்காங்கே நிறுத்துகிறாள்.

கூரைமேல் மழையின் இரைச்சல்.

 

எதிரில் இருக்கையில் அமர்கிறாள். நீல அரைக்கால் ஜீன்ஸ் சிவப்புச் சட்டை. மூன்று நாள் பட்டினி. முதலில் எதைச் சாப்பிடுவது?

 

என்மீது ஏன் இத்தனை பரிவு? மீண்டும் கேட்கிறேன். ‘இலங்கை சிங்கள நண்பன் கொடுத்தான். மனக் குகையில் சிறுத்தை எழும் தொகுப்பைப் படித்தேன். பாரீஸிலிருந்து உன்னைத் தேடிவந்துவிட்டேன்’ – பிரஞ்சு மொழியில் சொல்லியபடி சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைக்கிறாள். நான் புகைகிறேன்.

 

பெண்குளம்

 

தேனொழுகும் பூ

அதன் பெயர் தாமரை

எனினும் இலையின் மேல்

தாவி அமர்ந்து

நாக்கை நீட்டுகிறது

தவளை

 

பேச்சுவார்த்தை

 

என்னை வெட்டுவதற்கு முன்

உனது ஆயுதத்திற்கு நான்

முத்தமிட வேண்டும் – அதனால்

கூர்மை பெற்று

பிசிறில்லாமல் எனது

கழுத்தை வெட்டும்

எனக்காக ஒரு கணம்

பொறுத்ததற்காக நன்றி  நண்பா

download (1)

பூவில் வண்டு – ராமலக்ஷ்மி

பூவில் வண்டு

சிரம் தாழ்த்தி – ராமலஷ்மி

சிரம் தாழ்த்தி.. (1)

முரண்பாட்டுக் குவியல் – கிருஷ்ணமூர்த்தி

images (8)

குழந்தைகளுக்கான திரைப்படங்கள் அல்லது குழந்தைகளை பற்றிய திரைப்படங்கள் இவற்றில் இருக்கும் மற்றும் இவற்றோடு எனக்கிருக்கும் முரண்பாடுகளையே எழுத இருக்கிறேன்.

குழந்தைகள் மையமாகும் எப்படிப்பட்ட திரைப்படங்களும் தலையாக செய்ய வேண்டிய ஒரு விஷயம் பார்ப்பவர்களை தங்களது குழந்தைப்பருவங்களுக்கு இழுத்து செல்ல வேண்டும். இல்லையெனினும் தங்களது குழந்தைகளை எண்ண வைக்க வேண்டும். அவர்களின் கவனிக்க மறந்த குழந்தைத் தனங்கள் கண்முன் வந்து செல்ல வேண்டும். திரையரங்கை விட்டு வெளிவரும் போது ஏதேனும் ஒரு குழந்தையை அப்படி காண முடியாதா என ஏங்க வைக்க வேண்டும். இதை ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தில் திரைப்படம் செய்தாலும் அப்படத்திற்கு நான் அடிமை.

அப்படி நான் சமீபத்தில் சிக்கிய ஒரு திரைப்படம் தான் இயக்குனர் ராமின் தங்க மீன்கள்.

இப்படத்தை உயர்த்திப் பேசினாலும் நிறைய இடங்களில் என்னை இப்படம் ஏங்கவே வைத்தது. இப்படியொரு கதைக்களம் கிடைத்தும் என்னை ஏன் காட்சியில் ராம் ஏமாற்றியிருக்கிறார் என்பதே என் ஏக்கம். இந்த பதிவு குறும்பதிவாக இருக்கலாம். ஆனால் இதில் நான் எழுப்புவது கேள்விகள். பதில் கிடைக்குமா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. இருந்தும் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இப்படத்தை முதல் நாளிலேயே பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். கல்லூரி இருந்ததால் என்னால் செல்ல முடியாமல் சமீபத்தில் தான் பார்க்க முடிந்தது. இதை பார்த்த என் நண்பர்கள் சிலர் ஏகப்பட்ட சிறுகதைகள் இப்படத்தில் கிடைக்கிறது என்றனர். என்னால் நம்பமுடியவில்லை. காரணம் இலக்கியங்கள் இதுவரை நுண்ணியமாக படமாக்கப்பட்டதில்லை. இப்படமோ அதில் ஜெயித்திருக்கிறது.

சிறுகதையை நன்றாக அணுகினால் ஒரு கதை முடியும் தருணத்திலோ அல்லது ஒரு சம்பவம் முடியும் தருணத்திலோ குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரம் ஏதேனும் உணர்வுகளை மிச்சமாக மனதில் வைத்திருக்கலாம். சம்பவமே தனக்குள் அறுபட்ட அல்லது திருப்தி கொண்ட உணர்வை தன்னுள் தேக்கி வைத்திருக்கலாம். அதை அந்த எழுத்தாளர் ஏதேனும் பொருட்களை, அக்கதை சம்மந்தபட்ட பொருட்களை குறியீடுகளாக வைத்து சமன்படுத்துவார். அது அந்த கதைகளின் உச்சமாக இருக்கும். இன்னமும் சில இடங்களில் மௌனமே பெரும் பகுதியாய் இருக்கும். அங்கெல்லாம் அந்த கதாபாத்திரங்கள் சின்ன சின்ன சப்தங்களை கேட்டுக் கொண்டிருப்பதாக முடிப்பார்கள். இதை அவ்வளவு அழகியலோடு பதிவு செய்திருக்க்கிறார் இயக்குனர் ராம்.

சின்னதாய் ஒரு எடுத்துக்காட்டு. ராமின் அப்பா நன்கு பணம் படைத்தவர். ராமோ தன் நான்கு மாத சம்பளம் கிடைக்காமல் திண்டாடுபவன். இந்நிலையில் அவனுடைய பழக்கம் தினமும் தன் மகள் செல்லம்மாளை பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவது. அப்போது வேலை செய்து பட்டறையிலிருந்து வெள்ளி பூசிய முகத்துடனேயே வருவான். அதனாலேயே அவனை செல்லம்மாள் தன் தோழிகளிடத்தில் என் அப்பா சில்வர் மேன் என்று சொல்லியிருப்பாள். இப்படி தினம் வரும் போது ஒரு நாள் ராமின் அப்பா காரில் வந்து இன்று நான் என் பேத்தியை காரில் அழைத்து செல்கிறேன் என்கிறார். ராமோ என் மகள் என்னுடன் சைக்கிளில் வரவே ஆசைப்படுவாள் என்று வாதாடுகிறான். அவரோ காரே அவளுக்கு வசதியானதுடா என்று சமாதானப்படுத்த பார்க்கிறார். அவளோ சாமர்த்தியமாக தன் பைகளை தாத்தாவிடம் கொடுத்துவிட்டு அப்பவுடன் சைக்கிளில் செல்கிறாள். வெகு தூரம் செல்கின்றார். வீடும் பள்ளியும் தூரம் என்பதால் இந்த வெகு தூரம். இந்த தூரத்தினிடையில் செல்லம்மாள் பள்ளியில் நடந்த விஷயங்களை சொல்ல ஒரு சிறுகதை காட்சியாக காண்பிக்கப்படுகிறது. அவள் சொல்லி முடித்தவுடன் ராம் தன் சைக்கிள் கண்ணாடியில் பின்னால் தன் அப்பா வருவதை காண்கிறான். சைக்கிளை நிறுத்தி செல்லம்மாளிடம் தாத்தா உனக்காக ஆசையா வந்திருக்கிறார், ஏமாந்து போகக்கூடாது அதனால் மீத தூரத்தை அவருடன் பயணித்து வா என்கிறான். அவளுக்கு அப்பா பிடிக்கும் என்பதால் அவளும் சரி என்று காரில் அமர்கிறாள். தாத்தா ராமிடம் சொல்லும் வசனம் – நான் தான் சொன்னேன்ல கார்தான் வசதியா இருக்கும்னு. . .

இதை நீளமாக எழுதினால் நிச்சயம் ஒரு உன்னத சிறுகதையாக வரும். அதற்கேற்றார் போல கடைசி வரி. இது இப்படத்தின் ஒரு பதினைந்து நிமிடங்கள். இதைப் போல் இன்னமும் எத்தனையோ சிறுகதைகள் புதைந்து இருக்கிறது. இருந்தும் இதனுடன் நான் முரண்படுகிறேன்.

யதார்த்த சினிமா என்றும் இவர்கள் எடுக்கும் சினிமாவை என்னால் ஏன் யதார்த்த உலகில் காண முடியவில்லை ? இவர்கள் யதார்த்த சினிமா என்பதற்கு நான் காண்பிப்பது போல் யதார்த்த வாழ்க்கை இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்னும் ஏக்கத்தின் விளைவா ? அல்லது நாம் வாழும் சமூகத்தில் இப்படிப்பட்ட உறவுகளை காண்பது அறிது என்பதன் பகடியா ? எப்படி நான் தங்கமீன்களையும் தெய்வத் திருமகளையும் அர்த்தப்படுத்துவது ? இந்த இரண்டு படங்களே என் நினைவில் வந்ததால் பதிவு செய்கிறேன்.

மேலும் சுய வதைகளை காண்பித்து ஒரு பச்சாதாபத்தை ஏற்படுத்த நினைக்கும் மனோபாவத்தை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது ? இருவருக்கிடையே இருக்கும் அன்பை பிரிவு மட்டுமே அர்த்தப்படுத்துமா ? பிரிவைத் தாண்டி ஒரு உறவை ஆழமாக காண்பிக்க முடியதா ? இதிலும் பிரிவே பிரதானமாகிறது. பிரிவு அன்பின் ஆழத்தை அதிகபடுத்தும் பருவம் என்பதை மறுதலிப்பவன் அல்ல நான். ஆனால் அதை காண்பிக்க தங்க மீன்கள் படத்தில் சுய வதை காட்சிகள் அதிகமாக உள்ளதன் காரணம் என்ன ? (ஆனந்த) கண்ணீரை பார்வையாளன் கண்களில் தாரை தாரையாய் வரவழைக்க வேண்டும் என்பது தான் படத்தின் வெற்றியை தீர்மானிக்கிறதா ? ஒரு இடத்தில் கூட ராமின் நடிப்பு என்னை ஈர்க்கவில்லை. அவர் தனி ட்ராக்கில் நடிகிறாரோ என எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

இது மட்டும் தானா எனில் படத்தில் செல்லம்மாவின் பாத்திர அமைப்பு. இனி என்னால் எப்பட்த்திலும் காண முடியாது. ஒரு வேளை வெளிநாட்டுப் படங்களில் வந்து நான் பார்த்திராமல் இருக்கலாம். இப்போதைக்கு அந்த பாத்திர படைப்பு தான் உச்சமாக படுகிறது. குழந்தைகளின் மனவுலகம் ஒரு மாபெரும் புதிர். அவர்களாக எழுப்புவது தான் அந்த புதிர். தனி நபர்களை எதிர்த்து அந்த புதிர்கள் எழுப்பப்படுவதில்லை. ஒட்டு மொத்த உலகமே அதற்கு பதில் சொல்ல கடமைபட்டிருக்கிறது. அந்த புதிரையோ யாராலும் எளிதில் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவர்களின் மனவுலகில் இன்னமும் கண்டுபிடிக்கப்படாத விஷயங்கள் ஒளிந்திருக்கலாம். ஓருவேளை சில நூறாண்டுகளுக்கு பின் அவை உண்மையாகக் கூட ஆகலாம். சிறுவயதிலோ அவர்கள் முட்டாள்களாகவோ விடலைகளாகவோ பகடி செய்யப்படுகிறார்கள். இருந்தும் கவலையின்றி அவர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் உலகில் எதையோ சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த பாத்திரமும் எனக்கு செயற்கையாகவே திரையில் தெரிந்தது.

இந்த அனைத்து கதாபாத்திரங்களிலும் குவிந்து ஒருப்பது nuances. இந்த பதத்தை சாரு நிவேதிதாவின் கட்டுரையிலிருந்து கண்டறிந்தேன். இதன் அர்த்தம் இருவேறு முரண்படும் உணர்வுகளை கதையில் வைப்பது. இப்படம் சார்ந்து சொல்ல வேண்டுமெனில் மகளின் சந்தோஷம் மிகு எதிர்பார்ப்பும் அப்பாவின் பணமற்ற இயலாமையும். இந்த முரண்பாடுகள் நிச்சயம் காதல் அன்பு சார்ந்த படங்களில் அதி முக்கியமானதே. ஆனால் தொடர்ந்து அப்படியே காட்டும் போது திரைப்படம் திகட்டி விடுகிறது. இப்படம் முதல் காட்சியிலிருந்தே பார்வையாளர்களுக்கு கண்ணீரை வரவழைக்க ஆரம்பிக்கிறது. காட்சிக்கு காட்சி nuances குப்பையாய் இருக்கிறது. எப்படிப்பட்ட சந்தோஷ காட்சிகள் வந்தாலும் திரைக்கதையால் எதோ ஒரு சோகம் சார்ந்து அல்லது பார்ப்பவர்களின் கண்ணீர் சார்ந்து அதன் முடிவு செல்கிறது. அப்படியே முடிகிறது. திரையரங்கமே கண்ணீரில் படத்தை கொண்டாடுகிறது.

படத்தில் நடிப்பை ரசித்தது சில இடங்களில் மட்டுமே. அதில் குறிப்பானது செல்லம்மாளின் அம்மா கதாபாத்திரமாக வருபவரின் சில காட்சிகள். அவையும் சோகம் சார்ந்ததே!

இதனால் தான் எனக்கு இப்படத்தின் காட்சி படிமங்களோடு ஒன்ற முடியாமல் போய்விட்டது. திரையரங்கில் அமர்ந்திருக்கும் போது யாரோ ஒரு கதை சொல்லியின் அழகான கதை சொல்லும் திறமையில் கதை கேட்பது போலவே தான் நான் அமர்ந்திருந்தேன். கதை எழுதிய ராமை மட்டுமே நான் ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். மனதில் கதைகளை அசைபோட்டு இப்போது ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய். . .

 

வால்வோ காரும் கொன்றைப் பூவும் – குமாரநந்தன்

 download (19)

 

 

பிரான்ஸ் மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு டூர் செல்லவிருந்த எண்ணத்தை அவர்கள் தள்ளி வைத்து விட்டார்கள். ஐஸ்லாந் அருகே சீறும் எரிமலையின் காரணமாக ஐரோப்பிய நாடுகள் முழுவதும் எரிமலை சாம்பல் படர்ந்து விமானங்கள் ரத்தானதை மட்டும் ஒரு காரணமாக சொல்ல முடியாது. ஒரு மிகப் பெரிய ப்ராஜக்டை முடித்து 20 சதவீத லாபத்தைக் கொண்டாட முடிவு செய்திருந்தார்கள். கம்பெனியின் வளர்ச்சியையும் புகழையும் இனி யாராலும் தடுக்க முடியாது என்ற நினைவு அவர்களின் கொண்டாட்ட மனநிலையைத் தூண்டிக்கொண்டே இருந்தாலும் அவர்கள் மூன்று பேரும் இன்னும் ஒரு நாள் கூட ஒரு கிராமத்தில் தங்கி அதன் வாழ்க்கையை அனுபவித்ததில்லை யென்று பிரதாப் நினைவூட்டிவிட்டான். விஷ்ணுவும், பால சந்திரனும் அதைப்பற்றித் தீவிரமாக சிந்தித்தார்கள். மூன்று பேருடைய வாழ்விலும் கிராமம் ஒரு நாள் கூட இடம் பெற்றதில்லை. அதை அவர்கள் சினிமாவிலும் கதைகளிலும்தான் தெரிந்திருக்கிறார்கள்.

இந்த கொண்டாட்டத்தை கிராமத்திற்கு ஏன் கொண்டுபோக வேண்டும். இந்த முறை ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு முடியாவிட்டால் தைவான் அல்லது கோலாலம்பூர் போகலாம் வேறு எப்போதாவது கிராமத்துக்குப் போய்க் கொள்ளலாம் என்று விஷ்ணு சொன்னான். பாலா அவனை ஒரு புன்னகையோடு திரும்பிப் பார்த்து இப்போது இல்லையென்றால் எப்போதும் இல்லை என்று விளம்பர பாணியில் சொன்னான். இனிமேல் கம்பெனி மிகப் பெரிய பிரபலம் அடையப்போகிறது. வேலைப்பளு கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரிக்கப் போகிறது. மேலும் இனி பெரும்பாலும் வேலை நிமித்தமாக வெளிநாடுதான் செல்ல வேண்டியிருக்கும் அந்த சமயத்தில் இந்த டூர் அர்த்தமில்லாததாய்ப் போய்விடும். என்று வரிசையாக காரணங்களை அவன் அடுக்க ஆரம்பித்தவுடன் விஷ்ணு சரி என்றுவிட்டான்.

ஐஸ்கிரீம் வெள்ளையில் வால்வோ கார் வெய்யிலில் மின்னியது. புதிய தார்ச்சாலை கறுப்புக் கம்பளமாய் நீண்டு கிடந்தது. துணிமணிகள் பிஸ்கட்டுகள் கூல்டிரிங்குகள் சிகரெட் பாக்கெட்டுகள் மற்றும் சிப்ஸ் நொறுக்கு வகைகள் என மானாவாரியாக தயார் செய்து கொண்டு கிளம்ப இரவு ஒரு மணி ஆகிவிட்டது. எங்கே போவது என அவர்களிடம் எந்தப் பயணத் திட்டமும் இல்லை. தென் திசை வழியே நகரத்தைக் கடக்கும் தார்ச்சாலையில் சென்று கொண்டே இருப்பது எங்கே மனதுக்குத் தோன்றுகிறதோ அங்கே ஒரு கிராமத்தில் புகுந்து தங்கிக் கொள்வது என்று முடிவு செய்து கொண்டார்கள். இப்படி ஒரு திட்டத்தோடு புறப்படும் செயலின் அபத்தத்தை எண்ணி பிரதாப் வியந்து கொண்டிருந்தான். அவனுக்காகப் பயனத் திட்டத்தில் ஒரு சிறிய மாறுதல் கொண்டு வரப்பட்டது. அப்படி எதுவும் கிராமம் அமையவில்லை யென்றால் நேராகக் கிளம்பி கொடைக்கானல் சென்றுவிடுவது. இந்த மாற்று ஏற்பாட்டினால் பிரதாப் ஓரளவு திருப்தியடைந்தான்.

கிளம்பியதிலிருந்து பிரதாப்தான் டிரைவ் செய்து வந்தான். மூவரும் கட்டற்ற மனநிலையில் உரத்துப் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் ஒரு இரண்டு மணிநேரத்தைப் போக்கியபின் பிரதாப்பைத் தவிர மற்ற இருவரும் உறங்கிவிட்டார்கள். ரோட்டின் நடுவிலும் ஓரங்களிலும் ஒட்டியிருந்த செந்நிற புளாரசன்ட் ஸ்டிக்கர்களை வேடிக்கை பார்த்தவாறு அவன் சீராக டிரைவ் செய்து கொண்டு வந்தான். ஒரு மரத்தடியில் நிறுத்தி சிறுநீர் கழித்துவிட்டு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான். மித்தியையும் கூட்டி வந்திருக்கலாம் என்று நினைத்தான். மித்தியைக் கூட்டி வந்திருந்தால் எப்படியெல்லாம் இருக்கும் என்று கற்பனை ஓடியது. அப்படியே அரை மணிநேரம் ஓடிவிட்டது. அப்போது அவன் காரின் மீது சாய்ந்திருந்தான். அப்படியே தூங்கிவிட்டானோ என்னவோ தெரியவில்லை. ஒருவேளை தான் தூங்கிவிட்டோமா என்று யோசித்தான். தூங்கித்தான் இருக்க வேண்டும் தூங்கியதும் விழித்திருந்ததும் தெரியாத ஒரு நிலையை வாழ்க்கையில் அவன் இப்போதுதான் அனுபவித்திருக்கிறான். மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது.

விடிகாலை நேரம் மற்ற இருவரும் முழுவதுமாக தூக்கத்தின் பிடியில் இருந்து விடுபட்டு விட்டார்கள். கடையில் டீ சாப்பிட்டுவிட்டு பாலா டிரைவிங் சீட்டுக்கு வந்துவிட்டான். நீ தூங்கறதா இருந்தா தூங்கு என்று விட்டு சிடியை ஆன் செய்தான். எதிரொலிக்கும் டிரம்ஸ் இசையோடு பாடல் துவங்கியது. இப்படி சிடி போட்டா நான் எப்படித் தூங்கறது என்றுவிட்டு ஏசியை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக்கினான். ஏன்டா இவ்வளவு ஏசி வைக்கற எனக்கு அப்பத்தான் தூக்கம் வரும். ஆனால் பிரதாப்புக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. நம்ம ஆளுங்களைக் கூட்டி வராம இந்த டிரிப் ரொம்ப அபத்தமா இருக்கு என்றான்.பாலா நினைச்சுப்பார் உன்னோடி மித்தியோ இல்லை என்னோட ரிஷிமாவோ இப்படி வரத் துணிவாங்களா சிட்டியில இருக்கிற ஏதாவது கடற்கரைக் காட்டேஜூக்கு வந்தாலும் வருவாங்க கிராமத்தில வந்து தங்கச் சொன்னா நம்ம காதலை அவங்க கேன்சல் செஞ்சாலும் செஞ்சிடுவாங்க. என்றான். விஷ்ணு அட்டகாசமாகச் சிரித்தான். அவன் முழுமையாகச் சிரிக்கும் போது எல்லாமே மிக அழகாக் மாறிவிடும்.

சக்கரங்கள் தீய்ந்து விடும் அளவுக்கு திடீரென வண்டியை நிறுத்திவிட்டு கண்ணாடிய கீழ இறக்கு என்றான். என்னடா என்றபடி பிரதாப் கண்ணாடியைக் கீழே இறக்கினான். பாலா சாலையின் இடதுபுறம் கண்ணைக் காட்டினான். இரண்டு புறமும் மரங்கள் அடர்ந்த சாலை கிழக்கே சென்று கொண்டிருந்தது. மிக நீண்ட தொலைவில் மலைத் தொடர் ஒன்று வேலியைப் போல இருந்தது. நாம இப்படியே போலாமா என்றான். விஷ்ணு அந்தச் சாலையையே வெறித்துப் பார்த்தான். அது ஏற்கனவே அவன் நினைவில் இருந்தது. அதை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறான். மிகத் தீவிரமாக நுரைத்த இந்த நினைவில் அவன் திகைத்துப்போனான். நான் இதை இதுக்கு முன்ன எங்கியோ பாத்திருக்கேன் என்றதும் ஆமாம் போன ஜென்மத்துல நீ இங்க தான் பிறந்திருக்க. உன்னோட காதலி நூத்தைம்பது வருசமா சாகாம இங்கதான் காத்துகிட்டிருக்கா என்றான் விஷ்ணு டேய் ப்ளீஸ் பி சீரியஸ் என்னடா சீரியஸ் இல்ல இதுலயே கொஞ்ச தூரம் போனா ஒரு இடம் வரும் அங்க மூணு பொண்ணுங்க இருப்பாங்க. ஆனா இதுல ஏதோ ஆபத்து இருக்கு நாம வேற எங்காவது போவோம். டேய் நீ என்னடா இப்படி ஆயிட்ட நாம இங்கதான் போறோம். அவர்கள் இனி கேட்க மாட்டார்கள் பிரதாப் கண்களை மூடினான். அந்தக் கனவு எப்போது வந்தது. அங்கே கொஞ்சநேரம் நின்று கொண்டே கண் அசந்தபோது தவிர வேறு எப்போதும் சாத்தியம் இல்லை. ஆனால் அப்படி ஒரு கனவைத் தான் கண்டது இந்தப் பாதையைப் பார்த்த பின் தானே நினைவுக்கு வருகிறது. அங்கே என்னவோ நடந்ததே அதற்குப் பின் மிகுந்த மனச் சோர்வோடுதான் கண்களைத் திறந்தேன். ஆனால் அப்போது தூங்கியதே நினைவில்லாததால் அந்த மனச்சோர்வை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை. அப்புறம் என்னவோ நடந்ததே மிகத் தீவிரமாக யோசித்தான். எதுவும் நினைவுக்கு வரவில்லை. அவன் எனக்கொன்றும் ஆட்சேபனையில்லை என்பது மாதிரி தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டான். கிழக்குப் பாதையில் கார் திரும்பியது. ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம் சென்றதும் ஒரு சின்ன கிராமம் வந்தது. இங்கேயே பாக்கலாமா என்றான். விஷ்ணு இன்னும் மேலே போலாம் என்றான். கார் மேற்கொண்டு சாலையில் ஊர்ந்தது. அடர்ந்த புளிய மரங்களின் வரிசையால் வெயில் சுத்தமாய் தெரியவில்லை. வயல்களுக்குத் தண்ணீர் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. சாலையோரமாக மென்மையான நீரொலியோடு ஓடும் வாய்க்கால்கள் மோட்டர் ஓடும் கிணறுகள் எல்லாம் கிளர்ச்சியூட்டுவதாய் இருந்தது. ஓ காட் என்று பின் சீட்டிலிருந்து விஷ்ணு அலறினான். செல்லுல டவர் சுத்தமா போயிடுச்சி.

சாலையின் குறுக்கே ஒரு பெரிய ஆலமரம் வந்தது. எட்டிய வரை ஊரோ ஜன நடமாட்டமோ தென்படவில்லை.கீற்றுக் கொட்டகை டீ கடை ஒன்று இருந்தது. கடையில் யாருமில்லை. பிரதாப் நகரில் அவன் தினமும் டீ குடிக்கும் கடையை நினைத்துப் பார்த்தான். அங்கே தினமும் வந்து செல்லும் ஆயிரம் விதமான மனிதர்கள் நெரிசல் கசகசப்பு பாலா கடையோரமாக வண்டியை நிறுத்தினான். உள்ளே இருந்து ஒருத்தி எட்டிப் பார்த்தாள். என்ன வேணும் உக்காருங்க என்றுவிட்டு உள்ளே இருந்து சிரித்தபடியே வந்தாள். ஊருக்குப் புதுசா என்றாள். அதற்குள் குளித்து முடித்திருந்தாள். தலையில் இறுக்கமாயிருந்த முடிகள் பிடரியிலிருந்து சுருள் சுருளாய் படர்ந்திருந்து. கள்ளிக்குக் கீழும் கழுத்தின் ஓரங்களிலும் செம்பட்டை நிறப் புனை முடிகள் படர்ந்திருந்தது. டீயைத் தயாரித்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டு உள்நோக்கிக் குரல் கொடுத்தாள். சென்பகம் தண்ணீ கொண்டு வந்து தொட்டியில ஊத்து. உள்ளே இருந்து வந்தவள் இவளைப் போன்றே உடல் வாகுடன் இருந்தாள். அவள் தலையைச் சீவி ஜடை போட்டிருந்தாள். ஜடை மிக நீளமாயிருந்தது. யாரும் எதுவும் சொல்லாமலேயே உள்ளே இருந்து இன்னொருத்தி வந்தாள். அவள் அதே அளவு தலை முடியை கொண்டையாக முடிந்திருந்தாள். மூவரும் ஒரே மாதிரி இருந்தார்கள். ஒரே மாதிரி புடவை கட்டியிருந்தார்கள். ஒரே மாதிரி சிரித்தார்கள். இவர்கள் மூன்று பேரும் அவர்களையே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பிரதாப் சீக்கிரமே ஏதோ ஒன்றிலிருந்து விடுபட்டான். ஏங்க குடிக்கக் கொஞ்சம் தண்ணி கிடைக்குமா என்றான்.கொண்டை போட்டவள் ஒரு பித்தளை சொம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள் சொம்பு ஜில்லென்றிருந்தது. அடர்ந்த மழைவனத்தின் மெல்லிய சிற்றோடை மனக்காட்சியில் உயிரோட்டமாய்த் தோன்றியது. மனம் மெல்ல அதிர்ந்தது அவள் கொண்டையில் மஞ்சள் நிற மலர்களைச் சூடியிருந்தாள். ஏங்க அது என்ன பூ பாத்ததே இல்லையே என்றான். கொன்னப்பூ என்றாள். கொன்றையா அது சாமிக்கு வைக்கிறதில்ல என்றான். அவள் சிரித்துக்கொண்டே நாங்க வைக்கலாம் என்றாள். தண்ணீர் வாயில் சரிந்ததும் அவளுடனான ஒரு ஐம்பது வருட வாழ்க்கை அனுபவம் ஒரு மின்னலைப் போலத் தோன்றி மறைந்தது. மின்னூட்டம் போல அதிர்ச்சி உடலில் பரவி நடுங்கியது. அது எப்படி ஒரு செகண்ட்டுக்கும் குறைவான நேரத்தில் இப்படி ஒரு கற்பனை வந்து மறைந்தது. அவன் அந்த தண்ணீர் சொம்பை வெறித்துப் பார்த்தான். என்னடா தண்ணியவே உத்துப் பாக்கற உப்புத் தண்ணியா இல்ல இதக் குடிச்சா… இதக் குடிச்சா… நீ குடிச்சிப் பாறேன். பிரதாப் சொம்பைப் பிடுங்கிக் குடித்து ஏதாவது தெரிகிறதா எனக் கவனித்துவிட்டு ஒண்ணுமில்லையே என்றான. விஷ்ணு குழப்பமாய் அவனைப் பார்த்தான். டீயை ஒரு மிடறு வாயில் ஊற்றிக் கொண்டு வழக்கமா சிட்டிக் காரங்களைத்தான் கிராமத்துக்காரங்க வாயத் திறந்து கிட்டுப் பாப்பாங்க இங்க உல்டாவா இருக்கு. அப்படி இல்லடா மனுஷ நடமாட்டமே இல்லாத இந்த இடத்துல இப்படி மூணுபேரு ஒரு டீ கடைய வச்சிகிட்டு இருக்க முடியுமா என்றான். நீ என்ன சொல்றன்னே எனக்குப் புரியலை. இவங்க ஏன் தேவதைங்களா இருக்கக் கூடாது? என்றான் மிகத் தீவிரமாய் மற்ற இருவரும் அந்தக் கோணத்தில் சிந்தித்தார்கள். பாலா அடச் சீ என்று விட்டுப் பலமாகச் சிரித்தான். விஷ்ணு நீ எப்படிடா சொன்ன நீ கனவுல கண்டதையெல்லாம் நிஜத்துல இப்படித்தான் பாப்பியா என்றான். எப்பவும் இப்படி ஆனதில்ல எனக்கே ஆச்சரியமாய் இருக்கு.

அவர்கள் ஒரு வழியாக அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். ஒரு அம்மன் கோயிலை ஒட்டி நான்கு புறமும் சின்னச் சின்னத் தெருக்கள் இருந்தன. வழியில் சென்ற ஒருவரிடம் காரை நிறுத்தி ஏங்க இங்க தலைவர் வீடு எங்க என்றான். இப்டியே போங்க பெரிய டிவி குட வெச்ச மெத்த வூடு என்றார்.குடை? என்னடா ரொம்ப தெரிஞ்ச மாதிரி தலைவர்ங்கற . கிராமம்னா ஒரு ஊர் தலைவர் இருப்பாருல்ல அதான் கேட்டேன் தங்க இடம் வேணுமில்ல. சாலையிலிருந்து உள்வாங்கி பெரிய காம்பவுண்டும் பெரிய டிஷ்சும் கொண்ட வீடு தென்பட்டது. பிரதாப் டிஷ்ஷைக் கை காட்டினான். பெரிய குடை?. காரை வெளியே நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நடந்தார்கள். காம்பவுண்டுக்குள் பெரிய வட்டக் கிணறும் பூந்தோட்டமும் மைதானமாய் காரை வாசலும் இருந்தது. உள்ளே இருந்து கை வைத்த பனியன் போட்ட பெரியவர் ஒருவர் வெயிலுக்குக் குறுக்காகக் கையை வைத்து கண்ணில் நிழல் உண்டாக்கிக் கொண்டு யாரு என்றார்.பாலா ஐயா நாங்க சென்னையில இருந்து வர்றோம் சினிமாவுக்குக் கதை எழுத அமைதியான ஒரு இடத்தைத் தேடி வந்தோம் இந்த ஊர் எங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. அதான் கொஞ்சநாள் தங்க உங்ககிட்ட கேக்கலாம்னு வந்தோம். பிரதாப் அடப்பாவி என்று மனதுக்குள் அலறினான். அவர் முகம் சொல்ல முடியாத பரவசத்தில் மலர்ந்தது. ஒரு நிமிடம் யோசித்தார். எங்க அண்ணமூட்டு பையனது வீடு பெரிய வீடு அவன் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்குப் போயிட்டான். சும்மாதான் கெடக்குது அங்க தங்கிக் கிறீங்களா என்றார். சரிங்கைய்யா என்று விட்டு எழுந்தார்கள் இருங்க காபி சாப்டுட்டுப் போவீங்க. பரவால்லீங்க இப்பத்தான் கடையில சாப்டுட்டு வர்றோம். என்ன தம்பி இங்க வர்றவங்க எதுக்குக் கடையில சாப்படறீங்க சரி சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ணுவீங்க கடையில சாப்டுக்கறோம் என்றார்கள் மூன்று பேரும் அவர் வெடித்துச் சிரித்தார். அநேகமாக அவர் நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு இப்படி சிரிப்பார் போல எங்கெங்கோ அறைகளில் இருந்து ஆண்களும் பெண்களும் வந்து அவரையே விசித்திரமாய்ப் பார்த்தார்கள்.

பேசிக்கொண்டே அவர் கை காட்டிய பக்கம் நடந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்னால் ஒரு பொடியன் வழிகாட்டியபடி ஓடிக் கொண்டிருந்தான். ஏன்டா சினிமா எடுக்கப் போறியா சொல்லவே இல்ல. பின்ன சும்மா வந்தோம்னு சொல்லச் சொல்றியா? அதற்குள் யாரோ வந்து வீட்டைக் கூட்டி வைத்து விட்டார்கள். நான்கு பக்கமும் ஆசாரமும் தூண்களும் நிரம்பிய பெரிய வீடு முன்புறம் பெரிய குல்மொஹர் மரம் செம்பூக்களாய்ப் பூத்துச் சிந்தியது. காரை குல் மொஹருக்கு அடியில் நிறுத்தினான். ஐஸ்கிரீம் வெள்ளைக் காரில் செம்பூக்கள் சிந்திக் கொண்டிருந்தன. பெரியவர் ஒருத்தர் மாட்டை ஓட்டிக் கொண்டு வழியோடு போனவர் இவர்களைப் பார்த்ததும் நின்று விட்டார். காரையும் ஆட்களையும் மாறி மாறிக் கொஞ்சநேரம் பார்த்தார். ஒரே உக்கரமா இருக்குதுல்ல. என்றார். ஆமா என்று விட்டு டிக்கியைத் திறந்தான். மழை வருமா என்றார். பிரதாப் விஷ்ணுவைப் பார்த்தான். விஷ்ணு தட்பவெப்ப நிலையை ஆராய்பவன் போல சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு வரும் என்றான். பெரியவர் உடனே எத்தன மணிக்கு மழ வரும்? என்றார். மூன்று பேரும் திகைத்துப்போய் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பிரதாப் வெடிச்சிரிப்பைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கள் ஓடினான்.

திடீர்னு நம்ம லைப் ஒரு சினிமாவா மாறிட்ட மாதிரி இல்ல. பாலா யோசித்தான் ஆமா ஆனா எதனால அப்படித் தோணுதுன்னு தெரியலை. பிரதாப் அந்த மூணு பேரையும் நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா? என்றான். யாரை? அந்த டீக் கடையில பாத்தமே அந்தப் பொண்ணுங்கள. டேய் என்னடா ஆச்சு இவனுக்கு விஷ்ணு ஓடீவந்தான். ஏன்டா இவன் என்ன சொல்றான்னு பாத்தியா? பிரதாப் சொன்னதை பாலா சொன்னான். அப்ப மித்தியோட கதி?

அன்று இரவு இருள் மிகவும் அடர்த்தியாய் இருந்தது. நகரத்தின் அளவுக்கு வெம்மை இல்லை. அவர்கள் வீட்டைச் சுற்றி இருந்த மரங்கள் காற்றில் அசைந்து மெல்லிய சப்தங்களை எழுப்பிக்கொண்டே இருந்தன. அவ்வளவு மெல்லிய சத்தங்களை அவர்கள் இதுவரை கேட்டதில்லை. சுவர்க்கோழிகளின் முடிவற்ற சத்தம் ஊரெங்கும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது. அது இருப்பது போலவும் இல்லாதது போலவும் இருந்தது. ஊர் ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் சுத்தமாக அடங்கிவிட்டது. அவர்கள் வீட்டில் அந்த நேரத்திற்கு எரியும் மின்விளக்கின் வெளிச்சம் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது. அது ஊரின் மீது வலிந்து திணிக்கப்படும் ஒரு வன்முறை போல இருந்தது.

பிரதாப் விளக்கை அணைச்சிடலாமா என்றான். அவர்கள் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. அந்த வீடு எந்தவித இறுக்கமும் இன்றி மிதந்துகொண்டிருப்பத போல இருந்தது. தூக்கம் வரவில்லை தூங்கினால் அப்படியே கரைந்துபோய்விடுவோமோ என்று பயமாய் இருந்தது. ஆனால் எப்படியோ கொஞ்ச நேரத்தில் அவர்கள் அசந்து தூங்கிவிட்டார்கள். பாலா திடீரென கண்விழித்தான். மையிருள் ஒரு மலையைத் தூக்கி வைத்த மாதிரி அவன் மீது உறைந்திருந்தது. ஷிட் என்று எரிச்சலாக எழுந்து கொண்டான். வெளியே உலகம் இருக்கிறதா அல்லது கரைந்துவிட்டதா என அவனுக்கு சந்தேகமாயிருந்தது. இதயத்திற்குள் ரத்தம் அருவியாய் பாய்ந்தது. எரிச்சலோடு செல்லை ஆன் செய்து சுவிட்சைக் கண்டு பிடித்து லைட்டைப் போட்டான். அங்கேயா அவ்வளவு இருள் இருந்தது என ஆச்சரியமாய் இருந்தது. விஷ்ணு மட்டும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். பிரதாப்பைக் காணவில்லை. ஒருவேளை அவன் ஒன்றுக்குப் போயிருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தான். ஆனால் பத்து நிமிடத்துக்கும் மேலாக அவனைக் காணவில்லை. வெளியே போயிருப்பானோ கதவைத் திறக்கவே பிடிக்கவில்லை மெல்லிய எரிச்சலோடு கதவைத் திறந்தான். வால்வோ கார் வாசலில் காம்பவுண்டுக்கு வெளியே பேய் மாதரி நின்றுகொண்டிருந்தது. சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு குழல் இசைப்பவன் மாதிரி உரிஞ்சினான். விஷ்ணு எழுந்துகொண்டு என்னடா பண்றீங்க என்றான் தூக்கக் கலக்கத்தோடு. பிரதாப்பைக் காணலை என்றான். அவன் தூக்கம் சட்டெனப் பறந்துவிட்டது. என்னடா சொல்ற. எதிரே இருந்த பாதையில் தூரத்தில் ஒரு உருவம் தோன்றியது. அதிலிருந்து ஒரு பெண் உருவம் பிரிந்துபோன மாதிரி இருந்தது. நட்சத்திரங்களின் சாம்பல் ஒளியில் அது நிஜம் போலவும் கனவு போலவும் இருந்தது. அது நடக்கும் விதத்திலிருந்து அது பிரதாப் தான் எனத் தெரிந்தது. அவன் சிரித்தபடி காம்பவுண்ட் கேட்டைத் திறந்து கொண்டு வந்தான். என்னடா உங்களுக்கும் தூக்கம் போச்சா என்றான். சாவதானமாக ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டான். தூக்கமே வரலடா என்றான். விஷ்ணு யாருடா அது என்றான். எது என்று ஒன்றம் புரியாமல் பார்த்தான் பிரதாப். விஷ்ணு பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு சீ நடிக்காத என்றான்.

இங்க வந்து அவ்வளவு சீக்கிரமா எப்படி ஒருத்திய கணக்கு பண்ணின. அவன் புலி மாதிரி அவர்களைப் பார்த்தான் அப்படி சொல்லாத அவ என்னோட காதலி. இருவரும் வாயடைத்துப்போய் கல்லாகிவிட்டனர். என்னடா சொல்ற. யாரது. அந்த டீ கடையில பாத்தமே கொண்டை போட்ட பொண்ணு. எப்படிடா காலையில எங்ககூட கடையில பாத்த அதுக்கப்புறம் நீ எங்ககூட தான் இருக்க. ராத்திரில மீட் பண்றத பத்தி எப்ப பேசினீங்க.

இதுல இருந்தே தெரியல அவ கேரக்டர். அடிச்சிப் பல்ல ஒடைச்சிடுவேன். டீக் கடையிலயே நாங்க பேசிகிட்டோம். எப்படா?

உங்க முன்னாலதான்.

இருவரும் மெளனமாக இருந்தார்கள். டேய் ஒருத்தனப் பாத்த அன்னிக்கே அவங்கூட நடுராத்திரில வர்றவ எப்டிடா நல்ல கேரக்டரா இருக்க முடியும்? இதெல்லாம் வேண்டாம் விட்டுடு. மித்திய சர்வ சாதாரணமா தூக்கி எரிஞ்சிட்டியா அவ பாவன்டா

அவகிட்ட எனக்கு வந்தது காதல் இல்லைன்னு இப்பதான்டா புரிஞ்சிகிட்டேன். அது வேற ஏதோ ஒண்ணு. வசதி ஸ்டேட்டஸ், படிப்பு எல்லாம் பாத்து வர்றது. இத உங்களால புரிஞ்சிக்க முடியாது. இந்த உணர்வு இந்த ஜென்மத்துல உங்களுக்கு வராது. நான் அதிர்ஷ்டக்காரன் எனக்குள்ள இப்ப நான் எப்படி இருக்கேன் தெரியுமா?

பாலா எரிச்சலோடு அவனை ஓங்கி அறைந்தான். பைத்தியம் மாதிரி பேசாதே. உன்னை மாதிரி ஒரு முட்டாளை தெரிஞ்சிக்க எங்களுக்கு இப்படித்தானா ஒரு சான்ஸ் கிடைக்கணும். டேய் நினைச்சிப் பாக்கவே முடியலைடா நீ எங்க அவ எங்க ரிடிகுலஸ். அவன் இவர்களைப் பார்த்து சிரித்தான். அதான் சொன்னேன்ல உங்களால புரிஞ்சிக்க முடியாது. விஷ்ணு கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். நாங்க புரிஞ்சிக்கவே வேண்டாம்.

அவர்கள் மூண்று பேரும் விடிய விடிய கத்திக்கொண்டே இருந்தனர். சமாதானம் எதுவும் உண்டாகவில்லை. பிரதாப்பின் வழிக்கு இவர்கள் இருவரும் இவர்களின் வழிக்கு அவனும் வரவே முடியவில்லை. உலகம் இரண்டாக உடைந்து ஒன்றிலிருந்து ஒன்று விலகி சென்றுகொண்டே இருந்தது. வானம் சிவக்க ஆரம்பித்தது. அவர்கள் மெளனமாகிவிட்டார்கள். வாசல் கூட்டும் பெண் வந்து வாசல் தெளித்தாள். என்ன ராத்திரியெல்லாம் ஒரே சத்தம். கத ரெடியாயிடிச்சா என்றாள். அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை. இன்னைக்கி மாவு ஆட்டி வைக்கிறேன். நாளைக்கி இட்லி சுடலாம். விஷ்ணு உடனே வேணாம்மா என்றான். ஏன்? நாங்க ஊருக்குப் போறோம். அட பத்துநாள் இருப்போம்னு சொன்னீங்க அதுக்குள்ள கிளம்பறீங்க. பிரதாப் ஜாக்ரதையாக சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான். கத ரெடியாயிடிச்சி போயி ஆக வேண்டிய வேலைய பாக்கணும். மற்ற இருவரும் அந்தப் பகடியால் மேலும் எரிச்சலடைந்தனர். அப்ப காலையில மட்டும் சமைக்கவா என்றாள். பாலா வேண்டாம் என்றான்.

அந்தப் பெண் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டவளாய் எதுவும் பேசாமல் கிளம்பினாள். விஷ்ணு என்ன செய்கிறான் என்று பாலா எட்டிப் பார்த்தான். அவன் துணிகளை எடுத்துப் பெட்டியில் அடுக்கிக்கொண்டு இருந்தான். எதுவும் பேசாமல் பாலாவும் துணிகளை எடுக்க ஆரம்பித்தான். பிரதாப் உள்ளே நடப்பது தெரியாமல் வெளியே உட்கார்ந்துகொண்டு இருவாட்சி மரத்தைப் பார்த்தபடி எதிர்காலத்தை மனதில் கற்பனை செய்தபடி வெகுநேரம் உட்கார்ந்திருந்தான். ஏதோ சந்தேகம் வந்தவனாய் உள்ளே சென்று எட்டிப் பார்த்தான். அவர்கள் லக்கேஜ்களைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தனர். அவன் கிளம்பும் திட்டம் இல்லாதவன் போல அல்லது அந்த ஊரிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவனைப்போல அவர்களைப் பார்த்தான். கொஞ்சநேரம் கழித்து ஏதோ முடிவு செய்தவனாக அவனும் பேக்கில் துணிகளைத் திணித்துக்கொண்டு கிளம்பினான். பாலா வீட்டைப்பூட்டி சாவியைக் கொண்டு போய் கொடுத்துவிட்டுவந்தான். தலைவர் ஏதாவது கேட்டிருப்பார். விஷ்ணு அதைப்பற்றி கேட்கும் விருப்பமின்றி இருந்தான். இருவருமே பிறவி ஊமைகளைப் போல அமைதியாக இருந்தனர். அவர்கள் தன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போவார்களா மாட்டார்களா என்று பிரதாப்புக்கு சந்தேகமாய் இருந்தது. அவன் என்ன நடக்கிறது பார்க்கலாம் என்று இருந்தான். விஷ்ணு டிரைவர் சீட்டில் உட்கார்ந்தான். பாலா வண்டியில் ஏறியதும் கார் ஸ்டார்ட் ஆனது ஆனால் கிளம்பாமல் உறுமிக்கொண்டிருந்தது. பிரதாப் ஓடிப்போய் ஏறிக்கொண்டான். வழியில் அந்தக் கடையில் பெண்கள் இருப்பது தெரிந்தது. விஷ்ணு சாலையிலேயே கரைந்துவிட்டான். பாலா எதிர்ப் புறமாக திரும்பிக்கொண்டான். பிரதாப் அந்தப் பெண்களைப் பார்த்தான். அந்தக் கொன்றைப் பூ சூடியவள் இவனைக் காருக்குள் பார்த்தாள். இவன் கண்களாலேயே எதுவோ சொன்னான். அவள் சிரித்துக் கொண்டு கையசைத்தாள். ஒரு விநாடியில் அந்தக் காட்சி மறைந்துவிட்டது. அவன் முகம் எப்போதும் இல்லாதபடி அப்போது ஒளிவீசியது.

 

***

பீட் ஹைன் (Piet Hein ) கவிதைகள் – தமிழில் பாஸ்கர் லக்ஷ்மன்

 

download (11)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

டென்மார்க்  நாட்டைச் சேர்ந்த பீட் ஹைன்(1905-1996) ஒரு கணிதவியலாளர்,தத்துவஞானி மற்றும் கவிஞர். மேலும் இவர் ஒரு டிஸைனர் கூட. இவர் தான்”ஸ்கான்டினேவியன் டிஸைன்” என்பது உருவாகக் காரணமா யிருந்தார். இவர் கும்பெல் (Kumbel) என்ற புனைப் பெயரில் கவிதைகள் எழுதினார்.டென்மார்க்கை ஜெர்மனி ஆக்ரமித்த போது, க்ரூக்ஸ் (grooks) என்ற சிறு கவிதைகள் மூலம் தன் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினார். இவர் கவிதைகள் எளிமையாகவும், தனித்தன்மை வாய்ந்ததாகவும் இருக்கிறது. அதில் சிலவற்றை இங்கு மொழி பெயர்த்துக் கொடுத்துள்ளேன்.

 

ஆறுதல் க்ரூக்.

 

ஒரு கையுறையை இழப்பது

நிச்சியமாக  வேதனையானது,

அந்த  வேதனை ஒப்பீட்டளவில்

ஒன்றுமில்லை,

ஒன்றை இழந்து,

அடுத்ததை  தூக்கியெறிந்து,

முதலொன்றை மீண்டும் கண்டறிவதை விட.

எதுவும் முக்கியமில்லை

 

இந்தப் பிரபஞ்சம்

பிரம்மாண்டமாக இருக்கலாம்.

எனினும் இதன் இழப்பை உணர மாட்டோம் -

எதுவும் இல்லாமல் போயினும்

ஒருவழி இணைவுநிலை

“இணைகோடுகள் சந்திக்கின்றன-

முடிவிலியில்!” என யுக்லிட்

மீண்டும் மீண்டும்

வலியுறுத்தினார்,

சாகும் வரை.

ஆனால் தன் அணிமையில்தான்

அறிந்தார்,

சபிக்கப்பட்ட அவை

விலகிச் செல்கின்றன என்று.

விவேகத்துக்கான  பாதை 

 

விவேகத்துக்கான பாதை? நல்லது, அது தெளிவானது,

மேலும் வெளிப்படுத்த சுலபமானது.

பிழைசெய்

மேலும் பிழைசெய்

மீண்டும் பிழைசெய்,

ஆனால் குறைவாக

மேலும் குறைவாக

மேலும் குறைவாக.

அரசாங்கம்

நமக்கிருக்கும் அனைத்தையும் கொடுத்த

அன்னையும் பிதாவுமாகும் இயற்கை –

அரசோ நம் பெரியண்ணன்,

அத்தனையையும் அடித்துப் பிடுங்கிக் கொள்கிறது.

அரசியலமைப்பு கருத்து

அதிகாரம் சீரழிக்கிறது.

அதே வேளை, வலுவான எதிர்க்கட்சி

சுதந்திரமான, ஜனநாயக மரபைத் தோற்றுவிக்கிறது.

உருப்படியாய் ஒன்று செய்யலாம்-

ஜனநாயகம் மலரும்:

வலுவான ஓர் எதிர்க்கட்சியே

எப்போதும் ஆட்சியில் இருக்கட்டும்

காதல்எதைப்  போன்றது 

 

காதல் ஒரு பைன்ஆப்பிள்

இனியது.

இன்னதென்று  சொல்ல முடியாதது.

 

•••

அப்பாவுக்கு ஒரு வேலை. சீனம் ( மாண்டரின்) : ஷெங் கெயி (Sheng Keyi) ஆங்கிலம் : ஜான் பார்தலெட் (John Barthelette) தமிழில் ச. ஆறுமுகம்.

download (25)

 

(சீனாவின் புதிய தலைமுறைப் படைப்பாளர்களில் புத்துலகச் சீனா பற்றி எழுதும் `காங்டாங் பெண் படைப்பாளர்கள்` வரிசையில் ஒருவராகக் கருதப்படும் ஷெங் கெயி சீனாவின் ஹுனான் மாநிலத்தில் யியாங் என்னுமிடத்தில் பிறந்து, காங்ஷூவில் பணியாற்றித் தற்போது பீஜிங்கில் வசிக்கிறார். அவரது 32 வது வயதில், 2002ல் முழுநேர எழுத்தாளராக எழுதத் தொடங்கியதுமே 2003ல் புதிய படைப்பாளர்களுக்கான விருதினைப் பெற்றார். `வடபகுதிப் பெண்கள்` என்ற நாவலுடன் இதுவரை பத்து நாவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. பெண் பாத்திரங்கள் மற்றும் கருக்களைக் கொண்டே கதையைத் தொடங்குகிற இவர், நடை மற்றும் தொனியில் தீவிரமான சோதனைகளை மேற்கொள்பவரென்றும் அவரது படைப்புகள் உணர்வு மற்றும் சமூக நிலைகளில் விரிவான தளங்களைக் கொண்டுள்ளதாகவும் திறனாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.)

 

*******

 

வாசலில் ஒரு நிழல் கடந்து சென்ற போது, டாங் புதாவ் வேலை எதுவும் செய்துகொண்டிருக்கவில்லை. அது ஒரு அகன்று பருத்த மனிதன்; சிறிதாகத் திறந்த வாயுடன் ஒரு சுறாவைப் போல் வழுக்கி ஒரே எட்டில் கடைக்குள் நுழைந்தான். சுறாவின் வழுவழுப்பான மேனிப் பளபளப்பினைக் காட்டி இருபுறமும் நீர் விலகுவது போல் வாசற்கதவுச் சட்டங்களிலிருந்து சிற்றதிர்வுகள் பரவிக்கொண்டிருந்தன. அவன் வயிறு மிகவும் பெரிதாக, மொத்தத்தில் தோற்றத்தையே பெரியதோர் உருவமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. நாவற்பழக் கருஞ்சிவப்பில் ஒரு டி- சர்ட், கடல் நீலக் காற்சட்டையினுள் திணிக்கப்பட்டிருந்தது; இடைக் கச்சு முன் பட்டையில் முதலை பொறித்த முத்திரை பளபளத்தது. மொத்தத்தில் அந்தக் கச்சு டாங் புதாவுக்கு வாளியின் கைப்பிடியை நினைவுபடுத்தியது. அதன் பட்டை உண்மையிலேயே மாட்டியிருந்ததாவெனச் சொல்வது கடினம்.

 

‘’ அது யாராவது முதலாளி அல்லது மேலாளராகத்தான் இருக்கும். ‘’ டாங் புதாவ், மூச்சை இழுத்து நிமிர, அவள் முகத்தில் வலிந்து வரவழைக்கும் புன்னகையொன்று மெலிதாக உயிர்த்தது.

 

பார்வை முகப்பில் அங்குமிங்குமாக அசைந்து நோக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சுறா, சட்டென்று டாங் புதாவை நோக்கி நீந்தி, வாசற் கதவை யாரோ சட்டெனத் திறந்ததுபோல அவளிடம் நேர் எதிராக வந்து நின்றது. இந்தப் பாரிய உடம்பு இலையுதிர்காலக் காற்றில் உதிர்ந்து விழும் இலையை விடவும் நளினமாக வளைந்து, நெளிந்து ஒரு நடன மங்கை, கூரான காற் பெருவிரலில் நடப்பதைப்போல அசைய முடியுமா என டாங் புதாவ் வியந்துபோனாள்.

 

அந்த மனிதன் தலையை உயர்த்தி, டாங் புதாவின் முகத்தில் தெரிந்த தனித்தவொரு எண்ண ஓட்டத்தைக் கவனித்தான். அவளைச் சுடுவதற்குக் குறி பார்ப்பது போல, அவன் கண்களைச் சுருக்க, அவன் வாய் இன்னும் அதிகமாகப் பிளந்து தெரிந்தது.

 

டாங் புதாவ் சிறிது திகைத்துப் போனாள். அந்த மனிதனின் உடம்பிலிருந்து வந்த காரமான ஒரு நெடி வேறு அவள் மூக்கைத் தாக்கியது. அவனது கைகளில் வளர்ந்திருந்த நீள முடிகள் காற்றால் ஒரே திசையில் சீவப்பட்டுப் பணிவாக நின்றன.

 

‘’ அய்யா, மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள், எந்த மாதிரியான அலைபேசி வாங்க விரும்புகிறீர்கள்?’’ தன் வாயிலிருந்துதான் வார்த்தைகள் வந்தனவா என டாங் புதாவ் நினைத்தாள். அவன் முழங்கையில் தெரிந்த நீளமான முரட்டு முடிகள் ஏதோ ஒரு படிமுறை வளர்ச்சி போலத் தோன்றியது.

 

அந்த மனிதனின் சிறிய கண்கள் கதிரின் பிரகாசமான ஒளியை எதிர்கொண்டது போல இன்னும் சிறிதாகின.

 

அந்த மனிதனோடு டாங் புதாவால் கொஞ்சங்கூட இணக்கமாகப் பேச முடியவில்லை; அவனது விரிந்த வாயின் இளிப்பு வேறு அவளைத் தொல்லைப்படுத்தியது.

 

அவள் நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் மயிரடர்ந்த கை ஒன்று நுழைந்து இதயத்தைப் பிடித்துக் கடினமாகவும் இல்லாமல், எளிதாகவுமில்லாமல் பிசைந்தது. தொண்டைக்குள் முடி ஒன்று சிக்கிக் கொண்டது போல ஒரு இம்சை. அவளுக்கு வாந்தி வருவது போலத் தோன்றியது. டாங் புதாவுக்குப் பத்தொன்பது வயதுதான் ஆகிறது. அவளது முகம் மழையில் நனைந்து, மினுங்கும் பழத்தைப் போல எப்போதும் மாசு மறுவின்றித் தெரியும். அவளது புருவங்கள் மழித்துச் சீரமைக்கப்பட்டதில்லை; அவளது கூந்தல் ஒருபோதும் கலையவோ, உதிரவோ இல்லை; நிறம் மாறியதுமில்லை. அது ஒரு துறவுக்கன்னியின் முகத்திரை போல் கறுப்பாக, நெளிவுகளின்றிப் பளிச்சென்று இறங்கி, அவளுக்கொரு புத்தம் புதிய எளிய வெகுளித் தன்மையைக் கொடுத்தது.

 

உண்மையில், டாங் புதாவ் ஏற்கெனவேயே பல ஆண்களோடு முயன்று பார்த்துவிட்டாள்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவரால் கூட அவளது அப்பாவுக்கு ஒரு வேலை தேடிக்கொடுக்கும் பிரச்னைக்குத் தீர்வுகாண முடியவில்லை. அவளுடைய அப்பா ஒரு பொருத்துநராகப் பணிபுரிந்து வேலையை இழந்துவிட்டார்; அதிலிருந்து செங்டு ஊர் முழுக்கச் சுற்றிச்சுற்றி வருகிறார்; அதோடு டாங் புதாவின் பெருங்கவலையாகவும் ஆகிவிட்டார்.

 

ஒரு அலைபேசியின் பலதரப்பட்ட செயல்திறன்களைப் பற்றி சகபணியாளர் ஒருவர், வாடிக்கையாளரிடம் விவரிக்கும் சப்த அலையொன்று டாங் புதாவுக்கும் சுறாவுக்கும் இடையில் புகுந்து கடந்தது. ஆழக்கடலின் அலைகளால் சிறிய அசைவுகளுடன் அடித்துச் செல்லப்படும் கடற்பாசிகளைப் போல் பலரும் அவர்களை வேகமாகக் கடந்து சென்றனர். காட்சிப்பெட்டியில் முப்பது வகையான அலைபேசிகள் அழகிய பவளங்களாக மின்னிப் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தன.

 

அந்த மனிதனின் தலை கண்ணாடித் தடுப்பு மீது ஒட்டி நின்றது. அவன் முரட்டு விரல் ஒன்றை நீட்டி ஐந்தாயிரம் யுவான் விலையிடப்பட்டிருந்த அலைபேசி ஒன்றைச் சுட்டினான்.

 

நூறு கைகள் கொண்ட ஸ்குயிட் மீனைப்போல் டாங் புதாவின் கை, காட்சிப்பெட்டிக்குள் நுழைந்து, நீண்டு, அலைபேசியைப் பற்றி இழுத்து அவன் கையில் விரைந்து சேர்த்தது.

 

. விற்பனைக்குத் தக்கபடி டாங் புதாவுக்குத் தரகுப்பணம் கிடைக்கிறது. அதனால்தான் எப்போதுமே அவள் இம்மியளவும் கடுமையின்றிச் சொற்களில் இனிமை கலந்து பேசுகிறாள். அலைபேசிகளை வாங்கும்போது, மக்கள் பேரரசர்கள்: அவர்களிடம் அரண்மனையில் மூவாயிரம் அழகு வகைகள் இருக்கலாம். ஆனால், அப்படித் தேர்ந்து சேர்த்ததும் கூட, ஒரு சிலவற்றை எப்போதாவதுதான் விஞ்ச முடிகிறது. சில நிகழ்முறைகளை வாழ்நாள் முழுவதற்குமே கூடப் பயன்படுத்தப் போவதில்லை. இருந்தாலும், டாங் புதாவ், ஒரே மூச்சில் அந்த அலைபேசியின் முக்கியமான இருபது முப்பது பயன்பாடுகளை, அந்த அலைபேசியின் தரத்திற்குத் தேவைப்படாததாக இருந்தாலும், அந்தத் தயாரிப்பைப்பற்றி இந்த மனிதனுக்கு ஏற்கெனவேயே தெரிந்திருந்ததாகத் தோன்றினாலும்கூட வேகவேகமாகச் சொல்லிமுடித்தாள்.

 

‘’ நான் இதை எடுத்துக்கொள்கிறேன். பெறுகைச்சீட்டு எழுதுங்கள் .’’ என்றான், அந்த மனிதன். அவனது உடலைப்போலவே நளினமாக, அவனுடைய முரட்டுப் பெருவிரல் அலைபேசியின் விசைப் பலகைமீது அங்குமிங்குமாகச் சுறுசுறுப்பாகக் குதித்துக் குதித்து அசைந்து கொண்டிருந்தது. கவர்ச்சியாக நிமிர்ந்து பார்க்கும் அவனது இளமைச் சாயலினை உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது; அந்த மனிதன் பாரம் மிக்கத் தன் உடலைச் சுமந்து, அதன் எடையாலேயே களைத்துப்போகும் ஒருவனாகத் தெரியவில்லை.

 

‘’உண்மையாகவா சொல்கிறீர்கள்?’’ டாங் புதாவுக்கு மகிழ்ச்சிதானென்றாலும் மீண்டும் ஒருமுறை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு யோசனை கூறும் தொனியில் அவள் பேச்சும் குரலும் இருந்தது.

 

‘’ இதை எடுத்துக் கொள்கிறேன். பெறுகைச்சீட்டு எழுதுங்கள்.’’ அந்த மனிதனின் கனத்த உடலின் இருப்பைப் போலவே அவனது பேச்சும் உண்மையாக, உறுதியாக இருந்தது.

 

உண்மையாகச் சொன்னால், அந்த மனிதன் திரும்பவும் கூறிய அதே பதில் அவள் எதிர்பார்த்ததற்கும் மேலான நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. மறுபடியும் அவள் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டியதில்லை. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பெறுகைச்சீட்டினை எழுதி அந்த மனிதனின் கையில் கொடுத்தாள்.

 

***

 

வடக்கு டியானேவுக்கும் மேற்கு லோங்கோவுக்குமான சந்திப்பில் போக்கு வரத்து அடையாள விளக்கின் ஒளி மாறும் நேரம் 199 நொடிகள். அந்த அலைபேசி விற்பனையகத்தின் முன்னால் எப்போதும் கார்களின் வரிசை பாம்பு போல நீண்டு கிடந்தது. 199 நொடிகள் என்பது மிக அதிகம். அதிலும் வரிசையின் நடுவில் மாட்டிக்கொள்ளும் ஒருவருக்கு அது நிச்சயமாக ஒரு நெடுநீளக் கடுவரிசைதான். அது போக்குவரத்து நெரிசலான நேரமாக இருந்ததோ, அவன் இந்த 199 நொடி மாற்றங்களை மூன்றுமுறை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அது போன்ற நேரங்களில் டாங் புதாவ், ஓட்டுநர்களின் கெட்ட நேரத்தை நினைத்து, `நல்லவேளை, நம்மிடம் கார் இல்லை` யெனத் திருப்திகொண்டு மகிழ்வாள். என்றாலும் கார் உரிமையாளர்களைச் சந்திப்பதில் அவளுக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சிதான். அவளுடைய அப்பாவுக்கு இந்த வருடத்தோடு 42 வயது ஆகிறது. அவருக்கு வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் என்பது வெற்றியாளர்களின் கையில் இருக்கிறது. சரக்குகள் ஏற்றிச் செல்லும் ஒரு வேலையை அவரால் எளிதில் பெற்றுவிட முடியும். ஆனால், அப்படியொரு கடினமான உடலுழைப்பில் அவர் ஈடுபடுவதை டாங் புதாவ் விரும்பவில்லை. அவர் ஒரு வாயிற்காவலராக வேண்டுமென்றாலும், யாராவது தலைவர் ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களுக்காகத் தலையிட்டு ஏற்பாடுசெய்ய வேண்டும். இல்லையெனில், வயதானவர்கள் தேவையில்லையென பணியாளர் துறை ஒதுக்கிவிடுகிறது. ஆனால், டாங் புதாவுக்கு ஒரு தலைவரைச் சந்திக்கும் நல்ல நேரம் இன்று வரையிலும் கிடைக்கப் பெறவேயில்லை.

 

டாங் புதாவ் மீண்டும் மீண்டும் பலமுறையாக முகப்பிடத்தைத் துடைப்பதும் வாசல் பக்கம், தெருவை அடைத்து நிற்கும் கார்களை, அந்தக்கார்களின் ஊடாக முன்னும் பின்னுமாகச் செல்லும் மனிதர்களை நோக்கிப் பார்வையைச் செலுத்துவதுமாக இருந்தாள். அவள் அம்மாவைப் போலவே சாயலிருக்கிற, ஒரு நடுவயதுப் பெண்ணைக் கண்டாள். அவள் மேனியின் நிறம் அழகியதாக, முகம் அன்பு நிறைந்ததாக, நடை, உடை, பாவனை பட்டிக்காடெனச் சொல்லமுடியாதபடி இருந்தது. மூன்று வருடங்களுக்கு முன் அவள் அம்மா நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்தது கெட்ட நேரம்தான். அது நடந்து சில நாட்களிலேயே அவளது அப்பா வேலையை இழந்தார். நல்ல நேரம் போயே போய்விட்டது; இனிமேலா திரும்பிவரப் போகிறது? டாங் புதாவ் அழாமலிருக்க முயற்சித்தாள்; ஆனாலும் முடியவில்லை. கடந்த வருடத்துக்கும் முன்வருடம் காங்ஷூவில் வேலையில் சேர்வதற்காக, அவள் பள்ளியிலிருந்தும் நின்றுவிட்டாள். அப்படியானதால்தான் அவளது தம்பி உயர்நிலைப்பள்ளிக்குப் போக முடிந்தது. அப்பா, முதலில் இதைத் துயரமானதெனக் கருதிப் பெருமூச்செறிந்து, பின்னர், அவளுக்கு வேலை உறுதியாகிக் காலூன்றியதும் அவருக்கு ஒரு வேலை பார்த்துத் தரும்படி சொன்னார். இப்போது அவள் தன்காலில் நிற்கத் தொடங்கிவிட்டாள். காங்ஷூ அவளுக்குப் பழக்கமானதாகிவிட்டது. முன்னைக்குப் பார்க்கும்போது, இப்போது வாழ்க்கை எவ்வளவோ பரவாயில்லை. ஆனால், அப்பாவுக்கு ஒரு வேலையை மட்டும் அவளால் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை.

 

அந்த அலைபேசிக் கடைக்கு அருகிலேயே ஒரு பேரங்காடி இருந்தது. அங்கே அப்பாவுக்கு ஏதாவது வேலை கிடைக்குமாவென முயற்சித்துப் பார்த்தாள். முடிவு என்னவாக இருக்குமென எல்லோரும் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதுதானே. அதைப்போலவே வேறுசில இடங்களிலும் முயற்சித்தாள்; முடிவு என்னவோ அதேதான். இதில் ஏற்கெனவே அனுபவமுள்ளவர்கள், ‘’ வேலை கிடைப்பது கடினந்தான்; இருந்தாலும் நீ மட்டும் சரியான நபரைப் பிடித்துவிட்டால் அது எளிதுதான்; அந்த வேலைக்குத் தேவையான தகுதி இல்லாவிட்டாலுங்கூட அது உனக்குக் கிடைக்கும். சரியான ஆட்கள் மட்டும் இல்லையோ, உனக்கு என்னதான் சிறப்பான தகுதி இருந்தாலும் உனக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இல்லை.’’ என்று டாங் புதாவுக்குச் சொன்னார்கள்.

 

டாங் புதாவ், ஒரு வாரம் முன்னால் சந்தித்த சுறாவை இப்போது நினைத்தாள். அவன் தோற்றம் ஒன்றும் அவ்வளவு வெறுப்பாக இல்லை; முன்னே துருத்தும் தொந்தியைக் கூட அவள் மன்னித்துவிடுவாள். சிறிய கண்கள், அதனாலென்ன, நல்ல கூரிய, குறிப்பான பார்வை; அகன்ற வாய் செல்வத்தின் அடையாளமாயிற்றே; ஒரே பக்கமாக வளைந்து நிற்கும் அவன் முழங்கை மயிரைக்கூட செல்லப் பிராணிகளைப் போன்றதெனப் பாவனை செய்துகொள்ளலாம். அவள் தனக்குத்தானே சிறிது இரங்கித் தன் வருத்தமும் கொண்டாள். சுறா அதன் சிறிய கண்களைக் கொண்டு மூன்று முறை குறிபார்த்தது. அதன் இலக்காக, அவள் தன் மார்பைக் கூட நிமிர்த்திக் காட்டவில்லை. அவனைப் போன்ற ஆட்களுக்கெல்லாம், அவள் தான் முன்முயற்சியெடுத்து வளைத்துப்போட வேண்டும்….. அவள் இதே மாதிரி, வாய்ப்புகளைத் தவறவிட்டால், பிறகு எப்படி அவள் அப்பாவுக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுப்பது? அது முடியாமலே போய்விடும். சுறாவின் அலைபேசி எண்ணைக்கூட அவள் கேட்டு வாங்கியிருக்கவில்லையே, என்ன பிள்ளை நான் என்று மறுகிக்கொண்டாள். சுறா அவள் பக்கத்தில் அங்கும் இங்குமாக நீந்திக்கொண்டிருந்தபோது அந்த மேலாளர் வேறு கண்ணில் எண்ணெய்விட்ட மாதிரி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதனால்தான் அப்படி ஆகிவிட்டதெனக் கரித்துக்கொண்டாள்.

 

மேலாளர் விலைச் சீட்டுக் கற்றை ஒன்றை டாங் புதாவிடம் கொடுத்தார். சுறா வாங்கியிருந்த அலைபேசியின் விலை இப்போது குறைக்கப்பட்டிருந்தது. டாங் புதாவ் விலைச்சீட்டுகளை மாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது சுறா வந்தது. அதன் அகன்ற வாய் சிறிது திறந்திருக்க, ஒரே அசைவில் அது கடைக்குள் நழுவி வந்தது. அதன் மேனிப் பளபளப்பைக் காட்டி இருபுறமும் நீர் விலகிச்செல்ல, கதவுச்சட்டங்கள் திறக்கச் சிற்றதிர்வுகள் பரந்து விரிந்தன. ஆரஞ்சு வண்ண டி-சர்ட், இலேசான சாம்பல் நிறக் காற்சட்டைக்குள் திணிக்கப்பட்டு, கச்சின் உலோகப் பட்டையில் முதலை முத்திரை மினுமினுத்துக்கொண்டிருந்தது. இம்முறை டாங் புதாவ் வாளியைப்பற்றி நினைக்கவுமில்லை; இடுப்பில் கச்சு நுழைக்கும் வார்கள் இருந்தனவா என வியக்கவுமில்லை. அவனை, மேகங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு வந்த ஒளிப்பிழம்பாகத் தான் அவள் உணர்ந்தாள். அவள் முன்னால் மாபெரும் ஒளிவட்டம் ஒன்று தோன்றி, நீண்டு விரிந்தது. அவள் இதயம் உடனடியாகச் சூடேறிச் சுறுசுறுப்பு கொண்டது. அவள் வாய் முழுக்கப் புன்னகை ஒன்று விரிந்ததை அவளே உணரவில்லை.

 

சுறா காற்றுக்காக `உஸ், உஸ்` என்று வாயைத் திறந்து மூடிக் கொண்டிருந்தது. வியர்வையால் அதன் நெற்றி நனைந்திருந்தது. அதன் அகன்ற வாயைத் திறந்தபோது ஏதோ ஒரு தசைக்கோளம் சட்டென்று இரண்டாகப் பிளந்தது போலிருந்தது. அதன் தடித்த உதடுகள் உள்மடிந்தபோது சிறிது வீக்கமுற்றதாகத் தெரிந்தது. இந்த இரண்டு தசைப் பலகைகளுக்கு நடுவிலிருந்து பசுவில் பால் கறப்பதுபோன்ற, வெதுவெதுப்பான வெண்ணிற ஒலி வந்தது. அவனது அலைபேசியில் ஏதோ ஒரு பிரச்னை, அது தானாகவே எப்போதும் மூடிக்கொள்கிறது அல்லது மீண்டெழுகிறதென்றான், அவன்.

 

மருத்துவருக்காகக் காத்திருக்கும் நோயாளியின் ஏக்கமும் எதிர்பார்ப்புமான முகத்துடன் அவன் முகப்புச் சுழல் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். டாங் புதாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனின் முகத்தோற்றம் நிச்சயமாக இணக்கமானதேதான்.

 

டாங் புதாவ் அலைபேசியை எடுத்து இயக்கிப் பார்த்தாள். சுறா சொன்னதைப் போலவேதான் அது மாறுபட்டு இயங்கியது. அவனிடம் ஒருநிமிடம் காத்திருக்குமாறு சொல்லிவிட்டு, மேலாளரைப் பார்த்துப் பேசச் சென்றாள்.

 

பத்துநிமிடம் கழித்து, டாங் புதாவ், சுறாவின் துளைக்கும் பார்வை வட்டத்துக்குள் திரும்பி வந்து, அவனது அலைபேசிக்குப் பதிலாகப் புதிய ஒன்றைச் சிரமத்திற்கு மன்னிக்கும்படித் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி அவன் கையில் கொடுத்தாள். சுறாவின் முகத்தோற்றத்திலிருந்து, அவன் இதுபோன்ற சிரமங்களை அடிக்கடி நேர்கொள்ள விரும்புவான் போல் தெரிந்தது. விற்பனையகத்தின் குளிர்பதனம் மேலதிகச் சீர்நிலையில் வலுவுடனிருந்தது: அவன் வாய்திறந்து `உஸ்உஸ்` என மூச்சுவிடுவதை நிறுத்தி முற்றிலும் இயல்பாகிவிட்டான். அவன் ஒரு தங்கநிற அட்டைப் பெட்டியைத் தேடி எடுத்து அதிலிருந்து தங்கநிற முகவரிச்சீட்டு ஒன்றை இழுத்தெடுத்தான். டி சர்ட்டின் மார்புப்பையிலிருந்து ஒரு பேனாவை எடுத்து புதிய அலைபேசி எண்ணைக் கூடுதலாக எழுதிச் சேர்த்தான். அதன்பின், டாங் புதாவிடம், வேலையென்று எதுவுமில்லாமல், விடுபட்டநிலையில் எப்போது இருப்பாள் எனக்கேட்டான். அவன் அவளுக்கு ஒரு விருந்து அளிக்க அல்லது பாதம் பிசையகத்துக்கு அழைத்துச்செல்ல விரும்பினான்.

 

ஆக, சுறாவின் பெயர் டாங் ஷுன்ஜிய், பொது மேலாளர். அவருக்கு இன்னும் பல சிறப்புப் பட்டங்கள் இருந்தன. ஆனால் அதையெல்லாம் டாங் புதாவ் தன் நினைவுக்குள் ஈர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அவள் `ஹா`வென வியந்து போனாள். ஒரு பொது மேலாளரைத் `தலைமை வகிக்கும்` முன்னணி வர்க்கமாகத்தான் கருதுவார்கள். யாருக்கேனும் ஒரு வேலை கிடைப்பதற்கு பொது மேலாளர், அவருடைய கீழ்நிலை ஆளிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேண்டும். அவ்வளவுதான். ‘’ பொது மேலாளர் ’’ என்பதிலேயே டாங் புதாவின் கண்கள் நிலைத்து நின்றுவிட்டன; அவளால் அவற்றைச் சிறிதுகூட அப்படி, இப்படி, அசைத்துவிட முடியவில்லை. அவளுடைய இதயத்துக்குள், அரிசிப் பொரி மோதகம் வெடித்து வெல்லப்பாகு மெல்லக் கரைந்து இனிமை பரந்துகொண்டிருந்தது.

 

***

 

உங்களுக்கு, டியு கிழக்குச்சாலை எங்கிருக்கிறதென்று தெரியுமா? பத்து நிமிடம் அந்தச் சாலையில் கீழிறங்கிச் சென்றால் போதும், பிங் ஷெங் உணவு விடுதி வந்துவிடும். எல்லோருக்கும் தெரியும், அது நீண்ட காலமாக எல்லோரும் விரும்புகிற, புகழ்பெற்ற ஒன்று. அங்கே உண்மையிலேயே சிறப்பான சில உணவு வகைகள் கிடைக்கும். அந்த உணவுகளில் இன்னும் பழங்காலப் பாரம்பரிய காங்டாங் மணம் இருக்கிறது. அது மட்டுமில்லை; அவர்கள் இப்போது ஒரு புது வகையான காங்டாங் சமையலை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அது மிகமிகச் சிறப்பான வகையில் நன்றாக இருக்கிறது. ……மொறுமொறுப்பான பன்றித்தோல், மெதுமெதுவாகச் சூடேற்றிக் கொதிக்க வைத்த ஆமை சூப், அலைத்தாட்டிப் பொலபொலவென வறுத்தெடுக்கும் குணசிங்கி எனப்படும் ஜின்செங்1 கிழங்கு. அங்கே நீங்கள் எதைச் சாப்பிட்டாலும் அல்லது குடித்தாலும் அது உங்கள் நுரையீரலை ஈரமாக்கிச் சுவாசத்தைச் சுத்தப்படுத்தும். கூடவே உடம்புக்கு வலு சேர்க்கும். எங்கே டாங் புதாவ் வராமல் போய்விடுவாளோ என டாங் ஷுன்ஜிய் கவலைப்படுவதாகவே தோன்றியது. அவர் தொலைபேசி மூலம் மெய்யானதொரு முயற்சி மேற்கொண்டு, வேண்டுகோளின் தொடர்ச்சியாக தட்டுகளும் கிண்ணங்களும் தரையில் விழுந்து சிதறுவது போன்றதொரு வெடிச் சிரிப்பும் சிரித்தார்.

 

எத்தனை பேர் அங்கு வருவார்கள் என்று டாங் புதாவுக்குத் தெரியாது. ஆனால், வேறு பல பொது மேலாளர்களும் வருவார்களென அவளுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்தது. அவளுக்குக் கொள்ளை மகிழ்ச்சி. மகிழ்ச்சி ஊற்றெடுத்துப் பொங்கியதாலேயே அவளால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. டாங் ஷுன்ஜிய் அவளது மவுனத்தைச் சம்மதமாக ஒருபக்கம் எடுத்துக்கொண்டாலும் அவளை அழைத்துவர கார் அனுப்பட்டுமா என்று வேறு கருணை மழை பொழிந்தார். உணவு விடுதி பக்கத்தில் தானே இருக்கிறது, கார் தேவையில்லையெனச் சொல்லியிருந்தாள்.

 

வெளியே வந்தாள். வானம் அப்போதும் சாம்பல்நிறப் பனிமூட்டத்துக்குள் மறைந்தேயிருந்தது. கார்களின் புகைக்குழாய்கள் அடர்த்தியான கரும் புகையைக் கக்கி வானத்தை நோக்கிச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. நெருக்கமான கட்டிடங்கள் காற்று ஊடாட அனுமதிக்கவில்லை . பனிமூட்டம் மரணமுற்ற இருள்நீர்ப்பரப்பாக நிலவு, விண்மீன்கள், மேகங்கள் அனைத்தையும் மறைத்தது. டியானே வடக்குச் சாலையில் எப்போதுமே 199 முழுமையான நொடிகளுக்கு நிலைத்திருக்கும் அழிவற்ற போக்குவரத்து விளக்கு, ஒரு கலங்கரை விளக்கு போலப் பிரகாசித்து, அந்த எல்லையற்ற இருள்வெளியில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. சொட்டும் நீர்த்துளிகளாகப் பெருத்த சப்தமொன்று ஒலியெழுப்பாமல் கடந்துபோவதுபோல் கார்கள் பச்சை ஒளியினைக் கடந்துகொண்டிருந்தன. டாங் புதாவ் தலையைத் திருப்பி, கவனமாகக் கேட்ட போதும் சப்தம் எதுவும் இல்லை. அவளுடைய காதுகள் இதுபோன்ற சப்தங்களெல்லாம் கேட்காதபடி மரத்துவிட்டிருந்தன.

 

டாங் ஷுன்ஜிய் சொல்லியிருந்தபடி, அவள் முதல் தளத்திற்குச் சென்று இடதுபக்கம் திரும்பி முன்பதிவு ஒதுக்கீட்டு அறை ’’ வரிசை 13’’ கதவைத் தள்ளித் திறந்தாள். எதிர்பார்த்தது போலவே, அங்கு நான்கு அல்லது ஐந்து பேர்தாம் இருந்தனர். அவர்கள் அந்தச் சிறிய முன்பதிவு அறையை, வெளியே மரணமுற்ற நீர்ப்பரப்பான, இருண்ட சாம்பல் நிறப் பனிமூட்டத்தைப் போன்ற ஒன்றாக மாற்றும் சேற்றுமண் உருவங்கள் போலத் தோன்றினர்: அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் முகமும் மங்கலாக எந்த வேறுபாடுமின்றித் தெளிவாகத் தெரியாதபடியிருந்தன. தவறான இடத்துக்கு வந்துவிட்டோமோவென டாங் புதாவ் நினைத்த நேரத்தில், டாங் ஷுன்ஜிய் எழுந்து, ‘’ புதாவ்’’ என மிகப் பழகிய பாவனையில், ஏதோ உணவு கொண்டு வரச்சொல்லிப் பணியாளரைக் கூப்பிடுவது போல் அழைத்தார். அவரது பழகிய பாவனை அவளைச் சிறிது சங்கடத்திற்குள்ளாக்கியது. மற்றவர்களின் கண்கள் கெடுமதிப் புன்னகையுடன் அவளை நோக்க, அவள் முகம் சிவந்துபோனாள். அவள் எப்படிச் சமாளித்து, நடந்து சென்று அமர்ந்தாளென அவளுக்கே தெரியவில்லை. அவளின் வலது புறமும் இடது புறமும் அறிமுகமற்ற நபர்கள் உட்கார்ந்திருந்தனர். உணவுத் தட்டங்கள் வைக்கப்பட்டுத் தேநீர்க்கோப்பைகளும் நிரப்பப்பட்டன. சிவப்புக் குறுந்துணிகள் அவள் மீது எதிரொளித்து அவள் முகத்தை மேலும் சிவப்பாக்கின. அவர்கள் கேன்டனிய மொழியில் சில வார்த்தைகள் பேசி, ஆற்றங்கரை வாத்துக்கூட்டம் போன்று சிரித்தனர். அவர்கள் பேசிக்கொண்டது எதுவும் டாங் புதாவுக்குப் புரியவில்லை. அந்த அறை முழுக்க மவுனத் தனிமை நிரம்பியிருப்பதாக அவள் உணர்ந்தாள். சுவற்றில், அசாதாரணமாகப் பளீரென்றிருக்கிற கண்ணாடிச் சட்டமிடப்பட்ட சில சீன நிலக்காட்சிச் சிறு ஓவியங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன. எதிர்ப்பக்கம் அமர்ந்திருந்தவரின், ஏற்கெனவே வழுக்கையாகிப்போன தலையின் உச்சி ஒரு நிமிடத்திற்கு மிகமிகப் பொருத்தமாகச் சட்டமிடப்பட்ட, கவிழ்த்த சட்டி போலத் தோற்றமளித்தது. டாங் புதாவின் பார்வை சில அங்குலம் கீழிறங்கி வழுக்கைத் தலை உச்சியின் கண்களைச் சந்தித்தபோது, அவற்றில் ஈக்களின் கூட்டமொன்று காட்டுத்தனமாகப் படுவேகத்தில் நடனமாடிக்கொண்டிருப்பது போல் அவள் உணர்ந்தாள்.

 

மிக்க ஆரவாரத்தோடு, டாங் ஷுன்ஜிய் மேஜை முன் அமர்ந்திருந்தவர்களுக்கு டாங் புதாவை அறிமுகப்படுத்தினார். அவரது குரல், படையெடுத்துச் செல்லும் வீரன் உள்ளூர் மக்களைக் கேள்வி கேட்பதுபோல் உரத்து அதிகாரமிக்கதாக இருந்தது. அவர் வானளாவப் புகழ்ந்த முதலாளி லீயும் மேலாளர் க்சூவும் மிகுந்த திருப்தியானதுபோலத் தோன்றினார்கள். நடுத்தர வயது மனிதர்கள் ஒரு இள நங்கையின் முன் எப்படி நடந்துகொள்வார்களென உங்களுக்குத் தெரியுந்தானே, அப்படி, அந்த இருவரும், அந்த இரவின் அழகு மிக்க புகை வளையங்களைச் சுருள் சுருள்களாக ஊதிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த வழுக்கைத்தலை மனிதரைக் கடைசியாகவென விட்டு வைத்திருந்த டாங் ஷுன்ஜிய் ‘’ இது ஜாங் ஜியா யு, பொதுமேலாளர் ஜாங், புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது போல் பாவனை செய்கிறவரில்லை. அவர் எனக்கு உண்மையிலேயே மிகமிக நெருக்கமான நண்பர். உண்மையான ஷாங்டாங் மனிதர், இரண்டு பெரிய நிறுவனங்களின் தலைமையாளர்!’’ எனச் சொல்லி, அவரை மிகுந்த ஆத்மார்த்தமாக முன்கொணர்ந்தார்.

 

எதிர்பார்த்தது போல, எல்லோருமே மதிப்பிற்குரிய பெருந்தலைகள். டாங் புதாவ் கட்டமிடப்பட்ட படத்துக்குள் கவிழ்ந்த காலிச் சட்டியை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். அவள் இதயம் நிறைந்தது.

 

அவர்கள் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். அங்கு நடந்தவற்றைப் பார்க்கும்போது, டாங் புதாவ் வருவதற்கு முன்பாகவே அவர்கள் வியாபாரம் தொடர்பான பேச்சுக்களையெல்லாம் முடித்து ஓரம் கட்டிவிட்டதற்கான அடையாளம் தெரிந்தது. சூழல் முழுவதுமே மிகச் சிறப்பாக, மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருந்தது. அவர்கள் இப்போது முற்றிலுமாக இறுக்கம் தளர்ந்து, அயர்வு நீங்கி, நகைச்சுவையாக ஒருவரையொருவர் கிண்டல்செய்து கொள்கின்ற நிலைக்கு முன்னேறி, விருந்து களைகட்டிவிட்டது.

 

முதல் உணவாக ஒவ்வொருக்கும் தோல் நீக்கிய மஞ்சள் அடிப்பகுதியும் சிவப்பாகப் பழக்கூழும் கொண்ட அரைப் பப்பாளிக் கிண்ணத்தில் சூப் போன்ற ஒன்று வந்தது. டாங் ஷுன்ஜிய் அதைப் பப்பாளி நூடுல்ஸ் எனக் குறிப்பிட்டார். அது, அவள் எப்போதும் சாப்பிடும் நூடுல்ஸ் வகையல்லவே என டாங்புதாவ் நினைத்தாள்; அது சுறாவின் துடுப்பு சூப் என அறிந்தபோது வியப்பில் உறைந்துபோனாள். ஒருகாலத்தில் அவள் ஹாங்காங்கையும் வெகுதூரத்து சொர்க்கத்தையும் நினைத்துக்கொண்டு இரண்டுக்கும் இடையில் பொதுவான ஒப்புமை அடையாளங்களைக் கண்டுசொன்னாள். சுறாவின் துடுப்பு மற்றும் தூக்கணாங்குருவிக்கூடு இரண்டையும் குறித்து அவள் ஒன்றுபோலவே புரிந்துகொண்டிருந்தாள்; அவற்றில் எது ஒன்றையும் ஏதாவது ஒருநாளில் சாப்பிடமுடியுமென, அல்லது, அவை சாப்பிடக்கூடிய பொருட்களென, அவள் நினைத்திருக்கவேயில்லை. அவள் நாக்கு சுறாவின் துடுப்பினை உணர்ந்ததை விவரிக்க முயற்சித்தது. ஆனால், மென்மையான ஒட்டுகின்ற தன்மையையும் சிறிதாக மீன் மணத்தையும் தவிர, அது மந்தமான ஒன்றாகச் சுவையற்றதென்றும் பப்பாளிப்பழத்தின் இனிய கூழ்த்தன்மைக்குப் பக்கத்தில் வருவதற்குக்கூட லாயக்கற்றதாக, இருக்கிறதென்றும் அவள் நினைத்தாள்.

 

‘’ நம் இளவழகுப் பெண்ணுக்கு எந்த ஊர்?’’

 

‘’செங்டு’’

 

‘’ ஓ, செங்டுவா! அப்படியென்றால் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை.’’

 

‘’ புதாவ் …. புதாவ் என்றால் திராட்சை, இந்தப் பெயர் எப்படி? எங்கிருந்து?’’

 

‘’ என்னைக் கருவுற்றிருக்கும்போது என் அம்மா புதாவ் மட்டுமே சாப்பிட விரும்பினாள். என் பெற்றோர் படிக்காதவர்கள். அதனால் என்பெயரை அப்படியே சாதாரணமானதாக வைத்துவிட்டார்கள்.’’

 

‘’ ஓ, அருமை, புத்தம்புதியது, சுவையானது.’’

 

இப்படியே, அவர்கள் எந்தக் கவலையுமில்லாமல் அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கண்ணாடிச் சட்டத்துக்குள் கவிழ்த்த காலிச் சட்டிதான், பொது மேலாளர் ஜாங் என்பதை டாங் புதாவ் நினைவுகொண்டாள். காலிச் சட்டி மறைந்து ஏற்கெனவே பாரம்பரிய ஓவியமாகியிருந்தது. அவள் தலையைத் தாழ்த்திக் கொஞ்சமாகச் சாப்பிட்டாள். தலை நிமிர்ந்தபோது அந்தக் காலிச்சட்டியைப் பார்ப்பாள். அவள் தன்னைத்தான் பார்ப்பதாக ஜாங் ஜியாயு நினைத்து, அன்பும் ஆதரவும் பொங்க ஆவலுடன் அவளை மீள நோக்கினார். ஆனால், அவளிடம் எந்த அசைவும் இல்லை. அவ்வப்போது பணியாளர்கள் வந்து தட்டுகளை மாற்றுவதும் தேநீர் நிரப்புவதுமாக இருந்தார்கள். சிறிது நேரம் சென்றதும், விருந்தினர் எல்லோருக்கும் ஒயின் பரிமாறுமாறு டாங் புதாவை டாங் ஷுன்ஜிய் கேட்டுக்கொண்டார். டாங்புதாவ் சாப்பிட்டிருந்த சுறாத் துடுப்பு, ஒயினில் தோய்த்த இறால், மற்றும் பல வினோத உணவு வகைகளால், அவள் வயிறு நிறைந்திருந்தது. அவள் மிகத் திருப்தியாகப் பெருமிதமாக உணர்ந்தாள்; அந்த நிறைவான உணர்வில், மது அருந்துவதில்லையெனக்கூடச் சொல்லிவிட்டாள். ஆனால், டாங் ஷுன்ஜிய், ‘’ நீங்கள் இந்த உலகத்திற்கு வருமுன்பாகவே, ஏராளமான புதாவ் விழுங்கியிருக்கிறீர்கள்; இப்போது கொஞ்சம் புதாவ் ஒயின் அருந்துவதால் ஒன்றும் நிகழ்ந்துவிடாதே!’’ என்றார். இதைக் கேட்டதும், ‘’அப்பாவின் வேலைக்கு மட்டும் ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டால், மகிழ்ச்சியாகப் பத்துப் புட்டி கூட விழுங்கிவிடுவேனே!’’ என உள்ளுக்குள் நினைத்தவள், சிரிக்கத் தொடங்கிப் பின், நல்ல சுபாவத்தோடு எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு கோப்பை ஒயின் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். அவள் மனம் ஒருவாறாகச் சமநிலைக்கு வந்திருந்தது. அவள் கண்கள் நிதானமாகி, பார்வையில், தெரிந்தவர்களுக்கான இணக்கமும் தெரிந்தது. அங்கே சுற்றி அமர்ந்திருந்தவர்கள் எல்லோரையும் அவளது சொந்தக் குடும்பத்தினர் போல அன்புடன் பார்த்தாள். அவர்களும் பண்புநயம் மிளிர இன்முகம் காட்டினர். அதாவது, அவள், டாங் ஷுன்ஜியின் ஆள் என்பதை மவுனமாக ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால், அதன் ஊடாக அவள் நேரடியாகப் புரிந்துகொண்டது வேறாக இருந்தது: இந்த வியாபாரச் சந்திப்பு விருந்தில் உண்மையான நண்பர்களுக்கிடையிலான இணக்கம் இல்லை!

 

பணியாளர்கள் கதவைத்திறந்து வெளியேறினர். கதவில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வரிசை 13. பொன்னிறத்தில் பளீரிட்டது. `வரிசை 13` என்பதற்கு என்ன அர்த்தம்? எனக்கேட்டாள், டாங் புதாவ்.

 

‘’ அது, அநேகமாக குயிங் வம்ச ஆட்சியின் போது, வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்த சீன வணிகர்களைப் பொதுவாகக் குறிப்பிடுவதாக இருக்கலாம். அதாவது, மேலைநாட்டினர், அவர்களது சீன வணிகத்தைக் கவனிக்கத் தரகர்களாகப் பணியமர்த்தியிருந்தவர்களைக் குறிக்கும்.’’ என்றார், டாங் ஷுன்ஜிய்.

 

‘’ ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் ஏதாவதொன்றைப் புதிதுபுதிதாகக் கற்றுக் கொள்வீர்கள்.’’ என யாரோ ஒருவர் ஒத்திசைத்தார்.

 

டாங் புதாவைப் பார்த்த மாதிரி நேர் எதிரில் அமர்ந்திருந்த, அதிகம் பேசாத ஜாங் ஜியாயுக்கு, எவ்விதத் தடையுமில்லாமல் அவள் முகம் நோக்கிப் பார்ப்பதற்கான ஒரு விஷயம் இப்போது கிடைத்துவிட்டது. அவர் நிதானமாக விவரிக்கத் தொடங்கினார்: ‘’ என் மகன் இப்போது கல்லூரியில் புகுமுக வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். அவனும் இதே கேள்வியை என்னிடம் கேட்டான். காங்ஷூ வரிசை 13 ன் தோற்றம் குறித்துச் சிலர், அது மிங் வம்ச ஆட்சியின்போது பதினாறாம் நூற்றாண்டில் தான் ஆரம்பமானது என்கின்றனர். அதற்கான எழுத்து மூல ஆவணங்கள் நமக்குப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில், நிச்சயமாகக் கிடைத்திருக்கின்றன. யுவான் வம்ச ஆட்சியில் `பான் ஃபாங்` என்ற அயல் நாட்டுச் சமூகம் அழிந்தபிறகு, காங்ஷூவின் வரிசை 13 முதன்முதலாகக் காணப்படுகிறது. அந்தக் காலத்தில், வரிசை 13 அயல் நாட்டு வணிகம் மற்றும் சேவைப்பணிகளைக் குறிப்பிட்டதனால் இப்போதும் அது அயல் நாட்டு வணிகமென்று அழைக்கப்படுகிறது. அதுபோல வரிசை 13 வியாபாரிகள், அயல் நாட்டு வணிகர்களைக் குறிக்கிறது. இந்த அயல்நாட்டு வணிகர்கள் இன்று வரிசை 13 தெருவில் திரளாகக்கூடிப் பணிசெய்கிறார்கள். எல்லாமாகச் சேர்ந்து 13 உயர்தர விடுதிகள் இன்று அயல் நாட்டு வணிகர்களுக்கு தங்குமிட வசதிகள் அளிக்கின்றன. அவை 13 அயல்நாட்டு ஹோட்டல்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.’’

 

அந்த அறை முழுவதுமே அமைதியாக, ஆனால், உதறலெடுக்கும் அதிபயங்கரக் கதை ஒன்றைக் கேட்பது போலப் பதற்றத்தோடிருந்தது. மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த அலங்கார விளக்கு, குளிர்காலத்தில் பூமியின் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்சும் வெதுவெதுப்புக் கதிரவன் போலத் தோன்றியது. அவர்கள் எல்லோரும் குளிரில் விரைத்த பாம்புகளைப்போலத் தோன்றினர். ஜாங் ஜியாயு ஒருவழியாகத் தன் பேச்சை முடிக்கும் நிலைக்கு வந்தபோதும், யாருமே உம் கொட்டவோ அசையவோ இல்லை. அதனாலேயே அவர் பேச்சைத் தொடர வேண்டியதானது. அப்படி, அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, டாங் புதாவ் மட்டுமே அவர் பேசுவதைக் கேட்க மிஞ்சியிருந்தாள். அப்போதிருந்த `சளசள` சத்தத்தில் அவரது வார்த்தைகளைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக அவள் அவர் வாயையே பார்க்க வேண்டியதாக, அதாவது, பெரும்புயல் அலைகளின் போது கப்பலில் இருக்கும் ஒருவர் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக்கொள்ள பிடிமானக் கம்பியைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்குமல்லவா, அப்படி இருந்தது. ஜாங் ஜியாவுக்குப் பெரும் திருப்தி. அவர் பேச்சைக் கேட்க டாங் புதாவ் கிடைத்திருக்கிறாளே! மற்றவர்கள் வேறு ஏதோதோ விஷயங்கள் பற்றி அரட்டையடிப்பது பற்றி அவருக்குக் கவலையில்லை. ஆக, அந்த அமர்வு, வித்தியாசமான காட்சியாக, ஏற்கெனவே கரகரக்கும் வானொலிப்பெட்டியில் எவ்விதத் தொடர்புமில்லாத இரண்டு வெவ்வேறு நிலைய ஒலிபரப்பு நிகழ்ச்சிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து மொரமொரப்பது போல மாறியிருந்தது.

 

***

 

ஜாங் ஜியாயு, டாங் புதாவோடு ஒரு தனியுறவுச் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யலாம். ஆனால், அதற்கு முன்பு டாங் ஷுன்ஜிய் அதுமாதிரி ஏதாவது முன் நகர்வு யோசனையிலிருக்கிறாரா என எப்போதுமே அவர் கேட்டுக் கொள்வதுண்டு. ஒரு நல்ல நண்பன், தன் நெருக்கமான தோழனிடமிருந்தே திருடக்கூடாதல்லவா! டாங் ஷுன்ஜிய், டாங் புதாவுக்கு ஏகப்பட்ட குறுஞ் செய்திகள் அனுப்பியிருந்தாலும், உண்மையில் பணி மும்முரத்தில் இருந்ததால், நேரில் சந்தித்தது குறைவுதான். பிந்திவிட்ட இரவில் அவள் வீட்டுக்குச் செல்லும்போது இருமுறை அவரும் துணையாக உடன் சென்ற போதும் அவள் அவரை மாடிக்கு அழைக்கவில்லை. இதையெல்லாம் அவர் வேண்டுமென்றேதான் ஜாங் ஜியாயுக்குச் சொல்லவில்லை.

 

டாங் புதாவும் ஜாங் ஜியாயுவைச் சந்திப்பதில் முழு விருப்பத்தோடிருந்தாள். ஆண்கள் பெண்களோடு தனிச்சந்திப்புகளுக்கு ஏற்பாடு செய்வது நிச்சயமாக நட்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதற்காக அல்ல. அவளுக்கே கூட அதில் ஒரு தெளிவான நோக்கம் இருந்தது. அப்பாவுக்கு ஒரு வேலை தேடவேண்டிய கட்டாயம் மட்டும் இல்லாமலிருந்தால் இதுமாதிரி காலிச்சட்டியையெல்லாம் நட்பாக்கிக்கொள்வதில் அவள் அக்கறைகொள்வாளா, என்ன? இப்போது தேவைப்பட்டால், அவரோடு படுப்பதைக்கூட அவள் பெரிதாக நினைக்கமாட்டாள். இப்போதைக்கு, கால்வாயில் எப்படித் தண்ணீர் போய் விழுகிறதோ, அதுபோல் அவள் வேலை இயற்கையாக முடிய வேண்டும். அதற்காக இந்த நேரத்தையும் சூழல் மற்றும் அனைத்து அம்சங்களையும் கைவசப்படுத்திவிட வேண்டும். ஆனால், அது ஒன்றும் அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல. ஏற்கெனவே சில முறை தோல்வியாகிப்போன அனுபவத்தில், டாங் புதாவ், இதைச் சரியாகச் செய்துமுடிப்பதற்கான சரியான வழிமுறைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிசெய்தாள். அதில் மிக முக்கியமானது எந்த மனிதரிடம் உண்மையிலேயே அதிகாரம் இருக்கிறதென்று அறிந்து கொள்வதுதான். யாரோடும் அவள் வீணாகப் படுத்துவிடக் கூடாது.

 

டாங்ஷுன்ஜியும் ஜாங் ஜியாயுவும் அவர்களுக்குள்ளாகவே ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்துகொண்டிருக்கவேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது. அவர்களுடைய சந்திப்பு நாட்கள் ஒருபோதும் ஒன்றுக்கொன்று குறுக்கிடுவதில்லை. இது டாங் புதாவுக்கு வியப்பளிப்பதாக இருந்தது. ஆனாலும் அவள் அதைப்பற்றி ஒன்றும் அதிகம் சிந்திக்கவில்லை. அவளுக்கு வேண்டியதெல்லாம் அவர்கள் இருவரில் அதிகத் திறமை, மற்றும் நம்பகத்தன்மை மிக்கவரைத் தெரிவு செய்வதுதான். ஜாங் ஜியாயு, அவளை வினோதமான, மகிழ்ச்சியூட்டும் பல இடங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்வதும் தாராளமாகச் செலவு செய்வதுமாக இருந்தாலும், அவரது பழைய கிரவுன் காரில் முதல்முறையாக அவள் அமர்ந்தபோது, டாங் ஷுன்ஜியின் கார் இதைவிடப்புதிதாகவும் பெரிதாகவும் இருந்ததாக உணர்ந்தாள். யாருடைய பணப்பையில் அதிகப் பணமிருந்தது, யாருடைய அதிகாரம் வலிமைமிக்கதென டாங் புதாவால் முடிவுக்கு வரமுடியாமலிருந்தது.

 

ஜாங் ஜியாயுவின் முகம் அதன் பின்பக்கக் காலிச்சட்டியினால் அவ்வளவு ஈர்ப்பில்லாததாக இருந்தது. காரில் அமர்ந்து, அவளே காரோட்டிச் செல்வது போல் நிமிர்ந்து நேராகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஜாங் ஜியாயு முதலில் காங்ஷு நகரம் முழுதும் சுற்றிக்காட்டினார். அவர்கள் வரிசை 13 தெருவுக்கு வந்தபோது, அவர் அப்போதும் பன்னாட்டு வணிகம் பற்றி விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரம் அவளுடைய அப்பாவின் வேலை பற்றிக் குறிப்பிடுவதற்குச் சரியானதாக இருந்தது. இருந்தாலும் அவள் நீண்ட நேரம் ஆவலை அடக்கிக்கொண்டாள். அப்போதும் நிச்சயமற்ற நிலையிலிருந்ததால் பொங்கிவரும் ஆவலை வெளிப்படுத்தக் கடுமையாகச் சிரமப்பட்டு, முடிவில் அடக்கிக் கொண்டாள். பின்னர், பீஜிங் சாலையிலிருந்த பொருட்களால் உண்மையிலேயே ஈர்க்கப்பட்டபோது, அவர் அவளுக்காகச் சில சிறிய பொருட்களை அரை மனதோடு, ஒரு அப்பாவைப்போல அவள் தலையைத் தட்டிக்கொடுத்து, வாங்கினார்.

 

அடுத்த முறை ஜாங் ஜியாயு அவளை, ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரிய நகோமி சுஷி விடுதியில் உணவருந்த வருமாறு அழைப்பு விடுத்தார். அங்கே விலையெல்லாம் மிகமிக அதிகம். ஒரு பிளேட் கோப் மாட்டிறைச்சி ஓராயிரம் யுவானுக்கும் அதிக விலையாக இருந்தது அவளுடைய ஒரு மாதச் சம்பளமே அவ்வளவுதான். கோப் மாட்டிறைச்சி கொண்டுவரச் சொல்வதில்லையென அவள் மனதுக்குள்ளாகவே முடிவெடுத்தாள். உண்மையில், ஜாங் ஜியாயுவும் அதைக் கொண்டுவரச் சொல்லவில்லை. அவர் சிரித்துக்கொண்டே, செலவைக் குறைத்துச் சிக்கனமாக இருக்க விரும்புவதால், உணவுப் பட்டியலில் கோப் மாட்டிறைச்சியைக் கண்டதும் அவரது விரல் தானாகவே நழுவி விலகிவிட்டதென்றார்.

 

உணவு வகைகள் உண்மையிலேயே நன்றாக இருந்தன. சாப்பிட்டு முடித்தபோது, அவள் நூறு விழுக்காடு முழுமையான மகிழ்ச்சி கொண்டாள். உணவுக்குப் பின், நேரத்தைச் செலவிடுவதற்காகச் சில இடங்களை ஜாங் ஜியாயு யோசனைகளாகச் சொன்னார். பந்து எறிவது, ஜப்பானிய பாதம் கழுவுதல், சீன மருத்துவப் பிசையகம், அல்லது வெண்மேக மலையேற்றம் என இன்னும் பல.

 

எல்லாமே உடல்நலம் சார்ந்தது? டாங் புதாவுக்கு வியப்பூட்டுவதாக இருந்தது. அது சரியானதுதான், உடல் அத்தியாவசியமானதாயிற்றே! இப்படித்தான் நாங்கள் வாழ்கிறோம் என்றார் ஜாங். அவள் ஜப்பானியப் பாதம் கழுவுதலைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

 

கிமோனா அணிந்த ஒரு சீனப்பெண் ஜப்பானிய மொழியில் ஓரிரு வாக்கியங்களைக் கா,காவெனக் கரைந்துவிட்டு, இருவரையும் உள்ளே ஒரு தனியறைக்கு அனுப்பினாள். சீனமொழிக்கு மாறி, திரு மற்றும் திருமதிக்கெனச் சொந்தமாக எண் எதுவும் இருக்கிறதாவென வினவினாள். ஜாங் அப்போதும் ஏழாம் எண்ணே வேண்டுமெனக் கேட்டார். அவர் டாங் புதாவிடம் ஒரு ஆணைக் கேட்குமாறும் ஆணின் உள்ளங்கைகளுக்கென ஒரு விசேஷ சக்தி இருப்பதாகவும் சொன்னார். டாங் புதாவ் மறுத்துத் தலையசைத்தாள்.

 

‘’ இல்லை, எனக்கு ஆண் வேண்டாம்.’’

 

‘’ஏன்?’’

 

‘’ எனக்குச் சங்கடமாக இருக்கும்.’’

 

‘’ அதில் சங்கடப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?’’

 

‘’ அவனுக்காக நான் சங்கடப்பட வேண்டியிருக்கும்.’’

 

ஜாங் ஜியாயு மெல்லச் சிரித்துக்கொண்டார்.

 

டாங் புதாவ் மீண்டும் அவளது அப்பாவின் வேலை பற்றி நினைத்தாள். அதை உடனடியாகச் சொல்லிவிடவேண்டுமென்று அவள் மனதுக்குள் ஆட்டுரல் ஒன்று முடிவின்றிச் சுழன்று கொண்டேயிருந்தது. ஆனால், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் சந்தர்ப்பம் கை நழுவ, பாதம் கழுவுவதற்கான மூலிகைகளின் மருந்து வாசனையில் நெஞ்சைப் புரட்டியது போல் திறந்த வாயும் கட்டுண்ட நாக்குமாக அவள் காணப்பட்டாள்.

 

பணிப்பெண் டாங் புதாவின் காலுறையைக் கழற்றியெடுத்து, அவளின் வெற்றுப் பாதங்களை மர வாளியினுள் வைத்தாள். டாங் புதாவ் அந்தத் திடீர்ச் சூட்டில் அதிர்ந்து `ஆ` வெனச் சத்தமெழுப்பிவிட்டாள். பணிப்பெண் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டே, கொஞ்சம் குளிர்ந்த நீரைச் சேர்த்தாள். டாங் புதாவ் தன்னைத் தானே அமைதிப்படுத்த முயன்று, பாதத்தால் தண்ணீரின் சூட்டினைச் சோதிப்பதில் கவனம் செலுத்தினாள். பின்னர், சூடு அதிகமாக இல்லையெனக் கண்டு, இரு பாதங்களையும் தண்ணீரில் மேலாக வைத்துப் பின்னர் மெல்ல மெல்ல அமிழ்த்தத் தொடங்கினாள். உடலுக்குள் ஒரு மலர் இதழ் விரிப்பதான புத்துணர்ச்சியை உணர, டாங் புதாவின் நெஞ்சுக்குள் வசந்த காலத்தின் பிரகாசமான வெயிலிலும் காட்டுப் பூக்களிலும் மினுங்கும் பட்டாம் பூச்சி ஒன்று சிறகடித்தது.

 

டாங் புதாவின் பாதங்களைப் பணிப்பெண், கைகளில் தாங்கி, அப்போதுதான் புதிதாகப் பிடுங்கிய தாமரைக்கிழங்கைப் பிசைந்து கழுவுவதுபோல மெல்லப் பிசைந்து, கவனமாக எல்லாப் பாகமும் ஒன்றுபோல் சிவக்கும்படி அமுக்கி விட்டாள். இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவள் பாதங்களை முக்காலி ஒன்றின் மீது வைத்து காற்று உலர்த்தியால் உலரச்செய்தாள். ஜாங் ஜியாயுவின் முதிர்ந்த தாமரை இணைக்கிழங்குகளும் ஆவி பறக்க வெளியில் தெரிந்தன. அவர் நல்ல தூக்கத்திலிருந்தார். அவர் தலைக்கு அடியில் குருணை வடிவிலான மீச்சிறு மணியுருண்டைகள் அடைக்கப்பட்ட தலையணை இருந்தது. குறட்டையின் சீரான ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

 

அது போன்ற தலையணையைப் பயன்படுத்தியதால்தான், நாட்பட, நாட்பட அவர் தலையின் பின்பக்கம் காலிச்சட்டி போலாகியிருக்க வேண்டுமென டாங் புதாவ் நினைத்தாள்.

 

பின்னர், புதாவின் பாதங்களை வெகுநேரத்துக்கு மெல்லக் குத்தி, அமுக்கி, தடவி, தேய்த்து, அழுத்தி, உரசி என அனைத்தையும் செய்து முடித்துக் கடைசியாக அந்தப் பணிப்பெண் நிறுத்தினாள். பாதம் கழுவுதல் முடிந்துவிட்டதென்று நினைத்து புதாவ் காலுறைகளை எடுத்து அணியப்போகும்போது, பணிப்பெண் மீண்டும் வந்து பாதங்களைத் தூக்கி மார்போடு அணைத்தாள். பின்னர் ஒரு சிற்பி தன் படைப்புக்கான செதுக்குதலைத் தொடங்க ஆயத்தமாவது போல, ஒரு சிறிய நகவெட்டியைக் காற் பெருவிரல் நோக்கிக் கொணர்ந்தாள். பெருவிரல் நகத்தை வெட்டியபின் கால் விரல் நகங்கள் ஒவ்வொன்றையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெட்டி அழகுபடுத்திமுடித்தாள். அப்போதுங்கூட ஜாங் ஜியாயு தூக்கத்திலிருந்து விழிக்கவில்லை.

 

***

 

டாங் புதாவும் டாங் ஷுன்ஜியும் சேர்ந்து உணவருந்திக்கொண்டிருந்தனர். உணவின் போதான சாதாரண உரையாடலில் ஜாங் ஜியாயு பற்றிப் பேச்சு வந்தபோது, அவரைப்பற்றிப் புகழ்வதே தினசரி வேலை போன்று அன்றும் டாங் ஷுன்ஜிய் அவரை வாய்க்கு வாய் புகழ்ந்துகொண்டிருந்தார். டாங் புதாவும் அதை ஒப்புக்கொள்வதாக, அவ்வப்போது தலையசைத்து, ஆம் கொட்டி, அவர் ஒரு பண்பட்ட தலைமையாளர் என்றும் சிறிது நகைச்சுவையையும் புரிந்துகொள்கிறார் என்றும் சொன்னாள். அவள் மனதுக்குள் காலிச் சட்டி மிதந்துகொண்டிருந்தது. அவள் எப்போதுமே இது, அது என ஏதாவது ஒரு குறை, இருக்கிற மனிதர்களுக்காக இரக்கம் கொள்வதுண்டு. அத்தனை பெண்கள் மத்தியிலும் அப்படிச் சத்தமாகவா குறட்டை போட்டுத் தூங்குவது?

 

அந்த இருவரின் அணுகுமுறைகளுக்கும் டாங் புதாவ் மெல்ல மெல்ல ஒரு வடிவம் கொடுத்துப் பார்த்தாள். டாங் ஷுன்ஜிய் பாம்புகளைப் பயமுறுத்தி விரட்டுவதற்காகப் புல்வெளியில் எப்போதும் அடித்துக்கொண்டிருப்பவர்; ஜாங் ஜியாயுவோ எப்போதும் கையில் தடியோடு முயலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பவர். எது எப்படியிருந்தாலும், அது ஒரு விஷயமே இல்லை; அவர்களுடைய இதயத்தின் அடித்தள ஆசையை அவள் அறிவாள், ஆனால் அவள் ஆசையை அவர்கள் அறியமாட்டார்கள். அவளுடைய குடும்பச் சூழ்நிலை குறித்து யாருமே எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவள் வயிறு நிறையத் திணிப்பதற்கும் அவளை வேறு பல கேளிக்கை மற்றும் பயிற்சிகளுக்கு அழைத்துச் செல்லவும் முந்தி நின்றார்கள். எல்லாமே, அவளுடைய வளமான உடலை அப்படியே விழுங்கப்போகிற அந்த ஒரு நாளுக்காகத்தான்.

 

டாங் ஷுன்ஜிய் திடீரென்று அவரது குடும்பத்தைப் பற்றிப் பேச்செடுத்தார். அவருடைய குழந்தைகளை மிகவும் நேசிப்பதாகவும், குடும்பத்தை நேசிப்பதாகவும் சொன்னார்; ஆனால் மனைவியை நேசிப்பதாக மட்டும் சொல்லவில்லை. அவருக்கு ஒரு காதலி இருந்தாளா என்பதை டாங் புதாவே யூகித்துக்கொள்ளட்டுமென விட்டுவிட்டார். ஜாங் ஜியாயு காதலர்கள் பற்றிப் பேசும்போது, அப்படி யூகித்துக்கொள்ளுமாறு கூறவில்லை. மாறாக அவர் ஒரு உண்மைக் கதையைச் சொன்னார்: ஒரு விருந்தின் போது, அங்கில்லாத ஒருவரைப்பற்றி எல்லோரும் பேசத் தொடங்கினார்கள். அவருக்கு உடலில் வலுவில்லையென்றும், அதற்கான ஆர்வம் குறைந்தவரென்றும் அவருக்கு நிச்சயமாகக் காதலி என்று ஒருவர் இருக்க முடியாதென்றும் ஒருவர் சொன்னார். அந்த மனிதர் அடுத்த அறையில் விருந்து அருந்திக் கொண்டிருந்தார் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அந்த விமர்சனத்தைச் சொல்லி முடித்ததுதான், தாமதம், அந்த மனிதர் கதவை ஓங்கித் திறந்துகொண்டு வந்து, ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினார்: “யாரடா சொன்னது, எனக்குக் காதலி இல்லையென்று?’’

 

ஜாங் ஜியாவ் என்ன சொல்லவந்தாரென அவள் புரிந்துகொண்டாள்: ஆண்களைப் பொறுத்தவரையில் காதலியென ஒரு பெண் இல்லாமலிருப்பது, ஒருவித அவமானம்.

 

அதனால், அவள் டாங் ஷுன்ஜியை மிகவும் பிடித்த பண்டமொன்றை நோக்குவது போல ஆவலுடன் பார்த்துவிட்டு, ‘’ நீங்கள்’’ என்றாள்.

 

டாங் புதாவின் பதில் கொஞ்சமும் எதிர்பாராததாக இருந்தது. அது ஒரு தனிப்பட்ட சொந்த விஷயமென்றாலும் அவள் அதனுள் புகுந்து மிகக் குறுகிய நேரத்துக்குள் வெளியேறினாள். மறுபுறம் அது ஒன்றும் பெரிய ரகசியமில்லை யென்றாலும், டாங் ஷுன்ஜிய்க்கு ஏதோ ஒரு பெரும் பாரம் குறைந்தது போல் ஆறுதலாக இருந்தது. அவர் மகிழ்ச்சியானார். அவர் டாங் புதாவுக்கு ஒரு வாத்து ஈரல் துண்டினை நீட்டிக்கொண்டே, ‘’ இப்போதெல்லாம் பிரபலமான ஒன்றாக வாத்து ஈரலைச் சோற்றோடு சேர்த்து வறுத்தோ அல்லது நெருப்பில் சுட்டோ, குளிரவைத்துக் குழம்போடு சேர்த்தோ எப்படியானாலும் சாப்பிடுவது நன்றாகவே இருக்கிறது.’’ என்றார். டாங்புதாவ் அதைத் தின்று முடித்த பிறகே, அவர் அவரது காதலியின் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார். கதை மிக நீண்டதாக இருந்தது. அதன் ஆரம்பத்தையோ அல்லது விவரிப்பையோ அவளால் நினைவில் கொள்ளமுடியவில்லை. அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், அவரும் அவர் காதலியும் ஒவ்வொரு வருடமும் எப்போதாவதுதான் பார்த்துக்கொள்ளமுடிகிறதென்றாலும் அவர்கள் இப்போதும் பெருங்காதலில் இருக்கிறார்கள் என்பதை மட்டுந்தான். அவர்கள் இருவரும் இப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் பரஸ்பர ஏக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். அந்த இழப்புக்கு ஈடாகத் தன் குடும்பத்தை நன்கு கவனித்துக்கொள்வதும் மனைவியிடம் அன்போடு நடந்து கொள்வதும் நிறையப் பணம் சம்பாதிப்பதுமாக அவர் இருக்கிறார்.

 

டாங் ஷுன்ஜியின் இதயத்துக்குள் இத்தனை பெரிய, அளவற்ற துக்கம் நிரம்பியிருப்பதாக டாங் புதாவ் கண்டாள். அந்த நேரத்தில் அவள் தந்தையின் பிரச்சினையை அவரிடமிருந்து மறைத்ததற்காகக் குற்ற உணர்வு கொண்டாள். அவள் இந்த நேரத்தில் டாங் ஷுன்ஜிய் போன்ற ஒருவரை எப்படிப் பயன்படுத்திக்கொள்வதென நினைக்கக்கூடாது. கடுந்துயரத்திலிருக்கும் ஒருவர் தன் இதயத்தைத் திறந்து அதைப் பேசிவிடுவதுதான் சரியான தீர்வாக இருக்கும். அதனால், அவள் செங்டுவிலிருக்கும் அவளது குடும்பம் பற்றியும், அவளுடைய அப்பாவுக்காக ஒரு வேலையை அவள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாளென்றும், அவளுடைய தந்தை ஒவ்வொரு நாளும் அவளிடமிருந்தான நல்ல செய்தியை எவ்வளவு ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாரென்றும் துயரத்தோடு பேசினாள். டாங் ஷுன்ஜிய், அவளது அப்பாவின் சிறப்புத் துறை என்னவென்று கேட்டார். அவள் மேஜைப் பணியென்று சொன்னாள். அவர் `ஆ` வென வருத்தம் தெரிவித்து, அவரது நிறுவனத்துக்குச் சிறப்புத் தகுதியுள்ளவர்கள் தேவைப்படுவதாகவும், எழுபது விழுக்காடு பணியாளர்கள் வெளிநாடுகளில் உயர்பட்டம் பெற்றவர்களென்றும் கூறினார்.

 

‘’இருந்தாலும் ….’’ , டாங் ஷுன்ஜியின் ஆதார வார்த்தை அவள் இதயத்தில் ஒட்டிக்கொண்டது. ‘’ காங்ஷூவில் யாருக்கானாலும் ஒரு வேலை தேடிக்கொடுப்பது எனக்கு ஒரு பிரச்னையே இல்லை.’’

 

‘’ அதேதான், நான் உங்களைத்தான் நம்பியிருக்கிறேன். என் அப்பா ஒரு நாணயமான மனிதர்.’’ டாங் புதாவ் மிக அழகாக, இனிமையாகப் பேசி, மீண்டும் தொடர்வதற்குமுன் சிறிது நிறுத்தினாள். ‘’ நீங்கள் முதன் முதலில் என் கடைக்கு வந்த போது. ஒரு பாலே நாட்டியக்காரர் போலச் சுழன்று என்முன்பு ஒரு கணத்திற்குள் வந்து நின்றீர்களே; நீங்கள் ஒன்றும் அவ்வளவு கனத்துவிட்டதாகத் தெரியவில்லை.’’

 

‘’ என் பாதங்கள் சிறியவை. நான் 39 அளவுள்ள அரணக் காலணிகள்தான் அணிகிறேன். கடந்த வருடம் தான் கொஞ்சம் பெருத்துவிட்டேன். அதற்கு முன்னாலுங்கூட என்னை விரும்பிய பெண்கள் ஓரிருவர் கூட இல்லை.’’

 

‘’ ஆனால், இப்போது உங்களை விரும்புபவர்கள் யாருமே இல்லையா?’’ அவள் இதயத்தை அழுத்திக்கொண்டிருந்த கற்சுமையை இவ்வளவு சீக்கிரம் தூக்கி எறிந்துவிடமுடியுமென அவள் நினைத்திருக்கவில்லை. டாங் புதாவின் இதயம் அதன் மலர்ச்சியை மீட்டெடுத்துக்கொண்டது.

 

‘’ யாரும் இல்லை. நீ விரும்புகிறாயா?’’ டாங் ஷுன்ஜியின் வாய் விரியத் திறந்து சிறிய, கூரிய பற்கள் வெளித்தெரிந்தன.

 

டாங் புதாவ் புன்னகைத்தாள். அவருடன் படுக்கைக்குச் செல்லும் முன்பாக, அவள் அப்பாவின் வேலை குறித்து ஒரு நம்பிக்கையான பதிலைப் பெற்றுவிடுவாள். ஆக, டாங் ஷுன்ஜிய் ஒரு உயர்ந்த அறநெறி சார்ந்த மனிதர். அதை அவள் விரும்பவும் செய்தாள். அவருடைய மனப்பான்மை அவளுடைய அறநெறிக்கும் உதவிகரமாக இருக்கிறது. படுக்கைக்குச் செல்வது நிச்சயமாகக் கடைசி வழிமுறைதான்; மேலும் அது ஒன்றேதான் வழி என்றும் அவளால் கருத முடியவில்லை. ஆனால், விருந்துக்குப் பின் விஷயம் வேறு வழியில் திரும்புமென அவள் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

 

அவள் டாங் ஷுன்ஜியின் காரில் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது, இதயத்திற்குள் அவரைப்பற்றி மிகப்பெரிய அளவில் போற்றுதலுக்குரிய மதிப்பினைக் கொண்டிருந்தாள்.

 

இரவுகளில் காங்ஷூ ஆழமான, மிக ஆழமான கடலாக இருக்கிறது. அதன் வெளிப்புறம் மிக அமைதியானது. கடலில் செல்லும் படகு போல் கார் மிதந்து செல்ல, அவள் இன்னும் ஆழமான கடலில் இதைப்போலவே மிதந்து செல்ல வேண்டுமென விரும்பினாள்.

 

‘’ இதுதான், என் அலுவலகக் கட்டிடம். மேலே போய் என் அலைபேசியின் மின்கலத்தை மாற்றி வரப்போகிறேன். எப்படி இருக்கிறதென்று ஒரு முறை பாருங்களேன். உங்களுக்கு விருப்பந்தானே?’’

 

அவர் காரைவிட்டு இறங்கினார்; அவளும் பின்னாலேயே தொடர்ந்தாள். மின் பூட்டுகளைக் கடவுச் சொற்கள் பயன்படுத்திக் கடந்து, ஒரு மூலையில் திரும்பி, கடைசியாக அவர்கள் தலைமை நிர்வாக அலுவலரின் அறை வாயில் முன் வந்து நின்றார்கள். இருவரும் உள்ளே சென்ற பின், அவர் குளியலறை விளக்குகள் உட்பட அனைத்தையும் எரியச் செய்தார். இப்படி ஒரு மாளிகைத் தோற்றமுள்ள அலுவலகத்தை அவள் பார்த்ததேயில்லை. அவள் திகைப்பின் உருவோவியமாக நின்றாள். உள்ளிருந்த அறையின் கதவை அவள் தள்ளித் திறந்ததும் பேரரசிக்கான படுக்கை ஒன்றை நேர்த்தியும் அழகும் மிக்க நவநாகரீக இருக்கை மற்றும் உபயோகப் பொருட்களுடன் கண்டதும் ஒரு வாளிப் பனிநீரை அவள் தலைமீது கொட்டியது போல் உணர்ந்தாள். அவள் தலைக்குள்ளிருந்து அனைத்தும் வெளியேற, அவள் பின்வாங்கினாள். அப்படியே விட்டு விட்டுச் சென்றுவிட நினைத்தாள். ஆனால், அவரோ தேநீர் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தார். அதைக் கண்டதும், அப்படி விட்டுச் செல்வது மிகமிக அநாகரிகமாக இருக்குமென உணர்ந்தாள். அதனால், அங்கேயே உண்மையான தோல் மெத்தையிட்ட இருக்கையில் அமர்ந்து உயர்ந்த தரமுள்ள சுத்த்த்த்தமான தேநீரைச் சிறிது உறிஞ்சினாள்.

 

அப்பாவின் வேலை அவளின் மனத்துக்குள் மேலெழுந்தது. உணவு விடுதியில் வைத்து டாங் ஷுன்ஜிய் நடந்துகொண்ட விதமும் பேசிய பேச்சும் இப்போது பெருத்த சந்தேகத்திற்குரியதானது. அந்த அலுவலகத்துக்கு வரும்போது அவர் மீது, அவள் மனத்துள் எழுந்த போற்றுதலுக்குரிய மரியாதை இப்போது கரைந்தது. ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் தனிமையில் நேருக்கு நேராக …. அந்தச் சூழலில் ஏதோ ஒன்று கேள்விக்குரியதாகவே இருந்தது. வெளியே ஓடிவிடலாமாவென அவள் நினைத்தாள். ஆனால், உடனேயே அது நகைப்புக்குரியதென உணர்ந்தாள். அவருடன் இருப்பதால் மட்டுமே அப்பாவின் வேலை இப்போதைக்கு ‘’ ஒரு பெரும் பிரச்னையாக இல்லாத நிலை’’ இருக்கிறது. டாங் ஷுன்ஜிய், இல்லாததை இருப்பதாக உயர்த்திப் பேசுவதாக அவள் நினைக்கவில்லை. அதது, அப்படிக்கு அப்படித்தான் என்றிருக்கும்போது, கவலைப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? வித்தியாசமான சுவையுடைய அந்தக் கலப்படமற்ற சுத்தத் தேநீரைப் பருகிக்கொண்டே அவள் தன்னைத் தானே பரிகசித்துக்கொண்டாள். ரம்மியமானதொரு அமைதி காக்கும் அந்த அறைக்கும் பல கூர்மையான செழுஞ்செவிகள் இருக்க வேண்டுமென அவளுக்குத் தோன்றியது.

 

மிக அருகிலேயே, ஒரு அடிக்கும் மேற்படாத தூரத்துக்குள் தான் டாங் ஷுன்ஜியின் காது இருக்கிறதென்றாலும் அதன் இருண்ட செவிப்பறை யார் கண்ணுக்கும் தெரியாத ஆழத்தில் அல்லவா இருந்தது! எந்தத் தூண்டுதலும் இல்லாமல், அவராகவே, டாங் புதாவின் அப்பாவுக்கான வேலைபற்றி, ஒரு சில நாட்களுக்குள் கவனிப்பதாகச் சொன்னார். அவர் பேசும்போது ஒற்றைவிரலை நீட்டி அவள் முகத்தில் விழுந்த முடிக்கற்றையைக் காதோரமாக ஒதுக்கினார். மனத்தளவில் அவர் கவர்ச்சியாக இல்லையென அவள் நினைக்கவில்லையென்றாலும் உடலளவில் இன்னும் ஒரு சிறிது தயக்கம் இருந்தது. அவருடைய தீண்டுதலைத் தவிர்க்க விரும்பினாள். ஆனால், அதை வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்க விரும்பவில்லை. அப்படி வெளிப்படையாகத் தவிர்ப்பதை அவள் விரும்பினாலும் அப்படித் தவிர்ப்பது அவளால் இயலாததாயிருந்தது.

 

உண்மையில், அவரது தீண்டுதலால் மனத்தளவில்தான் சுருக்கம் கொண்டாளே தவிர, உடலில் எந்த அசைவினையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. அதனால், அப்பாவுக்கு வேலை கிடைக்கும் வாய்ப்பு சுருங்கிவிடுமோவென அவளுக்கு அச்சம் இருந்தது. அதே நேரத்தில் அப்பாவின் வேலையை முன்வைத்துத்தான் அவள் சுணக்கம் காட்டுகிறாளென அவர் தெரிந்து கொள்வதையும் அவள் விரும்பவில்லை. அதனாலேயே அவள் உடலில் எந்த அசைவுமில்லாமலிருந்ததோடு, மிகுந்த நாணத்தை வெளிக்காட்டுவதான தோற்றத்திலிருந்தாள். ஆக, அவரது கை மெதுவாக அவள் தோள்பட்டைக்கு இறங்கி அங்கேயே நிலைகொண்டு அமர்ந்தது. அப்படியே, அவளை வசப்படுத்துவதற்கான இச்சக மொழி பேசவும் தொடங்கினார்: ‘’ புதாவ், முதல் முறை நீ என்னைப் பார்த்தபோது, … அந்த முதல் பார்வையிலேயே காதல் என்கிறார்களே, அதில் கொஞ்சம், ஒருசிறிது, இருந்ததுதானே?’’

 

‘’ அதை, வேறு எவரோடும் பேசுவதில்லை’’ என அவர் உறுதியளித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ‘’அதிலும் ஒரு பெண்ணோடு கொண்ட உறவைப் பற்றிப் பெருமை பேசுதல் போல அவமானகரமான விஷயம் வேறெதுவுமில்லை’’ என்றும் அவளிடம் சொன்னார். புதாவ், அப்பாவை அழைத்து, இன்னும் ஒருசில நாட்களில் அவருக்கு வேலை கிடைத்துவிடுமென்றாள். அவளுக்கு இறக்கைகள் முளைத்தது போலவும், அந்தச் செய்தி அவளை மிகமிக உயரத்தில் பறக்கச் செய்வதாகவும் உணர்ந்தாள். இரும்பு சூடாக இருக்கும்போதே அடித்து வளைத்துக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா! அதனால், ஷுன்ஜிய் அவளைப் பல முறை அவரது அலுவலகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்; அவள் அப்பாவின் வேலையைப்பற்றி மறந்து போனதுபோல் நடந்துகொண்டார். அப்பாவின் வேலைக்கான திட்டத்தில்தான் அவர் இருப்பதாக நினைத்து, அவளும் அவரை அடிக்கடி கேட்டு நச்சரிக்கவில்லை.

 

இதற்கிடையில், அவள் ஜாங் ஜியாயுவையும் சில முறை சந்தித்தாள். அப்பாவின் வேலைப்பிரச்னைக்கு இன்னொரு வகையான தீர்வும் கிடைக்கட்டுமேயென அவள் ஜாங் ஜியாயுவோடு உடலுறவற்ற ஒரு நட்புணர்வினை வளர்த்துக்கொள்ள விரும்பினாள். அவரோ இன்னும் முயலுக்காகத் தடியோடு காத்திருப்பவராக, அப்படிக் காத்திருப்பதையே ஒருவிதத் தாக்குதலாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். பணம் செலவழிப்பது பற்றிக் கவலையே கொள்ளாமல் எல்லா விதமான உணவு விடுதிகளில் விருந்து சாப்பிடவும் பாதம் கழுவுதல், உடற்பயிற்சி என எல்லா வகையான இடங்களுக்கும் அவளை அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார். ஒரு முறை அவர்கள் ஜூஜியாங் நதியிலுள்ள மது அருந்தகத்துக்குச் சென்றார்கள். அருந்தகம் மிகச் சத்தமாக இருந்தது. அவர்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவோ அல்லது பேசியதைக் கேட்கவோ முடியவில்லை. அவர்களுக்கு மிகவும் சலித்துப்போனது.

 

இதைப்போன்ற விஷயங்களுக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டுமென அவள் விரும்பினாள்.

 

ஒரு நாள் இரவு எட்டு அல்லது ஒன்பது மணிக்கு, அவள் குளித்து முடித்துவிட்டு தொலைக்காட்சியில் கொரிய நெடுந்தொடர் ஒன்றைப் பார்க்க அவசரம் கொண்டாள். அதன் முன்னணி நடிகர் யான் செங்ஜியு, நல்ல அழகாகத் துறுதுறுப்பாக, மிடுக்கும் அறிவுத்திறமும் மிகுந்து நுட்பமாக உரையாடுபவர். அவளுக்கு அவர்மீது ஒரு ஈர்ப்பும் பரவசமும் இருந்தது. அவள் இதுபோன்ற அளவற்ற கற்பனைப் புனைவினையும் மகிழ்ச்சியையும் உண்மையிலேயே ரசித்து மகிழ்ந்தாள். சிலவேளைகளில் அவள் ஒரு நாள் இரவு முழுவதும் அவரோடிருப்பதாக, அவருக்கு அவள் மீது மிகுந்த அன்பும் ஆசையும் இருப்பதாகக் கனவு காணுவாள். அந்த நேரத்தில்தான் ஜாங் ஜியாயு, அவளை அழைத்து ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகும் நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்குச் செல்லலாமென்றார். அவளுக்கு அதில் விருப்பமேயில்லை. ஆனால், ஜாங் ஜியாயு கீழே படிக்கட்டு அருகில் காருடன் காத்து நின்றார். நெஞ்சு முழுக்க யான் செங்ஜியு நிறைந்திருக்க, அந்த இனிய ஆராதனைகளுடன், அவள் தலையைச் சீவி அழகுபடுத்தி, உடை மாற்றினாள். அவள் படிக்கட்டுக்கு வந்தபோது, காலிச் சட்டி காரின் வெளியே புகைத்துக்கொண்டே, சுற்றிச்சுற்றி வட்டமடித்து நடந்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டாள். டாவ் லாங்2 ‘’ 2002ன் முதல் பனி’’ யைப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

 

ஜாங் ஜியாயு அவளைக் கனவு போன்றதொரு பூமிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தார். விளக்குகள் மங்கலாக ஒளி வீசின. பவுடர் மணம் நாசியைத் துளைத்தது. கும்பல் கும்பலாகத் திறந்த மேனிகளில் ஒளி வீசும் வெள்ளிக்கிண்ணங்கள் போல் முகங்கள் புன்னகை விரித்தன. அங்கே யாரோ ஒருவர் ‘’பொது மேலாளர் ஜாங், ஹலோ, தயவு செய்து என் பின்னால் தொடர்ந்து வாருங்கள்!’’ என்றார். மையிருட்டும் திகிலுமாக, ஏதோ ஒரு ரகசியக்குகைக்குள், தேவதைகள் மற்றும் மோகினிகளின் இருப்பிடத்துக்குள் நுழைவது போல டாங் புதாவ் உணர்ந்தாள். ஒரு கணம் அங்கே ஓடும் நீரின் மேலாக ஒரு சிறு பாலத்தையும், அதையடுத்து நம்மை அச்சுறுத்தி, முறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் வேர்களுடைய பண்டைப் புராதன மரங்களையும் அவற்றின் உச்சியில் ஒளி மிக்க சிவப்புப் பழங்களையும் அவள் கண்டாள். வழிகாட்டிச் சென்று கொண்டிருந்த மோகினி கனத்த, பெருங் கதவுகளைத் திறந்த போது உள்ளே பெருங்குழப்பமாக, திரிபீடகத்துக்குள்3 அவர்கள் அப்போதுதான் மாட்டிக்கொண்டது போல் அவள் உணர்ந்தாள். முற்சாய்ந்து இழையும் தோள்களும், வேறுபாடின்றிப் பின்னிப் பிணைந்து முறுக்கும் கால்களும் தொடைகளுமாக, ஆண்களும் மோகினிகளும் தொட்டுத்தழுவிக் கட்டிப்பிடித்துத் துழாவிக்கொண்டிருந்தனர்.

 

அடர்ந்த புகை மற்றும் பனி மூட்டத்தின் மத்தியில் இரண்டு மோகினிகளின் நடுவில் அழுத்தப்பட்ட தசைப்பிண்டமாக டாங் ஷுன்ஜியை, புதாவ் கண்டாள்.

 

அவள் நினைத்தே பார்த்திராத பல காட்சிகள், இவை போன்றவற்றை நேரில் பார்க்கவேண்டியிருக்குமென்று கூட அவள் எண்ணியிராத பல அங்கு நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. அதனால்தான் அவள் ஊமையாக, எந்த உணர்ச்சியுமற்று வெறுமையாக நோக்கினாள். என்ன பேசுவதென்றும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. ஜாங் ஜியாயு, பல்குத்தும் குச்சி ஒன்றால் பழத்துண்டு ஒன்றை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினார். அவள் அதை வாங்கி, வாயில் போட்டு மென்றாள். ஆனாலும் அவளிடம் எந்த ஒரு அசைவோ, உணர்வு வெளிப்பாடோ இல்லை.

 

மோகினிகளின் இளமை என்னவோ உண்மையானதுதான். ஆனால் அவர்களின் ஒன்றுமறியாத வெகுளித்தன்மை என்பது வெறும் நடிப்பு. அவர்களின் இலேசான ஒப்பனை அவர்களை மற்றைய சாதாரணப் பெண்களிடமிருந்து எந்த வேற்றுமையும் தெரியாதவாறு செய்திருந்தது. டாங் புதாவ் இயற்கையாகவே அவர்களில் ஒருத்தியைப் போன்றே கருதப்பட்டாள். திரைப் பாடலுடன் சேர்ந்திசைக்கும் வாய்ப்பாட்டுக் கரோக்கி மிகுந்த சப்தமாக இருந்தது. அங்கு நீங்கள் சொல்வதை, கேட்பவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், அவரின் காதைக் கடிக்க வேண்டியிருந்தது. அப்படிக் காதைக் கடிக்கும்போது கேட்பவரின் கை உங்கள் இடுப்பினை மிக நெருக்கமாகச் சேர்த்திழுத்து அணைத்தது. அங்கே உள்ளுக்குள் மறைவான நீண்ட நிலப்பாதைகள் இருப்பதாகவும் அவற்றில் பயணிப்பது அபூர்வமான அனுபவமென்றும் ஒரு குரல் அறிவித்தது. மோகினி ஒருத்தியின் மேலுடை அகற்றப்பட்டு, அவளின் வெண்ணிற அடிவயிற்றுப் பகுதி முழுவதுமாக எல்லோர் கண்ணுக்கும் விருந்தாக்கப்பட்டது.

 

டாங் புதாவின் மொத்த உடலும் கொதித்தது. ஏராளமான எறும்புகள் அவள் உடலின் மீது ஊர்ந்துகொண்டிருப்பதாக, அவள் உணர்ந்தாள்.

 

இந்தக் கும்பலுக்கும் அவளுக்கும் எந்தவொரு தொடர்பும் இல்லை. அவர்களின் அகன்று விரிந்த பெரும் வாய்கள் திருப்திகொண்ட பேய்களைப் போலச் சிரித்தன. மோகினிகளின் குகையில் தளம் அசைந்து மலைகள் நடுங்கக் கிளைகளும் இலை தழைகளும் கடும் வேகத்தில் அதிர்ந்தன.

 

அவள் அப்பாவின் வேலை கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை. வளரும் சிறுவனான அவளின் தம்பிக்கு உணவாகப் பள்ளியில் உப்பு தூவிய காய்கறித் துண்டுகளைத் தவிரச் சிறந்ததாக வேறு எதுவுமே கிடைக்கவில்லை. இந்தக் கும்பல் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்க எந்தத் தார்மீக உரிமையும் இல்லை. அவர்கள் பிறரின், சக மனிதர்களின் துரதிர்ஷ்டத்தில், இத்தனை மகிழ்ச்சி அனுபவிக்கிறார்கள். டாங் ஷுன்ஜிய் அவளைத் தெரியாத மாதிரி, அவளது அப்பாவின் வேலை `ஒரு பிரச்சினையே இல்லை` யெனச் சொல்லவே இல்லாதது போல நடித்தான். சட்டை திறந்து தெரிந்த அவனது முழு உடம்பும் அந்த மென்மையான சாய்மெத்தைக்குள் புதைந்து கிடந்தது.

 

டாங் புதாவ் சிறிது நேரம் ஊமையாக உட்கார்ந்திருந்தாள். பின்னர், காற்றில் அடித்துச் செல்லப்படும் சருகு போல் அந்த மோகினிகளின் குகையிலிருந்தும் மவுனமாக எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் மிதந்து தண்ணீர் பாயும் அந்தச் சிறு பாலத்தைக் கடந்து மின்னேற்றி வழியாக இறங்கி, ஒரு வாடகைக் காரைப் பிடித்து வீட்டுக்குத் திரும்பினாள்.

 

***

 

‘’ புதாவ், நேற்று இரவு ஏன் திடீரென்று கிளம்பிவிட்டாய்? நீ ஏதோ கழிவறைக்குச் சென்றிருப்பதாக நான் நினைத்தேன். வாடிக்கையாளர் ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடுகையில்……..ஒரு அழகிய இளம்பெண்ணை எங்களோடு துணையாக அழைத்துச் செல்வது……இது ஒரு அவசியமான சமூக இணக்க நிகழ்வு. பல ஒப்பந்தங்களும் இப்படித்தான் கையெழுத்தாகின்றன. நேற்று நீ சென்ற பிறகு, பொது மேலாளர் ஜாங்குக்கு உண்மையிலேயே முகம் தொங்கிப்போனது. உன்னை அவர் தேடியதாகவும், கிடைக்கவில்லையென்றும் அவர் சொன்னார். பின்னர் நீங்கள் இருவருமே திரும்பவில்லை.’’ டாங் ஷுன்ஜிய் தொலைபேசியில் இப்படித்தான் சொன்னார்.

 

டாங் புதாவ் படுக்கையிலிருந்தும் அப்போதுதான் எழுந்திருந்தாள். அவள் வயிறு இரைந்து, ஏதேதோ சத்தங்களை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. அவள் உடம்புக்குச் சுகமில்லாததாக உணர்ந்தாள். டாங் ஷுன்ஜிய் மன்னிப்பு கோருவது போலத் தெரிந்தது. கூடவே அவள் மீது குற்றம் சுமத்துவது போலவும் தோன்றியது. அவர் தன்னைக் குற்றமற்றவரெனக் காட்டிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறார். ஆனால், அவர் சொன்னது எதுவுமே அவளுக்குச் சரியானதாகத் தெரியவில்லை. அவள் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவள் விளக்கம் கூற விரும்பவில்லை. உண்மையில் அது அருவருப்பான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். அவள் அப்பாவின் வேலையைப்பற்றி, ‘’ அடுத்த சில நாட்களில் கவனிக்கப்படும்’’ என்று சொல்லிக் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பதினைந்து நாட்கள் ஓட்டமாக ஓடிவிட்டன. ஆனால், ஒரு சிறு அசைவு கூட இல்லை.

 

‘’ இப்போதெல்லாம் நிறுவன வேலை அதிகமாகி, மும்முரமாகிவிட்டது. ஆனாலும் உன் அப்பாவின் வேலை பற்றி நான் ஒன்றும் மறந்துவிடவில்லை. பொது மேலாளர் ஜாங்குடன் பேசுவதற்குச் சரியான நேரம் வரட்டுமெனப் பார்க்கிறேன். அவர் நிறுவனத்தில் ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொடுப்பதில் எனக்குக் கொஞ்சங்கூடப் பிரச்சினையென்று எதுவுமேயில்லை. நான் அவரோடு எட்டு, ஒன்பது வருடங்கள் வேலை செய்திருக்கிறேன். அவரை எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும். ‘’

 

`ஆகப் பொது மேலாளரின் நிறுவனத்தில்தான்` என டாங் புதாவ் ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்த்துவிட்டு, இது வேடிக்கையானதுதானெனத் தனக்குள்ளாகவே சிரித்துக்கொண்டாள். பிரகாசமான வெண்ணிற வெயிலும் வெளியில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. காமெல்லியாப் புதருக்குள் பறந்த ஒரு பறவையும் சிரித்தது. மின்னர், எங்கே சென்றதெனத் தெரியாமல் மறைந்து போன அந்தப் பறவையைப் போலவே அவள் முகத்திலிருந்த புன்னகையும் பறந்து, காணாமற் போனது. அவள் மெய்யுணர்வுக்குத் திரும்பி, கடுமையாக முயற்சி மேற்கொண்டு தெளிவுடன் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள். முதலில் அவள் டாங் ஷுன்ஜியுடன் படுத்தாகிவிட்டது. இனிமேல் ஷுன்ஜிய் அவள் அப்பாவுக்கு ஒரு வேலை ஏற்பாடு செய்வதற்காக ஜாங்கிடம் பேசவேண்டும். அவளே ஜாங்கிடம் நல்ல நட்பிலிருக்கிறாள். ஜாங்கும் அவளிடம் மிகுந்த இணக்கத்தோடேயே இருக்கிறார். இருந்தாலும் அவள் சுற்று வழியில் போய் அதற்காக ஷுன்ஜியை அணுகியிருக்கிறாள். முடிவில் அவள் அப்பா ஜாங்கின் நிறுவனத்தில்தான் வேலைக்குச் சேரவேண்டும். அப்படியிருக்கும் போது ஷுன்ஜியிடம் ஏன் முதலில் போகவேண்டும்? அதில் நிச்சயமாக ஒரு பிரச்சினை இருப்பதாக, அவள் உணர்ந்தாள். அவள் ஏன் நேரடியாகப் பொது மேலாளர் ஜாங்கிடம் பேசக்கூடாது? தேவைப்பட்டால் அவருடன் படுக்கக்கூடாது?

 

அவளுக்கு மயக்கம் வருவது போலத் தோன்றியது. என்ன நிகழ்ந்ததென்று அவளால் வெளிப்படையாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால், அவள் ஒரு எளிய முடிவுக்கு வந்தாள்: ஆம். அவள் தவறான ஒரு மனிதனோடு படுத்துவிட்டாள்.

 

‘’ அப்படியென்றால், இதுதான் வழி. நமக்குள் ஒரு உறவு இருப்பதை பொது மேலாளர் ஜாங் நிச்சயமாக ஊகித்துவிடுவார். நான், அவரோடு அல்ல, உங்களோடு படுத்திருக்கிறேன், அப்படியானால், அவரைவிட நீங்கள் மேலானவரென அர்த்தமாகிறது. இது அவருக்கு நிச்சயம் எரிச்சலுண்டாக்கும். அவர் அதை மோசமாக உணர்வார். அப்படி மோசமாக உணரும் ஒருவர் உங்களுக்கு எதற்காக உதவி செய்ய வேண்டும்?’’ இந்த வழியில் காரண காரியத்தோடு சிந்தித்த அவள், ஒரு காலை நேரப் பறவையைப் போல் பரபரப்பு தணிந்து அமைதியானாள்.

 

‘’ எங்களை மாதிரி நெருக்கமான நண்பர்கள் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுவதில்லை. பொது மேலாளர் ஜாங்குக்குப் பெண்தோழிகள் நிறையவே இருக்கிறார்கள். எனக்கு அவரை நன்றாகத் தெரியும். அடைய முடியாத பெண்களை நோக்கி அவர் பெரும் முயற்சி மேற்கொள்வார். அவர்களை உணவு விடுதிகள், தேநீர்க் குடில்கள், அல்லது பாதம் பிசைய, அவர்களின் உடல் வருடித் தேய்த்துப் பிசைவதற்கு…. என அழைத்துச் செல்வார். இதையெல்லாம் அவர் ஆழ்ந்த காதலினால் செய்வதாக நினைத்து விடாதே.’’

 

‘’ நான் உதவி கேட்டுச் செல்பவரின் நெருக்கமான நண்பரோடு படுத்திருக்கிறேன் என்பது, எனக்கு நல்லதாகத் தெரியவில்லை. அவரிடம் எதுவும் சொல்லிவிடாதீர்கள், இருந்தாலும் இதைப்பற்றிச் சிந்திக்க எனக்குக் கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்கள். அவரிடம் நான் பேசுவதே நல்லதாக இருக்கும்.’’

 

‘’ ஆனால், நீ எது செய்வதாக இருந்தாலும், அவசரப்பட்டு, அவரோடு படுக்க மட்டும் செய்து விடாதே! அவருடைய மனப்போக்கினை உண்மையிலேயே நன்கு புரிந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன். அது கிடைக்காதோ என்கிற ஒரு உணர்வு அவருக்கு எப்போதுமிருக்கவேண்டும். அவரைக் காக்க வைத்துப் பின்னாலேயே அலைய வைக்கிற ஒரு வழியைப் பற்றி நீ சிந்திக்க வேண்டும்.’’ என்று ஷுன்ஜிய் திறம்படப் புரட்டிப் பசப்பினார்.

 

அவள் முகத்தில் யாரோ எச்சில் உமிழ்ந்துவிட்டதாக, அருவருத்தாள். உள்ளுக்குள்ளாகக் குமட்டுவது போல் உணர்ந்தாள். தொலைபேசியைத் துண்டித்துத் தொங்கவிட்டுச் சிறிது நேரம் படுத்தே கிடந்தாள். கன்னங்களில் ஏதோ ஊர்வது போல் தோன்றவே, தடவிப்பார்க்க அது கண்ணீராக இருந்தது. எங்கிருந்து வருகிறது, கண்ணீர்? அந்தக் கணம் வரை அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதை உணரவில்லை. எதற்காக அழுகிறாள்? சிறிது சிந்தித்தாள். எல்லாம் அப்பாவின் வேலை விஷயம் சிக்கலாகிறதே என்பதால்தான் எனத் தோன்றியது. அதற்காக, அவள் டாங் ஷுன்ஜியைத் தேடிச் சென்று, அவனுடன் படுத்ததை மீளத் திருப்பிப் பெற்றுவிட முடியுமா என்ன? அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தாள். இது அழுவதற்கான நேரம் அல்லவென அவளுக்குத் தோன்றியது. ஜாங் ஜியாயு என்ற மனிதர் மீது பெரும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவள் ஏற்கெனவே அவரோடு ஒரு நட்பினைப் போற்றி வளர்த்து வந்திருக்கிறாள். இந்த மாதிரியான வேலையெல்லாம், அவருக்குச் சுண்டுவிரல் அசைத்தாலே போதும், அவ்வளவு எளிது; நிச்சயம் அவர் உதவுவார்.

 

அப்பாவின் வேலை குறித்து டாங் ஷுன்ஜியைப் பேசச் சொல்லவேண்டுமா, அல்லது அவளே பேசலாமா? பிற்பகல் வரையில் அவளால் எந்த முடிவுக்கும் வர இயலவில்லை. எல்லாமே முழுத் தோல்வியடைந்துவிட்டதாக, அவள் வெறுமையாக உணர்ந்தாள். ஷுன்ஜிய் ஜாங்கிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடுவார். அதன் பிறகு ஜாங் ஜியாயு அவளைப் பார்க்க வரமாட்டார். அதனால், ஜாங் ஜியாயு அவளை அழைத்தபோது, அவள் அதிக மகிழ்ச்சி கொண்டு பிரகாசமானாள்.

 

‘’ டாங் புதாவ், நான் உங்களிடம் மன்னிப்பு கோர வேண்டும். ஆண்களின் வக்கிர புத்தியைக் காட்டும் அந்த மாதிரியான இடத்துக்கு, நான் உங்களை அழைத்துப் போயிருக்கக்கூடாது. நீங்கள் இன்று வேலைக்குச் செல்வதில்லையென்று எனக்குத் தெரியும். மேல்மாடிக் கூரையில் அமைந்திருக்கும் சுழல் விடுதிக்கு நாம் இன்று போவோம். உங்களுக்காகக் கீழே படிக்கட்டில் காத்திருக்கும்போது ஒரு சிகரெட் புகைத்துவிடுகிறேன். அவசரம் எதுவுமில்லை.’’

 

அவள் படுக்கையைச் சுற்றி வைத்துவிட்டு, முகம் கழுவிப் பல் துலக்கி, நிதானமாக ஆடையணிந்தாள். அவள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்ததாகத் தோன்றியது. ஆனால், உண்மையில் அவள் மனம் சிக்குண்ட நூற்கண்டு போலாகியிருந்தது. அவளால் அதைச் சரிவரப் பிரித்தெடுக்க முடியவில்லை. அவள் குழம்பிய நிலையில் படிக்கட்டில் இறங்கிய போது, உடற்பயிற்சிக்கான உடையும் தலையில் அடிபந்துத் தொப்பியும் அணிந்து நின்ற ஜாங் ஜியாயுவைக் கண்டாள். அவர் அப்போதுதான் கோல்ஃப் முடித்துவிட்டு வந்தவரைப் போல உற்சாக ஒளி வீசி நின்றுகொண்டிருந்தார். அந்தக் காலிச்சட்டி மறைந்து போயிருந்தது. அந்தக் காலிச்சட்டியிலிருந்துதான் அவளது முந்தைய துயரமெல்லாம் உருக்கொண்டது போலவும் சட்டி மறைந்ததில் அவள் துயரமும் மறைந்துவிட்டது போலவும் அவள் திடீரென்று மகிழ்ச்சி கொண்டாள். அவள் ஜாங் ஜியாயுவுக்கு முகமன் கூறி வாழ்த்தினாள். அவரும் மகிழ்ச்சியாகவே தோன்றினார். அதனால் இருவரும் மரக்கிளையில் அமர்ந்திருக்கும் இணைப்பறவைகள் போலக் காருக்குள் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

சுழல் விடுதியின், உச்சாணியிலிருந்து காங்ஷூ நகரத்தை டாங் புதாவ் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நெடுநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டுப் பின்னர், ‘’ நகரத்தை இது மாதிரிப் பார்ப்பது உற்சாகமூட்டுவதாக இருக்கிறது. நெருக்கிநிற்கும் கட்டிடங்கள் பாறைக் குன்றுகளாகவும், சாலைகள் காட்டின் ஆறுகளாகவும், கார்கள் வண்டுகளாகவும் மனிதர்கள் எறும்புகளாகவும் தெரிகின்றனர்.’’ என்றாள்.

 

‘’ ஆமாம். பகற்பொழுதுக் காட்சிகளும் இரவுக் காட்சிகளும் முற்றிலும் வேறானவை; மழை அல்லது வேறு ஏதாவது பெய்யும்போது, எதையுமே பார்க்க முடியாது.’’ ஜாங் ஜியாயு அவருடைய கைப்பையிலிருந்து ஒரு கட்டு வண்ணத்தாள்களைத் தேடி எடுத்து, ‘’ புதாவ் இங்கே வாருங்களேன், உங்கள் அதிர்ஷ்டம் எப்படியென்று பார்த்துவிடுவோம். டொயோட்டா ஒன்றைச் சுரண்டிக் கொண்டுவருவீர்களா?’’ என்றார்.

 

‘’ இது என்ன, மாயம்?’’

 

‘’ சமுதாய நல லாட்டரிச் சீட்டுகள். ஐநூறு சீட்டு வாங்கியிருக்கிறேன். நான்கு ஆடுதன் ராஜாக்களைச் சுரண்டிவிட்டீர்களானால், ஒரு டொயோட்டா பரிசு. நாம் ஜெயித்தால் ஆளுக்குப் பாதியாகப் பிரித்துக்கொள்வோம்.’’

 

லாட்டரிச் சீட்டுகள் மேஜையில் பாதிக்கு மேலாகப் பரந்து கிடந்தன. ஜாங் ஜியாயு ஒரு நாணயத்தை எடுத்து சீட்டு ஒன்றைச் சுரண்டிச் செயல்முறை விளக்கம் நிகழ்த்திக் காட்டினார். மேற்கத்திய உணவு விடுதி ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டு ஒரு காரைச் சுரண்டிக்கொண்டு வருகிற இந்த மாதிரியான வேலையை, டாங் புதாவ், பாதி நம்பியும் மீதியைச் சந்தேகத்திலுமாகச் செய்துகொண்டிருந்தாள். ஆனாலும், அவள் ஒரு மனக் கணக்கு போட்டுப் பார்த்தாள். லாட்டரியில் பாதியை அவள் வென்றாலும், அதில் குறைந்தபட்சம் எவ்வளவு வரும்? எழுபது அல்லது எண்பது யுவான்கள் கிடைக்குமா? அது கிடைத்தால், அவள் அப்பா வேலை எதற்கும் செல்லாமலேயே செங்டுவில் ஓய்வான ஒரு வாழ்க்கையை நிம்மதியாக வாழ்ந்து விடுவாரே! இந்தக் கணக்கு அவளுக்குள் ஒரு நிமிடம் மின் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. திடீரென்று, இரவு வானத்தில் வாணங்கள் வெடித்துச் சிதறி, வண்ணப்பூக்கள் பரந்தது போல், அவளுக்குள் புதிய ஒரு நம்பிக்கை ஒளி பாய்ந்தது. அவள் இதயம் எந்தக் காரணமும் இல்லாமலேயே அதிபயங்கர வேகத்தில் துடிக்கத் தொடங்கியது. அப்பாவுக்கு வேலை தேடும் அந்தப் பெருங்கவலையை மட்டும் அவள் இந்த வழியில் ஒழித்துவிட்டால், மிகுந்த ஆறுதலாகிவிடும். அவள் இதயம், காற்றில் படபடக்கும் பாய்மரத் துணி போல் உப்பிப் பருத்தது. அந்த அதிசய, அற்புதத்தைத் தன் கைகளாலேயே நிகழ்த்திக்காட்டத் தயாரானாள். அவள் கண்கள் ஆடுதன் ராஜாக்களின் நினைவில் அலைந்து கொண்டிருக்க, சூதாட்டக்காரன் தொடக்கச் சீட்டுகளை இறக்குவதற்குத் தயங்கி சீட்டுகளின் மீது அங்குமிங்குமாகக் கைவிரல்களை அலையவிட்டுத் தாமதம் செய்வது போல், சுரண்டுவதை வேண்டுமென்றே மிகமிக மெதுவாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் செய்யத் தொடங்கினாள். அட்டையின் அடிப்பகுதி நிறம் தெரியத் தொடங்கியதும், அவள் மற்றுமொரு வகையான இன்னதென்று அறிய முடியாத, அதாவது பகுதி உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிட்ட மகிழ்ச்சிக்கொப்ப, அவள் முழு உடலும் நெஞ்சும் ஆடுதன் ராஜாவின் முழுப்படத்தையும் கண்டுவிடுகிற நம்பிக்கையில் முன்னோக்கிப் பாய்கிற மாதிரியான கிளர்ச்சிக்கு ஆட்பட்டாள். ஆனால், அது உச்சிக்கு ஏறியபிறகு இன்னுமொரு புதிய மலைச்சரிவு இருப்பதை அறிந்து, கடைசியில் எதுவுமே வெற்றிபெறாமல் ஏமாறும் மலையேறி மனிதனைப் போலானது. அவள் தொடர்ந்து ஏறிக் கொண்டேயிருக்க, அவளது ஏமாற்றங்களும் சுரண்டிக் கிழித்தெறிந்த லாட்டரி அட்டைகளின் குவியலாகத் தொடர்ச்சியாகக் குவிந்து கொண்டேயிருந்தன.

 

அவள் சிறிது நேரம் அப்படியே தொடர்ந்தாள். அவள் கைகள் புண்ணாகி வலிக்க, அவள் நெஞ்சம் வறண்டது போலுணர்ந்தது. அவளின் முந்தைய பற்றார்வம் தொடரவில்லை. அவள் பொறுமையிழந்தாள். பொறுமையற்ற மாணவி கண்டிப்பாகச் செய்து முடிக்கவேண்டிய கட்டாயப் பயிற்சியில் பணிசெய்வதுபோல், அவள் ஒரு வெறுப்பான மனநிலையில் லாட்டரிச் சீட்டுகளை வேகவேகமாகச் சுரண்டினாள். அவள் கைகள் இயந்திரத்தனமாக, அவள் இதயத்தின் மீது யாரோ எதையோ கிறுக்கித் தொலைத்தது போல, அவள் நினைவுகள் மங்கத்தொடங்கியது.

 

இத்தனைக்கும் மத்தியில், அவள் அதை விட்டுவிடலாமென நினைத்துச் சிறிது நிறுத்தி ஓய்வெடுத்தாள். பின் தன் நினைவின்றியே நாணயத்தை எடுத்து, மீண்டும் சுரண்டத் தொடங்கினாள். ஆரம்பத்தில் அவள் தொடங்கியது போலவே, மெதுவாகப் பின் வேகவேகமாகச் சுரண்டினாள். இறுதியில் அவள் வலிப்பு நோயில் வெட்டிவெட்டி இழுக்கும் நரம்பதிர்ச்சி போல அவள் கை அதிவேகமாகப் பின்னும் அதிவேகமாகச் சுரண்டிக்கொண்டிருந்தது. தான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையே மறந்தாள். ‘’ உன் அப்பாவின் வேலை பற்றி நான் ஒன்றும் மறந்துவிடவில்லை. பொது மேலாளர் ஜாங்குடன் பேசுவதற்குச் சரியான நேரம் வரட்டுமெனப் பார்க்கிறேன். அவரிடம் நான் பேசுகிறேன். அவர் நிறுவனத்தில் ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொடுப்பதில் எனக்குப் பிரச்சினையென்று எதுவுமில்லை.’’ யென டாங் ஷுன்ஜிய் சொல்வது காதுக்குள் எங்கோ விழுந்தது. இம்முறை அதை அவள் வேடிக்கையான ஒன்றாகக் கருதவோ, சிரிக்கவோ இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால், அவள் அதைத் தாங்க முடியாத அவலமாக உணர்ந்தாள்.

 

அதன் தொடர்ச்சியாக, ‘’ நீ எது செய்வதாக இருந்தாலும், அவசரப்பட்டு, அவரோடு படுக்க மட்டும் செய்து விடாதே! அவருடைய மனப்போக்கினை உண்மையிலேயே நன்கு புரிந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன். அது கிடைக்காதோ என்கிற ஒரு உணர்வு அவருக்கு எப்போதுமிருக்கவேண்டும். அவரைக் காக்க வைத்துப் பின்னாலேயே அலைய வைக்கிற ஒரு வழியைப் பற்றி நீ சிந்திக்க வேண்டும்.’’ எனச் சொல்லி, டாங் ஷுன்ஜிய், அவளைக் கேவலப்படுத்தி, கேலிக்குள்ளாக்கி விட்டார்.

 

பசபசவென ஒட்டுகிற எச்சில் கோளமாகச் சளக்கென்று விழுந்த அவருடைய வார்த்தைகள் அவளுக்குள் வாந்தியெடுக்கும் குமட்டலை ஏற்படுத்தின. டாங் ஷுன்ஜிய் அவள் மீது எச்சிலை உமிழ்ந்துவிட்டதாகவே அவள் கருதினாள். அவளது கைகள் கடுமையாக அதிர்ந்து நடுங்கின.

 

நடுக்கத்தை அவள் கைகள் திடீரென நிறுத்தின. அவள் ஜாங் ஜியாயுவின் முகத்தை நேருக்கு நேராக பார்த்தாள். அப்போதே, அந்த நேரத்திலேயே நேரடியாக, அவரிடம் தன் அப்பாவின் வேலை விஷயம் பற்றிப் பேசிவிடுவதென உறுதிகொண்டாள்.

 

***

 

குறிப்பு :

 

ஜின்செங் Ginseng. ஒருவகை மருந்துச் செடி. இதன் கிழங்கு நோய் வராமல் தடுக்கும் சக்திகொண்டதென்றும், பாலியல் இயலாமை நோய்களுக்கும் நல்ல மருந்தென்றும் சீனா, ஜப்பான், மற்றும் கொரியாவில் கருதப்படுகிறது.
டாவ் லாங் – இவரது இசைப்பாடல்கள் சீன இளைஞர்களால் கொண்டாடப்படுகின்றன.
3 திரிபீடகம் – யுவான் சுவாங்கின் இந்தியப் பயணம் `மேற்கு நோக்கிய பயணம்` என்ற செவ்விலக்கியம் புனையப்படுவதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. அந்தப் புனைவில் வருகின்ற திரிபீடகம் இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.

 

 

 

Source : http://wordswithoutborders.org/article/little-girl-lost

 

 

 

 

 

 

 

 

 

கோ. நாதன் ( இலங்கை )

download (18)

 

தீக்கின்ற மௌனப்புழு.

விழிகளின் முட்டையிலான வெடிப்பு 

பார்வைகளை கணப்பொழுதினில்
மெய் துறந்து வெகு தூரத்தில்
ஈர்ப்பின் ரகசியங்களவீச்சு தூண்டில்
ஊசி கொழுவி தொலைத்து விட்டது.

இருள் பிடிமானப்பட்ட இரவில்
தனிமை மின்மினிப்பூச்சியாய் உருமாற்றம்
ஆழ்மனதுள் அடிக்கடி படந்திருந்த
மௌனத்தின் புழு மூங்கில் அடர்ந்த காட்டின்
உள்ளிருந்து புல்லாங்குழலின் ஓசையாகிறது.

கோவில் நிர்வாணக் கல்லில் உடைந்து
நொறுங்கும் நேர்த்தித் தேங்காய் துண்டு
ஒவ்வொன்றும் உனதான முகத்தின் நிழலை
நிலமெல்லாம் தெறித்து மல்லாந்து தோன்றிய
தாலாட்டு வியப்பில் இறக்கம் ஈரமாய் உரித்த மண்.

உன்னை சுதிகரித்துக் கொண்ட சன்னலின்
கம்பிகள் நிலவொளி உடைந்து சுவாச
சுத்திகரிப்பு தோற்றங்களும்
பூகம்பம் ஏற்பாட்டின் தீம்பிழம்பு
நினைவில் செத்த மீன்களாய் மிதக்கிறது.

உனது பாதம் ஏந்தும் மண் துகள்
பூனைக் கால் சுவடு படைத்து பாலைவனத்து
மணல் குவியலில் வெப்பம் குடித்த
மரங்களிடையே கருவாடாய் தொங்குகிறது

வீட்டு முற்றத்து தாவரங்களிலிருந்த.
கிளைப் பூக்களும் பட்டாம் பூச்சிகளின்
ஓவியங்களை காற்றின் வெற்றிடத்தை
கரைந்து குளிர்ப்பாடல் தொனிக்கும் பறவை.
எங்ஙனம் வாழ்வது

காற்றின் உக்கிரத்தால் மகரந்தம் சப்பி

இயற்கை கருத்தரித்த பூவொன்று
எனது வீட்டு மரத்தில் நிறம் மாற்றி மலர்ந்தது
கோடரி கொண்டு வெட்டி நசுக்கப்பட்ட
ரத்த வெறிகாரனின்
பகுப்பாய்வோடு மீளவும் தப்பித்து செல்லவிடாது
விறகு வைத்து நெருப்புக் கொளுத்துகிறான்

காதலுண்ட வண்டை அரவம் பார்த்து
பொறி வைத்து பிடித்த கொலைகாரன்
உயிரின் வதையோடு நூலிணைத்து கட்டி
வானத்தில் பட்டம் விட்டு விளையாடி போது
விமானத்தில் மோதுண்டு தற்கொலை செய்தது.

தண்டபாளத்தின் அருகிலுள்ள கற்குவியல்
மேல் விழுந்து கிடந்தது அந்த சடலம்
உடலில் காயங்களில்லாமல் தலை நொறுங்கியது
பிணத்திலிருந்த குருதி களவும் போயிருந்தது.

மனித குலத்தின் அவமானக் குறியீடு கேளாது
பறவைகளும் சகலத்தையும் பிரிந்து
எல்லை விட்டகன்று மௌனிப்போடு பறக்கிறது.
கடவுளரின் பெயரால் பாடப்பட்ட
பிணம் தின்னும் சாஸ்த்திரங்களால் நிறைந்து
ஒவ்வொரு தேசங்களை மேய்கிறது பலி.

முகத்தைத் தொலைத்து கசிகின்ற
பேய்களின் உயிர் நிழலில் வடிகிறது பெரும்
தோல்விகளின் காறித் துப்பிய உமிழ் நீரின் எச்சம்.

(இளவரசனின் ஆன்மாவுக்கு அர்ப்பணம் )

 

சூரியன் சுடரும் போது நிழல் மறைந்துவிடுகிறது – முஜீப் ரெஹ்மான்

download (23)

 

 

 

 

(“நான்காவது சிங்கம்” தொகுப்பை முன்வைத்து)

 

ஒரு நல்ல கவிதை இந்த உலகைப் பற்றியோ இந்த வாழ்க்கையை பற்றியோ முக்கியமான எதையேனும் அறிந்து கொள்கிறதா? என்று யோசித்தால் கிடைக்கக்கூடிய பதில்கள் அவ்வளவு நியாயமா…னதல்ல. இந்தக் கவிதை எதைத்தான் சொல்ல வருகிறது? என்ற கேள்வியின் முன் ஒவ்வொரு கவிஞனும் திகைத்தும் குழம்பியும் நின்று விடுகிறான். “என் கவிதை எதையுமே சொல்ல வரவில்லை அதற்கு எதைப் பற்றியுமே அதிகமாக ஒன்றும் தெரியாது” என நான் சொல்லக்கூடுமெனில் அது அபத்தமான ஒன்றாகத் தோன்றக்கூடும்.
————–மனுஷ்ய புத்திரன்

கவிதைகள் எப்பொழுதும் புறவுலகு தவிர்ந்த அற்புதங்களை நிகழ்த்திக் காட்ட வேண்மே எனும் ஆதங்கத்தில் படைக்கப்படும் பொழுதும், எதுவுமே இல்லாமல் கவிதைகள் எழுதப்படும் பொழுதும் அது வாசகனை அவ்வளவு ஈர்ப்பதாக இல்லை. வாசகனை கஷ்டப்படுத்தாததினால் தான்.
பயமெனும் பேய்தனை யடித்தோம் – பொய்மைப்
பாம்பைப் பிளந்துயிரைக் குடித்தோம்
பாரதி
என்ற கவிதை நூறு வருடங்கள் கழிந்த பின்பும் இன்னும் உரத்து நிற்கிறது. இன்றைய நவீன கவிதை பன்முகத்தோடு விரிவுபட்டு இயங்கி வருவது உண்மைதான்
ஒரு கவிதையில் நிகழுகின்ற பரிமாணம் தன்னிலை சார்ந்தும், புனைவு சார்ந்தும் வெளிப்படுகின்றன.
கவிதைக்கு மெய்யான அனுபவம் எப்பொழுதும் ஒரு கனதியை கொடுக்கின்றன. இயங்கும் வாழ்வினூடு கவிதை சொல்லப்படும் பொழுது அவை ஒரு உண்மைத்தன்மையையும் வாழ்வியலையும் சொல்ல வருவதை உணரலாம்.
கவிதை மொழியினுடைய சோடிப்புகளை மட்டும் காத்திராமல் யதார்த்த தளத்தில் நின்று எழுதப்படும் பொழுது வாசகனுக்குள் ஊடுருவி விடுகிறது.
அறிவு ஆறு என்கிறது தொல்காப்பியம். அதுவும்கூட தொல்காப்பியர் முடிவு செய்ததில்லை. அவருடைய முன்னோர்கள் சொல்லி வைத்ததாம்.

உண்மையில் அறிவு என்பது ஒன்றுதான். புறவுலகை எத்தனைக் கருவிகளால் (புலன்களால்) அறிகின்றோமோ அத்தனை அறிவு என்று ஒரு வசதிக்காகச் சொல்லிக் கொள்கிறோம். உதாரணமாக, வீட்டிற்குள் விளக்கு எரிகிறது. வெளியே இருந்து பார்க்கும் போது சுவரில் உள்ள நான்கு கண்ணாடி ஜன்னல்களில் அது பளிச்சென்று தெரிகிறது. ஒளி ஒன்றுதான். இருந்தாலும் ஜன்னல்களின் எண்ணிக்கையை வைத்து ’அந்த வீட்டிற்குள் நான்கு ஒளிகள் இருக்கின்றன’ என்று சொன்னால் எப்படி? அப்படித்தான் அறிவுகள் பல இருப்பதாகச் சொல்வதும்.
வெளி உலகை அறியும் வழிகள் ஆறு என்கிறது தொல்காப்பியம். எனவே ஆறு அறிவுகள்.
ஸ்பரிசம், வாய், நாக்கு, மூக்கு, கண், காது மற்றும் மனம். இவற்றில் ஒன்றுடன் ஒன்று அடுத்தடுத்துக் கூட்டிக் கொண்டே போக அறிவும் கூடிக்கொண்டே போகும்.

“ஒன்றறி வதுவே உற்றறி வதுவே
இரண்டறி வதுவே அதனொடு நாவே
மூன்றறி வதுவே அவற்றொடு மூக்கே
நான்கறி வதுவே அவற்றொடு கண்ணே
ஐந்தறி வதுவே அவற்றொடு செவியே
ஆறறி வதுவே அவற்றொடு மனனே
நேரிதின் உணர்ந்தோர் நெறிப்படுத் தினரே”
(தொல்காப்பியம் #1511/ பொருளதிகாரம்/ மரபியல் #27)

அறிவது எது? உயிர். ஆமாம், “உலகத்துப் பல்லுயிரையும் அறியும் வகையால் கூறப்படுதலை உணர்த்துதல் நுதலிற்று” என்று மேற்படி நூற்பாவிற்கு இளம்பூரணர் எழுதும் உரையால் இது விளங்கும்.

அதாவது ‘உடல், நாவு, மூக்கு, கண், செவி ஆகிய கருவிகளைக் கொண்டு மனம்தான் முறையே உற்றும், சுவைத்தும், நுகர்ந்தும், கண்டும், கேட்டும் அறிகிறது’ என்றுதான் நாம் சொல்வோம்.

“கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றறியு ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே உள”
என்றார் திருவள்ளுவர். அதாவது, ஐம்புலன்களாலும் பெறும் இன்பம் ஒரே இடத்தில் இருக்கிறது என்றால் அது பெண்ணிடம் என்று சொல்கிறார். எனவே, ஐம்புலன்கள் என்பவை மனத்தின் கருவிகள் என்பதுதான் அவரின் கருத்தும்.

ஸ்பரிசம், நாவு, மூக்கு, கண் மற்றும் செவி ஆகியன ஐந்தும் உடல் சார்ந்தவை. மனம் என்பது உடலுக்கு அப்பாற்பட்டது. அவை புறம் என்றால் இது அகம்.இந்த அகமும் புறமும் தான் தமிழ்கவிதையின் மொழிமையவாதம் என்றால் சந்தேகமில்லை.இதை தான் கவிதைகளில் செல்வராஜூம் சொல்கிறார்