Category: இதழ் 37

நோபல் பரிசு பெற்ற ஆலிஸ் மன்றோ – தற்காலச் சிறுகதைகளின் அடையாளம் – சிபிச்செல்வன்

download

 

 

ஆலிஸ் மன்றோ நோபல் பரிசைப் பெற்ற 13 ஆவது பெண் எழுத்தாளர். ஆனால் அவர் பெண்ணிய எழுத்தாளர் அல்ல. கனடா நாட்டின் முதல் நோபல் பரிசை பெற்றிருக்கிற பெண் எழுத்தாளர் என்ற சிறப்பினைப் பெற்றவரும் இவர்தான். கடந்த பல வருடங்களாக நோபல் பரிசுப் பட்டியலில் தவறாமல் இடம் பெற்றிருந்தவர். ஆலிஸ் மன்றோவின் வாசகர்களுக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் அவர் இவ்வருடம் நோபல் பரிசைப் பெற்றிடுவார் என்ற எதிர்பார்ப்புகள் இருந்தது. ஆனால் அது தொடர்ந்து ஏமாற்றங்களையே கொடுத்து வந்தது.  இந்த வருடம் அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் உண்மையாகிவிட்டது.

கனடாவின் சிறந்த சிறுகதைகளின் எழுத்தாளர் என்ற பேரையும் புகழையும் பெற்றிருந்த ஆலிஸ் மன்றோவிற்கு இன்னொரு அடைமொழியும் உண்டு அது கனடாவின் செக்காவ் என்ற பெயர்தான்.சிறுகதைகளில் செக்காவ் பெயருக்கு தனி இடம் உண்டு. அதுபோலவே கனடாவின் சிறுகதைகள் என்றால் நிச்சயம் ஆலிஸ் மன்றோவிற்கும் ஓர் தனியிடம் உண்டு.

இந்த வருடம் அவரின் சிறுகதைகளுக்கு தனி மரியாதையைக் கொடுக்கிற வகையில்தான் தற்காலச் சிறுகதைகளுக்கு அங்கீகாரம் கொடுக்கிற வகையில்தான்    இந்த வருடத்திற்கான நோபல் பரிசை அவருக்கு வழங்கியிருக்கிறார்கள்.சிறுகதைகளை மட்டுமே எழுதி வந்திருக்கிற ஆலிஸ் மன்றோவிற்கு இந்த விருது பொருத்தமானதுதான்.

 

அவர் சிறுகதைகளையே எழுதி வந்திருக்கிறார். ஆனால் அவற்றை சிறுகதைகள் என்று சொல்வதைவிட சிறு நாவல் புனைகதைகள் என்றே சொல்லலாம். ஆம். அவரின் பெரும்பாலான கதைகள் குறைந்தது 40 பக்கங்களிலிருந்து 60 பக்கங்களுக்கு நீள்கிறது. ஒரு நாவலில் வருகிற கதா பாத்திரங்களைப் போல நுண்ணிய விவரிப்புகள்.தற்போது நாவல் எழுதுகிற பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் முதலில் ஒரு சிறுகதையை எழுதி விட்டு பிறகு அதையே தங்களின் நாவலாக விரித்து எழுதுகிற போக்குகள் தான் நிலவுகிறது. இதற்கு சமீப கால உதாரணமாக சொல்ல வேண்டியவர் ஹாருகி முரகாமி. இவரின் பெரும்பாலான நாவல்கள் முதலில் ஒரு சிறுகதையாக எழுதப்பட்டு பிறகு அதையே ஒரு நாவலாக விரித்து எழுதப்பட்டதுதான்.

நாவல் வடிவத்தில் தங்களின் கவனத்தை செலுத்துகிறவர்களின் மத்தியில் கொஞ்சமும் சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் தன் வடிவம் சிறுகதைதான் என்பதை தேர்ந்துகொண்ட ஆலிஸ் மன்றோ அதிலிருந்து கொஞ்சமும் இன்றுவரை விலகவில்லை. அதன் அடையாளமாகதான் அவருடைய 14 சிறுகதைகளின் தொகுப்புகள். இவை தவிர அவர் தொகுப்பாசிரியராக இருந்து வெளியிட்டுள்ள 5 சிறுகதைகளின் தொகுப்புகள் ஆகியவை அவருக்கு சிறுகதை வடிவத்தின் மீதுள்ள விருப்பத்தைக் காட்டுகிறது.அவர் இன்றுவரை நாவல் எதையும் எழுதவில்லை.

அவருடைய மூன்று பெண் குழந்தைகளில் இரண்டாவதாக பிறந்த கேத்ரின் 15 மணி நேரத்தில் இறந்து விட்ட துக்கத்தை அவரால் தாங்க முடியாமல் இருந்ததன் விளைவு அவருடைய சிறுகதையல்லாத ஒரு படைப்பிற்கு மூலகாரணமாக இருந்திருக்கிறது. ஆம் அவர் எழுதியுள்ள லிவ்ஸ் ஆப் மதர்ஸ் அண்டு டாட்டர்ஸ்  குரோயுங் வித் ஆலிஸ் மன்றோ என்ற நினைவுத் தொகுப்பு ( 2002 ) வெளியாகிள்ளது.

அவருடைய பெரும்பாலான சிறுகதைகள்  கனடாவில் இருக்கிற ஒன்டாரியோ வட்டத்தைச் சேர்ந்த களத்தையே சார்ந்திருக்கிறது. அவ்வகையில் அவரை ஒரு வட்டார வழக்கு எழுத்தாளர் என்றும் சொல்லலாம். ஆனால் அவருடைய எழுத்துகள் உலகெல்லாம் கொண்டாடுகிற வகையில் அமைந்துள்ளன என்பதையே அவருக்கு கிடைத்திருக்கிற வரவேற்பையும் அவருடைய எழுத்துகளுக்கு கிடைத்திருக்கிற பரிசுகளும் விருதுகளும் காட்டுகின்றன. கனடா நாட்டின் உயரிய விருதான கனடா ஆளுநரின் விருது மூன்று முறை பெற்றிருக்கிறார் ( 1968,1978,1986.)  புக்கர் பரிசை 2009 ஆண்டில் பெற்றிருக்கிறார் . இவை தவிர கனடாவின் பல விருதுகளையும் பரிசுகளையும் பெற்றிருக்கிற இவருக்கு பல சர்வதேச விருதுகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. அவற்றை விரித்தால் அது ஒரு தனிப்பட்டியாலாக விரியும்.

ஒரு சாதாரண விவசாய தந்தைக்கும் பள்ளி ஆசிரியைக்கும் பிறந்த ஆலிஸ்  கிழக்கு ஒண்டோரியா பல்கலைகழகத்தில் படிக்கிற போது  அவருடன் படித்த ஜேம்ஸ் மன்றோவை 1951 இல் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவரின் பெயர்தான் பின்னொட்டாக இன்றும் தொடர்கிறது. அவரை விவாகரத்து செய்து விட்டு ( 1972 ) ஜெரால்டு என்பவரைத் திருமணம் செய்து  கொண்டார். இவரும் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் இறந்து விட்டார். ஆலிஸ்க்கு மூன்று பெண் குழந்தைகள் ( ஷீலா,கேத்ரின், ஜென்னி) இதில் இரண்டாவதாக பிறந்த கேத்ரீன் பிறந்த 15 மணி நேரத்தில் இறந்து விட்டார்.

முதல் கணவருடன் சேர்ந்து தொடங்கிய முன்றோ புத்தகக் கடை இப்போதும் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பல்கலைகழகத்தில் இதழியல் பட்டப்படிப்பை படித்த இவரின் முதல் சிறுகதை 1960களில் வெளியானது. நியுயார்க்கர் பத்திரிகையில் இவரின் பெரும்பாலான சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ளன. இவருடைய நேர்காணலை பாரிஸ் ரிவ்யூ இதழும் வெளியிட்டுள்ளது. 2006 இல் சாரா பெல்லி என்ற இயக்குநர் இவரின் தி பியர் கேம் ஓவர் தி மௌண்டைன் என்ற சிறுகதையை அடிப்படையாக வைத்து எடுத்த திரைப்படம் டெரோண்டோ இன்டர்நேஷனல் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைக்கதைக்கான விருதையும் பெற்றிருக்கிறது.

ஆலிஸ் மன்றோவின் சிறுகதை தொகுப்புகளின் விவரங்கள்

 

82 வயதாகும் ஆலிஸ் மன்றோவிற்கு கடந்த 2009 ஆண்டில் புற்று நோய்க்கான சிகிச்சையும் இருதய நோய்க்கான அறுவை சிகிச்சையும் நடந்தது. டியர் லைப் என்ற இவரின் சிறுகதைத் தொகுப்பு கடந்த வருடம் வெளியாகியுள்ளது.

பல படைப்பாளிகளும் வாழ்க்கையில் கவனிக்க தவறுகிற விஷயங்களைத் தன் சிறுகதைகளின் விஷயங்களாக எடுத்துக்கொண்டு அவற்றை பெண்களின் பார்வையில் எழுதுவதுதான் இவரின் பாணி. அந்த முயற்சிகளுக்கு அதுவும் சிறுகதைகளில் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிற இவரை பாராட்டுகிற விதமாகதான் இந்த வருடத்திற்கான நோபல் பரிசை இவருக்குக் கொடுத்துள்ளார்கள். அது ஒட்டு மொத்த உலக சிறுகதைகளுக்குக் கிடைத்த விருதாகதான் உலகமே கொண்டாடி மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

 

ரோஷான் ஏ.ஜிப்ரி கவிதைகள்

download (35)

பனிப் படுகைகளில் உறைந்தும்
தீக் குழம்புகளில் உருகியும்
உனக்கு சாதகமாகவும்,சவாலாகவும்
இரண்டு முகங்களுடன்
என்னால் இருக்க இயலாது

திமிர்களாலான இறுக்கம் மிகு உன்
உள்ளங்கை பிடிக்குள் கிடந்து
உழலும் எந்தன்
ஒவ்வொரு அசைவுகளையும் நீ
கண்காணிக்கின்ற கணிப்பு
ஏழேழு ஜென்மங்களுக்கு
போதுமான புரிதல் அவை

என் வாழ்க்கையை கனவுகளால் நிரப்பி
உலகத்தை விட பெரிதாக
சிரிஷ்ட்டித்து வைத்திருக்கிறேன்
எனக்கான வெளிகளில் நீ
அத்து மீறுவதை
அனுமதிக்க முடியாதென்னால்

ஒத்து வராத அணுகுதல்களோடு
ஊறி உமிழ்ந்து போக உமியல்ல நான்
சாதனைகளின் சாசனம் எனது.
நெருக்குதல்களோ,அடக்குதல்களோ
நெருங்குகிற பொது
அனுமதிக்கவோ,அங்கீகரிக்கவோ
விருப்பம் வில்லை துளியும்

நீ அடைத்து சாத்தும்
கதவுகளுக்கு பின்னால்
சுவர்களுடன் ஒட்டிக்கொண்டு
இச்சுக்கொட்ட
பல்லி இன ஜந்து
படைப்பென்று நினைத்தாயா?
வியத்தகு அதிசயங்களை உள்ளே
விதைத்து வைத்திருக்கிறேன்
அது முளைத்து நிழல் விரிக்கும் நான் அமர!

இத்தனை காலமும்
என் சுதந்திரத்தை நீ
தின்று தொலைத்தது போதும்
இனியாகிலும்
வாசலை திறக்க வழி விடு!

ஹாருகி முரகாமியுடன் ஒரு நேர்காணல் – தமிழில் ச. ஆறுமுகப் பிள்ளை

 

download (26)

 

 

 

ஈடிபஸ் தொன்மத்தை மீண்டும் சொல்லுமாறு உங்களைத் தூண்டியது எது? `கடற்கரை மீதினில் காஃப்கா` எழுதத் தொடங்கும்போதே இதைச் சொல்லும் திட்டம் இருந்ததா அல்லது படைப்பின்போது இடையில் தோன்றியதா?
எத்தனையோ கதைக்கருக்களில் ஈடிபஸ் தொன்மமும் ஒன்று. அது நாவலின் மையக் கருத்தாக அமைய வேண்டுமென நினைக்கவில்லை. ஒரு பதினைந்து வயதுப் பையன் அவனது கெடுநோக்கு அப்பாவை விட்டுப்பிரிந்து ஓடுவதையும் அவனது அம்மாவைத் தேடும் பயணத்தை மேற்கொள்வதையும் குறித்து எழுத வேண்டுமெனத்தான் தொடக்கத்தில் திட்டமிட்டேன். இது இயற்கையாகவே ஈடிபஸ் தொன்மத்தோடு தொடர்புடையது. ஆனால், இந்தத் தொன்மத்தை ஆரம்பத்தில் மனத்துக்குள் கொண்டிருக்கவில்லையென்பதை இப்போது நினைவுகொள்கிறேன்.

தொன்மங்கள் எல்லாக் கதைகளுக்குமே மூலப்படிமங்களாக இருக்கின்றன. நாம் ஒரு கதையை நாமாகப் புனையும் போது தொன்மங்கள் பயன்படுவதில்லை; ஆனால், கதையை எல்லா வகையான தொன்மங்களோடும் தொடர்புபடுத்த முடிகிறது. தொன்மங்கள் எல்லாக் கதைகளையும் உள்ளடக்கியிருக்கிற சேமக் களஞ்சியம் போன்றவை. .
நார்வேஜியன் உட் தவிர, உங்கள் நாவல்கள் அனைத்தும், குறிப்பாக இந்தப் புதிய நாவல் உட்பட, முழுக்கக் கனவு போன்றதொரு மீமிகைக் கற்பனைப் புனைவினைக் கொண்டதாகவே உள்ளன. இந்த வெளிக்குள் உங்களை எதுதான் கொண்டுசேர்த்தது?
நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல, நார்வேஜியன் உட் மட்டுமே யதார்த்த நடையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அதை வேண்டுமென்றேதான் அப்படித் திட்டமிட்டு எழுதினேன். நூற்றுக்கு நூறு விழுக்காடு, யதார்த்த நாவல் ஒன்றை என்னால் படைக்கமுடியுமென்று எனக்கு நானே நிரூபித்துக்கொள்ள விரும்பினேன்.

நான் எதிர்பார்த்தபடியே அந்த அனுபவம் எனக்குப் பிற்காலத்தில் உதவியாக இருந்தது. இந்த முறையில் என்னால் எழுத முடியுமென்ற தன்னம்பிக்கையை நான் வென்றெடுத்தேன். இல்லையென்றால் பின்னால் வந்த படைப்புகளைச் செய்துமுடிப்பது எனக்கு மிகவும் கடினமாகப் போயிருக்கும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு நாவலைப் படைப்பதென்பது கனவுக்குள் நிகழ்வதைப்போன்றதுதான். நாவலைப் படைக்கும் செயல் என்னை வேண்டுமென்றே கனவுக்குள் புகுத்துகிறது; அதுவும் நான் விழித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே. நேற்றைய கனவை விட்ட இடத்திலிருந்து மறுநாள் மீண்டும் தொடர என்னால் முடியும். உங்களால் அதுபோன்ற ஒன்றைத் தினசரி வாழ்க்கையில் சாதாரணமாகச் செய்துவிடமுடியாது. அதுதான் என்னுடைய ஆழ்மன உணர்வுகளுக்குள் என்னை இன்னும் ஆழமாக அமிழ்த்திக்கொள்வதற்கான செயல்முறை வழியாகவும் அமைகிறது. ஆக, நான் ஒன்றைக் கனவு போலக் காணுகின்ற போது, அது கற்பனை உருவாக்கமல்ல. கனவு போன்ற அது, எனக்கு மிகமிக யதார்த்தமானது.
ஒரு அவசரமான கூகிள் தேடல்கூட, அமெரிக்காவிலுள்ள உங்கள் வாசகர்கள் எல்லோருமே உங்களின் அடுத்த நாவலை ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருப்பதைத் தெளிவுபடக் காட்டுகிறது. உங்கள் புனைவுகள் அமெரிக்க வாசகர்களிடம் ஏன் இந்த அளவுக்கு அதிர்வுகளை ஏற்படுத்துகின்றன? இது குறித்து ஒரு ஜப்பானிய நாவலாசிரியராக, நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

என்னுடைய கனவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறவர்களால் என்னுடைய நாவல்களை வாசிப்பதில் மகிழ்ச்சிகொள்ளமுடியுமென நினைக்கிறேன். அது ஒரு அற்புதமான விஷயமாகவும் அமைகிறது. தொன்மங்கள் கதைகளின் சேமக் களஞ்சியங்கள் போன்றவையெனச் சொன்னேனில்லையா, அதுபோன்றதொரு களஞ்சியமாக மட்டும் நான் செயல்பட முடிந்தால், எளிய ஒன்றாக இருந்தாலுங்கூட அது என்னை மகிழ்ச்சிகொள்ளச் செய்யும்.

உங்கள் நாவல்களிலிருந்து, வாசகர் ஒருவர் ஜப்பானியப் பண்பாட்டின் எது மாதிரியான சில அம்சங்களைப் பெற முடியுமென நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? உங்கள் நூல்களை வாசிக்குமுன் நாங்கள், அமெரிக்கர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தன்மைகளென நீங்கள் விரும்புபவை ஏதேனும் உள்ளனவா?

ஒரு நாவலை எழுதும்போது, எனக்குள்ளிருக்கும் எல்லாத் தகவல்களையும் அதற்குள் ஊடாடுமாறு செய்துவிடுகிறேன். அது ஜப்பானியச் செய்திகளாகவும் இருக்கலாம் அல்லது மேலைநாட்டதுவாகவும் இருக்கலாம் இரண்டுக்குமிடையில் நான் எந்தச் சிறப்பினையும் விதந்து காட்டவில்லை. அமெரிக்க வாசகர்கள் இதற்கு என்ன எதிர்வினையாற்றுவார்களென என்னால் கற்பனை செய்ய இயலவில்லை. ஆனால், ஒரு நாவலில் கதை மட்டும் மனத்தைக் கவர்வதாக அமைந்துவிட்டால், நாவலுக்குள்ளிருக்கும் அனைத்து விவரங்களையும் ஒருவர் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும் அது ஒரு பெரிய விஷயமாவதில்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு லண்டனின் புவியியல் விபரங்களில் எனக்கு அவ்வளவாகப் பரிச்சயமில்லையென்ற போதிலும் டிக்கன்ஸை என்னால் படித்து அனுபவிக்க முடிகிறது.

பின்நவீனத்துவம், ஒரு அதிர்வேற்படுத்தும் சொல்லாவதற்கு முன்பாகவே, ஃப்ரான்ஸ் காஃப்கா பின்னணுவியல் காலப் புதிய புத்தாயிரம் உலகில், சாதாரண மனிதன் தனிமைப்பட்டிருப்பதான குறிப்பிட்ட நிலை குறித்துப் புத்தாய்வு செய்திருக்கிறார். இந்தக் கருத்தாக்கங்களை வெளிக்கொணர, உங்கள் கதைசொல்லிக்கு, காஃப்காவின் தொடர்ச்சியாகப் பெயர் சூட்டுவீர்களா, அல்லது அதற்கு வேறு அடிப்படைகள் உள்ளனவா?

இதற்கான பதிலை, காஃப்கா என்னுடைய அபிமானப் படைப்பாளர்களில் ஒருவர் என்பதைச் சொல்லாமலேயே, சொல்லிவிடமுடியும். என்னுடைய நாவல்களோ அல்லது கதாபாத்திரங்களோ காஃப்காவின் நேரடி பாதிப்பு கொண்டவை அல்ல. நான் சொல்வது என்னவென்றால், காஃப்காவின் படைப்புலகம் ஏற்கெனவேயே முழுமைபெற்றுவிட்டது. அவரது காலடித் தடங்களைப் பின்தொடர முயற்சிப்பது வெறுமே அர்த்தமற்றது என்பது மட்டுமல்லாமல், முழுக்க இடர்பாடு மிக்கதும் கூட. நான் என்ன செய்கிறேனென்றால், நாவல்களை என்னுடைய சொந்த வழியில், எழுதுவதன் மூலம், ஏற்கெனவே நடைமுறையிலிருந்த நாவலாக்க முறையை காஃப்கா உடைத்தெறிந்ததுபோல, காஃப்காவின் கற்பனை உலகத்தை நான் உடைத்தெறிகிறேன். இதை காஃப்காவுக்குச் செய்கிற ஒருவித அஞ்சலி எனவும் கொள்ளமுடியுமென நான் நினைக்கிறேன் உண்மையைச் சொல்வதென்றால், பின்நவீனத்துவம் உணர்த்துகின்ற பொருளை நான் உண்மையில் முற்றாக உள்வாங்கிடவில்லை, ஆனாலும் நான் செய்ய முயற்சித்துக்கொண்டிருப்பது பின்நவீனத்துவத்திலிருந்தும் சிறிது வேறானது என்ற உணர்வும் எனக்கிருக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும், நான் மற்ற எந்தப் படைப்பாளரையும் விட வேறுபட்ட ஒரு தனிவகைப் படைப்பாளியாக விளங்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன். இதர படைப்பாளர்களைப் போல் அல்லாமல், வேறுபட்டுக் கதைசொல்கிற ஒரு படைப்பாளியாக நான் இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன்.
இந்த நாவல் முழுவதிலும் நீங்கள் ‘’ சோற்றுக் கிண்ண மலை நிகழ்வு` பற்றிக் குறிப்பிடுகிறீர்கள். அந்த நிகழ்வில் மலைவளம் காணச் சென்ற பள்ளிக் குழந்தைகள் தன் நினைவை இழக்கிறார்கள். இந்த நிகழ்வு குறித்த கற்பனை விசாரணைகள் உண்மையான வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளை அல்லது செய்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்டனவா?

அதற்குள் செல்லாமலிருப்பதையே நான் விரும்புவேன்.
அந்தப் பள்ளிப் பேர்விபத்தில் பலியான நகாதா, எல்லோராலும் விரும்பப்படுகிற இன்னொரு முக்கியப் பாத்திரம். அவன், அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்களைப் போல இல்லை.

 

இப்படிப்பட்ட ஒரு பாத்திரத்தைப் படைக்கவேண்டுமென உங்களை வழிநடத்தியது எது?

சமூக ஓட்டத்தில் பின்தங்கி, அதிலிருந்தும் தம்மைத்தாமே வலியப் பின்னிழுத்துக்கொண்டவர்கள் குறித்து எப்போதுமே நான் அக்கறை கொண்டவனாக இருக்கிறேன். `கடற்கரை மீதினில் காஃப்கா`வின் அநேக மனிதர்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் முக்கிய நீரோட்டத்திற்கு வெளியில் இருப்பவர்களாகவே இருக்கின்றனர். நகாதாவும் நிச்சயமாக, அவர்களில் ஒருவனே தான். இது போன்ற ஒரு பாத்திரத்தை நான் ஏன் படைக்க வேண்டும்? அவனை நான் விரும்புகிறேன் என்பதுதான் அதற்கான காரணமாக இருக்க முடியும். அது ஒரு பெரிய நாவல். அதில் நூலாசிரியர் எவ்வித நிபந்தனையுமற்று விரும்புகிற பாத்திரங்களில் ஒன்றே ஒன்றையாவது இணைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

 

உங்கள் புனைவுகளில் பூனைகள் அடிக்கடி தலைகாட்டுகின்றன. இந்த நாவலிலும் பூனைகள் குறிப்பாக, எளிதில் மறக்க முடியாத பாத்திரங்களாக இருக்கின்றன. அதிலும் அந்த நிலைகுலைந்து, கீழிறங்கிப்போன சிற்பி ஒருவர் பூனைகளை எப்படிக் கொன்றுதின்கிறார் என்பதன் அதிகபட்ச விவரணை, மறக்கக்கூடியதா என்ன? உங்கள் கதைகளுக்கும் சரி, உங்கள் பாத்திரங்களுக்கும் சரி, எதனால் பூனைகள் அவ்வளவு முக்கியமாகின்றன?

 

தனிப்பட்டமுறையிலும் எனக்கு பூனைகளை மிகவும் பிடிக்கிறதென்பதுதான் அதற்கான காரணமாக இருக்க வேண்டும். நான் சிறியவனாக இருக்கும் போதிலிருந்தே, என்னைச் சுற்றி எப்போதும் பூனைகள் இருக்கின்றன. ஆனால், பூனைகளுக்கு வேறு ஏதேனும் முக்கியத்துவம் இருக்கின்றனவா என எனக்குத் தெரியாது.

 

உங்கள் கதைசொல்லி காஃப்கா, ‘’ கடற்கரை மீதினில் காஃப்கா’’ என்ற பாடலைக் கண்டெடுத்து, அதன் தன்னுணர்ச்சிப் பொருளை அந்தக் கவிதை எழுதிய பெண் அறிவாளோ என வியக்கிறான். ‘’ தேவையில்லை. குறியீட்டுமுறை உணர்த்தல் என்பதும் பொருளுணர்த்தல் என்பதும் வெவ்வேறு விஷயங்கள்.’’ என மற்றொரு பாத்திரம் சொல்கிறது. உங்கள் நாவலும் அந்தக் கவிதையும் ஒரே தலைப்பைக் கொண்டிருப்பதால், மேற்குறித்த விளக்கக் கூற்று, நாவலைப் பொறுத்தவரையில் எந்த அளவுக்குப் பொருத்தமானது? நாவலின் குறியீடுகள் இன்னும் விரிந்த பொருளைக் கொண்டுள்ளனவா?

 

குறியீட்டு முறை குறித்து எனக்கு முழுமையாகத் தெரியாது. குறியீட்டு முறையில் ஒரு பெருத்த அபாயம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. உவம உவமேயங்களைக் கையாளுவதே எனக்கு மிகவும் வசதியாக இருக்கிறது. ஒரு பாடலின் தன்னுணர்ச்சி வரிகள் என்பதன் பொருள் என்னவென, அது ஏன், முதலில் அவற்றுக்கு ஏதாவது பொருள் இருக்கின்றதா என்பதே உண்மையில் எனக்குத் தெரியாது. தன்னுணர்ச்சிப் பாடல்களை யாராவது இசையமைத்துப் பாடினால், புரிந்து கொள்வதற்கு மிக எளிதாக அமையும்.

உங்கள் ஜப்பானியப் பதிப்பாளர், இந்த நாவலின் பொருளை வாசகர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கென்றே ஒரு வலைத்தளத்தை உருவாக்கியிருப்பதாகக் கேள்விப்படுகிறோம். எங்களால் அந்தத் தளத்தில் வாசிக்கமுடியாதென்பதால், இந்த நாவலின் ரகசியங்களில் சிலவற்றையாவது உங்கள் வார்த்தைகளில் எங்களுக்கு விவரித்துச் சொல்வீர்களா?

 

அந்த வலைத்தளத்தில், மூன்றே மாதங்களில் வாசகர்களிடமிருந்து 8000 கேள்விகள் வரப்பெற்றேன். அவற்றில் 1200 கேள்விகளுக்கு நானே தனிப்பட்ட முறையில் பதிலனுப்பினேன். அது அதிக பட்ச வேலைதான்; என்றாலும், உண்மையில் நான் அதில் மகிழ்ச்சிகொண்டேன். இந்தப் பரிமாற்றத்திலிருந்து, இந்த நாவலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான திறப்பு வழி அதனைப் பலமுறை வாசிப்பதில்தான் கிடைக்கிறது என்பதே நான் சொல்கிற தீர்வு. இது எனது சுயநல வெளிப்பாடாகத் தோன்றலாமெனினும், அதுதான் உண்மை. மக்கள் வேறு வேலைகளில் அவசரமாக ஈடுபட்டுள்ளார்கள் என்பதையும், அதுமட்டுமல்லாமல், அப்படி வாசிக்க வேண்டுமென விரும்புகிறார்களா என்பதைப் பொறுத்ததாகவும் அது அமைகிறது என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், உங்களுக்கு நேரம் கிடைக்குமெனில், ஒரு முறைக்கும் மேலாக அந்த நாவலை வாசிக்குமாறு நான் கூறுவேன். இரண்டாவது சுற்றிலேயே உங்களுக்கு விஷயங்கள் விளங்கத் தொடங்கிவிடும். அதைத் திருத்தி மீள எழுதும்போது, பல டஜன் தடவைகள் நான் அதை வாசித்திருக்கிறேன். அப்படிச் செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும், மெதுவாக என்றாலும், நிச்சயமாக, எல்லாமே இன்னும் கூரான பார்வைக்கு முன்வைக்கப்பட ஆயத்தமாகும்..
`கடற்கரை மீதினில் காஃப்கா` பல புதிர்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், அதற்கான தீர்வுகள் எதுவும் தரப்படவில்லை. பதிலாக, பல புதிர்கள் ஒன்றாக இணைந்து, அவற்றின் செய்வினை மற்றும் எதிர்வினைச் செயல்பாடுகளால், ஒரு தீர்வுக்கான சாத்தியப்பாடு உருக்கொள்கிறது. இந்தத் தீர்வு உருவாகும் முறை ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் வேறுபடும். இதையே இன்னொரு வழியில் சொல்வதானால், புதிர்களே தீர்வுக்கான ஒரு பகுதியாகச் செயல்படுகின்றன. இதை விவரிப்பது கடினம். ஆனால், இந்த வகையான நாவலைத்தான் நான் எழுதத் திட்டமிட்டுத் தொடங்கினேன்.

 

இந்த நாவலிலும் இதற்கு முந்தைய நாவல்களிலும் உங்கள் கதாபாத்திரங்கள் அனைவருமே ஜாஸ், ராக் மற்றும் செவ்வியல் இசையின் மீதான உண்மையிலேயே ஆர்வமூட்டுகிற ரசனையை வெளிக்காட்டுகிறார்கள். உங்கள் படைப்புகளில் குறிப்பிடப்படவேண்டுமென்று தயாரிக்கப்படுகிற முரகாமியின் இசைத்தட்டுப் பட்டியலில் எந்தெந்த இசை வெளியீடுகள் சேர்க்கப்படும்?

இசை, எனது வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்கமுடியாத ஒரு பகுதி. ஒரு நாவலை நான் எழுதும்போது, இசை இயற்கையாகவே உள்நுழைந்துவிடுகிறது. (பூனைகள் எப்படி நுழைகின்றனவா அது போலவே என நான் நினைக்கிறேன்.) என்னுடைய தற்போதய புதிய நாவல் AFTER DARK எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது குர்ட்டிஸ் ஃபுல்லரின் (Curtis Fuller) ` ஃபைவ் ஸ்பாட்ஸ் ஆஃப்டர் டார்க்` ( Five Spots After Dark) இராகம் என் தலைக்குள் சுழன்றுகொண்டேயிருந்தது. இசை, எப்போதுமே எனது கற்பனையைத் தூண்டுவதாக இருக்கிறது. நான் எழுதும்போது பாரூக் இசையை மெலிதாக, பாச், டெல்மான் மற்றும் அது போன்றோரின் அரங்கப் பின்னணி இசை போல வழக்கமாகக் கேட்கிறேன்.

மொழிபெயர்ப்பில் வாசிக்கப்படும் ஆசிரியராக இருக்கும் நீங்கள், ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பை உருவாக்குவது எதுவென நீங்கள் நினைப்பது குறித்து ஒரு சிறிது பேசமுடியுமா?

நான் ஏராளமான அமெரிக்க இலக்கியங்களை ஜப்பான் மொழியில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறேன். ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளரை உருவாக்குமென எல்லாவற்றுக்கும் மேலானதாக நான் கருதுவது, மொழி மீதான பற்றும் புரிதலும் கொண்ட ஒரு உள்ளுணர்வு (எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்த கருத்து) மற்றும் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் படைப்பின் மீதான பெரும் ஈர்ப்பு என்ற இரண்டுமே. இவற்றில் ஒன்று குறைந்தாலும் மொழிபெயர்ப்பு அவ்வளவு தகுதியானதாக இருக்காது. ஏதாவது சில காரணங்கள் இருந்தாலொழிய, என்னுடைய முந்தைய படைப்புகளை ஜப்பான் மொழியில் நான் மீள வாசிப்பதில்லை. ஆனால், சில நேரங்களில் அவற்றின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கிறேன். அப்படி வாசிப்பதை நான் சுவாரசியமாக உணர்வதற்கு மூலப்பிரதியிலிருந்து அவை விலகியிருக்கும் தூரமே காரணம். அநேக இனங்களிலும் இவற்றை வாசிப்பதில் நான் உண்மையிலேயே சுவாரசியம் கொள்கிறேன்.
உங்கள் அடுத்த படைப்பு என்ன?

 

2004 இலையுதிர்காலத்தில் புதிய நாவல் After Dark வெளியிட்டேன். அமெரிக்காவில் 2006ல் ஆங்கிலத்தில் என்னுடைய இரண்டாவது சிறுகதைத்தொகுதி வெளியிட இருக்கிறோம். `யானை காணாமலாகிறது` தான் இதுவரையிலும் முதல் தொகுதியாக இருக்கிறது. ஆகவே அதை எதிர்நோக்கி , இந்த இலையுதிர் காலத்திலும் குளிர் காலத்திலும் சில புதிய சிறுகதைகள் எழுதுவதில் கவனம்செலுத்துவேன்.

மொழிபெயர்ப்புப் பணியில், தற்போது கிரேஸ் பாலேயின் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றை மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவரது படைப்புகளை உண்மையிலேயே விரும்புகிறேன். அவரது கதைகளை மொழிபெயர்ப்பது மிகவும் கடினமானது. ஆனால், நான் எப்போதுமே என்னால் முடிந்தவரை சிறப்பாகச் செய்துவிடுவேன்.

 

•••

சிறுகதை – துவரைச்செடி – குமாரநந்தன்

images (27)

 

 

 

 

இந்தியாவின் தென் பகுதியில் தமிழகத்தின் மத்தியப் பகுதியில் வானில் ஒரு மர்மப் பொருள் தென்பட்டதாக நாசா வின்வெளிக் கழகம் செய்தி வெளியிட்டது. அதைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் தொடரும் என்றும் தேவைப்பட்டால் விஞ்ஞானிகள் குழு அந்த இடத்தில் நேரடியாக ஆய்வை மேற்கொள்வார்கள் என்றும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட இதே போன்ற அறிக்கையை இந்திய விஞ்ஞானிகள் கழகமும் வெளியிட்டிருந்தது.
இந்தியாவின் பல்வேறு மொழிகளின் செய்திச் சேனல்களின் செய்திகளின் காட்டாற்று வெள்ளத்திற்கிடையே மேற்கண்ட செய்தி ஒரு திவலை போல் மின்னி மறைந்தது. இந்தியாவில் இரட்டை இலக்க எண்ணிக்கை அளவுடைய சிலரே அந்தச் செய்தியை மறுபடி சிந்தித்தனர் என்றாலும் இதைப் போலவே ஏற்கனவே அவ்வப்போது வெளிவந்த செய்திகளை நினைவு படுத்திக் கொண்டு இதுவும் அதைப் போல ஒரு செய்தி என வேறு செய்திகளில் கவனமாகிவிட்டனர்.
அதை ஒட்டிய அடுத்த வாரத்தில் நேஷனல் ஜியோக்ரபிக் சேனல் பூமியில் இது வரை விண்ணில் வந்து மறைந்த மர்மப் பொருட்கள் பற்றிய செய்திகளையும் ஆதாரங்களையும் சுவைபடத் தொகுத்து வழங்கியது என்றாலும் அது இதுவரை அந்தச் சேனலில் வந்த சுவையான செய்தித் தொகுப்பில் ஒன்று என்பதைத் தவிர வேறு எந்த விசேச கவனத்தையும் பெறவில்லை.
(இந்த இடத்தில் அந்தச் செய்தித் தொகுப்பில் இடம் பெற்ற சம்பவங்களைப் பற்றிய பதிவு முக்கியமானதுதான் ஆனால் அது நம்மைத் திசை திருப்பிவிடும். அந்த நிகழ்ச்சி இன்னும் கூட அடிக்கடி ஒளிபரப்பப்படுகிறது. பொறுமை இருப்பவர்கள் அடுத்துவரும் வாரத்தில் அந்த நிகழ்ச்சி எப்போது வருகிறது எனப் பார்த்துக் கொள்க. உடனடியாகப் பார்க்க விரும்புவோர் யூ டியூபில் சென்று suspend eliments of the sky அல்லது Another Earth என டைப் செய்து தேடிக் கொள்ளவும்)
* * * *
ஏரியிலிருந்து விநாயகம் புத்தி பேசலித்தவனைப்போல வந்தான். ஏரிக் கரையில் இருக்கும் அத்தி மரத்தில் ஒரு மோகினிப் பெண் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னான். அவனுக்குப் புத்தி பேதலித்திருக்கலாம் அல்லது சித்த பிரம்மை பிடித்திருக்கலாம் என்றுதான் எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.

ஆனால் காலையில் ஏரிக்கரை அருகே ஊரே குழுமிவிட்டது. அவள் இன்னும் அந்த அத்தி மரத்தின் கிளையில் கவிழ்ந்து படுத்திருந்தாள். அவளுடைய தலை முடி நெளிநெளியாக தண்ணீருக்கு ஒரு ஜான் மேலே வரை தொங்கிக் கொண்டு லேசாக காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. சிட்டுக்குருவிகள் வழக்கத்தை விட அதிகமாக மரத்தில் கூடியிருந்தன.
எல்லோரின் பார்வைக்கும் அவள் திடமாகத் தெரிவதால் மோகினியாக இருக்க முடியாது என்கிற முடிவுக்கு தானே வந்துவிட்டனர். விநாயகத்தின் அம்மா பார்வதி விநாயகம் நேத்து சாயந்திரமே இதப் பாத்துட்டு வந்து சொன்னான் நான் ஏதோ மோகினியப் பாத்து பயந்துட்டான்னுதான் நெனைச்சேன் என்று எல்லோரிடமும் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் முதன் முதலில் பார்த்த அவள் மகனைப் பற்றி அங்கே யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. அல்லது சடங்கைப் போல அவனிடம் எப்ப பாத்த என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
சின்னக்கண்ணு கிளையருகே போய் இந்தாம்மா இந்தாம்மா என்று சத்தம் கொடுத்தார். எல்லோரும் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு நின்றனர்.
அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். மெல்லிய பச்சை பிடித்த செம்பு நிறக் கண்களால் சுற்றிலும் பார்த்தாள். அவளுடைய அழகு ஒரு அணு விளைவைப் போல அங்கிருந்தவர்களைத் தாக்கியது. ஒரு பறவையைப் போல அங்கிருந்து குதித்தாள். அவள் கக்கத்தில் மெல்லிய சிறகுகள் இருக்கின்றனவா என்று எல்லோரும் உற்றுப் பார்த்தனர். அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண் என்கிற எண்ணம் எல்லோர் மனதில் இருந்தும் விடை பெற்றுவிட்டது. அத்தி மரத்து சிட்டுக் குருவிகள் அனைத்தும் வானத்தில் வலப்புறமாக ஒரு வட்டம் அடித்துவிட்டு மீண்டும் அமர்ந்தன. ஒரு விநாடியில் நடந்த அந்த நிகழ்வு வானக் கடலில் ஒரு வலையை வீசியதைப் போல விநோதமாக இருந்தது.
பார்வதி தன்னுடைய மகளைப் போல அவளுடைய கைகளை எவ்வித தயக்கமும் இன்றி ஆதுரத்துடன் பற்றினாள். ஏம்மா விடியவிடிய இந்தக் குளிரில ஏரிக்காத்துல இப்பிடியேவா படுத்திருந்த ஊருக்குள்ள வந்திருக்கலாமில்ல என்றாள். அவள் புன்னகைத்தாள் அந்தச் சிரிப்பு ஏந்தித் தாங்குவதற்கு இயலாததாய் இருந்தது. ராஜமாணிக்கம் உண்மையிலேயே மயங்கி விழுந்தார். அவர் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பிய போது தேம்பி அழுதார். ஏனென்று தெரியவில்லை பலபேருக்கும் அழுகை வருவது போல இருந்தது. மெல்ல அவர் முணுமுணுத்தார். டேய் அது ஏதோ ஒரு பொண்ணு இல்லடா சாமி எந்த சாமியோ தெரியல என்றார். ஒருவித அச்சம் யார் மனதில் என்று இல்லாமல் வெளியில் இருந்து உண்டானதைப் போல அங்கே உண்டானது.
தங்களுடைய வழக்கமான வேலைகளை எல்லோரும் மறந்துவிட்டனர். பள்ளிக்கூடம் கல்லூரிக்குப் போவோரும் வேலைக்குச் செல்வோரும் கூலி வேலைக்குச் செல்பவர்களும் ஸ்தம்பித்து அவள் பின்னால் சென்றனர். இதுவரை மேகத்துக்குள் மறைந்திருந்த வெய்யில் பளீரென இறங்கியது. அவள் வெய்யில் இறங்கிய பூமியை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு சூரியனிடம் ஏதோ சொல்வது போல மேலே பார்த்தாள். வெளிச்சத்தில் அவள் கண்கள் கொஞ்சமும் சுருங்கவில்லை. கட்டளையிட்டது போல ஒரு மேகம் வந்து சூரியனை மறைத்துக் கொண்டது.
என்னதான் நடக்கிறது இங்கே என்று யாருக்கும் புரியவில்லை. பலவிதமான மெல்லிய பேச்சுக்கள் இளங்காற்றில் விளக்கணைவது போல அணைந்துவிட்டது. மந்திரம் ஒன்று அவர்களை வழி நடத்திச் செல்வது போல அந்த மௌன ஊர்வலம் பார்வதியின் வீட்டுக்குச் சென்றது.
பார்வதிக்கு ஒரு வயலும் பரந்த வாசலும் இருந்தாலும் வீடு தென்னை ஓலையால் வேயப்பட்ட குடிசையாய் இருந்தது. என்றாலும் ஊர் சனமே திரண்டு நிற்க இடமில்லாமல் வயல் வரப்புகளில் நீண்டு நின்றனர். பதட்டத்தில் அவள் கையும் காலும் புரியாதவளாய் உள்ளே போய் ஒரு கொய்யாப் பழத்தைக் கொண்டு வந்து அவள் கையில் கொடுத்தாள். அவள் அதைக் கையில் வாங்கி உற்றுப் பார்த்துவிட்டு வயலை நோக்கி வீசி எறிந்தாள். கனகு அதைப் பிடித்துக் கொண்டான். சிறிய புன்னகையோடு அவன் அதைக் கடித்ததும் அவன் விழிகள் விரிந்து நின்றன. அவன் கண்களின் விரிவே அந்தப் பழத்தில் நடந்த சுவை மாற்றத்தை ஊருக்குச் சொல்லிவிட்டது.
பார்வதி அரிசியை ஊறப் போட்டு விட்டு கத்திரிக் காய்களை அரிய ஆரம்பித்தாள். அத்தி மரத்துச் சிட்டுக் குருவிக் கூட்டம் இப்போது பார்வதியின் வயலைத் தாண்டி இருந்த வாதனா மரக் கூட்டத்தில் பரவி உட்கார்ந்தது. செந்தில் இவள் பறவைகளின் தேவதையாய் இருக்கலாம் என்றான். பறவைகளின் தேவதை என்றால் ஏன் வேறு பறவைகள் வரவில்லை யென்றும் பறவைகளின் தேவதை ஏன் மனித உருவில் இருக்க வேண்டும் என்றும் இவள் தேவ மங்கையாய் இருக்க வேண்டும் என்றும் இந்த ஏரியில் தேவதைகள் வந்து நீராடுவார்கள் என்று தங்கள் பாட்டி சொன்ன கதைகளைப் பலரும் நினைவு கூர்ந்தார்கள். ஏரியில் நீராடும் போது அவள் தன்னுடைய மோதிரத்தைத் தொலைத்திருக்கலாம் கூட வந்த தேவதைகள் அதை விடிய விடிய தேடிப் பார்த்துவிட்டு முடியாமல் இவளை இங்கேயே விட்டுவிட்டுப் போயிருக்கலாம் என்றனர்.
பார்வதி சமைத்துக் கொடுத்த சாப்பாட்டை அவள் சாப்பிடவில்லை. யார் கொடுத்த எதையும் அவள் சாப்பிடவில்லை. எதுவும் பேசவில்லை. மெல்லிய சோகம் இழையோட உலகப் புகழ்பெற்ற ஓவியம் போல அவள் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். எப்படியோ இரவு பதினொரு மணிக்கு மேல் கூட்டம் கலைந்துபோய்விட்டது. பார்வதி எவ்வளவோ தூரம் கூப்பிட்டும் அவள் வீட்டுக்குள் வரமுடியாது என்று மறுத்துவிட்டாள்.
காலையில் எழுந்து பார்த்தபோது அவளின் காலடித்தடம் கூட இல்லாது காணாமல் போயிருந்தாள். பார்வதிக்கு ரத்த உறவொன்றை இழந்த துக்கம் சூழ்ந்துகொண்டது.
ஊர் மக்கள் அவள் முதன் முதலில் தென்பட்ட அத்தி மரத்தினடியே ஒரு கல்லை நட்டுக் குங்குமத்தைக் கொட்டி வழிபாட்டுத் தளமாக மாற்றிவிட்டனர்.
ஒரு வாரம் போல நாட்கள் சென்றபின் பார்வதி ஒரு கனவு கண்டாள். அதில் அந்தப் பெண் வந்து தெளிவாகப் பேசினாள். அம்மா நான் அநாதையாயிட்டேன். என்னோடவங்க எல்லாம் என்னைக் கைவிட்டுட்டாங்க எனக்கு உன்னை விட்டாப் போக்கிடம் இல்ல எனக்கு ஆதரவு தருவியா என்றாள். பார்வதி தூக்கத்திலேயே விம்மி அழுதவளாய் என்ன தாயி இப்படிக் கேட்டுட்ட என்று திகைத்து நின்றாள். இதோ உன் கொல்லைப்புறம் ஓரமா நான் ஒரு துவரச் செடியா முளைச்சி நின்னுக்கவா என்றாள். மகராசியா இரும்மா ஏம்மா மனுசியாவே இருக்கலாமே எதுக்கு காத்துலயும் மழையிலயும் செடியா நிக்கணும் என்றாள். அதுதாம்மா என்னோட விதி என்றுவிட்டு மறைந்து போனாள்.
அயர்ந்து தூங்கிவிட்டவளுக்கு இரவில் கண்டகனவு வெகுநேரம் வரை நினைவு வரவில்லை. குழம்பு செய்ய பருப்பு எடுக்கப் போனபோது தலையில் அடித்தது மாதிரி ஞாபகம் வர கொல்லைப் பக்கம் ஓடிப் போய்ப் பார்த்தாள். அங்கே வாழைக் கன்றுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு துவரைச் செடி இரண்டு விதையிலைகளை நீட்டிக்கொண்டு முளைத்து நின்றது.

காய்சான்வின் மாடுகள் Coisanv`s cattle கொங்கணி : தாமோதர் மௌசோ DAMODAR MAUZO ஆங்கிலம் : அகஸ்டோ பின்டோ AUGUSTO PINTO தமிழில் ச. ஆறுமுகம்.

images (24)
( கொங்கணியின் தாமோதர் மௌசோ, மனிதநேய முகமற்ற வளர்ச்சிப் போக்கினால் சிதைகின்ற வாழ்க்கை, மற்றும் சமகால வாழ்க்கை அவலங்களையும் சுற்றுச் சூழலியக் கருக்களையும் படைப்புகளாக்குவதில் வெற்றி கண்டவர்.   மீனவர்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களைப் பேசும் அவரது `சுனாமி சைமன்` நாவலுக்காக, 2011ல் விமலா வி பை விசுவ கொங்கணி சாகித்ய புரஸ்கார் விருது பெற்றவர். தற்போது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள  ஆங்கில மொழியாக்கம் நவ இந்து டைம்ஸ் 2012 ஜூலை இதழ்களில் இரண்டு பகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது.)

இரவில், மாடுகளைக் கொட்டிலில் அடைத்துக் கட்டிய பின், இனாசி, பின்வாசல் வழியாக வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அடுப்பில்  குனிந்து புகையும் சுள்ளிகளை ஊதி எரியவைக்க முயன்றுகொண்டிருந்த காய்சான்வ், இனாசி நுழையும் சத்தம் கேட்டதும், ஆச்சரியப்பட்டாள்.

‘’ இனாசி, இன்னுமா மாடுகளைக் கட்டாமலிருக்கிறாய்!’’

“இப்போதுதான் கட்டிவிட்டு  வருகிறேன்.’’ என முணுமுணுத்த  இனாசி சுவரோரமிருந்த மரப்பெட்டியில் உட்காரப்போனான். காதில் செருகியிருந்த பீடியின் அடிக்கட்டையை எடுத்து வாயில் வைத்து தீக்குச்சியைக் கிழித்தான்.

‘’அப்படியா! அப்படியென்றால் ஏன் இன்னும் கத்தாமலிருக்கின்றன?’’ வியப்பில் கேட்டாள், காய்சான்வ்.

வழக்கமாக, மாடுகளைக் கட்டிய கணத்திலேயே, கத்தத் தொடங்கிவிடும். இன்று, இனாசி வீட்டுக்குள்ளேயே வந்துவிட்டான். ஆனாலும் மாடுகள் அமைதியாக இருக்கின்றன.

‘’ ஏனென்றால், அப்படிக் கத்துவதற்கு அதுகளுக்கு இன்று மூஞ்சியில்லை!’’

‘’என்ன நடந்தது?’’ காய்சான்வைப் பயம் பற்றிக்கொண்டது.’’ யார் வயலிலாவது மேய்ந்துவிட்டதா?…… அல்லது?’’

‘’வயலில் இல்லை – பாவ்லோவ் பட்கரின் தென்னந்தோப்புக்குள்! ஒன்றிரண்டு செடிகளைக் கடித்திருக்கும் போல. மாடுகளை விட்டுவிடச் சொல்லிக் கெஞ்சினேன், ஆனால் அவர் பதினைந்து ரூபாய் கொடுத்தால்தான் விடுவேனென்று மறுத்துவிட்டார். கடைசியில் அவர் வயலில் அரை நாள் வேலைசெய்கிறேன் என்று தலையிலடித்துச் சத்தியம் செய்தபிறகுதான் அதுகளை விடுவதற்குச் சம்மதித்தார்.’’

காய்சான்வ் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் காலையில் போட்ட கடுந் தேயிலையைச் சுடவைத்து, ஒரு தம்ளரை இனாசி முன் வைத்தாள். மாடுகள் அப்போதும் அமைதியாக இருந்தன.

‘’கசப்பு……ஒரே கசப்பு!’’ புகைநாற்றம் அடித்துக் கெட்டுப் போயிருந்த அந்தக் கறுப்புத்தேநீரை ஒரு வாய் குடித்த இனாசி முகம் சுழித்தான்.

ஆனால் காய்சான்வின் நினைப்பெல்லாம் வேறெங்கோ இருந்தது. மாடுகள் கத்திக் கூப்பிடவில்லை! இன்று அதுகளுக்குப் பசிக்கவில்லையா?’’

‘’அப்படியா நிறையத் தென்னங்கன்றுகளைத் தின்றுவிட்டன?’’

‘’நிறையக் கன்றுகளா? ஒன்று கூட இல்லை! அதுகள் செடிகளுக்குப் பக்கத்தில் கூட வாய் வைத்திருக்காதென்றுதான் நினைக்கிறேன். அது  எனக்கு இப்போதும் சந்தேகம் தான்.’’

`என்ன!` காய்சான்வுக்கு அது திடீரென்று உறைத்துவிட்டது. ‘’அப்படியென்றால் பட்கர் மேலிருந்த கோபத்தையெல்லாம் மாடுகள் மேல் காட்டிவிட்டாயா?’’

அவள் கைக்காரியத்தை அப்படியே போட்டுவிட்டு பசுவும் காளையும் ஊமையாக நின்றிருந்த தொழுவத்தை  நோக்கி ஓடினாள். வழக்கமாக அவளை நக்குவதற்காக அவற்றின் சொரசொரப்பான முரட்டு ரப்பர் நாக்குகளை நீட்டி வளைக்கும். ஆனால், இன்று இரண்டும் அமைதியாக நின்றன.

அவளின் பார்வையை அவை தவிர்க்க முயல்வதாக காய்சான்வ் உணர்ந்தாள். மாடுகளுக்குக் கூட கோபமா? என அவள் வியந்தாள். அவற்றின் முதுகில் கைகளை வைத்தாள். அவற்றின் உடல்கள் நடுங்குவதற்கு அதுவே போதுமானதாக இருந்தது. பசு முதலில் கனைக்கக் காளை அதைத் தொடர்ந்தது. அவள் பசுவின் கழுத்தில் ஒரு கையால் மெல்லச் சொரிந்து, `கிச்சு கிச்சு` மூட்டி, மறுகையால் காளையின் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தாள். பசு அவளின் கையை நக்கத் தொடங்கியது. அவள் இலேசாகக் குனிந்து நெருக்கமாகப் பார்த்தாள். என்ன நடந்ததென்று சொல்ல அவற்றின் முதுகில் அடி விழுந்த தடம் எதுவுமில்லை. ஆனால் எந்த எந்த இடங்களில் கம்பு பாய்ந்து,பாய்ந்து அடித்திருக்குமென்று மிகச்சரியாக அவள் கைகள் சொல்லும்.

மாடுகள் இரண்டும் ஒன்றாகச் சேர்ந்துகொண்டு, விடாமல் கத்தின. அவற்றுக்குப் பசி! அவற்றின் வயிற்றில்  எரிக்கின்ற நெருப்பு! அவற்றின் முதுகுகளைத் தட்டிக் கொடுத்த காய்சான்வ், ‘’சரி, சரி, அமைதியாகுங்கள்!’’ என்றாள்.

பின்னர், அவள் உள்ளே சென்றாள். இனாசி விறகு பிளந்து கொண்டிருந்தான்.

‘’இனாசி, புண்ணாக்கு தீர்ந்து போனது.’’

இனாசி பதிலெதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது அல்லது செய்வதற்குத்தான் என்ன இருக்கிறது? மூன்று குழந்தைகள்…..கைக்கும் வாய்க்குமே  சரியாகப் போகிறது……. பசு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது புண்ணாக்கு வாங்க முடிந்தது. போன வருடம் அவர்களிடம்  ஏர் பூட்ட, இணையாக இரண்டு உழவு காளைகள் இருந்தன. அவற்றில் கறுப்புக் காளை கிறித்துமசின் போது இறந்து விட்டது. இல்லையென்றால், அவர்கள் உழவு மூலம் ஏதாவது கொஞ்சம் சம்பாதித்திருப்பார்கள். இப்போது பால் வற்றிப் போன ஒற்றைப் பசுவுக்கும் உபயோகமில்லாத காளைக்கும் அவன் எப்படி புண்ணாக்கு வாங்கிப் போட முடியும்?

`வீட்டில் கொஞ்சம் தவிடு  இருக்கிறது. இனாசி, நான் போய்க் கொஞ்சம் கழுநீர் கிடைக்குமாவென்று பார்க்கிறேன்.’’

பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களான  நான்கு இந்துக் குடும்பத்தினர் அரிசி கழுவிக் களைந்த கழுநீரை அவளுக்காகத் தனியாக எடுத்து வைத்திருந்ததைக் கொண்டுவருவதற்குள் அநேகமாக ஏஞ்ஜலஸ் பிரார்த்தனைக்கான நேரமாகிவிட்டது. அவள் கழுநீர்ப்பானையுடன் வந்தாளோ இல்லையோ, மாடுகள் மீண்டும் கத்தத் தொடங்கிவிட்டன. காய்சான்வ் கழுநீர்ப்பானையை இறக்கிவைத்துவிட்டு, துணிப்பையில் தனியாக வைத்திருந்த தவிட்டை எடுத்து வந்தாள். தவிட்டை இரண்டு சமபங்காகப் பிரித்து மண் பானைகளில் கொட்டிக் கழுநீர் முழுவதையும் அதற்குள் கொட்டி, தவிடு நனைந்து, நன்கு ஊறிச் சேரும் வரை கையாலேயே கலக்கினாள்.

இனாசி தொழுவத்துக்குள்  வரும்போதும் மாடுகள் கத்திக்  கொண்டேயிருந்தன. அவன் பீடித்துண்டை வீசியெறிந்துவிட்டு, மாடுகள் கட்டியிருந்த  இடத்தைச் சுத்தம் செய்தான். அவள் கழுநீர்த் தவிட்டைப் பிசைந்து முடித்ததும், இனாசி அந்தப் பானைகளைத் தூக்கிவந்து மாடுகளின் முன்பு வைத்தான். அவை, பேராவலோடு தீனியை விழுங்கத் தொடங்கின.

காய்சான்வ் ஒரு பானைத் தண்ணீர் மொண்டுவர, கிணற்றுக்குச் சென்றாள். அதற்கிடையில் மாடுகள் பானையை நக்கிச் சுத்தமாகத் துடைத்துவிட்டன. பானைத் தண்ணீரை மாட்டுத் தொட்டியில் ஊற்றிவிட்டு, வீட்டுக்குள் சென்றாள். குழந்தைகள் வீட்டுக்கு வெளியே கச்சக்காலடித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்க முடிந்தது. அடுப்பில் கஞ்சி கொதித்துக் குமிழியிட்டது. அவள் தண்ணீருக்காகப் போயிருந்தபோது, இனாசி அதை அடுப்பில் வைத்திருக்கவேண்டும். அவனுக்காக உள்ளுக்குள்ளாகவே நன்றி சொல்லிக்கொண்டு, அவள் அவளது கைக் காரியங்களுக்குத் திரும்பினாள்.

அவள் கொஞ்சம் கருவாட்டைக் கங்குகளின் மீது வைத்துச் சுட்டாள். அவற்றை வெளியே எடுத்து, குப்பியின் அடியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கடைசி எண்ணெய்த் துளிகளை வெந்த கருவாட்டின் மீது ஊற்றினாள். உடனேயே அதிலிருந்து மூக்கைத் துளைக்கும் வாசம் கிளம்பியது.

‘’ஓ, இனாசோ!’’ வெளியிலிருந்து யாரோ கூப்பிட்டார்கள்.

‘’ வந்துகொண்டேயிருக்கிறேன்.’’ பதில் சத்தம் கொடுத்தான், இனாசி. அது பேதுரு. வீட்டின் வெளியே முகப்புத்திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான். உப்புக் கருவாட்டின் வாசத்தை இழுத்துக்கொண்டே கேலியாக, ‘’ ஓ, காய்சான்வ்! நான் விருந்துக்கு வந்திருக்கிறேன்.’’ என்றான்.

‘’வா,வா! இன்றைக்கு ரெம்ப விசேஷமான மீன்தான்!’’ எனப் பதில் கொடுத்தாள், காய்சான்வ்.

‘’ வாசம் சொல்கிறதே, எல்லாக்  கதையையும்!’’ என்று சிரித்த பேதுரு ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்தான். இதற்குள் இனாசியும் வெளியே வந்தான்.

‘’ மாடுகள் எங்கே, இனாசி?’’ பேதுருவின் கேள்வி காய்சான்வின் முதுகெலும்பில் நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதுகள் வேறு யாருடைய நிலத்துக்குள்ளும் போயிருக்காதே, ஒருவேளை போயிருக்குமோ? இல்லை. பேதுருவின் அடுத்த பேச்சு அவள் பயத்தை அகற்றியது.

‘’நாளை மறுநாள் மார்கோவில் புருமெந்து சந்தை. அதில்தான் சனங்கள் மழைக்காலத்துக்கு வேண்டிய மளிகை, விதை, உரம் எல்லாவற்றையும் வாங்குவார்கள். அங்கே என் எருமையை விற்றுவிடப் போகிறேன். நீயும் வருகிறாயா என்று கேட்கத்தான் வந்தேன்.’’

அத்தனை கவலைகள் இருந்தாலும், அவன் வெறுமையாக, ‘’ இல்லை, தாத்தா, இல்லை.’’ எனப் பதில் சொன்னான்.

ஆனாலும், அவனுக்குள் ஏதோ  ஒன்று மாடுகளை விற்றுவிடச்  சொன்னது. ஒற்றைக் காளை உழவுக்குப் பயன்படாது. பால் வற்றிய பசுவைப் பராமரிப்பது கடினம். ஆனால், காய்சான்வை உத்தேசித்து அப்படிச் செய்யவிடாமல், வேறு ஏதோ ஒன்று அவனை எச்சரித்தது. அவள் மாடுகளை, தான் பெற்ற   பிள்ளைகளைப் போலவே நேசித்தாள்.

‘’ இனாசி, கொஞ்சம் விவரமாக  இருக்கப் பாரப்பா! நாளாக, நாளாகக் காளைக்கு வயது ஒன்றும் குறைந்துகொண்டே போகாது. நாளைக்கே அது செத்துப்போனால், என்ன செய்வாய்?’’. பீடிப்புகையை ஊதிக்கொண்டே, பேதுரு சொன்னான்.

இனாசி பதில் எதுவும் சொல்லாமல்  அமைதியாக இருந்தான். பேதுரு சொல்வதைக் கேட்கக் கேட்க, உள்ளேயிருந்த காய்சான்வுக்கு எரிச்சல் மிகுந்தது.

‘’ நான் எருமைக்கடாவை விற்க  வேண்டும். இந்த வருடம் விளைச்சல் நன்றாக இருந்ததென்று வை, அப்படியே ஒரு பால் எருமை வாங்கி விடுவேன். ஆனால், நீ என்ன செய்யவேண்டுமென்று நீயேதான் முடிவெடுக்க வேண்டும். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். இந்தச் சந்தையில் கிடைப்பதற்கும் மேலாகப் பின்னாடி, அதிகமொன்றும் கிடைத்துவிடாது. என் யோசனை, பசுவையும் காளையையும் விற்றுவிடுவதுதான் நல்லது. பின்னால் வேண்டுமானால், வாங்கிக்கொள்ளலாம்.’’

பேதுரு போய்விட்டான். ஆனாலும், இனாசி வீட்டுக்குள் நுழையவில்லை. பேதுரு சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் காய்சநவ் கேட்டிருப்பாளென்று அவனுக்கு நன்கு தெரியும். ஆனால், இதை அவளிடம் சொல்வதற்கான தைரியம் அவனுக்கு இல்லையென்று அவன் நம்பினான்.

காய்சான்வ், குழந்தைகளை இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு அழைத்தாள். கஞ்சியையும் சில கருவாட்டுத் துண்டுகளையும் அவர்களுக்குப் பரிமாறினாள்.

‘’ காய்சான்வ், ஒரு நிமிடத்தில் வந்துவிடுவேன்….’’

இனாசி எங்கே போகப் போகிறானென்று அவளுக்கு மிகச் சரியாகத் தெரியும் அவள் அடுப்பின்  பக்கத்தில் அமர்ந்து, பேதுரு சொன்னவற்றை யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு பசுவும் இரண்டு காளைகளும். அவள்தான் அதுகளை எவ்வளவு நேசித்தாள்! அவைகளுக்காக அவள், ஏன் இனாசியும் கூடத்தான், எவ்வளவு தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள்? மாடுகளின் வயிறு நிறையவேண்டுமே என்பதற்காக எத்தனையோ நாட்கள் அவர்கள் சாப்பிடாமல், பசியோடு கழித்திருக்கிறார்கள். இந்தக் கஷ்டமெல்லாம், கிறித்துமசுக்குக் கொஞ்சம் முன்னால், பாம்பு கடித்து ஒரு காளை இறந்ததால்தான். கார்னிவலுக்குப் பிறகு பசுவும் பால் கொடுப்பதை நிறுத்திவிட்டது. இப்போது …

அவர்களுடைய உழைப்பெல்லாம்  அவர்களுக்கும் மூன்று குழந்தைகளுக்குமே சரியாகப் போகும்போது, அவர்கள்  மாடுகளைப்பற்றி நினைக்க  எங்கே நேரம் இருக்கிறது? விலைவாசி உயர, உயரப் போய்க்கொண்டேயிருக்கிறது. இப்போது மே மாதம் முடியப் போகிறது. நிலத்தில் விதைப்பதற்கென அவர்கள் குன்றிமணியளவுக்குக் கூட எந்த ஒரு  பொருளையும் வாங்கியிருக்கவில்லை. அநேகமாகச் சனங்கள் எல்லோரும் விதை வாங்கிவிட்டார்கள். ஒருசிலர் மழையை இன்னும் முன்பாகவே எதிர்பார்த்து விதைக்கக்கூடச் செய்துவிட்டார்கள் ஆனால், அவளது நிலம் தரிசாகவே கிடக்கிறது. அக்கம் பக்க, நிலத்துக்காரர்கள், ‘’எப்போது விதைக்கப்போகிறீர்கள்? எப்போது ….?’’ என்று கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், விதை, உரம், வேலைக்காரர்கள், எல்லாவற்றுக்கும் பணம், பணம் வேண்டுமே! பணம் எங்கேயிருந்து வரப் போகிறது? எப்படியானாலும், நிலத்தில் பயிர் செய்தாக வேண்டும்.  போன வருடம் அந்த நிலத்தைப் பயிரிட்டதால்தான், இந்தக் கடைசி மாதங்கள் வரையிலும் குழந்தைகள் கஞ்சித் தண்ணீரைக் கண்ணாலேயாவது பார்க்க முடிகிறது, இல்லையென்றால்……. நிலத்தை எப்படியாவது பயிரிட்டாக வேண்டும். பருவ மழை எப்போது வேண்டுமானாலும், இப்போதே கூடத் தொடங்கிவிடும்….. நாளை மறுநாள் புருமந்து சந்தை…….

இனாசி மதுக்கடையில் கொஞ்சமாக, ஒரு கிண்ணம் மட்டும் குடித்துவிட்டுத் திரும்பியிருந்தான். காய்சான்வ் கஞ்சியை ஊற்றும்போது, அவன் கண்கள் கஞ்சிப்பானைக்குள் கணநேர நோட்டமிட்டன. அவள் இன்னும் கொஞ்சம் ஊற்ற அகப்பையை எடுத்தபோது, ‘’ இல்லை, வயிறு நிறைந்துவிட்டது.’’ என்றான்.

அவன் ஏன் கஞ்சியைப்  போதுமென மறுத்தானென்று காய்சான்வுக்குத் தெரியும், இல்லையென்றால் அவளுக்கு எதுவும் மிஞ்சியிருக்காது. ஆனால், பசி, சாப்பிடும் ஆசை, அவளைவிட்டு எப்போதோ போயிருந்தது. அவள், ‘’ நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன் இனாசி, நீ இதை முழுவதும் குடித்துவிடு. நாளைக்கு நீ வேலை செய்ய வேண்டாமா?’’ என்றாள்.

‘’என்னிடம் பொய் சொல்லாதே. அதைச் சாப்பிடு.’’ இனாசி எழுந்துவிட்டான்.

அவள், வேண்டாவெறுப்பாகக்  கஞ்சியை விழுங்கி, அடுப்பின்  தணலை அவித்துவிட்டு, வெளியே சென்றாள். குழந்தைகள் நல்ல தூக்கத்திலிருந்தனர். இனாசி சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்து ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்தான்.

‘’இனாசி, நாளை மறுநாள் புருமந்து  சந்தை.’’

இனாசி பீடியை உதட்டிலிருந்தும் எடுத்துச் சிறிது  புகையை ஊதி, வெளியேற்றினான், ஆனால், எதுவும் பேசவில்லை. அவன் நெஞ்சுக்குள்ளும் அதே சிந்தனைதான் வதைத்துக்கொண்டிருந்தது.

‘’ நீ மாடுகளைக் கொண்டு போகத்தானே போகிறாய், இல்லையா?’’ இனாசி அதிர்ந்துவிட்டான். காய்சான்வ் கிண்டல் செய்கிறாளா அல்லது அவனை வதைக்கிறாளா அல்லது நோட்டம் பார்க்கிறாளா …… அவன் முழுத் தீர்மானமாக முடியவே முடியாதெனத் தலையை அசைத்து மறுத்தான்.

‘’என்ன? `இல்லையா`! முட்டாள் தனமாகப் பேசாதே’’ அவள் இனாசியிடம் பேசிக்கொண்டுதானிருக்கிறாள். ஆனால், உண்மையில் தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்கிறாள்.

‘’மாடுகளை விற்காமல், வேறென்ன  செய்ய முடியும்? நீ நிலத்தில் பயிரிடப் போகிறாயா, இல்லையா? நமக்குப் பணம் வேண்டும். இல்லையென்றால், விதையும் உரமும் எங்கிருந்து வரும்? உங்க அப்பனிடமிருந்தா?’’

இனாசி வியப்பில் திகைத்துப் போனான். இவ்ளவு நேரமும் அவனும் இதே மாதிரியே தான், ஆனால், சொல்லப் பயந்துகொண்டிருந்ததை, அவள் சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

‘’ என்ன, கிண்டலா!’’ என்று  உள்ளடங்கிய குரலில் அவன் கேட்டான்.

‘’ கிண்டலடிக்கிற நேரமா, இது? நாளை கழிந்ததும், விடிகாலைக் கருக்கலிலேயே மாடுகளோடு புறப்பட்டுவிடு. நானும் வரவா?’’

‘’நீ வரவேண்டுமென்றில்லை.’’ எனப் பதில் சொன்னான், இனாசி. அவனுக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது. அவள் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டாளோ என்று தான் அவன் இந்தப் பேச்சையே தொடாமல் இருந்தான். இப்போது காய்சான்வ், அவளாகவே, விற்குமாறு யோசனை சொல்லிவிட்டாள். இனாசி படுத்ததும் அயர்ந்து தூங்கிவிட்டான். விளக்கை அணைத்துவிட்டு, காய்சான்வும் படுத்தாள். அவளது விம்மல்களை, அழுகைப் பெருமூச்சுகளை இனாசி அறியவில்லை.

அடுத்த நாளுக்கு முடிவேயில்லையென்பது  போல, நகரவே நகராதது போலத்  தோன்றியது. மேரி சாந்தன் அதிகாலையில் வந்தார்.

‘’ஓ காய்சான்வ்! வானம் மூட்டம் போட்டிருப்பதை நீ இன்னும் பார்க்கவில்லையா? நான் நிச்சயமாக அடித்துச் சொல்வேன், இந்த வருடம் முன்கூட்டியே மழை  வந்துவிடும்.’’

‘’ ஆமாம், இருக்கும்.’’

‘’நீ விதைக்கப் போவதில்லையா?’’

‘’புருமெந்து சந்தைக்குப்  பிறகு…..’’

‘’ சீக்கிரம் செய்தால் நல்லது, என் பொன்னு மக்களே! மழை எப்போது வேண்டுமானாலும், இப்போதே கூடத் தொடங்கிவிடும். சிலர் ஏற்கெனவே விதைத்துவிட்டார்கள். கேள்விப்பட்டாயா, எல்லோரும் உரத்துக்கு அலைமோதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அநேகமாகத் தட்டுப்பாடு வரும். நீ இப்போதே கொஞ்சம் வாங்கி வைத்துக்கொள்.’’

காலையில் மேரி சாந்தன், மாலையில் கேய்ற்றனோ வந்தாள்.

‘’ நாற்று வாங்கிவிட்டாயா, காய்சான்வ்?’’

‘’ இன்னும் வாங்கவில்லை.’’

‘’ உனக்குக் கொஞ்சம் வேண்டுமா?’’

‘’ உங்களிடம் இருக்கிறதா?’’

‘’ என்னிடம் இல்லை, பெப்தோ சாந்தனிடம் இருக்கிறது. உனக்கு வேண்டுமென்றால், இப்போதே போய் அவரிடம் கொஞ்சத்தைத் தனியாக வைக்கும்படி சொல்லிவிடுவது நல்லது.’’

‘’ முதலில், இனாசி என்ன சொல்கிறார்னு பார்க்கவேண்டுமே, ‘’ என்றாள், காய்சான்வ்.

அன்று காலையில் மாடுகளை  மேய்ச்சலுக்கு அனுப்பவில்லை. மாலையில் காய்சான்வ், அவளாகவே அழைத்துச் சென்று, மாடுகள் மேய்வதை வெகுநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர், அவள், ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியில் ஒளித்துவைத்திருந்த சில நாணயங்களைத் திரட்டி, ஒரு கிலோ புண்ணாக்கு வாங்கினாள். முன்காலத்திலெல்லாம் ஒரு ரூபாய் கொடுத்தால் ஒரு கிலோ புண்ணாக்கு போக உடம்புக்கான ஒரு சோப்பு வாங்குவதற்கும் மிச்சமிருக்கும். இப்போது, சோப்பை விடுங்கள், அந்த ஒரு ரூபாய், ஒரு கிலோ புண்ணாக்குக்கே பற்றாது. ஏறிக்கொண்டே போகும் விலைவாசிக்காக கடைக்காரனைத் திட்டிச் சாபமிட்டுக்கொண்டே, அவள் புண்ணாக்கைத் தண்ணீரில் ஊறவைத்தாள். இனாசியை வீட்டில் தனியே விட்டுவிட்டு, அவள் கழுநீர் கொண்டுவர பக்கத்து இந்து குடும்பங்களின் வீடுகளுக்குச் சென்றாள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் அவள், ‘’ இனிமேல் எனக்குக் கழுநீர் வேண்டாம். நாங்கள் மாடுகளை  நாளைக்கு விற்கப் போகிறோம்.’’ எனக் கண்ணீர் மல்கச்  சொல்கிறாள்.

அன்று மாலை, மாடுகள் வயிறு  நிறையத் தின்றன. பின்னர், இனாசியும் காய்சான்வும் வீட்டுக்குத் திரும்பினர். இருவருமே மனம் தளர்ந்திருந்தனர். அவர்கள், அந்த வாயில்லாப் பிராணிகள் இரண்டையும், அவர்களது சொந்தக் குழந்தைகளைப் போல அத்துணை அன்பும், அக்கறையுமாக வளர்த்திருந்தனர். எஞ்சியிருப்பதைக் காப்பாற்றுவதற்காக, இப்போது அவற்றை விற்கவேண்டியிருக்கிறது………

அன்று இரவு முழுவதும் அவள் கண்ணிமைக்கும் நேரம் கூடத்  தூங்கவில்லை. விடிகாலைக் கருக்கலிலேயே அவள் எழுந்து அடுப்பு மூட்டி, தேநீர்க் கெட்டிலைக் கொதிக்கவைத்தாள். தொழுவுக்குச் சென்று இரண்டு மாடுகளுக்கிடையிலுமாக அமர்ந்து அழுதாள். இனாசி எழுந்துவிட்ட சப்தம் கேட்டதும், உள்ளே சென்று தேநீர் தயாரித்தாள். அவர்கள் அடுப்பின் பக்கத்திலேயே அமர்ந்து அமைதியாகத் தேநீரை அருந்தினர்.

வெளியே, ரோட்டில் ஏற்கெனவேயே சிலர் சென்றுகொண்டிருப்பதைக் கேட்க முடிந்தது. பிலிப், ஹரியோடு பேதுருவும் சந்தைக்கு அவரவர்  மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு போகின்றனர். இனாசி சட்டையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டே, ‘’ வயலுக்குப் போய், வரப்பு எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று இன்னும் ஒருமுறை பார்த்து சரிப்படுத்து. நமக்கு நாற்று வேண்டுமென பெப்தோ சாந்தனுக்கு ஒரு வார்த்தை சொல்லியனுப்பிவிடு. நாளைக்கு மழை பெய்தாலும், நாம் மறுநாளே நடவு செய்துவிடலாம்.’’ என்றான்.

காய்சான்வ் கேட்டுக்கொண்டுதானிருந்தாள்; ஆனால், அவள் நெஞ்சு முழுவதும் தொழுவத்தில் இருந்தது.

பேதுரு கூப்பிட்டான், ‘’ ஓ இனாசோ!’’

தொழுவுக்குப் போய், இனாசி  மாடுகளை அவிழ்த்து வெளியே கொண்டு வந்தான். காய்சான்வால் அதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை. அவள் மாடுகளை நோக்கி ஓடிச்சென்று பசுவைக் கட்டிக்கொண்டாள். காளை அவளை நெருங்கிவந்து நக்கத் தொடங்கியது. அதனாலேயே அவள் கண்களில் கண்ணீர் முட்டி, அணை உடைந்து ஆறாகப் பாய்வது போல் அவள் அழுதாள். அவள் அடக்க முடியாமல் விம்மித் தேம்பினாள்.

‘’காய்சான்வ், தயவுசெய்து நீ முதலில் உள்ளே போ,’’ என்று இனாசி வெடுக்கென விழுந்தான்.

காய்சான்வ் ஒருசில தப்படிகள்  முன்வைத்தாள். பின் அப்படியே நின்றுவிட்டாள். இனாசி மாடுகளை இழுத்தான். பேதுரு ஏற்கெனவே கொஞ்ச தூரம் சென்றுவிட்டிருந்தான். இனாசி அவசரப்பட்டான். மாடுகளை இழுக்க, அவன் கயிற்றைக் கஷ்டப்பட்டு இழுக்கவேண்டியிருந்தது. அவை தங்களைக் கூட்டிச் செல்ல வேண்டாமென்று ஊமையைப்போல் இரங்குவதாக காய்சான்வ் உணர்ந்தாள். இனாசி அவனது வலிமையையெல்லாம் திரட்டி இழுத்தான். காய்சான்வ், ‘’வேண்டாம். இனாசி அவைகளை விட்டுவிடு, கொண்டு செல்லவேண்டாம்……’’ எனச் சொல்ல நினைத்தாள். ஆனால், அவள் தொண்டையிலிருந்து விம்மல்களைத் தவிர வேறெந்தச் சத்தமும் வரவில்லை. அவளது கால் மூட்டுகள் வலுவிழந்து மடிய அவள் அப்படியே தரையில் சரிந்து அமர்ந்தாள்.

இப்போது நல்ல பகல் வெளிச்சமாகிவிட்டது. காய்சான்வ் எல்லாவற்றையும்  மறக்க,   இதயத்தை இரும்பாக்கிக் கொண்டாள். குழந்தைகளுக்குத் தேநீர் கொடுத்துவிட்டு வயலுக்குச் சென்றாள். மண்ணைக் கொத்திச் சமமாக்கிப் பின் வரப்புகளில் அணைத்துச் செம்மைப்படுத்தினாள். அரைநாள் அங்கு வேலை செய்த பிறகு, மதியச் சாப்பாட்டுக்காக வீட்டுக்குத் திரும்பினாள். பிற்பகலில் அவள் கேய்ற்றனோவின் வீட்டுக்குப் போய், அவளுக்கு நாற்று வேண்டுமெனச் சொல்லிவிட்டு, உரம் பற்றி விசாரிக்க, உரக்கடைக்குப் போனாள். உரம் சீக்கிரம் தீர்ந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் தனக்கெனக் கொஞ்சத்தைத் தனியாக எடுத்து வைக்குமாறும் மறுநாள் கண்டிப்பாக வந்து வாங்கிக்கொள்வதாகவும் உரக்கடைக்காரரிடம் வேண்டிக்கொண்டாள்.

வீட்டுக்குத் திரும்பியதும்  அவள் மாடுகளை நினைக்கத்  தொடங்கினாள். மனம் அலைவுற்றதில் தொழுவுக்குப் போனாள். காலியான தொழுவைப் பார்க்கச் சகிக்காமல் வீட்டுக்கே திரும்பினாள். ‘’அப்படியொரு நல்ல பிராணிகள். அதுகளைப்போய் விற்பதற்கு எப்படிச் சம்மதித்தேன்? அதுகள் மனிதர்களைப் போல எவ்வளவு பிரியமாக ………. பேதுரு மட்டும் அன்று வராமலிருந்திருந்தால் நாங்கள் இதைப்பற்றி நினைத்துக்கூட இருக்கமாட்டோம்.’’ அவள் பேதுருவைத் திட்டிச் சாபமிட்டாள். பின் இனாசியையும் திட்டி, பின் தன்னைத் தானே நொந்துகொண்டாள். பின்னர் எழுந்து கொஞ்சம் கஞ்சி காய்ச்சத் தொடங்கினாள்.

கஞ்சிக்காக அரிசியைப்  பானையிலிட்டுக்கொண்டே ‘அப்படித்தான்  ஆகட்டும். மாடுகள் தொலையட்டும். அப்படியாவது இந்த வருடத்துக்கு கொஞ்சமாவது சாப்பிடலாம்.’’ என முணுமுணுத்தாள். கதிரொளி மறைந்து, வீட்டுக்குள் இருட்டு பரவத் தொடங்கியது. காய்சான்வின் நினைவுகளே அவளை வதைக்கத் தொடங்கின. ‘’ அந்தப் பசு கொடுத்த பாலில்தானே குழந்தைகளை வளர்த்தோம்! பால் விற்றதில்தான் குடும்பத்தை ஏதோ கொஞ்சம், பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தது.  கஷ்ட காலத்திலெல்லாம் காளை உழுத பணம்தான் கைகொடுத்தது. இப்போது, நாமே அதைக் கொடுமையிலும் கொடுமையாக விற்கப்போகிறோம். எவ்வளவு அன்பான பிராணிகள்! கடவுள் மன்னிப்பார்! ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை, சந்தையில் அதுகளை வாங்குவதற்கு யாரும் வரமாட்டார்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அதுகள் வீட்டுக்கு வந்துவிடும்….’’ காய்சான்வ் பிரார்த்தனை செய்து, செய்து தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.

ஏஞ்செலசும் கடந்து நெடுநேரமாகி  விட்டது. இனாசி திரும்புகிற நேரம்தான். ஆனால், காய்சான்வுக்கு வெளியே உட்காரப் பிடிக்கவில்லை. விளக்கைப் பொருத்தவும் தோன்றவில்லை. அவள் இருட்டிலேயே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

மாடுகள் விற்காமல் திரும்பி வருவதொன்றும் அபூர்வமல்ல. ஆனால், நம்முடைய மாடுகள் கதையே தனி. அவ்வளவு அன்பானவை. அதைப் பார்க்கின்ற யாரும் உடனே வாங்கிவிடுவார்கள். நான் எப்படிச் சம்மதித்தேன்?….. ‘’ இந்த நினைவுகள் அவள் நெஞ்சைக் கடித்துக் குதறின. தூரத்தில் மணிகளின் டிங், டிங் சத்தம் அவள் காதில் விழுந்தது. காய்சான்வ் வெடுக்கென வெளியே வந்தாள். பேதுரு வந்துகொண்டிருந்தான். அவனுக்குப் பின்னால், இனாசி வந்துகொண்டிருந்தான். பேதுருவின் எருமைதான் திரும்பி வருகிறதென இருட்டில் அவள் நினைத்துக்கொண்டாள். ஆனால், பேதுருவின் எருமை கழுத்தில் மணி இல்லையென்பதை அவள் மறந்திருந்தாள்.

மாடுகளை வாங்க வாடிக்கையாளர்  யாரும் இல்லையென்பது, காய்சான்வுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்குமென, இனாசி  மாடுகளுடன் வீட்டுக்கு விரைந்துவந்தான்.

காய்சான்வ் அமைதியாக மாடுகளைப்  பார்த்தாள். வயல், நாற்று, உரம் எல்லாம் அவளைச் சுற்றிச்சுற்றி வந்தன. அவளை நக்குவதற்குப் பசு நாக்கை நீட்டியது.

‘’ அடத், தேவ்டியா! தேவ்டியாப் பசங்களா! இப்ப எங்களுக்கு என்னாகும்னே தெரியலையே, எப்படிப் பயிர் செய்யப் போறோம்? என்னத்தைத் திங்கப் போறோம்? செத்தாவது தொலையக்கூடாதா? உங்களுக்கு வேறே யார் தீனி போடுவது?’’ வெடித்த காய்சான்வ், மாடுகளைக்  காட்டுத்தனமாக இரு கைகளாலும் குத்தினாள்.

 

 

 

 

 

  https://groups.google.com/forum/#!topic/goa-book-club/FM-OOGYj2LM).

 

 

The Navhind Times, July 2012, retrieved from URL http://www.navhindtimes.in/zest/coisanvs-cattle)

ஹாஸன் ஜாக்குட்டன் – மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : அரபிலிருந்து ஆங்கிலம்: ஃபேடி ஜூடா ஆங்கிலத்திலிருந்து – தமிழ்: சமயவேல்.

images (43)

 

 

அரபு உலகின் முன்னனிக் கவிஞரான ஹாஸன் ஜாக்குட்டனின் பத்தாவது கவிதைத் தொகுப்பு “ஒரு வைக்கோற் பறவையைப் போல அது என்னைப் பின் தொடர்கிறது.” மகமது தர்விஷ், அடோனிஷ் போன்ற முக்கியமான கவிஞராக மதிக்கப்படும் இவர் பாலஸ்தீனத்தின் ரமல்லாவில் வசித்து வருகிறார். துண்டாடப்பட்ட அடையளங்களைச் சேகரித்து, ஒன்றிணைத்துப் பாடும் இவரது கவிதைகள், மிக நீண்ட போராட்டங்களாலும் போர்களாலும்:முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வியலின் துயர இசையை மெல்லிய குரலில் ஒவ்வொரு சொல் சொல்லாக நமக்குள் ஊடுருவச் செய்து நம்மைத் துடிக்க வைக்கின்றன.

————————————————————————————————————————————————

 

ஒரு வைக்கோற் பறவையைப் போல அது என்னைப் பின் தொடர்கிறது:

ஹாஸன் ஜாக்குட்டன். கவிதைகள்

 

சும்மா ஒரு பாடல்
நன்றிகள் ஏனெனில் ஆறு ஓடுகிறது

மற்றும் கிராமங்கள் சாலைகளின் கனிகள்

சாலைகள் தூக்கத்தில் நடக்கும் கதவுகள்

மற்றும் தூக்கம் என்பது மரணத்தின் நிழல்

முதலில் அதன் வெள்ளை நிலம்

மற்றும் என்னோடு இருக்கிறார்கள் இறந்தவர்கள்

என் வீட்டின் முன்னால் உலவியபடி

ஆயுதமற்று அமைதியாக

புகைப்படங்களுக்கு நின்றுவிட்டுக் கிளம்புகிறார்கள்

தனியாக

ஒரு மாலைப்பொழுது இல்லாமல்

அல்லது ஒரு பேரழிவு

 

மற்றும் நன்றிகள் மாலைப்பொழுதிற்கு.

2

பழத்தோட்டத்தின் பாடல்

அன்பு மகளே

மஞ்சள் ஆப்பிளைப் பிடுங்க நீ போகும் போது

என்னை எழுப்ப வேண்டாம்

 

வெகு காலமாகவே நான் இறந்து கொண்டிருக்கிறேன், உனக்குத் தெரியும்

ஒரு புராதனக் கோடையைப்போல நான் உறங்குகிறேன் ஒரு குளிர்ந்த கல்லின் மேல்

சூரியன் என்னைத் திருப்புகிறது வலப்புறமும் இடப்புறமும்

மற்றும் பறவைகள் கொத்துகின்றன எனது தலையை

 

ஒளி என்னைக் கடக்கிறது நிழலுக்கு

நிழல், ஒளிக்கு

 

…..மற்றும் அடிமைகளின் மொழிகளும், திணைமொழிகளும்

பயன்பட்டன இரவை நிரப்ப நான் கடந்த பொழுது,

மற்றும் அவர்களது தாயத்துகளுக்குள் இருந்தன ஞாபகங்கள்

மேலும் அவைகளை இழுத்துச் சென்றன ஒரு எறும்புக் கூட்டம் செய்வதைப் போல

பாடகர்களின் கஞ்சிராக்கள் ஒரு கட்டுமரம் போல நீந்திக் கொண்டிருந்தன

பிரகாசத்தைச் சுற்றி

ஒரு சந்தோஷக் காற்றில் என்னை உயர்த்தியபடி,

மற்றும் பழத்தோட்டத்தின் விளிம்பில் இருந்தேன், மஞ்சள் ஆப்பிள் தோட்டம்

ஓர் இரங்கற்பாவை வாசித்தபடி, ஒருவேளை சிறைபிடிக்கப்பட்ட இளவரசனால்

 

நான் வாழ்த்துகிறேன் நீ அமைதி கொள்ள..

 

3.

 ஒரு பழத்தோட்டக் காவலாளியின் பாடல்

 

 

அன்பு மகளே

 

download (34)

மஞ்சள் ஆப்பிளைப் பிடுங்க நீ போகும் போது

எழுப்ப வேண்டாம் தோட்டக் காவலாளியை அவரது தூக்கத்திலிருந்து

 

அவர் வெகு காலமாகவே இறந்து கொண்டிருக்கிறார், உனக்குத் தெரியும்

அவரது தலையணை சிறு பெண்களின் எலும்புகளால் செய்யப்பட்டது,

அவரது இறந்த் மனைவியின் வளையல்களால் ஆகியது அவரது மெத்தை

மற்றும் அவரது பணப்பைக்குள் இருக்கிறது அவரது ஓடிப்போன மனைவியின் தலை

 

மரங்களின் முன்னால் கொஞ்சம் பாடுவதற்கு முயற்சி செய்

அதனால் அவைகள் உன்னை நேசிக்கக்கூடும்

தீர்க்கதரிசியின் பிறப்பைக் கொண்டாடிய இரவில்

எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தது உன் பாடல்

ஏதோ ஒரு இடத்தின் எல்லையோரம் நாம் இருந்தோம்

ஜீவ உணவுக்கு ஏங்கும் இரண்டு ஏழை உயிர்கள்

மற்றும் பாடுதல்

நம்மைச் சுழல வைத்தன இரண்டு வைக்கோற் பறவைகளைப் போல

 

வட்டங்களுக்குள் தங்கள் உடல்களை எறிந்து கொண்டிருந்தார்கள் தெர்விஷ்கள்

கல்லுக்குள்ளிருந்து தண்ணீர் வந்து கொண்டிருந்தது

கல் துரத்தியது கோடையைக் கீழே

சூரியனால் ஆக்கப்பட்டது கோடை

மற்றும் சூரியன் தன் சுற்றத்தோடு இருந்தது

 

இவ்வாறாக ஒரு சுயம் எடுக்கப்படுகிறது.

 

 

0000

மொழிபெயர்ப்பு:

அரபிலிருந்து ஆங்கிலம்: ஃபேடி ஜூடா

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழ்: சமயவேல்.

 

 

 

 

 

 

 

சிறுகதை – கசப்பேறிய கோப்பைகள் – துரோணா

images (23)

 

 

 

 

 

 

 

 

1.

நாகராஜ் தன் கால்களுக்கு அதிகம் பலம் கொடுத்து சைக்கிளை வேகமாய் அழுத்தினான்.மணி எப்படியும் பன்னிரெண்டை கடந்திருக்கும்.மூன்று நான்கு மணிப் போல் சிமென்டு லோடுகள் கடைக்கு வந்துவிடும் என்று அண்ணாச்சி சொல்லியிருந்தார்.இப்பொழுது போய் படுத்தால்தான் இரண்டு மணி நேரமாவது கண் அசர முடியும். அவனுக்கு கண்கள் இருட்டி சொக்கிக்கொண்டு வருவதுப் போல் தோன்றியது.இராத்திரி படத்திற்கு கிளம்பியிருக்க வேண்டாமோ என்ற யோசித்தபடி இயந்திர கதியில் அவன் சைக்கிளை மிதித்தான்.

குப்பைகள் கொட்டிக் கிடந்த காலி மனையில் அழுகிய காய்கறி நாற்றத்தினூடே தூங்கிக் கொண்டிருந்த நாயொன்று ஆளரவம் கண்டு மெலிதாய் முனகியது.குரைப்பொலி வந்த திசைப் பக்கமாய் தலையைத் திருப்பிய நாகராஜ் சைக்கிள் மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை ஒரு கணம் நழுவவிட்டான்.சைக்கிள் சாலையில் கிடந்த உடைந்து கூரேறியிருந்த செங்கல் ஒன்றின் மீதேறி சறுக்கியது.தெருவோரமிருந்த மின் கம்பத்தில் மோதி கீழே விழயிருந்தவன் சடுதியில் கால் ஊன்றி சைக்கிளை நிறுத்தியபோது கண்களை கூசச் செய்கிறபடிக்கு செல்போன்களின் விளக்கொளி எங்கிருந்தோ முளைத்து அவனை நோக்கி வேகமாய் நகர்ந்து வந்தது.செல்ஃபோன்களை கைகளில் ஏந்தியவாறு அவனை நெருங்கிய சில காலிப்பயல்கள் சைக்கிளைச் சுற்றி வட்டமிட்டு வழியை அடைத்துக் கொண்டு நின்றனர். அவன் இவர்களை நிறைய தடவை இந்த பகுதியில் பார்த்திருக்கிறான். தினமும் சாப்பாட்டிற்கு இதற்கு பக்கத்து தெருவிலிருக்கும் அண்ணாச்சி வீட்டிற்குதான் அவன் வர வேண்டும் என்கிறபடியால் இந்த பகுதி அவனுக்கு ஓரளவு பரிச்சயமாகியிருந்தது. அத்தனைப் பேரும் நிறை போதையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை பார்த்ததுமே அவனால் கிரகித்துக் கொள்ள முடிந்தது.சைக்கிள் ஹேன்ட்பேரை தடுத்து பிடித்துக் கொண்டிருந்தவன் நாகராஜை இறங்கச் சொல்லி சைகை செய்து “யார்றா நீ..?” என்று அதட்டிக் கேட்டான்.

நாகராஜிற்கு என்ன பேசுவதென்றே புரியவில்லை.உடன் ஆத்திரம் வேறு பொத்துக் கொண்டு வந்தது. வேண்டுமென்றே வம்பிழுக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து பொறுமையாய் இருக்க வேண்டும் என முடிவு செய்துக் கொண்டான்.அவர்கள் ஏழு பேரிருந்தார்கள்.தன்னருகே இருக்கும் மூன்று பேரைத் தவிர்த்து இன்னும் கூடுதலாய் நான்கு நபர்கள் சாலையை ஒட்டியிருந்த கயுலாங்கடை திண்டில் போதை முற்றி புரண்டபடி இருப்பதை அவன் கண்டான்.

“த்தா கேட்டுனே இருக்கேன்..என்ன தெனாவட்டா…வாயத் தொறந்து பேச மாட்டியா..?”

“பொண்ணுசாமி ஹார்டுவேர்சில வேலைப் பார்க்குற பையங்க..படத்துக்கு போய்ட்டு வர்றேன்… சைக்கிளை விடுங்க…” என்று வெறுப்பாய் பதில் சொன்னபடி எதிரிலிருந்தவனின் கைகளை நாகராஜ் வேகமாய் தட்டிவிடவும் பளீரென்று அவனது கன்னத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது.

அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு பக்கத்திலிருந்த இன்னொருவன் எதிர்பார்க்காத ஒரு தருணத்தில் சட்டென்று அவனை அறைந்து, “பெரிய மயிராட்டம் மேல கை வைக்கிற..”என்று மிரட்டலாய் குரல் கொடுத்தான்.

“ஏங்க..எதுக்குங்க இப்போ அடிச்சீங்க..”

அவன் எவ்வளவு முயன்றும் வலியைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.கிட்டத்தட்ட அழுகின்ற குரலில்தான் அவன் பேசினான்.இயலாமை உள்ளுக்குள் புழுக்கம் உண்டு பண்ணியது.சத்தம் கேட்டு கயுலாங்கடை வாசல் பக்கமாய் உருண்டு கொண்டிருந்தவர்களில் ஒருவன் எழுந்திருத்து வந்து நாகராஜை அவர்களிடமிருந்து விலக்கி காப்பாற்றினான்.அவனது முகம் நாகராஜிற்கு ஞாபகம் வந்தது. அண்ணாச்சி வீட்டில் வேலைப் பார்க்கும் காயத்ரி அம்மாவின் மகன் இவன். பெயர்க்கூட ஜீவா என கவனத்தில் தட்டியது.

ஜீவாவுக்கும் இவனை அடையாளம் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.“நீ போப்பா..” என்று பிரச்சனையை வளர்க்க விரும்பாதவனாய் அவனை அங்கிருந்து கிளம்பச் சொன்னான்.

“ஏங்க..நான் பாட்டுக்கு சும்மா போய்ட்டிருக்கேன் என்ன ஏங்க இவரு கூப்பிட்டு வைச்சு அடிக்கிறாரு..”

எதற்கு இப்படி இறைஞ்சும் தோரணையில் பேசுகிறோம் என்பது அவனுக்கே விளங்கவில்லை. அவனது குரல் அவனையே அசிங்கமாய் உணரச் செய்தது.கன்னத்தில் அறைந்தவனை முறைக்கவாவது செய்ய வேண்டுமென நினைத்து நாகராஜ் அவன் பக்கம் முகத்தை திருப்பினான்.ஆனால் அதற்குள்ளாக அடித்தவனே, ”ங்கொமாலே கடுப்பாறதுக்குள்ள ஓடிடு“ என்றபடி நாகராஜை சைக்கிளோடு சேர்த்து தள்ளிவிட்டான்.

கோபப்பட்டு எதுவும் செய்துவிட முடியாது என்பது நாகராஜிற்கு நன்றாகவே புரிந்தது. வலியனைத்தையும் பிரக்ஞையில் திரட்டி புரையோடிய இருளை துரத்துபவனாய் சைக்கிளில் விரைந்தான்.

2.

வெறுப்பின் ரீங்காரத்தை உடலெங்கும் கொதிப்பாய் உணர்ந்த கல்யாணி, ஜன்னல் மூலையில் சுருண்டு படுத்தப்படி தன் அம்மாவை மனதுக்குள் திட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.மறுநாள் புது வீட்டின் கிரஹப்பிரவேசம். அம்மா இவளிடம் எதுவுமே சொல்லவில்லை. நாள் தோறும் ஐநூறு அறுநூறு என்று காசு அழ மட்டும் தான் வேண்டும் ஆனால் வீட்டிலொரு விசேஷம் என்றால் தன்னை சேர்க்க மாட்டார்களா என்றெண்ணி அவள் விக்கித்துப் போயிருந்தாள்.அம்மா வரும் காலடியோசைக் கேட்டது.பூக்கூடையை வாசற் பக்கமாய் கவிழ்த்துவிட்டு எப்பொழுதும் போல் சோகம் கப்பிய முகத்தோடு உள்ளே வந்தாள் கௌரி. கல்யாணி படுத்துக் கிடப்பதை அசட்டையாய் பார்த்துவிட்டு,இடுப்பிலிருந்த சுருக்கு பையை உருவி அதை அடுக்களையின் செங்கற் தடுப்பிற்கு மேல் வைத்தாள்.ஓலைக் கூரையின் பொத்தல்கள் வழியே விழுந்த வெளிச்சத் திட்டுகள் சிமெண்ட் தரையை நிறைத்தன.

தொலைக்காட்சியை போட்டுவிட்டு அதன் அதிரும் சப்தத்தினூடே கௌரி, “நாளைக்கு கிரஹப்பிரவேசத்துக்கு செலவு அதிகமாயிடுச்சு… ஒரு இரண்டாயிரம் துட்டிருந்தாக் கொடு” என்று கல்யாணியிடம் கேட்டாள்.

“எங்கிட்ட துட்டில்லை”

“ஏன்..?”

“ஏன்னா…நான் என்ன நோட்டா அச்சடிக்கிறேன்.என்னான்டயே துட்டு துட்டுன்னா எங்க போறது..”

சட்டென்று கௌரியின் முகம் குரூரமாய் மாறியது. அவளது ஒல்லியான தேகம் வன்மத்தில் நடுங்க “ஏண்டா..வூட்டுக்கினுதானே துட்டு கேக்குறாங்க…பிச்சையெடுத்து ஊர் மேஞ்சு சேர்த்த காச எல்லாம் எங்கடா வச்சிருக்க?” என்று அதிகாரமாய் பேசினாள்.

“மரியாதையா பேசு…உனக்கு வூடு கட்ட என் துட்டு வேணும்.ஆனா அதுக்குள்ளாற நான் வரக்கூடாது. நானில்லாமத்தான பால்லாந் காய்ச்சுற…அப்புறம் நான் என்னத்துக்கு அதுக்கு செலவு பண்னனும்?.

“ஆந்…நீ இருக்கிற லட்சணத்துல உன்னை வாசல்லயா நிக்க வைக்க முடியும்..உன்னான்டா சொன்னா நீ உன் கூட்டாளிகளையும் கூட்டியாந்துருவ…அப்புறம் அது ஒம்போதுங்க வூடாத்தான் இருக்கும்.”

கௌரி வெறி முற்றிய குரலில் கத்தியபடி கல்யாணியை நெருங்கினாள். கல்யாணிக்கு உடல் கூசியது. கௌரியின் வார்த்தைகள் கல்யாணியை வதையுறச் செய்யும் தந்திரங்களினாலானவை. அவள் பேசத் தொடங்கினால் என்றாலே அது கல்யாணியை தைக்கும் முட்களாகத்தான் உருப்பெறும். கல்யாணி கார்த்திக்காக இருந்தபோது அவள் இப்படி பேசியதில்லை.புடவைக் கட்ட ஆரம்பித்து நான் இப்படித்தான் இருப்பேன் என்று கல்யாணி விடாப்பிடியாக சாதித்தபோது கௌரி தீனமாய் அழ மட்டுமே செய்தாள்.அவள் எவ்வளவோ கெஞ்சிப் பார்த்தும் கல்யாணி அதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.அப்பொழுதெல்லாம் கல்யாணி தன் அம்மாவை வாயில்லாத பூச்சியெனத் தான் நினைத்திருந்தாள்.எனவே தன்னால் இப்படித்தான் வாழ முடியும் என்று ஒரே மட்டாக சொல்லிவிட்டாள்.கொஞ்ச நாட்களுக்கு முரண்டு பிடித்து,பின்னர் கல்யாணி சம்பாதித்து தரும் பணத்திற்காக வேண்டா வெறுப்பாய் அவளை பொறுத்தக் கொள்ள துவங்கிய கௌரியிடம் முன்பிருந்த சாதுத் தன்மை முற்றிலுமாக தொலைந்துப் போயிருந்தது. அவளது சுபாவம் வன்மம் மிக்கதாய் திரிந்தது.

“இப்ப துட்டு கொடுப்பியா மாட்டியா..”

“எத்தன வாட்டி சொல்றது.என்னான்டா துட்டில்லை. அவ்வளவுதான்”. கல்யாணியின் குரல் உடைந்து போயிருந்தது. தான் இறுக்கப்படும் நேரங்களில் எல்லாம் அவள் சிதிலமுற்றே போகிறாள்.

ஜாக்கெட் மறைக்காத கல்யாணியின் பின்னங்கழுத்தில் சுள்ளென்று வலி பதிந்து காந்தியது. கண்மண் தெரியாமல் அவளை முதுகுப் பக்கமாய் அடிக்கத் துவங்கினாள் கௌரி.

“எங்கனா வுழுந்து செத்து தொலையறதுதான…உன்னை பொறுத்திக்கினு இருக்கிறதுக்கு கொஞ்சூண்டாவது நன்றி இருக்குதாடா தெவடியா மவனே..”

“அம்மா அடிக்காதம்மா அடிக்காதம்மா”. சின்னக் குழந்தைப் போல் வீறிட்டலறிய கல்யாணி உடலைக் உள்ளிழுத்து தன்னை குறுக்கிக் கொண்டாள்.

3.

இருள் பரப்பில் நியான் விளக்குகளின் வெளிரிய மஞ்சள் ஒளி துளித் துளியாய் சிதறியிருந்தது. தெரு முக்கிலிருந்து பஜாருக்குள் நுழைந்த நாகராஜ் சாலையில் தண்ணீர் தாரையாய் வழிந்தோடுவதைப் பார்த்தான். அவமானத்தில் குன்றியிருந்த அவனுக்கு சட்டென்று ஒன்றும் பிடி கிடைக்கவில்லை. கடையை நெருங்கியபோதுதான் மோட்டாரை போட்டுவிட்டு அப்படியே படத்திற்கு கிளம்பிவிட்டது மனதில் சுளீரென்று உரைத்தது.தகரக் கதவு படித்தூணில் அறைந்து மோத சைக்கிளை உள்ளபடியே கிடத்திவிட்டு படு வேகமாய் மாடி நோக்கி ஓடினான்.

நிச்சலனமாய் இருந்த இரவை கிர்ரென்று இயங்கிய மோட்டார் சப்தம் கிழித்துக் கொண்டிருந்தது. மோட்டாரை செயலிழக்க செய்த போதும் தண்ணீர் கொட்டுவது நின்ற மாதிரி தெரியவில்லை.மாடி அறையின் கழிப்பறையிலிருந்த இரண்டு வாளிகளிலும் நீர் பிடித்து நிறைத்தான்.இருந்தும் தண்ணீர் விழும் சப்தம் இரைச்சலாய் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது.கடைக்குள் செல்லும் உள் படிக்கட்டுகள் வழியாக இறங்கி கிட்டங்கிக்கு அருகேயிருக்கும் கழிப்பறைக்கு விரைந்தான்.அங்கிருந்த பழைய பேரலிலும் நீர் பிடித்து ரொப்ப ஆரம்பித்ததும்தான் தண்ணீர் விழும் ஓசை சற்று குறைந்தது.குழாயை அடைத்துவிட்டு திரும்பவும் மாடியேறினான்.படிகளில் முன்னர் எப்போதோ சிந்தியிருந்த சிமெண்ட் தூள்கள் கால் ஈரத்தோடு ஒட்டி நசநசத்து அவனை அசௌகர்யத்தில் நெளிய வைத்தன.

குண்டு பல்பின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அறைக்குள் எல்லாமுமே அபத்தமாக தெரிவது போலிருந்தது அவனுக்கு. வேர்வை நிரம்பி வெள்ளைப் பூத்துப் போயிருந்த கை கால்கள் அசூயை உண்டுப் பண்ண,மேலுக்கு கழுவிக்கொண்டு சாபம் பிடித்த அன்றைய இரவை நினைத்து வருந்தியபடியே அவன் தூங்க முயன்றான். உறக்கம் வராது போகவே அறையிலிருந்த பொருட்களை நோக்கி அவனது கவனம் திரும்பியது. தூக்கமற்ற இரவு நேரங்களில் இது அவனுக்கொரு நல்ல பொழுதுப்போக்கு போலவே ஆகியிருந்தது.

அறைக் கதவுக்கு பின்புறம் நான்கைந்து பீங்கான் லெட்ரின்கள் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன. அதற்கு நேரெதிர் திசையில் கொலுறுகளும் டைல்ஸ்களும் கிடந்தன.இன்னும் கடையில் வைக்கமுடியாமல் மீதமான சில பெயிண்ட் டப்பாக்களாலும்,பெரிய ஃபெவிகால் குடுவைகளாலும், துடைப்பங்களாலும், வெள்ளை வேஸ்ட் மூட்டைகளாலும் அடைப்பட்டிருந்த அவ்வறையை சேமிப்பு கிடங்கு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.இதில் அவன் ஒண்ட வந்திருக்கிறான். சட்டென்று தன்னை அறைந்தவனின் முகமும் நாசியடைத்த சாராய நெடியும் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. இப்படி கோழைத்தனமாய் ஓடி வந்ததற்கு பதிலாக அவனை திருப்பி அறைந்துவிட்டு, அதற்கீடாக அடி வாங்கி வந்திருந்தால்கூட அது தேவலாம் போலிருந்திருக்கும் என நினைத்தான். இந்த நினைப்பு வந்ததும் ஏற்கனவே தூக்கம் வராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தவன் இன்னும் கூடுதலான துயரங்களையும் சுமக்க நேர்ந்தது.

என்ன செய்து ஓயாது அரற்றிக் கொண்டிருந்த மனதை அமைதிப்படுத்தி உறக்கமுற பண்ணுவது என ரொம்ப நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்தவன் எந்த வழியும் தென்படாது போகவே கடைசியில் புலனிச்சை மேலிட மர ஸ்டூலில் ஏறி பரண் மேலிருந்த அப்பழைய தலையணையை எடுத்து கீழே போட்டான். ஒட்டடை படிந்து போயிருந்த அதற்குள்ளிருந்து சாணித்தாள் காகிதங்களால் ஆன மூன்று புஸ்தகங்கள் பாயில் விழுந்தன.அவற்றிலிருக்கும் அனைத்துக் கதைகளோடும் புகைப்படங்களோடும் அவனுக்கு ஏகத்திற்கும் பரிச்சயமாகியிருந்தது.தாபம் முற்றிய எத்தனையோ இரவுகளை அவை உண்டு செரித்திருக்கின்றன.அவனை எந்நேரமும் புணர அழைக்கும் நிர்வாண பெண்களின் உடல்களை காமம் தகித்த நினைவுகளால் மூர்க்கமாய் அவன் திறக்க தொடங்கினான்.உச்சம் முடிந்து கைகளிலும் தொடைகளிலும் பிசுபிசுப்பாய் விந்து திரவம் வழிந்தோடிய போது அவன் மனதில் கல்யாணியின் உடல் காட்சி வடிவாய் வந்து போனது.

4.

ரொம்ப காலமாய் உபயோகத்தில் இல்லாத அந்தப் புறம்போக்கு நிலத்தில் செடிகள் மண்டிப்போய் கிடக்க மணல் அழுந்திய ஒத்தையடி பாதை மட்டும் வளைந்து நீண்டிருந்தது.அன்றைக்கு,ஒண்ணுக்கிருப்பதற்காக அந்தப் பக்கம் ஒதுங்கியவன் ஏதோ சலசலப்பு ஓசைக் கேட்டு புதருக்குள்ளே எட்டிப்பார்த்தான்.காய்ந்த துளசிச் செடிகளை விலக்கியபடி சென்ற அவனது பார்வை சட்டென்று காட்டுப் பூனையின் கண்களைப் போல் ஒளிர்ந்தது. மெல்லிய குச்சிப் போன்ற தேகத்தின் முதுகுப்புறத்தை திறந்துக் காட்டிக்கொண்டு ஒருத்தன் புதர் மறைவில் நின்றுக்கொண்டிருந்தான். நாகராஜிற்கு தொண்டையில் எச்சில் அடைத்துக் கொண்டது.அவனது கண்கள் சுற்றுப்புறத்தில் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு திரும்பவும் புதருக்குள்ளாக நிலைக்கொண்டன. அருணாக்கயிறோடு சுருட்டி ஊதாநிறத்தில் டவுசர் போட்டிருந்தவனுக்கு பெண்களைப் போல் நீளமாய் தலை முடியிருப்பதை நாகராஜ் கவனித்தான். புதருக்குள்ளிருந்தவனின் நிர்வாண முதுகில் பாம்பு ஊர்வதைப் போல் வியர்வை வழிந்துக் கொண்டிருந்தது. பைக்குள்ளிருந்து ஜாக்கெட்டை எடுத்து அவன் உடுத்திக் கொண்டான்.சதை பிடிப்பில்லாத பிருஷ்டத்தில் பாவாடையை இறுக்கி அவன் கட்டியபோது இவனுக்கு உடலே நடுங்குவதுப் போல் மூச்சிரைத்தது. சேலையை சுற்றிக் கொண்டு தலையில் கனகாம்பரம் சூடிய கல்யாணி தனது சட்டையை பைக்குள் திணித்துவிட்டு அதனுள்ளிருந்த வளையல்களையும் கொலுசையும் எடுத்து அணிந்துக் கொண்டாள்.அவர்களுக்கிடையே இருந்த புதர்ச்செடிகளின் மேலே காற்று கனமாய் வீசியது.எங்கே அவன் தன் பக்கம் திரும்பி விடுவானோ என பயந்த நாகராஜ் சப்தம் எழுப்பாது அவ்விடத்தை விட்டு மெதுவாய் நகர்ந்து,சாலையை நோக்கி வேகமாய் நடந்தான்.அவனது விறைத்த குறியிலிருந்து சிந்திய மூத்திரத் துளி லுங்கியில் பொட்டு பொட்டாய் தெறித்தது.

5.

அழுது ஓய்ந்திருந்த கல்யாணி கண்களை துடைத்தபடி எழுந்தாள்.பின் கட்டுக்குப் போய் முகம் கழுவியபோது எதுவோ தெளிவாகியதுப் போல் அவளுக்கு தோன்றியது. நேராக வீட்டிற்குள் நுழைந்து கைப்பையிலிருந்து மூவாயிரம் ரூபாயை எடுத்து அடுக்களையில் காய் நறுக்கிக் கொண்டிருந்த கௌரியின் முகத்தில் எறிந்துவிட்டு திரும்பி பார்க்காமல் நடந்தாள்.

ஏரிப்பக்கமாய் அவள் நடந்துக் கொண்டிருந்தபோது ஜீவாவும் அவனுடைய நண்பர்களும் புல் தரையில் அமர்ந்து செல்போனில் பாட்டுக் கேட்டப்படி கதைப் பேசிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. லோகு இவள் நடந்து போவதைப் பார்த்ததும் “ஏ கல்யாணி…இங்க வர்றது” என்று கூப்பிட்டு,பக்கத்தில் வந்தவளின் கைகளை பிடித்திழுத்து தன்னருகே உட்கார வைத்தான்.இயல்பான நிலையில் இருந்திருந்தால் கொஞ்ச நேரம் கேலி செய்து அரட்டை அடிப்பதையே அவளும் விரும்பியிருப்பாள்.ஆனால் அன்றைக்கு அவளது மன அமைப்பு படுமோசமாக இருந்தது.பெயருக்கு வேண்டியே முகத்தை பொய் சிரிப்பால் நிறைத்து வைத்திருந்தாள்.

ஜீவா பேச்சுக் கொடுத்தான் “என்ன கல்யாணி…புது வூடுலாந் கட்டியிருக்க…நாளைக்கு கிரஹப்பிரவேசம் வேற..சரக்கெதுவும் இல்லையா…”

கல்யாணி பிடிக்கொடுக்காமல் மழுப்பலாக என்னவோ பதில் சொன்னாள். அவளுக்கு அங்கிருப்பதே ஏதோ தண்டனை அனுபவிப்பதுப் போல் இருந்தது. அப்பொழுது அவளை சீண்டும் பொருட்டு லோகு தன் கொரியன் ஃபோனில் ஊரோரம் புளியமரம் பாடலை சப்தமாக ஒலிக்கச் செய்தான். எப்பொழுதும் யாராவது கிண்டலுக்காக வம்பிழுத்தால் கல்யாணி பதிலுக்கு ஏதாவது நக்கலாக சொல்லி பேசிய ஆளை காலி செய்துவிடுவாள்.எனவே எல்லோரும் கல்யாணி சொல்லவிருக்கும் ஆபாச நகைச்சுவை துணுக்குக்காய் காத்திருந்தனர்.லோகுவும் கூட அதைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்தான். ஆனால் கல்யாணிக்கு தேகமே எரிகிற மாதிரி இருந்தது. கோபம் பொங்கிய நிலையில் விருட்டென்று எழுந்து லோகுவை தன் காலால் எட்டி உதைத்தாள்.

“எவனாவது இனிமே இந்த பாட்டை போட்டீங்கனா ஓத்தா சூத்து மேலயே மிதிப்பேன்..ஆமா.”

அவளது குரல் அவளே இதுவரை உணர்ந்திராத அளவுக்கு கனமானதாகவும் அதே சமயம் உடைந்து போகக்கூடியதாகவும் இருந்தது.

6.

அண்ணாச்சி வீட்டின் மாடியில் நின்று நாகராஜ் கோயிலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.கோயிலுள்ளே ஒரு சதுரக்குழியில் சிகப்பு சிகப்பாய் தணல் தகிப்பது தெரிந்தது.இன்றைக்கு கோயில் திருவிழாவின் கடைசி நாள்.காப்புக் கட்டிய குமாரர்களும் குமாரிகளும் தீ மிதித்து கோயிலைச் சுற்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஓம் சக்தி என்று ஒரு குரல் தொடங்கியதும் பரா சக்தி என்று எண்ணற்ற குரல்கள் செவிகள் அதிரும்படிக்கு பின்னனியில் இணைந்து குழுமின.தொடர்ந்து ஒரு முக்கால் மணி நேரத்திற்கு இந்த கூச்சலும் ஆரவாரமும் நீடித்தது.அதற்கு பிறகு தீ மிதித்து பாதங்களில் கருப்பாய் அணல் தீட்டு வாங்கியவர்கள் மண் சாலையில் தாங்கியபடி நடக்க,அவர்களுக்காக குளிர் பானம் வாங்கவும் தண்ணீர் போத்தல் வாங்கவும் ஆட்கள் கடைகள் நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.அந்த பகுதியில் மெல்ல கூட்டிரைச்சல்கள் அடங்கி,அமைதி திரும்ப துவங்கியது.

அண்ணாச்சி வீட்டில் எல்லோரும் ஊருக்கு போயிருக்கிறபடியால் நாகராஜை இராத்திரிக்கு மட்டும் அங்கேயே காவலுக்கு தங்கிக் கொள்ள சொல்லியிருந்தார்கள். மணி பதினொன்று போலிருந்தபோது தொலைக் காட்சியை அணைத்துவிட்டு அவன் வாசலுக்கு வந்தான். முன்னிரவில் பெரும் அலறல் சப்தங்களாய் காட்சி கொடுத்த இடம் இதுதானா என்று சந்தேகம் கொள்கிற அளவிற்கு புற்றுக்கோயில் சலனமே இல்லாதிருந்தது.சாலையில் அங்கெங்கே காலி பிரியாணி பொட்டலங்கள் சிதறிக் கிடந்தன. காப்பை கழற்றியதும் குமார மக்கள் வீட்டிற்கு கூட போகாமல் அங்கேயே அமர்ந்து தங்கள் விரதத்தை முடித்துக் கொண்டு விட்டார்கள்போல.

கோயில் வாசல் அண்டையாய் இரண்டு நிழலுருவங்கள் நடந்து போவதை நாகராஜ் பார்த்தான். மஞ்சள் வேட்டி கட்டிய ஒரு ஆணும் அவனது தோளில் சாய்ந்து சிரித்து பேசியவாறு ஒரு பெண்ணுமாய் இருவர் கோயிலுக்குள் சென்றுக் கொண்டிருந்தனர்.தெருவிளக்கைக் கடந்து அவர்கள் கோயிலுக்குள் போனபோது நாகராஜ் அவர்களது முகங்களை பார்த்து அடையாளம் கண்டுக் கொண்டான்.

ரோஸ் நிறத்தில் புடவை அணிந்திருந்தது கல்யாணி என்பதையும் அவளை அணைத்தப்படி போனவன் அன்றைக்கு இரவு தன்னை கன்னத்தில் அறைந்தவன் என்பதையும் அறிந்துக் கொண்டபோது நாகராஜிற்கு யார் மீதென்றில்லாமல் எல்லோர் மீதும் ஏனோ கோபமாய் வந்தது.

****

 

 

 

 

 

பதிப்பக அலமாரி – மனோ மோகன் கவிதைகள்

download

 

 

 

 

 

 

 

மீன்களின் மரணம்

எனக்கும் உனக்கும் குறுக்கே பாயும் நதியில் கால்நனைத்தபடி மீன்களை நோட்டமிடுகிறேன். பன்னிரெண்டங்குல நீளமுடைய எனது அலகால் உறுமீன்களை மட்டுமே கவ்வ முடியும். நெட்டிமுறித்துத் திமிறும் அவை எப்படியும் தப்பித்துவிடுகின்றன. அலகிடுக்கில் புகுந்து ஓடிவிடுகின்றன சிறுமீன்கள்.

முள் உறுத்தாத பொரித்த சிறுமீன் உனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதனால் எனக்கும் பிடிக்கும். சிறுமீன்களென நினைத்துப் பாலித்தீன் பை நிறைய தலைப்பிரட்டைகளோடு உன்னைச் சந்தித்த காலம் ஞாபகமிருக்கிறதா? நீ மறந்திருப்பாய். உனது முதல் வெட்கத்தை. எனது முதல் முத்தத்தை. நமது முதல் கூட்டுக்கனவை. எல்லாவற்றையும் மறந்திருப்பாய் நீ செய்த ஒரே ஒரு கொலையைத் தவிர. அந்த இரவில் நீயும் கொல்லப்பட்டிருந்தாய். உல்லாசச் சுற்றுலாவின் முடிவில் கவியும் வெறுமை உனது பிரிவிலும் இருக்கிறது.

மனநல மருத்துவரின் கனவில் ஏற்கனவே நான் கொல்லப்பட்டிருந்தேன். நீ கொல்வது இரண்டாவது முறை. இந்த முறை என்னை எரிப்பதென ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள்.

உன்னை வேண்டுமானால் புதைத்துவிடலாம். சவப்பெட்டியில் ஆணியடிக்க வேண்டாம். மூச்சு முட்டும்போது வெளியே வா.

கண்ணாடி சவப்பெட்டிக்குள் நீந்தும் மீன்கள் நாம். கவ்வும் அலகுகளும் நாமே.

அரக்கனும் கதைகளும்

விடுகதைகளாலான அவளது சுருக்குப்பை
அவ்வளவு எளிதில் அவிழ்வதில்லை
இரண்டு வெற்றிலையோ ஒற்றை மண்பாக்கோ
குழந்தையின் கள்ளமற்ற சிரிப்போ
ஏதேனும் வேண்டும் ஒரு புதிரவிழ
அவளது கதைகளில்
இளவரசியைக் கடத்திப்போகும் அரக்கனின்
உயிர் எதிலிருக்குமென்று
அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும்
ஒருமுறை அது கிளியிலிருந்தது
ஒருமுறை வண்டிலிருந்தது
ஒருமுறை சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தில்
கடல் குதிரைகளால் பாதுகாக்கப்படும்
எலுமிச்சம் பழத்திலிருந்தது
ஒருமுறை தேடிச் செல்பவனின் கனவிலிருந்தது
ஒருமுறை அதுவரை அவிழ்க்கப்படாத
புதிரொன்றிலிருந்தது
ஒருமுறை என் மேசைமீது வைக்கப்பட்ட
தேனீர்க் கோப்பையிலிருந்தது
இளவரசியை மீட்கப் போகும்
குதிரைவீரர்களால் நிறைந்த எனது தெருவில்
நேற்றைய தினம் அரக்கன் வந்து போனான்
இந்தமுறை அவன் கடத்திப்போனது
இளவரசியையல்ல
இளவரசியைப் பற்றிய கதைகளை
விடியலில் எரிப்பார்களோ புதைப்பார்களோ
கதைகளைத் தொலைத்த பின்னிரவில்
அரக்கனைக் கொல்லும் சூட்சுமம் மறந்து
வெளிவாசலில் உறங்குகிறாள்
ஆயிரம் கதைகளாலான அந்தப் பாட்டி

பெருநகரம் பல்லிகளுக்கானது

ஜூராசிக் பார்க் படத்திற்கு
தொண்ணூற்று மூன்றாம் முறை நீயழைத்து
நான் மறுதலித்த பிற்பகலில்
பல்லியாக மாறும் உனது விருப்பத்தைச் சொன்னாய்
இந்த நகரில் எந்த விலங்கை விடவும்
பல்லிகள் அதிகம்
பெருநகரம் பல்லிகளுக்கானது
என்னை அச்சுறுத்தும் கொடூரமான வனவிலங்கு
பல்லிதான் தெரியுமா
தியான புத்தனென நடிக்கும் அதுவொரு
ஈவிரக்கமற்ற வேட்டையாடி
ஸ்டீபன் ஸ்பீல்பெர்க்கிடமிருந்து தப்பித்த
பெரிய உருவம் கொண்ட
அமெரிக்கப் பல்லிகள் சில
உலகின் பெரும்பகுதியை
ஏற்கனவே விழுங்கிவிட்டிருந்தன
இப்பொழுது நீயும் பல்லியாகிவிட்டாய்
கரப்பான்பூச்சியின்
குடல்கறியை ருசிக்கப் பழகிவிட்டாய்
வெகுநேர வசியப்பார்வைக்குப் பிறகே
வேட்டையாடுகிறாய்
அதிருக்கட்டும்
இரண்டுமணி நேரமாக என்னை ஏன்
வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்
என்னைக் கொல்வது மிக எளிது
அதற்கென ஒரேயொரு சொல்லும்
கொஞ்சம் ஏளனமும் போதுமானது
நல்லவேளையாக சுவரில் ஒட்டப்பட்ட
பிளாஸ்டிக் பட்டாம்பூச்சி ஏற்கனவே பறந்துவிட்டது

புனித வெள்ளி

நம்பமுடியாதபோதும்கூட
அது அப்படித்தான் நடந்தது
அப்பழுக்கற்ற உனது வெள்ளை அங்கியின்மீது
குருதியின் ஈரம் பரவிக்கொண்டிருந்தது
சற்றுமுன் சுடப்பட்ட தோட்டா
இடதுபுற மார்பில் சற்று மேலேயோ
சரியாக மார்புக் காம்பிலோ பட்டிருக்க வேண்டும்
முப்பதாவது வினாடியே உனது உயிர் பிரிந்தது
சுட்டவனுக்கு அசலாக எனது முகம்
ஆனாலும் அது நானில்லை
என்பதை எப்படி உன்னிடம் சொல்வது
அதுவும் இறந்துவிட்ட உன்னிடம்
இனி அந்த சிலுவைக்கு
நீ உபயோகப்பட மாட்டாய்
அந்த ஆணிகளுக்கும் கூடத்தான்
கொண்டுவந்த சிலுவையையும் ஆணியையும்
திரும்ப எடுத்துப் போவதில்
சரத் பொன்சேகாவுக்கு உடன்பாடில்லை
கிடத்தப்பட்ட சிலுவையில்
உனக்குப் பதிலாக என்னைக் கிடத்தினான்
ஆணியடித்து நிமிர்த்தப்பட்ட எனக்கு
அசலாக உனது முகம்

சிறுநீர் கழித்தல்

துயரமென்பது வேறொன்றுமில்லை
அதுவொரு பீர்பாட்டில் அவ்வளவுதான்
நாவில் கசப்பேற அதைப் பருக நேரும்போது
இரண்டுமுறை சிறுநீர் கழிப்பது நல்லதென
கிளிப்பாணி ஜோதிடன் சொல்லியிருந்தான்
சிறுநீர் கழித்ததற்காக
பதிமூன்று லட்சத்து முப்பத்து ஓராயிரத்து
தொள்ளாயிரத்து எண்பத்திரண்டாவது முறையாக
நீ என்னைக் கடிந்து கொண்டபோது
உன்னைக் கொல்ல வழியறியாது துயருற்றேன்
என் ஆகச்சிறந்த துயரம் நீதான் தெரியுமா
அதனால் தான் உன்னை
முத்தமிட்டு இதழ் பருகும்
ஒவ்வொரு தடவையும் சிறுநீர் கழிக்கிறேன்
துயருறும்போது வாடிக்கையாகிவிடுகிறது
நீ கவிதை எழுதுவதும் நான் சிறுநீர் கழிப்பதும்
இரண்டிற்கும் பெரிதாய் வேறுபாடில்லை
துயர்மிகு வரிகளை இன்றிரவு நீ எழுது *
உனது புலம்பலை ஊறுகாயாகத் தொட்டுக்கொண்டு
இரண்டு பாட்டில் பீர் குடிக்கிறேன்
அப்படியே நான்கு முறை சிறுநீர் கழிக்கிறேன்
துயருறும் பொழுதில்
கவிதை எழுதுவதை விடவும்
ஆகச்சிறந்த வழி சிறுநீர் கழிப்பது
பேருந்தின் நெடும்பயணத்தில்
மூத்திரப்பை கனக்கையில்
சிறுநீர் கழிப்பதே கூட துயரமாகி விடுகிறது
அப்பொழுது மட்டும் என்மீதே சிறுநீர் கழிப்பேன்

* நெரூடாவிடமிருந்து எடுத்தாளப்பட்டது

சிறுகதை – நீயே சொல்லு சார்..!-பொள்ளாச்சி அபி

download (9)

 

 

 

 

 

 

 

நேத்து சாயங்காலம்,நான் ரெண்டுபேரைக் கொன்னுட்டேன்னு சொன்னா உனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கும் சார்..,அதுவும் எனக்குத் தெரிஞ்ச வழியிலே ரொம்பக் கொடூரமாத்தான் கொன்னேன்னு உங்கிட்டே சொல்றதுலே எனக்கொண்னும் சங்கடமில்லே சார்.., இன்னைக்கு காலையிலே நீ கூட பேப்பரிலே பாத்திருப்பே.., ஆனா..நான் அவங்களைக் கொன்னது சரியா,தப்பா..ன்னு நீதான் ஒரு நியாயத்தைச் சொல்லணும் சார்..! கண்டிப்பா சொல்லுவியா சார்..?

 

இந்த மருதாச்சலம் பயலுக்கு அடியாளா இருந்த ரெண்டுபேரைத்தான் நான் கொன்னுட்டேன்.இப்ப அதுக்கு பதிலா என்னைப் புடிச்சு பழிவாங்குறதுக்காக,ஆளும்,படையும் போட்டு என்னைத் தேடீட்டு இருக்கானுங்க சார்..,அவனுக கையிலே மாட்டுனா என்னைக் கொன்னே போட்டாலும் போடுவாங்க..அவனுங்ககிட்டே அதுக்கான வசதியிருக்கு. ஆனா,அதுக்கு முந்தி நியாயம் என்னான்னு நான் தெரிஞ்சுகிட்டா.. சாகறதாவே இருந்தாலும் சந்தோஷமா செத்துருவேன் சார்..,

 

நீயே சொல்லு சார்..இதுவரை பொது வழியா இருந்ததை,எங்க பாட்டன்,முப்பாட்டன் காலத்திலேயிருந்து நாங்க போய்,வந்து பொழங்கிட்டிருந்த வழியை,திடுதிப்புன்னு அடைச்சுப் போட்டான் இந்த மருதாச்சலம் பய.., சரி எதுக்குடா அடைச்சே..ன்னு யாராவது கேட்டா,மக்களுக்கு அமைதியும்,மோட்சமும் வழங்கப் போறானாம்.

 

எனக்கு சிரிப்பு,சிரிப்பா வருது சார்..கஞ்சா கடத்துனது,மலைவாசிப் பொண்ணைக் கெடுத்ததுன்னு இவம்மேலே ஏற்கனவே பல கேசுக இருக்கு.இந்த லட்சணத்துலே, இவங்கிட்ட மோட்சம் வாங்க எவன் வரப்போறான்னு தெரியலை..!

 

அவனோட வலதுகையிலே இருக்குற அஞ்சு வெரலையும் விரிச்சு,டாட்டா காட்டுற மாதிரி,ஜடா முடியும் தாடியுமா நின்னபடி, போட்டோ புடிச்சு வெச்சுருக்கறான். பத்தாக்குறைக்கு, ரெண்டு தோள்பக்கத்துலேயும் ரெண்டு வெள்ளக்காரிக வேற..ஈ..ன்னு இளிச்சுகிட்டு,கும்பிட்டுகிட்டு நிக்குறாளுக. அவளுகளுக்கு எப்ப, என்னத்தை’வழங்கப்’ போறான்னு தெரியலை.., இவன் என்ன எழவோ வழங்கிட்டுப் போகட்டும் சார்..அவம் பொழைக்க எதுவோ தகிடுதத்தம் பண்றான்.அதை நம்புற ஆளுக காசு,பணம் கொடுத்துட்டுப் போவாங்க போல..,அதுலே எனக்கொன்னும் பிரச்சினை இல்லே சார்..இப்பவே,அவங்கிட்டே காசு,பணம் நெறய இருக்குன்னு தெரியுது.இல்லேன்னா..ஒரே ராத்திரியிலே, அவ்வளவு பெரிய வேலியைப் போட்டு,செவுரு கட்ட அஸ்திவாரம் எழுப்பி,வழியை அடைக்க முடியாது சார்..!. அது போக,வேலிக்கு அந்தப்பக்கமா பத்துப் பதினைஞ்சு பேரு என்னன்னவோ வேலை பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க..பெரிய,பெரிய மெஷினெல்லாம் கல்லையும்,மண்ணையும் தள்ளிகிட்டு இருந்துச்சு.

 

இப்ப இவனைத் தேடிட்டு,கலெக்டரு, பெரிய பெரிய அதிகாரிக..மந்திரிங்க..கூட வந்துட்டுப் போறாங்க சார்..சரி,இவன் அந்த அளவுக்கு செல்வாக்கு சம்பாதிச்சு வெச்சுருக்காங்கிறதுக்காக,,நாங்க நடக்குற பொதுவழியை இவன் எப்படி சார் அடைக்கலாம்..?

 

அதுவும் வழக்கம்போல,நான் தூர தேசத்துக்குப் போயிட்டு,மூணு மாசம் கழிச்சு,திரும்பி வந்து பாக்கும்போதுதான் இந்தக் கூத்தெல்லாம் நடந்திருக்குன்னே தெரிஞ்சது.வழக்கமா,நானும் எங்குடும்பமும் புழங்கற இடத்துக்கு போகவும் முடியாம,வந்த வழியே திரும்பவும் முடியாம ஒரே அல்லாட்டமாப் போச்சு சார்..!.

 

ஆனா..ஒரு மலையைச் சுத்திப் போனா,எங்க இடத்துக்குப் போக வழியிருக்குன்னு எங்க ஆளுக சொல்றாங்க,அப்படியொரு வழியே இருந்தாலும் நாங்க ஏன் சார் சுத்திப் போகணும்..? எவனோ வந்து திடீர்னு வழியை அடைச்சு வெச்சிருவான்.நாங்க எங்க உரிமையை வுட்டுக் குடுத்துட்டு,சுத்திப் போகணுமா சார்..? அது சம்பந்தமே இல்லாம ஒருத்தனுக்குப் பயந்துகிட்டு ஓடுற மாதிரி இல்லையா..,அது மாதிரி ஒரு வெட்கக் கேடு இருக்கான்னு நீயே சொல்லு சார்..?

 

அந்த வெக்கக்கேட்டையும் சகிச்சுகிட்டு, அந்தப்பக்கம் சுத்திப்போனா..இங்க மருதாச்சலம் மாதிரி,அங்கியும் எவனாவது சோணாச்சலம் வேலி கட்டி வெச்சிருந்தா என்ன பண்ண முடியும்..? இப்படியே..நாங்க சுத்தி சுத்திப் போயிகிட்டேயிருந்தா.. இதுக்கு ஒரு முடிவுதான் என்னா சார்..?

 

சரி சார்..,இந்த மருதாசலம் பய, இங்கியே ஏதாவது ஒரு சந்து அளவுக்காவது வழி உட்டுருக்கானான்னு தேடிட்டு இருக்கும்போதுதான்..,கத்தி,கடப்பாறை,வேல்கம்புன்னு தூக்கிட்டு,அடியாளுக பத்துப் பன்ணென்டு பேரு எதுக்க ஓடிவந்து,எங்களை நெருங்கவும் வுடாமே,தப்பிச்சுக்க அவகாசமும் தராம.., நாய்,பேயை அடிச்சு விரட்டுறமாதிரி கண்டபடி அடிச்சு விரட்டுறானுங்க சார்..,ஆம்பளை, பொம்புளை,குழந்தை குட்டி, கெழடுகன்னு எல்லாமே..,வயித்துப் பாட்டுக்காக,நடையா நடந்து போய் பொழக்கிற பொழப்பு சார் எங்களுது.அவனுக அடிச்ச அடியிலே இங்க பாருங்க சார்,எங் கால் முட்டியை எப்படிப் பேத்துருக்கானுங்கன்னு.., எனக்குகூட பரவாயில்லே சார்..சின்னக் குழந்தைன்னு கூடப் பாக்காம,அவனுக வீசுன வேல்கம்பு..ஒரு குழந்தையோட முதுகிலே ஏறி,கீழே வுழுந்துச்சு சார்..பச்ச மண்ணு..அது எப்புடி துடிச்சு,துடிச்சு அழுகுதுன்னு தெரியுமா சார்..? அந்த இடத்துலே உங் குழந்தைய நிறுத்தி,ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுப் பாரு சார்..எங்க வேதனை எந்த அளவுக்கு இருக்குன்னு புரியும்..!. கொஞ்சம் இரு சார்..எனக்கு இப்ப நினைச்சாலும் அழுகை,அழுகையா வருது..கண்ணைத் தொடச்சுக்கிறேன்..!
இந்தக் காட்டுலே இருக்குற விலங்குகளோட விலங்கா சுத்துற எங்களாலே,உடனே அதிகாரிகளை சந்திச்சு உங்களை மாதிரி’பிராது’ கொடுக்க முடியுமா,இல்லே கூட்டம் போட்டு கோஷம் போட முடியுமா சார்..? எங்களுக்கு அதுக்கெல்லாம் வக்கும் இல்லே..அறிவுமில்லே..!

நீங்க இருக்குற வீட்டுக்கு,நாங்க வந்து தொந்தரவு குடுத்தா உங்களுக்கு எப்படியிருக்கும்..?, இப்ப எங்க வீடு இருக்குற இடத்துக்கு நீங்கல்லாம் வந்துட்டு., தப்பா நெனக்காதீங்க சார்..நான் உங்களைச் சொல்லலை..உங்களை மாதிரி நல்லாப் படிச்ச,நாலு நல்லது கெட்டது இவங்களுக்கும் தெரியும்னு நாங்க நம்பிகிட்டு இருக்கற உங்க ஊர்க்காரனுங்களைத்தான் பொதுவாச் சொல்றேன்.., பாமரங்களா இருக்குற எங்களை நீங்க தொந்தரவு பண்ணலாமா..,அதுலே என்னசார் நியாயம் இருக்கு..? நீயே சொல்லு சார்..!

சும்மா எங்க இடம்,எங்க இடமுன்னு நான் சொல்லிகிட்டே இருக்கறது உனக்கு சலிப்பா இருக்குமா சார்..?,ஆனா நீயும் அதப்பத்தி கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக்கணும் சார்.., அது ஒண்ணும் சாதாரண இடமில்லே சார்..பசேல்னு இருக்குற மலையும், காடும்..,அதுலே வெள்ளியை உருக்கி ஊத்துன மாதிரி அருவியும்,ஆறும்..சொர்க்கம்னா அதுதான் சார்..சொர்க்கம்..எங்க பயலுவ, கொமரிகளெல் லாம்.., ஆத்துலேயும்,அருவியிலேயும் போயி ஆட ஆரம்பிச்சதுகன்னா.. மணிக்கணக்கிலே ஆடிகிட்டு இருக்கும்..இதுமாதிரி வசதியெல்லாம் ஊருக்குள்ளே கிடைக்குமா சார்..?

அப்புறம்,ஊருன்னு சொன்னதும்தான் முக்கியமா ஒரு விஷயம் நியாபகத்துக்கு வருது..,கிண்டல் பண்றதா நினைச்சுக்காதீங்க..உண்மையத்தான் சொல்றேன்.., உங்க ஊர்லே,நாட்டுலே,ஒட்டுக் கோமணமாட்டம் இருக்குற இடத்தை,பத்துப் பேருக்கு பங்கு பிரிச்சுக் குடுக்குற பஞ்சாயத்தெல்லாம் இங்க எப்பவுமே கிடையாது சார்..,எங்க பொழங்குறதுக்கு வசதியா இருக்கோ..அங்க இருந்துக்கலாம் சார்..ஆனாலும்,வயித்துப் பொழப்புக்காக எங்கியாவது போகணும்னா..அப்பப்பக் கூடிக்குவோம்..போவோம்,வருவோம்..எங்களுக்குள்ளே சண்டையே வராது..எப்பவாச்சும் இந்தக் கொமரிப் புள்ளைங்களாலே,விடலைப் பசங்களுக்குள்ளே எதுனாலும் சண்டை வந்தாலும் அது நீடிக்காது சார்..கொஞ்ச நேரத்திலே ராசியாயிடுவோம்..! இப்படித்தான் சார் எங்க பொழப்பு ஓடிக்கிட்டுருக்கு..,

இந்த மாதிரி நெலைமைல,எங்க குடும்பத்துலே இருக்கறவங்கெல்லாம்,அவங்க பொழப்புக்கு ஏதாவது வழிசெய்யணுமின்னு கெஞ்சுறாங்க..,எங்க கூட்டத்துக்கு நான் மூப்பனா இருந்துகிட்டு ஒண்ணும் பண்ணாம இருந்தா எப்படி சார்..?….அது பெரிய அவமானம் சார்..ஆனா..இப்ப என்னாலேயும் ஒண்ணும் பண்ண முடியலியே..என்ன செய்யுறது..? ன்னு யோசிச்சு, யோசிச்சு, மண்டைதான் காயுது.கோபம் கோபமா வருது.

இன்னைக்கு கொஞ்சம் வெளிச்சமா இருக்கும்போதே..நம்ம இடத்துக்கு போக ஏதாவதொரு வழியோ..,சந்தோ இருக்குமான்னு பாக்குறதுக்கு,அந்தப் பக்கமா நான் மட்டும் போனேன் சார்.அப்பப் பாத்து,அந்த மூங்கில் பள்ளத்தோரமா,அடியாளுகள்ள ரெண்டுபேர்,நெறய ஒயர்களைத் தோள்லே போட்டுகிட்டு,அவனுக போட்டு வெச்சுருந்த வேலியோட அதுகளை சேத்தி,சேத்தி கட்டிகிட்டு இருந்தானுங்க.., அதுலே ஒருத்தன் நல்ல குண்டன்..நேத்து இவந்தான் வேல் கம்பை குழந்தை மேல எறிஞ்சவன் எனக்கு நல்லா அடையாளம் தெரிஞ்சது.அவனைப் பாத்ததும் எனக்கு அதுவரை இருந்த கோபமெல்லாம் சேர்ந்து,பத்திகிட்டு வந்துச்சு சார்.

விறுவிறுன்னு அவனுககிட்டேயே போயிட்டேன்.நான் பக்கமாப் போற வரைக்கும்,அந்த நாயிக என்னைக் கவனிக்காம,என்னவோ பேசிகிட்டே வேலை செஞ்சுட்டு இருந்தானுங்க..!. இன்னும் பக்கமாப் போகும்போது,ஏதோ சருகை மிதிச்சுட்டேன் போலிருக்கு..சத்தம் கேட்டு திரும்பிப் பாத்தானுங்க..திடுதிப்புன்னு என்னைப் பாத்ததும் அவனுக கண்ணுலே செம பீதி சார்..மூங்கில் பள்ளத்து வழியா அவனுக தப்பிச்சு ஓடவே முடியாது.இருந்த ஒரே வழியையும் அடைச்சுகிட்டு இப்ப நான் நிக்குறேன்..அவனுக கையிலிருந்த ஒயர்களையும் கம்பிகளையும் சுழட்டிகிட்டு என்னவோ கத்துனானுக சார்..ஆனா நான் அதப்பத்தியெல்லாம் கண்டுக்கலே..நான் வெறும் கையிலேயே பத்துபேரை சமாளிப்பேன்னு உனக்கு நல்லாவேத் தெரியுமில்லே சார்.. இப்ப,சட்டுன்னு எட்டிப் புடிக்குற தூரத்திலேதான் அவனுக இருந்தானுங்க..அந்த குண்டனை முதல்லே புடிச்சு,காலோட சேத்தி அமுத்திகிட்டேன்,தப்பிச்சு ஓடப்பாத்த இன்னொருத்தனையும் வளைச்சுப் புடிச்சேன்..! ஹூம்ம்..,

அதுக்கப்புறம்..நான் எப்படியெல்லாம் அவனுகளை சித்திரவதை பண்ணிக் கொன்னேன்னு பேப்பரிலே, இல்லாததும், பொல்லாததுமா..விலாவாரியா நீதான் படிச்சுருப்பியே சார்.

இப்ப சொல்லு சார்..எம்மேலே எதுவும் தப்பிருக்கா சார்..? நீ பேசாம இருக்குறதைப் பாத்தா..நான் என்னான்னு நினைக்குறது..சரி..நீ என்னைப் பத்தி என்னவேன்னாலும் நினைச்சுக்க சார்.., ஆனா..நாளைக்கோ..நாளன்னைக்கோ.. அட்டகாசம் செய்த ஆண்யானை மர்ம மரணம், வனத்துறை அதிகாரிகள் விசாரணைன்னு ஏதாவது செய்தி வந்தா.அது என்னைப்பத்தித்தான் இருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கோ சார்..என்னைப் பத்தி நல்லாத் தெரிஞ்ச நீ,எனக்காக ரெண்டு சொட்டு கண்ணீர் விட்டியானா..எனக்கு அதுபோதும் சார்..!
—————————-

வெண்ணிற இரவுகள் இயக்குனர் பிரகாஷ் ராஜாராம் – நேர்காணல்: கே.பாலமுருகன்

1381780_10202359297082407_1248781799_n

 

 

 

 

 

 

 

 

‘சாதிவெறி பிடித்தவர்களுக்கு இந்தப் படம் சூடு போடும்’ – இரா.பிரகாஷ்

 

மலேசியத் தமிழ் சினிமா துறையில் கடந்த 10 வருடங்களாகத் தீவிரமாக இயங்கி வரும் படைப்பாளி திரு.இரா.பிரகாஷ். வெண்ணிற இரவுகள் தொடங்கி மியான்மார் படம்வரை இயக்கியுள்ளார். இவருடைய ‘வெண்ணிற இரவுகள்’ படம் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் சிறப்புக் காட்சிக்காக ஒளிப்பரப்பப்பட்டுள்ளதோடு பலரின் பாராட்டுகளையும் பெறிருக்கின்றது.

கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் படத்தின் கதை இன்று ஒரு படைப்பாக உருவாகி வர ஏதேனும் தனித்துவமான காரணம் உண்டா?

ஆமாம் உண்டு. ஒரு கலைஞனுக்கு அவன் வாழ்க்கையில் நடந்த அனுபவங்கள்தான் அவன் படைப்பிற்கு முதல் காரணமாக இருக்க முடியும். என் வாழ்வில் நடந்த அனுபவங்களை எந்தவொரு சினிமாத்தனமும் இல்லாமல் காட்ட முயற்சி செய்திருக்கிறேன். சாதரணமாகக் கதையைச் சொல்லாமல் உலகம் அதிகம் அறியாத மியன்மார் தமிழர்களையும் அவர்களின் வாழ்வையும் இப்படத்தில் இணைத்துள்ளேன்.
2. மியன்மாரில் இருக்கும் தமிழர்களையும் மையப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டத்தக்க முயற்சி. இப்படம் தொடர்பான கதை கலந்துரையாடல்கள் எங்கே எப்பொழுதெல்லாம் நடத்தப்பட்டது? எப்படி அமைந்தது?

 

பத்து வருடங்களாகக் கலைத்துறையில் இருக்கின்றேன். நான் ஆர்வம் காட்டும் இந்தத் துறையில் ஏதேனும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற வேட்கை இருந்தது. ஆனால், அதே சமயம் செய்வதைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற காரணத்தால் இத்தனைநாள் அனுபவத்தைத் தேடி அலைந்தேன். அதில் இப்படம் தொடர்பாக நடந்த கதை கலந்துரையாடலும் முக்கியமானதாகும். உண்மையான சினிமாவின் மீது ஆர்வமும் பயிற்சியும் கொண்ட நண்பர்கள் சிவா பெரியண்ணன், செந்தில் குமரன், சஞ்சய் டேவிட் போன்றவர்களுடன் ‘வெண்ணிற இரவுகள்’ கதை கலந்துரையாடலில் ஈடுப்பட்டேன். நிறைய கருத்துப் பறிமாற்றம் நிகழ்ந்தன. மேலும் ‘வெண்ணிற இரவுகள்’ என்ற பெயரை இப்படத்திற்கு வைத்ததே நண்பரும் இப்படத்தின் துனை இயக்குனருமான சிவா பெரியண்ணன்தான். கதை கலந்துரையாடல் இப்படத்தை மேலும் செம்மைப்படுத்தின.

3. இது போன்ற கதை குறித்த விவாதங்கள், கலந்துரையாடல்கள் இன்றைய காலக்கட்டத்தின் தரமான சினிமா உருவாக்கத்திற்கு முக்கியமாகின்றது. வெண்ணிற இரவுகள் இந்தச் சமூகத்தில் வாழும் எந்தநிலை மனிதர்களைப் பற்றி பேசுகிறது?

 

சமூகத்தில் முக்கியமானவர்களாகக் கருதப்படும் படித்தவர்களும், நவீனமாக வாழத் தெரிந்தவர்களும் சாதி என வரும்போது மட்டும் அதன் மீது வெறிப்பித்து அலையும் சூழல் உருவாகின்றது. அது போன்ற மனிதர்களைத்தான் நான் இப்படத்தின் வழி பேசியுள்ளேன். அவர்கள் படித்தவர்கள் ஆனால் ஆபத்தானவர்கள்.

4. சாதியம் சமூக அடுக்குகளில் எல்லாம் நிலைகளிலும் பதிந்து கிடக்கின்றன. சரியான நேரத்தில் முக்கியமான விசயத்தைப் படத்தில் பேசியிருக்கிறீர்கள். எந்தெந்த நாடுகளில் படம் சிறப்புக் காட்சிக்கு ஒளியேறியது? அங்குள்ள மக்களின் வரவேற்பும் கருத்தும் எப்படி அமைந்திருந்தன?

 

வெண்ணிற இரவுகள் படம் இதுவரை அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், நோர்வே, ஜெர்மனி, இந்தியா, மியன்மார் போன்ற நாடுகளில் சிறப்புக் காட்சிக்காக ஒளிப்பரப்பட்டுள்ளது. இன்னும் ஆஸ்ட்ரோலியா, நியூசிலண்ட், தென் ஆப்பிரிக்கா, கனடா, இலங்கை போன்ற நாடுகளிலும் முயற்சி செய்து வருகிறோம். கண்டிப்பாக மலேசியச் சினிமாவை அங்கெல்லாம் எடுத்துச் செல்வோம். இதுவரை அவர்கள் பார்த்திராத பழக்கமில்லாத கலாச்சார வாழ்வை இப்படம் காட்டுவதாகவும் அது அவர்களைக் கவர்வதாகவும் பலவகையான கருத்துகள் கிடைக்கப்பெற்றன. மேலும் எங்களின் இந்தப் படத்தில் தென்னிந்திய சினிமாவின் சாயல் இல்லை. அசலாக மலேசிய வாழ்வையும் மலேசியக் கலாச்சாரத்தையும் மட்டுமே காட்டியுள்ளோம். காட்சியமைப்புத் துவங்கி பாடல்கள் வரை அனைத்திலுமே இந்திய தமிழ் சினிமாவின் சாயல் விழுந்துவிடாமல் இருக்கும்படி கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டோம். இதுவே வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் அவர்களுக்கு புதிய அனுபவமாக இருக்கின்றது.

5. மலேசியாவில் ஓர் இயக்குனராக தடம் பதிக்க நினைக்கும் ஒருவருக்கு உங்கள் அனுபவத்திலிருந்து சொல்ல நினைப்பது?

 

இயக்குனராக நினைப்பதில் தவறில்லை ஆனால் முதலில் அதற்காகக் கொஞ்சமாவது படிக்க வேண்டும் அல்லது மூன்று வருடமாவது அனுபவம் இருந்திருக்க வேண்டும். முக்கியமாக தொலைக்காட்சி நாடகத்திற்கும் சினிமாவிற்கும் வித்தியாசம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இந்திய சினிமா தழுவல் இல்லாமல் அசலான பிராந்திய சினிமாவைக் கொடுக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மலேசிய வாழ்க்கையைச் சொல்லக்கூடிய கதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். தன்னால் எந்த மாதிரியான படங்களைக் கலப்பு இல்லாமல் கொடுக்க முடியும் என்கிற முன்னறிதல் ஓர் இயக்குனருக்குக் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும். சினிமா எடுக்கிறோம் என்கிற பெயரில் நகைச்சுவை, சண்டை, மர்மம், காதல் என அனைத்தையும் ஒரே படத்தில் திணித்து மசாலாவைத் தந்துவிடுகிறார்கள். இந்தக் குழப்பம் நடக்காமல் இருக்க வேண்டுமென்றால் முதலில் தனக்கு எந்தத் தன்மைக் கொண்ட படம் பிடித்திருக்கிறது தன்னால் எந்த வகையான படத்தைத் தந்தால் சிறப்பாக மக்களைச் சென்றடைய செய்ய முடியும் என்கிற தெளிவு இருக்க வேண்டும். பொது அறிவு இருக்க வேண்டும், நிரம்ப வாசிக்க வேண்டும். ஆர்வம் இருக்க வேண்டும் ஆனால் ஆர்வக்கோளாறு இருக்கக்கூடாது.

 

603235_10202359297042406_165016855_n (1)

 

 

 

 

 

 

 

6. வெண்ணிற இரவுகள் ஏன் இன்னமும் வெளிவரவில்லை? ஏன் தாமதம்?

 

மலேசியப் படத்தை மலேசியாவில் ஒளிப்பரப்ப எங்களுக்குத் திரையரங்குகள் கிடைக்கவில்லை. இதுவரை வெளிவந்த மலேசியத் தமிழ்ப்படங்கள் நல்ல வசூலையோ அல்லது நல்ல தரத்தையோ கொடுத்ததில்லை. ஆர்வம் என்கிற பெயரில் வருடத்திற்குப் பல படங்கள் அரைகுறையாக எடுத்து மலேசியத் தமிழ்ப்படம் என்றாலே தவறான கருத்து மக்கள் மத்தியில் பரவ வழிச்செய்துவிட்டார்கள். இதுவே ஒரு சாபக்கேடும்கூட.

7.மலேசியத் தமிழ் சினிமாவின் வளர்ச்சியைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அது வெண்ணிற இரவுகளிலிருந்து தொடங்கியிருக்கிறது என எடுத்துக்கொள்ளலாமா?

 

மலேசியத் தமிழ்ப்படங்கள் இன்னமும் வளரவே இல்லை. அதிக எண்ணிக்கையில் படம் வெளிவருவதுனால் மட்டுமே திரைப்படத்துறை வளர்ந்துவிடாது. தரத்தை முதன்மைப்படுத்தி அப்படியொரு படைப்பிற்காக உழைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், யாரும் அதை முக்கியமானதாகக் கருதுவதில்லை. விசயம் தெரிந்த நல்ல இயக்குனர்கள் படம் செய்ய வேண்டும் எனக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆர்வக்கோளாறு மிகுதியால் முழுமையாக விசயம் அறியாமலே படங்களை எடுத்துக் குவித்துத் தள்ளுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த நிலை அப்படியே நீடிக்குமானால் 100 வருடங்கள் ஆனாலும் மலேசியச் சினிமாத்துறையை வளர்க்க முடியாது. வெண்ணிற இரவுகள் படம் மலேசிய சந்தைக்காகச் செய்யப்பட்ட படைப்பு கிடையாது. புலம்பெயர்ந்து வாழும் உலகத் தமிழர்களுக்காகச் செய்யப்பட்ட படைப்பு. இது மாற்றத்தைக் கொடுக்குமா என்பது மக்களின் வரவேற்பிலேயே உள்ளது.

8. மலேசியப் படைப்பிற்கு மலேசியர்களின் ஆதரவுகள் எப்படி உள்ளன? தியேட்டர்கள், அமைப்புகள் ஏதேனும் உங்களுக்கு உதவியாகவோ ஆதரவாகவோ இருந்தனவா?

 

மக்களிடம் ஆதரவு குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. இதற்கு முன் தரமான ஒரு படைப்பைக் கொடுத்து மலேசியத் தமிழ் இரசிகர்களின் மனத்தைப் பாதிக்காதது தங்களை இயக்குனர் எனச் சொல்லிக்கொண்டு அரைவேக்காட்டுத்தனமாகப் படம் எடுத்தவர்கள் செய்த தவறு. அதற்கு இப்பொழுது கூலி கிடைகின்றது. ஒவ்வொருமுறையும் திரையரங்கிற்குச் சென்று ஏமாந்து வந்தவர்கள்தான் அதிகம். மலேசியத் திரையரங்கு முதலாளிகள் மலேசியத் தமிழ்ப்படங்களை மதிப்பதும் இல்லை. வியாபாரத்தை முதன்மைப்படுத்தும் அவர்கள் தமிழ்நாட்டுப் படங்களுக்கே முதலிடம் கொடுக்கிறார்கள். அதையே தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த நிலையில் தரமான படத்தை எடுத்துக் கையில் வைத்திருக்கும் ஒருவர் போராடித்தான் அதனை மக்களிடம் போய் சேர்க்க வேண்டியுள்ளது.

9. வெண்ணிற இரவுகளுக்குப் பிறகு அடுத்து மலேசிய வாழ்வைக் காட்டக்கூடிய படங்கள் ஏதேனும் திட்டத்தில் உண்டா?

 

இதற்குப் பிறகு மியன்மார் படங்களை இயக்கவிருக்கிறேன். ஏற்கனவே “Royal Guile Mask’ என்ற மியன்மார் படத்தை இயக்கியிருக்கிறேன். இன்னும் சில மியன்மார் பட வாய்ப்புகளும் கைவசம் உள்ளன. அதற்கடுத்து தமிழ்ப் படங்களை இயக்கினாலும் அது மலேசியப்படம் என்கிற அடையாளத்தில் இருக்காது. எவ்வளவுத்தான் நன்றாகப் படம் எடுத்திருந்தாலும் அது மலேசியத் தமிழ்ப்படம்தானே என்ற அலட்சியப்போக்கு இங்கு வேரூன்றிவிட்டது. உள்ளூர் படம்தானே என்ற புறக்கணிப்பும் கீழான பார்வையும் மக்களிடையே இருக்கின்றது. இனி மலேசியா வாழ்வைச் சொல்லும் வெளிநாட்டுப் படங்களையே இயக்கவிருக்கின்றேன்.

10. வெண்ணிற இரவுகள் இந்தச் சமூகத்தை எந்த விதத்தில் பாதிக்கும் என நினைக்கிறீர்கள்?

 

மக்கள் திரையரங்கம் சென்று ‘வெண்ணிற இரவுகள்’ படத்தைப் பார்த்தால், கட்டாயம் மலேசியாவிலும் தரமான படத்தை எடுக்க முடியும் என்கிற உண்மையை உணர்வார்கள். இதுவே முதல் கட்டப் பாதிப்பாகும்.

உங்களின் ‘வெண்ணிற இரவுகள்’ படம் மலேசியத் தமிழ் சினிமாவின் முதல்கட்ட வளர்ச்சியை நிர்ணயம் செய்யும் என நம்புகின்றேன். உங்களின் பணி தொடர வாழ்த்துகள்.

நேர்காணல்: கே.பாலமுருகன்

 

•••