Category: நவம்பர்

”நிலமற்றவனின் குரல்” “ஆதிவாசிகள் இனி நடனம் ஆடமாட்டாரள்” சிறுகதைத் தொகுப்பு குறித்து பாலகுமார் விஜயராமன்

download (9)

ஜார்கண்ட், மேற்குவங்காளம், ஒடிசா ஆகிய மாநிலங்களில் வசித்து வரும் பழங்குடியினர், சாந்தால் இன மக்கள். கனிம வளங்களாலும், இயற்கை செல்வங்களாலும் சூழப்பட்ட தொன்மையான பண்பாடுகள் கொண்ட இந்த இனக்குழு, நகரமயமாதலின் பொருட்டும், இயற்கை வளங்களை கொள்ளையடிப்பதன் பொருட்டும் எவ்வாறு தங்கள் மூதாதயர்களின் பூமியிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்படுகிறார்கள், தங்கள் பூமியின் வளங்களை அபகரித்துச் செல்லும் பெருமுதலாளிகள் சிந்திச் செல்லும் சில்லரை கரித்துண்டுகளைப் பொறுக்கி அல்லது திருடி விற்கும் உதிரிகளாக எப்படி மாறிப் போயிருக்கின்றனர் என்பதை சிறுகதைப் புனைவுகளாக உருவாக்கம் செய்திருக்கிறார் எழுத்தாளர் ஹண்ஸ்டா சௌவேந்திர சேகர். “ஆதிவாசிகள் இனி நடனம் ஆடமாட்டார்கள்” அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு. மொத்தம் பத்து கதைகள் உள்ள இந்த தொகுப்பில், பெரும்பான்மையான கதைகளில் கதைசொல்லியும், ஒரு பாத்திரமாக, கதை மாந்தர்களான சாந்தால் இன மக்களுடனே பயணித்து அவர்களின் விளிம்பு நிலை வாழ்க்கையை உள்ளது உள்ளபடி பிரதிபலிக்கிறார்.

2002 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த கோத்ரா ரயில் எரிப்பு சம்பவத்தை, சாமானியன் பார்வையில் தொட்டு எழுதப்பட்ட கதை, “அசைவம் சாப்பிடுகிறார்கள்”. ஜார்கண்ட் மாநிலத்தின் பழங்குடி இனமான சாந்தால் பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பம், பணி மாறுதல் காரணமாக குஜராத்தின் வதோதராவிற்குக் குடிவருகிறார்கள். அங்கே தங்களுக்குப் பிரியமான மாமிச உணவை சாப்பிட முடியாமல் அவர்கள் தவிப்பதும், நாளடைவில் சைவ உணவிற்குத் தங்களைப் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டு, அதன் மேன்மைகளைப் பேசுவதுமாகச் செல்லும் கதை.

ஊர் முழுக்க கலவரங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, தங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் இருக்கும் முஸ்லீம் குடும்பத்தை, கலவரக்காரர்களிடமிருந்து அங்குள்ள பெண்கள் சேர்ந்து காப்பாற்றும், கொஞ்சம் நாடகத்தன்மையான பகுதியும் உண்டு. இறுதியில், மீண்டும் அவர்கள் பணிமாறுதலில் ராஞ்சிக்கு வந்த பிறகு தான் அவர்களுக்கு தங்கள் வீட்டில் இருப்பது போன்ற உணர்வே திரும்புகிறது. அதாவது மீண்டும் தங்கள் வீட்டில் அசைவம் சமைக்க ஆரம்பிக்கத் துவங்கும் போது தான் அவர்கள் தங்கள் இயற்கையான வாழ்விற்குத் திரும்புகின்றனர் என்று முடிகிறது கதை.

பார்த்துப் பார்த்து, தேவைக்கதிகமாய் உரமிட்டு பராமரித்து வளர்த்த செல்ல மரம் காய்க்காமல் போவதும், வழியில் தானாய் வளரும் கன்று தனக்குத் தேவையான சத்துகளை தேடித் தேடி எடுத்து நல்ல தரமான பழ விருட்சமாய் வளர்ந்து நிற்பவும் அதே போன்ற தன்மையுடைய மகன்களையும், அவர்களின் தாய் வழி குடும்பத்தையும் பற்றிய கதை “மகன்கள்”


சாந்தால் இனத்து சிறுமிகள் பணத்திற்காக விற்படுவதையும், சிறுவர்கள் மீது பொய்க்குற்றச்சாட்டுகள் பதியப்பட்டு தண்டிக்கப்படுவதையும், சாதர் மருத்துவமனையின் இளம் மருத்துவரின் பார்வையில் சொல்லப்பட்ட கதை “ஏற்றத்தாழ்வு இல்லை”

தனது அந்தந்த நேரத்தேவைக்காக எதையும் செய்யத்துணியும், முன் யோசனை இல்லாத, ஓர் ஆதிவாசி பெண்ணைப் பற்றிய சித்திரம் “பகையாளியோடு உணவு அருந்துதல்”

தன் மனைவி மீது உயிரையே வைத்திருக்கும் சராசரி கணவன், முன்னாள் காதலனின் கருவை சுமந்து கொண்டு அவனுடன் சேர்வதற்காகக் காத்திருக்கும் மனைவி, உடலெங்கும் நீலம் பூத்துப் பிறந்த குழந்தையின் மரணம், அது அவர்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் மனமாற்றம் ஆகயவற்றை சொல்லும் கதை “நீலம் பூத்து பிறந்த குழந்தை”

எதேச்சியாய் நிகழும் ஒரு குழந்தையின் மரணம், அதுவரை அந்த ஊரின் வளர்ப்புத்தாயாய் போற்றப்பட்ட ஒரு மூதாட்டியின் கடந்த காலத்தை தோண்டிப் பார்க்க வைக்கிறது. அப்பாவியான அவளுக்கு “சூனியக்காரி” முகமூடி அணிவிக்க்கப்படுகிறது. அவளது தீயூழ் கொடுங்கனவாய்த் துரத்த, மீண்டுமொரு கண்காணாத தேசம் நோக்கிச் செல்கிறார் அவர். இது “பஸோ – ஜி” என்னு சிறுகதை

நோய்மையினால் அவதிப்படும் மகனை வீட்டில் விட்டு விட்டு, அன்றாடப் பிழைப்பிற்காய் நகரத்திற்கு வேலைக்கு வரும் கிராமத்துத் தாய், வேலையிலும் இருப்புக் கொள்ளாமல், பாதியில் திரும்பவும் முடியாமல், ஒருவழியாய் அவன் விரும்பிக் கேட்ட ஜிலேபியை வாங்கிக் கொண்டு வீடு வந்து சேரும் போது மகன் பிணமாய்க் கிடக்கிறான். அந்தத் தாயின் மனவோட்டத்தையும், அவளது பயத்தையும், கொடுங்கனவையும், துர்சகுனத்தையும் சொல்லும் கதை “ஆர்வம் அறிதல் மறைவு”

“அவள் ஒரு விலைமகளைத் தவிர வேறில்லை” – நகரின் புகழ்பெற்ற சிவப்பு விளக்குப் பகுதியிலுள்ள பெண்களின் மனவெளியை, அவர்களின் ஏக்கங்களை, நிதர்சனங்களை அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் விதத்தை படித்துக் காட்டும் கதை.

இத்தொகுப்பில் இறுதியாக உள்ள கதை “ஆதிவாசிகள் இனி நடனம் ஆட மாட்டார்கள்”. ஆதிவாசி நடனக்குழுத் தலைவனின் குரலில் ஒலிக்கும் கதை இது. அவன், மிகப்பெரிய வி.ஐ.பி.கள் முன் தங்களது பாரம்பரிய நடன நிகழ்ச்சியை நிகழ்த்த அழைக்கப்படுகிறான். நல்ல அங்கீகாரமும், புகழும், பணமும் கிடைக்கும் தான். ஆனால், தங்கள் காலுக்கடியில் உள்ள பூமி பறி போகிற போது, தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள வளங்கள களவாடப்படும் போது, தங்கள் வாழ்வாதாரங்கள் சீரழிக்கப்பட்டு, அகதிகளாய் விரட்டியடிக்கப்படும் போது, அதைச் செய்பவர்களை மகிழ்விக்க, அவர்கள் முன்னால் மானம் கெட்டு, மனதிற்கினிமையான நடன நிகழ்ச்சியை அவனால் எப்படி நடத்த முடியும்?

சாவி கொடுக்கப்பட்ட பொம்மைகள் போல், தங்களை ஆட்டுவித்து, தங்கள் உதிரத்தை உறிஞ்சுபவர்கள் பற்றி புகார் கொடுக்க, அதிகாரத்தின் உச்ச நிலையில் கருணை மிக்க ஒருவர் இருப்பார் என்று நடனக்குழுத் தலைவன் நினைக்கிறான். “ஆதிவாசிகள் இனி ஏன் நடனமாட மாட்டார்கள்?” என்று அவர் முன் மேடையில் பேசுகிறான். விளைவு…

”இவ்வளவு பைத்தியக்காரத்தனமாக, இத்தனை கட்டுப்பாடுகளை, தடைகளைத் தாண்டி, நெறிக்கப்படும் குரல்வளைகளில் இருந்து நாங்கள் எழுப்பும் ஓலம் எல்லாம், அனைத்து இடையூறுகளுக்கும் அப்பால் எங்கோ உயரத்தில் எங்கள் ஓலத்தைக் காதுகொடுத்துக் கேட்ககூடிய வல்லமை பொருந்திய ஒரு சக மானுடன் அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருப்பான் என்ற சிறு நம்பிக்கையில் தான். எங்களை அலங்கோலப்படுத்தி, பரிகசிக்கும் இந்த புதிர் விளையாட்டின் இடைநிலைகளை கொஞ்சம் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கடந்துவிட்டால், அந்த சகமனிதனோடு சரிசமமாக அமர்ந்து எங்கள் தரப்பு நியாயங்களையும் பேச முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் தான் இவ்வளவு அவமானங்களுக்குப் பிறகும் தொடரும் இந்தப் போராட்டங்கள்.”

ஆனால் இந்த அதிகாரக்கட்டமைப்பில், சாமனியர்களின் குறைகளைக் காதுகொடுத்துக் கேட்கும் சகமனிதன் என்கிற ஒருவன் இல்லவே இல்லை. இங்கே எல்லாம் அதிகாரப்படிநிலைகள் தாம். இந்த அமைப்பு தனது தடித்த பழைய புத்தகத்தின் பக்கவரிசை எண் வாரியாகத்தான் சாமான்ய மனிதர்களை அளக்கும் என்ற மிகப்பழைய உண்மை அவர்களுக்குத் தெரியவரும் நாளில், தங்கள் வயதையையும் வாழ்க்கையையும் இழந்து சக்கையாகச் சுருண்டிருப்பார்கள். இருந்தும் அந்த சக்கைகளில் இருந்தும் மீண்டும் மீண்டும் புதிய தளிர்கள் துளிர்விட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கின்றன. அது தான், அதிகார மையத்திற்கு இன்னும் எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தத் தொகுப்பில் இருப்பதிலேயே மிகச்சிறிய கதை “புலம் பெயரத் தகுந்த மாதம் – நவம்பர்”. இந்தக் கதைக்காக இந்தப் புத்தகம் ஜார்கண்ட் மாநில அரசால் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. இதை எழுதிய எழுத்தாளர், மருத்துவர் ஹண்ஸ்டா தனது அரசாங்கப்பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

மத்தியபிரதேசத்து பர்கானா மலைக்குன்றுகளில் வசிக்கும் ஆதிவாசிகளான சாந்தால் இன மக்கள், ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் மாதத்தில், தங்கள் வயிற்றுப் பாட்டுக்காக, தங்கள் வீடு வாசல் நிலபுலன்களைத் துறந்து, மேற்கு வங்கத்திலுள்ள பர்தாமன் மாவட்டத்திற்கு விவசாயக் கூலி வேலை செய்வதற்காக புலம் பெயர்கின்றனர். வயிற்றுப் பசி நீக்கும் தின்பண்டங்களுக்காகவும், சொற்ப பணத்திற்காகவும் சாந்தால் இனப்பெண்கள் எப்படி வீழ்த்தப்படுகிறார்கள் என்று கோடிட்டுக் காட்டியிருக்கும் சிறிய கதை. சாந்தால் இன மக்களின் நிகழ்காலத் துயரங்களை புனைவாகச் சொன்ன கதை திரிக்கப்பட்டு, அவர்களின் இனத்தூய்மையை அவதூறு செய்வதாகப் பரப்பப்பட்டு, இப்பொழுது புத்த்கத்துக்கான தடையிலும், அதை எழுதியவருக்கான பணியிடை நீக்கத்திலும் வந்து நிற்கிறது.

ஹண்ஸ்டா தனது முதல் புத்தகமான “தி மிஸ்ட்டிரியஸ் எய்ல்மெண்ட் ஆஃப் ரூபி பாஸ்கி” நாவலுக்காக சாகித்ய அகாடமி “யுவ புரஸ்கார்” விருது பெற்றவர். அதனால் பொறாமை கொண்ட சக சாந்தால் இன எழுத்தாளர்களால் துவங்கிய சதி என்றும், ஹண்ஸ்டா சாந்தால் மொழிக்குரிய பிரத்யேக எழுத்துருவான “ஒல்சிக்கி”யை ஆதரிப்பவர் என்பதால், தற்பொழுது புழக்கத்தில் இருக்கும் ரோமன் எழுத்துரு ஆதரவாளர்கள் சேர்ந்து கிளப்பி விட்ட பொய் பிரச்சாரத்தின் விளைவு என்றும், இத்தடை குறித்து கருத்து நிலவுகிறது. எப்படியோ நெருப்பை அணையாமல் வைத்திருக்கும் வித்தை அதிகாரவர்கத்திற்குத் தெரிந்திருக்கிறது. தன் அவலத்தை எழுதும் ஒருவனுடைய எழுத்து சமூகத்தில் என்ன மாற்றத்தை நிகழ்த்த வேண்டுமோ அப்படியில்லாமல், எழுதியவனையே திருப்பி வந்து தாக்கக் கூடிய பூமாராங்காக மாற்றக்கூடிய கலையை அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் நன்கு கற்று வைத்திருக்கின்றனர்.

இந்தத் தொகுப்பு, ஐ.ஐ.எம். அஹமதாபாத்தில் “நிறுவனங்களில் அதிகாரமும், அரசியலும்” என்ற பாடப்பிரிவில் கட்டாயப்பாடமாக தற்பொழுது வைக்கப்பட்டுள்ளது. எளிமையான மொழியில் அழகாக பொழியாக்கம் செய்திருக்கும் லியோ ஜோசப் அவர்களுக்கும், பதிப்பித்த எதிர் வெளியீடு நிறுவனத்தினருக்கும் வாழ்த்துகள்.

******

ஆதிவாசிகள் இனி நடனம் ஆடமாட்டார்கள் (சிறுகதைத் தொகுப்பு)

ஹண்ச்டா சௌவேந்திர சேகர்

தமிழில்: லியோ ஜோசப்

எதிர் வெளியீடு

பக்கங்கள்: 192

விலை: ரூ. 180

******

’ரிஷி’ (லதா ராமகிருஷ்ணன்)யின் கவிதைகள்

download (14)

பெயர்ப்பலகைகளுக்கு அப்பால்….

பின்கட்டிலிருந்த மராமரத்தில் வழக்கம்போல்

துள்ளிவிளையாட வந்த குட்டி அணிலைத்

தடுத்துநிறுத்தினாள்

கத்துக்குட்டிப் பெண்ணொருத்தி.

வீட்டின் உரிமையாளர்கள் மாறிவிட்டார்களாம்.

?இனி நான் சொல்லும் நேரத்தில்தான்

மராமரம் பக்கம் வரவேண்டும் தெரியுமா?

என்னிடம் அனுமதி பெற்றே இதில் ஏறவேண்டும்.

வருபோதெல்லாம் எனக்கு ‘சலாம்’ போடவேண்டும்.

உன் புட்டத்தை ஆட்டியாட்டி நடனமாடி

என்னை மகிழ்விக்கவேண்டும்.

இதிலுள்ள பழத்தை என்னைக் கேட்காமல் பறிக்கக் கூடாது;

இன்னொரு மரத்தின் பழத்தைக் கவ்வி வந்து

இதில் அமர்ந்து கொறிக்கக்கூடாது.

தெரியுமா? தெரியுமா? தெரியுமா….? வென

அடுக்கிக்கொண்டே போனவளை

துடுக்காகப் பார்த்தச் சொன்னது குட்டி அணில்.

வீட்டுரிமையாளர் காட்டுரிமையாளரல்ல;

காட்டிற்கும் மரத்திற்கும்

பெயர்ப்பலகைகளுக்கு அப்பாலான வாரிசுமையாளர்கள்

நாங்கள்.

வாலுள்ள என்னிடமே வாலாட்டுகிறாயே –

எதற்கிந்த வீண்வேலை?

என் முதுகிலுள்ள மூன்றுகோடுகளுக்கும்

மராமரங்களுக்கும் உள்ள பந்தத்தைப்

புரிந்துகொள்ள முயன்றுபார்.

முடியவில்லையென்றால்

முசுக்கொட்டைப் பழம் பறித்துவருகிறேன்

தின்றுபார்.

download (43)


மராமரமும் மராமத்துவேலையும்

இரு மரமென நின்றிருந்த உடல்களுக்கிடையில்

பெருகிக்கொண்டிருந்தது

சிற்றோடையோ

சாகரமோ

சுட்டெரிக்கும் எரிமலைக்குழம்போ…

கண்விரியப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கேனச்சிறுக்கியொருத்தியின்

காணெல்லைக்கு அப்பாலான

மாயவெளியொன்றில்

அவ்விரு தருக்களும் என்னென்னவோ பறவைகளின்

சரணாலயமாய்,

கிளைகளும், இலைகளும் காய்கனிகளுமாய்

உயிர்த்திருந்தன வண்ணமயமாய்.

சட்டென்று அற்புதங்கள் நிகழ்த்திவிட முடியும்

மாயக்கோல்கள் சில

அவற்றின் வேர்களில் இடம்பெற்றிருப்பதை

பிறரால் காணவியலாது.

போலவே அவளாலும்.

வண்டுதுளைத்த கர்ணன் மடிவலியை

வாழ்ந்துதான் அனுபவிக்கமுடியும்.

புகைப்படக்கருவிக்குள் சிறைப்பிடிக்கவியலாக்

காலத்துணுக்குகளை

தன் சிறுபிள்ளைத்தனமான செயல்களால்

கோர்க்க முடியுமென்று நம்பியவள்

தன் அகன்ற விழிகளால் அத இரண்டு மரங்களையும்

திரும்பத் திரும்பப் படமெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

பலகோணங்களில்.

வானில் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த புள்ளினங்களால்

வந்திறங்க முடியவில்லை.

விதவிதமாய்க் கீச்சிட்டன.

அண்ணாந்துபார்த்தவள்

துப்பாக்கியால் சுட்டுத்தள்ளுவதுபோல் அவற்றையும்

படம்பிடிக்கத்தொடங்க

அலறியடித்து அப்பால் சென்றுவிட்டன பறவைகள்.

’இவள் காலைக் கட்டெறும்பு கடிக்காதா’ என்று

ஆற்றமாட்டாமல் முனகிக்கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும்

அடிவேர்கள்.

இளந்தென்றல் வீசினாலே போதும் _

இருமரங்களின் கிளைகளும், இலைகளும் உரசிச் சிலிர்க்க

வழிபிறக்கும்……

கேனச்சிறுக்கியோ தன்னை யொரு காங்க்ரீட் தடுப்பாக

நடுவில் நிறுத்துக்கொண்டு

இருமரங்களின் நீளமான கிளைகளை

எக்கியெக்கித் தேடி

அவற்றைப் பிணைத்து முடிச்சிடப் பிரயத்தனப்படுகிறாள்

முழுமனதுடனோ முக்காலுக்கும் கீழான மனதுடனோ…

அவள் இழுக்க

சில இலைகள் கிழிபடுகின்றன

சில கிளைகள் முறிந்துவிடுகின்றன.

வார்தாப் புயலால் விழுந்தாலும்

ராட்ஷஸ ரம்பத்தால் வெட்டுப்பட்டுச் சரிந்தாலும்

சாவு நிச்சயம்தானே….

இரண்டு மரங்களையும் வெட்டி

ஒன்றின் மீது ஒன்றைக் கிடத்தி

இணைத்துவிட முடியுமே என்ற விபரீத எண்ணத்தில்

கோடரியைக் கொண்டுவந்துவிடுவாளோவென

விசனப்பட்டுப்பட்டு

என்றைக்குமாய் பட்டுப்போய்க்கொண்டிருக்கிறது

இரண்டிலொன்று.

என் புதிய நாடகம் / வெளி ரங்கராஜன்

courtesy K.S.Rajendran

courtesy K.S.Rajendran

ஆண்டாள் குறித்த நாடகத் தயாரிப்பொன்றில் நான் தற்போது ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.ஆண்டாளின்
கவிதைத்திறன்,கட்டற்ற நேசம்,உடல் கொண்டாட்டம் ஆகிய கூறுகளுக்குள் கவிதை,இசை மற்றும்
நடனம் சார்ந்த ஒரு பின்புலத்தில் ஊடாடிச் செல்லும் ஒரு நாடகம் இது.

இன்றைய பெண் கவிதை மொழியின் ஒரு வரலாற்றுக்குரலாகவே நான் ஆண்டாளை அனுமானித்தி-
ருக்கிறேன்.ஆண்டாளின் நேயமிக்க தீர்க்கமான பெண் குரலை வெளிப்படுத்தும்விதமாக முழுக்கவும்
பெண்கள் கொண்ட ஒரு வடிவத்தையே நான் திர்மானித்திருக்கிறேன்.ஆனால் அதற்கான மன அமைப்பும்
நடன உடலும் கொண்ட பெண்களைத் தேர்வது சுலபமானதாக இருக்கவில்லை.என்னுடைய நாடகங்களுக்கு
அடிப்படையாக நான் பெரும்பாலும் க்ளாசிகல் கதையாடல்களையே தேர்வு செய்கிறேன்.அவைகளில்
சமகால நுண்ணுணர்வுக்கான தளங்களை முன்னெடுப்பதே என்னுடைய நாடக செயல்பாடாக உள்ளது.ஒரு
நிகழ்தளத்தில் காப்பியங்களின் மறுவாசிப்பு என்பது இன்று உலகம் முழுவதும் முக்கிய அரங்க செயல்பாடாக
உள்ளது.அத்தகை நாடகங்களுக்கு இசையும் நடனமும் ஒரு வலுவூட்டும் அழகியல் பின்புலங்களாக இருந்து
வருகின்றன.

நவீன நாடகத் தளத்தில் செயல்படும் எனக்கு இத்தகைய நாடகங்களுக்குரிய நடிகர்களைத் தேர்வு செய்வது
என்பது எப்போதும் கடினமான செயலாகவே உள்ளது.நவீன நாடகத்தில் செயல்படும் கலைஞர்கள் பெரும்பாலும்
க்ளாசிகல் நாடகங்களுக்கு தேவையான இசை நடனப் பயிற்சி கொண்டவர்களாக இல்லை.அதனால் இத்தகைய
நாடகங்களுக்கு க்ளாசிகல் அடிப்படை கொண்ட நடிகர்களையே நாடும் நிலை உள்ளது.ஆனால் இக்கலைஞர்கள் நவீன நாடக அறிமுகம் பெற்றவர்களாகவோ,தாங்கள் பெற்ற கலைத் திறன்களின் நவீன பிரயோகங்கள் குறித்த பார்வை அற்றவர்களாகவோ உள்ளனர்.முக்கியமாக இலக்கிய வாசிப்பு மற்றும் நவீன சொல்லாடல்கள் குறித்த பரிச்சயங்கள் அற்றவர்களாக உள்ளனர்.இலக்கிய அடிப்படையும்,நுண்ணுணர்வும் தாங்கள் தேர்ந்துள்ள கலை
செயல்பாடுகளுக்கு மேலும் வலுவூட்டும் என்கிற பார்வை அவர்களிடம் இல்லை.இவை இரண்டிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளதால் அவர்களைக் கண்டடைவது என்பது எனக்கு ஒரு
தொடர்ந்த தேடலாகவே உள்ளது.

இந்த பிரச்னையை ஒருவகையில் சமாளித்து இந்த நாடகத்தைத் துவக்கியிருக்கிறேன்.கவிதை,இசை,நடனம்
என ஆண்டாளின் உலகத்தில் ஊடுறுவிச் செல்லும்போது நாடகத்தின் வடிவம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
நாடகத்தில் வரும் ஆண்டாளின் ஒரு கவிதை-
என்புருகியின வேல்நெடுங் கண்கள்
இமைபொருந்தா பலநாளும்
துன்பக்கடல்புக்கு வைகுந்தனென்பதோர்
தோணிபெறாது உழல்கின்றேன்
அன்புடையாரைப் பிரிவுறுநோயது
நீயுமறிதி குயிலே
பொன்புரை மேனிக்கருள கொடியுடை
புண்ணியனை வரக் கூவாய்.

வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து / நிஷா மன்சூர்

கவிஞர்  நிஷா மன்சூர்

கவிஞர் நிஷா மன்சூர்

****
ஒருமுறை திருவண்ணாமலைக்கும் அரூருக்கும் இடைப்பட்ட தண்டராம்பட்டு எனும் சிற்றூரை மாலைத்தொழுகை நேரம் கடக்க நேரிட்டது.பள்ளியைத் தேடித் தொழுதுவிடலாம் என்று பைக்கில் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனிடம் மசூதி எங்கிருக்கு தம்பி என்று கேட்க,அவன் தெரிலண்ணா என்றுவிட்டு விரைந்தான்.பின்னர் ஜோடிபோட்டுக்கொண்டு எதிர்ப்பட்ட மூவரிடம் கேட்கலாமென்றால் அவர்கள் நெருங்கும்போதே டாஸ்மாக் வாடை காற்றில் ஆக்ரோசமாகக் கலக்க,இவங்ககிட்ட கேக்க வேணாம்ப்பா என்று முன்னகர்ந்து சாலையோரம் புர்கா அணிந்து நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெரியம்மாவிடம் கேட்டபோது,
” திருவண்ணாமலை ரோட்டாண்ட போனீங்கன்னா லெஃப்ட்ல ஒரு ரோடு வரும் அது உள்ற போனா ஒரு பிரிட்ஜத் தாண்டுனதும் இருக்கு” என்றார்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் சென்றபிறகும் பாலமேதும் வந்தபாடில்லை.அடுத்திருந்த பெட்ரோல் பங்க்கில் விசாரித்தபோது “இந்தாண்ட ஒரு கிலோமீட்டர் போனா இருக்கு,இல்லேன்னா நீங்க வந்த ரோட்டுலயே போனா தண்டராம்பட்டுலயும் இருக்கு” என்றாள் அங்கிருந்த சிறுமி.மீண்டும் வந்தவழியே திரும்பியபோது தாடிவைத்த ஒரு குடும்பஸ்தர் பைக்கில் புர்கா அணிந்த இரு பெண்குழந்தைகளுடன் சென்று கொண்டிருந்தார்.அவரை மறித்துக் கேட்டபோது ” என்னை ஃபாலோ பண்ணுங்கோ பாய்” என்று முன்னே சென்றார்.
அவர்வழி சென்றபோது நாங்கள் வந்த ரோட்டுக்கு இடதுபக்கம் மறைவாக ஒரு சிறுபாதை சரேலெனப் பிரிந்தது.அதைத்தான் அந்தப் பெண்மணி சொல்லியிருக்கிறார், நாங்கள் கவனிக்காமல் மெயின் ரோட்டிலேயே சென்றிருந்திருக்கிறோம்.

கொஞ்சதூரத்திலேயே ஒரு சிறு சந்தைக் காண்பித்து “கடைசீல இருக்குங்க மசூதி” என்றுவிட்டு நன்றியையும் புன்னகையையும் பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றார். அந்தச் சந்தின் கடைசியில் பள்ளி இருந்தது.ஆனால் கேட் இழுத்துச் சாத்தப்பட்டு பூட்டப்பட்டிருந்தது.சமயங்களில் சில பள்ளிகளில் பூட்டை வெறுமனே பூட்டிவிட்டு தாழ்ப்பாளைத் திறந்து வைத்திருப்பார்கள்.பரிசோதித்துப் பார்க்கையில் அப்படியெல்லாம் இல்லாமல் தெளிவாகப் பூட்டியிருந்தார்கள்.தலை முக்காடிட்டு ஒரு இளம்பெண் ஒருகையில் குழந்தையுடனும் இன்னொரு கையில் குழந்தைக்கான சோற்றுக் கிண்ணத்துடனும் வந்துகொண்டிருக்க ” என்னம்மா மசூதி பூட்டியிருக்காங்களேம்மா” என்றேன்.
“நமாஸ் படிச்சுட்டு ஹஜ்ரத் பூட்டிட்டு போயிட்டிருப்பாரு” என்றாள் அந்தப்பெண்.
” எங்களை மாதிரி வழிப்போக்கருங்க கொஞ்சம் லேட்டா வந்தா எங்கம்மா நமாஸ் படிக்கறது,உள்ள போறதுக்கும் வேற வழி ஏதும் இருக்கா..??இல்லன்னா வேறு யார்கிட்டயாவது ஸ்பேர் சாவி இருக்கா இவ்வளோ பெரிய மதில் சுவரா இருக்கே ஏறியும் குதிக்க முடியாதேம்மா” என்றதுக்கு
” அதெல்லாம் கெடையாது, ஒரு தடவ மைக் காணாமப்போச்சு அது அப்புறம் பைக் காணாமப்போச்சு அதுனால இப்பல்லாம் நமாஸ் படிச்சதும் பூட்டிடறாங்க” என்றாாள்.
காருக்கு வந்து தண்ணீர் குடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு கொஞ்சம் பின்பக்கம் லக்கேஜ்களை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு கிளம்பும்போது பார்த்தால் அந்தப்பெண் தன் சோற்றுக்கிண்ணத்தை காரின் பேனட்டில் வைத்துவிட்டு மடியிலிருந்த குழந்தைக்கு வேடிக்கை காண்பித்தபடி சோறூட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
” ஏம்மா பதினாலு லட்ச ரூபா காரு உம்புள்ளைக்கு சோறு வைக்கற ஸ்டேண்டாம்மா,இதுக்கு நீ ஆயிரம் ரூபா ஃபீஸ் கொடுக்கணும் இப்போ” என்றேன் சிரித்தபடி.
” ஆய்ரம் ரூபா போதுமா,ஐயாயிரமா வாங்கிங்கண்ணா” என்று வெட்கப் புன்னகையுடன் சோற்றுக் கிண்ணத்தை எடுத்து நகர்ந்தபோது மடியிலிருந்த குழந்தை என்னைப் பார்த்து கெக்கலிபோட்டுச் சிரித்தது .வானில் ஒளிர்ந்த முழுநிலவு வெளிச்சத்தில் குழந்தையில் ஈர உதடுகளிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்ந்து மின்னின.

நேரம்தான் எல்லோரையும் பாடாகப் படுத்துகிறது. எதற்கும் நேரமில்லாதது போல பாவனை செய்துகொள்வது நாகரீகமாகவே மாறிவிட்டது.

ஒரு சுருக்கு வழியில் தினமும் கடக்கும் ஒரு எளிய ஈமுகோழி கொட்டகைக் காவலாளியிடம் ஈமுகோழிகள் அளிக்கும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வருமானம் குறித்துக் கேட்கவேண்டும் ஒருநாள் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படிக் கேட்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பளிக்காமல் சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தக் குடிசையும் அகற்றப்பட்டு கொட்டகையையும் சிதிலமாகிக் கிடந்தது

அடுத்திருந்த சின்னஞ்சிறு கிராமமொன்றில் இடப்புறம் என்னமோ சுவாமிகள் என்று மிச்சமான பெயிண்ட்டில் எண்ணெய் டின்னில் எழுதப்பட்ட சிறு குடிலில் ஒரு வயதான பெண்மணி அமர்ந்திருப்பார்.சமயங்களில் அவரை கண்ணுக்குக் கண் சந்திக்க நேர்ந்தால் புன்னகைத்த முகத்துடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி ஆசிர்வதிப்பதுபோல சைகை செய்வார்.நவீன கார்ப்பரேட் சுவாமிஜிகளின் அதீத பாவனைகளின்றி இயல்பான கிராமத்துக் குறிசொல்லியின்/ சாமியாடியின் உடல்மொழியுடன் காலில் ஏதோ நோவுடன் தத்தித்தத்தி நடக்கும் நெற்றி முழுக்க திருநீறணிந்த அந்த பெண்மணியை என்றாவது ஒருநாள் வாகனத்தை நிறுத்திச் சந்தித்து ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி கைச்செலவுக்குப் பணமோ அல்லது போர்வை சேலை எதாகிலுமோ கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு. நேர நெருக்கடியில்லாத அந்த ரிலாக்ஸான நாள் வராமலே போய்விட்டது.
கடந்த சில வாரங்களாக அந்தச்சிறு குடில் பூட்டப்பட்டு குப்பைகளண்டிக் கிடக்கிறது. அந்தக் குறிசொல்லி இறந்து மாசக்கணக்குல ஆச்சே என்று யாரும் சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பதட்டமாக இருக்கிறது.

யாரைக் கடக்கிறோம் எதனைக் கடக்கிறோம் என்கிற புரிதல் இல்லாமலேயே வாழ்வின் நுணுக்கமான நெகிழ்வான எல்லாப் பகுதிகளையும் கடந்துசென்று கொண்டிருக்கிறோம்.என்றாவது ஒருநாள் ஏக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது வெறுமையின் நிராதரவில் அரவமற்றுக் கிடக்கும் நெடுஞ்சாலையை மட்டும்தான் பார்க்கமுடியும் என்று தோன்றுகிறது.

#வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து……

சூரர்பதி கவிதைகள்

download (31)

1.வலசை

======

பன்னெடுங்காலமாக விதிக்கப்பட்டிருப்பது இந்தப்பாதைதான்

எனக்கும் இந்த சூரியனுக்கும்

சத்தியத்தைத் தேடும் பாதையற்ற பயணமில்லை

பிழைப்பு நாடும் அன்றாடம்தான்

ஒரு நாளும் ஒரு குழந்தைக்கும் கையசைத்ததில்லை

வழித்துணையாய் ஒருவரும் ஏற்பில்லை

எதையும் பிரசவிக்காத நிலங்களின் மௌனம் திகைப்பூட்ட

காலை முதல் மாலை வரை

மலைகளை கலைத்து அடுக்குகிறேன்

எருக்கிலையில் ஓளிந்திருக்கும் சீமத்தம் வண்டுகளைத் தவிர

வழியெங்கும் இறைந்து ஓலிக்கும் சீத்தளாங் குருவிகளைத்தவிர

ஆறுதலாய் முளைத்துள்ள புற்களைத் தவிர

ஆயிரமாயிரம் பார்வைக்கரங்களை வீசீக்கொண்டேதான் செல்கிறேன்

பாழடைந்த வீடுகளின் இண்டு இடுக்கின் இருளைத் தாண்டி

பார்வைக்கரங்கள் பீதிக்குள்ளாகித் திரும்புகின்றன

பள்ளிகளின் கோரஸும்

கோயில்களின் பஜனையும்

கட்சிகளின் கோஷங்களும்

வானை முட்டி என்னை எட்டுகிறது

நீர் வற்றியும் காத்திருக்கும் கொக்காய்

என்னினிந்த பாதைதான்

எத்தனை குழிகள் மேடுகள் பள்ளங்கள் சரிவுகள்

அன்றாடங்களை அன்றாடங்களே அன்றாடமும் உற்பவிக்குமிந்த

சூரியனை துணைக்கழைத்து

ஓரேயோரு நாளாவது சுடுகாட்டில் வண்டியை நிறுத்தி

கரமைதுனம் பழக வேண்டும் – அப்போதாவது இந்த

வாழ்வு சுவாரசியமளிக்கிறதா என்று.


2. யாப்புக்குள் அடங்கா வாழ்வு

1

கண்ணில் நிறையுது வானம் – அதன்

கீழே உறைவது அடவி – அதன்

உள்ளிருந்து கேவுவது மயிலின் அகவல்

ஓரத்தே தெரிவது ஒரு குளம்

அங்கே துணிகளை வெளுப்பது வண்ணாத்தி

ஆங்கே அலை உசுப்பி கெளுத்தி – ஓரத்தே

நுணல் நிரம்பி ஓய்வெடுப்பது நீர்ப்பாம்பு

2

யாப்புக்குள் அடங்கா வாழ்வு

துள்ளத் துவள

தற்செயலாய் அணில் பிள்ளையை

பிடித்து விட்டது காகம்

கால்களுக்குள் இடுக்கி

குதறிக் குதறி

இதோ இந்த நண்பகலை

உண்டு பசியாறத் தொடங்கிவிட்டது

3

இதோ இந்தக் கவிதையின்

தாழ்வான மின்கம்பியில் கூடுகட்டி

அந்தரத்தில் ஊசலாடும் சிலந்திதான் என்ன செய்யும்

மழை பிசுபிசுத்து தூறி

இருள் கவியும்

இந்த மாலை ஒரு சாம்பல்மேடு

வயதேறிய பறக்க இயலா கினிகோழியே

மரத்தின் மேலிருந்து துயர சிம்பொனி ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது

முள்காட்டில் கைவிடப்பட்ட பூனைக்குட்டியாய்

இந்த இரவுக்கு இதுபோதும்

இதயத்தின் மீது பாறாங்கல்லை ஏற்றி வைக்க

4

என் செல்வக்குழந்தையே

இனிய பொன்வண்டே

செல்வ மூசே

பிரிய தேசமே

உன்னை அருகணைந்து விட்டேன்

பதறாதே உன்னைச் சமீபிப்பேன்

உன் பிஞ்சுப்பாதம் தொட்டுத்தூறுவேன்

அதுவரை கண்ணுறங்கு மகளே

சுழிக்கும் உன் அதரச் சுனையில் மீள

வரும் வழியில்தான் பார்த்தேன்

எனையீன்ற குட்டி நாயொன்றை

இந்தத் தார்ச்சாலை கூளமாக்கி புசிப்பதை

==

ரெட்டைவால்குருவி ( குறுநாவல் ) – ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ஆத்மார்த்தி

ரெட்டைவால்குருவி

1
இந்தக் கதையின் நாயகன் பெயர் ராஜராஜசோழன்.அவன் பிறந்த வருடம் 1970.அவருடைய தந்தையும் தாயும் அன்பில் குலாவியதன் எட்டாவது சாட்சியம் சோழனாகப் பிறப்பெடுக்க நேர்ந்தது.இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் நாலு அண்ணன் மூணு அக்காள்கள் என்று எப்போதும் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்த வீட்டில் கடைக்குட்டி என்பதால் அவரொரு விளையாட்டுப் பொம்மையாகவே வளர்ந்தார்.செல்வந்தத்துக்குக் குறைவில்லை என்பது ஒரு பக்கம்.அவருக்குப் பின்னால் அந்த வீட்டில் குழந்தை ஏதும் பிறக்கவில்லை என்பதால் அவரது வருகைக்குப் பிற்பாடு எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் தன் நிலை என்பது ஒரு கடைக்குட்டி என்றே பார்க்கப்படுவதை அவர் உணர்ந்து கொண்ட போது ராஜராஜசோழனுக்கு வயது பதினாறு ஆகி இருந்தது.
சோழன் அந்த வருடம் தான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி எழுதி பெருத்த தோல்வி ஒன்றை அடைந்திருந்தார்.அந்த ரிசல்ட் மே பதினாறாம் தேதி வெளியாகி இருந்தது.தன் தோல்வி துக்கத்தை இரண்டு தினங்கள் கொண்டாடி விட்டு பதினெட்டாம் தேதி தான் வெளியே வந்தார் சோழன். தமிழில் மாத்திரம் எழுபத்து ஏழு மார்க்குகள் வாங்கிய சோழன் ஆங்கிலத்தைத் தன் உயிர் மூச்சைக் கொண்டு எதிர்த்திருந்தார்.வெறும் ஏழு மார்க்குகள் தான்.அதும் அந்தப் பட்டியலிலேயே கம்மி மார்க்குகள் அந்த ஏழு தான்.கணக்கு அவருக்கு வருமா வராதா என்பதைப் பற்றிய பிணக்கு அவருக்கு இருந்தது.அதில் முப்பத்தோரு மார்க்குகள் பெற்றிருந்தார்.ஒருவேளை கூட்டல் மிஸ்டேக் ஆகியிருக்கும் என்று ஒரு தரப்பாரும் இல்லை இல்லை.இது பரீட்சைகளைத் திருத்துவதில் ஒரு மெத்தட் என்று ஒரு தரப்பாரும் பேசினர்.அவர்களது சொந்த ஊரான நல்லூர்க்கோட்டையில் அதுவரைக்கும் எத்தனையோ பேர் எசெல்ஸி எழுதிப் பாஸ்களும் ஃபெயில்களும் ஆகி இருந்தாலும் இப்படி முப்பத்தி ஒரு மார்க்கு வாங்கி ஃபெயிலான ஒரே ஒருவராக சோழனைத் தான் சுட்டினர்.அதனாலேயே சோழன் இன்னம் நாலு மார்க்குக்குப் படிக்காமல் போனது பெரும்பிழை என்று வாதிட்டனர்.இன்னொரு தரப்பு இது அதிகார வர்க்கத்தின் ஆணவம் என்றது.இதைக் கேட்டதும் சில்க் ஸ்மிதா படத்தை மறைத்துக் கொண்டு சிங்கப்பூர் சலூன் பெஞ்சியில் அமர்ந்தபடி அப்படித் தனக்கு ஆதரவான பெரும் கூற்றினைப் பகர்ந்தது யார் என்று ஆவலோடு பார்த்தார் சோழன்.
அதான் நான் சொல்லிட்டேன்ல..?அவம் பாஸ் தாம்லே..அவன் விதி அவனோட பேப்பர் போய்ச்சேர்ந்த எடம் கெரகம்குறேன்.அந்த வாத்திக்கு பொஞ்சாதிக்கும் சண்டையா இருந்திருக்கும்.அவன் சின்ன வயசில எத்தனை டேக்கு வாங்குனாம்னு யாரு கண்டது..?அதுமில்லாட்டி தங்கத்துக்கு பதிலா கவரிங்க சாட்டிருப்பான் மாமன்மச்சினன்..அங்கன எதுத்து பேச வக்கில்லாம இந்தப் பய்யன் பேப்பர்ல காட்டிட்டான் அவனொட கோபத்தை..அதாம்லே விசயம் என்றார் ஆர்ப்பாட்டமாக..
எலே இங்கன வாடா எட்டாவதா பொறந்தவனே என்று அழைத்ததும் போய் நிற்க வேண்டியதாயிற்று.அவன் கேட்காமலேயே அவன் வழக்கை எடுத்து வாதிட ஆரம்பித்திருந்தவர் வேறு யாருமில்லை.சோழனின் அப்பாவோடு பியூஸி வரை படித்த கார்மேகம்.நல்லூர்க்கோட்டைக்கு அருகாமை நகரமான உலகளந்த ராஜபுரம்என்கிற ராஜபுரம் கோர்ட்டில் பேர் போன வக்கீலான சம்சுதீன் அகமதுவின் ஆஸ்தான குமாஸ்தா என்கிற பதவியில் பல காலமாய் இருந்து வருபவர் என்பதால் நல்லூரில் அவருக்கு சம்சுதீன் அகமதுவிற்கு நிகரான சபை மரியாதைகள் கிட்டி வந்தன.
உங்களுக்குத் தெரியாதா..?எவ்ளோ பெரிய ஆளோட இருக்கீர் என்று கும்பிடுவார்கள்.சம்சுதீன் பாய்க்கு சற்றும் தெரியாமல் அந்தக் குறுநிலத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தார் கார்மேகம்.அதாவது நல்லூர்க்கோட்டைக்குள் நுழைந்து விட்டாரானால் தானொரு வக்கீல் என்ற எண்ணம் கூட அல்ல தானொரு ஜட்ஜ் என்ற எண்ணம் தான் அவருக்குள் மேலோங்கும்.அவர் அப்பியர் ஆகிறார் என்றால் பெரும்பாலான வழக்குகள் அவரிடமே சரண்டர் ஆகும்.நீங்க சொல்றது தான் சரி என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டு அவருக்குள்ளேயும் ஆமாம்ல நாஞ்சொல்றது தான் சரி என்றே தீர்மானமாயிருந்தது.வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் மாத்திரம் தான் அவர் நல்லூருக்கு வருவார்.,கார்மேகமும் பெரிய சம்சாரி தான்.வசதி கொஞ்சம் சோழன் குடும்பத்தை விடக் குறைச்சல்.ஆகவே விவசாய வியாஜ்ஜியங்களில் கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பார்.எலே என்னை ஏமாத்த பாக்குறியா..?இத்தனை மாமரம் இத்தனை மாங்காய் எதும் தப்பக் கூடாது தெரியுதா என்று அதட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா ஆண்டவரே என்று குத்தகை தாரன் சொல்லும் வரை அவனை சந்தேகப் பட்டுவிட்டு அதுக்கில்லடா ஈஸ்வரா போன வாரம் ஆழ்வார் அக்ரகாரத்துலேருந்து பங்கஜம் மாமி வந்து மாயெலை வாங்கிட்டு போனாங்களா இல்லையா..?அது கணக்குலயே வர்லியே என்று சன்னமான குரல்ல கேட்க என்னங்கய்யா சும்மா பறிச்சிட்டு போன மா எலைய எண்ணனும்னா சொல்றீக என்று திருப்ப அடப்பாவி எட்டணாவாச்சும் வாங்கிருக்க வேண்டாமாடா என்று அங்கலாய்த்தவர் இனிமே யாராச்சும் கேட்டா மா எலை எட்டணா வெலை குடுத்தாத் தான் தருவேன்னு கண்டிப்பா சொல்லிடு என்று அவனை ஒருதடவை மா இலைகளை ரெண்டு மூணுதடவை எனப் பார்த்துக் கொண்டே இதுகளை எல்லாம் எப்படிக் கணக்கு வச்சிக்கிறது என்று தன்னை நொந்தபடி திங்கட்கிழமை அதிகாலை கிளம்பி ராஜபுரம் செல்வார் கார்மேகம்
தோட்டத்தைப் பராமரிக்கிறவனுக்கு சமர்த்துப் போதாது என்பது அவரது முதல் நம்பிக்கை.மாவிலைக்கும் ஒரு விலை உண்டு என்பது இரண்டாவது.எப்படியானாலும் தனக்குப் பிதுரார்ஜிதமாக வழங்கப்பட்ட ஏழு ஏக்கர் நிலம் அதன் உள்ளே இருக்கக் கூடிய ஆழத்தின் மறுபகுதி உலகத்தின் எந்த நாட்டின் எந்த இடத்தின் ஏழு ஏக்கரைப் போய்ச் சேர்கிறதோ அதுவரைக்குமான கனிம வளம் தாதுக்கள் எரிவாயு பெட்ரோல் டீஸல் க்ரூடாயில் என எல்லாமும் தனக்குத் தான் சொந்தம் என்பது அவரது மூன்றாவது மாபெரும் நம்பிக்கை.மேலும் அந்த ஏழு ஏக்கருக்கு சமமான வானமும் அவருடையது தானே..?தனக்குச் சொந்தமான பல கோடி பெறுமிதமுள்ள அந்த நிலத்திலிருந்து கிடைப்பது எதுவானாலும் அது சொற்பசொச்சம் தான் என்பது குறித்து மாபெரும் அங்கலாய்ப்பு அவருக்குள் உண்டு.அதன் விளைவாகவே கிடைத்த வரைக்கும் லாபம் என்று அலைவார்.எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள் இந்த மா இலையிலிருந்து தைலம் சோப்பு என்று எதாவது உருவாக்கத் திராணி இருக்கிறதா.?மட சாம்பிராணிகள் என்று உரக்க வைதார்.யாரை வையுறீய என்று சேர்மக்கனி எதிர்த்துக் கேட்டாள்.கார்மேகத்துடன் வாழ வந்த இல்லற நல்லாளான சேர்மக்கனிக்கு எப்போதும் ஒரே நம்பகம் தான்.அது கார்மேகத்துக்குத் துப்புப் பற்றாது.அல்லது துப்பே கிடையாது என்பது அது.
உன்னை இல்லட்டீ.நா கெடந்து மொனகுறேன் என்றதும் சமாதானமாகாமல் எங்க வீட்டாளுகளை வையுறதே உங்களுக்கு ரசமாப் போச்சி என்று விளக்குமாற்றை அதனிடத்தில் இருத்தி விட்டு வெடுக்கென்று தோளில் முகத்தை வெட்டியவாறு உள்ளே போனாள்.அடுத்து காப்பி தரவேண்டிய ஸ்தானாதிபதியாக சேர்மக்கனி இருந்தபடியால் அவசரமாக ஒரு சமாதானத்தை உண்டுபண்ண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த கார்மேகம எடீ நாஞ்சொன்னது எதெதையோ கண்டுபிடிக்கிறாங்கியள்ல அந்த விஞ்ஞானிகளை.உன் சொந்தக்காரங்களை இல்லட்டீ என்றார்.இதை இறைஞ்சுகிற பிரார்த்தித்தலாய்த் தான் சொன்னார்.அதற்கு காப்பியை ஆற்றிக் கொண்டே எதிர்ப்பட்ட மனையரசி க்கும்…எல்லாந்தெரியும் என்னை வாயடைக்க எதாச்சும் ஞானி கோணின்னு பேசிடுவீகளே என்று மேலும் கோபத்தோடு அவர் முன் வட்டையையும் தம்ப்ளரையும் வைத்து விட்டுக் கிளம்பினாள்.

இனி அவளைச் சமாதானம் ஆக்க நேரம் பிடிக்கும் என்பதை தன் அத்தனை வருஷ சம்சார அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்து கொண்ட கார்மேகம் சரித்தான் கெளம்பி சாவடிப் பக்கம் சென்று வரலாம் என வந்தார்.அவருக்கு எப்போதெல்லாம் மனசு ஈரங்குறைந்து நடுக்கம் கொள்கிறதோ அப்போதெல்லாம் தன்னை வணங்கும் ஊர்ச்சாவடிக்கு வருவதும் சார்ஜ் செய்து கொள்வதுமாய் பல வருடங்களை அப்படித் தான் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.இன்னிக்கு என்னவே ப்ராது எனக் கேட்காத குறையாய் வந்ததும் வராததுமாய் சின்னப்பய்யன் .ராஜராஜசோழனது பத்தாப்பு மார்க்கு குறித்த பஞ்சாயத்தில் நுழைந்து தான் அப்படியொரு அதிரடி ஸ்டேட்மெண்டை தந்து சூழலைத் தகர்த்தார்.
உங்கொப்பன் எப்படி சவுக்கியமா என்று கேட்பதன் மூலமாய்த் தனக்கு நெடுநாள் வேண்டப்பட்டவன் எதிரே நிற்கும் குமரன் என்பதை ஊருக்கு உணர்த்தினார்.அவனை அடையாளம் தெரியாத சிலரும் கூட ஓரிரு புன்னகைகளை நல்கினர்.அது சோழனுக்கு பெரும் கூச்சத்தை உண்டாக்கிற்று
நல்லா இருக்கார் மாமா என்ற சோழன் சரி நா கெளம்புறேன் என்றான்.இர்றா போலாம்.நாஞ்சொல்றது புரியுதா..?மத்த எல்லாத்துலயும் பாஸ் ஆன நீ சரியா கணக்குல அதும் முப்பத்தொண்ணு எடுத்திருக்கேன்னா என்ன அர்த்தம்..?திருத்தினவன் சரியாத் திருத்தலை.எளவு எட்டு மார்க்கை குறைச்சு இருபத்தியேளுன்னு போட்டிருந்தான்னா சரி பெயிலுன்னு சமாதானம் ஆகலாம்.இல்லை நாலைக் கூட்டி பாஸ்னுல்ல போட்டிருக்கணம்..?இவன் பாக்கெட்டுலேருந்தா தாரான்..?இன்னம் ரசிக்கத் தேடிருந்தாம்னா எதாச்சும் எடங்கள் இல்லாமயா போயிருக்கும்.?பரீச்சப் பேப்பரை கருணையோட பார்த்தா நூத்துக்கு எரனூறு மார்க்குக் கூடத் தரலாம்..எல்லாம் கெரகம் காலநேரம் சரியில்லாட்டி இப்படித் தான் நடக்கும்.நீ விடக் கூடாது.உங்கப்பன் கிட்ட சொல்லி மறு கூட்டுக்கு அப்ளை செய்யி..எல்லாம் நல்ல ரிசல்ட் வரும்.நம்பிக்கையா இருக்கணும் என்ன எனும் போது அவர் தான் லேசாய்த் தழுதழுத்தார்.அந்தக் காலத்தில் பியூசி ரெண்டு அட்டை வாங்கிய தன் ஜாதகம் அவருக்கு தோணிற்றோ என்னவோ.

கல்லுளி மங்கன் போலத் தான் நின்று கொண்டிருந்தான் சோழன்.தமிழ்ல எவ்ளோ என்றார் கார்மேகம்.எழுபது மாமா என்றான்.குரல் ஜாக்கிரதையாயிற்று.கணக்கில் காய்த்ததும் தமிழில் பழுத்ததும் இருவேறு நிஜங்கள்.இனி மிச்ச மூணு சப்ஜெக்டுக்குள் போனால் தன் லட்சணம் நல்லூர்க்கோட்டை முச்சூடும் பரவிக் கெடுமே என்று பதற்றமானான்.இன்னொரு பக்கம் நாம சொல்லாட்டி அட்டையை வாங்கியா பார்க்கப் போறாங்க..?சும்மா மிச்சத்துல எல்லாம் பாஸ்னு சொல்லிட வேண்டியது தான் என்று முடிவு செய்தான்.
இங்கிலீசுலே என ஆரம்பிக்கும் போது சரியாக ஜீப் வந்து நின்றது.வக்கீல் சம்சுதீன் பாயின் அலுவலக ஜீப்பை அவரது ட்ரைவர் மணி கொணர்ந்திருந்தான்.
ஐயா வரச்சொன்னாவ என்றான்.சொற்சிக்கன மணி அவன்.
இவர் எதும் பேசாமல் எல்லாரையும் பொதுவாய்ப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தவாறே ஜீப்பில் முன்பக்கம் ஏறிக் கொண்டார்.வழக்கமாக எப்போதும் எந்த ஸ்டாஃபாக இருந்தாலும் ஜீப்பில் முன் ஸீட்டில் ஏற மாட்டார்கள்.கார்மேகமும் அப்படித் தான்.இருந்தாலும் மணியை அப்பைக்கப்போது சிகரட் எல்லாம் தந்து தயாரித்து வைத்திருந்தார்.தனக்கு அனுசரணையாக ஒருவன் வேண்டும் அதும் அய்யாவின் ஆஸ்தான வாகன ஓட்டி மணி தன் ஆளாக இருக்கணும் என்பது அவரது கனவின் திட்டம்.அதனால் தன் ஊரிலிருந்து ராஜபுரம் செல்லக் கிளம்புகையில் முன் பக்கம் ஏறிக் கொள்வார்.ஊர் தாண்டியதும் சரியாக ஒரு மைல் தாண்டியதுமே ஒண்ணுக்கிருக்கணும் என்று மரத்தடி எங்கேயாவது நிறுத்தி விட்டு பின்னால் மாறிக் கொள்வார்.எதற்குமே ஏன் எனக் கேட்க மாட்டான் மணிப்பயல்.ஊரார்கள் கண்ணுக்கு ஏதோ சம்சுதீன் பாய்க்கு அடுத்த ஸ்தானாதிபதி கார்மேகம் என்றாற் போல தோற்றமளிக்கும்.அது தானே அவர் லட்சியம்.
நல்லவேளை கிளம்பினார் ஹப்பா என்று தனக்குள் மூச்சு விட்டுக் கொண்ட ராஜராஜசோழனுக்கு அடுத்த கண்டம் பகவதியண்ணன் ரூபத்தில் வந்தது.
நீ எங்கப்பே இருக்க உன்னை உங்கப்பார் உடனே அளச்சிட்டு வரச்சொன்னார் என்றதும் சட்டென்று நியாபகம் வந்தவனாய் நா அப்பறம் வரேன்.முடி வெட்டணும் என்று
சிங்கப்பூர் சலூனுக்குள் நுழைந்து முதல் ரொடேசன் சேரில் அமர்ந்து கொண்டான்.கட்டிங்கா சேவிங்கா என்று பழக்க தோசத்தில் கேட்டான் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்தவன்.இவன் ஙே என விழிக்க முதலாளி கிட்டு வந்து அவனை சிவபார்வையால் எரித்துவிட்டு கேக்கான் பாரு கொளந்தை கிட்ட என்றவாறே உக்காரும் துரைவாள்..இதோ வந்தாச்சி என்று சொல்லி விட்டு கத்திரி இத்யாதிகளை எடுக்க உள்பக்கம் சென்றார்.
கண்ணாடியில் இன்னமும் பெரிய தோற்றத்துக்கு வந்துசேராத தன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த சோழன் திடீரென்று ஒலித்த ரேடியோ செய்தியால் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.
தமிழ்நாட்டில் அசாதாரணமான அரசியல் சூழல் நிலவுவதாக அரசியல் நோக்கர்கள் தெரியப்படுத்துகிறார்கள்.திராவிட முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் கருணாநிதி எம்.எல்.சியாக இருப்பதாலேயே மேலவையைக் கலைத்திருப்பதாகவும் இது முழுவதுமாக அதிமுக அரசின் விஷமத்தனம் என்றும் பேராசியர் அன்பழகன் உள்ளிட்டோர் கண்டனம் தெரியப்படுத்தினர்.இது குறித்து செய்தியாளர்களிடம் பேசிய முதலமைச்சர் எம்ஜி.ராமச்சந்திரன் இது நெடுங்காலமாக பரிசீலிக்கப் பட்ட ராஜாங்க முடிவு என்றும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக எடுக்கப் பட்டதில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.வேறொரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் திரு கருணாநிதி உள்ளிட்ட யாரும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று சட்டப்பேரவைக்கு வருவதைத் தான் ஆட்சேபிக்கவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.இது குறித்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி…..”
இவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே தன் அலங்காரவித்தையைத் தொடங்கினார் கிட்டு.
எதிரே வாசலுக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த பரசுராமன் வாத்தியார் என்னமா பதில் சொல்லிருக்கார் பார்த்தீங்களா என்றார்.கிட்டு திமுக அனுதாபி என்னத்தை வாத்தியாரு.?வாத்தியாருன்னா ஒழுங்கா நேர்மையா மார்க்கு போடணும்வே.எடுத்த மார்க்கை குறைக்கிறதா நல்ல வாத்திக்கு அளகு..?என்ன இருந்தாலும் கருணாநிதி எம்மெல்சியா இருக்கச்சே மேலவையைக் கலைச்சது எந்த வகையிலயும் நாயமில்லை.நாளைக்கு ஒர்த்தருக்கொருத்தர் முளிச்சிக்கிடணும்ல..?ஒரு நட்புக்காகவாச்சும் இப்பிடி பண்ணாம இருந்திருக்கலாம் என்று லேசாய்க் கலங்கினார்.
அப்போது அங்கே வந்து சேர்ந்த எஸ்.எம்.மில்ஸ் யூனியன் லீடர் ஜேம்ஸூம் சேர்ந்து கொண்டார்.நாங்க மறுபடி வராமயா போவம்..?திரும்பவும் மேலவையைக் கொண்டாந்தே தீருவம்..பார்க்கத் தானே போறீங்க என்று ஆளே இல்லாத திசையில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
சோழனுக்கு எம்ஜி.ஆரும் மார்க்கு கம்மியா போடும் வாத்தியார் என்ற தகவலே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.அதற்கு முன்பே கார்மேகம் சொன்னதிலிருந்தே தனக்கு வழங்கப்பட்ட்ட அநீதியாகவே கணக்கில் தனக்களிக்கப்பட்ட முப்பத்தி ஒரு மார்க்கைக் கருத ஆரம்பித்திருந்தார்.எதிர் வீட்டு ஜக்கு என்கிற ஜகன்னாதனில் தொடங்கி ஜெர்மனி இத்தாலி உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் வரைக்கும் பலரின் பன்னெடுங்காலச் சதி தான் தனக்குக் கணக்கில் இழைக்கப் பட்ட அநீதி என்பது சோழனுக்குத் தோன்றிய நம்பகம்.அதே நேரம் அதை விடக் குறைவாகத் தான் எடுத்த மிச்ச பேப்பர் மார்க்குகள் எந்த நாட்டின் சதித் தலையீடும் இல்லாமல் பெற்ற தன் சொந்த ஜாதக விசேசங்களின் பலாபலன் தான் என்பதையும் அவர் மனம் ஒத்துக் கொள்ளாமல் இல்லை.
முடி வெட்டிக் கொண்டு வேறொரு புதிய மனிதனாக அவதரித்த சோழன் நேரே தன் தந்தை முன் சென்று நின்றார்..வாடா எட்டுக்குட்டி என்றார் தந்தை.அவரது வாஞ்சை சோழனை எரிச்சலூட்டியது.தந்தை மகாலிங்கம் மாபெரிய ரசனைக்காரர்.நல்லூர்க்கோட்டை தாண்டி உலகளந்த ராஜபுரம் வரைக்கும் அவர்கள் குடும்பம் அதிபிரபலம்.எப்படி என்றால் தன் பிள்ளைகளுக்கு மகாலிங்கம் சூட்டிய பெயர்களாலே தான்.
குண்டப்பா விஸ்வநாத் வெங்கட்ராகவன் கவாஸ்கர் மதன்லால் என நாலு அண்ணன்கள்.லலிதா பத்மினி ராகினி என மூன்று அக்காக்கள்.என ஏழுக்கு அப்பால் எட்டாவதாக ஆண் குழந்தை பிறந்ததும் என்ன பேர்வைக்கலாம் என்று நிசமாகவே குழப்பமானார்கள்.தன் விருப்பப் படி கிரிக்கெட் வீரர் பேர்களை வழக்கம் போல முன் வைத்தார் மகாலிங்கம்.இல்லையில்லை தம்பிக்கு நாங்க தான் பேர் வப்பம் என நாலு அண்ணாஸ் ஒரு அக்காஸ் எனப் பேசத்தெரிந்த பேச்சுரிமையாளர்கள் கொடி பிடித்து ஆளுக்கொரு பேரை டப்பாவில் போட்டுக் குலுக்கினர்.அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பேர் தான் ராஜராஜசோழன் எனும் நாமகரணம்.இந்த இடத்தில் தான் படத்தில் பேர் போடும் படலம்.
இதில் தன்னை எட்டுக்குட்டி என்று அழைப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றறியாத சோழன் அப்பா முன் உர்றென்று நிற்க ஏண்டா குட்டி உம்முன்னு இருக்கே..?என்றதும் என்னவோ நியாபகத்தில்
யப்பா எம்ஜி.ஆர் வாத்தியாராப்பா..?என்றார் சோழன்..
அவரை வாத்தியாருன்னு செல்லமா கூப்டுவாங்கப்பா…பள்ளிக்கூட வாத்தியாரு இல்லை.அவரு வாத்தியாருக்கெல்லாம் வாத்தியாருடா என்ற மகாலிங்கம் எம்ஜி.ஆர் பற்றித் தன் மகனுக்கு சொல்லக் கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணிப் பூரித்தார்.
என்னைய எந்த வாத்தியாரு மார்க் கம்மியா போட்டு பெயிலாக்குனாருன்னு தெரிஞ்சுக்க முடியுமாப்பா.?என்றார் சோழன்.
தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற..?
அதை விடுப்பா மறு கூட்டுக்கு அப்ளை பண்ணட்டா?கார்மேகம் மாமா சொன்னாப்டி
மறுகூட்டுக் கூட்டி ஒருவேளை இருக்கிற முப்பத்தி ஒண்ணும் கொறஞ்சிட்டா..?பணம் வேஸ்ட்டு மனசும் வலிக்கும்ல
அதும் சரியாத் தான் பட்டது 1989 ஆமாண்டு மே மாதம் வெளியான எஸ்.எஸ்.எல்.சி ரிசல்டுகள் குறித்து உங்கள் யாருக்கும் எந்தவிதமான அபிப்ராய பேதங்கள் இருக்கலாம் இல்லாமல் போகலாம்.ஆனால் அது ஒரு உலக அதிசயத்தின் தோற்றுவாய்.ஒரே அட்டெம்டில் நாலு பேப்பர்களிலும் நாற்பதுக்கு அதிகமான மார்க்குகள் பெற்றுத் தன் இரண்டாவது அட்டையோடு பத்தாப்பு படிப்பை முடித்திருந்தார் சோழன்.தனது மதிப்பெண் சான்றிதழில் இருக்கும் தன் பெயர் உள்ளிட்ட விபரங்களை எல்லாம் பல முறைகள் சரிபார்த்த பிற்பாடும் கூட நம்பிக்கை வராமல் இது தன் சர்ட்டிபிகேட்டுத் தானா.?இதிலிருக்கும் மார்க்குகள் தனக்கு சொந்தமாய் வழங்கப்பட்டவை தானா என்றெல்லாம் பலவிதமாய் சிந்தித்து அதன் நம்பகத் தன்மை குறித்த எந்தவிதமான முடிவுகளுக்கும் வர இயலாமல் சரி இதான் உண்மையா இருக்கும் போல என்று நம்பத் தொடங்கினான்.

2.ஒருவழியாகப் பதினோறாம் வகுப்பு படிக்கிறதற்காக ராஜபுரம் ஹைஸ்கூலில் விண்ணப்பித்து வக்கீல் சம்சுதீன் பாய் லெட்டர் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக அந்தப் பள்ளியின் சட்ட ஆலோசகர் அவர் என்பது மாத்திரமல்ல.அந்தப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவரும் கூட.அடுத்து பள்ளியின் தலைவராக அவரைத் தான் அன் அபோஸ்ட் ஆக தேர்ந்தெடுக்க உள்ளதாக அப்பா யாரிடமோ ஃபோனில் சொல்லி விட்டு அப்படியான பெருமைகளைக் கொண்ட அவரது சிபாரிசுடன் படிக்கத் தொடங்கி இருப்பதனால் தன் எட்டுக்குட்டி பிரமாதமாக வருவான் என்று தானே சொல்லி விட்டு எதிராளியின் பதில் பற்றி யாதொரு அபிப்ராயமும் கொள்ளாமல் கட் செய்தார்.
ராஜபுரம் ஐஸ்கூலில் நாலாவது க்ரூப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளப் பட்ட சோழன் இயல்பாகவே தன் உயரம் காரணமாக கடைசி பெஞ்சியில் சென்று ஸெட்டில் ஆக அங்கே உடன் வந்தமர்ந்தான் நடேசன்.உன் பேரென்ன எனக் கேட்ட போது நட்டேஷ் என்றான்.இரண்டொரு ஷ் அழுத்தியே சொன்னான்.எழுதும் போது நடேசன் என்று தான் எழுதினான்.பதிலுக்கு தன் பெயரைச் சொன்ன சோழனைப் பார்த்து இதான் நெசம்மாவே உன் பேரா ஆமடா நா என்ன பொய்யா சொல்றேன் என்றதற்கு கோச்சுக்காத…எத்தினியோ பேர் இருக்கு.இதும் ஒரு பேர்னு விட்டுறமுடியுமா..?எம்மாம் பெரிய ராசா பேரு தெரியும்ல என்றான்.அப்போது தான் தன் பெயரைச் சுமக்க முடியாமல் திணறினான் சோழன்.
ஒரு நாள் ராஜராஜ சோழன் நான் என்று பாட்டுப் பாடினான் நடேஷ்.ஏண்டா கிண்டல் பண்றே என்றதற்கு நீ இந்தப் படம் பார்த்ததில்லயா..மோகன் ஒரு புளுகுணி.கல்யாணம் ஆகலைன்னு பொய் சொல்லி ராதிகாவோட காதலாய்டுவாப்ல…அர்ச்சனா மொதல் தாரம்.ஏக தமாஷா இருக்கும்.ஒரே நேரத்ல ரெண்டு பேரும் கர்ப்பமாய்டுவாங்க…என்று கெக்கெக்கே எனச் சிரித்தான்.ரெண்டு பேரும்னா..?என அப்பாவியாய்க் கேட்ட சோழனுக்கு நீ வளர்ந்தியா இல்லை வளராம அதே எடத்துல நிண்டுட்டிருக்கியா எனக் கேட்டவாறே அந்த கணம் முதல் இரு உன்னைய நான் பலவிதமாக் கெடுத்துப் பட்டையக் கெளப்புறேன் என நல்லாசானாக மாறினான் நடேஷ்.
அது முதல் நடேஷே தன் கூட்டுக்காரன் என்றானான் ராஜராஜசோழன்.பன்னிரெண்டாவது வகுப்பு எழுதி எப்படியோ தக்கி முக்கி பாஸ் ஆன பிறகு மதுரையில் அஜ்மா கல்லூரியில் பி,ஏ சேர்ந்தார்கள் இருவரும்.ஆச்சர்யமாய் பீ.ஏ பாஸ் செய்து எம்.ஏ சேர்ந்தது வரை காலம் உருண்டு உருண்டு ஓடியது.
ஆஸ்டலில் தங்கிப் படிக்க வேண்டி இருந்தாலும் எப்போதெல்லாம் லீவு கிடைக்குமோ அப்போதெல்லாம் நல்லூர் போய்விடுவார்கள்.அதில் மாத்திரம் நடேஷூம் சோழனும் ஒரு பொழுதும் முரண்பட்டதில்லை.மற்ற எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு பேரும் சண்டை தான் சச்சரவு தான்.



எம்.ஏ முடித்தது 1996 ஆமாண்டு ஏப்ரலில்.சரி போதும் படித்தது என்றான பின் ஊரிலேயே எதாச்சும் வேலை பார்க்கலாமா எனக் கிளம்பினான்.பெப்ஸி ஏஜன்சி பெட்ரோல் பங்க் சிமெண்ட் டீலர்ஷிப் என பட்டையைக் கிளப்பி வந்த நவரத்தின பாண்டியன் என்ற தொழில்மேதை தன் சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வகிக்க ஒரு தளபதி வேண்டும் எனத் தன் வக்கீலான சம்சுதீன் பாயிடம் அங்கலாய்த்தது ஒரு கிருஷ்ணாஷ்டமி அன்று.அதென்னவோ பாய் அன்றைக்கு ரொம்பவே நல்ல மூடில் இருந்தபடியால் அவர் தன் சொந்தத் தளபதியான கார்மேகத்தை அழைத்து யாராச்சும் நம்பிக்கையான ஆள் இருக்கானாவே எனக் கேட்டது யாருக்கு எப்படியோ ராஜராஜசோழனுக்கு நல்ல நேரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
நம்ம மகாலிங்கம் மகன் ராஜான்னு ஒரு பய்யன் இருக்கான்.நல்லா படிச்சவன்.நல்ல பய்யன் ஒரு கெட்டபளக்கமும் இல்லை அதிர்ந்து பேசமாட்டான்.ஜம்முன்னு இருப்பான் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார் கார்மேகம்.அதற்குத் தன் கையிலிருந்த ஃபில்டர் சிகரட்டை சுண்டியபடியே “ஸ்டுப்பிட் நானென்ன நவரத்தின பாண்டியன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளையா பார்க்க சொன்னேன்..?சம்பளத்துக்கு தக்கன வேலை பார்ப்பானா ஒளுக்கமானவனா..தட்ஸ் மை நீட்.சரியா..?ஸ்டுப்பிட்” என்றார்.இதுவரை அவர் கார்மேகத்தைப் பார்த்துச் சொன்ன ஒவ்வொரு ஸ்டுப்பிடுக்கும் நாலணா வீதம் அவரே மறுபடி கொள்முதல் செய்வதாக வைத்துக் கொண்டாலும் ஒரு நாளைக்கு நூறு ஸ்டுப்பிட் வீதம் லீவு நாளெல்லாம் கழித்தாலும் வருஷத்துக்கு முன்னூறு நாட்கள் ஆக முப்பதாயிரம் ஸ்டுப்பிட் இதோடு நாற்பது ஆண்டுகளாக வேலை பார்ப்பவர் என்பதால் கிட்டத் தட்ட பன்னெண்டு லச்சம் ஸ்டுப்பிட் சொல்லி இருப்பார்.அதற்கு மூணு லச்சமாவது தந்தாக வேண்டும்.சம்மந்தமே இல்லாமல் கார்மேகத்துக்குத் தான் விற்றுக் கை மாற்றிய மாந்தோப்பின் உதிர்ந்த இலைகள் மனமுன் ஆடின.அந்த இலைகளைப் போலத் தான் இந்த ஸ்டுப்பிட் என்ற பதமும்.என்ன பிரயோசனம்…தண்டமாய் யாதொரு பயனுமில்லாமல் அல்லவா இதைக் கேட்க வேண்டி இருக்கிறது..?
ஆனால் அவர் அறியாத உண்மை என்னவென்றால் ராஜா என்று அவர் சுருக்கிச் சொன்ன ராஜராஜசோழனை மாப்பிள்ளையாக இந்தப் பிறவியில் அடைய வேண்டிய பாக்கியமோ அல்லது எதோ ஒன்று நவரத்தின பாண்டியனின் மகள் ஜாதகம் வழியாக அவரது ஜாதகத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்ததோ என்னவோ.வேலைக்கு சேர்ந்த ரெண்டாவது நாளே சாவி கொடுக்க சென்றவன் வீட்டு வாசலில் கதவைத் தட்டி விட்டு நிற்க திறந்தது அவள்.நீங்க என்று தயங்கியவளிடம் நான் ராஜா என்றான்.என்னவோ பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மூன்றாவது ஜார்ஜ் என்றாற் போல் அவன் சொன்னான்.ஏன் என்றே இந்த உலகத்தில் அறுதியிட முடியாத விசயங்களில் ஒன்று கதையின் நாயகி நாயகன் அறிமுகக் காட்சியில் மாத்திரம் அவனைக் கண்டதும் கொள்கிற வெட்கம்.அதும் முகமெல்லாம் அலர்ஜி வந்தாற் போல சிரித்துக் கொண்டே பாதி மூஞ்சை பொத்திக் கொண்டு மிச்சத்தாலும் முழுசாகவும் சிரித்தபடி சடசடவென்று ஓடிப் படாரென்று எதன் பின்னாலாவது மறைந்து நின்று கொண்டு பாதி முகம் தெரிகிறாற் போல் பார்த்து அப்போதும் இன்னும் கொஞ்சம் சிரித்து மகா கன்றாவியான பல முகபாவங்களின் அடுக்குத் தொடர்ச்சியாகச் செய்து காண்பிக்கிற கொனஷ்டைகளின் தொகுப்பே வெட்கம் என்றழைக்கப்படும்.அப்படித் தான் அவளும் ஓடிக் காணாமல் போனாள்.இவன் நானென்ன பிழை செய்தேன் என்றாற் போல் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
ரெண்டு நிமிஷம் கழித்து அவளே திரும்பி வந்து சாவியை வாங்கிக் கொண்டு நீங்க தான் புதுசா சேர்ந்திருக்கிற மேனேஜரா எனக் கேட்டாள்.அப்போது தான் தானொரு மேனேஜர் என்ற விஷயமே தெரிந்துகொண்ட ராஜராஜசோழன் அடடே நாம எடுத்த எடுப்பிலேயே மேனேஜர் ஆகிட்டமே என்று தனக்குள் வியந்துகொண்டு வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் பார்டன் என்றான்.96இல் பார்டன் என்பதெல்லாம் மாபெரும் இங்கிலீஷ்.,அதற்கு பதிலாக அவள் ஐம் ராதா என்றாள்.ராஜா ராதா என்றெல்லாம் இன்னமுமா காம்பினேசம்ன்கள் அமைகின்றன என்றெல்லாம் தனக்குள் வியந்தவாறே தேங்க்ஸ் என்று எதற்குமற்ற நன்றியை நவின்று விட்டு நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
டெல்லிக்குப் போறேன்.கலெட்டர் ஆகப் போறேன் என்று கிளம்பிய நடேசனை இதோ பார் நடேஷா நீ பல நாட்களாக பரீட்சைகளில் காபி அடித்துத் தான் பாஸ் ஆனது உன் வரலாறு.இந்த லட்சணத்ல ஐயேஎஸ் ஒன்றும் சாதா பரீட்சை கிடையாது.வேணாம் போகாத சொல்லிட்டேன் என்றதும் ஒரே ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் சரி அப்டின்னா நீயே எனக்கொரு வேலை வாங்கித் தந்திடு என்றான்.
முதலில் எனக்கு வேலை கிடைக்கட்டும் என்று அஸால்டாக எடுத்துக் கொண்டான் சோழன்.ஆனால் யாரோ மந்திரம் போட்டாற் போல் நாலே நாட்களில் அவனுக்கு வேலை கிடைத்து அதும் மேனேஜர் பதவியில் சேர்ந்து விட்டான் என்று தெரிந்து கொண்டு அமைதியாக தினமும் சாயந்திரங்களில் சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்து இரண்டொரு மணி நேரங்கள் காத்திருந்துவிட்டு போவதை ஒரு வழக்கப்பழக்கமாக வைத்திருந்தான்.இன்னிக்கும் வராட்டி நாளைக்கு அவன் வேலை பார்க்கும் பெப்ஸி ஏஜன்ஸிக்கே நேரே சென்றுவிட வேண்டியது தான் என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது தான் தன் புது சமுராயில் அங்கே வந்து சேர்ந்தான் சோழன்.
என்ன மாப்ளே ஆளே மாறிட்ட என்றான் நடேஷ்.என்னடா அப்டி மாற்றத்தை கண்டே என சிரித்த சோழன் கிட்டண்ணே டீ சொல்லுங்க..அப்டியே பஜ்ஜி எதுனா கொண்டாரச் சொல்லுங்க என்றான்.ஆள் இல்லாத நேரங்களில் சலூனுக்குள் டீ பஜ்ஜி தொடங்கி பொங்கல் ப்ரோட்டா வரை எல்லாம் சப்ளாய் ஆகும்.கிரிக்கெட் என்ற வஸ்து வந்த பிற்பாடு அங்கேயே நாலு பேர் குளித்து தலைதுவட்டி நீங்க எதுனா ஊருக்கு போகணும்னா போயிட்டு வாங்க கிட்டண்ணா நாங்க பார்த்துக்குறோம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஜொலித்தார்கள்
வழக்கமா ஃபங்க் கட்டிங் தான் உன் அடையாளமே இப்ப அட்டாக் அடிச்சிருக்க என்றான்.அதாவது பிடரியில் வழிந்த கூந்தல் இப்போது ஒட்ட வெட்டப் பட்டிருக்கிறதல்லவா அதைச் சொல்கிறான்.அதற்கு காரணம் ராதா.முந்தைய தினம் பின் முடியை ஒட்ட வெட்டிக் கொள்ளவும் நல்லாவே இல்லை என்று எழுதி ஒரு துண்டுச் சீட்டை அவன் சாவி தரும் போது கையில் திணித்தாள்.இவன் என்னவோ லவ் லெட்டராயிருக்கும் என அதிலிருந்த ஒவ்வொரு லெட்டரையும் துப்பறிந்து உளவறிந்து எந்தெந்த விதங்களிலெல்லாமோ முயன்றுவிட்டு மறு நாள் காலை சாவி வாங்கச் சென்றான்.
ஏன் முடி வெட்டலை என்றாள்.அவன் அதற்கு நேத்து மாத்திரம் எழுதிக் குடுத்தீங்க..?இப்ப பேசுறீங்க என்றான்.ஏன் எழுதினா பேசக் கூடாதா அப்டி இல்லைங்க..நேத்தே பேசி இருக்கலாமே நேத்து நா மௌனவிரதம் அதான் எழுதிக் கொடுத்தேன்.இவனுக்கு சப்பென்றாகி விட்டது.தனக்குத் தரப்பட்ட முதல் கடிதம் அது துண்டுக்கடிதமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.இதென்னடா என்றால் எல்லாருக்குமே எழுதித் தருவாள் எனத் தெரிந்த பிற்பாடு அவனுக்குள் ஏற்கனவே கனிந்த ஒரு இதயம் உடைந்தது.
நாளைக்கு வெட்டிர்றேங்க என்றான்..ஏன் இன்னிக்கு நீங்க எதும் விரதமா.?போயி வெட்டிட்டு வாங்க.எங்கப்பாவுக்கு ஃபங்க் வச்சிருந்தா சுத்தமா பிடிக்காது என்றவாறே உள்ளேகினாள்.
அவனது கவனத்தை கலைத்த நடேஷ் என்னடா சிந்தனை?ஒண்ணுமில்லடா நானும் வந்ததுலேர்ந்தே பாக்குறேன்.எதுமே பேச மாட்டேங்குறே என்றான்.என்ணடா வம்பா போச்சி வந்து பத்து நிமிஷம் கூட ஆகலியேடா என்றதற்கு முந்தியெல்லாம் ஒத்தை நிமிஷத்துக்குள்ள ஒலகத்தையே பேசிருப்ப இப்ப முழுசா பத்து நிமிசமாகியும் எதுமே பேச மாட்றேடா…நீ மாறலைன்னு நீயே சொன்னாக் கூட எப்டி நம்புறது என்ற நடேஷின் நா லேசாகத் தழுதழுத்தது.
எனக்கு வேலை என்னடா ஆச்சு என்றான்.
இர்றா இவன் ஒருத்தன்..நானே நாலு நாளைக்கு முந்தி தான் சேர்ந்திருக்கேன்.அதுக்குள்ள சிபாரிசு பண்ண முடியுமா..?கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும்.செய்வம்..என்றவன் சட்டென்று நடேஷ் மனம் கோணக் கூடாதே என்ற நல்லெண்ணத்தில் நீ கவலைப் படாத மாப்ளே நாந்தானடா மேனேஜர்…உன்னைய உள்ள இழுத்துற மாட்டேனா..?
சம்சுதீன் பாயின் ஜீப்பில் வந்து இறங்கிய கார்மேகம் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே நேரே சிங்கப்பூர் சலூனுக்கு வந்தார்.
வாங்கி வந்த டீயை அப்பு எல்லாருக்கும் தர எதும் சொல்லாத கார்மேகம் தானும் ஒரு குவளையை ஏந்தி சர்ரென்று உறிஞ்சிக் குடித்தார்.
ஏம்டே மருமகனே…உங்காளு அரசியலுக்கு வருவாரா..?என ஆரம்பித்தார்.விஷயம் இது தான்.எதிலுமே ஒத்துப் போகாத நடேஷூம் சோழனும் ஒத்துப் போவது ஒரு அல்லது இரண்டு விஷயங்களில் மாத்திரமே.அவற்றுள் முதன்மையானது ரஜினி.இருவருமே வெறியர்கள்.
உற்சாகமான சோழன் அதெல்லாம் வந்துருவார்..பாருங்க..என்றான்.
டக்கென்று ஆமா வருவேன் வருவேன்னு சொல்வாரு..வரமாட்டாரு என்றான் நடேஷ் படக்கென்று.மின்னல் வெட்டி கடல் கொந்தளித்து மேகம் உருண்டு நிலம் பிளந்தது சோழனுக்குள்.அட துரோகியே என நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.
இவன் ஏன் இப்படி மாற்றிப் பேசுகிறான் எனத் தெரியாமல் கிட்டண்ணன் முதற்கொண்டு அப்பு வரதன் என எல்லாருமே ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியுமாய் மௌனிக்க நான் பந்தயமே கட்டுறேன் வரவே மாட்டாப்ள..இன்னும் இருபது வருஷம் ஆனாலும் ரஜினி பாலிடிக்ஸ்க்கு வரமாட்டாப்ள..ஒருவேளை கமல் வந்தாக் கூட வரலாம் என்றான்.
நிறுத்துடா என பொங்கினான் சோழன்.. நீயெல்லாம் ஒரு ரஜினி ரசிகனாடா..? என ஆரம்பிக்க ஸ்டைலாக அவன் முன் தன் தலைமுடியை அதும் பின்னால் வழிந்த தன் ஃபங்க் கூந்தலை நீவிக் கொண்டே யார் சொன்னது ஐம் எ கமல் ஃபேன் என்றான்.
நொறுங்கிப் போன சோழனுக்கு துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது.என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் நடேஷூக்கு பைத்தியம் எதும் பிடித்து விட்டதா என்று தீவிரமாக யோசித்தான்.பைத்தியமே பிடித்தால் கூட ரஜினி தானே பிடிக்கும் அந்த அளவுக்குத் தன்னை விட அவன் உற்றபற்றாளன் ஆயிற்றே எனக் குழம்பினான்.அன்றிரவு வெகு நேரம் உறக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தான்.
இந்த நாள் உன் காலண்டர்ல குறிச்சி வச்சிக்க நானும் பல அடுக்கு மாடி ஓட்டல்களைக் கட்டி என கனவில் அண்ணாமலை கெட் அப்பில் கமல் சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.எதிரே செய்வதறியாது சரத்பாபு விழித்துக் கொண்டிருக்க கமல் கூடவே சிரித்தபடி ரஜினி நின்றுகொண்டிருந்தார்.இவனுக்கு மிச்ச சொச்ச தூக்கமும் விட்டுப் போயிற்று.
அடுத்த ஆறாவது நாள் கள அலுவலர் ஜானகிராமன் முதலாளியைப் பார்க்கணும் என்று பொங்கிப் போய் வந்தான்.இவன் தனது அறையில் எதோ கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் எழுந்து வர உள்ளே வா சோழா என்றார் நவரத்தினப் பாண்டியன்.
என்ன ஜானி என்றதும்
இதென்ன மொதலாளி நியாயம்..?நம்ம கூலரை எடுத்து வச்சிட்டு கொக்கோகோலா ஃப்ரிஸரை வச்சிட்டுப் போயிருக்கானுங்க..நாம பத்து சிப்பத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆஃபர் குடுத்தா அவன் இருபது சிப்பத்துக்கு மூணுன்னு குடுக்குறான்..எப்பிடி தொளில் பண்றதுன்னே தெரியலை.இத்தனைக்கும் நம்ம சேல்ஸ் ரெப்புகள்ல ஆறேழு பேரு கோக்குல போயி சேர்ந்துட்டாங்க மொதலாளி என்றான்.
அவனை அமரச்சொல்லி அமைதியா இரு ஜானி என்ற முதலாளி என் தங்கச்சி புருஷன்னு ரொம்பத் தான் விட்டுக் குடுத்துப் போயிட்டிருக்கேன் சோழா…ஒரு அளவுக்கு மேல பொறுமை கிடையாது எனக்கு தெரியும்ல என்று அவனைத் தன் சிவந்த விழிகளால் எச்சரித்தார்.
இதெல்லாத்துக்கும் காரணம் புதுசா கோக்கு ஏஜன்ஸில மேனேஜரா சேந்திருக்கிற ஒரு ஒன்றைக் கண்ணன் தான் மொதலாளி…அவனை நம்ம பசங்க கிட்ட சொல்லி ரெண்டு தட்டு தட்டிட்டா எல்லாம் மறுபடி கட்டுக்குள்ள வந்திரும் என்று ஆத்திரமாய் கூவினான் ஜானி
அட இருய்யா…நான் என் மச்சானையே மெண்டு திண்டுறலாமான்னு யோசிக்கிறேன்..மேனேஜர் எம்மாத்திரம்..?அவன் யாரு எந்தூருக்காரன் என்றார்.
நம்ம நல்லூர்க்காரன் தான் முதலாளி பேரு நடேசனாம் என்றதும் சோழனின் இதயம் சுக்கு நூற்றி இருபத்தி ஐந்தாக உடைந்தது.

download (27)

அதே சிங்கப்பூர் சலூன்
நல்லாருக்கியா
இருக்கேன்
எப்ப வந்தே
இப்பத்தான்
ஏன் இப்டி
வேலை
நட்பை யோசிச்சிருக்கணும்
இதையே நானுஞ்சொல்லலாம்ல
முடிவா என்ன சொல்றே
முடிச்சிக்கலாம்னு சொல்றேன்
பழசை நினைச்சிப் பாரு நடேஷ்
என் பேரை சொல்லக் கூட உங்களுக்கு அருகதை இல்லை மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பரே…அதெப்படி..?எனக்கு நீ மேனஜரா வர ஆசைப்பட்டேல்ல..?நானும் ஒரு மேனேஜர் தான்னு உனக்கு தோணலைல்ல..?உனக்குள்ள தூங்கிட்டிருக்கிற அதே மேனேஜர் தான் எனக்குள்ள முளிச்சிட்டும் இருந்தான் மிஸ்டர் முன்னாள் நண்பன்…அதான் பெப்சிக்கு கோக்கு ரஜினிக்கு கமல் உனக்கு ஹஹஹ என்று கமல் குரலில் சிரித்து விட்டு நானு என்றவாறே வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான்.
நில்லுடா..என்னையப் பார்த்து எழுதின மக்குப்பய தானே நீ என்றான் சோழன்.
செய்த உதவியை சொல்லிக் காட்டிட்டேல்ல..?அடுத்து நீ எந்தப் பரீட்சை எழுதுறதா இருந்தாலும் சொல்லு.நானும் அப்ளை பண்றேன்.நீ என்னையப் பார்த்து எழுதிக்க.இனி உனக்கும் எனக்கும் ஒட்டுமில்லை உறவுமில்லை என்று அன்றைய காலை நாளிதழை எடுத்து சிம்பாலிக்காக டர்ரென்று இரண்டாய்க் கிழித்து விட்டுக் கிளம்பினான் நடேஷ்,ஒற்றுமையாக இருந்த இரண்டு நண்பர்கள் பிரிந்துவிட்டார்களே என்று நல்லூரே கண் கலங்கிற்று.
அடுத்த நாலாவது நாள் சோழனை அழைத்த நவரத்தின பாண்டியன் ஏம்பா சோழன்…நாளைக்கு வீட்ல ஒரு சின்ன விசேசம்..மதிய சாப்பாட்டுக்கு வந்திரு என்றார்.
இவனும் வேலை நிமித்தத்தில் மறந்து விட சரியாக ஒரு மணிக்கு ஃபோன் வந்தது மேனேஜர் சோழனா..?வர்லியா இன்னம்..?அப்பா கேக்குறாங்க என்றது கிளிக்குரல்.அதாவது கிளிராதா.
இதோ வரேங்க என்றவன் அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் சென்று இறங்கினான்.அங்கே ஏற்கனவே நவரத்தின பாண்டியனின் மைத்துனரும் நல்லூர்க்கோட்டை கொக்கோகோலா ஏஜன்சி உரிமையாளருமாகிய சந்தனராஜவேலுவும் அவரது ஒன் அண்ட் ஒன்லி மேனேஜருமாகிய நடேஷூம் அமர்ந்திருந்தனர்.
வா சோழா என்ற நவரத்தின பாண்டியன் உக்காரு உக்காரு என உபசரித்தார்.எல்லாரும் சாப்பிட ஆரம்பிக்க
அதான் அயித்தான் நம்ம பசங்க ரெண்டு பேரும் துடியானவனுக தான்.வெட்டியா ஒருத்தனுக்கொருத்தன் வெட்டிக்கிடக் கூடாதேன்னு தான் உண்மையைச் சொல்லிப்புடலாம்னு முடிவெடுத்தேன் என்றார் சந்தனம்
இரு சந்தனம் நானே சொல்றேன் என்ற நவரத்தினப்பாண்டியன் இந்தாருங்க மேனேஜருங்களா..நானும் என் மச்சானும் எப்பவுமே ஒண்ணுமண்னு தான்.ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பெப்ஸி ஏஜன்சியை எடுக்க போனம்..அப்ப எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு கார்ப்பரேட் ட்ரெய்னர் சொன்னாப்டி எப்பிடியும் அதே ஊர்ல கோக்கும் ஏஜன்சி குடுப்பான்..அதை வேற ஒருத்தன் எடுப்பான்.ரெண்டு பேருக்கும் முட்டும்.பிசினஸூம் லாபமும் நட்டமா மாறுர வரைக்கும் எல்லாமே தீர்மானிக்கப் பட்ட ஆட்டம் இது….அதுனால நீயே உனக்கு எதிரியா இருந்தாத் தான் உனக்கு நல்லது.நட்டமில்லாம வாழ முடியும்னாப்டி..அன்னைக்கு தான் கோக்கு ஏஜன்ஸியை எம்மச்சானுக்கு எடுத்துக் கொடுத்தேன்.நானும் அவனும் சண்டை போடுறாப்ல காமிச்சிக்கிட்டம்..இந்த மாதிரி விசேசம்ன்ற போர்வைல எப்பனாச்சியும் சந்திச்சுக்குவம்.அதும் நாலாவது ஆளுக்குத் தெரியாம…இதை உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏன் சொல்றம்னா…நீங்க ரெண்டு பேரும் இதை புரிஞ்சுக்கணும்..வெளில விட்டுக் குடுத்திறாம சண்டை போடுறாப்ல நடிச்சிக்கங்க..ஒருத்தருக்கொருத்தர் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குல இருந்துக்கங்க..விசாரிச்சப்ப ரெண்டு பேரும் போன மாசம் வரைக்கும் எல்லாத்திலயும் ஒண்ணாத் தான் இருந்தீகளாம்..என்னமோ ரஜினி கமல் அபிமானத்துல மாத்திரம் மிஸ் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்குன்னு கேள்விப்பட்டம்..இதான் விசயம்..என்ன புரிஞ்சுதா..?
டக்கென்று எழுந்துகொண்டான் சோழன்.எதிரே நடேஷூம் எழுந்து கொண்டான்.
ஐயா நீங்க ரெண்டு பேரும் சொந்தக்காரங்க…அதாவது ரிலேஷன்ஸ்.பட் நாங்க நண்பங்க.அதாவது ஃப்ரெண்ட்ஸ்..ரிலேஷன்ஸ்க்குள்ளே உறவும் பிரிவும் சகஜமா இருக்கலாம்.ஏன்னா அது சப்பாத்தி மாவும் தண்ணியும் மாதிரி..ஒட்டிக்கும்.பட் நட்புன்றது பைக்ல இருக்கிற ரியர் மிரர் மாதிரி.ரசம் போயிடுசின்னா பார்க்க முடியாது.என்னை மன்னிச்சிடுங்க..நீங்க சேர்ந்தே இருங்க…எங்களை சேர்க்க நினைக்காதீங்க..என்னோட நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தி சதை எல்லாத்துலயும் பெப்ஸி வெறி ஊறிப் போச்சி.”எனக் கிளம்ப எத்தனிக்க
நடேஷ் கமல் ஸ்டைலில் “ஐயா பெப்ஸியும் கோக்கும் காந்தத்தோட ரெண்டு துருவங்கள்.கின்லேயும் அக்வாஃபினாவும் உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் வெறும் தண்ணியா இருக்கலாம்.பட் அது ரெண்டும் ரெண்டு துருவங்கள்.என்னிக்குமே சேராது.சேரவும் முடியாது.நான் கெளம்புறேன்.பெப்ஸிக்கும் கோக்குக்கும் நடக்குற தர்ம யுத்தத்துல ஒண்ணு நான்..இல்லைன்னா”என்று முறைத்துவிட்டு கிளம்பினான்.
இரண்டு பேரும் கிளம்பி ஆளுக்கொரு பைக்கில் ஏறி ஆளுக்கொரு திசையில் நகர்ந்தார்கள்.
அயித்தான்.நெசம்மாவே ரெண்டு பேரும் எதிரிங்க தான் போல…இனி ரஜினி கமல் சேர்ந்து நடிச்சா கூட இவனுங்க சேர்ந்து அந்தப் படத்தப் பாக்க போமாட்டானுங்க..என்ற சந்தனத்தின் தோளைத் தட்டிய நவரத்தின பாண்டியன் டே மச்சான் நல்ல வேலைக்காரனுங்க டா..இவனுகளை அப்டியே தக்க வச்சிக்கணும்.அடுப்புகளை அணையாம பார்த்துக்க அது முக்கியம்..அவன் சொன்னது சரி தாண்டா பெப்ஸியும் கோக்கும் சேர்ந்தாக் கூட அக்வாஃபினாவும் கின்லேயும் சேர முடியாதுடா…எனத் தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டார்.
நல்லூர்க்கோட்டையிலிருந்து உலகளந்த ராஜபுரம் செல்வதற்கு வடக்கே சென்றால் ரயில்வே கேட்டுக்காக காத்திருக்க வேண்டி வரும்.அதனால் நடுநதிக்குக் குறுக்கே சிறு ஊர்ப்பாலம் கட்டப்பட்டிருந்தது.அதன் கீழ்ப்புறம் தான் அரசல் புரசல்களுக்கான அண்டர்வேல்ட்.அங்கே அடுத்த நாள் மதியப்பொழுது.டல் லைட்டிங்கில் எதிரெதிரே இரு உருவங்கள்.
ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத் தாண்டா இண்டர்வ்யூவிலயே பாஸ் ஆயிருக்கம்..இனி இவனுகளை வச்சி நாலு காசு பார்த்துக்குற வரைக்கும் இப்டியே ரெண்டு பேரையும் கொளப்பிட்டே இருக்க வேண்டியது தான் என்ன மச்சி என்றான் நடேஷ்.
பெரிய பைப்புகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து இன்னொன்றின் மேல் கால்களை நீட்டியபடி தம் அடித்து புகையை வெளியேற்றிய சோழன்..எல்லாம் ராதாவுக்குத் தாண்டா நன்றி சொல்லணும்..அவ மாத்திரம் என்னை அலர்ட் செய்திருக்காட்டி நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வேலை போயிருக்கும்டா மச்சி..
ஆமா நீ அவளை உண்மையாவே லவ் பண்றியாடா என்றான் நடேஷ்.
அவ என்னைய நெசம்மா லவ் பண்றா…நானும் பண்ணிருவேன்னு நினைக்கிறேண்டா…என்றவாறே கண்களை மூடிக் கொண்டான் சோழன்.
இங்க யாரும் வரமாட்டாங்கள்லடா…..இங்க யார்றா சோழா வரப்போறா என்று சிரித்தான் நடேஷ்
அவர்களின் தலைக்கு மேல் அதாவது ஊர்ப்பாலத்தின் மேற்புறம் மிகச்சரியாக கார்மேகம் பயணித்து வந்த சம்சுதீனின் ஜீப் பஞ்சராகி நின்றுவிட சீக்கிரம் ஸ்டெப்னியை மாத்து மணி என்றவாறே இரு ஒண்ணுக்கிருந்திட்டு வந்திர்றேன் என்று பாலத்தின் சைடில் இறங்கிய மண்சரிவில் நெடுநெடுவென்று நடந்து கீழ்ப்பக்கம் இறங்கினார் கார்மேகம்.

****

மூன்று கவிதைகள் / கருணாகரன் ( இலங்கை )

download (25)

துயரின் இனிய கீதம்

மழைக்காற்றில்
வாழைகள் சரிந்து வீழ்கின்றன
இல்லையில்லை எழுந்து பறக்கின்றன.

முப்பதாண்டுகளின் முன்னே நான் விட்ட காகிதக்கப்பல்
ஏற்றிச் செல்ல வந்திருக்கிறது என்னை.

பெய்து கொண்டிருக்கிறது மழை
காலடியில் பொங்கிய ஈரத்தில்
முளைத்து நிற்கிறாள் அன்புச் செடி

அக்கணத்தில்தான்
சொல்லாமல் சென்றவள்
பேசத் தயங்குகிறாள்

காயத்தின் வலி என்னவென்று கேட்கிறேன்
மழை பாடிக் கொண்டிருக்கிறது அவளைப் பற்றி

ஈர விறகுகளை எரிக்கும் வித்தையை
அறிந்திருந்த அம்மாவிடம் நான் கற்றதென்ன? பெற்றதென்ன?
என்ற கேள்வி எழுந்து மழையில் நனைகிறது.

நீரின் குரலை நீ அறிய வேண்டும்
என்று சொன்ன தேவதையை நினைக்கிறேன்.

மழையில் முளைத்துக் கொண்மேயிருக்கிறாள்
காயமுடையாள்

முடிவேயில்லாமல்
இனிய துயரின் சங்கீதத்தைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறது மழை.

00

அன்பின் சிறகு

சைக்கிளில் வந்திறங்குகிறது புறா
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

கடையோரமாக அதை நிறுத்தி விட்டு
பறந்து போய்த் தன்னுடைய இணையுடன் சேர்கிறது மரத்தில்

பொங்கியுற்றும் காதல் ரசத்தில்
பழங்கள் மலர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
கிளைகளெங்கும்

எனக்குப் பழங்களும் மலர்களும் ருசிக்கின்றன
அன்பின் வாசனையைக் கொண்டலைகிறேன்
தெரு முழுதும் காலந்தோறும்

அதோ சேர்ந்து பறக்கின்றன புறாக்கள்
ஓ…..
நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த சைக்கிளும் கூடவே பறந்து கொண்டிருக்கிறது

அது அதிகாலையா அந்தி மாலையா
என்று குழப்பமாகவுள்ளது

அந்த ஓவியனுக்கு எல்லாமே நன்றாகத் தெரியும்.

ஆனால், அவன் அந்தப் புறாக்களோடு பறந்து போய்விட்டானே!

00
உலகின் முதல் ரகசியம்

அவர்கள் வந்து விட்டனர்
நானின்னும் வரவில்லை

அவளும் வந்து விட்டாள்
நானின்னும் வரவில்லை.

ஆனால், அவர்களுடனேயே நானிருந்தேன்

அது ஒரு சிறிய முற்றம்
பிறகு அதை வசதிக்கேற்றவாறு பெருக்கிக் கொண்டோம்
அங்கே ஒரு மரம் முளைத்துப் பழங்களை நிறைத்தது
புக்களைச் சூடினாள் அவள்
வாசனையை உண்டாக்கினேன் நான்
தோட்டமும் முற்றமுமாகிய அந்த இடத்தில்
ஒரு படகின் வடிவத்தில் அமர்ந்திருந்தோம்

மெல்ல அசைந்தபடி நகர்ந்தன எல்லாம்

எல்லோரும் கூடி
ஒன்றாகவே விருந்துண்டோம்
ஒன்றாகவே சேர்ந்து பாடினோம்.
ஒன்றாகவே ஆடி மகிழ்ந்தோம்
இரவின் ஆழத்துள் சென்று
ஒன்றாகவே கனவுகள் கண்டோம்

அவள் என்னை முத்தமிட்டது மட்டும்
தனித்து நடந்தது

யாருமறியாத அத்த முத்தமே
ரகசியமாகியது இந்த உலகத்தில்

அவள் சென்று விட்டாள்
அவர்களும் சென்று விட்டனர்

நான் எங்கே செல்வது?

அந்த ரகசியத்தோடு நானிருக்கிறேன்
யாருமறியாத தொரு ரகசியமாக.

00

விட்டில் பூச்சி / கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை / தமிழிற்கு : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

பெருமாயி கிழவி எப்படி இறந்தாள்? அவளைக் கொல்லப்பட்டது. அவளை மட்டுமல்ல, அவள் பேத்தியையும். இருவர்களையும் கொன்றது யார்? நானா!

டீ குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் நான் அவளைப் பார்த்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமாக வந்திருந்தேன். ரூம் மெட்டுக்கள் யாரும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. சலிப்புடன் வெளியே வந்து, காமாட்சி பாலையத்தின் ‘நியூ கணேஷ் பவன்’ இல் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது அவள் வந்து படியில் உட்கார்ந்தாள். எழுபது – எண்பது வயதுக் கிழவி அவள். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பார்த்த அந்தப் பெருமாயம்மாவை பொருந்தும் அசல் முகம். சோர்வடைந்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்று ‘ஏதாவது சாப்பிடுகிறாயா அம்மா?’ கேட்டேன். அவள் முந்தானையால் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொண்டே என்னைப் பார்த்தாள். குளிர்காலத்து இளம் வெயிலில் கூர்ந்து எதையோ கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு ப்ளேட் சித்திரான்னம் வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தேன். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. அறைக்கு வந்து கைபேசியை எடுத்து முகநூலில் அமர்ந்தேன். ஆனால் எனக்குள் அந்தக் கிழவியும், அவள் நினைவூட்டிய பெருமாயிக் கிழவியும் என்னைத் தடுமாறச் செய்தனர். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பதினைந்து வருடப் பையனாக இருந்தபோது பார்த்த பெருமாயிக் கிழவியின் வாழ்க்கை மற்றும் சாவு என் கண்முன் விரிந்துகொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடத்தது! அவளைக் கொன்றது நான்தான் எனத் தோன்ற அதிர்ந்து போனேன்!

பெருமாயி என் ஊர்க்காரி. அவள் இருந்தது எங்கள் ஊரின் வடக்கில். அவள் வீடுதான் கடைசி. பக்கத்தில் எங்கள் ஊரின் வண்ணான் வீடு. தன் வாழ்க்கையின் அதிக நேரத்தை அவள் அந்த வண்ணான் வீட்டில்தான் கழித்திருப்பாள் போல! நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அங்கேதான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிற்கு அவள் வருவது சாவிற்கோ அல்லது திருமணத்திற்கோ மட்டும் தான். அவள் பிரமலைக் கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.கருநாத்தத்தின் எங்கள் ஊரில் இருந்த பிரமலைக் கள்ளர் வீடு அவளுடையது மட்டும்தான்.

எங்களுக்கும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆண் – பெண் கொடுத்து எடுக்கும் வழக்கமும் கிடையாது. ஹிரியூர் தாலுக்காவில் அணை கட்ட வெள்ளைக்கார்களால் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஆட்களில் அவளும் ஒருவள் என்றும் மதுரைப் பக்கம் ஏதோ ஊரைச் சேர்ந்த இவள் அங்கு கொலை செய்து கர்நாடகாவிற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் அவால் பூர்வீகத்தைப் பற்றி பலபேர் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டார்கள். புதிதாகக் கட்டிய மாரி அணையைப் பற்றி அறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு விவசாயத்திற்காக கன்னட நாட்டின் ஹிரியூருக்கு வந்த போது பெருமாயி திண்டாவரம் மேட்டாங்காட்டில் குடிசை போட்டுக்கொண்டிருந்தாளாம்.

மாரி அணையைக் கட்ட வந்த அனேகம்பேர் தமிழ் நாட்டிற்கே திரும்பிப்போய் விட்டார்கள் என்றும் தான் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் சொன்னாளாம். ஆதிவாள என்ற ஊருக்கு நாமக்கல் கௌண்டார்கள் விவசாயத்திற்கு வந்ததாக தெரிந்து வந்தவள், அங்கே தங்கமுடியாமல் யளநாட்டுப் பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அங்கிருக்கும் நாயக்கர்கள் குடிசைவாழ் மக்களுடன் கலந்து கன்னடம் கற்றிருக்கிறாள். உப்பளக்கரை பக்கம் கூலிக்குச் சென்றபோது காதில் உறுமிச் சத்தம் கேட்டு உயிர் துடிக்க அந்தப் பக்கம் ஓடினாளாம். வேதவதி குளத்தின் அருகே எங்கள் குலத்தோர் கருப்புசாமி உற்சவங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இவர்கள் தன் குலத்தவர்கள் இல்லை என்றாலும் தன் இனம்தான் என்று அன்றிலிருந்து எங்கள் ஊரில் வந்து நிலைத்துவிட்டாள்.

கதை கேட்காமல் சாப்பிமுடியாத எனக்கு என் பாட்டி அவ்வப்போது பெருமாயி குலத்து மக்களின் கதையைச் சொல்லி எனக்குள் அவள் மீது தீராத ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தாள். பிரமலை கள்ளர் குலத்தவர்களின் வழக்கம் விசித்திரமானாது! ஆண்பிள்ளைகளுக்கு முஸ்லிம்கள்போல சுன்னத் செய்கிறார்கள். கொலை செய்யத் தயங்காதவர்கள். திருட்டில் கைதேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காலத்தில் குடியானவர்கள் அதிகமாகத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்களாம். யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார்களாம். மதுரை நாயக்கர் பாளையக்காரர்களை நடுங்கவைத்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களையே எதிர்த்து நின்று கடைசியில் அது ஏதோ ஒரு புது சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தார்களாம்…இப்படி எனக்கு எதேதோ சொல்லி அந்த பெருமாயிக் கிழவியை பற்றி தீராத ஆர்வத்தை என் பாட்டி எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆனால் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவியை நினைத்தால் எனக்கு ஒருவித பயம் ஏற்பட்டது.

தென்னங்கீற்றுகளால் அமைக்கப்பட்ட குடிசையைச் சுற்றி முள்வேலி போட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவளின் வீட்டு ஒரத்தில் இனிப்பான புளியமரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து விழும் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொள்ள நாங்கள் வீண் முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தோம். அவள் வீட்டிலில்லாத சமயம் பார்த்து முள்வேலியைத் தாண்டிப் போவோம். பழங்களை அவசரமாகப் பொறுக்கும்வரை அவள் வீட்டிலிருந்த புத்தி மந்தமான பிள்ளையொன்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவரும். நாங்கள் அவளை கிண்டலும், கேலியும் செய்துகொண்டு பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு ஓடுவோம். எங்கள் கூட்டத்திலிருந்த நந்தீசன் ட்ரௌசரைக் கழட்டி குண்டியை அந்தப் பிள்ளைக்கு காட்டி கேலிசெய்வான்.

பழங்களைத் தின்ற பிறகு எனக்கு அந்த புத்திமந்தமான பிள்ளையை பார்க்கவேண்டுமென்று மனம் தவிக்கும். தாத்தாவிடமிருந்து 25பைசா கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கடையில் பன் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே ஓடுவேன். நான் போகும்போது பெருமாயிக் கிழவி கூலி வேலை முடித்து திரும்பிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தப் பிள்ளை என்ன சொன்னதோ, அந்தக் கிழவி என்ன புரிந்துகொண்டாளோ, கிழவி வீதியில் நின்று கத்துவாள். அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரை திட்டித் தீர்ப்பாள். “எங்களுக்கு என்ன தெரியும்மா இப்படித் திட்டரே” என்பாள் கொல்லர் பெண் நாகவ்வா. எங்கள் சொந்தக்காரப் பெண்கள் அவள் சேதிக்கே போகமாட்டார்கள். பெருமாயிக் கிழவி அதிகமாக திட்டுவது எங்களைத்தான். என்னவெல்லாமோ சொல்லித் வசைபாடுவாள். எனக்கு எதுவும் புரியாது. நான் தூரமாக நின்று பார்ப்பேன்.. வண்ணாத்தி வள்ளி அவளை சமாதானப்படுத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் எப்பவும் இப்படித்தான், தன் வீட்டிலோ அல்லது வாசலிலோ ஏதாவது காணாமல் போனாலோ இல்லை தன் ஒரே கோழி கூண்டிற்குத் திரும்பாவிட்டாலோ வீதிக்கு வந்து ரகளை செய்வாள். தன் பொருள்களை எடுத்துச் சென்றவர் யார் என்று தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், அவர்களை உண்டு இல்லை என்று பண்ணி, அந்த வீட்டாரின் மானத்தை மூன்று காசுக்கு ஏலம் போட்டுவிடுவாள். சில சமயங்களில் அவளே மம்மிட்டியையோ, கருக்கரிவாளையோ எங்கேயோ மறந்து வைத்து, யாரோ திருடிவிட்டார்கள் என்று கத்துவாள். எங்கள் வயலிற்கு வேலைக்கு வந்தபோது கத்தி, மம்மிட்டியைப் பார்த்திருந்தேன். அவளுடைய கருக்கரிவாள் மிக நன்றாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அவளுடைய மம்மிட்டியையும் அப்படித்தான், ஆண்களின் மம்மிட்டிகளும் அவ்வளவுகூர்மையாக இருக்காது என்று தாத்தா பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இப்படித்தான் எங்கள் வயலில் கரும்பை அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் மறந்து கருக்கரிவாளை எங்கேயோ வைத்துவிட்டாள், அதை ஒத்துக்கொள்ளாமல் யாரோ திருடிவிட்டதாக கூச்சலிட்டு ரகளை செய்வாள். இவளைப் பார்த்து பயப்பட எனக்கு இந்தக் காரணங்களைவிட மற்றொரு பெரிய காரணம் இருந்தது. சாவு வீட்டில் அவள் பாடும் ஒப்பாரிச் சத்தம் எனக்குள் பயங்கரமான பீதியைக் கிளப்பும்.

எங்கள் யார் வீட்டிலாவது சாவு விழுந்தால் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இவளை அழைப்பார்கள். சிறுவர்களான நாங்களும் அந்தச் சாவு வீட்டில் இருப்போம். எங்கள் குலத்தின் யார் வீட்டிலும் சமைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் இழவு வீட்டிலேயே இருப்போம். பிணத்தை எடுத்துச் சென்ற பின்தான் எல்லோருக்கும் சாப்பாடு. சாவு வீட்டில் முப்பது நாட்களிற்கு அடுப்பு எரிக்கக் கூடாதாம், அதனால் உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சமைத்துக் கொண்டுபோய் கொடுப்பார்கள். அந்தச் சமையலில் இனிப்புப் பலகாரங்களும் இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் காரணங்களிற்காக எங்களுக்கு உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் சாவு விழுந்தால் ஒரே கொண்டாட்டம். எங்கள் கூட்டத்துப் பசங்க வீட்டில் சாவு விழுந்தால் எங்கள் சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. சாவு வீட்டார் சிறுவர்களான எங்களை அழைத்து சாப்பாடு போடுவார்கள். முப்பது நாட்களில் பத்து நாட்களாவது எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் அங்கே போய் ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வருவோம். இந்தக் காரணத்திற்காக சாவு விழுந்த நாள் நாங்கள் தவறாமல் அங்கு ஆஜராகிவிடுவோம். பிணத்தின் முன் பெண்கள் தலைவிரித்து உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆங்காங்கே மூன்று நான்கு கும்பல்களாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைத்து அழுவார்கள்.

ஒப்பாரி என்றால் சாவுப் பாட்டு. இறந்தவர்களைக் புகழ்ந்து கொண்டாடி அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை, பேசிய பேச்சுக்களை, செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பாட்டுக் கட்டிப் பாடுவார்கள். ஒப்பாரி வைத்து அழாவிட்டால் இறந்தவர்கள் ஆத்மா சொர்க்கம் சேராதாம், ஆதலால் ஒப்பாரி இட்டு அழுவது எழுதப்படாத வழக்கமாக இருந்தது. எங்கள் பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களின் நினைவுடன் தங்கள் கஷ்ட நஷ்டங்களையும் சேர்த்து அழுது மனதிற்கு ஆறுதல் தேடிக்கொள்வார்கள். ஆனாலும் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கு சமாதானமில்லை, ஒப்பாரி வைத்து அழுவதற்கு பெருமாயிக் கிழவிக்கு சொல்லி அனுப்புவார்கள்.

ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் அவளை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. அவள் பாடிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தால் வெளியே முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் ஆண்கள் கண்களிலும் நீர் சொட்டும். அவள் பாடும் தமிழ் அங்கிருந்தவர்களிற்கு புரியுமோ என்னமோ எனக்குப் புரியாது. ராகமாகப் பாடுவாள். எல்லோரையும் அதிகம் அழவைத்து, மூக்கில் ஒழுகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவள் பிணத்தைப் பார்த்து சில விநாடி சும்மா இருந்து மறுபடியும் ஒப்பாரி வைப்பாள்.

தமிழ் நாட்டிலிருந்து இறந்த வீட்டாரின் உறவினர்கள் வந்தால் அவ்வளவுதான், துக்கத்தின் உச்சிக்குப் போய் குரலை உயர்த்தி “ ஏஏஏஏஏ..” என்று உச்சத்தைத் தொடுவாள். அழுவதற்காகவே பிறந்தவள் போல அழுவாள். அதைப் பார்த்து நானும் அழுவேன். இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்போது அவளுக்கு நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். சாவு வீட்டு வாசலைத் தாண்டவேண்டியதுதான் அவள் முகம் மலரும். நான் அந்தக் கிழவியின் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் போவேன்.

வேலிக்குப் பின்னால் நின்றுகொள்வேன். அவள் தன் பேத்தியுடன் எதையோ பேசுவாள். அந்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத பிள்ளை திக்கிக்கொண்டு எதையோ சொல்வாள். அந்தப் பிள்ளைக்கு எங்கள் சித்தி வயசாம்! பார்க்க ஹைஸ்கூல் போகும் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். இடது கை, கழுத்து ஒரு பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். அவளுக்குப் பேசத் தெரியாது. எதை எதையோ திக்குவாள். அவள் சொல்வது பெருமாயிக் கிழவிக்கு மட்டும் புரியும். பெருமாயி பேசும் தமிழே எனக்குப் புரியாது. இனி அந்தப் பெண் பேசும் தமிழ் எப்படிப் புரியும். அவ்வப்போது பெருமாயிக் கிழவிக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே மெதுவாக கிழவியிடம் பேச்சுக்கொடுப்பேன். அந்தப் பெண்ணிற்கு மிட்டாய் வாங்கிக்கொடுப்பேன்.

பக்கத்தில் போன பின்புதான் தெரிந்தது அவள் எங்களைப் போல சின்ன வயசுக்காரி அல்ல என்பது! அப்போதே அவளுக்குப் பெண்களைப் போல முலைகள் இருந்தது. அவள் வாயும் கை கழுத்தைப் போல ஒரு பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவளைப் பார்க்க சிலசமயம் எனக்குப் பயமாக இருக்கும். நானும் ராஜாவேலுவும் ஆவலுடன் விளையாடுவோம். எங்கள் நண்பர்களில் சிலர் ‘அந்தப் பைத்தியக்காரியை …ம்… ம்… ம் நீங்கள் இருவரும் …ம்…தெரியும்டா எங்களுக்கு’ என்று கேலிசெய்வார்கள். எனக்கும் ஒரு விதமான ஆர்வம்! அவள் தேகத்தைப் பார்ப்பதற்கு. இந்த செக்ஸைப் பற்றி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும்.

எங்கள் ஊரில் விநாயக பண்டிகையின் போது பத்தாவது பைல் ஆனா வெங்கடேசன், ராஜசேகரன், மதுசந்திரன் போன்ற பையன்கள் அது ஏதோ ஒரு செக்ஸ் புத்தகத்தை உரக்கப் படித்து சிரித்துக்கொண்டு எனக்குள்ளான உணர்வுகளை சீண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து ஆரம்பமான என் செக்ஸ் அறிவு நாங்கள் டியூசனிற்கு போய்க்கொண்டிருந்த லதா அக்காவின் வீட்டில் மற்றொரு நிலையை அடைந்தது. லதா டீச்சருக்கு இரண்டு தங்கைகள். அவர்கள் இருவரும் காலேஜிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ராஜாவேலுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

டீச்சரின் தங்கைகள் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். கண்ணாமூச்சி, ஐஸ் பைஸ் விளையாடுவோம். அப்போது டீச்சரின் பெரிய தங்கச்சி புஷ்பக்காவும் நானும் ஒரே இடத்தில் ஒளிந்துகொள்வோம். அவள் என்னை பக்கத்தில் அழைத்து முத்தமிட்டு, உதட்டைக் கடித்து, அவள் மீது படுக்கவைத்துக்கொள்வாள். ஏதேதோ செய்வாள்.

சுவற்றின் ஒருபக்கம் ராஜாவேலு ஒரே மூச்சில் ஒன்று…இரண்டு…மூன்று… எண்ணிக்கொண்டிருப்பான். சுவற்றின் மறுபக்கம் புஷ்பக்காவின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால், உடம்பும் மனதும் ஒருவிதமாக புல்லரிக்கும். இப்படி என் மர்ம அங்கத்தை முடுக்கிவிட்டிருந்தாள் புஷ்பக்கா. அடுத்த வாய்ப்பு ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களுடையது. என் தேகம் மென்மையாகவும், முகம் உருண்டையாகவும், குண்டி குண்டாகவும் இருந்ததாலோ என்னமோ அந்த இருவரும் என்னை நிலத்தில் சாய்த்து தங்கள் இயலாமையின் வலியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்வார்கள். லதா டீச்சரின் தங்கைகளைப்பற்றி கேட்டாலே என் உடம்பும் மனதும் பிழியும். இந்த வகையில் செக்ஸைப்பற்றிய பலவித முகங்களைப் பார்த்த நான் எல்லாவகையிலும் பலியாகி இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நான் யாராவது ஒருவர் மீது சவாரி செய்யவேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். புரியாத அந்த வயதில் என் மர்மாங்கம் விசித்திரமாக துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் துடிப்பை அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஆசை ஏனோ நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. என் நண்பர்களின் மீது அந்தத் துடிப்பைப் பிரயோகம் செய்ய முடியவில்லை. பெண்தான் வேண்டுமென்று தோன்றியது. புஷ்பக்கா டிக்ரீ படிக்க பெங்களூருக்குப் போயிருந்தாள். பெண்ணின் நெருக்கத்திற்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன்.

பெருமாயிக் கிழவி அந்த பெண்ணை குளிப்பாற்றும் பொழுது ஓலைக்கதவை நகர்த்திப் பார்த்தேன். அவள் ‘ஜூ,ஜூ,ஜூ’ தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மார்பு பெருத்திருந்தைப் பார்த்து எனக்குள் பூரிப்பு உண்டானது. இப்படி ஒரு நாள் கிழவி இல்லாத நேரம் அவள் மார்பை என் ஆள்காட்டிவிரலால் தொட்டேன். அவள் ‘ஹிஹிஹிஹி’ என்று சிரித்தாள். என் நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரபித்தது. ஒருவிதமான பயம். அடிவயிற்றில் ஓணான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அவள் உதட்டோடு உதட்டை வைத்தேன். அவளுடைய கோணலான வாய் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. புஷ்பக்கா செய்வது நினைவிற்கு வந்து அதை செய்யத்தொடங்கினேன். உத்வேகமடைந்தேன். ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களின் வரிசையை இவள் மீது சோதிக்கத் துடிப்பு. ஆதுரத்தால் நடுங்கிகிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள், அவள் வாயிலிருந்து ஜொள்ளு ஊற்றியது.

அவள் கண்கள் விரிந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. என்னை இறுக்கமாக தழுவிக்கொண்டு ‘ஏய், ஏய், ஏய்’ என்றாள். விநாடிக்குப் பிறகு நான் எழுந்து நின்றேன், அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கைகால், முகம் வலது பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனே எனக்கு வீழ்ச்சியின் அனுபவம் ஏற்பட்டது. தவறு செய்தேன் என்று தோன்றி அழவேண்டும்போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க பாவமாகத் தோன்றியது. அவள் கால்களைப் பிடித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது. நெஞ்சை புல்டோஜர் பிளந்து வெளியே எரிந்ததுபோல இருந்தது. அபரிமிதமான பயம் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து தலை கிர்ரென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது. நெற்றியிலிருந்து வேர்வை கொட்டியது. அந்தக் குடிசை தகதகவென்று எரிவதுபோலத் தோன்றி ஒரே ஓட்டத்தில் வெளியே ஓடிவிட்டேன்.

அன்றிலிருந்து ஒருவாரத்திற்கு அந்தப்பக்கம் தலைவைத்துக்கூட படுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் பயம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. பெருமாயிக் கிழவிக்கு இந்த விசயம் தெரியவந்து வீட்டுக்கு வந்தால்! அவள் பெரிய சண்டைக்காரி, இது தெரிந்தால் விடுவாளா!? தன் வாசலின் இனிப்பு புளியம்பழத்திற்கே சண்டைப்போடுபவள். கடவுளே காப்பாற்று என்று கிடுகிடுவென்று நடுங்கினேன். இரவு-பகல்களை நடுங்கிக்கொண்டே கழித்தேன்.

அந்தப் பெண் எதற்காகவோ கிழவியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மறந்து போயிருக்கவேண்டும்! ஒருநாள் எங்கள் பசு கன்று போட்டிருக்கிறதென்று தெரிந்து சீம்பால் எடுத்துச்செல்ல வந்தவள் என்னை விடாமல் கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள். ஆதங்கமும், மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக என்னை நடுங்கவைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் என்னைப்பார்த்ததும் சந்தோசத்தால் குதித்தாள். பெருமாயிக் கிழவி சீம்பாலில் ஏதோ இனிப்பு செய்துகொடுத்தாள். அந்த நேரம் எனக்கு அழவேண்டும்போல தோன்றியது. அந்த பெண் என்னை ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நான் நகர்ந்து நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும்போல இருந்தது, அவளுடைய அருகாமை ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுத்தது. எப்படியோ அந்த பெண்ணைத் தள்ளிக்கொண்டே, தூரமாக அமர்ந்துகொண்டேன். கிழவியின் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக்கத்தொடங்கினேன். ராஜூவேலுவும் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

பெருமாயிக் கிழவி பணியாரம் செய்து எங்களுக்கு சாப்பிடக் கொடுப்பாள். அவள் இழவு வீட்டுக்குப் போனால் நானும் அவனும் அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வோம். சில பெண்கள் அழுதுகொண்டே எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ‘இந்த ரெண்டு பசங்களும் ஏந்தான் இந்த கிழவி பின்னாலயே விழுந்திருக்காணுங்களோ’ என்று முணுமுணுப்பார்கள். நாங்களோ அவள் ஒப்பாரி வைப்பதை ஆழ்ந்து கேட்டுக்கொண்டே மெய்மறந்துபோவோம். அவள் பாடும் ஒப்பாரியின் தலைவால் புரியாமல் நாங்கள் இருவரும் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் புரியும்: சாவு-மரணம். இவைகளைத் தாண்டி எங்களுக்கு தலைவால் புரியவில்லை.

ஒப்பாரி வைத்து இறந்த வீட்டுக்காரர்களின் துன்பத்திற்கு குரல்கொடுத்து பணம் வாங்கிவந்த நாள் அவளுடைய முகம் விசித்திரமாகத் தெரியும். இழவு வீட்டிற்குப் போகும்போது அவள் தன் இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுத்திவைத்திருக்கும் தங்கத் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு புறப்படுவாள். வெகு கனமான அந்தத் தோடு காதில் ஏறியவுடன் அவள் நம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் எகிப்து நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். அந்த தோட்டின் கனத்திற்கு அவள் காது தொங்கும். பெரிய ஓட்டை ஒன்று தோன்றி அவள் காது கிணறுபோலாகும். அவள் ஒப்பாரிவைத்துப் பாடிக்கொண்டே உடலை அங்கிங்கும் ஆட்டும்போது அவளுடைய தொங்கும் காதுகளின் கீழ்பகுதி அரைக்கிலோமீட்டர் போய்த் திரும்பும் அழகைப் பார்க்க துடித்துக்கொண்டிருப்போம். சுய்யென்று தோட்டுடன் அவளுடைய காதுகள் பறந்ததும் நான் சட்டென்று எகிறி ராஜாவேலுவின் தலையில் பலமாக அடித்து ஹாஹாஹா என்று சிரிப்பேன்.

அந்தத் தோடு எப்படி இருக்கும் என்றால், எங்கள் வயலின் தண்ணீர் பைப் ஒன்றைக் கத்தரித்து அடுக்கிவைத்ததைப் போலத் தெரியும். சாவு வீட்டிற்கு தங்கநகைகளைப் போட்டுக்கொண்டு போகக்கூடாதென்று நம் வீட்டுப்பெண்கள் கழட்டிவைத்துவிட்டு வந்தால் இவள் மட்டும் கால்படி அரைப்படி போல இருக்கும் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு பளபளவென்று மின்னிக்கொண்டிருப்பாள். அவள் உடுத்தும் வெள்ளைச் சேலை மற்றும் தங்க ஜோடித் தோட்டில் அவள் பேயைப்போலத் தெரிவது சிலசமயம் பயமாக இருக்கும். ‘பாட்டி, இழவுக்குப் போகும்போது இந்தத் தோட்டை ஏன் போட்டுக்கறீங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு அது தன் அம்மாவின் தோடு என்றும் அதைப் போட்டுக்கொள்ளும் போது அவள் அம்மாவின் நினைவு வந்து அழ ஆரம்பிக்கிறேன், அப்படியே தன் வீடு, ஊர், சொந்தபந்தம் எல்லாம் நினைவிற்கு வந்து அழுகிறேன் என்று சொல்லி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். அப்படி சிரித்த ஒருவாரத்தில் இறந்துபோனாள். அந்த சாவிற்கு நான் காரணமானேனா என்பது தெரியவில்லை.

அன்று கிழக்கு வீதி பெரியசாமி தேவர் வீட்டில் இழவு அங்கிருந்து திரும்பி வந்து வாசலில் காலை நீட்டி தோட்டைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இருமிக்கொண்டிருந்தாள். “டேய், சிறுக்கி தண்ணி கொண்டுவாடி’ என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பேத்தி வரவே இல்லை. நான் உள்ளே ஓடிப்போய் சொம்பில் தண்ணீர் நிரப்பி கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அந்த சிறுக்கி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று என்னைக் கேட்டாள். சும்மா உக்காந்திருக்கா என்று பொய் சொன்னேன். ஆனால் அந்த சிறுமி ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு படுத்துக்கொண்டு தொடைகளுக்கு இடையில் கைவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் வா என்பதைப்போல சமிக்ஞை செய்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பாமல் வெளியேவந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியை உள்ளே போகவிடாமல் நான் அவளைப் பார்த்து ‘எதுக்கு பாட்டி இப்படி இழவு வீட்டுக்குப்போய் அழுவுர? அழுது அழுது உடம்புக்கு சரியில்லாம படுத்துக்கர?’ என்றேன். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து பாக்கை எடுத்து வாயில் வீசி, வெற்றிலைக்கு சுண்ணாம்பு தடவி அதை கடைவாயில் நுழைத்து ‘அழுகறதுதான் என் வருமானம்டா’ என்று ‘இந்த சிறுக்கிக்கு ஒரு கலியாணம் பண்ணலாமுன்னு பாக்கறேன், நடக்கவே மாட்டேங்குது! நான் சாகரதுக்குள்ள இந்த முண்டையை கரை சேக்கணும்னு நினைக்கிறேன்…..போகட்டும், இந்தத் தேவடிய சாவாளான்ன சாகவும் மாட்டேங்கிகிறா’ என்று தன் பேத்தியைக் காட்டி அவள் வாயை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு கிளுக் என்று சிரித்தாள். நான் கிழவியைப்பார்த்து ‘பெரியவனானதும் நானே கலியாணம் கட்டிக்கிறேன் பாட்டி’ என்றேன். அவள் தாவாக்கட்டையில் கைவைத்து ‘ஆத்தாடி, வீரத்தேவன் பேரனா கொக்கா!?’ என்று என் தலையைக் கோதி, தன் விரல்களை மடித்து சொடுக்குப் போட்டாள்.

அப்போது கொக்கரக்கோ…கொக்…கொக்… அவளுடைய ஒரேஒரு கோழி வந்துகொண்டிருந்தது. கிழவி அந்தக் கோழியையே முறைத்தாள். அதுவும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. கொக்கை தாழ்த்தி அங்கே விழுந்திருந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டு அவ்வப்போது அவளைப் பார்த்து கொக், கொக் என்றது. அவள் ‘ஏய், வாடி இங்க’ கூப்பிட்டாள். கோழி எந்த பதிலையும் சொல்லாமல் அதுபாட்டிற்கு தானியங்களை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமாயி நேற்றுப் போட்ட மேவு. கிழவி மறுபடியும் கூப்பிட்டாள். அந்தக் கோழி மெல்ல அவள் பக்கம் வந்தது. எனக்கு வியப்பு, கோழிகளுக்கும் மனிதர்களின் மொழி தெரியுமா! பெருமாயி கிழவி கோழியின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்: ‘முட்டைய எங்கடி வச்ச? இந்தத் தடவையும் எங்கயோ வச்சு இங்க வந்திருக்கயா! திங்கறது மட்டும் நா போடற மேவு, முட்டைங்களை மட்டும் போடறது யார் வீட்லயோ, அல்ல? ஏன், என் வீட்டில வைக்கத் தெரியாதா? என்னுது குடிசையின்னு சங்கடமா? உனக்குன்னு அந்தக் கூட்ட கட்டியிருக்கேந்தானே! ஏன் அங்க வைக்கத் தெரியாதா?! பேசராள பாரு …….எங்கடி வைச்ச?….தேவடியா, சொல்லு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அதன் மீது எறிந்தாள். அது ஓடிக்கொண்டே கொக்கரக் ..கொக் என்று பட்டென்று தாவி வெளியே போனது.

பெருமாயிக் கிழவியின் தொண்டை திறந்துகொண்டது. நெற்றிக்கு மேலே வானம் மெல்ல கருப்புக் கட்டியது. மழை வருவது உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமாயிக் கிழவி கோழியை திட்டும் சாக்கில் சுற்றியுள்ள வீட்டுக்காரர்களை திட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் கோழி அவர்கள் வீட்டில் முட்டை இட்டால் முட்டை அவர்களுடையதாகி விடுமா? திருட்டுப் பசங்க, பொம்பள தனியா இருக்கான்னு என்னைய ஏமாத்தப் பாக்கராங்க…ஏய் பாழாப்போன கோழி, எங்க முட்டைய வச்சுத் தொலைச்ச? ஏய் வண்ணாத்தி வள்ளி, உங்க வீட்ல வைச்சதாடி? என்னம்மா, அலமேலு உன் வீட்ல? சுந்தரி, உன் வீட்ல காணா…? என்று அக்கம்-பக்க வீட்டுக்காரர்களை எல்லாம் வம்புக்கிழுத்தாள். அந்தக் கோழி நடந்துபோன இடங்களை எல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு தேடினாள். நான்கு வீடுகள் தாண்டி இருப்பதுதான் அந்த நல்லமுத்து தேவர் வீடு. அவன் பிள்ளைகள் ஒருமுறை அவள் வீட்டுப்பக்கத்தில் இருந்த கருவேப்பிள்ளை மரத்தை வெட்டிக்கொண்டுபோயிருந்தார்கள். அது தெரிந்த இவள் அவர் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று பெரிதாக சண்டைப்போட்டிருந்தாள். நல்லமுத்துவின் இரண்டு பசங்களும் இவள் மீது பாய்ந்து அடிப்பது ஒன்றுதான் மீதம். அங்கிருந்தவர்கள் தடுத்து பஞ்சாயத்து கூட்டி நல்லமுத்துவிற்கு அபராதம் விதித்தார்கள். அன்றிலிருந்து நல்லமுத்துவின் பசங்களுக்கு இவள் மீதான கோபம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. சரியான நேரத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தன் மீது பாய்ந்த அந்த சேர்வை (அகமுடித் தேவர்) நாய்களை கொன்றுவிடவேண்டுமென்று பெருமாயி அன்று இரவு தூங்காமல் குத்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டே விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் இரும்புப்பெட்டியில் இருந்த கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் சொருக்கிக்கொண்டு, தன் வீட்டைத் தாக்க அந்தப் பொட்டப்பயல்கள் வந்தாலும் வரலாம் என்று இரவு முழுதும் உட்கார்ந்தே இருந்தாள். அவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில் இவளும் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் மீதான பழியை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வந்துவிட்டதா? இல்லை மற்றொரு நல்ல வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கவா? என்ற குழப்பத்தில் நல்லமுத்து வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாள். தலை கிர்ரென்று சுற்றியது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டதைப் போலாகி கேட்பது வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து முன்னால் நடந்தாள். இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்த நல்லமுத்துவின் சின்ன மகன் வெங்கடேசன் சலிப்புடன், வெளியே வந்து தூ என்று துப்பினான். பெருமாயி கிழவி அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் முன்னால் நடந்தாள். சரசாத்தாவின் வீட்டில் கேட்டு முட்டைகள் எங்கேயும் கிடைக்காமல் கோழியை வாய்க்குவந்தபடி வசைபாடிக்கொண்டே வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். ‘இந்த வாரமெல்லாம் முட்ட வச்சிருக்கணும். குறஞ்சது பத்துப்பதனஞ்சு முட்டயாவது இருக்கணும்…….எங்கவைச்சுத் தொலைஞ்சதோ, பாழாப்போன கருப்பாயி!? அந்தக் கோழிக்கு என் பாட்டி பேர வச்சிருக்கக்கூடாது..அவளப் போலவே ஊருக்கு உபகாரி, வீட்டுக்கு வஞ்சகி! என் தாத்தாவின் பேரை வச்சிருக்கணும்…அந்த வெள்ளைக்காரன் வீட்டையே கொள்ளையடிச்சவன்..தூ…. எங்க போயறப்போற, வந்தே வருவ, வா, கொக், கொக், என்று குண்டியத் திருப்பிக்கிட்டு வருவியல்ல ..அப்பா வைச்சுக்கறேன்….திங்கறதுக்கு எங்கிட்டத்தானே வந்தாகனும்….உங்கழுத்தத் திருவி அடுப்பல போடலன இவ கள்ளச்சியே இல்ல!’ பெருமாயிக் கிழவி தன் வீட்டு வாசலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் போது வானம் கருத்து மழைத் துளிகள் பட படவென்று தூறல்போட ஆரம்பித்தன. வாசலில் போட்டிருந்த விறகுகளை பொறுக்கிக்கொண்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டே தன் பேத்தியைக் கூப்பிட்டாள். காயப்போட்டிருந்த துணிகளை அவசரவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். உள்ளே கும்மிருட்டு. பேத்தியை கூப்பிடபடியே விளக்கை ஏற்றினாள். அங்கே திரும்பியவள் ஒருவிநாடி அதிர்ந்து போனாள். பேத்தி துணியில்லாமல் அம்மணமாக படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். உடனே அவளைக் காலால் உதைத்து எழுப்பி, அவளுக்கு உடுப்பை உடுத்திக்கொண்டே வைதுகொண்டிருந்தாள். மழைத் துளிகள் குடிசையின் மீது ஒரேடியாக படபடவென்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கங்கே ஒழுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பேத்தியைத் திட்டிக்கொண்டே, அப்படியே கோழியையும் சபித்துக்கொண்டு எழுத்து அடுப்புப் பக்கம் போய் காலையில் வடித்த சோத்துக்கு ரசத்தை பிசைந்து பேத்திக்கு ஊட்டி தானும் கொஞ்சம் தின்று மழை ஒழுகாத இடம் பார்த்து பாயை விரித்தாள். பேத்தியை வந்து படுக்க கூப்பிட்டாள். ‘இந்தப் பாழாப்போன கோழி எங்க போச்சோ! மழைல எங்க நின்னிருக்கோ! நனைஞ்சு தொப்பையாயிருக்கும்….பாவம்! அஞ்சு மாசமா நான் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன், ஒரு முட்டை வைக்குதான்னா இல்ல! இந்தத் தடவையாவது வைக்கும்னு பாத்தா அதுவும் இல்ல. இல்ல, வேற எங்கேயாவது வைச்சிருக்கணும், சேவல் ஒண்ணு இதுக்குப் பின்னாடி சுத்திக்கிட்டு இருந்தத அன்னைக்கு நான் பாத்தனல்ல! நாளைக்கு வரட்டும், கழுத்த அறுத்து கொளம்புவைக்கலன்ன நான் கள்ளச்சியே அல்ல!’

பெருமாயிக் கிழவி பேத்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணைத் திறந்துகொண்டே படுத்திருந்தாள். அடிவயிறு களுக் என்றது. ‘கடவுளே, இவள எதுக்குப்பா இப்படி தண்டிக்கிற!’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ‘இவ பிறந்தப்பவே கள்ளிப் பால குடிக்கவச்சு சாகடிச்சிருந்தா இந்த ரோதனையே இருந்திருக்காது….அய்யோ..அய்யய்யோ… இவள என்ன செய்ய? நான் பெத்தவ ஒன்னப்பெத்து என்கிட்ட குடுத்துட்டுப் போயிட்டா, அவளக் கட்டிக்கிட்டவனோ குடிச்சுக் குடிச்சு அவனும் மண்ணா போயிட்டான்.’ திக்கில்லாத தனக்கு இந்தக் குழைந்ததான் துணைன்னு அவள் வளர்வதை பார்த்துக்கொண்டு நாளைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த பெருமாயி இப்போது உண்மையாகவும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் மனதை அடக்கமுடியாமல் எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைத்து புகையிலை, வெல்லம் மற்றும் இன்னும் சிலதை நீரில் சேர்த்து கொதிக்கவைத்துக் குடித்து பெரியதொரு ஏப்பம் விட்டாள். ‘நீ கள்ளச்சிடீ, எதுக்கும், யாருக்கும் பயப்படாதவ, தைரியமா உன்ன கரை சேத்தாம இந்தப் பெருமாயி செத்துப் போகமாட்டா…விடிஞ்சதும் புறப்புடு, பேச்சி ஆத்தாளுக்கு வேண்டுதல் போட்டுட்டு வரலாம்..உனக்கு அவ கலியாணம் பண்ணிவைக்காம இருக்கட்டும், அப்புறம் அவளுக்கு இருக்கு…எங்கம்மா…எங்கம்மா அவ…நம்பள கைவிட்டட மாட்டா..ஆம்பள வாரிசு இல்லைன்னு சொத்தை எல்லாம் அவன் பிடுங்கிக்கிட்டான் …..யாரு? என் சித்தப்பா மகன்! உனக்கு ஒரு வழி கிடைச்சதும் போறேன், திரும்பி நம்ம ஊருக்கு போயி அவனைக் கொன்னு போடறேன்.’

மழை விட்டதுபோல இருந்தது. எழுந்து போய் வெளியே பார்த்தாள். ‘ஒண்ணுக்குப் போறயா’ கேட்டாள். பேத்தி இல்லை என்பதைப்போல தலையை ஆட்டினாள். பெருமாயிக் கிழவி வாசலைத் தாண்டி வேலிக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று மூத்திரம் அடித்துக்கொண்டு தன் கோழி தெரிகிறதா என்று அங்கிங்கும் கண்ணாலேயே தேடினாள். எங்கேயும் காணவில்லை. பாழாப்போன கோழி என்று கதவுப்பக்கம் திரும்பினாள்.

யாரோ தூரத்தில் நின்று தன் குடிசைப் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நினைத்து சத்தம் போட்டாள், ‘யார்ரா அவன்?’ இருட்டில் அந்த உருவம் மறைந்ததுபோலத் தெரிந்தாலும் ‘நிம்மம்மன்….மூடிக்கிட்டு போயிரு, நீ எந்த ஊருப் பேயா இருந்தாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்…. நான் கள்ளச்சி பெருமாயி, கருத்தம்மா பேத்தி, முனியாண்டித் தேவனின் மகள்..யாருக்கிட்ட உன் விளயாட்டு’ தமிழ் கன்னடம் இரண்டையும் கலந்து விசித்திரமான மொழியில் பேசிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பேத்தியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்தாள். கண் இமைகள் கனத்து ஊஞ்சலாடியது. மனது அலைபாயத்தொடங்கி தூக்கத்தை எவ்வளவு தடுத்தாலும் அழுத்தியது. நீரின் மீது மிதந்து கொண்டிருப்பதைப்போல எண்ணி கைகால்கள் விரைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒருமுறை பேத்தி எழுந்து போவது தெரிந்தாலும் எழ முடியவில்லை. மூத்திரம் கழிக்கப் போனவள் எப்போது வந்து படுத்தாளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு பிணத் தூக்கம்.

பெருமாயிக் கிழவி கண் திறந்தபோது கிழக்கு வெளுத்து மிக நேரமாகி இருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த பேத்தி காணவில்லை. எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினாள். கூப்பிட்டாள். வண்ணாத்தி வள்ளியைக் கேட்டாள், நாகவ்வாவைக் கேட்டாள். யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை. எங்க போன இந்தச் சிறுக்கி என்று எதிர் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்தாள். பின் வீட்டு அலமேலு கூச்சலிட்டாள். எல்லோரும் அங்கே ஓடினார்கள். பெருமாயி பேத்தி அங்கே விழுந்திருந்தாள். அவளுடைய பாவாடை கிழிந்திருந்தது. இரத்தம் தொடையில் உறைந்திருந்தது. வள்ளி, அலமேலு மற்ற சில பெண்கள் கத்திக்கொண்டு அவளை தூக்கிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போனார்கள். ‘எந்தப் படுபாவி இப்படிப் பண்ணானோ’ என்று கத்தினார்கள். சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.

கூட்டம் கூடியது. பெருமாயிக் கிழவி உள்ளே போனாள். பேத்தியை பார்த்தாள். ‘மூச்சு நின்னுருச்சு விடுங்கம்மா’ என்றாள். வண்ணாத்தி வள்ளி சிறுமியின் மூக்கின் மீது விரல் வைத்துப் பார்த்தாள். ‘முடிஞ்சிருச்சு’ என்றாள். அலமேலு அழத் தொடங்கினாள். சின்னக்கண்ணு அழுதுகொண்டே ‘அடிப்பாவி மகளே, இப்படியா சாவ’ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள். பெருமாயிக் கிழவி அவள் தொடையில் முள் கீறிய அடையாளத்தை கவனித்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். எப்படி செத்திருப்பாள் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள். கிழக்கு வீதி, மேற்கு வீதி என்று எல்லா வீதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆண்கள் ஒவ்வொருவாக வந்தார்கள். நல்லமுத்து தன் பிள்ளைகளுடன் வந்திருந்தான். பிணத்தை எடுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளே பெண்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒப்பாரி வைத்துப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பெருமாயிக் கிழவி மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் காணவில்லை. ஒன்றும் பேசாமல் பேத்தியின் பிணத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ராஜாவேலுவும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தோம். அவள் எங்களை ஒருமுறை பார்த்து நிலத்தை கூர்ந்து பார்த்தாள். பிணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகும் போதும் அவள் அழவில்லை. மக்கள் பலவிதமாகப் பேசினார்கள். பணம் கொடுத்தால் மட்டும் பெருமாயிக் கிழவி அழுவாள், நூறு ரூபாய் நோட்டு கிடைத்தால் மட்டும்தான் அவள் ஒப்பாரி வைப்பாள் என்றும் அவள் பேத்தி இறந்தால் போதும் என்றிருந்தாள் என்றும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நான் மறுநாள் அவள் குடிசைக்குப் போனேன். அவள் கீற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய இழுத்த காதில் தோடு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவளுடைய அம்மாவின் தோடு என்று சொன்னது நினைவிற்கு வந்து எனக்கு சங்கடமானது. ‘பாட்டி, பாட்டி’ அழைத்தேன். அவள் பேசவில்லை. எனக்கு பயமானது. கொக் கொக் என்று கோழி வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. எனக்கு பயம் அதிகமாக வெளியே வந்தேன்.

கோழி பெருமாயிக் கிழவியை தேடிக்கொண்டிருந்ததோ என்னமோ , அங்கிங்கும் கழுத்தைத் திருப்பி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. ஆச்சரியமாக அதன் பின்னால் ஐந்து குஞ்சுகள் குய்ங் குய்ங் என்று தங்கள் அம்மாவின் பின்னால் ஓடின. அந்தக் கோழி வாசலை எல்லாம் தேடி வீட்டுக்குள் போனது. இதைப் பார்த்த அலமேலம்மா ‘பாத்தயா இந்தக் கோழி செஞ்ச வேலைய!’ என்று சுற்றி இருந்த பெண்களிடம் எதையோ சொல்லிக்கொண்டே ‘ஆத்தா பெருயாயி ஆத்தா உன் கோழி எப்பிடி வந்திருக்கு பாரு! முட்டை வக்கவே இல்லேன்னு இந்தக் கோழிய திட்டி தீத்த இல்ல. இப்பப் பாரு’ என்று உள்ளே போனாள். நான் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தேன். அலமேலம்மா கத்தினாள். அங்கிருந்த பெண்கள் அங்கே ஓடினார்கள். நானும் ஓடினேன். பெருமாயிக் கிழவி கீழே விழுந்திருந்தாள். இறந்துவிட்டாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தபோது பெரிதாக அழத்தொடங்கினேன். கோழி தன் குஞ்சுகளுடன் பெருமாயி உடம்பில் ஏறி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அதை துரத்தினார்கள். நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி எப்படி இறந்தாள். ஏன் இறந்தாள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பெருமாயி கிழவியைக் கொன்றது நானா!? நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவிற்கு துடிக்கிறது. நான் ஒரு கொலைக்காரனா?

.

***

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 13 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

திருமணம் எனப்படுவது இரு மனங்கள் ஒன்றாக இணைந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பயணிக்கத் துவங்கும் ஜீவித பந்தம். ஒவ்வொரு இளைஞர் யுவதியுனுள்ளும் தமது திருமண நாள் குறித்த கனவுகள் இருக்கும். அது யதார்த்தமானது. வாழ்நாளில் ஊரும், உறவுகளுமறிய தாம் கதாநாயகனாக, கதாநாயகியாக பரிணமிக்கும், மின்னும் அந் நாளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் திருமண வயதைக் கழிப்பவர்களிடமிருப்பது இயல்பானதுதான்.

அக் கனவுகளை நனவாக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, அத்தியாவசியமான ஒன்றை ஆடம்பரமாகக் காட்சிப்படுத்தி, மணமக்கள் சிக்கனமாகத் தொடங்க வேண்டிய திருமண வாழ்க்கையை, கடனாளிகளாகத் தொடங்கச் செய்யும் வியாபாரங்கள் இக் காலத்தில் மிகைத்துள்ளதையும் பரவலாகக் காண முடிகிறது.

எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு இருந்த போதிலும், திருமண விழாக்கள் குறித்த ஊடக விளம்பரங்களின் மாயைகளில் மனம் தொலைத்து திருமணப் பேச்சுவார்த்தை, தரகர் கூலி, நிச்சயதார்த்தம், நண்பர்களுக்கான விருந்துகள், அழகு நிலையச் செலவுகள், ஒப்பனை, ஆடை அலங்காரங்கள், நகைகள், மண மேடை அலங்காரங்கள், உணவு, பரிசுகள் என வாழ்நாளின் ஒரு நாள் நிகழ்வுக்காக கடன் வாங்கி கணக்கு பார்க்காது செலவளித்துவிட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கடன் செலுத்தியே ஓய்ந்து போகும் மணமக்கள் பலரையும் இக் கால கட்டத்தில் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இந் நிலையில் கணவனுக்கு மனைவியையும், மனைவிக்கு கணவனையும் பார்க்கும்போதெல்லாம் தமது திருமணத்துக்காக தாம் பட்ட கடன்தான் நினைவுக்கு வரும். அன்பாகப் பார்க்கும் பார்வைகள் மறைந்து இவனால் அல்லது இவளால்தான் நானின்று கடனாளியாக நிற்கிறேனென தோன்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். திருமண வாழ்க்கை நரகமாவதும், விவாகரத்துக்கள் அதிகமாகவதும், ஜீவிதம் பிடிப்பின்றி நகர்வதும் இதனால்தான்.

திருமண வாழ்க்கையின் ஊடல், கூடல்களை எடுத்துச் சொல்ல அக் காலத்தைப் போல கூட்டுக் குடும்பங்கள் இன்று இல்லை. அனைத்தும் கையடக்கத்துக்குள் சுருங்கி விட்ட இளந் தலைமுறையினரிடத்தில் உபதேசங்களுக்கும் பலனில்லை.

இவ்வாறு, அழகுநிலையமொன்றில் பணி புரியும் பெண்ணொருத்தி தனது திருமண வயது கடந்து சென்றும் திருமணச் செலவுக்கு வழியற்று கல்யாணக் கனவுகளோடு காலந் தள்ளுவதைக் குறித்த கவிதையொன்றை மிக யதார்த்தமாக எழுதியிருக்கிறார் கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. அந்தக் கவிதை இதுதான்.

மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

கூந்தலின் சுருட்டை சிக்குகளகற்றி
நேராக்கி பளபளக்கச் செய்வாள்
தோல் வரட்சி சுருக்கங்களகற்றி
உதட்டுச் சாயமிட்டு ஒப்பனை செய்வாள்

செல்வந்தப் பெண்ணொருத்தியின் வதனத்தில்
இருண்ட நிழலகற்றி வெண்மை பரப்பி
மெல்லிய புருவமாகச் சீர்படுத்தும் அதிசயம்
வானிலிருந்து இறங்கியது போன்ற
காசுத்தாளின் உரையாடலற்ற வேண்டுகோளை
சுருட்டியெறிய இயலுமா என்ன?

நுனி வெடித்த குட்டைக் கூந்தல்
குத்தினால் வலிக்கும் நுரையீரல்
சாயமிட்டு மறைக்கும் நரை முடிகள்
குத்தாவிட்டாலும் முள்ளெனத் துளைக்கும் நெஞ்சம்
சொப்பனக் கறைகளையும் தழும்புகளையும் நீக்க
ஒப்பனை நீக்கிகள் எவ்வளவு தேவையாகும்?

பரந்து சென்ற வெல்வட் ரோஜாப் பூ இதழ்களை
சேகரித்து கம்பியொன்றில் பூவாகக் கோர்ப்பவள்
விழிநீரால் பனித்துளிகளை இதழ் மீது விசிறுபவள்
கனவிலும் மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

—-

தினந்தோறும் மணப்பெண்களை அலங்கரித்தும், அவர்களுக்கு ஒப்பனையிட்டும் காலம் தள்ளும் யுவதியொருத்தி, அம் மணப் பெண்களின் இடத்தில் நிற்க எவ்வளவு தூரம் ஆசைப்படுவாள், கனவு காணுவாள்? வாழ்வின் யதார்த்தம், ஒரு நாள் ஆடம்பரத்திலல்ல என உலகம் புரிந்திடும் நாளில்தான் அக் கனவு நிஜமாகக் கூடும்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

வான்மதி செந்தில்வாணன் கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி

download (26)

1. பச்சைக் காரத்தின்

பழிச்சொல் தாளாமல்

தலைகவிழ்ந்தே பூக்கின்றன

மிளகாய்ப் பூக்கள்.

2.

தெரியவில்லை

இத்தனை அழகாய்

ஓவியம் தீட்டும் மேகம்

எங்கு ஒளித்து வைத்திருக்கிறதோ

அதன் தூரிகையென!!!

3.

நெடுஞ்சாலையின் நடுவே

குருதிப் பிரவகித்தோட

குடல்சரிந்து வீழ்ந்து கிடந்த

ஒரு செவலை நாயை

எவரோ

சாலையோரமாய் பூத்திருந்த

அந்தச் செவ்வரளிச் செடிக்குக் கீழாக

இழுத்துப் போட்டிருக்கக்கூடும்.

தகவல் தெரிவிக்கும் பொருட்டு

அலுவலகம் விரைகையில்

வழியெங்கும் செத்துக் கிடந்தது

மா நகராட்சி.

4.

இருவரித் தண்டவாளம் ஒன்றினை

தற்காலிகமாய் வானில்

புகைத்துப் போனது

உயரம் தாங்கிய

ஜெட் விமானமொன்று.

ஒரு பறவை

தனக்குத் தெரிந்த ஆகாயத்தை

அதில் எழுதிக்கொண்டிருந்தது.

5.

எழுத அமர்ந்தேன்

வீட்டினுள்

ஒரு கவிதை.

வராமலே நிற்கிறது

வெளிவாசல் கோலமாக!!!

6.

எதிர்பாரா

கை விசுறலில்

வீழ்ந்து கிடக்கிறது

வெண்காகிதத் தாள்மீது

என்னவென்றே தெரியாத

ஒரு எழுத்தாய்

“கொசு”

7.

அலைகள் ஆர்ப்பரிக்காத

வானத்தை

அவசரமாய் விழுங்கியதில்

ஆர்ப்பரித்துக் கிடக்கிறது

ஒரு கடல்

8.

இப்போதைக்கு

நான் எங்கு செல்லவேண்டும் என்பதை

உறுதி செய்தது

பேருந்துப் பயணச்சீட்டு.

ஒருவேளை

எனக்கான

நிறுத்தத்தைத் தாண்டி

இந்தப் பாழும் தூக்கம்

பயணித்துக் கொண்டிருக்குமாயின்

எழுப்பிட வேண்டாம்

என்னை எவரும்.

ஏனெனில்

இதுவே

என் பயணத்தின்

இறுதிச்சுற்றாகவும் இருக்கலாம்

9.

வறண்ட நாவுடன்

சிறிதளவே தண்ணீர் தேங்கிய

அக் குளத்தின்

படித்துறையில் அமர்ந்து

ஒவ்வொரு கல்லாய் வீசிக்கொண்டிருந்தேன் .

கற்குவியலை விழுங்கியும் நிரம்பவில்லை

அதன் வயிறு .

நெடுநேர முயற்சிக்குப் பின்

கல்லடிபட்டுக் கசிந்த

சிற்றுயிர்களின் குருதி கலந்து

செங் குட்டையாய்க் காட்சியளித்தது

மேலெழும்பிய குளத்து நீர் .

சொட்டு உமிழ்நீர்கூட

விழுங்கத் திராணியற்று

ஓடுகிறேன் இப்போது

குளத்திலிருந்து ஆதிக் குளத்திற்கு

சில கற்களுடன்….

10.

வேறொன்றுமில்லை.

திசையைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

பயணிக்கவென

நொடிக்கொரு திசையை

சுட்டுகின்றன கைகள்.

மறுத்தலித்து எப்போதும்

பாதைகளற்ற திசையில்

பயணிக்கத் துணிகின்றன கால்கள்.

எட்டாத திசைக்கு ஏணி வைக்க

சிரத்தை கொள்கிறது

எப்போதும் மனது.

முடிவு செய்துவிட்டேன்.

திசைகள் பலவாய் இருந்தால் என்ன?

இருக்கும் இந்த ஒற்றை வானின்கீழ்

சளைக்காமல்

வாழ்ந்துவிட்டுப் போவதென.

••••

_