Category: 2014

உட்டாலக்கிடி கவிதைகள் ( 2 ) / உட்டாலக்கிடியான்

கவிஞர் உட்டாலக்கிடியான்                                                                                    புகைப்படம்

39630_141228559238950_100000554213178_303194_2348538_n

 

கடந்தமுறை கவிஞர் உட்டாலக்கியடியான் கவிதைகளை மலைகள் இதழில பிரசுரித்தபோது கடும் எதிர்ப்புகளும் விமர்சனங்களும் வந்தன. முதன்முதலாக கவிதைகள் எழுதியபோது வாசகர்களும் சக கவிஞர்களும் மூத்த கவிகளும் எப்படி எதிர்கொள்வார்களோ என்ற பயத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு கவிதைகளை எழுதியயவர் தமிழ்க் கவிதைகளின் எதிர்கால அமேசன் காடு விருது மற்றும் எதிர்வரும் 2015 க்கான நோபல் விருது மற்றும் உள்ளுர் வெளியூர் வெளிநாடு அயல் நாடு மற்றும் கடல் கடந்த நாடுகளில் தமிழ் மட்டுமல்லாமல் அகில உலகத்திலேயே கொடுக்கப்படும் அத்தனை விருதுகளுக்கும் தான் மட்டுமே தகுதியுடையவன் என்ற கவிதை எழுதிய மமதையோடு தற்போது தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முன்வந்துள்ளார்

தன் கவிதைகளை மோசம் என்று சொல்ல யாருக்காவது தைரியமும் தகுதியும் இருந்தால்முதலில் அவர்கள் கவிதை எழுதுவதை நிறுத்திக்கொண்டு அப்புறம் தன்னிடம் பேச வருமாறு சவால் த்வனியில் தற்போது உட்டாலக்கிடியான் இக்கவிதைகளோடு  தன்னுடைய தமிழ்க்கவிதைகளைப் பற்றியும் தன் கவிதைகளின் தகுதி பற்றியும் அறிவித்திருக்கிறார். விரைவில் தன் செல் போன் எண்ணும் இமெயில் முகவரியும் அறிவிக்கப்போகிறேன் எனவும் தெரிவித்திருக்கிறார்.

( மலைகள் இதழில் இக்கவிதைகள் வெளியிட்டுருப்பதால் கவிஞர் உட்டாலக்கியடியானோடோ அல்லது அவர் கவிதைகள் பற்றிய மதிப்பீடுகளோடு எந்த வகையிலும் உடன்பாடு என்பது அர்த்தமல்ல. ஒரு படைப்பாளியின் படைப்பை வெளியிடுவது மட்டுமே மலைகள் இதழ் செய்கிற காரியம் என்பதால் இக்கவிதைகளை மலைகள் ஆசிரியர் குழு தேர்ந்தெடுத்துள்ளது.

மலைகள் இணைய இதழ் ஆசிரியர்  )

 

•••

1)

அதோ அந்த கிளி எவ்வளவு தொலைவில்

பறக்கிறது

இதோ இந்த கொய்யா பழுத்திருக்கிறது

எதோ ஒரு இலை பழுத்து உதிர்ந்து

கொண்டிரு

க்கிறது

எதையாவது

இப்படி எழுதி எழுதி

உருப்படியில்லாமல்

போய்க்கொண்டிருக்கிறான்

கவிஞன்

உருப்படியில்லாமல் போய்க்

கொண்டிருக்கிறது

கவிதை

போடா போய் பழத்தை பழுத்ததும் கொய்து வா

கிளியின் பசிக்கு கொடுத்துவிட்டால்

உன் கவிதை உனக்கு

பிணி நீக்குமா? என யோசித்துக்கொண்டேயிருடா

உட்டாலக்கியானே

•••

 

8)

வரிசைப்படிதான் எல்லாம் நடக்க வேண்டும என எந்த கட்டாயமும் இல்லை

அரசாங்கத்திலோ அதிகாரத்திலே வரிசையை எப்படி மீற வேண்டும் என்பது எனக்கு உங்களுக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும்

அப்பறம் எதுக்கு உங்க வரிசை?

உங்க வரிசைதான் எனக்கு தெரியுமே

குறுக்கு வரிசையில் வாரிசுகளை நிற்க வைக்காதீர்கள்

தூரம் தொலைவில்லையென்றாலும் வரிசையில் நிற்பது என்பது இழுக்கு என உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால்

பணத்தைக் கெடுத்து வரிசையை கொடுப்பது எங்கள் வாடிக்கை என் உரையெழுதினால்

நீங்கள் வாரிசுக்கும் சரியானவர்யில்லை வரிசைக்கும் சரியானவர் இல்லை

கோனார் நோட்சில் பாடத்தை படிக்காமல் படங்களைத் தேடிக்கொண்டுள்ளவர்கள்

எங்கோ மணத்தை

எங் கோ மணத்தை தேடி வரிசையில் அலைகிற ஆவிகளாக கடவார்கள் உட்டாலக்கிடியானே

•••

3)

சித்தர்கள் எழுதி முடிக்கிற கவிதையின் வரிசையில் அவர்கள் பெயர்கள் இருப்பின் கொண்டாடுகிற உங்களுக்கு

உட்டாலக்கிடியான் பெயரில் கவிதைகள் வந்தால் கடுப்பாகிப் போவதோடு அவன் பெயரில் ஈற்றடிகளில் கவிதை முடிந்தால் அது கவிதையும் இல்லை செய்யுளும் இல்லை பாட்டும் இல்லை லிரிக்கும் இல்லை

அட

குறைந்தபட்சம் ஒரு வசையாகவும் இல்லை

போடா கூறு கெட்ட கோமாளி உட்டாலக்கியானே

( உங்கள் மனதில் இருக்கிற கவிதைகளை எழுதியவன் உட்டாலக்கிடியான் )

•••

4)

கோடுகளைக் கடந்து போனால அது வரிக்குதிரையில்லையாம்

சாலை முழுக்க கோடுகளை வரைந்து கடந்து போ கடந்து போ

கடந்து போ

என்கிறார்கள் வரிக்குதிரைகள்

இப்போது கோடுகளை சாலையில் தொலைத்துவிட்டு

வரியற்ற குதிரைகள் தொலைதூரத்தில் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன

அரசாங்கத்தில் தற்போது வரிக்குதிரைகளுக்கு

வரிச்சலுகை அறிவித்திருக்கிறது

அது சரி வரியில்லாத குதிரைகளுக்கு இனி என்ன பெயர் சொல்லியழைப்பார்கள் உட்டாலக்கிடியானே?

வரிவிலக்கு குதிரைகள் தற்போது

பின்னங்கால்களை எட்டி உதைத்துக்கொண்டிருக்கிறது

உட்டாலக்கியடியான் கோடுகளுக்கும் வரிகளுக்கும் குதிரைகளுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் ரோடுகளுக்கும்

உள்ளும் வெளியும் கலந்து

கோடுகள் வரிகளாக

வரிகள் விலக்குகளாக

குதிரைகள் கழுதைகளாக

(  வரிகளில்லாத குதிரைகளை பார்த்து கழுதைகள் போலிருப்பதாக வரிலாற்று அறிஞர்களும் சரித்திரத்தில் பதிந்திருக்கிறார். சரித்திரம் முக்கியம் என்பது வரலாறுகளும் அறிவியல் அறிஞர்களுக்கும் தற்போது பல முறை நிருபணங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன)

வரி போச்சி

சரி போச்சி

குதிரை போச்சி

சரி வரி போச்சி சரி குதிரை போச்சி

வாடா உட்டாலக்கிடியானே

வரி நீக்கிய அரசாங்க மதுக்குடையின் கீழ் பொதி சுமப்போம்

வால்க உட்டாலக்கியானே

இன்று முதல் வரிநீக்கிய அமைச்சராக உமக்கு பொறுப்புகள் உயர்த்தப்பட்டுள்ளன

உட்டாலக்கிடியானே வால்க

உட்டாலக்கிடியானே வாழ்க

உட்டாலக்கிடியானே

உட்டா

லக்கி

டி

யா

னே

னே

னே

னே

••••••••••••••••

நினைத்தாலே இனிக்கும் கலைஞன் (இயக்குநர் பாலசந்தருக்கு ஒரு நினைவஞ்சலி) / நந்தன் ஸ்ரீதரன்

download (11)

 

 

 

 

 

 

 

அவரிடம் வேலை பார்த்த காலத்தில் ஒரு முறை கூட போகாத வீடு அது. சமீப காலத்தில் அடுத்தடுத்து இரண்டாம் முறையாக போக நேர்ந்தது வாழ்வின் அங்கதங்களில் ஒன்று. இரண்டு முறையும் இரண்டு ஆளுமைகளின் மரண அஞ்சலியின் நிமித்தமே போவது என்பது வாழ்வின் கொடூரமான விளையாட்டுகளில் ஒன்றே.

கைலாசம் சாரின் மரணத்தின்போது அங்கே பாலசந்தர் சார் கண்ணில் படவில்லை. ஒரு வேளை சற்று பொறுத்திருந்து அவரை அப்போது பார்த்துவிட்டு வந்திருக்க வேண்டுமோ என்று இப்போது தோன்றுகிறது.

பாலசந்தர் என்ற இயக்குநரைப் பற்றி எப்போது எனக்குத் தெரியவந்தது என்று தெரியாது. சிறு வயதில் திரைப்படங்கள் பார்ப்பதே எனக்கு அபூர்வம். அப்படியாக ஒரு முறை எங்கள் அத்தையுடன் எதிர்நீச்சல் படத்துககு சென்றேன். நாகேஷ் என்றாலே காமெடியாக இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் சென்ற எனக்கு அந்த படம் பிடிக்காமல் போனதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஆனால் என்னை எப்போதும் அடி பின்னுபவளான என் அத்தை அந்தப் படத்தைப் பார்த்து பிழியப் பிழிய அழுததே எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது.

பின்னர் பதின் பருவங்களைத் தாண்டுகையில் படங்களைப் பார்க்கும் அறிவு கைகூடியபோது வரிசையாக தண்ணீர் தண்ணீர் அச்சமில்லை அச்சமில்லை என்று படங்கள் பார்க்கையில் அவர் எனக்கு ஆதர்சமாகிப் போனார். (பின்னாட்களில் அவர் மீது எனக்கு கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் உண்டானது அறிவு முதிர்ச்சியின் பேரில் என்பதே எனது கணிப்பு) நண்பர்கள் மத்தியில் எப்போதும் இந்த ரஜினி X கமல், எம்ஜியார் X சிவாஜி, இளையராஜா X ரகுமான் என்பது மாதிரியான மோதல்கள் உண்டு. அதில் எப்போதும் பாலசந்தர் X பாரதிராஜா என்ற வாக்குவாதங்கள் நடக்கும். (பாக்கியராஜ் X ராஜேந்தர் என்ற ஒரு சண்டையும் கூட உண்டு. ஒருவருக்கொருவர் சம்பந்தமே இல்லாத இந்த இரு பெர்சனாலிட்டிகளை ஒரு தராசின் இரண்டு தட்டுகளில் எப்படி வைக்கத் தோன்றிது என்றே தெரியவில்லை. இருவரின் படங்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை. ஒருவரின் படத்தில் கலையும் இருககாது, உணர்வும் முழுமையாக இருக்காது. என்ன கொடுமை என்றால் சமீபத்தில் ஒரு படத்தின் இசை வெளியீட்டுவிழாவுக்கு நான் போயிருந்தேன். அதில் பாக்கியராஜ், ராஜேந்தர் இருவருமே வந்திருந்தார்கள். ராஜேந்தர் வந்ததும் பாக்கியராஜ் அவருக்கு வணக்கம் வைக்க முயன்றார் அதைப் பார்த்தும் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு போனார் ராஜேந்தர். என்னமோ சிறுபிள்ளை விளையாட்டு போல இருந்த இந்த செய்கை இருவரும் மேடையில் இருநதவரை தொடர்ந்தது. அருகருகே உட்கார்ந்திருந்தபோதும் பாக்கிராஜின் பக்கம் முகத்தை திருப்பாமல் வேறுபுறமாக திரும்பியே உட்கார்ந்திருந்தார் ராஜேந்தர். ராஜேந்தரைத் தாண்டி அமர்ந்திருந்த ஒருவரிடம் பாக்கியராஜ் பேசும்போது கூட நடுவில் இருந்த ராஜேந்தர் முகத்தை இம்மியளவும் பாக்கியராஜ் பக்கம் திருப்பவில்லை. இது பாக்கியராஜ் X ராஜேந்தர் என்ற சமூக நிலையின் ஒரு பகுதி என்றே நினைக்கிறேன்.)

என் விஷயத்துக்கு வருகிறேன். பாலசந்தர் X பாரதிராஜா என்ற விவாதத்தில் இருவதுகளின் துவக்கப் பிராயத்தில் இருந்த நான் எப்போதும் பாலசந்தர் பக்கமே நின்று வாதாடியிருக்கிறேன்.

எப்படியாயினும் எப்போதும் தேய்வழக்குகளின் பின்னாலேயே ஓடும் தமிழ் திரையுலகின் காதைப் பிடித்து இழுத்து வந்து வேறு ஒரு பக்கத்துக்கு திருப்பிய முக்கியமான மனிதர்களில் பாலசந்தரும் ஒருவர் என்பதை மறுக்க முடியாது. துவக்கத்தில் மேடை நாகத்திலிருந்து வந்ததால் மேடை நாடகப் பாணியிலேயே இருந்த அவரது இயக்கம் மெல்ல மெல்ல பதமுற்று பின்னர் இயக்கத்துக்கே ஒரு புது வழிகாட்டிய வடிவமாகவும் ஆனது.

பாலசந்தரின் கதை மாந்தர்கள் அதீதமாக உணர்ச்சிவயப்படுபவர்கள். சாதாரண மனிதர்களில் இருந்து ரெண்டு ரெண்டரை அங்குலம் உயரத்திலேயே இருந்து பேசுவார்கள். கிட்டத்தட்ட அனைவருமே பெரும் புத்திசாலிகளாக இருப்பார்கள். ஒரு முட்டாள் கதாபாத்திரம் வந்தால் கூட அது புத்திசாலித்தனமான முட்டாளாகத்தான் இருக்கும். அதே போல அனைத்து பாத்திரங்களுமே நறுக்குத் தெறித்தாற் போல பேசுவார்கள். தேய்வழக்குகளிலிருந்து தமிழ் திரைப்படத்தை விடுவித்த பாலசந்தரின் தேய்வழக்குகளில் இவை முக்கியமானவை. (அதிலும் கண்ணை உருட்டி உருட்டிப் பேசுகிற அவரது கதாநாயகிகளை மட்டும் தேய்வழக்கு என்று சொல்லமாட்டேன். அவர்கள் அழகியலில் சேர்த்தி)

இது போன்ற குறைகளை நான் பார்த்தாலும் அவரது கதாபாத்திரங்களின் மெஸ்மரிசத்துககு நான் ஒன்றும் விதிவிலக்கல்ல. கோமலின் நாடகமே ஆனாலும் தண்ணீர் தண்ணீர் சரிதா போல அழுத்தமான பாத்திரத்தை அவரால்தான் படைக்க இயலும். அவள் ஒரு தொடர்கதை சுஜாதாவாக இருக்கட்டும், சிந்து பைரவி சுகாசினியாக இருக்கட்டும் அவரது கதாநாயகிகள் வழக்கமான கிளிஷே கதாநாயகியர் இல்லை. அவர்களுக்கென்று ஒரு சுயம் கொண்ட பெண்களாகவே இருந்தார்கள். அழகன் படத்தில ஒரே ஆண் பின்னால் அலையும் மூன்று அசட்டுப் பெண்களாக இருந்தால் கூட அவர்களுக்கென்று சிறிய அளவிலாவது ஓர் அடையாளத்தை அவர் வைத்திருந்தார்.

தில்லு முல்லு ரீமேக் படமாக இருந்தாலும் அதில் ஒவ்வொரு பாத்திரத்துக்கும் இருந்த தனித்தன்மை இன்றளவும் பார்த்தவர்களின் நினைவில் அப்படியே நிற்கும். (ரஜினியிடமே ரஜினி ரசிகனாக நடிக்கும் சிறுவனின் பாத்திரம் ஓர் அருமையான அங்கதம்) பொய்க்கால் குதிரையில் வாலியின் பாத்திரம் இன்றளவும் ஒரு பஞ்ச் பாத்திரம்தான்.

ஆனாலும் நான் முக்கியமாக நினைப்பது இரண்டு பாத்திரங்களைத்தான். ஒன்று அக்னி சாட்சியில் வரும் சரிதா பாத்திரம். ஹிஸ்டீரியா என்ற மனநோய் கொண்ட கவிதையெழுதும் பெண்ணின் பாத்திரம். ஹிஸ்டீரியாவின் முழு பரிமாணத்தையும் சரியாக வெளிப்படுத்தவில்லை என்றாலும் அத்தகைய ஒரு பாத்திரத்தை கையிலெடுக்க அவருக்கு மட்டுமே துணிச்சல் உண்டு என நான் நினைக்கிறேன். இப்படியாக மனநலன் பிறழ்ந்தவர்களை வேறு யாரும் கையாண்டதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். மூன்றாம் பிறையில் ஶ்ரீதேவியின் பாத்திரம் மனநலம் பிறழ்ந்தவர் அல்ல. அம்னீஷியா பேஷண்ட். அதே போல கொக்கரக்கோ படத்தில் கங்கை அமரன் கையாண்ட கதாநாயகிக்கு என்ன விதமான மனநோய் என்றே தெளிவாக்கப் பட்டிருக்காது. வழமையான தமிழ் சினிமா மனநலம் பிறழ்ந்த பெண்ணைப் போலவே தலையை சொறிந்தபடி அபத்தச் சிரிப்போடு பாட்டுப் பாடும் பெண்ணாகத்தான் அவர் படைக்கப் பட்டிருப்பார். அக்னி நட்சத்திரம் சரிதா மிக நுணுக்கமாக கையாளப் பட்டிருப்பார். மனநலம் பிறழ்ந்தோர் மீது சமூகம் காட்டும் அக்கறையின்மையும் அப்படத்தில் சரியாக சொல்லப்பட்டிருககும்.

இன்னொரு பாத்திரம் அபூர்வ ராகங்களில் வரும் கமல் பாத்திரம். இருபது வயதுகளில் தன்னை யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று பொங்கும் சராசரி இளைஞனின் மனக்கொதிப்போடான ஒரு பாத்திரம் அது. பெரும் உள்ளத் தடுமாற்றங்களோடு இருக்கும், உறவுகள் பற்றிய குழப்பத்தோடு இருக்கும், சதா கோபத்தோடு இருக்கும் இருபதின் இளைஞனை பாலசந்தர் மிக சரியாக காட்சிப்டுத்தியிருப்பார்.

பின்னாட்களில் அவர் எடுத்த படங்களில் பாத்திரங்களின் தேர்வுகளில் அவர் குழம்பியிருப்பார். தனது பாணியை நவீனப் பார்வையில் கொடுப்பதாக எண்ணி இரண்டும் இல்லாத படங்களாக அவரது படங்கள் அமைந்துவிட்டது வருந்தத்தக்கதே.

எது எப்படியிருப்பினும் எனது இளம் பிராயத்தின் சினிமாக்கனவுகளில் தணலை வளர்த்தவர்களில் கே.பி முக்கியமானவர். அவரது படங்களின் மீது நமக்கு விமரிசனங்கள் இ ருந்த போதிலும் அப்படங்கள் தமிழ் படங்களில் முக்கியமானவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்துகள் இல்லை. சொலலப் போனால் அழ வேண்டிய தருணங்களில் சிரிக்க முயல்பவளும், கதற வேண்டிய தருணங்களில் கோபப்படுபவளுமாகிய அவரது கதாநாயகியரின் சாயலில் என் திரைக்கதையின் கதாநாயகியர் இருப்பது நிச்சய்ம தற்செயலல்ல. என்னை அறியாமல் என்னுள் ஓர் ஆசானாக அவர் இரைத்துச் சென்ற வண்ண நீர்த் தீற்றல்களின் எச்சமே அவை.

ஒரு முறை மின் பிம்பங்களில் நான் வேலை பார்த்துக கொண்டிருந்த போது அவசர வேலை நிமித்தமாக படபடவென படியேற முற்பட்டேன். தடதடப்பாக நான்கைந்து படிகள் ஏறியபின்தான் அவர் மேல் படியில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். ஒரு கூச்சப் புன்னகையோடு நான் கீழே இறங்கி அவருக்கு வழிவிடத் தலைப்பட்டபோது, “பரவாயில்லப்பா. நீ முதல்ல மேல வா. நீ இளைஞன். வேகமா படியேறிடுவ. நான் இறங்க லேட்டாகும். நீ ஏறி வாப்பா..” என்று பொறுமையாக எனக்கு வழி விட்டார். நான் கூச்சத்துடன் ஏறி மேலே போனபின் நண்பர்களிடம், டைரக்டரோட டைரக்டோரியல் டச்சைப் பாத்தியா என்று இந்த சம்பவத்தை விதந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்.

யோசித்துப பார்த்தால், இன்னும் நான் அதே முதல் படியின் அருகில் நின்றபடிதான் மேலே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உச்சிப் படியில் நின்ற அவரோ உயரத்தில் நின்றது போதுமென்று பறந்தே விட்டார் போல.

ஆசானுக்கு என் மனமார்ந்த அஞ்சலிகள்.

••••

 

இலையுதிர்காலக் கதைகள்  / லுசிபர் ஜெ . வயலட்

download (5)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எனவே, நான் இலையுதிர்காலத்தை பற்றி நினைக்கும்போது நான் சாகவேண்டுமென விரும்பாத கைகள் உள்ள யாரோ ஒருவரைப் பற்றி நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

- Toni morrison (The bluest eye).

 

மிட்ச்:

 

 

மிட்ச் ஒரு அற்புதமான செல்லோக் கலைஞன்,கிட்டத்தட்ட. ஊதா ஜேக்கரண்டா மரங்களடர்ந்த சாலையொன்றில் நானும், வயலெட்டும் சந்திக்கும் கஃபேவினருகில் அமர்ந்து சமயங்களில் விவால்டியை வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். அந்த மரங்கள் பூப்பதும், உதிர்வதும் அவனால்தான் என்று தோன்றும்படி. பின் பூக்களும் நாணயங்களும் இறைந்து கிடக்கும் பெட்டிக்குள் செல்லோவை வைத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவான். முதல்முறையாக, மழைக்காலம் தொடங்கிவிட்டதென நானும் இலையுதிர்காலம் முடிந்ததென அவளும் சொல்லிக் கொண்டிருந்த நாளொன்றில் மிட்ச்சின் கதையை சொல்லத் தொடங்கினாள்.

 

அப்போது வயலெட் கிழக்கே ஒரு கிராமத்தில் பயிற்சி ஆசிரியையாக பள்ளியொன்றில் பணிபுரிந்து வந்திருக்கிறாள். ஒருநாள் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் அவள் பாடமெடுக்காத வகுப்றொன்றிலிருந்து ஒரு பையனை கூட்டிவரச் சொல்லியிருக்கிறார். தலைமையாசிரியர் அறை முதல் மாடியில் இருந்ததாம், அவ்வளவு தூரம் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்து வந்த க்யூட்டான அந்த குட்டிப் பையன் படிக்கட்டுகளில் ஏறமாட்டேன் என்றுவிட்டான். ஏனென்று கேட்க படிகள் சரியாயில்லையென புகார் சொல்கிறான். அந்த பள்ளிக்கு நான் போய் அப்போது இரண்டு மாதங்களாகியிருந்தது. ஆனால் அன்றுதான் முதல்முறையாக அந்த படிகள் அவசரமாய் கட்டப்பட்டவை போல, ஒழுங்கற்று இருப்பதை கவனித்தேன். பின் நான் அவனைத் தூக்கிச் செல்வதாக சொல்லவும் யோசித்து ஒத்துக் கொண்டான். தலைமையாசிரியர் ஏதோ காரணங்களுக்காக அவனுக்கு கோவமாக அறிவுரை சொன்னார். நான் என்னவென்று சரியாக கவனிக்கவில்லை, அவனும் கவனித்ததாக தெரியவில்லை. அவர் திட்டிமுடிப்பதற்குள் அவரது மேசையின் மேல் கிடந்த பேப்பர் க்ளிப்புகளை நிறவாரியாக பிரித்து அடுக்கியிருந்தான். திரும்பும்போது படிவந்தவுடன் தானாக என்னைப் பார்த்து கைகளை நீட்டிக் கொண்டான். இறக்கிவிட்டபின் லேசாக சிரித்தானென்றும் தோன்றியது. கொஞ்ச நாட்களிலேயே விஜேவுக்கு என்னையும், எனக்கு விஜேவையும் ரொம்பவே பிடித்துப் போனது.

 

நான் அந்த கிராமத்தை பற்றி சொல்லவே இல்லைல, அங்க பெருசா பச்சையா ஒரு ஏரி இருந்தது. விஜேவோட அக்காதான் என்ன அந்த ஏரிக்கு முதல்முறையா கூட்டிப்போனா. இரு விஜே அக்காவ சந்திச்சதையே சொல்லலையோ. அது பெரிய கதையில்ல விஜே என்னப்பத்தி அவன் அக்கா கிட்ட சொல்லியிருக்கதா சொல்லி என்ன வீட்டுக்கு கூப்பிட்டான். முதல் நாள் தப்பிச்சிட்டாலும் மறுநாள் பிடிச்சுகிட்டான். அவனப் போலவே அவன் அக்காவயும் எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சு போச்சு. அங்க இருந்த செல்லோவப் பத்தி கேட்டப்போதான் மிட்ச் அது தன்னோடதுன்னும் இப்போ வாசிக்கறதில்லன்னும் சொன்னார். அவர் அங்கயிருந்து நகரத்துக்கு போற பஸ்ல ட்ரைவரா இருந்தாரு. அவ நிறைய படிச்சிருந்தா விஜேவுக்காகதான் அங்கயே இருக்கான்னு தோணிச்சு அவனால நிச்சயமா நகரத்தில தாக்குப்பிடிக்க முடியாது. ஆனா அதப்பத்தி கேட்டப்போ எல்லாம் நகரத்துல என்ன இருக்குன்னு சிரிச்சுகிட்டே சொல்லுவா. அதன்பின் பெரும்பாலான நாட்கள் அவங்க வீட்டிலேதான் கழிஞ்சது. சிலசமயம் காலைல எழுப்பி ஏரிக்கு கூட்டிப்போவா.

 

பொதுவாக தெரிந்தவர்களிடம் புன்னகையோடு தப்பித்துவிட முயலும் வயலெட் வசந்தகாலத்தில் எல்லோரிடமும் பேச விரும்பினாளெனத் தோன்றியது. அங்கே வந்த லைப்ரரியன் ஒருவரைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு பேசத் தொடங்கிவிட்டாள்.

அப்புறம்

என்ன? ஓ! ஆமால்ல. ம் ஒருநாள் விஜேவ தூக்கிட்டு வீட்டுக்கு போய்கிட்டு இருந்தேனா. நான் உன்கிட்ட ஒரு ரகசியம் சொன்னா யார்கிட்டயும் சொல்லிறமாட்டியே என்றான். நானும் அவன் கேட்டபடியெல்லாம் சத்தியம் செய்தபின் அவனொரு கடற்கன்னி என்றான் சரிதான் என்று சிரித்துக் கொண்டே அவன் கால்களில் கிள்ளினேன் . அன்றிரவு விஜே மிட்ச்சுடன் தூங்கிவிட்டான் நானும் அவளும் நீண்ட நேரம் தூங்காமல் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

ஆமா உன் தம்பி போல நீயும் கடற்கன்னியா

உன்கிட்டயும் சொன்னானா

அடப்பாவி! ரகசியம்னு சொன்னான்?

அப்புறம் ஏன் என்கிட்ட கேட்ட? எப்டியோ நா கடற்கன்னிலா இல்லப்பா

எதுக்கும் செக் பண்ணிக்கவா? என்றபடி அவள் தொடைகளில் கிள்ளினேன்.

 

இதன் பின்னரான கதை அவள் ஒவ்வொருமுறை சொல்லும்போதும் ஒவ்வொரு மாதிரியாகப் போனது. முதல்முறை சொன்னது போல அவள் கடற்கன்னிகள் எப்படி செக்ஸ் வைத்துக் கொள்வார்கள் என்று கேட்பதான கதையை வயலெட் மறுபடி சொல்லவே இல்லை. வசந்தத்தின் கடைசி மொக்கு அவிழ்ந்திருக்கக் கூடிய ஓர் நாளில் வயலெட் சொன்ன கதையில் அவர்கள் உடனே தூங்கிவிட்டிருந்தார்கள். இவளது கனவில் ஏரியில் நீந்திக் கொண்டிருக்கிறாள். ஏரி வழக்கத்துக்கு மாறாக தெளிவாகவும் நீண்டுகொண்டே போவதாயும் இருந்தது. அப்போது எனக்கு நேர் கீழே நிழல் போல இல்லை கண்ணாடி பிம்பம் போல அவள் நீந்திக் கொண்டிருந்தாள். அவள் இடுப்புக்குக் கீழே மீனைப் போல அவளொரு கடற்கன்னியாகவே இருந்தாலென நிச்சயமாய் ஞாபகமுள்ளது. இவற்றின் பின் என்னானது மிட்ச் ஏன் இங்கு வந்தார் என்பவற்றை அவள் சொல்லவேயில்லை.

 

எலிஸா:

 

எங்கயாவது போலாமா?

எங்க?

‘எங்கயாவது’. அதான உலகத்துல ரொம்ப அழகான இடம். எதாவது ஒரு பஸ்ஸில ஏறி எங்கயாச்சும் டிக்கெட் எடுத்து எங்கயாவது இறங்கலாம். நிச்சயமா அங்க அற்புதமான காஃபி கிடைக்கும். ஆளுக்கொரு கப், இன்னுமொண்ணு. பின்ன ‘எங்கயாவது’ இருக்க மேகங்கள் எங்கேயோ போறத வேடிக்கை பாத்தபடி பேசிட்டிருக்கலாம். என்ன சொல்ற?

 

இப்படியானதோர் உரையாடலோடு எனதந்த கோடையை துவங்கி வைத்தாள் வயலெட். வெயில், மழை என்பதன்றி வேறறியாதிருந்த நகரம் அவளை சந்தித்த பின் வசந்தம், இலையுதிர், இளவேனிற் என மற்ற முகங்களையும் கொண்டு எங்களோடு உரையாடத் தொடங்கியது. அன்று ஒரு மேகத்தை பார்த்தபடி எலிஸாவைப் பற்றி சொல்லத் தொடங்கினாள்.

 

என் அப்பாம்மாவுக்கு ஊர்ல ஒரு வீடிருக்கது தெரியும்தானே. கொஞ்ச நாள் அங்கே நான் மட்டும் தங்கியிருந்தேன். அதொரு மந்தமான ஊர். பெரும்பாலும் தங்களோட பொற்காலங்கள பத்தின நினைவேக்க கதைகள சொல்ல அலுக்காத வயசானவங்க மட்டுந்தான் அங்க இருந்ததா தோணும். அங்க எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீடு ரொம்ப நாளா ஆளில்லாமலே கெடந்தது. அது கொஞ்சம் பழைய, பெரிய வீடு அதோட வலது பக்க சுவர் ஒரு ஜன்னல் கூட இல்லாம பெரிய திரை போல இருக்கும். ஒருநாள் அந்த வீட்டு வாசல்ல வேன் ஒண்ணையும் அதிலருந்து ஆட்கள் சாமான்கள இறக்கி வெச்சிட்டு இருக்கதையும் பார்த்தேன். அதுக்குபின்ன ஒரு வாரம் ஆகியும் அந்த வீட்டில யாரையும் பாக்க முடியலயேன்னு யோசிச்சுகிட்டே போனப்போதான் அந்த பெரிய சுவத்தில கீழ குட்டியா பர்ப்பிள் கலர்ல ரெண்டு டெய்ஸிப்பூ வரைஞ்சிருக்கத பாத்தேன். அடுத்த வாரம் இன்னம் கொஞ்ச பூ அப்படியே அந்த வீடே பர்ப்பிள் கலராகிட்டு. ஆமா நேத்து ஒரு இத்தாலியன் பாட்டு ஷேர் பண்ணில்ல செம்ம இல் லிப்ராதெ ல்லாமோர்… என்று பாடத் தொடங்கியிருந்தாள். நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இடத்தில் வேறொரு மேகம் இருந்தது. அதைப் போலவே, கிட்டத்தட்ட.

 

மறுமுறை கேட்கும்போது அந்த புதிய பக்கத்து வீட்டுக்காரர் அவ்வளவு அமானுஷ்யமானவராயில்லை என்பது கொஞ்சம் ஏமாற்றமாகதான் இருந்தது. எலிஸா அன்பான, க்யூட்டான ஒரு பாட்டியாக இருந்தார்.அந்த ஊரின் பலரைப் போல ரிடையர் ஆனபின் அங்கே வந்து சேர்ந்திருந்தார். முதல்முறை அவர் அந்த பூக்களை வரையும்போது வயலெட் பார்த்துக் கொண்டுதான் நின்றிருந்தாள். ஆனால் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கேட்காத அளவு நான் முட்டாளாக இல்லாமலிருந்தது ஆச்சரியம்தான். ஆனால் பின் தினம் அல்லது சில நாட்களுக்கு ஒருமுறையென அவர் இப்படி ஒன்றல்லது இரண்டு பூக்களாக வரைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க கேட்காமலிருக்க முடியவில்லை. ஆனால் எலிஸா சும்மா, ஒன்றுமில்லை போன்ற பதில்களையே தந்தார் பின் டீ சாப்பிட கூப்பிட்டு அந்த ஊரின் எல்லா வயதானவர்களும் போல அந்த காலத்தில என்று தொடங்கும் கதைகளை சொல்வார். அவ்வப்போது அவர் அவ்வளவு பொறுமையாக வரைவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது வழக்கமாகிப் போனது. அங்கு வந்து நான்கு மாதங்களில் சுவற்றின் முக்கால்வாசிக்கு மேலே நூற்றுக்கணக்கான குட்டி பர்ப்பிள் டெய்ஸிக்களால் நிரப்பியிருந்தார்.

 

முதல் மழைத் தூரலை என் ஜன்னலிலிருந்து பார்க்கும் வரை அவர் வெறும் வாட்டர் கலரால் வரைந்து கொண்டிருந்தது உரைக்கவே இல்லை. அவரைப் பார்க்க ஓடிச் சென்றால் அவர் வழக்கம்போல டீ போட்டுக் கொண்டிருந்தார் மழை, பூ, ஓவியம் என என் உளரலுக்கு ஆமால்ல என சிரித்துக் கொண்டார். ஒரே வார மழையில் எல்லாப் பூக்களும் அழிந்துவிட்டன. அந்த மழைக்காலம் எனக்கு தாங்கிக் கொள்ள இயலாததாய் இருந்தது, முடிந்தவரை வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதை தவிர்த்தேன். மழை முழுதாய் விட்டு எலிஸா தன் முதல் லாவண்டரை அந்த சுவரில் வரையத் தொடங்கிய அன்று நானந்த ஊரைவிட்டு நகரத்துக்கு கிளம்பியிருந்தேன்.

 

வயலெட்:

 

அவளைக் கடைசியாக சந்தித்த அன்று நாங்கள் பேசப்படும்/எழுதப்படும் சொற்களின் அதிகார எல்லைகளுக்கு வெளியிலிருந்தோம்.இரவின்/இன்மையின் சுவர்களுக்கிடையே பத்திரமாக. அப்போது இருவரும் ஒரே விஷயத்தையே யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம். சோப்பு நீரில் குமிழ்களை ஊதி விளையாடுவது ஏன் உற்சாகமூட்டுகிறது என்று. அவ்வளவு அற்புதமான ஆனால் சிறுகணம் தாண்டி நிலையாத குமிழ்கள் நம்மை மனமுடைந்து போகவல்லவா செய்யவேண்டும். ஆனால் குழந்தைகளாய் நாம் குதூகலித்திருக்கிறோமென யோசித்து அதுதான் காதலாயிருக்கவேணுமென முடிவெடுத்தோம். காதலித்தோம்.

 

அதற்கு சில தினங்கள் முன்புதான் வேறோர் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள் திடீரென நீ இந்தக் கதைகளுக்குள் என்னையே தேடிக் கொண்டிருக்கிறாய். அவற்றில் ஏதேனுமோர் இருளடைந்த ஒழுங்கையொன்றில் எனைக் கையும் களவுமாக பிடித்து விடலாமென எண்ணுகிறாய். எனக்கும் அதுவே விருப்பம். அதற்காகவே சொல்கிறேன் நீ என்னைத் தவறான இடங்களில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாயென என்றாள்.

 

நான்:

 

எந்த சண்டையுமின்றி, காரணங்களேதுமின்றி அதன்பின் நான் வயலெட்டிடமோ, அவள் என்னிடமோ பேசவோ, பேச முயலவோ இல்லை என்பதை அது எவ்வளவு எளிதாக இருந்ததென்பதை அவனுக்குப் புரியவைக்க முடியவில்லை.

 

ஊதா ஜேக்கரண்டா மரங்களடர்ந்த தெருக்களேதும் அந்நகரில் இல்லையென அவன் குறையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான், நான் தெஹ்ரானிலோ, புயனாஸ் அய்ரஸிலோ, ப்ரிடோரியாவிலோ இல்லையென எனக்கு ஞாபகப் படுத்தினான். இவை எப்போது, எங்கே நடந்தது என்பது போன்ற கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்த இலையுதிர்காலத்தின் முதல் சருகு விழத் தொடங்கியிருந்தது. அது தரையை அடைவதற்குள் அவன் என்னையோ, நான் மறுபடி வயலெட்டையோ கண்டுபிடிக்கப் போவதில்லை என்பதாலோ என்னவோ நான் காணாமல் போயிருந்தேன். யாராலும் தேடப்படாமல் எவ்வாறு காணாமல் போகமுடியுமென அவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

 

•••

 

எங்களைப்போல் எமது உறவினர்  – நடேசன்.

images

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் காலத்தில் ஒரு நாள் மதிய உணவின்பின் எமக்கு செய்முறைப் பயிற்சியிருந்தது. பயிற்சியளிக்கும் பேராசிரியர் வரத்தாமதம் ஆகியதால் எம்மிடையே பேசிக் கொண்டிருந்தோம் சில மாணவிகள் மட்டும் தங்களிடையே இரகசியமான குரலில் எதையோ பரிமாறினார்கள்

‘என்ன விடயம்?’ என கேட்டபோது சொல்ல மறுத்ததுடன் மீண்டும சிரித்து ஆவலைத் தூண்டினார்கள்.

அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தி விடயத்தை அறிந்தபோது எங்களுக்கும் வெட்கம் வந்தது
எனது சகமாணவிகள் அன்று சொல்லிய விடயம் மனத்திரையில் மீண்டும் தென்னாபிரிக்க குருகர் வனத்தினுடாக வாகனத்தில் சென்றபோது மீண்டும் நினைவில் நிழலாடியது.

மாணவிகள் வதியும் விஜயவர்த்தனா ஹோல் இரு மாடிகள்கொண்ட கட்டிடம். அந்தக் கட்டிடத்தின் பின்புறத்தில் கண்டி செல்லும் ரயில் பாதையும் பல்கலைக்கழகத்திற்கான சிறிய சரசவிஉயன என்ற ரயில் நிலயமும் இருக்கிறது. ரயில் பாதைக்கு மேற்புறமாக கண்டி-கலகா வீதி செல்கிறது. வீதியின் கீழ் உள்ள பகுதி ஒதுக்குப்புறமானது. அந்த இடத்தில் நின்றால் விஜயவர்த்தனா ஹோல் மாடி கட்டிடத்து மாணவிகளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

இந்த இடத்தில் தினமும் மதியம் இரண்டு மணிக்குப் பின்னர் தவறாமல் ஒரு மத்தியவயது ஆண் தனது உடையை உயர்த்தி ஆண்குறியை காட்டுவதாக மாணவிகள் கூறினார்கள். நாம் அதைக் கேட்டு சிரித்துவிட்டு யாராவது பயித்தியமாக இருக்கும் என அவர்களது பேச்சைப் புறந்தள்ளினோம். அன்று இப்படி ஆண்களால் அந்தவிடயம் ஓதுக்கப்பட்டது அந்த மாணவிகளுக்கு பிடிக்கவில்லை. அவர்கள் எங்களை முறைத்துவிட்டு சென்றார்கள்.

குருகர் தேசிய வனத்தில் செல்லும்போது ஒரு சிறிய பாலத்துக்கு அருகே விடலைப்பருவத்;தில் ஒரு ஆண் பபூன்; பாலத்தில் உள்ள கம்பியில் அழகாக இருந்து கொண்டு தனது ஆண்குறியை மற்றவர்கள் பார்ப்பதற்காக விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

இருபத்தினாலு நிறமூர்த்த Chromosomes) சோடிகள் கொண்ட வானர இனத்தை சேர்ந்த இவைகளில் ஏதோ காரணத்தால் இரண்டு நிறமூர்த்தம் ஒன்றாகியதால் இருபத்துமூன்று நிறமூர்த்தங்கள் கொண்ட மனிதவர்க்கம் உருவாகி இருக்கிறது என்பது தற்போது தெளிவாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
கைவிரல் பகுதி மூட்டுகளாகவும் கட்டைவிரல் மற்றைய விரல்களுக்கு எதிராகவும் அமைந்து இருப்பதால் இலகுவாக பல வேலைகளைச் செய்யக் கூடியதாகவும் கருவிகளை நுட்பமாக கையாளக்கூடியதான இயல்பு இருப்பதால் பிறைமேற் என மனிதர்களும் ஏப்ஸ் (கொரில்லாh சிம்பான்சி மற்றும் ஒறங்குட்டான்) அத்துடன் வானரங்களும் அழைக்கப்படுகிறது. ஏப்ஸ் என்பது மனிதக்குரங்கென்ற வார்த்தையால் தமிழில் அழைக்கப்படும் இவற்றிற்கு வால் இல்லை

தெற்கு ஆபிரிக்காவில் மட்டும் பிரத்தியேகமாக உள்ளது சக்மா பபுன்ஸ் என்ற குரங்கு இனம் இவையே குரங்கு இனத்தில் பெரிதானவை. இவை கிட்டத்தட்ட 45 கிலோ எடையுள்ளவை. சாம்பல் நிறத்தில் முக்கியமாக நாய் போன்ற நீளமான கீழ்நோக்கிய முகத்தைக் கொண்டது. எனக்கு பார்க்கும் போது எனது லாபரடோர் நாயின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. மிகவும் பலமான தாடையில் நீளமான சிங்கப்பல் உள்ளது.

மனிதர்கள்போல் பழங்களையும் இறந்த விலங்குகளையும் உணவாக கொள்வதுடன் சந்தர்ப்பம் சரியாக வாய்த்தால் சிறிய மான் வர்க்கத்தின் குட்டிகளையும் சாப்பிட்டுவிடும்

குரலால் மட்டுமல்ல முகம் உடல் என்பவற்றாலும் தமது கூட்டத்தில் செய்தியை பரிமாறிக் கொள்வது எதிரிகளாகிய சிறுத்தைகளிடம் இருந்து பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது. தாய் இறந்து அனாதையாகிய சிறு குரங்குகள் மற்றைய பெண் குரங்குகளால் பாதுகாக்கப்படுவதும் ஆராய்ச்சியாளர்களால் அவதானிக்கப்பட்டுள்ளது. இவைகள் ஒரு கூட்டமாக நிலத்தில் திரிவதுடன் ஒரு ஆண் குரங்கு அரேபிய பணக்காரர்களைப்போல் பல பெண் குரங்குகளை தனக்காக வைத்திருக்கும்.

வனத்தில் பல பெண் குரங்குகளுக்கு பின்பகுதி மிளகாய் பழநிறத்தில் சிவந்திருப்பதை அவதானித்தேன். அந்தச்செம்மை நிறம் அவை உடலுறவிற்கு தயார் என்பதற்கான பச்சைக் கொடியாகும். மனிதர்களைப்போல் குரங்குகளால் வர்ணங்களைப் பார்க்க முடிவதால் பெண்குரங்கின் சிவந்த பின்பகுதியையும் ஆணின் சிவந்த ஆண்குறியையும் பார்த்து தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

மேலும் பெண் பன்கள் கர்ப்பமாகியதும் சிவந்த பின்பகுதி சாம்பல் நிறமாகி விடுகிறது. மற்றைய மிருகங்களில் பெண் மிருகங்கள் வருடத்தில் சிலகாலத்துக்கு மட்டும் உடலுறவுக்கு தயாராகும். ஆனால் இவற்றில் அந்த பிரச்சினை இல்லை. வருடத்தில் எக்காலத்திலும் உடலுறவுக்குத் தயார். பெண் பபூன் உடலுறவிற்கு தயாராகியதும் மற்றைய ஆண் விலங்குகளிடம் கலகத்தை உருவாக்கி அதில் ஆக்கிரோசமான ஆண் பபூன் பெண்ணைத் தனதாக்கும். இதேவேளையில் பல ஆண்களுடன் சண்டையிடும்போது வேறு ஒரு இளம் பபூன் தனது வேலையைக் காட்டுவதும் உண்டு.

நூற்றுக்கு 91 வீதமான நிறமூர்த்தங்கள் மனிதருக்கு சமமானவையாதலால் மனிதர்களின் பல குணங்கள் உண்டு. சமூகமாக திரிவதுடன் குழந்தைகளை பாதுகாப்பதில் ஆண் பபூன், பெண் பபூன்களுடன் சேரந்து இயங்கும். இதைவிட மனிதர்கள்போல் மற்றைய பெண் பபூன்களும் தாய் குரங்குடன் பகிர்ந்து கொள்ளும். பெண் பபூனை உடல்உறவிற்கு எப்படி கணக்குப் பண்ணுதல் என்பதிலும் பல விதமான தந்திரோபாயங்களை பார்க்கமுடியும். இதில் சிலவேளையில் ஆவேசமாகவும் ஆக்கிரோசமாக அடையப்பார்த்;தல் பின்பு அது சரிவராத போது பவ்வியமான நட்புடன் உறவு கொள்ளுதல் என சகல வழிமுறைகளையும் பாவிக்கும.;

ஒன்றுக்கொன்று உரோமத்தில் இருந்து ஒட்டுண்ணிகளையும் உதிர்ந்த உரோமம் அழுக்கு என்பவற்றை எடுப்பது முக்கியமான சமூக நடவடிக்கை. இதன் மூலம் பாசத்தை அன்பை காமத்தை ஒன்றுக்கொன்று வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.

கூட்டமாக வாழ்வதால் பபூன்கள் பெரும்பாலான நேரத்தை நிலத்தில் கழிக்கும். அப்பொழுது மிகவும் கவனமாக அவதானிக்கும். சுற்றுப்புறத்தை சிங்கம் சிறுத்தை ஹைனா கழுகு போன்றவற்றின் நடமாட்டத்தை கவனித்தபடி இருக்கும்

குருகர் வனத்தின் சில பபூன்கள் மான்கள் மற்றும் வரிக்குதிரைகள் என்பனவோடு அன்னியோன்னியமாக உலாவுவதைக் கண்டேன். அதைப்பற்றி ஆராய்ந்தபோது பபூன்ன்கள் சிறு குழந்தைகள்போல் உணவை உண்பன. பபூன்கள் மரத்தில் இருந்து மலர் பழம் முதலான அதிக சத்தான உணவை உண்ணும்போது நிலத்தில் சிதறுவதை மான்கள் உண்கின்றன. மேலும் அவற்றோடு இருப்பதால் பொதுவான பாதுகாப்பை பெறுகின்றன. அத்துடன் பெரிய மிருகங்களின் மலத்தில் சமிபாடடையாத சத்தான விதைகளை இவை உண்பதால் ஒன்றுக்கு ஒன்று நன்மையான வாழ்க்கை நடைபெறுகிறது. குட்டிபோடும் காலத்தில் மான்கள் பபூன்களை நம்பாது விரட்டிவிடுகின்றன.

வேவெற் குரங்கு(vervet monkey)

சிம்பப்வேயில் காட்டுக்குள் வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருந்தபோது வாகனத்தையோட்டிய வழிகாட்டி எதிர்பாராத சத்தத்தை கேட்டு வாகனத்தை நிறுத்தியதும் மரத்தில் இருந்து பறவைகள் சிதறிப் பறந்தன. குரங்குகள் இறங்கியோடின மரத்தின் கீழ்ப் பகுதியில் நின்ற இம்பாலா என்ற மான்கள் சிதறி ஓடின.
அவை சிறுத்தையை கண்டு இருந்தால்தான் குரங்குகள் இப்படி அலறும் என்று சொல்லிவிட்டு அந்த மரத்தை பார்த்தான். அப்பொழுது இரண்டு கழுகுகள் அந்த மரத்தில் இருந்து பறந்தன. கழுகுகள் குரங்குக் குட்டிகளை காலால் எடுத்துக் கொண்டு செல்லக்கூடியவை.

வௌற் குரங்குகள் 10-15 கிலோ நிறையான சிறிய குரங்குகள். கறுப்பான தட்டையான முகமும் தாடை கன்னகதுப்பில் நீளமான சாம்பல் உரோமங்களையும் கொண்டவை. இந்தக் குரங்குகளில் உட்பிரிவுகள் பல உண்டு இவற்றின் உடல் நிறம் பல விதமான வர்ணத்தில் உள்ளது. சிம்பாப்வேயில் நான் கண்டவை சாம்பல் நிறமானவை. இவை பழம் கொட்டைகளை உணவாக உண்பதுடன் அதிக நேரம் மரத்திலே வசிப்பன. பபூன்களைப் போலன்றி இவை வருடத்தின் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே இனப்பெருக்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும். அதாவது உணவுத் தேவைகளை அடிப்படையாக வைத்து இந்தக் குட்டிகள் ஈனும். இவைகள் பழங்களைத்; தின்பதால் தென் ஆபிரிக்க பழத்தோட்டங்களை நாசம் செய்து விடுகிறது. இவற்றிற்கும் வர்ணங்களை பகுத்தறியும் தன்மை இருப்பதால் காய்களைத் தவிர்த்து பழுத்த பழங்களை நாடிச் செல்லும். இதைவிட வெட்டுக்கிளி கறையான் என்பவற்றையும் இந்த குரங்குகள் உணவாக உண்பன.

இவற்றின் சமூக அமைப்பில் மனிதர்களின் இயல்புடன் வேறும் சில சுவாரஸ்யங்கள் இருக்கின்றன. பெண்கள் தங்களது கூட்டத்தை விட்டு விலகாத போது ஆண்கள் மற்றைய கூட்டத்தில் சென்று இனப்பெருக்கம் செய்வதால் இவற்றிடையே உள்ளக கலப்பு ஏற்படுவது தடுக்கப்படுகிறது.
இந்தக் குரங்குகளின் அபாயக் குரல்கள் தனது கூட்டத்தினருக்குள் பரிமாறப்படும் தந்தி போன்றது அதேபோல் தாய் சேய் மற்றும் கூட்டத்துக்குள் உள்ளவைகள் தம்மிடையே பிரத்தியேகமான குரலை வெளிப்படுத்தி தகவல்பரிமாறுவது ஆராய்ச்சியில் அவதானிக்கப்படுகிறது

புஷ்பேபி (Bush baby)
பிறைமேற் (Primates) உயிரின பரிமாணத்தில் மிகவும் ஆதியில் உருவாகியது இந்த புஷ்பேபி என்ற வானரம். இதை தேசியவனத்தில் பார்க்க முடியவில்லை. மிகவும் சிறிதாக வெளவ்வால் போன்று இரவில் மரங்களில் வாழும் இந்த குரங்கை பாரப்பதற்கு ஒரு சிறிய மிருகக்காட்சிசாலைக்கு சென்றேன். இவைகளும் குரலெழுப்பகூடியதுடன் பழங்களையும் விதைகளையும் உண்பன.
இந்த புஷ்பேபிகள் பெரிய பழமரங்களின் சிறிய கிளைகளை தமது தங்குமிடமாக பாவிப்பதனால்; சிறுத்தைகளில் இருந்து தம்மைப்பாதுகாத்துக்கொண்டாலும் மலைப்பாம்பு கழுகிற்கு இரையாகிவிடும். வேவெற் குரங்குபோல் இவையும் அபாயக் குரலெழுப்பும்.

ஆபிரிக்க சவானா காடுகளில் வாழும் குரங்குகளின் வால் நாய்களின் வால்போன்று அசைப்பதற்கும் சமிக்ஞைகளுக்கும் உடல் பாலன்சுக்கும் உதவுமே தவிர பூமத்தியரேகைக்கு அருகாமையில் அமைந்துள்ள அடர்ந்த காடுகளில் வாழும் குரங்குகள்போல் வால்களால் கிளைகளைப்பற்றி பிடிக்க முடியாது.

***

தப்புச்சத்தம் – கி.ச.திலீபன்

download (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

மாதையனின் இந்தப்பிறவிக்கான வாழ்க்கையில் இருக்கும் கிழிசலான பக்கங்களில் இசை தன் பெயரை விலாவாரியாக எழுதிக்கொண்டது. அது எழுதப்பெற்றது போக மீதமிருக்கும் பக்கங்கள் வெகு சொச்சமே. அப்படியிருந்தும் அவற்றில் இன்னும் சிலவை வெற்றுப்பக்கங்களாகவே இருக்கின்றன. மாதையனுக்கு இசை பிடிக்கும். ஏழை பணக்கார வர்க்கமாகட்டும், இன்பம், துன்பம் சூழல்களாகட்டும் இசையின் வடிவங்கள்தான் மாறுகிறதே ஒழிய இசை ஒன்றுதான். பகலின் நடுநிசி வேளை அது. சூரியன் நடுக்கோட்டில் நின்று கொண்டு வாட்டியெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. தன் குடிசை வீட்டுக்குள் பெரிதொன்றும் வெப்பத்தை உணராதவராய் மெலிந்த போன தன் தேகத்தை கயிற்றுக்கட்டிலுக்கு கொடுத்தபடி படுத்துக் கிடந்தார். சட்டையணியாத வெற்றுடலில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கும் மார்புக்கூடு. ஒட்டிப்போயிருந்த அந்த வயிற்றில் பசியைத் தவிர யாதொன்றும் இருந்ததாய் தகவல் இல்லை. அதோ குடிசை வீட்டின் ஒரு மூலையில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் ஆதிகாலத்து டிரான்சிஸ்டர், இந்த முதுமைப் பயணத்தின் கைத்தடியாய் அவரைக் கூட்டிச்சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பாடாத பாட்டெல்லாம் பாட வந்தாள்…
காணாத கண்களை காண வந்தாள்…
பேசாத மொழியெல்லாம் பேச வந்தாள்…
பெண் பாவை நெஞ்சிலே ஆடவந்தாள்…

ரசித்துக் கேட்டார், இந்த வாழ்க்கையை நிரப்ப இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும்? மனநிறைவு தட்டுப்பட்டது. டிரான்சிஸ்டரில் ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு பாடலும் மாதையனுக்குள் ஏதோ ஒன்றை பழைய நினைவுகளிலிருந்து கிளறி விட்டுச்செல்கிறது. கடந்த கால நினைவுகள் மனதிற்குள் வந்தெழும்பினாலே நிகழ்காலம் கசப்பாகி விடுகிறது போலும். கடந்த காலத்தில் தவற விட்டனவற்றை நினைத்து நிகழ்காலத்தில் ஏங்கும் சுகத்தை இந்தப் பாடல்கள் அவருக்கு கொடுக்கத் தவறுவதில்லை. இது பாட்டு மட்டுமல்ல மாதையனின் கடந்த காலத்திற்குள்ளான மறுபிரவேசம்.

எழுந்து நின்றவர் பானைத்தண்ணீரை சொம்பில் மொண்டு குடித்தார். தண்ணீர் வயிற்றுக்குள் இறங்கிய கணம் தேகம் முச்சூடும் மின்சாரம் பாய்ந்த உணர்வு. அந்த உணர்வின் பெயரே தமிழ் மானிட சமுதாயத்தில் பசி என்றழைக்கப்படுகிறது. விறகடுப்பருகே கவிழ்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்த மண் பானையில் சோறு வடித்து பசி ஓட்டிய பொழுதுகள் மறைந்து போய் நேற்று மதியத்திலிருந்தே அந்த பானையும் அவரது அடுப்பும் வெறுமனே கிடக்கிறது. கெம்பத்தராயன் கரட்டிலிருந்து பொறுக்கி வரப்பட்ட சுள்ளிகளும் அப்படித்தான். ஊரில் ஏதேனும் எழவு விழுந்தாலாவது மூர்த்தி கடையில் கிலோ நாலு ரூபாய்க்கு விற்கும் ரேசன் அரிசி வாங்கிப்போடலாம் என்றால் வயசான டிக்கட்டுகள் இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறதே தவிர போய்ச்சேர்ந்த பாடில்லை… வயிற்றுப் பாட்டுக்கென சாவை எதிர்பார்த்துக்கிடக்கிற கலைஞனின் குமுறலாக இது இருந்தது. மாதையனின் பசிக்காக ஒரு மரணத்தை எதிர்நோக்குவது நியாயமற்றதுதான், இருந்தும் பசியின் குரூரம் மனிதத்தன்மையை அவ்வப்போது மறக்கடிக்கச் செய்வதும் இவ்வுலகின் யதார்த்தங்களில் ஒன்று. ஒரு மாத காலமாகவே சுத்து வட்டாரத்தில் எங்கும் எழவே விழவில்லை, கோவில் திருவிழா வர கிடக்கிறது இன்னும் நான்கு மாதங்கள், ஏதோ அன்றொரு வியாழக்கிழமை வரிசையில் காத்திருந்து வாங்கிப்போட்ட ரேஷன் அரிசியைக் கொண்டு கஞ்சி வடித்து பசியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த நிலையில், நேற்றைய பொழுதில் அதுவும் தீர்ந்து போய் கஞ்சிக்கும் நாதியற்றவராய் கிடக்கிறார் மாதையன்.

ஒரு கிண்ணத்தை ஏந்துகின்றேன் ஏன்…ஏன்…ஏன்
பல எண்ணத்தில் நீந்துகின்றேன் ஏன்…ஏன்..ஏன்..

ஒலிக்கவும் அட்ராசக்க.. என்று அவர் தொடை தட்டிய சமயம் குடிசையின் படலைத் திறந்து கொண்டு பழனிச்சாமி உள் நுழைந்தார். அழுக்குப் படிந்திருந்த கதர் வேட்டியை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு வெற்றுடலுடன் வந்திருந்தார். கக்கத்தில் மிக சாந்தமாய் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது தப்பு. மாதையனைப் பார்த்தார், அந்தப் பார்வைக்குள் ஏகக் கேள்விகள் அடங்கியிருந்தும் ஓரளவு புரிந்தவராய் சுதாரித்து எழுந்து அமர்ந்தார் மாதையன், கக்கத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த தப்பைப் பார்த்ததும் வில் அம்புடன் வேட்டைக்குப் புறப்படும் வேட்டைக்காரன் போலவே பழனிச்சாமி மாதையனுக்கு தென்பட்டார். சக வேட்டையன் தன்னையும் வேட்டைக்கு அழைக்கிறான் என்பதைத்தான் அப்பார்வை உணர்த்திற்று.. குடிசையின் வடக்கு மூலையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த தப்பை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு பழனிச்சாமியைப் பார்த்தார், பின்னர் இருவரும் வேகமாய் நடையிட்டனர்.

“ஏம்பழனி யாரூட்டு எழவு”

“நம்ம ஆறுமுகக்கவுண்டர்தான்”

“அடக்கெரகத்த… நல்லாத்தான இருந்தாரு”

“என்ன எழவுன்னு தெரியல… எதையோ அரைச்சுக் குடிச்சு செத்துப்போயிட்டாராம் மனுசன்”

“நாங்கும்பிட்ட ஒண்டிக்கருப்பன் என்னைக்கைவிடலை, நேத்திலிருந்து கஞ்சி குடிக்காம ஊரில ஒரு எழவையும் காணமேன்னு படுத்துக்கெடக்குறேன் நல்ல வேளையா ஆறுமுக கவுண்டரு புண்ணியத்துல இன்னைக்கு வகுறு நம்ப சாப்பாடும் குடியும்தான்” மகிழ்ச்சி பீய்ச்சி அடிக்கும் விதமாய் எட்டி நடையிட்டபடியே மாதையன் சொன்னார். ஆறுமுகக் கவுண்டரின் இறப்புச் செய்தியே மாதையனின் பாதி பசியை தின்று விட்டது போல அவரது நடையின் வேகம் சொல்லியது.

ஒத்தப்பனமரக்காட்டிலேயே ஆறுமுகக்கவுண்டர்தான் பெரிய தலை. பத்துப் பேரைத் தூக்கிப்போட்டு பந்தாடக்கூடிய திராணி அவரிடத்தில் தட்டுப்படும். என்னதான் சொத்துக்காரராக இருந்தாலும் இரும்பு பிடித்த அவரது கைகள் காப்பு காய்த்திருக்கும். நல்ல மீசையும் கிர்தாவும் வைத்து ஆளே மிரட்டும் தொணியில் இருப்பார். ஊரில் எந்த நல்ல காரியத்துக்கும் நன்கொடை வேண்டுமென அவர் வீட்டில்தான் ரசீதுடன் காத்துக்கிடப்பார்கள். ஊர் மரியாதையை சம்பாதிக்கும் பொருட்டு ஆயிரம் அல்லது ஐநூறை அளந்து போடுவார். பின்னாட்களில் மாபெரும் கபடிப்போட்டி நடத்துறோம் என தூக்கநாயக்கன்பாளையத்தில் இருந்தும் கூட இவரைத் தேடி ஆட்கள் வர ஆரம்பித்தார்கள். ரசீதுப் புத்தகத்தை வாங்கி அதில் ஆயிரமோ ஐநூறோ அவர் எழுதும்போது நன்கொடை கேட்டவர்களுக்கு புல்லரித்து விடும். எழுதி விட்டு நாளைக்கு வந்து காசை வாங்கிக்கங்க என்று அவர் சொல்லி விட்டு சிரிக்கும்போது புல்லரிப்பில் சிலிர்த்து நின்ற ரோமங்கள் அப்படியே அடங்கிப்போகும். இவர் கொடுக்கும் நன்கொடை எழுத்தளவில் மட்டும்தான் என்பதை உணர்ந்தவரகள் இந்தப் பக்கம் திரும்பிப்பார்ப்பது கூடக் கிடையாது. ஏப்ரல் 1ம் தேதி விளையாடுகிற ஏமாத்து விளையாட்டில் கைதேர்ந்தவராக முத்திரை குத்தப்பட்டார். பெண் பித்து தலைக்கேறி காமத்தின் உச்சத்தை எட்டிப்பார்த்து விட எத்தனித்ததில் இருந்ததெல்லாம் இல்லாமற்போக சின்ன ஒரசலுக்குத்தான் இத்தனையுமா? என அந்த பித்து தெளிந்த சமயம்தான் இந்த முடிவை அவர் எடுத்திருக்க வேண்டும். ராஜ வாழ்வை வாழ்ந்தவனிடம் ஓட்டாண்டியாக வாழ்ச்சொல்வது ஏற்க முடியாத வலிதானே.

ஒத்தப்பனமரக்காட்டு மண் சாலைகளில் புழுதியை பரப்பிய வண்ணம் சொகுசு கார்கள் பலவும் வந்தபடி இருந்தன. ஆறுமுக கவுண்டரின் அம்பாஸிடர் காரை மட்டுமே கண்டிருந்த இந்த மண் சாலைகளுக்கு இந்த கார்களின் வருகை புதிதுதான். வருகிறவர்கள் எல்லாம் பூமாலையோடும் கோட்டித்துணியோடும் சென்று கொண்டிருக்கும் மர்மம் புரியாமல் ஊருக்கு வெளியே ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்த மேய்ப்பர்கள் பேந்தப் பேந்த விழித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆறுமுகக் கவுண்டரின் விஸ்தாரமான அந்த பங்களா ஜமீன் பங்களாவுக்குரிய அத்தனை தகுதிகளையும் பெற்று, போன பொங்கலுக்கு செய்யப்பட்டிருந்த பெயிண்டிங்கில் தகதகத்து மின்னியது. அவரது வீடு எழவு வீட்டிற்கான அறிகுறியே இல்லாமல் காணப்பட்டது. வந்திருந்த எல்லோரும் கடமைக்கென கைகட்டி நின்று கொண்டு முகத்தை சோகமாக வைத்துக்கொள்ள முயற்சித்தது அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. பெரிய அளவில் அழுகையோ அரற்றலோ இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. கிராமத்துப் பெருசுகள் சில ஒன்று கூடி ஒப்பாரி வைத்துக்கொண்டிருந்ததோடு சரி. ஒத்தப்பனமரக்காடு கிராமம் அதன் இயல்பில் சிறிதளவு மட்டும் மாற்றம் காட்டியிருந்தது. கட்டாயம் துக்கத்துக்கு போயாக வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு கிராமமே ஆட்பட்டிருந்தது. ஊரில் உள்ள முக்கியஸ்தர்கள் பலரும் வந்து நின்று துக்கம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஈரோடு, பெருந்துறை பகுதிகளிலிருந்தும் பல உறவினர்கள் எந்த வித சோகத்தையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் வந்தமர்ந்திருந்தனர்.

வழக்கமான சாங்கிய சம்பிரதாயங்கள் செய்யப்பட்டு வெள்ளைத் துணிகளால் சூழப்பட்டிருந்த ஆறுமுகக் கவுண்டரின் உடல் பங்களாவின் முன்பகுதியில் கிடத்தப்பட்டிந்தது. வெளியே கையில் தீப்பந்தம் ஏந்தி தரையில் துண்டு விரித்து உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த வண்ணான், வருகிறவர், போகிறவர் முகங்களையெல்லாம் ஏக்கப்பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தன்னைக் கடக்கும் போது ஒவ்வொருவரின் கைகளும் சட்டைப் பாக்கெட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்கிற அவனது எதிர்பார்ப்பு எல்லா நேரங்களிலும் நடந்தேறுவதில்லை. ஒரு ரூபாய், இரண்டு ரூபாய் சில்லரைக்காசுகள் கடமைக்கென வந்து விழுந்தன. பத்து ரூபாய் நோட்டுக்கள் விழுவதே அதிசயமாகத்தான் இருந்தது. வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் ஏசி காரில் வருகிறவர்களின் கைகளில் பத்து ரூபாய்க்கு மேல் அகப்படாமல் போனதை எண்ணி சபித்துக்கொண்டிருந்தது அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும். அப்போதுதான் மாதையனும், பழனிச்சாமியும் வந்து சேர்ந்திருந்தனர். ஆறுமுகக் கவுண்டரின் உறவினர் ஒருவர்தான் அவர்களை தனியே ஒரு ஓரத்திற்கு கூட்டிச்சென்றார்.

“ஊருல எழவு உழுந்தா உங்களை வெத்தலை பாக்கு வெச்சழைக்கணுமோடா?” என்றார்.

“இல்லைங் சாமி… கரட்டுக்கு போயிருந்த மாதையனை கூட்டியார நேரமாயிடுச்சுங்..” என சமாளித்தார் பழனிச்சாமி.

“சரி…நல்லா கேட்டுக்கங்க… ஊர்ல பெரிய மனுஷன் எழவு அதனால சத்தம் காதைப் பொளக்கோணும் சொல்லிட்டேன்”

“அதெல்லாம் பண்ணிடலாமுங்க… கொஞ்சூண்டு உள்ள எறக்கிப்புட்டமுன்னா அப்புறம் சத்தம் தானா வருமுங்க”

“சரிய்யா… பட்டாசு வாங்கப் போன மாதேசு கிட்ட சரக்கு வாய்ண்டு வரச் சொல்லியிருக்கேன்.. சித்த நேரத்துல வந்துடும்… அப்புறம் குடிச்சுப் போட்டு சகிட்டுக்கு அடிச்சுத்தள்ளுறீங்க” அதிகாரத்தோரணை வெளிப்பட வார்த்தைகளை கொட்டி விட்டு இருவரையும் பார்த்தார்.

“எல்லாம் பண்ணிப்போடலாமுங்க” என்று சொன்ன இருவரின் கண்களிலும் வர்ணிக்க முடியாத ஆனந்தப் பூரிப்பு. போன மாதம் கொங்கர்பாளையத்தில் நடராசன் வீட்டு எழவில் குடித்ததோடு சரி… மதுவின் ருசியை ஒரு மாத காலமாகவே ஏங்கித்தவிக்கிறது மனசு. தலைக்கேறும் போதையில் தப்படித்தவாறே ஆடிக்கொண்டு சகலத்தையும் மறந்து வாழ்க்கையின் இன்பத்தின் அத்தியாயங்களை மட்டும் படிக்கிற வாய்ப்பு போதையில்தான் கிடைக்கிறது என்று இருவரும் முழுமையாக நம்பினர்.

தூக்கநாயக்கன்பாளையம் டாஸ்மாக்கிலிருந்து வாங்கி வந்த ஆஃப் டைமண்ட் ரம்மை இருவரும் பகிர்ந்து கொள்ளும்படி மாதையனிடம் ஒப்படைத்தான் மாதேஷ். பங்களாவின் பக்கவாட்டில் வேப்ப மரம் ஒன்று குடையாக கிளை பரப்பி நிழலையும் தூய காற்றினையும் தாராளமாய்க் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. கொளுத்தும் உச்சி வெயிலுக்கு அந்த மரத்தடியைத் தவிர வேறெந்த இடமும் சரிப்பட்டு வருவதாகத் தெரியவில்லை. மாதையனும் பழனிச்சாமியும் வேப்ப மர நிழலுக்குப் போனார்கள். வேப்பையின் கிளை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்த காக்கை ஒன்று இட்ட எச்சம் பழனிச்சாமியின் தோள் பட்டையில் விழுந்து தெரித்தது. “அடக் கெரகத்த…” என்றவாறே வேப்பிலைகளை பிய்த்து அதன் மூலம் எச்சத்தை சுத்தம் செய்தார். பங்குனி வெயிலின் உக்கிரத்துக்கு இந்த வேப்பமரத்தடியில் வீசிய மெல்லிய காற்று அப்படியே கொஞ்சிக் குலாவிச் செல்வது போன்று இருவரும் உணர்ந்தனர். பழனிச்சாமி ரம்மை பங்கிடத் துவங்கினார். பாட்டிலிலிருந்து வெளியே கொட்டும் இந்த கருப்பு திரவத்தை சுவைத்து விடத்தான் எத்தனை பாடு என மாதையன் நினைத்துக் கொண்டார்.

முதல் சுற்று ஊற்றப்பட்ட டம்ளர்களில் தண்ணீர் கலந்து இருவரும் குடிக்க ஆயத்தமாகினர். மூக்கினருகே டம்ளரை கொண்டு வந்த மாதையன் முகர்ந்து பார்த்து விட்டு

“எழவெடுத்தவன் மட்டமான சரக்கை வாங்கியாந்திருக்கான்” என்றார்.

“பின்ன உனக்கென்ன மிலிட்டரி சரக்கா கொடுப்பாங்க ரெண்டு இழு இழுத்தமா தூக்கி கெடாசிட்டு போனமான்னு இரு” எனச் சொல்லி விட்டு ஒரே சாய்ப்பில் டம்ளரை காலி செய்தார் பழனிச்சாமி.

முகத்தை சுளித்தபடியே மாதையன் குடித்து முடிக்க, எதுக்களித்தது. ஏக்… ஏக் என்றவர் நெஞ்சைத் தடவிக்கொடுத்து சரிப்படுத்திக் கொண்டார்.

இருவரும் பத்தாம் நம்பர் பீடி பற்றி விட்டு இரண்டாவதும் கடைசியுமான சுற்றினை ஊற்றி பாட்டிலை காலி செய்தனர். மாதையனுக்கு முதல் சுற்றில் வந்த எதுக்களிப்பு தற்போது இல்லை. டம்ளரை கசக்கி எறிந்து விட்டு இன்னொரு பீடியை இழுத்து முடித்த மாதையனின் தலை இலேசே சுழன்றது.

“தப்பட்டை…என்ன கவுந்துடுவியாட்டிருக்கு…”

“நா…செத்துப் பொழைச்சவண்டா… எமனெ பார்த்து சிரிச்சவண்டா…” நெஞ்சு நிமிர்த்தி பாடினார் மாதையன்.

“ஒனக்கு ஏறிக்கிச்சு” என்ற பழனிச்சாமி தானே சுற்றித்திரிந்து பிய்ந்து போன தென்னை ஓலைகளை கொண்டு வந்து நெருப்பு மூட்டினார். நெருப்பில் தப்பை காட்டி சூடேற்றும்போது தப்பு நன்கு முறுக்கேறும். பிறகு அடிக்கிற அடி ஒன்றொன்றும் இடி மாதிரி கேட்கும். பழனிச்சாமி தன் பறையை தீயில் இட்டுக்காட்டத் தொடங்கினார். பாடுவதை நிறுத்தி விட்டு மாதையனும் வந்து தன் தப்பை தீயில் காட்டி சூடேற்றினார். இதிலும் ஒரு நேர்த்தி வேண்டும், வெப்பம் அதிகமாகிப்போனால் தப்பு கிழிந்து விடும், இருவரும் இது போன்ற நேர்த்திகளில் கைதேர்ந்தவர்கள்.

மாதையனின் மழலைப் பருவ நினைவு முழுக்கவே அப்பனும் அவரது தப்பாட்டமுமே நிறைந்து கிடக்கிறது. மாதையனுக்கு எட்டு வயதிருக்கும் எங்கோ சாவு வீட்டில் சாராயம் குடித்து விட்டு வந்து படுத்தவர்தான் விடியற்காலையில் செத்துப்போனார். ஒற்றைத் துணையாக இருந்த அம்மாவும் இவரது பதினைந்தாவது வயதில் சுப்புக்கவுண்டரின் தோட்டத்தில் பாம்பு தீண்டி வாயில் நுரை தள்ள செத்துப் போனது. தான் சாபம் வாங்கிக் கொண்டு பிறந்து விட்டவனாய் உள்ளூர நினைத்துக் கொண்டார். அம்மாவை பாடையிலேற்றினார்கள், அப்போது அப்பனின் தப்பை கையிலெடுத்தவர், பிணம் கொண்டு சென்ற வழியெங்கும் தப்படித்தபடி ஆடிக்கொண்டே வந்தார். தப்பின் மீது அன்று தொட்ட பிடியை இரண்டு தலைமுறைகள் துளிர்த்து விட்ட போதும் இன்று வரையிலும் தளர்த்தவில்லை. முனியப்ப மாமனின் மகள் ராசாமணி மீது கொள்ளைப் பிரியம் கொண்டிருந்தும் ஒரு கட்டத்தில் தப்பா? ராசாமணியா? என கேள்வி முன் வைக்கப்பட்ட போது தப்புதான் என வெடுக்கெனச் சொன்னார். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஈர்ப்பும், காதலும் இவருக்குத் தப்பின் மீது. ராசாமணியை சத்தியமங்கலத்தில் கட்டிக் கொடுத்து விட்டார்கள் அந்த கணத்தோடு எல்லாம் நிறைவு பெற்றுப் போனது. காலப்போக்கில் சரோஜாவோடு போர்வைக்குள் உறவாடியது தனிக்கதை. மாதையனின் வாழ்க்கையை இசையே நிரப்பியிருக்கிறது.

பிணத்தை தூக்கி விடலாம் என முனுமுணுத்தார்கள் “டேய்.. மாதேஷூ.. எங்கடா அவனுக சரக்கப்போட்டுட்டு கவுந்துட்டானுகளா? தூக்குற நேரமாச்சு போய் கூட்டியா..” கூட்டத்திலிருந்து குரல் வரவே வேப்பமரம் நோக்கிப் போனான் மாதேஷ்.

அதிகாரத்தொணியில் அழைப்பு விடுத்தான், இருவரும் வெடுக்கெனக் கிளம்பி முன் பகுதிக்கு வந்து அடிக்கத் துவங்கினர். இருவரின் கொட்டுச்சத்தத்தை வைத்தே ஆறுமுகக்கவுண்டரைத் தூக்கப்போகிறார்கள் என்பதை சனம் அறிந்து கொண்டது. பாடையில் ஏற்றப்பட்டு அவர் சுடுகாடு நோக்கி கொண்டு செல்லப்பட்டார். இருவரிடமும் “சத்தம் போதாது.. இன்னும் பலமா” என நச்சரித்தான் மாதேஷ்.

ஒத்தப்பனமரக்காட்டின் நடுவீதியில் பிணம் சென்றுகொண்டிருந்தது. தூவப்பட்ட பூக்களில் கலந்திருந்த சில்லரைக்காசுகள் சாலையில் பட்டுத் தெரித்தன. வழி நெடுக நின்றிருந்த சிறார்கள் அந்த காசுகளை எடுக்க முற்பட்ட போது அவர்களின் தாயார்கள் தலையாட்டி மறுத்தனர். ஆறுமுகக் கவுண்டரின் பிணம் கடந்து சென்றதும் அங்குள்ள வீடுகளில் இருந்தவர்கள் சொம்புத் தண்ணீரால் சாலையை நனைத்தபடி இருந்தனர்.

கிரங்கடிக்கும் போதையில் தப்புச்சத்தமும் சேர்ந்ததால் தன்னையறியாமல் ஆடிக்கொண்டிருந்தார் மாதையன். பழனிச்சாமிக்கு ஓரளவுதான் போதை ஏறியது என்பதால் அவரிடத்தில் நிதானம் தென்பட்டது. வழியில் இருந்த சிறுவர்கள் பலரும் இந்த ஆட்டத்தில் கலந்து கொண்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தனர். இதுவல்லவோ இசை என்று மாதையனுக்கு பெருமையைக் கொடுத்துக் கொண்டே வந்தது இந்த தப்புச்சத்தம். மாதேஷிடம், இதற்கு மேலும் தப்பில் சத்தம் வராது என்பதை சொல்லிப் புரியவைக்கும் நிலையில் மாதையனும் இல்லை பழனிச்சாமியும் இல்லை.

ஆறுமுகக் கவுண்டர் மண்ணோடு மண்ணானார். அத்தனை காரியங்களையும் முடித்து விட்டு சாயங்காலம் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கூட்டம் வீடு திரும்பியது. மாதையனுக்கும், பழனிச்சாமிக்கும் பந்தியெலெல்லாம் இடம் ஒதுக்கப்படவில்லை. ஒரு ஓரத்தில் தரையில் அமர வைக்கப்பட்டு கறிச்சோறு போடப்பட்டது. மாதையனைக் குத்திக்குடைந்து கொண்டிருந்த பசியில் சோறு போட்டு கொழம்பு ஊற்றப்பட்ட அடுத்த கணமே அள்ளி வாயில் திணித்தார்.

“தப்பட்ட ஒனக்குத்தான் அந்த சோறு எவனுந் தூக்கிட்டுப் போயிட மாட்டான் பாத்து பொறுமையாத் திண்ணு” என்று மாதேஷ் சொன்னதும் வாய் நிரம்ப சோற்றை அடக்கிக் கொண்டு தலையை மட்டும் ஆட்டினார் மாதையன்.

எல்லா பரிபாலனைகளும் முடிந்த பின்னர் வேப்ப மரத்தின் கீழ் காத்திருந்தவர்களை நோக்கி மாதேஷ் வந்தான். வந்தவன் சட்டைப் பாக்கெட்டிலிருந்து கைவிட்டு மாதையன், பழனிச்சாமி கையில் ஆளுக்கு நூறு ரூபாய்த் தாளைத் திணித்தவன் “ கெளம்புங்க” என்றபடி தலையை ஆட்டினான்.

“நூறு ரூவா தர்றீங்க இது என்னத்துக்கு பத்துமுங்க” என்றார் மாதையன்.

“டேய் உங்களுக்கெல்லாம் பாட்டில் வாங்கி ஊத்தியுட்டு வயிறு நெம்ப கறி சோறு போட்டாலும் இப்படித்தாண்டா கேப்பீங்க” அகங்காரத்தின் உச்சக்கரலாய் கேட்டது இருவருக்கும்.

“தப்பட்ட இவருகிட்ட நமக்கென்ன பேச்சு நாம கவுண்டரு மகன்கிட்ட பேசிக்குவோம் வா” பழனிச்சாமி சொன்னதும் அடுத்த கணமே மாதேஷ் அவர்கள் கையில் மேலும் நூறு ரூபாயைத் திணித்து “தொலையுங்க” என்றான்.

“எங்களுக்கு ஒரு எழவுக்கு முந்நூறு ரூவா தர்றாங்க நீங்க எரநூறக் குடுத்து என்ன செய்ய” மாதையனும் கடிந்தார்.

“அதான் சரக்கு வாங்கிக் கொடுத்ததுக்கு சரியாய்போச்சு கெளம்புங்கடா இங்கிருந்து உங்ககூட பெரும் ரோதனையாப் போச்சு” மாதேஷ் அதட்டலானான்.

“பழனி அதான் சரி நாம கவுண்டரு மகண்டயே பேசிக்குவோம் வா” என்று மாதையனும் அழுத்தமாய்க் கூற வேறு வழியின்றி மேலும் ஆளுக்கு ஒரு நூறைக் கொடுத்து விட்டு ”சக்கிலி நாய்” என்று திட்டியபடியே கோபத்தின் சீற்றத்தோடு நடந்து சென்றான் மாதேஷ்.

“முந்நூர்ரூவா குடுக்குறதுக்கு மூக்கால அழுவுறாம்பாரேன்” மாதையன் சொன்னார்.

“இவனுக கூடவெல்லாம் மாரடிக்கனுமான்னுதான் தப்பத்தூக்கிட்டு திரிஞ்சவனெல்லாம் இப்பப் பொழப்பப் பாக்கப்போயிட்டான். சுத்து வட்டாரத்துல நாம ரெண்டு பேருந்தான் காணாதத கண்டுட்ட மாதிரி இது கூடவே திரியுறோம்” சலித்துக் கொண்டார் பழனிச்சாமி.

 

சூரியனின் மங்கலான ஒளி ஒத்தப்பனமரக்காட்டின் மீது படர்ந்திருந்தது. மாலைப்பொழுதை தின்று கொண்டு இரவு எட்டிப்பார்க்கிற தருணத்தில் ஒத்தப்பனமரக்காட்டின் நடுவீதியில் மாதையனும் பழனிச்சாமியும் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். தூவப்பட்டிருந்த பூக்கள் செருப்பில்லாத கால்களுக்கு மெத்தென இருந்தது.

“பழனி, மப்பு துளி கூட இல்ல” விசனத்தோடு சொன்னார் மாதையன்.

“எனக்கு மட்டும் என்ன இருக்குதாம் அட உடுக்கெரகத்த இந்த மாதேஷ் தாயோழிக்கு தேனிந்தப் பொழப்பு” பொரிந்தார் பழனிச்சாமி

“அட உடுவியா அத உட்டுப்போட்டு என்ற நெனப்பெல்லாம் இப்ப பாட்டில் மேலதான் இருக்கு” மாதையனின் பேச்சோ வேறு கோணத்தில்

“ஒன்னும் வெசனப்பட்டாத, திருவிழா மட்டும் வரட்டும் பத்து நாள் குடிதான்” பழனிச்சாமி சொல்ல இப்போதே மாதையனுக்குள் திருவிழாக் கலை வந்தது.

ஒத்தப்பனமரக்காட்டின் முக்கில் இருக்கும் மூர்த்தி கடைக்கு வந்ததும் பழனிச்சாமி அதற்கு வடபுறத்தில் இருக்கும் தன் வீடு நோக்கிப் போனார். மூர்த்தியைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே கடைக்கு வந்தார் மாதையன்.

“எழவு உழுந்தா எல்லாருக்கும் வெசனம், உங்களுக்குத்தா கொட்டாண்ட்டம்” மூர்த்தி சொன்னார்.

“பாட்டில் சாராயமும் கறிசோறும் இருக்கிற நாளெல்லாமே கொண்டாட்டந்தான் மூர்த்தி” என்றவர் இருநூறுரூபாய்க்குள் தன் மளிகை சாமான்களையும் இரண்டு கட்டு பத்தா நம்பர் பீடியையும் வாங்கிக் கொண்டு நூறு ரூபாயை வேட்டி மடிப்பில் வைத்துக் கொண்டார்.

“பழசு ஒரு எழுபது தரணுமில்ல”

“தராம ஓடியா போயிருவேன் அடுத்த எழவு உழுவட்டும் நீ கேக்கவே தேவையில்லை நானாவே தந்துர்றேன்”

“நாங்கடன திரும்ப வாங்க யாரையாச்சும் சாகவா சொல்ல முடியும்” மூர்த்தி கேட்டு விட்டுச் சிரித்தார்.

ரேசன் அரிசி மற்றும் இன்னபிற பொருட்களை சுமந்தபடி மாதையன் வீடு நோக்கி நடக்கலானார். மூர்த்தி சில விநாடிகள் அவர் போவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

() () () ()

இன்றைய பொழுது ஆற்றாத துயரத்தை கொண்டு புலரும் என்பதை மாதையன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அதிகாலை நேரமதில் பழனிச்சாமி செத்துவிட்டார் என அவரது பேரன் ராசு, மாதையனிடம் சேதி சொல்லிப்போனான். குடிசையின் படலை சாத்திக் கொண்டு கட்டிலில் படுத்துப் புரண்டு அழ வேண்டும் போலிருந்தது. ஐம்பது ஆண்டுகளாய் ஒன்றாய்த் திரிந்த ஓர் உயிர் மரித்து விட்டதென போகிற போக்கில் வந்த செய்தியோ மாதையனை நிலைகுலையச்செய்தது. திருவிழாவைப்பற்றியும் தத்தம் பத்து நாள் குடி குறித்தும் நேற்று பேசி விட்டுப்போன ஆளா இது? மாதையனால் ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

மாதையன் தப்பைத் தொட்ட காலம் தொட்டே பழனிச்சாமியுடனான சிநேகிதம். அடுத்தடுத்த காலப் பரிணாமங்களில் மாதையனை நேசிக்கும் ஓர் உயிர் பழனிச்சாமிதான் என்றாகிப் போனார். இந்த வாழ்க்கையில் வரவு செலவுக் கணக்குகள் போக மீதமிருப்பது என்னவோ நமக்கான மனிதர்கள்தான். மாதையனுக்கு அப்படியாகப்பட்டவர் பழனிச்சாமி. தப்பை எடுத்தார் தோள் பட்டையில் மாட்டிக் கொண்டவர் வெற்று மனதோடு, விவரிக்கவியலா துன்பங்கள் ஒரு சேர வேகமாய் கிளம்பினார்.

எழவு வீட்டிற்கான எவ்வித சுவடுகளுமற்றிருந்தது பழனிச்சாமி வீடு. அந்த வலுவிலேயே பழனிச்சாமி வீடுதான் தார்ஸ் வீடு. தப்பும் கையுமாகத் திரியும் அப்பனைக் கண்டு நொந்து போன பழனிச்சாமியின் மகன் சக்திவேல் தன் உழைப்பின் காரணமாய் எழுப்பிய வீடு இது. மூன்று அறைகள் இருந்த அந்த வீட்டின் பிரதான அறையில் பழனிச்சாமியை கிடத்தியிருந்தார்கள். வலுவிலிருக்கும் சனங்கள் மட்டுமே எழவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தனர். மாதையனும் ஒருவராய் வந்து பழனிச்சாமியைப் பார்த்தார். பழனிச்சாமி எவ்வித சலனங்களுமற்றிருந்தார். பழனிச்சாமி என்பவன் யார்? மாதையனுக்குள் கேள்வி உதயமானது. தன்னை திட்டியும் தன்னை அனுசரித்தும் அன்பு காட்டுவானே அவந்தான் பழனிச்சாமி எனில் மூச்சுக்காட்டாது படுத்திருக்கிறானே இவன் யார்? அப்படியெனில் இவனை வேண்டாமென விட்டு விட்டுப் போன அந்த உயிர்தான் பழனிச்சாமியோ? இப்படியாகப் பட்ட எண்ணங்கள் அவரை லயித்திருந்தன. அழுகை, ஒப்பாரி சத்தங்கள் உதயமான சமயம் மாதையன் வெளியே வந்தார்.

காரியத்திற்கு தேவையான சாமான்களை வாங்குவதற்காக தூக்கநாயக்கன்பாளையம் செல்லவிருந்த வேலனிடத்தில், நூறு ரூபாயைக் கொடுத்து எம்.சி வாங்கிவரும்படி சொல்லி அனுப்பினார். பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்தவர் எங்கேயோ பார்வையைச் செலுத்தியபடி இருந்தார். முதிர்வை எட்டிய மனிதர்களுக்கு பொதுவாகவே அவர்களது கடந்த காலத்தின் நினைவுகளை மட்டுமே தான் வாழ்ந்ததற்கான சாட்சியங்களாய் உணர்வார்கள். மாதையனுக்குள்ளும் அப்படியாகப்பட்ட நினைவுகள் இருக்கின்றன. அதில் முக்கால்வாசியில் பழனிச்சாமி இருப்பார். இறப்பு என்பது இயல்பே இதனை உணர்ந்ததால்தான் சாவையும் கொண்டாடுகிறோம் என்பது மாதையன் தன் தப்பாட்ட வாழ்க்கையினூடே உணர்ந்தது. வெளிப்படையான ஒரு உண்மை, இது வரை எந்த எழவு வீட்டிலும் மாதையன் இவ்வளவு சோகத்தோடு உட்கார்ந்ததில்லை.

“எப்படி ஆச்சாம்”

“ராத்திரி படுத்தவர்தானாம் காலையில் எந்திரிக்கவே இல்லையாம்… வந்தா இப்படி ஒரு சாவு வரணும்”

“ஆமாமா கெடையில கெடந்து இருக்கிறவங்களுக்கும் தும்பத்தக் கொடுத்துட்டிருக்கக் கூடாது”

இப்படியான விசாரிப்புகளும் விளக்கங்களுமாய் சம்பாஷனைகள் நடந்து கொண்டிருக்க காலம் மாலை வேளைக்கு நகர்ந்து சென்றிருந்தது. அச்சமயத்தில்; “எடுத்துர்லாம்” என்கிற குரலும் வந்தது.

வாங்கி வரப்பட்ட குவாட்டர் எம்.சியில் பகுதியளவு மட்டும் குடித்து விட்டு மீதத்தை வேட்டி இடுக்கில் செருகிக்கொண்டார் மாதையன்.

“நேரமாச்சு பாடிய எடுத்துர்லாம்” என்ற குரல் வெளிப்பட்டதும் வெளியே உட்கார்ந்திருந்த சொச்சம் பேர் எழுந்து நின்றனர்.

பழனிச்சாமி பாடையில் ஊர்வலம் போனார். கொட்டுச் சத்தத்தால் பிணம் கடக்கப்போவதை ஊருக்குச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தார் மாதையன். இதுகாலம் வரையிலும் பழனிச்சாமியில்லாது எந்த எழவுக்கும் தப்படித்தது கிடையாது. பழனிச்சாமி எழவிற்கு என்ன செய்ய? அவ்வப்போது சிற்சில கேள்விகள் அவரிடத்தே.

பழனிச்சாமி புதைக்கப்பட்டார். வந்திருந்த கூட்டம் காரியத்தை முடித்து விட்ட பெருமூச்சோடு வலுவை நோக்கி நடக்கலாயினர். மாதையன் அங்கிருந்து நகரவில்லை. புதைக்கப்பட்ட இடத்தின் தலைமாட்டின் அருகே உட்கார்ந்து கொண்டார்.

காலம் மாலைக்கும் இரவுக்கும் நடுநிசியில் நின்று கொண்டிருந்தது.

இடுப்பில் செருகியிருந்த பாட்டிலை எடுத்தார்.

“நீ இருந்திருந்தீன்னா இந்த சாராயத்தை உனக்குத்தான் குடுத்துருப்பம் பழனி” என்றவர் மூடியைத் திருகி அப்படியே உள் இறக்கினார்.

இருட்டியிருந்தது. சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் மாதையன் பெருங்குரலெடுத்து அழத்துவங்கினார். இன்னும் இன்னும் அழுது கொண்டே இருக்க வேண்டும் போலிருந்தது. இருள் மட்டுமே நிரம்பிக் கிடக்கும் யாருமற்ற அந்த வெளியில் இவரது அழுகையை அமர்த்த எவருமே இல்லை.

“உஞ்சாவுக்கு தப்படிக்க நானிருந்தேன் எஞ்சாவுக்கு தப்படிக்க யாருமே இல்லையே பழ்னி” என்று சொல்லி விட்டு வேதனையை அழுகையாய் வெடித்தார்.

அந்தத் தரையில் இரண்டு சொட்டேனும் கண்ணீர் சிந்தியிருக்க வேண்டும். இவரது அழுகையையும், குமுறலையும் தூரந்தள்ளி இருக்கும் மக்களுக்கு இந்த காற்று எடுத்துச் செல்லுமா எனத் தெரியாது இருந்தும் அவர் அழுது கொண்டே இருக்கிறார்.

••••

 

கண்ணன் நடேசன் . கவிதைகள்

download (3)
உமையொருபாகன்

 

வன்னி மரம் இலையுதிர்த்து நிற்கும்

ஈசன் கோவில் வடக்கு மூலை,

சேவுண்டி அதிர்வுக்கு

சிதறிப் பறக்கும் காக்கைகள்,

தீப ஒளியில் தெரிந்த முகம் .

விழி உருட்டி மிரட்டும் சிவகணங்கள்

தூண்களில் சிலைத்திருக்கும் .

கூப்பிய கரம் வழி ,விழி புகுந்து

உணர்வில் கலந்து ,

யாவற்றையும் மறந்து ,

மண்டப நிழலில்

மடி சாய்ந்திருக்க …

தொடர்ந்தது …..

ஊழித்தாண்டவம் .

****

 

தளிர்களைத் தாலாட்டும்

காற்று ..

சவ ஊர்வலத்திற்கு

இட்டுச்செல்லும்

சருகுகளை.

____

பின்னொரு காலம்

 

பௌர்ணமி நிலவில்

பொங்கி பிரவகிக்கும் கடல்

மலை வெடித்து சிதற

நிலம் பிளந்து விழுங்க

மரமில்லா உலகில்

கூடு தேடி பறக்கும் பறவைகள் ..

முடிவில்லா தாண்டவமாடும்

இயற்கைக்கு தடையேதுமில்லை

யாவும் அமைதியுறும்

விடியலுக்கு பின் ..

••

நகரும் நதிக்கரையில் நடந்தபடி…( நிகழ்வுகள் ஆளுமைகள் போக்குகள்- 4 ) / அ. ராமசாமி

download (1)

 

 

 

 

நதிக்கரையோரக் கிராம வாழ்வாயினும் நகர வாழ்வாயினும் நீரோடும்  நீருக்குள் சுழலும் நினைவுகளோடும் பின்னிப் பிணைந்ததாகவே இருக்கக்கூடும். கவி கலாப்ரியாவின் மறைந்து திரியும் நீரோடை என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பை வாசிக்கும்போது நீரின் சிலிர்ப்பைத் தவிர்த்து நினைவின் சுளிப்பைத் தொடரும் பயணமாக மாறிவிட்டதை உணர்ந்தேன். பயணங்கள் எப்போதும் பாதத்தின் நகர்வில் சாத்தியமாகக் கூடியவை. அசையாப் பாதங்கள் அலையா மனதின் உறைவிடம். 

தாமிரபரணி- முதல் பார்வையிலேயே எனக்குள் எதிர்மறையாகப் பதிந்த நதி. பழைமையின் அடையாளங்களோடு அடர்ந்திருந்த நெல்லையையும் புதுமையின் வாசனை பூசிக்கொண்ட பாளையங்கோட்டையையும் இணைக்கும் சுலோசன முதலியார் பாலத்திற்கு அடியில் தாமிரபரணி நகர்ந்து கொண்டிருந்ததையே முதலில் பார்த்தேன். அதற்கு முன் வைகையையும் காவிரியையும் நீரின்றி விரியும் மணற்பரப்பாகவும் குதித்தோடும் அலைப் பரப்பாகவும் பார்த்து நின்றவன். தாமிரபரணியை இப்படி இரண்டு விதமாகவும் பார்க்கவே இல்லை.

“மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையில் பெருமழை; அணைகளில் நீர் மட்டம் உயர்வு; பாசனத்திற்கு திறப்பு” எனச் செய்தித்தாள்களில் செய்தி வாசிக்கும் நாட்களிலும் நதி நகர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது. 17 ஆண்டுகளாக நெல்லையில் வசிக்கும் நான் தாமிரபரணியின் சுழிப்பையும் விரைவையும் பார்க்க விரும்பி காரையாறு, சேர்வலாறு அணைகளின் நீர்ப்பெருக்கைப் பிரித்து அனுப்பும் கீழணைக்குப் போய்க் குதித்துக் குளிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறேன். சீவலப்பேரிக்குப் போகும்பாதையில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் நதியில் நீந்திக்குளிப்பதும் உண்டு.

மறைந்து திரியும் நீரோடையாக எப்போதும் தோன்றும் தாமிரபரணியும் நெல்லை மாவட்டத்து நிலமும் நீர்நிலைகளும் நெருங்கி வந்து விலகிச் செல்லும் மக்களும் எனது நினைவு நீரோடைக்குள் நகர்ந்து கொண்டிருப்பவர்களாகவே பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். வேறு வழியில்லை. எனது பயணத்தின் தொடக்கம் அப்படி. மலையடிவாரச் சிறுகிராமம் ஒன்றிலிருந்து நீளும் எனது வேர்  எப்போதும் மணலூற்றுகளைத் தேடி அலைவதாகவே  இருந்திருக்கிறது. பதியப்பெற்ற வெளியில் வேர்பிடிக்காமல் தவித்துக்கொண்டும், அந்நியனாகக் கருதி அலைந்து கொண்டும் இருக்க நேர்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் அலைவு தவிப்பாக மாறிவிடும் நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறது. 

மனித வாழ்க்கைக்கான இருப்பையும் நகர்வையும் பற்றிய நியதிகளைத் நதிக்கரை நாகரிகம் என்னும் செழிப்பிலிருந்து கவிதையாக்கம் என்னும் வண்டல் பரப்பிற்குள் இழுத்துச் செல்கிறார் கவி கலாப்ரியா. தன்னுள்ளும் தன் காலத்தில் கவிதை செய்யும் கவிகளுக்குள்ளும் மறைந்து நெளியும் நீரோடைகள் இருக்கின்றனவா என்ற தேடலின் விளைச்சல்களை விவரிக்கின்றன இந்தக் கட்டுரைகள்.

இந்தக் கட்டுரைகளின் தொனியோடும் விளக்கமுறைகளோடும் இலக்கியக் கல்வியின் கற்பித்தல் முறை அமைய வேண்டும் என நினைக்கும் ஒரு பேராசிரியன் நான். அந்த ஆசையை முழுவதும் நிறைவேற்ற முடியாமல் தவிக்கும் குறையை உணர்ந்தவனும் கூட. நீண்ட நெடிய தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பிற்குள் தன்னிலையை உருவாக்கித் தன்னை உரைத்தல் என்னும் நினைவோடை – நீரோடை – ஓடி வந்து தான் கவி கலாப்ரியாவாகப் பிரவாகம் கொள்கிறது என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. கணியன் பூங்குன்றனின் தீர்மானமான தொனியே ஆத்மநாமாக, மனுஷ்யபுத்திரனாக மாறியது என்று நினைப்பது அதன் மறுதலையான எண்ணம். அகமாகவும் புறமாகவும் வகைப்படுத்தப்பட்டு அதற்குள்ளும் புணர்தல் கவிதைகளையும் ஊடல் கவிதைகளையும் பிரிதல் கவிதைகளையும் இருத்தல் கவிதைகளையும், இரங்கல் கவிதைகளையும் கைக்கிளைக் கவிதைகளையும் பெருந்திணைக் கவிதைகளையும் எழுதிக் குவித்த தன்னிலைகளால் நிரம்பியது தமிழ்க் கவிதையின் தொடக்கப் பெருமிதம். அந்தப் பெருமிதத்தின் மறுதலையே நிரை கவர நடத்திய வெட்சிப் போர்க் கவிதைகளும், மண்ணாசை காரணமாக நடத்திய வஞ்சிப் போர் பற்றிய கவிதைகளும், கோட்டைகளைக் கைப்பற்றுவதற்கும் காப்பதற்கும்  நடத்தப்பெற்ற உழைஞைப் போர்க் கவிதைகளும், பேரரசுக் கனவுகளோடு நடத்தப்பெற்ற தும்பைப் போர்க் கவிதைகளும், ஒருமுறை கிடைத்த வெற்றியினைச் சுவைத்தபின் தொடர்ச்சியாக ஏறும்  வெற்றியின் வெறியால் தூண்டப்பட்டு நிகழ்த்தப்பெறும் வாகைப்போர்க் கவிதைகளும்,  வெற்றியே வாழ்க்கை; வெற்றி பெற்றவனே கொண்டாடப் படக்கூடியவன் என நம்பிப் பாடப்பெற்ற பாடாண் திணைக்கவிதைகளும், பலப்பல விதமான விருப்பங்களாலும் ஆசைகளாலும் நடக்கும் போட்டிகளாலும் போர்களாலும் கிடைக்கும் வாழ்க்கையின் நிலையாமை பற்றிய காஞ்சிக் கவிதைகளாலும் நிரம்பியது அந்த மறுதலை. செவ்வியல் பெருமிதங்களின் நீட்சியே நீதிக்கவிதைகளாக ஒரு கோட்டையும் பக்திக் கவிதைகளாக இன்னொரு கோட்டையும் நீட்டித்தன. அந்தக் கோடுகளின் கிளைகளைத் தொன்னாற்றாறு வகைப் பிரபந்தங்களில் தேட முடியும்; தனிப்பாடல் திரட்டில் தேடிக் காட்ட முடியும். என்ற நம்பிக்கையும் எனக்குண்டு. என்னுடைய நம்பிக்கையை உள்வாங்கிய பேராசிரியர்களை -விரிவுரையாளர்களை- ஆய்வாளர்களை -  நான் உழலும் கல்வித் துறையில் சந்திக்க முடியவில்லை. அப்படிச் சந்திக்க முடியாமல் போன பல நேரங்களில் நான் நாடுவது திறனாய்வாளர்களை-விமரிசகர்களை- படைப்பாளிகளை. எனது பல்கலைக்கழகத்தில் எனது மாணாக்கர்களோடு உரையாடுவதற்காகப் பல தடவை கவி கலாப்ரியாவை நாடியிருக்கிறேன்.

கவிதை பற்றி- குறிப்பாகத் தமிழ்க்கவிதை பற்றி விரிவாகப் பேசும் இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்புக்குள் எனது அழைப்பை ஏற்று எங்கள் துறையில் எம் மாணாக்கர்களோடு பேசிய பேச்சுகள், உரைகள், உரையாடல்கள், முன் வைப்புகள் இருக்கின்றன. இவைகளை நான் நேரடியாகக் கேட்டவன். இவையல்லாமல் மற்ற கட்டுரைகளை வாசித்து வாசித்து வியப்படைபவன். நிகழ்காலக் கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் பலரிடம் இல்லாத ஒரு குணம்- ஒரு பண்பு இவரிடம் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. தன்காலப் படைப்பாளிகளைக் கொண்டாடும் – பாராட்டும் – முன் வைக்கும் அந்தப்பண்பை முழுமையாக இந்த நூலில் காண்கிறேன். சமகாலக் கவிஞர்களுக்குள் மறைந்து மிதக்கும் முன்னோடிகளின் சாயலை எடுத்துரைக்கும் விதமாக அவர்களைக் கொண்டாடுகிறார் கவி கலாப்ரியா. பசுவய்யா, சுகுமாரன், ஞானக்கூத்தன், வண்ணதாசன், ஆத்மாநாம், தேவதேவன், தேவதச்சன், புவியரசு, சிற்பி எனத் தன் சமகாலக் கவிஞர்களைப் பற்றிப் பேசுவதோடு, அடுத்த தலைமுறைக் கவிஞர்களான சங்கரராமசுப்பிரமணியன், என்.டி.ராஜ்குமார்,  யவனிகா ஸ்ரீராம், கனிமொழி, மனுஷ்யபுத்திரன், தமிழச்சி, முகுந்த் நாகராஜன், இளங்கோ கிருஷ்ணன், சல்மா, குட்டி ரேவதி என ஒவ்வொருவரையும் தேடித் தேடிக் கண்டுபிடித்து வாசித்துக் காட்டியுள்ளார். இப்படியான வாசிப்புக்காட்டல் இலக்கியக் கல்விக்குள் தொடர்ந்து நடக்க வேண்டிய ஒன்று. அது நடக்கவில்லை என்பதை நானறிவேன். ஆசிரியர்களால் சாத்தியமாகாத  அதனை நிறைவேற்ற  இவரைப் போன்ற ஒருவரை ஒவ்வொரு கல்லூரியும் பல்கலைக்கழகமும் வருடத்தில் ஒருவாரம் வந்து தங்கியிருங்கள்; மாணாக்கர்களோடு பேசிக் கொண்டிருங்கள்; நம் மரபை இயல்பாக எடுத்துச் சொல்லுங்கள் எனக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என நினைப்பதுண்டு. அது நடக்காமல் காலம் கடந்து கொண்டே இருக்கிறது.

அதற்குப் பதிலாக இப்போது இந்த நூலை எனது கல்விப்புலத்தினர் வாசிக்க வேண்டியது எனப் பரிந்துரை செய்கிறேன். இப்படிச் சொல்வதால் மற்றவர்கள் வாசிக்க வேண்டியது அல்ல என நான் சொல்வதாகக் கருத வேண்டியதில்லை. தமிழ்க் கவிதைக்குள் ஒரு நீரோடை மறைந்து நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என நம்புபவர்கள் அதன் தடத்தைப் பிடித்து நடக்க இந்த நூலை வாசித்து ரசிக்கலாம். அந்த நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் இதை வாசித்து முடிக்கும்போது அந்த நம்பிக்கையைச் சிக்கெனப் பற்றிக் கொள்வார்கள்.

பேராசிரியர்கள் செய்யத் தவறும் வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ள கவி கலாப்ரியாவுக்கு, எனக்குள் இருக்கும் குற்றவுணர்வை நீக்கிக் கொள்ளும் விதமாக நன்றி தெரிவிக்கிறேன்.

.

 

 

 

 

வெகுஜன இரசனையும் தமிழ் சினிமாவும் – கே.பாலமுருகன் ( மலேசியா )

download (7)

 

 

 

 

 

 

 

 

வெகுஜன இரசனை என்பது என்ன? ஒரு சமூகத்தில் வாழும் பெரும்பாலான மக்கள் விரும்பும் ஒன்று, விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒன்று வெகுஜன இரசனை என்கிற இடத்தைப் பெறுகிறது. அச்சமூகத்தில் அடுத்து வரும் தலைமுறைக்கும் அது எவ்வித தடையுமின்றி பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது. என் அப்பா எப்பொழுதும் எம்.ஜி.ஆரை என் மீது திணித்துக் கொண்டே இருப்பார். ஒவ்வொருமுறையும் வாழ்வின் எல்லாம் துயரங்களுக்கு முன்பும் எம்.ஜி.ஆர் பாடல் ஒன்றைக் காட்டிக் கடந்து செல்வதோடு அதுவே மிகச்சிறந்த ருசி என்பார். சில காலங்களுக்குப் பிறகு நானும் என் சகோதரிகளும் எம்.ஜி.ஆரை நேசிக்கத் துவங்கினோம். எவ்வித கேள்வியுமின்றி அப்பாவின் இரசனையை ஏற்றுக்கொண்டோம். ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு என் குடும்பமே எம்.ஜி.ஆர் இரசிகர்களானது.

இப்படிக் குடும்பம் மாற்றப்பட்டு பிறகு சமூகத்திற்குள் நுழைகிறது. பின்னர் சமூகம் அதைப் பொதுவிற்கான இரசனையாக நிறுவுகிறது. தனக்கு எது பிடிக்கும் என்கிற தேர்வே இல்லாமல் போகும் நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஏற்கனவே இரசிக்கப்பட்டது, ஏற்கனவே விரும்பப்பட்டது, ஏற்கனவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, ஏற்கனவே கொண்டாடப்பட்டது என மிக எளிமையாகச் சமூக இரசனைக்குள் போய் பொருத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பே அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கப்படுகிறது.

அடுத்ததாக இரஜினியை முன்வைத்து சமூகத்தின் மனநிலையை ஆராய்ந்தாலும் யாரோ திணித்துவிட்டுப் போன இரசனையைத்தான் காலம் காலமாகச் சுமந்து திரிகிறோம் எனப் புரியும். நான் பிறந்தது 1982. அக்காலக்கட்டத்தில் இரஜினி கதாநாயகனாக்க் கொடிக் கட்டி பறந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால், இன்றளவும் அவருக்கு வயதாகியும் பொய்யான ஒப்பனைகளுக்குள் அந்த 1982ஆம் காலக்கட்ட இரஜினியையே சினிமா ஒளித்து வைத்துக் காட்ட முயல்கிறது. அந்த ஒப்பனைகளும் தாண்டி இரஜினியின் உண்மை தோற்றம் வெளிப்படவே செய்கிறது. இருப்பினும் சமூகத்தின் பொது இரசனைக்குள் இரஜினி கதாநாயகன் அந்தஸ்த்தில் இருக்கிறார். ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தன்னைப் புதுபிக்காமல் இரஜினியைத் தக்க வைத்துச் செல்கிறது. இப்பொழுதுள்ள தலைமுறையைக் கேட்டாலும் அவர்தான் மாஸ், அவர் எப்பொழுதும் சூப்பர் என வியந்து கொட்டுகிறது. இப்படிக் காலாவதியான இரசனைக்குள் ஒரு சமூக்க் கட்டுபாடு இருக்கிறது. அது மேலிட்டு ஒரு தனி மனிதனின் இரசனைக்குள் குறுக்கிடுகிறது. தனித்து வெளிப்படும் ஒருவனின் மாற்று இரசனையின் மீது காத்திரமான பார்வையை முன்வைக்கிறது.

வெகுஜன இரசனை

பொதுமக்களின் பெரும்பான்மையான இரசனையின் வளர்ச்சியே கலையை நகர்த்துகிறது, கலையைப் பொருளாதார ரீதியில் வெற்றியடைய வைக்கிறது. ஒரு கலைக்கு நிச்சயம் பொருளாதார வெற்றி ஒரு தலையாய பொருட்டே கிடையாது. ஆனால், கலையை வளர்க்கவும் அடுத்தக்கட்டத்திற்கு நகர்த்தவும் பொருளாதாரம் நிச்சயம் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றது.

ஆகவே, இன்றைய கலையின் பொருளாதார வெற்றியை நிர்ணயம் செய்வது பொதுமக்களின் இரசனையே. இரசனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தில் வாழும் சமூகத்தினரால் தீர்மானிக்கக்கூடியவை. அனைவருக்குமான ஒன்று எனச் சமூகம் அதிகார்வப்பூர்வமற்ற நிலையில் தனக்கான இரசனையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறது. அதன் வழியில் வரக்கூடிய அனைத்தையும் அச்சமூகம் வரவேற்று வெற்றியைத் தேடித் தருகிறது. சமூக இரசனைக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு போராட்டமும் போட்டியும் அவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது. காலம் முழுக்க சினிமா துறையில் மட்டுமே இந்தப் போட்டித்தன்மை பின்பற்றப்பட்டும் வருகின்றது.

எம்.ஜி.ஆர்- சிவாஜி, கமல் – ரஜினி, விஜய் – அஜித், இப்பொழுது சிவகார்த்திகேயன் – விஜய் சேதுபதி என இந்தப் பட்டியல் காலத்திற்கும் தொடர்கின்றது. இந்தப் பட்டியலையும் போட்டியையும் உருவாக்குவது அந்தந்த நடிகர்கள் அல்ல. இது ஒரு வகையில் சமூகத்தின் இரசனை கொண்டாட்டம். தனக்கு பிடித்த ஒரு மாஸ் கதாநாயகனை முன்னிலைப்படுத்த என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமா அவர்கள் செய்யத் துவங்குகிறார்கள். அது ஒரு சங்கமாக மாறுகிறது. இப்படித்தான் சமூக பொது இரசனை கூட்டுச் சேர்க்கப்பட்டு ஒரு கொண்டாட்டமாகவும் போட்டியாகவும் மாறுகிறது. அஜித் ஒரு குப்பை படம் நடித்துக் கொடுத்தாலும் அது வெற்றியாவதற்கு இதுபோன்ற கூட்டுமுறையிலான இரசனையே காரணம் என நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இரசனைக்கும் சமூகத்திற்குமான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள முதலில் அந்தச் சமூகம் எவ்வித மனநிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய நிலை உள்ளது. படித்த மக்கள் எப்பொழுதுமே எல்லாம் நாட்டிலும் பொதுபுத்தியை பொது இரசனையைத் தீர்மானிப்பவர்கள் அல்ல. அவர்கள் சிறுபான்மையினர்.

பெரும்பாலும் ஒரு நாட்டில் படித்தவர்களைவிட படிக்காதவர்களே அதிகமாக இருக்கிறார்கள். வெய்யிலிலும் புழுக்கத்திலும் மழையிலும் உழைத்துத் தொய்ந்து ஏதோ கிடைக்கும் கொஞ்ச நேரத்தில் வாழ்ந்துகொள்ளும் சராசரி மக்களே இன்று எல்லாம் நிலங்களிலும் குவிந்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களை நோக்கியதாகவே சினிமா உலகம் வியாபார உத்திகளைப் பாவித்து வருகிறது. கலை உச்சம், கலை வெளிப்பாடு என்பது சொற்பமாகவும், தமிழ்நாட்டின் பெரும்பான்மை இரசனைகளை மனத்தில் கொண்டு வியாபார சந்தையைப் பெருக்கிக் கொள்ள ஏற்கனவே இரசனையாக்கப்பட்ட ஒன்றை எவ்விதத்திலும் கலைக்காமல் மீண்டும் மீண்டும் அதையே கொடுக்கும் ஒரு நிலைக்கு இன்று தமிழ் சினிமா ஆளாகிவிட்டது.

ஆக, ஒரு மோசமான படம் சமூகத்தில் ஏன் வெற்றியடைகிறது? ஒரு மிகச்சிறந்த தனித்துவமான படம் ஏன் வரவேற்பில்லாமல் தோல்வியடைகிறது என்பதை விசாரிக்க நாம் முதலில் தமிழ் மக்களின் பொது இரசனையையும், கதாநாயகக் கொண்டாட்ட உணர்வையும் தீவிரமாகக் கவனிக்க வேண்டும். விஜய் இன்று கலைமிக்க படம் நடித்தாலும் அது அவர் மீதான அபிமானத்தால் ஓடிவிடும்; அதே போல மோசமான படம் நடித்தாலும் அது வெற்றியடையும். கலை, சினிமா சார்ந்து மிகப்பெரிய இரசனை மாற்றம் இங்கு ஏற்படாமல் போனதே இதற்குக் காரணம். மாஸ் ஹீரோக்களின் கைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் தமிழ் சினிமா, இப்பொழுது திடீரென தமிழ் சினிமா இயக்கத்தில் நுழைந்திருக்கும் கார்த்தி சுப்புராஜ், ரஞ்சித், சுசிந்திரன், அருண் போன்றவர்களால் சிரிய மாற்றத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இவர்களும் பொருளாதார ரீதியில் திடர் தோல்வியைச் சந்திக்க நேர்ந்தால் ஒருவேளை தமிழ்நாட்டின் பொது இரசனையுடன் சமரசம் செய்து கொண்டாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.

இதற்கிடையில், மொழி, அபியும் நானும், பயணம் போன்ற படங்கள் பெரிய மாஸ் ஹீரோ பின்னணி இல்லையென்றாலும் வெற்றியடைய காரணம் என்ன? குடும்பம் என்பது தமிழ் மக்களின் சமூக விழுமியம். எல்லாம் நிலைகளிலும் கலை என்பது தாயின் மேன்மையை, தந்தையின் மகத்துவத்தை, சகோதரர்களின் அர்ப்பணிப்பை, தங்கையின் அன்பைப் போற்றிப்பாடும் தன்மை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே பொது சிந்தனையாக இருக்கின்றன. ஆகவே, அதனைக் கருத்தில் கொண்டு வெளிவரும் பல படங்கள் வெகு சீக்கிரம் பொது மக்களைக் கவர்ந்திட வாய்ப்பாக அமைகின்றது. இன்னும் சிலர், சமூகத்தில் இப்பொழுது இல்லாமல் போன மகத்துவங்களை ஒரு திரைப்படம் சொல்ல முற்படும்போதும் அது கவனத்திற்குரியதாக மாறுவதாகச் சொல்கிறார்கள். இன்றைய சமூகத்தினர் யாரும் வீட்டில் தன் தாயை மதிப்பதில்லை. ஆகவே, பொதுப்புத்தி அப்படியொரு தாய் மதிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கற்பனை காண்கிறது. அக்கற்பனையைத் தர்க்கம் செய்து நியாயம் போற்றும் படங்கள் வெகு இயல்பாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன.

விஜய் படங்களில் தாய், தங்கை பாசம் கட்டாயமாக்குப்படுவதன் பின்னணியிலும் இந்தக் காரணமே அடங்கியுள்ளது. சமீபத்திய அஜித் படங்களிலும் சகோதரத்துவ அன்பும், நட்பின் ஆழமும் கதையின் ஒரு பகுதியாகத் தூக்கிப் பிடிக்கப்படுகின்றன. இதுபோன்ற படங்களுக்கு மத்தியில் மிகுந்த சமூகப் பொறுப்புணர்வைக்கூட யதார்த்தப் பாணியில் சத்தமே இல்லாமல் நுழைக்கும் படங்களும் வெளிவந்து கவனம் பெறாமல் போய்க்கொண்டுத்தான் இருக்கின்றன.

 

ஆதலால் காதல் செய்வீர்

சுசிந்திரனின் 2013 ஆம் ஆண்டு வந்த படம் ‘ஆதலால் காதல் செய்வீர்’ எனும் பட்த்தைக் குறிப்பிடலாம். எந்தச் சுரணையும் இல்லாமல் கிடக்கும் வெகுஜன சிந்தனையைப் படத்தின் கடைசி காட்சியில் மட்டுமே கலைக்க முற்படும் மிக முக்கியமான படம். ஆனால், பிரச்சாரம், பொறுப்புணர்வு, சமூக அக்கறை என்கிற எந்த ஆர்பாட்டமும் இல்லாமல் வெளிவந்த படம் ஆகும். தமிழ் சினிமாவின் அதிநுட்ப அறிவியல் படமாக இருந்தாலும், அதில் இயந்திரத்திற்குக் காதல் வந்து தொலைத்துவிடும். அத்தனை அசாதரணமான இயந்திரமும் கதாநாயகிக்குப் பின்னால் லோல் லோல் என ஓடும். இந்த அபத்தத்தைத்தான் ஷங்கர் போன்ற பெரிய இயக்குனர் பிதுக்கித் தள்ளுகிறார். தமிழ் சினிமா உலகமும் அவருக்கு விருது கொடுத்து சாதனையாளர் எனக் கௌரவிக்கும்.

அப்படி எதற்கெடுத்தாலும் காதலைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடித் திரியும் சூழலில் காதலுக்கு முரணான ஒரு கருத்தை முன்வைக்கும் படம் சுசிந்தீரனின் ‘ஆதலால் காதல் செய்வீர்’. படத்தின் தலைப்பே காதலை வஞ்சப் புகழ்ச்சி செய்கின்றது. இத்தனை கொடூரங்களுக்கும் ஆளாகிவிட்ட காதல், இத்தனை சிதைவுகளுக்கும் ஆளாகிவிட்ட காதல், அதனைப் பற்றி கவலையே இல்லாமல் நன்றாகக் காதல் செய்வீர் எனச் சமூகத்தை நோக்கி விமர்சிக்கும் பாணியிலேயே இப்படத்தை நான் புரிந்து கொள்கிறேன். காதல் என்கிற பெயரில் கூடி, உரசி, புணர்ந்து ஒரு குழந்தையையும் பெற்றெடுத்து, பிறகு குடும்பக் கௌரவம் , சாதி என்ற பெயரில் பிரிந்து விடும் இன்றைய நவீன சமூகத்தின் சிதைவுக்கு மும் முகவரிக்கூட இல்லாமல் அனாதையாக்கப்படும் குழந்தைகளை நோக்கியே படம் சென்றடைகிறது. ஆனால் இப்படம் அப்படியொரு நிலையில் போய் முடியும் என்கிற எந்த முன்னறிவிப்பும் இப்படத்தில் இல்லை.

 

அட்டக்கத்தி

அடுத்து, பா.ரஞ்சித் அவர்களின் ‘அட்டக்கத்தி’ படத்தைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். இதுவும் இத்தனை காலம் தமிழ் சினிமாவில் ஓர் உயர்ந்த விழுமியமாகவே காட்டப்பட்ட காதலைத் தகர்த்து ஒரு சாதாரணத்திற்குள் கொண்டு வந்திருக்கும் படம் ஆகும். காதல் தோல்வி என்பது ஒரு பெரிய விசயமே இல்லை என்பதுதான் யதார்த்த உலகின் போக்கு எனக் காட்டுகிறது. காதலுக்கு முன்பு வாழ்க்கை எத்தனை இயல்பாக நகர்ந்து செல்கின்றது என்ற யதார்த்தையே ரஞ்சித் மிகவும் வித்தியாசமான முறையில் காட்டியிருக்கிறார்.

அவருடைய அடுத்த படமான ‘மெட்ராஸ்’ அதிகமான வரவேற்பைப் பெறவில்லை என்றாலும் சமூக அரசியலுக்குள் நிலவும் அதிகாரப் போட்டியை ஒரு சுவரைப் பிம்பமாக வைத்து மிரட்டியிருக்கிறார். ‘அதென்னடா சுவர், அடிக்கடி காட்டுறானுங்க?’ என்றே சமூகத்தின் பொது இரசனை ரஞ்சித் முன்வைக்கும் ஆழ்ந்த அரசியல் கருத்துக்கு எதிராக எந்த நியாயமும் இல்லாமல் ஒலிக்கிறது. பிறகெப்படி ஒரு கலைஞன் சமூகத்தின் பொது இரசனைக்கு முன் சமரசம் செய்யாமல் நிற்க முடியும்?

 

ஜிகர்தாண்டா

தொடர்ந்து சமீபத்தில் வெளியான ‘ஜிகர்தாண்டா’ படத்தைப் பற்றி சொல்லியாக வேண்டும். இது மேற்கத்திய சினிமா ஒன்றின் தழுவல் எனப் பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டாலும் நான் எப்பொழுதும் கார்த்தி சுப்புராஜின் திரைக்கதையின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டவன். தழுவல் கதையைக்கூட ஒரு புதிய கோணத்தில் சொல்ல திரைக்கதை பலம் அவசியம். கார்த்திக் சுப்புராஜின் திரைக்கதை உத்தி தமிழ்சினிமாவிற்கு மிகவும் புதிதாகும். அவருடைய பீட்சா வெகுஜன இரசனையைக் கவர்ந்திருந்தது. கதை மிகவும் ஆழமானதாக இல்லாவிட்டாலும் ‘பீட்சா’ ஒரு புதிய கதைச்சொல்லலை தமிழ் சினிமாவின் பொது இரசனைக்குள் நுழைத்தது.

ஜிகர்தாண்டா என்பது எளிய மக்களை அடக்கி ஆளும் ஒரு கேங்ஸ்டரிசத்தின் வன்மத்தைக் காட்டுவதாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது. மதுரையில் தாதாவாகச் சண்டித்தனம் செய்துகொண்டு வாழும் சேதுவைப் பின் தொடர்ந்து அவன் மூலம் ஒரு கேங்ஸ்டரிசம் படத்தை எடுக்க முயற்சிக்கிறான் கதாநாயகன். இறுதியில் கேங்ஸ்டரின் வாழ்க்கை சினிமாகிறது, சினிமாக்காரனின் வாழ்க்கை கேங்டரிசத்திற்குள் நுழைகிறது. வாழ்க்கை நம்மால் அணுமானிக்க முடியாத முடிச்சுகளைக் கொண்டவை. எப்படியும் யாரையும் புரட்டிப் போடும் என்கிற ஒரு புள்ளியிலிருந்து படத்தைக் கார்த்திக் சுப்புராஜ் விரிவாக்கம் செய்துள்ளார்.

 

ஜீவா

அடுத்ததாக, ‘ஜீவா’ படத்தையும் ஒரு முக்கியமான படமாகக் குறிப்பிடலாம். கிரிக்கேட் தேர்வில் பரவியுள்ள பார்ப்பனிய ஆக்கிரமிப்பை நோக்கி ஓரளவிற்குக் கேள்விக்கேட்டுள்ள படம். கிரிக்கேட் என்பதில் எந்தக் குற்றமும் இல்லை. அது இந்தியாவில் பிறந்த பலரின் கற்பனையாக இருக்கின்றது. ஆனால், அப்படிப் பல கற்பனைகளுடன் தன் வாழ்நாள் முழுக்க கிரிக்கேட்டுக்காகப் பல மகிழ்ச்சிகளை அர்ப்பணித்து வரும் ஓர் இளைஞன் பார்ப்பனிய வெறிக்கு முன் எப்படிப் பழி வாங்கப்படுகிறான் என்பதே ‘ஜீவா’ படத்தின் சாரமாக இருக்கின்றது. அதையும் படத்தின் பாதிவரை எந்த மிகையான பரப்பரப்பும் இல்லாமல் தேர்வாகும் ஜீவாவின் முதுகில் பூநூல் இருக்கிறதா எனத் தடவிப் பார்ப்பதிலிருந்து படத்தின் அரசியலை இயக்குனர் பேசத் தொடங்குகிறார்.

இதுபோன்ற முக்கியமான சினிமா குறித்து மீண்டும் மீண்டும் பேச நேர்கிறது. இது போன்ற பேச்சுகளே தமிழ் சினிமாவின் மீது படிந்திருக்கும் பாரம்பரியான பொது இரசனையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும். ஒரு சிறிய அளவிலான மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

***

கூடமேல கூடவச்சு கூடலூறு போற பொண்ணே / பாடலும் பார்வையும் /   ம.தொல்காப்பியன். 

images (1)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எல்லா  நிலையிலும் சமூகப் பார்வை மாறி விட்டதாக நாம் பேசுகிறோம் தீர்மாணிக்கிறோம் .மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது என்பது நமது தீர்மானம். ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட அம்சத்தில் நமது கவனமும், ஈர்ப்பும், அனுபவப் போக்கும் மாறாமல் இருப்பதை நாம் அவ்வப்போது உணர நேர்கிறது. அப்படியான ஒரு தருணத்தைத்தான் “கூட மேல கூட வச்சு,” பாடல்  நமக்கு உண்டாக்கித் தந்திருக்கிறது.

பாடல்கள் இல்லாமல் நமது காலை விடிவதில்லை.பாடல்கள் கேட்காமல் நமது பகல் முடிவதும் இல்லை.பாடல்கள் ஒலிக்காமல் நமது இரவு கரைவதும் இல்லை.பாடல்களே கோலமிடுகின்றன; பாடல்களே ஆவி பறக்க சரசமிடுகின்றன; பாடல்கள்தான் உலகை மறந்து உறங்க வைக்கின்றன.

பாட்டனும் பிள்ளையும் பேரனும் வேறுபாடின்றி ஒரே மனிதனாக முக்காலங்களையும் துறந்தவனாக எக்காலகளையும் கடந்தவனாக உருமாறி விடுகிறான் பாடல் முன்.எழுபதைக் கடந்த பெரியவனையும் ஏழைத் தொட்ட சிறுவனையும் ஏக காலத்தில் கவர்ந்து இழுக்கிறது அந்த பாடல். அந்த பாடல், “கூடமேல கூடவச்சு….”

மனிதனின் அன்றாட மன நிலையை நிர்ணயிப்பதில் பாடல்கள் அசாத்திய பங்கு வகிக்கிறன. உருகாத இரும்பு மனிதன் தமிழனாக இருக்க மாட்டான். இசையின் தாக்குதலை விரும்பி ஏற்பவன் தமிழன். தொடர் தாக்குதலுக்கு உட்படுவதே அவனது அன்றாட துடிப்பின் ரகசியம். பாடல்கள் என்றாலே இன்றைக்கு திரைப்பட பாடல்கள்தான்.

ஊர் ஓரங்களில் ஒலிக்கும் தெருப் பாடல்களையும் பல்வேறு வகையான கூத்துப் பாடல்களையும் திரைப்பட பாடல்கள் மென்று விழுங்கி விட்டன. ஊர்ப் புறங்களில் பண்டைய நையாண்டிக் குத்துகளையும் கிராமத்து இளவட்டங்கள் நேருக்கு நேர் சரசிக் கொள்ளும் எசப் பாடல்களையும் கேட்டு வளர்ந்த ரசிகன் நினைவு தப்பிப் போய்விட்டான். இன்று உயிரோடு இருக்கும் அவனது தோன்றல்கள் திரைப்பட பாடல்களின் ரசிக மரபு.

திரைப் பாடல்களை பார்த்தல்(VIDEO) கேட்டல்(AUDIO) என்ற இரண்டு வகைகளில் நாம் அனுபவிக்கிறோம். சற்று முந்தைய காலத்தில் கேட்டல் மட்டுமே சாத்தியப் பட்டிருந்தது..அன்று வானொலியே ஆதாரம்.படத்தை பார்க்காத ஒரு ரசிகன் பாட்டை மட்டும் கேட்கலாம்.பாடலுக்கான காட்சி ரூபங்கள் கேட்பவனின் கற்பனையை பொருத்தது. அந்த பாடல்களுக்கான படத்தை பார்த்தவனுக்கு ஒரே அனுபவம். பார்க்காதவனுக்கோ பேரனுபவம். படம் பார்க்காமல் பாடல் மட்டும் கேட்க முடிந்த ரசிகனுக்கு பரந்த அனுபவ வாய்ப்பு வசப்பட்டு இருந்தது. வளம் பொருந்திய தனது கற்பனையின் துணையோடு அந்த பாடலுக்கு தேவையான காட்சிகளை தினுசு தினுசாக எண்ணிப்பார்த்து பரவச நிலையை அடைய முடிந்தது. அது பாடல்களின் பொற்காலம் என்பதன் உண்மையான பொருள் இதுதான்.

பழைய பாடல்கள் அனைத்தும் பொக்கிஷங்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ரசிகனால் புறந்தள்ளப்பட்ட  பாடல்கள் பல ஆயிரங்கள் குவிந்து கிடக்கிறன.

சில பார்ப்பதற்கும் சில கேட்பதற்கும் என பாடல்களை வகைப்படுத்தலாம்.

பார்க்க சகிக்காத பல பாடல்கள் கேட்பதற்கு இனித்து ஆச்சரியம் ஊட்டுகின்றன. நிறையச் சொல்லலாம். உதாரணத்திற்கு ஒன்று.

என்னச் சொல்லி நான் எழுத-என்                                 

மன்னவனின் மனம் குளிர

மேலாடைக்குள் நான் போராடினேன்

நூலாடைக்குள் ஓர் நூலாகினேன்

பேதை என்னை வாதை செய்யும்  வெக்கம் விடுமோ ஹோய்…….

இந்தப் பாடலை கேடகும் ஒருவனின் மனம் எத்தனை மோக கற்பனையைப் பிண்ணிக் கொள்கிறது! கற்பனைச் சூல் கொண்ட மெல்லிய இழையாய்   மாறிக் கொள்கிறது மனம்..காற்றின் அலையில், புனைவின் இருளில் சொக்கித் திளைக்கிறது. ஆனால் அந்தப் பாடலை காட்சியோடு பாருங்கள்; உங்கள் உற்சாகம் நெருப்பு தொட்ட இறகாய் சுருங்கிப் போய் விடும்.

இன்னொரு பாடலைக் கேளுங்கள்.

வான் நிலா நிலா அல்ல  – உன்

வாலிபம் நிலா

தேன் நிலா எனும் நிலா  – என்

தேவி இன்னிலா

நீ இல்லாத நாளெல்லாம்  – நான்

தேய்ந்த வெண்ணிலா…….

ஓர் எளிய, சாமாணிய, கற்பனைத் திறன் வாய்க்கப் பெறாத ரசிகன் கூட அந்த இசைத் தொகுப்பின் முன் தென்றலுக்கு வளையும் நாணலாய் தகர்ந்து விட முடிகிறது. ஆம். அத்தனை துல்லிய வார்த்தைச் செறிவு;மயக்கும் இசைக் கோர்ப்பு; இளக்கி விடும் குரல் கனிவு; மதிய வெய்யிலையும் மாலை வெளியாய் மாற்றி விடும் உணர்ச்சிப் போக்கு என திரண்ட வளமான பாடல். அத்தனையும் .கேட்பதற்கு மட்டும்தான். அதை காட்சியோடு பார்க்கும் ரசிகன் வெறுத்துப் போய் விடுகிறான். நடிப்பு வாசனை அற்ற நடிகர்களாலும் ஒரு நடிகனை பாடலுக்குள் புகுத்திக் காட்டும் திறனற்ற இயக்குனர்களாலும் அருமையான பாடல்களுக்கு கூட இத்தகைய அவல நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது.

பாடல்களில் நடிப்பது என்பது அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல. பழைய பழமொழி ஒன்று உண்டு. “பிள்ளையோட அழகை பேல விட்டு பார்த்தால் தெரியும்,’ என்பதுதான் அந்த பழ மொழி. பாடல்களில் ஜொலிக்காத எந்த நடிகணும் வெற்றி பெற்றது இல்லை.

பார்க்கும் வகைப் பாடல்களை ஆராய  நான் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனை அழைக்கிறேன்.

“படித்தால் மட்டும் போதுமா,”வில்

பொன் ஒன்று கண்டேன்

பெண் அங்கு இல்லை

என்னென்று நான் சொல்ல  லாகுமா

ஏதென்று நான் சொல்ல வேண்டுமா…..

மறக்க முடியுமா. எத்தனை முறை ஒலித்தாலும் கழுத்தை திருப்பி பார்க்காமல் இருக்க முடியமா. தமிழ் ரசிக உலகத்தில் இந்த பாடல் ஓர் இலக்கிய புள்ளி அல்லவா. கடந்து செல்ல முடியாத உயிர்க் காற்று அல்லவா! இதை நான் சொல்லக் கூடத் தேவை இல்லை அல்லவா? ஆம் நான் உங்களுக்கு காண்பிக்க வந்த பாடல் வேறு.

அதே படத்தில் இடம் பெற்ற வேறொரு பாடல் குறித்து உங்கள் கவனத்தை திருப்புகிறேன்.

நல்லவன் எனக்கு நானே  நல்லவன்

சொல்லிலும் செயலிலும்  நல்லவன்

படத்தின் முக்கிய கட்டத்தில் இடம் பெரும் இந்த பாடல் சற்று மெதுவான தொனியில் ஒலிக்கும். போதுமான அளவுக்கு கவனம் பெறாத பாடல் அது. பண்ணைத் தொழிலாளர்கள் தங்களது முதலாளியோடு விருந்து உண்டு மகிழ்ந்து நடனம் ஆடி களிக்கும் சூழலுக்கான அந்த பாடல் SLOW மெட்டில்(TUNE) அமைந்திருப்பதுதான் போதுமான கவனத்தைப் பெறாமல் போனதற்கான காரணம். கேட்கும் வகையில் தோல்வி கண்ட அந்த பாடல் பார்க்கும் வகையில் ஜொலிக்கிறது.

சூழலுக்கான மெட்டில் அமையாத,உணர்ச்சி வேகம் குறைந்த, சுவாரஸ்ய தொனி இழந்த அந்த பாடலுக்கு சிவாஜி கணேசன் தனக்கே உரிய துள்ளல் பாணி நடிப்பால் அந்த சூழலையே மாற்றி காட்டுவார் பாருங்கள். அந்த பரவச வேகத்தில் ரசிகனையும் பங்கேற்கச் செய்து விடுவார் நடிகர் திலகம்.

ஒரு நடிகனால் எத்தகைய மோசமான பாட்டையும் மெருகேற்றி அசத்திக் காட்ட முடியும் என்பதற்கு அந்த பாடல் காட்சி ஓர் சிறந்த உதாரணம்.

பாலாஜியும் சிவாஜியும் இணைந்து பாடுவதாக அமைந்த அந்த பாடலின் மெட்டு  மெதுவானது என்றால் பாலாஜியோ அதை விடவும் மெதுவானவர்; இந்த இரண்டு வேகத்தடைகளையும் தூக்கி எரிந்து அந்த காட்சியையே குதூகலப்படுத்தி இருப்பார் சிவாஜி. ஒரு நடிகன் ஓரு பாடல் காட்சியை எப்படி ஆளுமை செய்வது என்பதற்கு ஓர் இலக்கணச் சான்றாக திகழ்கிறது அந்த காட்சி.

இன்றைக்கு பாடலும் காட்சிப்படுத்தலும் எப்படி இருக்கிறது. ரசிகனின் மன நிலையைப் படித்துப் பார்த்தால் தெரிந்து விடும்.

முகனூல் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.பழைய பாடல்கள் போற்றப் படுகின்றன.   நல்ல பாடல்களுக்கான பெரும் ஏக்கம் வெளிப்படுவதைக் காண முடிகிறது. FM வானொலிகள் ரசிகர்களின் பழைய பாடல்கள் மீதான வேட்கையை தணிக்க முயல்கிறது. ஈரஞ் சொட்டும் இனிமையான வார்த்தைகளக் கொண்டு சிறு சிறு விளக்ககளுட.ன் இளையராஜாவின் பாடல்களால் ரசிகனின் இரவுகளை நனைக்கின்றனர் பண்பலை தொகுப்பாளர்கள்.

இன்றைய நவீன ரசிகன் கூட பழைய பாடல்கள் மீது இப்படி மோகம் கொண்டு கிடப்பது ஏன்? இன்றைய இசையும் பாடலும் அவனைக் கவர வில்லையா.

பாடல்கள் இன்றைக்கு வெறுமனே கேட்கப்படும் நிலையிலிருந்து பார்க்கப்படும் நிலையை.அடைந்து விட்டன. விரல் நுனியில் காட்சிகளை  தோன்றச் செய்து விட முடிகிற இந்த காலத்தில் பார்க்கப் படும் சூழலே எளிதாய் அமைகிறது. பிரச்சினை எனவெனில் பாடலும் அதற்கான காட்சிப் படிமங்களும் ஒட்டுவதில்லை.ஒரே மாதிரி படப் பிடிப்புகள்; ஒரே மாதிரி பாவனைகள்; ஒரே மாதிரி காட்சி அமைப்புகள்.

பாடல் காட்சிகளில் குளோசப் பிடிப்புகள்(SHOTS) முக்கிய இடம் வகிப்பவை. பாடல் வரிகள் உணர்த்தும் உணர்ச்சிகளை நடிகன் தனது முகத்தில் பிரதி பலிப்பதை துல்லியமாக காட்டுபவை இந்த நெருக்க பிடிப்புகள்(CLOSEUP SHOTS) இன்றைக்கு பாடல் காட்சிகளில் பெரும்பான்மையாக தூரப் பிடிபுகளே(LONG SHOTS) பயன்படுத்தப் படுகின்றன. தூரத்தில் ஆணும் பெண்ணும் ஒரே பாணியில் ஆடுவதை காட்டுவதிலேயே இயக்குநர்கள் குறியாய் இருக்கிறனர்.

இதற்கு மாறாக ரம்மியில் இயக்குநர் பாலகிருஷ்ணன் நெருக்கப் பிடிப்புகளை கச்சிதமாகப் பயன் படுத்தி நடிகையின் முகத்தில் மின்னலென தோன்றி மறையும் உணர்ச்சிப் பாவங்களை படம் பிடித்து காட்டி அந்த பாடல் வரிகளுக்கு உயிர் சேர்த்து இருக்கிறார்.அதனால்தான் “கூட மேல கூட வச்சு” பாடல் கவர்கிறது.

யாரைப் புகழ்வது பாடல் ஆசிரியரையா?

யுகபாரதி மிக இயல்பாக, மிக எதார்த்தமாக மிக எளிமையாக இசையின் போக்கில் வார்த்தைகளை கொடுத்து இருக்கிறார்.

நீ தாயேன்னு கேக்காம                               

தாரேனே தாராளமா

நான் போரேன்னு சொல்லாம

வாரேனே ஓந் தாரமா

யுக பாரதிக்கு அது கை வந்த கலை. அவரது வேறு சில சமீபத்திய பாடல்களும் இதே போன்று காண முடிகிறது.

யாரைப் புகழ்வது இசை அமைப்பாளரையா?

D. இமான் சைய்யா, சொய்யா போன்ற ஒலித் துணுக்குகளை தனது இசையில் ஒரு பிரதானமான அம்சமாக பயன்படுத்தி வருவதைக் கண்டு வெருப்பால் பொங்குவது எனது வழக்கம். எனினும் அசத்தலான பல பாடல்களை அவர் தொடர்ந்து கொடுத்து வருவதையும் நான் ஆவணப் படுத்த விரும்புகிறேன். இதே போன்ற ஒரு பாடலை வருத்தமில்லா வாலிபர் சகத்தில் உருவாக்கி இருந்தார் D.இமான். “பாக்காத பாக்காத” என்ற அந்த பாடலையும் இதே யுகபாரதிதான் எழுதி இருந்தார். கூட மேல கூட வச்சு அளவுக்கு ரசிகன் மனதில் பாதிப்பை ஏற்படுத்த முடியவில்லையே.

யாரைப் புகழ்வது இயக்குனரையா?

இயக்குனர் பாலகிருஷ்னனை வானுயரப் புகழலாம்.பாடலின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏற்ப காட்சிப் படிமங்களை கொடுத்து ரசிகனைக் கவர்ந்ததில் இயக்குனருக்கு உள்ள பங்களிப்பை பாராட்டுகிறேன். அதே நேரத்தில் ரம்மியின் மற்ற பாடல்கள் ஏன் இப்படி இல்லை.

யாரைப் புகழ்வது நடிகர்களையா?

சரியான இடத்திற்கு வந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்.இன்றைக்கு தமிழ் சினிமா, நடிகர்களை குறிப்பாக நாயக நடிகர்களை இழந்து தவிக்கிறது என்பேன்.

புதிய இயக்குனர்கள் தமிழ் சினிமாவின் அகங்காரமும் ஆணவமும் கொண்ட நாயக நடிகர்களை(HEROS) அடித்து வீழ்த்தி தூக்கி எறிந்து விட்டனர். என்பதை கவனித்து மகிழ்ந்தவன்தான் நான். பா.ரஞ்சித்,கார்த்திக் சுப்புராஜ்,நலன் குமாரசாமி,பாலாஜி தரனீதரன் பாலாஜி மோகன், தியாகராஜன் குமாரராஜா, நவீன் போன்ற புதுமுக இயக்குனர்கள்தான் இந்த புரட்சியை நிகழ்த்தியவர்கள்.

கத்தியும் ரத்தமுமாக சாலைகளில் திரிந்து,ஆக்ரோஷமாக வசனங்களைப் பேசி, விரல்  நுனியில் இருந்து நரம்புகள் புடைத்து எழ ஒரே அடியில் நூறு பேர்களை வீழ்த்தி அட்டகாசம் செய்து வந்த நாயக நடிகர்களை தமிழ் திரையிலிருந்து அப்புறப் படுத்தி விட்டார்கள். அத்தோடு ஹீரோக்களின் இயங்கு தளங்களில் ஒன்றான பாடல் காட்சிகளும் மரித்து போய் விட்டன.

கதை என்னவாக இருந்த போதும் காட்சி என்னவாக இருந்த போதும் கதை பாத்திரம் எத்தனை மேன்மை மிக்கதாக இருந்த போதும் இயக்குனர் எத்தனை நுட்பமான சிந்தனை ஓட்டம் கொண்டவராக இருந்த போதும் இசை எத்தனை புயலை மீட்டிய போதும் இவற்றை எல்லாம் சரியான உணர்ச்சி வேகத்தில் பிரதி நிதித்துவப் படுத்தக் கூடியவன் ஒரு திறமையான நடிகன் மட்டுமே. இந்த வல்லமை பொருந்திய நிபுனர்களின் கூட்டிணைவால் பெறக்கூடிய அற்புத விளைவுகளை ரசிகனிடம் முழுமையாகப் கடத்திச் செல்லக் கூடிய திறன் ஒரு நாயக நடிகனிடம் மட்டுமே உண்டு..நடிகன்தான் பிரதானம் என்பேன். அனைத்து அம்சங்களும் எத்தனை நேர்த்தியாக அமைக்கப்பட்ட போதும் அவற்றை அதே நேர்த்தியுடன் ரசிகனிடம் கொண்டு சேர்க்கக் கூடிய ஆற்றல் திறமை மிக்க ஒரு நடிகனால் மட்டுமே முடியும் என்பது என் கருத்து. ஒரு பாடல் காட்சியை செழுமை படுத்த ஒரு திறமை மிக்க நடிகரால் மட்டுமே முடியும்.

இங்கே, கூட மேல கூட வச்சு பாடலில் இசை, வரிகள்,ஒளிப்பதிவு, கதைப் பிண்ணனி, இயக்குனர் கோணம் என அத்துனை அம்சங்களையும் தாண்டி நடிகை ஐஸ்வரியாவின் அற்புதமான நடிப்பால் அந்த பாடல் காட்சி. மேலோங்கி நிற்கிறது.

பாடலுக்கு அங்கீகாரம் கொடுக்கும் ஒரு ஆளுமை மிக்கவராக ஐஸ்வரியா திகழ்கிறார். செழித்த கற்பனைத் திறன் கொண்ட ஒரு நடிகயால்தான் இது சாத்தியம்.                                                  

பாடல் வரிகளை ஐஸ்வரியா வலிமை ஆக்குகிறார்.இசைத் தோரணங்களை ஐஸ்வரியா சுவாரஸ்யப் படுத்துகிறார். இயக்குனர் பார்வையை ஐஸ்வரியா ஆர்வப்படுத்துகிறார். ஒளிப்பதிவு வித்தைகளை ஐஸ்வரியா அனுபவப் படுத்துகிறார். பாத்திரத்தின் மீது ஒரு ஆதார ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகிறார்.

தனது முக பாவங்களை எப்படி வெளிப்படுத்தினால் அது அழகாய் வெளிப்படும் என்று ஐஸ்வரியா தெரிந்து வைத்து இருக்கிறார்.பாடல் காட்சியில் அவரிடம் வெளிப்படும் கற்பனை திறன் பிரம்மாணட உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

பட்டத் தீட்ட தீட்டதான்  தங்கமே

ஒன்ன பாக்க பாக்கதான்  இன்பமே

என்ற பாடல் வரிகளுக்கான காட்சிப் படிமகளைக் கவனியுங்கள். நான் சொல்வது புரியும்.

விஜய் சேதுபதியை ஐஸ்வரியா எதிர்கொள்ளும் பார்வை இருக்கிறதே…! பெண் ஒரு ஆணை அந்த நேரத்தில் பார்க்கும் அந்தப் பார்வை…அற்புதம்.

காதல் உணர்வுகள் நிரம்பி ததும்பும் ஒரு காதலி தன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த வரும் காதலனை பார்க்கும் அந்தப் பார்வை இருக்கிறதே; நீண்ட காலம் ஆகி விட்டது இப்படி ஒரு காதல் பார்வையின் அழகியலை தரிசித்து. பாடல் முழுவதும் ஐஸ்வரியாவின் ஆளுமைதான் நிரம்பி வழிகிறது.ஐஸ்வரியாவால்தான் அந்த பாடல் பார்க்க பார்க்க திகட்டாமல், கேட்க கேட்க சலிக்காமல் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கவும் கேட்கவுமான ஆவல் நிறைந்து கிடக்கிறது.

ஐஸ்வரியாவின் நடை, அவரது பெரிய அளவான கண்கள், நெற்றிப் புருவம், வடிவான தாடை, புறண்டு நெளியும் உதடுகள், ஆர்வம் கலந்த புன்னகையை எப்போதும் சுமந்து திரியும் அவரது முகம், தலை முடி, கை, கால் என அவரது  அங்கம் அத்தனையும் நடிக்கின்றன.

விஜய் சேதுபதி இந்த பாடலில் முக்கியமற்ற ஒருவராக சுற்றி வருகிறார்.. ஐஸ்வரியாவோடு ஒப்பிடுகையில் ஒரு புதியவராக, விபரத் தெளிவு அற்றவராக தெரிகிறார். ஏனெனில் அவர் பயின்று வந்த பாதை அப்படி. கதை ஒரு சக்தியாக எழுந்து நிற்கும் களங்களில் ஆளுமை அற்ற பாத்திரங்களில் தவழ்ந்து வந்தவர் அவர். நடிப்பை ஒரு சக்தியாக உருவாக்குவதில் பழக்கம் அற்றவர். சினிமாவில்  நடிப்பு என்ற ஒன்று இருப்பதாக அவர் அறிந்திருப்பதாக தெரியவில்லை..

 

                   •••

ஈரானியக் கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி கவிதைகள் – தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்  

download (3)

 

 

 

 

 

 

 

கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி (கவிஞர் பற்றிய குறிப்பு)

ஈரான் தேசத்து கஸ்பியன் கடற்பிரதேசத்தை அண்டிய நகரமொன்றில் 1951 ஆம் ஆண்டு பிறந்த கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி, தனது ஆரம்பக் கல்வியை ஈரானில் கற்றதோடு பட்டப்படிப்பை ஜேர்மனியில் பூர்த்தி செய்துள்ளார். மன்னர் ஷாவின் ஆட்சியின் போது, அவரது ஆட்சிக்கெதிரான அரசியல் கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்ததன் காரணத்தால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்ட கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி, மூன்று வருடங்களின் பிறகு, 1979 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த புரட்சியின் பின்னர் விடுதலை செய்யப்பட்டதோடு, தனது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார்.

தொடர்ந்து ஈரானின் திறந்த பல்கலைக்கழகத்தில் பணி புரிந்து வந்த இவர், புதிய ஆட்சியில் கவிதைகள் எழுதுவது தடை செய்யப்பட்டு, கவிஞர்களுக்கு ஆபத்தான சூழல் உருவானதால், நாட்டை விட்டு பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு, 1986 ஆம் ஆண்டு முதல் ஜேர்மனியில் வாழ்ந்து வருகிறார்.

தற்போது பாரசீக மொழி மற்றும் இலக்கியங்கள் சம்பந்தமான விரிவுரையாளராகக் கடமையாற்றி வரும் இவர், கவிதைகள், நாவல், புனைவு, விமர்சனங்கள் என எழுதி, இதுவரையில் கிட்டத்தட்ட 19 தொகுப்புக்களை பாரசீக மற்றும் ஜேர்மன் மொழிகளில் வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது கவிதைகள் இதுவரையில் ஆங்கிலம், ஸ்வீடிஷ் மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன.

**

 

 

1. இருண்ட சொற்கள்

 

உலகின் பார்வைக்குப் புலப்படா நெற்றியிலிருந்து

எமது எண்ணங்களில் துடிப்பவற்றை

ஒரு பெரும் மத்தளத்தின் துணையுடன்

பித்துப் பிடித்தவனொருவன் அம்பலப்படுத்துகிறான்

 

ஒரு கல் தட்டப்படுகிறது

அதனுடன் ஒப்பிடுகையில்

தண்ணீரும் புற்களும்

எமது துயரங்களின்

விகாரமான வடிவங்களைக் காட்டுகின்றன

 

‘நாம் ஏன் பிறந்திருக்கிறோம்?’ என

திரும்பவும் கேட்க மாட்டேன்

அப்படிக் கேட்பதன் மூலம்

கற்களின் வரலாற்றின் பின்னாலிருக்கும்

பளபளப்பான வார்த்தைகளின் மீது

சோர்வுகளை ஊற்ற முடியாது

 

எளிமையாகவும் பிரகாசமாகவும் இருப்போம்

எனவே யன்னலிலிருந்து உனது

பார்வையைத் திருப்பும்போதெல்லாமோர்

பாடலின் வடிவம் கொள்ளும் யன்னல்

 

எனது ஆகாயம் அதன் நீல நிலையிழந்து

வெறிச்சோடிப் போகும் அக் கணத்தில்

எனது பிறப்பின் காரணத்தை நான்

இவ்விதத்தில் கற்றுக்கொள்ளக் கூடும்

 

ஆனால் அது சாத்தியமில்லை

எமது இரவுக்குரிய நிலவின்

மகிழ்ச்சிகரமானதான மெல்லிசை

இல்லாத நிலையில்

சாலையோரத்தில்

யன்னலும் காணாமல் போகும்

 

எனது தேர்ச்சியற்ற பயணங்களின் போது

வளைந்து சோர்ந்த கற்களோடும்

இருண்ட வார்த்தைகளோடும்

நானும் தனியாக வளர்வேன்

நானொரு ஒலியை செவிமடுக்கிறேன்
பித்துப்பிடித்தவனொருவன் தொடர்ந்தும்
எமது சிந்தனைகளில் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்
உலகின் பார்வைக்குப் புலப்படா நெற்றியிலிருந்து

—-

 

2. குடை

 

மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது

துளை விழுந்த குடையொன்றுடன்

தெருவைக் கடக்கிறேன் நான்

சிவப்பு விளக்குக்குப் பின்னால்

எனது நெற்றி வரிகளின் மீது கவனத்தைச் செலுத்தும்

ஒரு பெண்ணின் பச்சை நிறப் பார்வை

மழை வடிவம் கொண்டு

இந்தத் தெருவில் கரையக்கூடியது

 

தொடர்ந்தும் வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது மழை

என்னிடமில்லை அந்தக் குடை இப்பொழுது

அந்தப் பெண்ணின் கரங்களில்

அதோ எனது குடை