Category: இதழ் 50

செல்லம்மாள் – நாடகம் / ச.ஆறுமுகம்

images (41)

 

புதுமைப்பித்தனின் 108 ஆம் பிறந்த நாளில் அவரது `செல்லம்மாள்` சிறுகதையினை `மூன்றாம் அரங்கு` அமைப்பினர் சென்னை, எலியட்ஸ் கடற்கரைச் சாலை, கட்டிட வளாகத்தில் 10. 05. 2014 மாலை, நாடகமாக நிகழ்த்திக் காட்டினர்.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலிருந்து வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக, மனைவியோடு சென்னையில் குடியேறி, ஜவுளிக்கடை குமாஸ்தாவாகப் பணியாற்றும் பிரம்மநாயகம் பிள்ளைக்கு குழந்தைகள் இல்லை. மனைவி செல்லம்மாளுக்கு அடிக்கடி கை, கால் சோர்ந்து, ஒரு நெஞ்சு வலியும் அதைத் தொடர்ந்து மயக்கமும் வந்து விடும். பிரமநாயகம் பிள்ளையின் முதலாளி கொடுக்கும் சம்பளம் இரண்டு உடல்கள் கீழே விழுந்துவிடாமல் உயிரோடிருக்கும் அளவுக்கு, வயிற்றுப் பாட்டுக்கு மட்டுமாவது போதுமானதென்றாலும் செல்லம்மாளின் நோய் அதில் பாதிக்கும் மேலாகச் சாப்பிட்டு விடுகிறது. அதனாலேயே அவருக்குக் கடன் தொல்லை. நிம்மதியற்ற வாழ்க்கை. காலை ஒன்பது மணிக்கு வேலைக்குச் செல்லும் பிரமநாயகம்பிள்ளை இரவு பத்து மணிக்கு ஜவுளிக்கடை மூடியபிறகுதான் வீட்டுக்கு வருவார். செல்லம்மாள் உடல்நிலை சரியாக இருந்து ஏதேனும் சமைத்திருந்தால் சரி, இல்லையென்றால், அதன் பிறகு அடுப்பு மூட்டி சமையல் செய்து செல்லம்மாளுக்கும் கொடுத்து, தானும் சாப்பிடுவார். வீட்டில் எதுவுமில்லையென்றாலும் ஒரு வெந்நீராவது வைத்து மனைவிக்குக் கொடுத்து, தவிடு ஒத்தடம் கொடுத்து, கை, காலைப் பிடித்து, ஆசுவாசப்படுத்திவிட்டுத்தான் படுப்பார். இப்படியான வாழ்க்கையில் சொந்த ஊருக்குப் போய் வருவது பற்றிப் பேசிக்கொள்வதுதான் இருவருக்கும் மகிழ்ச்சியான ஒரு போதை.

ஒருமுறையாவது திருநெல்வேலிக்குப் போய் வீட்டு அரிசி சாப்பிட்டு, கொஞ்சநாள் இருந்துவிட்டு வரும்போது நெல்லிக்காய் அடையும் ஒரு படி முருக்க வத்தலும் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதுதான் செல்லம்மாளின் மிகமிகப் பெரிய ஆசை. அன்று காலை பிரமநாயகம் பிள்ளை, சாப்பாட்டுப் பொட்டணத்துடன் கடைக்குக் கிளம்பும்போது, மயக்கத்திலிருந்து அப்போதுதான் எழுந்து, கையில் உமிக்கரியுடன் நிற்கும் செல்லம்மாள், அன்று அவருக்குப் பிடித்தமான காணத் துவையல் அரைத்து புளிக்குழம்பும் வைக்கப்போவதாகச் சொல்கிறாள். அவரோ ஓய்வெடுக்கச் சொல்கிறார். அந்த வருடம் தீபாவளிக்காகவாவது அவளுக்கு ஒரு சேலை எடுத்துக் கொடுத்துவிடுவதென்று முதலாளியிடம் சொல்லி அவளுக்குப் பிடித்தமானதை எடுத்துக்கொள்ளட்டுமென்று மூன்று சேலைகளை வீட்டுக்கு எடுத்து வருகிறார். வீடோ, விளக்கு ஏற்றப்படாமல், இருண்டு கிடக்கிறது. உள்ளே சென்று பார்த்தால் வலதுகையைக் கொடுங்கையாக்கி செல்லம்மாள் மயங்கிக் கிடக்கிறாள். சுவாசம் மட்டும் மெதுவாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. வெந்நீர் ஒத்தடம், தவிட்டு ஒத்தடம், கற்பூரத்தைலம் எதற்கும் மசியவில்லை. கடைசியாக அவருக்குத் தெரிந்த வைத்தியமாக சுக்குத் துண்டு ஒன்றினை கைவிளக்கில் சுட்டு, அதன் புகையினை மூக்கில் செலுத்த செல்லம்மாளின் உடலில் சிறிது அசைவு தென்படுகிறது. மீண்டும் சுக்குப் புகையைச் செலுத்த அதிரும் தும்மலுடன் செல்லம்மாள் விழித்தெழுகிறாள். நாட்டு வைத்தியர் பால் கஞ்சி கொடுத்து ஓய்வெடுக்கச் சொல்கிறார். பால்கார நாயுடுவிடம் மூன்று நாட்களுக்கு பசும்பால் தருமாறு ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. மீண்டும் செல்லம்மாள் மயக்கத்தில் விழ, அலோபதி வைத்தியர் அழைத்து வரப்படுகிறார். அவர் ஒரு ஊசி குத்தி, இதுபோன்ற நோய்க்கெல்லாம் மருத்துவமனையில் உள்நோயாளியாகச் சேர்த்துத்தான் வைத்தியம் பார்க்க வேண்டுமெனச் சொல்லி, எதற்கும் மறுநாள் காலையில் தகவல் சொல்லுமாறு சொல்லிச்செல்கிறார். காலையில் செல்லம்மாள் மரணித்துக் கிடக்கிறாள். பிரமநாயகம்பிள்ளையின் மனத்தில் துக்கம் பெருகினாலும், அவர் நிலைகுலைந்துவிடவில்லை. ஆகவேண்டிய காரியங்களை நிதானமாக மேற்கொள்கிறார். சடலத்தைக் குளிப்பாட்டி, அவர் கொண்டு வந்திருந்த சேலைகளில் அவளுக்குப் பிடித்தமான பச்சைநிறப் புதுச் சேலையைப் போர்த்துகிறார். குத்துவிளக்கைப் பொருத்தி நிறைநாழி வைத்து, சாம்பிராணிப் புகை போடுகிறார். காலையில் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணின் அழுகைச் சத்தத்தோடு சங்கும் சேகண்டியும் ஒலிக்கிறது.  இதுவே கதை.

கடுமையான வறுமை, நோய், உள்ளூற ரணமாக அரிக்கும் நிம்மதியற்ற வாழ்க்கையிலும் அந்த இரண்டு எளிய உயிர்களும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதாரமாக வாழும் வாழ்க்கையையும் அவர்களின் அன்பும் பரிவும் மிக்க அந்நியோன்யத்தையும்  காட்டுவதையுமே நோக்கமாகக்கொண்ட இக்கதையினை நாடகமாக நிகழ்த்திக் காட்டுவதென்பது எளிதான காரியமல்ல. அதைச் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார்களென்பதே நாடகக் குழுவினருக்கு வெற்றிதான்.

நாடகம் நிகழ்ந்த ஒரு மணி நேரத்தில், ஒரே ஒரு முறை விமான இரைச்சல் மட்டுமே பார்வையாளர்களை இந்த உலகிற்கு இழுத்து வந்தது. மற்றபடி நாடகமே முழுமையான கவனத்தையும் ஈர்த்திருந்தது. இசையென்று எதுவும் இல்லை. ஒளியமைப்பு, நிகழிடம், அனைத்தும் மிகப் பொருத்தமாக மிகுந்த கவனத்துடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. சமையலறைக்கும் வசிப்பறைக்கும் நடுவிலிருந்த தடுப்பு கூட திருநெல்வேலி குச்சு வீடுகளின் பிள்ளைச் சுவர் பாணியில் இயல்பாக இருந்தது.

திருப்பத்தூர் தூய நெஞ்சக் கல்லூரியின் முனைவர் பட்ட ஆய்வு மாணவரான ரூபா, செல்லம்மாளாகவும் பேராசிரியர் பாலசுப்பிரமணியன், பிரமநாயகம் பிள்ளையாகவும்  சிறப்பாக வாழ்ந்து காட்டினர்.

நாடக நிகழ்வின் தொடக்கமாக உரையாற்றிய பேராசிரியர் ஆ. இரா. வேங்கடாசலபதி, புதுமைப்பித்தன் கதைகளுக்கு அறிமுகம் ஏதும் தேவைப்படவில்லையென்றும், மனிதர்களின் உயர் கண்ணியத்தைச் சிறப்பாகக் காட்டும் செல்லம்மாள் கதை, கதை உலகம் உள்ளளவும் நினைவுகொள்ளப்படுமென்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். நாடகம் முடிந்தபின் புதுமைப்பித்தனின் மகளான திருமதி தினகரி சொக்கலிங்கம் அவர்கள் மிகவும் நெகிழ்ந்து அவரது தந்தை இன்னும் உயிரோடிருப்பதான நினைவை நாடகம் வழங்கியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டார். பேராசிரியர் செ. ரவீந்திரன், வெளி. ரங்கராஜன் மற்றும் கூத்துப் பட்டறையைச் சேர்ந்த கலைஞர் எனத் தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்ட கலைஞர் ஒருவர் நாடகம் சிறப்புற நிகழ்த்தப்பட்டதையும் நடிகர்களின் சிறப்பான நடிப்பினையும் பாராட்டி உரையாற்றினர்.

சிறுகதையின் திருநெல்வேலி உச்சரிப்பினை ரூபா முழுவதுமாக உள்வாங்கி அதனை வெளிப்படுத்தியிருந்த விதம் மிகவும் இயல்பாகப் பொருந்துமாறு இருந்தது. கதை சொல்கிற பக்கத்து வீட்டுப் பெண்பாத்திரமாக நடித்தவருக்கும் அந்த மொழி சிறப்பாகவே இருந்தது. பேராசிரியரின் உச்சரிப்பு அப்படியான ஒரு பொருத்தத்தில் இல்லையென்பது வெளிப்படையான ஒரு உறுத்தலாகத்   தொடர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.

செல்லம்மாளின் மரணத்தைக் கேள்விப்பட்டதும் ஜவுளிக்கடை ஊழியரின் முதுகு மட்டும் குலுங்குவதான நடிப்புத் திறன், பால்கார நாயுடு, நாட்டு வைத்தியர், அலோபதி வைத்தியர் போன்ற பாத்திரங்கள் சிறுகதை மாந்தர்களை அப்படியே கண்முன் கொண்டுவந்தனர்.

நாடகத்தின் உரையாடல் முழுவதும் புதுமைப்பித்தனின் கதைமொழியிலேயே நிகழ்த்தப்பட்டதுடன், கதைசொல்லியாகக் காட்டப்படும் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணும் அதே மொழியிலிருந்து சிறிதும் வேறுபடாமல் கதைசொல்வதும் புதுமைப்பித்தனின் மொழியிலிருந்து, வார்த்தைகளிலிருந்தும் கூடச் சிறிதும் விலகிவிடக்கூடாதென்ற உறுதியுடன் செயல்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.  இது நிச்சயமாக இந்த நாடகத்திற்கு வலு சேர்ப்பதாக உள்ளது. அதே நேரத்தில்  இயல்பான ஒரு நாடகமாக இல்லாமல் இலக்கிய மொழி பேசும் உரையாடல் நாடகமாகவும் தோற்றமளிக்கிறது.

வெளி, ரங்கராஜனும் சிறுகதை மொழியினை நாடக மொழியாக்குவது குறித்தும் சிறுகதையின் எந்தெந்த நிகழ்வுகளை நாடகமாக்குவது என்பது குறித்தும் மேலும் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படவேண்டுமெனக் குறிப்பிட்டார்.

சிறுகதை வாசிப்பனுவத்தில் நம் நெஞ்சுக்குள் எப்போதும் நிழலாடுகிற   பிம்பங்களை நாடகப் பிம்பங்கள் உணர்த்தவில்லையெனினும்  மொத்தத்தில் மிகவும் கடினமான பணியை மேற்கொண்டு வெற்றிகரமாக நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ள இயக்குநர் கருணா பிரசாத், தலைமை நிர்வாகப் பணி மேற்கொண்ட கி. பார்த்திபராஜா மற்றும் நாடகக் குழுவினர், நாடகத்திற்கு ஆதரவளித்த புரவலர்களான திருப்பத்தூர் தூய நெஞ்சக் கல்லூரி மற்றும் பனுவல் புத்தக நிலையத்தினர் அனைவரும் மிகுந்த பாராட்டுதல்களுக்கு உரியவர்களாகின்றனர்.

ச. ஆறுமுகம்

arumughompillai@gmail.com

அலைபேசி 9442944347

 

.

+

கொடுத்த இன்பம் – சிறுகதை – தமிழ்க்கவி’

images (39)

 

 

 

 

 

 

‘சாந்திக்கு வலி கண்டிட்டுதாம்’

‘ங…தாய்க்காறியும் இல்லையே…நேற்றுத்தானே ஏதோ செத’த வீடெண்டு போனா..’

‘ம்….பேரக்கிழவி நிக்குது போல…வாங்கவன் பாத்திட்டு வருவம்’

‘ எட என்னடா?….உனக்கு வெளிக்கிட்டா பள்ளிக்கூடம் போவன். ..கொஞ்சம் இரக்கா இவனைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்பிப்போட்டு வாறன்’ கமலம் பையனைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பும் மும்முரத்தில் நின்றாள்.

‘அப்ப நீ பிறகு வா…நான்போய்ப்பாக்கிறன் என்ற வாறே சரசு வேகமாக நடையைக்கட்டினாள். சhந்தி இவளுக்கு மச்சாள் இவள் அவளுடைய அண்ணன் மனைவி. இப்போதுள்ள மாதிரி அண்ணி,சித்தி, எல்லாம் அப்போது கிடையாது . பத்மினி நடித்த சித்தி படம் வந்தகாலத்தில்தான் இங்கேயும் சித்திஎன்று அழைக்கும் பழக்கம் வந்தது.

‘இப்பத்தையில் பொண்டுகளுக்கு படங்களப பாத்துப்பாத்து புது மோடியில யெல்லே குநட்டுகினம். ‘ஏன்ரீ…அண்ணன்பெண்டில் அண்ணியெண்டா தம்பி பெண்டில் தண்ணியே…? வுள்ளிப் பெத்தா புறுபுறுக்கிறதுதான். அதென்னவோ சரசுவும் புது மோடியில் இறங்காமலும், மச்சாள் என்று கூப்பிடாமலும், சாந்தீ என்றே கூப்பிடுவாள் அவளும் இவளை சரசு என்றே அழைப்பாள். இருவரும் ஒரே வயதில் இருந்ததும் ஒரு காரணம் எனலாம்.

சுhந்தி தன் இருகைகளையும் நாரிக்குக் கொடுத்து நிமிர்ந்து நின்றாள். புpன் சற்று நேரத்தில் , வந்தவர்களுக்குப் பாய் எடுத்துப் போட்டாள் ‘இருங்கக்கா’.என்றாள் அப்படியே அடுப்பில் கொதித்தபடியிருந்த கேத்திலை இறக்கி வந்தவர்களுக்கு தேநீர் ஊற்றினாள்.

‘இருக்கட்டும் பிள்ளை ….வயித்துக்க என்னமாரிக்கிடக்கு’ எனறு கேட்டாள் செல்லம்மாக்கிழவி.

‘வயுத்துக்க ஒண்டுமில்லயணை நாரிக்கதான் புடுங்குதணை’ சரசு மெதுவாக செல்லம்மாக்கிழவியிடம் நெருங்கி ‘மெய்யேணை ..செல்லம்மாக்கா குறி கண்டிட்டுதோ எண்டு கேளணை?’ என்றாள்.

‘எடி ..தலைச்சன்பிள்ளைகாறிக்கு உதுகள் விளங்குமே… கேக்கிறன்’ என்றவள். சுhந்தியை நெருங்கி மிக ரகசியமாக ‘பிள்ள ஏதேன் வெள்ளைகிள்ளை படுதே?..’.என்றாள்

‘ அப்பிடியெண்டா..? ”சாந்தி மிரண்டவாறே கேட்டாள்.

‘ச்ச அரையுக்க ஏதும் சளிபோல தீட்டுப்போல ஏதும் படுதே’

‘இல்லப் பெத்தா அப்பிடியொண்டுமில்ல’ ; சொல்லும் போதே அவள் வெட்கப்பட்டாள்.

‘ஙா….நேரங்கிடக்குப்போல’

சுhந்தி தேநீரை ஊற்றி எட்டியெட்டி எல்லோருக்கும் வைத்தாள். அப்படியே வெற்றிலைத் தட்டத்தையும் நகர்த்தி வைத்தாள். காலையிலிருந்து வாழைத் தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சிவிட்டு மண்வெட்டியைக்கொண்டுவந்து முற்றத்தில் நின்ற மல்லிகைப்பந்தலின் கீழ் போட்டுவிட்டுத் திரும்பும்போது லேசா நாரிக்குள் வலித்தது. அப்படியே விடுவிடுக்கத் தொடங்கிவிட்டது. புயத்தில் மச்சாள் சரசுவுக்கு தெருவில்போன ராசுவைக்கூப்பிட்டு வியளஞ்சொல்லிவிட்டாள். சரசுவைத்தேடிப்போன சின்னவன் செல்லம்மாக்கிழவியிடமும் சொல்லிவிட்டுச்சென்றான் வயல் விளைந்துகிடந்தது இந்த நேரம் காவலை விலக்க முடியாது.அவன் கமத்துக்குப் புறப்பட்டான்.

சுpன்னவன் வீரகத்தியற்ற கடைக்குட்டி. ஊருக்க யார் கெட்டாலும் ஓடிப்போய் உதவி செய்வான். பீடி, சுருட்டு வெத்திலைபாக்கு எந்தப் பழக்கமும் இல்லை. ஏப்பவாவது கடுமையான வேலையென்றால் மட்டும் ஒரு காப்போத்ல்ல பாதி சாராயங் குடிப்பான். அதுவும் நாலாம் பேருக்கும் தெரியாது.நான் நீயென்று பெண் கொடுக்க போட்டி போட்டார்கள்.ஆனால் அவனுக்கப்பிடித்தது சாந்தியைத்தான்.

அவனுக்கேத்தமாதிரி தோட்டத்தில பாடுபடவோ, கட்டுச் செட்டா சிக்கனமாக் குடும்பம் நடத்தவோ அவளை மிஞ்ச ஆளே கிடையாது என்னா…கட்டி மூண்டுவருசமாகிது .இப்பதான் வயிறு வாய்ச்சிருக்கு அதனாலோஎன்னவோ ஊரே அவளை கவனமாகப் பார்த்தது.

வீரகத்தியார் வாறபோற நேரமெல்லாம் கடையில் தீன்பண்டங்களைக் கொண்டுவந்து மருமகளுக்கு கொடுக்கத்தவற மாட்டார். நல்ல வாரப்பாடு. ஏதோ அவள ;வயிற்றிலுள்ள தன்பேரக் குழந்தைமீது அவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்தார். ஒருதடவை சின்னவனுடைய சாதக ஓலையைக் கொண்டுபோய் பிராமணிச் சாத்திரியெட்டைக் கேட்டவராம் பிள்ளைப் பாக்கியம் கிடைக்கமோ எண்டு சாத்திர் சொன்னவராம் வாறவரியம் உனக்குப் பேரன் கையில இருப்பானென்று.

நாலைஞ்சுமாதமாயிருக்கயுக்க ஊர்மருத்துவிச்சி வந்து பாத்திட்டு காட்போட்டுக் குடுத்திருக்கிறா போய் கிளினிக்கில காட்ட்ச்சொல்லி சொன்னவாவாம். சுhந்தி சொன்னபடிக்கு வெளிக்கிட்டு சுகாதார ஆசுப்பத்;திரிக்குப் போனவள் அவைபார்த்து நிறைய குளிசைகளும் கொடுத்து கவனமாப் பார்க்கச்சொல்லி ஆலோசனை கொடுத்தார்கள். அதுக்குப்பிறகு தோட்டவேலை அது இதெண்டு Nhபக சேரங் கிடைக்கிறேல்ல அப்பிடியும் ஒருநாள் போனாள் அப்ப ஏழு மாசம் முடிஞ்சு எட்டுமாசம் துவங்குது. ‘ஏன் இவளநாள் வரயில்லை’ என்று சரியான பேச்சாம் அதற்குப்பிறகு சின்னவன் போகவேண்டாம் என்று கூறிவிட்டான்.இனி கொண்டுவந்த குளிசையளும் அப்பிடி தொண்டைக்க போட்டா கறள் நாத்தம். ‘உவ்வேக்’ சத்திவாறமாரிக்கிடக்கு என்று சாந்தி சொன்ன படியால் சின்னவனும் ‘பிறகேன் அதைப் போடுறாய் விடு என்று கூறிவிட்டான்

‘ ஆட்டுப்பாலோ பசுப்பாலோ முட்டையோ கீரையோ மரக்கறியோ எல்லாம் கிடக்கு வடிவாச்சாப்பிட்டா காணாதே ‘ இது சின்னவனின் வாதம்.

‘அவளோடு; கிளினிக்குக்குப் போன கோமளாவும் மேரியும் பெத்துப்போட்டினமாம்.’செல்லம்மாக்கிழவி சொன்னாள்.

‘ஓமணை நானும் போய்ப் பாத்தனான்,’

‘ சுகமாப் பெத்துப்போட்டாளாமே’?

‘தையலாமெணை..’

‘எத்தின தையலாம்?’

‘ நாலு தையலெண்டாள்’

‘அந்தக்காலத்தில எவள பிள்ளையளப் பெத்திருக்குங்கள் ஆர்தைச்ச? ஆர்கிழிச்ச,?இப்பானெல்லோ உந்த நூதனங்கள். ‘செல்லம்மாக்கிழவிக்கு பதில்சொல்லாமல் எட்டி தட்டியில் ஒரு ஈர்க்குத் துண்டை முறித்து பல்லுக்குள் எதையோ துளாவ ஆரம்பித்தாள்.

‘என்னடி உது? ஏன்று கேட்டவாறே வந்தகமலம் ‘என்னவாம் சாந்தி?’ ஏன்றாள்.

கிடுகால் வேய்ந்து அரைவாசிக்கு மண.சுவர் வைத்து மேலுக்கும் கிடுகுத்தட்டி கட்டிய அந்த சிறு வீட்டுக்கு இடையில் ஒரு கிடுகுத் தட்டி அதை இரண்டாகப் பிரித்திருந்தது. ஊள்வீடு. வெளிவீடாக. வேளி வீட்டின் கிழக்குமுலையில் அடுப்பு இரண்டு மண்ணாலானது இரண்டு பலகைப் பரண்கள் வளையில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருந்தது.அதில் பொருட்கள் அடுக்கப்பட்டுக் ;கிடந்தது வீடு அடிக்கடி சாணிபோட்டு மெழுகியதில் வழுவழுவென்றிருந்தது அடுப்பில் கேற்றில் கிடந்தது வலியோடு வலியாக சமைத்து முடித்த சாந்தி சோற்றுப்பானையை ஒரு திருகணையிலும் இன்னொரு திருகணையில் கறிசிசட்டிகளை யம் அடுக்கினாள் கீழ் சட்டி சொதி. நடுச்சட்டி கீரைச்சுண்டல் மேற்சட்டி மரை வற்றலுடன் கத்தரிக்காய் போட்ட குழம்பு .சின்னவனுக்கான சாப்பாட்டைப் பொட்டு வீரகத்தியிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்லம்மாக்கிழவிக்கும் சாப்பாடு பரிமாறினாள்.நீ முதல் சாப்பிடுபிள்ளை’ என்ற செல்லாம்மாவிடம்,

‘நாரி வரவரக் கடுமையாக் கொதிக்குதணை’ என்றாள் சாந்தி

‘பரவாயில்லைப்பிள்ளை வலிகூடினா சாப்பிட மாட்டாய் தஞ்சக்கேடாப்போம் எபபன் சாப்பிடு ‘என வற்புறுத்தி கொஞ்சம் சாப்பிட வைத்தாள். இவற்றையெல்லாம் அருகிலிருந்தே பார்த்த சரசு

‘மெய்யேணை சுணங்கும் போல என்னணை’ என்றாள்.இதைக் கேட்ட கமலமும் ,

‘பின்ன, எனக்கு மூத்தவள் பிறந்த நேரம் உப்பிடித்தான்….இரவே எனக்கு வலிக்கத்துவங்கிவிட்டுது நான் பல்லைக்கடிச்சுக்கொண்டு இவரட்டக்கூடச் சொல்லயில்லை. மளமளண்டு சமைச்சிட்டுக் குளிச்சன். பொழுதும் படுது….அப்ப்பபா ….என்க்கா…நிக்கேலாமக்கிடக்கு….அதுக்குப்பிறகுதான் சின்னஅ;பிள்ளையக்காவக் கூப்பிடுங்கோ எண்டன்.’

அப்ப…. உவனை வீட்டிலயே பெத்தனி?’

‘பின்ன …இனி ஆஸ்பத்திரிக்குப் போவன்?’ என்றாள் இளக்காரமாக, தொடர்ந்து

‘:சுக் அங்கயும் போய் நாங்கதான் முக்கவேணும்….’

‘மெய்தான்…இனி தலைப்பிள்ளை, எதுக்கும் ஆஸ்பத்திரி பாதுகாப்புத்தானே…?’

‘சும்மா விடு …அவளவை ,வா…போ…எண்டுறதும்..அதட்டுறதும்…இனி வலியல் கத்தினா அடிக்கிறாளவையாம் …நான் முதலே சொல்லிப் போட்டன். ஆசுப்பத்திரிக்கு மாட்டனெண்டு….அவளவை எப்பனெண்டவுடன அறுத்துப்போடுவாளவை.’

சரசு எல்லாவற்றையும் கேட்டாலும் கமலத்தோடு உடனபடவில்லை

‘இக்கணம் வீட்டில பாக்க வெளிக்கிட்டு பிரச்சனையாப் போச்செண்டா…பிறகு ஆஸ்பத்திர்க்கு கொண்டு போகபேசுவாங்கள் அதுதான் பயம்’

சுhந்தி மிரண்டவாறே இவர்கள் பேசுவதைக்கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மள்ள மௌ;ள நாரி வலி உறைக்கத்தொடங்கினாலும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

‘சரசு எப்பன் வெந்தயம் எடு . ‘என்றவாறே புது மண்சட்டி ஒன்றை எடுத்து அதைக்குழுவி அதில் வெந்தயம் ஒரு சிறங்கையைப்போட்டு செல்லம்மா ஒரு வெள்ளைப்பூட்டையும் உரி;த்து அதில் போட்டாள். ‘கமலம் உதில உந்த பின் வேலியில எட்டி ஒரு துண்டு பட்;டை வெட்டிக்கொண்டுவா’ என்றாள் பட்டைவெட்டப் பொகேக்க வாய்பேசக் கூடாது என்பது பொதுவாக கிராமத்தில் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

புட்டை (முருங்மை) வந்ததும் அதன் பொருக்கைச்சீவிவிட்டு அதையும் போட்டு அளவாகத் தண்ணீர் விட்டு அடுப்பிலேற்றினாள். நுன்கு அவிந்து வர அதை அகப்பையால் கடைந்துவிட்டு இறக்கி வடித்து ஒருகுடி கோப்பையி ல் வட்டு ‘சாந’தி வா மோனை இந்தா எப்பன் சூட்டோட கண்ணை மூடிக்கொண்டு மடமடண்டு குடிபாப்பம்’ நீட்டினாள்.

சுhந்தி மறுப்பில்லாமல் வாங்கி மளமளவென்று குடித்துவிட்டு கோப்பையை நீட்டும்போது’உவ்வேஏஏஎக்’ சத்திவருவது போலஇருந்தது. அவ்வளவு கசப்பு. முகத்தைக்கோணி அருவருத்தாள்.’

‘ம்….சூட்டுவலியெண்டா அடக்கிப்போடும். இல்லையெண்டா குத்தெழும்பீரும்.’ செல்லம்மா தனக்குள்பேசியவாறே கோப்பையைக் கழுவி வைத்தாள்.

குமலம் புறப்பட்டாள் ‘நான் போட்டு வாறனணை பிள்ளை ரியூசனால வந்திடுவாள்’ கமலம் எழுந்தபோது படலைக்குள் வேறுஇருவர் வருவது தெரிந்தது.

நாகமணியும் , ரஞ்சியும். படலைக்குள்ளேயே அவர்களை எதிர்கொண்ட கமலம்,’ நல்ல குத்தில்ல…’ என்று விட்டுப் போனாள்.

‘ணேய் சண்டி நோக்காடு போல ஏதும் குடுத்துப் பாத்தியே’ என்றாள் வந்த வரத்திலேயே கேட்டாள் நாகமணி.

‘இல்லை நீ வரட்டுமெண்டுதான் பாத்துக்கொண்டிருந்தனான். ‘ என்றாள் செல்லம்மாக்காள் கிண்டலாக.

‘கிளினிக் பேகேல்லயே’ என்றாள் ரஞ்சி..’

‘ போனனான்’ என்றாள் சாந்தி.

‘அப்ப காட்டில டேற் தந்திருப்பினமே எங்க காட்டப் பாப்பம்’? என்று கேட்டாள்.

சுhந்தி கட்டி தொங்க விட்டிருந்த பையொன்றைத் துளாவி ஒரு காட்டை எடுத்துக்கொடுத்தாள் . அதை வாங்கி கவனமாகப் பார்த்த ரஞ்சி ‘இந்தா போட்டிருக்கே இருவத்தெட்டாம் திகதி. ம்…;;;இண்டைக்கு பதினெட்டுதானே…. நாள்கிடக்கு’ என்றரஞ்சி காட்டை திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

‘போடி விசர், நிறைமாதப் பிள்ளைத்தாச்சியையும், மாரிமழையையும் நம்ப ஏலாது எப்ப எது நடக்குமெண்டு சொல்லேலாது .முந்நும்,பிந்தும் உதெல்லாஞ் சொல்லிக்கொண்டே’செல்லம்மாக் கிழவியின் அனுபவம் பேசியது.

சுhந்திக்கு உயிர் பிரிவது போல வலி சுருட்டிஎடுத்தது. நுpற்கவும் முடியவில்லை உட்காரவும் முடியவில்லை .’ச்ச காச்சல் தடிமனேண்டாக்கூட வழுந்து படுத்திரலாம் இது படுக்கவும் விடாதாம். எழும்பித்திரியவும் விடாதாம்.’ முழங்கால்களில் கைகளையூன்றி குனிந்து நின்று பெருமூச்சு விட்டாள் ‘ஆ…தாங்கேலாமக்கிடக்கே’ அவளுடைய உணர்வுகள் கலங்கிஉச்சந்தலைவரை நடுங்கியது

செல்லம்மா ‘ பிள்ளை நட கிணத்தடிக்கு ம்….குளிச்சிட்டு வா’ என்றாள் ரஞ்சி கூடப்போனாள்.’

குளிச்சிட்டு வந்த சாந்திக்கு சோற்றைப்போட்டு ஒரு மிளகுரசம்வைத்து ‘சாப்பிடுபிள்ளை’ என்ற செல்லம்மாவைவை நடுங்கும் கைகளால் இறுக்கிப்பிடித்த சாந்தி ‘வேண்டாமெணை ஏலாமக்கிடக்கு’

வெளியே குந்தியிருந்த வீரகத்திக்கும் கொஞ்சம் சோறு போட்டுக்கொடுத்தாள் செல்லம்மா

‘பிள்ளை சாப்பிடு பிறகு தஞ்சக்கேடாப்போம் எப்பனா சாப்பிடு பிள்ளைப்பெறவும் சத்து வேணுமே..ம்…பிடி’

கிpராமத்துப்பெண்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர் சிலர் பாசத்தோடும் சிலர் விடுப்புப் பார்க்கவுமாக வருவதை பேச்சிலறியக் கூடியதாக இருந்தது.

வுயலை நம்பிய சீவியம் வெள்ளாமையும் நிறை சூலியாக நின்றது வயல். வீரகத்திக்கோவயதாகிவிட்டது. குhவல் சின்னவன்தான் பார்த்தாக வேண்டும். குhலையில் அவன்புறப்படும் போதே சாந்திக்கு ஒரு மாதிர்யாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவன் மனம் வருந்துவானே என்று சொல்லவில்லை. மருமகளுக்கு வலிகண்ட நேரம் மகன்இல்லையே என்று வீரகத்தி ஓடிவந்தார்.

‘ பிள்ளை….குட்டியின்ர காருக்குச் சொல்லி விடவே?’

‘இல்ல மாமா வீட்டவிட்டிட்டு ஆஸ்பத்திரியில பொய் நிக்க இஞ் ஆடு, மாடு, கோழி, தோட்டமெல்லாம் அலாதில போயிரும் என்னைப்பாக்க அங்கயும் இஞ்சயும் அலையிறதில சரியாப்போம் …நீங்க ஒருக்கா சின்னப்பிள்ளையக்காவுக்குச் சொல்லி விடுங்கோ’ அவளுடைய மனத்துள் அறுக்கிறதும் தைக்கிறதும் தான் அநாதையா நிண்டு வலியில துடிக்கிறதும் தெரியுது ‘.அம்ம்ம்மாஆ…’.என்றவள் நிமிர குப்பென்று வேர்க்கிறது . ‘அது என்ன குளிரெண்டாலும்..அந்த நேரத்தக்கு வருமே ஒரு வேர்வை’ செல்லம்மாக்கா நாகமணியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தா வந்தவர்கள் வலியில் துடிக்கும் அவளுக்கு முன்னால,; தத்தமது பிரசவ அனுபங்களைப் பீற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘நீங்க சொல்லுறீங்கள் கோமளாவுக்கு நல்ல அடியாம். வுலியில கத்தைக்க என்ன தெரியும் பொதது வாய அங்கால ஆம்பிள வாட்டெண்டு சொன்னாளாம் ஒருத்தி.’

‘இல்லாட்டி ஆம்பிளையளுக்கு ஒண்டும் தெரியாது’ பழிப்புக்காட்டினாள் ஒருத்தி

சாந்தி தட்டுத்தடுமாறி நடந்து ஃசுவாமிப் பலகையிலிருந்து விபூதியை எடுத்து நெற்றியிலிட்டுக்கொண்டாள். ‘எல்லாத்துக்கும் நீதான் வைரவா காப்பாத்து’ என்று வேண்டிக்கொண்டாள். ஆடிவயிற்றில் நெருப்பைக் கொழுத்திப்போட்டது போல வலி சுழன்றது’ அய்ய்ய்க்க்கஸ்ஸப்பா….’ குனிந்து முழங்கால்களைப் ;பிடித்துக்கொண்டாள் .

‘பிள்ளை குனிஞ்சு நில்லாத பிள்ளை மேலுக்கு ஏகிரும்’ நாகமணி தன் விற்பன்னத்தை தெரிவித்தாள்.

‘அவள்பாவி சும்மா இருக்கேல்ல பாடுபட்ட உடம்பு சுகமாப் பெத்துப்போடுவாள்.’என்றாள் இன்னொருத்தி. சுhந்திக்கு அடுத்து வந்த வலி அவள் அறிவைச் சிதறடித்து உச்சந் தலைவரை பரவி கைகால்களை நடுங்க வைத்தது ‘ங்….க்க்க்…ஆ….ங்க்’ மனதை எவ்வளவுதான் கட்டிப்போட்டாலும்.முனகலை அடக்க முடியவில்லை.

வீரகத்தி வெளியே ஓடினார். பேண்கள் அவளைப் படுக்க வைக்க முனைந்தனர். படுக்கத்தான் அவளும் விரும்பினாள்;.என்றாலும் அவளைப் படுக்க விடாமல் அடுத்தவலி வயிற்றையும் நாரியையும் சேர்த்து இறுக்கியது. துடித்து எழுந்தவள்.பாய்ந்து தட்டியைப் பிடித்தாள் .நிற்க முடியாமல் நெளிந்தாள்.

சின்னப்பிள்ளையக்கா வந்தபோது,வேர்த்து விறுவிறுத்தபடி நின்ற சாந்திப hய்ந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். ‘அக்கா ஏலாதாம் ஏதோ அடைக்கிறமாதிரி கிடக்குது.’

‘சுpன்னப்பிள்ளை உள்ளுக்க ஆயத்தஞ்செஞ்சு கிடக்கு’ என்றாள்செல்லம்மாக்கிழவி. சுpன்னப்பிள்ளையக்கா அவளை விலக்கிக்கொண்டு ‘வீட்டுக்க போ பிள்ளை’ என்று சாந்தியை அனுப்பினாள். ஆவர்களை முந்திக்கொண்டு பாய்விரிக்க, இடம் ஒதுக்க என்று வந்திருந்த பெண்கள் உள்ளே நுளைந்தனர்.

சுpன்னப்பிள்ளையக்காவுக்கு நல்லா ஏறிட்டுது.

‘என்னடி இஞ்ச வசுக்கோப்பே காட்டப்போறன்…ங…அங் வெளியால போங்க எல்லாரும்’….என்றவள் திரும்பி, ‘ணேய் செல்லம்மாக்கா வாசலுக்கஇரணை தேவையில்லாதவைய உள்ளுக்க விடாத’ என்றவள் சாந்தியை படுக்கவைத்தாள் முழங்கால்களை உயர்த்தி பாதங்களைக்குத்தி மல்லாந்தவளின் வயிற்றை நன்கு கவனித்துவிட்டு ஏனைய இடங்களையும் பார்த்தாள் . பின்னர் ‘மெல்ல எழும்புபிள்ள’ எனறாள். ‘புயப்படாத ஓண்டும் பிரச்சனையில்லை வெளியால பாம்மா காத்தாட கொஞ்சம் நட…எனறுவிட்டு ‘வீரகத்தி…வீரகத்தி…என்று கூப்பிட்வாறே வெளியே வந்தாள் . அவரைத் தனியே கோஞ்சம் தள்ளிக்கொண்டு போய் அவரிடம …’.நேரங்கிடக்கு..அண்ணை இப்ப மூண்டு மணியிருக்குமே…பத்து பதினொரு மணி செல்லும் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பப்போறியளோ’என்றாள். அப்போதுதான் அந்த இடத்துக்கு வந்த சாந்தி ‘வேண்டாமக்கா நீங்கள் பாத்துவிடுங்கோ புண்ணியங்கிடைக்கும்’ அவள்கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

வெளியே வீட்டுக்குப்பின்புறமாக அடைத்திருந்த கிடுகுக் கூட்டுக்குள் சென்று சிறுநீர்கழித்தவிட்டு வந்தவள்.

‘அக்கா கக்கூசுக்கு வருது போகட்டே ‘ என்றாள். அயலில் உள்ள பற்றைக்காடுதான் அங்குள்ள மக்களின் கழிப்பிடமாக இருந்தது.

‘வேண்டாம், கொஞசம் பொறு என்ற சின்னப்பிள்ளையக்கா மல்லிகைப்பந்தலின் கீழ் இரந்த மண்வெட்டியை எடுத்தக் கொண்டு அந்த மூத்திரக்கூட்டக்குள் சென்று ஒரு சிறு கிடங்கை வெட்டினார். ‘அந்தக் கிடங்கில் மலங்கழித்து மூடலாம் தூரப்போகாதே:’ என்றார்

சாந்தி அடிக்கடி அதற்குள் போய் வந்தாலும் மலங்கழிக்கவில்லை . சின்னப்பிள்ளையக்கா கொடுப்புக்குள் சிரித்துக்கொண்டார். ‘ஆளுக்கு பிள்ளை கீழ இறங்கீற்றுது அதுதான் கக்கூசுக்குப் போகவேணும் போல கிடக்கு’ என்றாள் செல்லம்மாக்காவிடம்.

செல்லம்மாக்கிழவி வெற்றிலைத்தட்டத்தை தன் பக்கமாக இழுத்து இரண்டுமூன்று பாக்குப்பிளகைக் கையிலெடுத்து பாக்குரலில் போட்டு நச்நச்சென்று இடித்தது.சாந்தி இதைக்கவனித்து விட்டு

‘ணய் வெள்ளெணக்கூட வந்திருக்கிறாய் சாப்பிடணை பானைக்க சோறிருக்கு கறியும் கிடக்கு போட்டுத் தரயில்லயெண்டு குறைநினைக்காதை ஏலாமக் கிடக்கணை ம்… மாமாவும் சாப்பிட்டாரோதெரியா….’ வலியுடன் குனியவும் நிமிரவுமாகத் துடித்தாலும், வந்தவர்களைக் கவனிக்க முடியவில்லையே என்று வருந்தினாள். இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் செல்லம்மா பாக்கைஇடித்த பின் வெற்றிலையை எடுத்த அதில் சுண்ணாம்பைத் தடவி மடித்து அதையும் உரலில் திணித்து இடித்தது வெற்றிலை செக்கச் செவேரெனச்சிவந்து குழையலாக வந்தபின் ஆட்காட்டிவிரலால் துளாவி இடது உள்ளங்கையில் கொட்டி பக்கென்று வாயில் போட்டுக்கொண்டது.

வீரகத்தி வெளியில் நின்றபடியே வீட்டுக்குள் கையை நீட்டி வாசலுக்கு நேரே கொழுவியிருந்த சிம்னி விளக்கை எடுத்துத்துடைத்து எண்ணைய்விட்டார்.மாலை மங்கத்தொடங்கமுன்பே வந்திருந்த பெண்கள் தத்தம் வீடுகஃளக்கு செல்லவாரம்பித்தனர். சேல்லம்மாவும் சின்னப்பிள்ளையுமே வீட்டில் நின்றனர். வீரகத்தி மல்லிகைப்பந்தலின்கீழ் பொடப்பட்டிருந்த பரணில் சாய்ந்து கொண்டாலு அவரது மனமும் உதடும் குலதெய்வமான முத்தமாரியை வேண்டிக்கொண்டிருந்தது. ஆம்மாளாச்சி ஒரு விக்கினமுமில்லாம பெத்தப்போடோணும் தாயே நீதானம்மா எல்லாத்துக்கும். எனள்றவர் ஏதோ நினைவு வந்தவராக ஓடிப்போய் உரிக்காத தேங்காயொன்றை எடுத்து நேர்ந்து கூரையின்மேல் வைத்தார்.

வுலியில் கண்கள் சொருகி உறக்கம் வந்தது சாந்திக்கு. ஒருகணம்தான் மறுபடிதுடித்து நிமிர்ந்தவள் ‘ம்….ங்;;க்;;;ஐயோ இனி ஏலாதணை நான் ;என்னால ஏலயில்லை…’ அழுதவாறே தானாகவே போய் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். சின்னப்பிள்ளையக்கா சொல்லாமலே சேலையை கழற்றி உதறிக்கொண்டே துடித்தாள் முழங்கால்களை உயாத்தி பாதத்தைக்குத்தி மல்லாந்து படுத்தவளை ;சின்ப்பிள்ளையக்கா குறியைப்பார்த்தார் வெள்ளையாய் குமிழ்கட்டிவாசலுக்குமிக கிட்டவாக ஒரு இளநீர் வழுக்கைபோல பன்னீர்குடம் தெரிந்தது. ‘ம்…பயப்பிடாத இன்னம் கொஞ்ச நேரந்தான் குத்துவந்தா முக்கு’அவள் லேசாக முக்க ஆரம்பிக்கும்போதே மலவாசல் வழியாக சிறிதுசிறிதாக மலம் வெளித்தள்ளியது பழநதுணியைப் போட்டு அதைத் துடைத்து அபபுறமாகத் தள்ளினாள்சின்னப்பிள்ளையக்கா…

கைகளை உதறிக்கொண்ட தலையை உதறிஉதறி துடித்தாள் சாந்தி ‘முடியாது முடியாது’

‘ பிள்ளை ஏலும் இஞ்ச கையக்கொண்டா ‘என கையைப்பிடித்து கீழே கெண்டைக்காலுக்குக் கீழே குதிக்காலுக்கு மேலே ‘ பிடி இதில ‘ மௌ;ளத்தலையத் தூக்கி வயித்தப்பாத்து முக்கு’
சின்னப்பிள்ளையக்கா முட்டையாகத்தள்ளிய பன்னீரகுட வாயிலைத்தன் ஆட்காட்டி விரலால் தள்ள சளாரென உடைந்து வெளியே பீறிப் பாய்ந்தது சூதக நீர்;. அந்த வளவளப்பு அடங்குமுன் முக்கு என்றாள்செல்லம்மாவும் உரப்பினாள் முக்கு முக்கு என்றபோது…., வலி நின்றுவிட்டது.

‘சரிஞசு படு பிள்ளை’ என்றாள் சின்னப்பிள்ளையக்கா. செல்லம்மாக்கா சுடுதண்ணிய எரியவிடணை.இந்த கத்தரிக்கோலையும் திரிச்சநூலையும் தண்ணிக்க போட்டுவிடு’

சுhந்தி அமைதியாகப் படுத்திருந்தாள்.தண்ணியடுப்பை எரி;யவிட்ட செல்லம்மாக்கிழவிமீண்டும் வெற்றிலை இடிக்கத்தொடங்கியது.

நேரம் பத்துமணிக்க மேலயாகுது வீரகத்திக்கும் ஏதும் தண்ணிய வெந்நியக்குடு. புpள்ளைக்கும் எப்பன் தேத்தண்;ணியப்பாலக் கொண்டாணை களைச்சுப் போனாள்’ என்றஇ சின்னப்பிள்ளையக்கா வீரகத்தி மணிக்கூடு ஓழுங்குபண்ணினநீயே ‘ என்றுகேட்டாள்

‘ஓமக்கா போஸ்ற் மாஸ்டரட்ட மணிக்கூடு வாங்ககிக் கொணந்தனான்..இப்ப…பத்து அஞ்சுநிமிசம்’

திடீரெனத்துடித்தெழும்பிய சாந்து ங்க்ங்h…ம்…க்க்க்கா அய்யோஅய்யோ எனப்பாய்ந் சின்னப்பிள்ளையக்காவின் தோளில் படீர் படீரென அடித்தாள். மறுபடி அவளது கையை உர்ய இடத்தில்விட்டுப்’ பிடி’ என்றவள் ‘முக்கு’ என்று கூவினாள். ‘அக்க்க்காய்ய்ய்க்க்ம்ம்ம்க்க்க்’அவள்வீராவேசமாகத் தள்ள, தலை வாசலில் முட்ட மேற்புறமாக தலையை முன்நோக்கி நகர்த்த சுழி வெளியே குபீரெனத ;தள்ளியதும் ‘போதும் முக்காத’ நெற்றியிலும் பிடரியிலுமாக கையைவைத்து லேசாக இழுக்க களகளவென நீரும் தீட்டுமாக குழந்தை வெளியே வந்துது தான்.பெரிய குரலெடுத்து விர்ரா….விர்ரா…;கத்த வாரம்பித்தது களகளவெனத்தன்உடலிலிருந்து வெளியேறிய பாரம் அவள்கண்களுக்கு;தெரியாவிட்டாலும் வெதுவெதுப்பாக தொடைகளையும் பிட்டத்தையும் நனைத்த பத்துமாதம் அவள்சுமந்த நீர் அரைமயக்கநிலையை ஏற்படுத்தியது ஒரு இளைப்பாறல்போல கண்கள் சொருகின. ஏற்கெனவே கொதிநீரில் கிடந்த நூலையும் கத்தரிக்கோலையும்’செல்லம்மா கொடுக்க தொப்புள் கொடியை வெட்டி தாயையும்சேயையும் வேறாக்கினாள் சின்னப்பிள்ளையக்கா.

தலையணையை இழுத்துதலையைக் கீழே விட்டவள் ‘கொஞ்சம் தண்ணிபருக்கெணை’ செலலம்மா தண்ணீர் பருக்கவும் நஞ்சுக்கொடி வெளியேறவும் சரியாகவிருந்தது.

‘வீரகத்தி பத்து அம்பது .பேரன்பிறந்திருக்கிறான்.’

அரிக்கன் லாம்பு வெளிச்சத்தில் குழந்தையையைத்தூக்கி வீரகத்திக்கும் சாந்திக்கும் காட்டினாள்.

‘இவர் வரேல்லயே’ சாந்தி கேட்டாள்;

‘.இல்லப்பிள்ள சொல்லி விட்டிருக்கு விடிய வந்திருவான்.’

வீரகத்தியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடியது.

காலையில் சின்னவன் வந்தபோது செல்லம்மாக்கிழவி கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தது. கால்களின் மேல் பிஞ்சுக் கை ககால்களை உதைத்தவண்ணம் சின்னவனுடைய பிரதியாக குழந்தை கிடந்தான்..அவனது கண்களில்ஆனந்தக்கண்ணீர். ஏட்டி சாந்தியைப்பார்த்தான்.அவள்சிரித்தபடி அவனை வரவேற்றாள்.

தான் அவளுக்கு கொடுத்துப் பெற்ற இன்பத்தை இப்படித் திரட்டித் தந்திருக்கிறாளே.என்ற வியப்பு அவனுக்கு.அதற்காக அவள் பட்ட துன்பமெதுவும் அவனுக்குத்தெரியாது. தெரியவே தெரியாது.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
கொடுத்த இன்பம் ‘தமிழ்க்கவி’

‘சாந்திக்கு வலி கண்டிட்டுதாம்’

‘ங…தாய்க்காறியும் இல்லையே…நேற்றுத்தானே ஏதோ செத’த வீடெண்டு போனா..’

‘ம்….பேரக்கிழவி நிக்குது போல…வாங்கவன் பாத்திட்டு வருவம்’

‘ எட என்னடா?….உனக்கு வெளிக்கிட்டா பள்ளிக்கூடம் போவன். ..கொஞ்சம் இரக்கா இவனைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்பிப்போட்டு வாறன்’ கமலம் பையனைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பும் மும்முரத்தில் நின்றாள்.

‘அப்ப நீ பிறகு வா…நான்போய்ப்பாக்கிறன் என்ற வாறே சரசு வேகமாக நடையைக்கட்டினாள். சhந்தி இவளுக்கு மச்சாள் இவள் அவளுடைய அண்ணன் மனைவி. இப்போதுள்ள மாதிரி அண்ணி,சித்தி, எல்லாம் அப்போது கிடையாது . பத்மினி நடித்த சித்தி படம் வந்தகாலத்தில்தான் இங்கேயும் சித்திஎன்று அழைக்கும் பழக்கம் வந்தது.

‘இப்பத்தையில் பொண்டுகளுக்கு படங்களப பாத்துப்பாத்து புது மோடியில யெல்லே குநட்டுகினம். ‘ஏன்ரீ…அண்ணன்பெண்டில் அண்ணியெண்டா தம்பி பெண்டில் தண்ணியே…? வுள்ளிப் பெத்தா புறுபுறுக்கிறதுதான். அதென்னவோ சரசுவும் புது மோடியில் இறங்காமலும், மச்சாள் என்று கூப்பிடாமலும், சாந்தீ என்றே கூப்பிடுவாள் அவளும் இவளை சரசு என்றே அழைப்பாள். இருவரும் ஒரே வயதில் இருந்ததும் ஒரு காரணம் எனலாம்.

சுhந்தி தன் இருகைகளையும் நாரிக்குக் கொடுத்து நிமிர்ந்து நின்றாள். புpன் சற்று நேரத்தில் , வந்தவர்களுக்குப் பாய் எடுத்துப் போட்டாள் ‘இருங்கக்கா’.என்றாள் அப்படியே அடுப்பில் கொதித்தபடியிருந்த கேத்திலை இறக்கி வந்தவர்களுக்கு தேநீர் ஊற்றினாள்.

‘இருக்கட்டும் பிள்ளை ….வயித்துக்க என்னமாரிக்கிடக்கு’ எனறு கேட்டாள் செல்லம்மாக்கிழவி.

‘வயுத்துக்க ஒண்டுமில்லயணை நாரிக்கதான் புடுங்குதணை’ சரசு மெதுவாக செல்லம்மாக்கிழவியிடம் நெருங்கி ‘மெய்யேணை ..செல்லம்மாக்கா குறி கண்டிட்டுதோ எண்டு கேளணை?’ என்றாள்.

‘எடி ..தலைச்சன்பிள்ளைகாறிக்கு உதுகள் விளங்குமே… கேக்கிறன்’ என்றவள். சுhந்தியை நெருங்கி மிக ரகசியமாக ‘பிள்ள ஏதேன் வெள்ளைகிள்ளை படுதே?..’.என்றாள்

‘ அப்பிடியெண்டா..? ”சாந்தி மிரண்டவாறே கேட்டாள்.

‘ச்ச அரையுக்க ஏதும் சளிபோல தீட்டுப்போல ஏதும் படுதே’

‘இல்லப் பெத்தா அப்பிடியொண்டுமில்ல’ ; சொல்லும் போதே அவள் வெட்கப்பட்டாள்.

‘ஙா….நேரங்கிடக்குப்போல’

சுhந்தி தேநீரை ஊற்றி எட்டியெட்டி எல்லோருக்கும் வைத்தாள். அப்படியே வெற்றிலைத் தட்டத்தையும் நகர்த்தி வைத்தாள். காலையிலிருந்து வாழைத் தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சிவிட்டு மண்வெட்டியைக்கொண்டுவந்து முற்றத்தில் நின்ற மல்லிகைப்பந்தலின் கீழ் போட்டுவிட்டுத் திரும்பும்போது லேசா நாரிக்குள் வலித்தது. அப்படியே விடுவிடுக்கத் தொடங்கிவிட்டது. புயத்தில் மச்சாள் சரசுவுக்கு தெருவில்போன ராசுவைக்கூப்பிட்டு வியளஞ்சொல்லிவிட்டாள். சரசுவைத்தேடிப்போன சின்னவன் செல்லம்மாக்கிழவியிடமும் சொல்லிவிட்டுச்சென்றான் வயல் விளைந்துகிடந்தது இந்த நேரம் காவலை விலக்க முடியாது.அவன் கமத்துக்குப் புறப்பட்டான்.

சுpன்னவன் வீரகத்தியற்ற கடைக்குட்டி. ஊருக்க யார் கெட்டாலும் ஓடிப்போய் உதவி செய்வான். பீடி, சுருட்டு வெத்திலைபாக்கு எந்தப் பழக்கமும் இல்லை. ஏப்பவாவது கடுமையான வேலையென்றால் மட்டும் ஒரு காப்போத்ல்ல பாதி சாராயங் குடிப்பான். அதுவும் நாலாம் பேருக்கும் தெரியாது.நான் நீயென்று பெண் கொடுக்க போட்டி போட்டார்கள்.ஆனால் அவனுக்கப்பிடித்தது சாந்தியைத்தான்.

அவனுக்கேத்தமாதிரி தோட்டத்தில பாடுபடவோ, கட்டுச் செட்டா சிக்கனமாக் குடும்பம் நடத்தவோ அவளை மிஞ்ச ஆளே கிடையாது என்னா…கட்டி மூண்டுவருசமாகிது .இப்பதான் வயிறு வாய்ச்சிருக்கு அதனாலோஎன்னவோ ஊரே அவளை கவனமாகப் பார்த்தது.

வீரகத்தியார் வாறபோற நேரமெல்லாம் கடையில் தீன்பண்டங்களைக் கொண்டுவந்து மருமகளுக்கு கொடுக்கத்தவற மாட்டார். நல்ல வாரப்பாடு. ஏதோ அவள ;வயிற்றிலுள்ள தன்பேரக் குழந்தைமீது அவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்தார். ஒருதடவை சின்னவனுடைய சாதக ஓலையைக் கொண்டுபோய் பிராமணிச் சாத்திரியெட்டைக் கேட்டவராம் பிள்ளைப் பாக்கியம் கிடைக்கமோ எண்டு சாத்திர் சொன்னவராம் வாறவரியம் உனக்குப் பேரன் கையில இருப்பானென்று.

நாலைஞ்சுமாதமாயிருக்கயுக்க ஊர்மருத்துவிச்சி வந்து பாத்திட்டு காட்போட்டுக் குடுத்திருக்கிறா போய் கிளினிக்கில காட்ட்ச்சொல்லி சொன்னவாவாம். சுhந்தி சொன்னபடிக்கு வெளிக்கிட்டு சுகாதார ஆசுப்பத்;திரிக்குப் போனவள் அவைபார்த்து நிறைய குளிசைகளும் கொடுத்து கவனமாப் பார்க்கச்சொல்லி ஆலோசனை கொடுத்தார்கள். அதுக்குப்பிறகு தோட்டவேலை அது இதெண்டு Nhபக சேரங் கிடைக்கிறேல்ல அப்பிடியும் ஒருநாள் போனாள் அப்ப ஏழு மாசம் முடிஞ்சு எட்டுமாசம் துவங்குது. ‘ஏன் இவளநாள் வரயில்லை’ என்று சரியான பேச்சாம் அதற்குப்பிறகு சின்னவன் போகவேண்டாம் என்று கூறிவிட்டான்.இனி கொண்டுவந்த குளிசையளும் அப்பிடி தொண்டைக்க போட்டா கறள் நாத்தம். ‘உவ்வேக்’ சத்திவாறமாரிக்கிடக்கு என்று சாந்தி சொன்ன படியால் சின்னவனும் ‘பிறகேன் அதைப் போடுறாய் விடு என்று கூறிவிட்டான்

‘ ஆட்டுப்பாலோ பசுப்பாலோ முட்டையோ கீரையோ மரக்கறியோ எல்லாம் கிடக்கு வடிவாச்சாப்பிட்டா காணாதே ‘ இது சின்னவனின் வாதம்.

‘அவளோடு; கிளினிக்குக்குப் போன கோமளாவும் மேரியும் பெத்துப்போட்டினமாம்.’செல்லம்மாக்கிழவி சொன்னாள்.

‘ஓமணை நானும் போய்ப் பாத்தனான்,’

‘ சுகமாப் பெத்துப்போட்டாளாமே’?

‘தையலாமெணை..’

‘எத்தின தையலாம்?’

‘ நாலு தையலெண்டாள்’

‘அந்தக்காலத்தில எவள பிள்ளையளப் பெத்திருக்குங்கள் ஆர்தைச்ச? ஆர்கிழிச்ச,?இப்பானெல்லோ உந்த நூதனங்கள். ‘செல்லம்மாக்கிழவிக்கு பதில்சொல்லாமல் எட்டி தட்டியில் ஒரு ஈர்க்குத் துண்டை முறித்து பல்லுக்குள் எதையோ துளாவ ஆரம்பித்தாள்.

‘என்னடி உது? ஏன்று கேட்டவாறே வந்தகமலம் ‘என்னவாம் சாந்தி?’ ஏன்றாள்.

கிடுகால் வேய்ந்து அரைவாசிக்கு மண.சுவர் வைத்து மேலுக்கும் கிடுகுத்தட்டி கட்டிய அந்த சிறு வீட்டுக்கு இடையில் ஒரு கிடுகுத் தட்டி அதை இரண்டாகப் பிரித்திருந்தது. ஊள்வீடு. வெளிவீடாக. வேளி வீட்டின் கிழக்குமுலையில் அடுப்பு இரண்டு மண்ணாலானது இரண்டு பலகைப் பரண்கள் வளையில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருந்தது.அதில் பொருட்கள் அடுக்கப்பட்டுக் ;கிடந்தது வீடு அடிக்கடி சாணிபோட்டு மெழுகியதில் வழுவழுவென்றிருந்தது அடுப்பில் கேற்றில் கிடந்தது வலியோடு வலியாக சமைத்து முடித்த சாந்தி சோற்றுப்பானையை ஒரு திருகணையிலும் இன்னொரு திருகணையில் கறிசிசட்டிகளை யம் அடுக்கினாள் கீழ் சட்டி சொதி. நடுச்சட்டி கீரைச்சுண்டல் மேற்சட்டி மரை வற்றலுடன் கத்தரிக்காய் போட்ட குழம்பு .சின்னவனுக்கான சாப்பாட்டைப் பொட்டு வீரகத்தியிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்லம்மாக்கிழவிக்கும் சாப்பாடு பரிமாறினாள்.நீ முதல் சாப்பிடுபிள்ளை’ என்ற செல்லாம்மாவிடம்,

‘நாரி வரவரக் கடுமையாக் கொதிக்குதணை’ என்றாள் சாந்தி

‘பரவாயில்லைப்பிள்ளை வலிகூடினா சாப்பிட மாட்டாய் தஞ்சக்கேடாப்போம் எபபன் சாப்பிடு ‘என வற்புறுத்தி கொஞ்சம் சாப்பிட வைத்தாள். இவற்றையெல்லாம் அருகிலிருந்தே பார்த்த சரசு

‘மெய்யேணை சுணங்கும் போல என்னணை’ என்றாள்.இதைக் கேட்ட கமலமும் ,

‘பின்ன, எனக்கு மூத்தவள் பிறந்த நேரம் உப்பிடித்தான்….இரவே எனக்கு வலிக்கத்துவங்கிவிட்டுது நான் பல்லைக்கடிச்சுக்கொண்டு இவரட்டக்கூடச் சொல்லயில்லை. மளமளண்டு சமைச்சிட்டுக் குளிச்சன். பொழுதும் படுது….அப்ப்பபா ….என்க்கா…நிக்கேலாமக்கிடக்கு….அதுக்குப்பிறகுதான் சின்னஅ;பிள்ளையக்காவக் கூப்பிடுங்கோ எண்டன்.’

அப்ப…. உவனை வீட்டிலயே பெத்தனி?’

‘பின்ன …இனி ஆஸ்பத்திரிக்குப் போவன்?’ என்றாள் இளக்காரமாக, தொடர்ந்து

‘:சுக் அங்கயும் போய் நாங்கதான் முக்கவேணும்….’

‘மெய்தான்…இனி தலைப்பிள்ளை, எதுக்கும் ஆஸ்பத்திரி பாதுகாப்புத்தானே…?’

‘சும்மா விடு …அவளவை ,வா…போ…எண்டுறதும்..அதட்டுறதும்…இனி வலியல் கத்தினா அடிக்கிறாளவையாம் …நான் முதலே சொல்லிப் போட்டன். ஆசுப்பத்திரிக்கு மாட்டனெண்டு….அவளவை எப்பனெண்டவுடன அறுத்துப்போடுவாளவை.’

சரசு எல்லாவற்றையும் கேட்டாலும் கமலத்தோடு உடனபடவில்லை

‘இக்கணம் வீட்டில பாக்க வெளிக்கிட்டு பிரச்சனையாப் போச்செண்டா…பிறகு ஆஸ்பத்திர்க்கு கொண்டு போகபேசுவாங்கள் அதுதான் பயம்’

சுhந்தி மிரண்டவாறே இவர்கள் பேசுவதைக்கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மள்ள மௌ;ள நாரி வலி உறைக்கத்தொடங்கினாலும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

‘சரசு எப்பன் வெந்தயம் எடு . ‘என்றவாறே புது மண்சட்டி ஒன்றை எடுத்து அதைக்குழுவி அதில் வெந்தயம் ஒரு சிறங்கையைப்போட்டு செல்லம்மா ஒரு வெள்ளைப்பூட்டையும் உரி;த்து அதில் போட்டாள். ‘கமலம் உதில உந்த பின் வேலியில எட்டி ஒரு துண்டு பட்;டை வெட்டிக்கொண்டுவா’ என்றாள் பட்டைவெட்டப் பொகேக்க வாய்பேசக் கூடாது என்பது பொதுவாக கிராமத்தில் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

புட்டை (முருங்மை) வந்ததும் அதன் பொருக்கைச்சீவிவிட்டு அதையும் போட்டு அளவாகத் தண்ணீர் விட்டு அடுப்பிலேற்றினாள். நுன்கு அவிந்து வர அதை அகப்பையால் கடைந்துவிட்டு இறக்கி வடித்து ஒருகுடி கோப்பையி ல் வட்டு ‘சாந’தி வா மோனை இந்தா எப்பன் சூட்டோட கண்ணை மூடிக்கொண்டு மடமடண்டு குடிபாப்பம்’ நீட்டினாள்.

சுhந்தி மறுப்பில்லாமல் வாங்கி மளமளவென்று குடித்துவிட்டு கோப்பையை நீட்டும்போது’உவ்வேஏஏஎக்’ சத்திவருவது போலஇருந்தது. அவ்வளவு கசப்பு. முகத்தைக்கோணி அருவருத்தாள்.’

‘ம்….சூட்டுவலியெண்டா அடக்கிப்போடும். இல்லையெண்டா குத்தெழும்பீரும்.’ செல்லம்மா தனக்குள்பேசியவாறே கோப்பையைக் கழுவி வைத்தாள்.

குமலம் புறப்பட்டாள் ‘நான் போட்டு வாறனணை பிள்ளை ரியூசனால வந்திடுவாள்’ கமலம் எழுந்தபோது படலைக்குள் வேறுஇருவர் வருவது தெரிந்தது.

நாகமணியும் , ரஞ்சியும். படலைக்குள்ளேயே அவர்களை எதிர்கொண்ட கமலம்,’ நல்ல குத்தில்ல…’ என்று விட்டுப் போனாள்.

‘ணேய் சண்டி நோக்காடு போல ஏதும் குடுத்துப் பாத்தியே’ என்றாள் வந்த வரத்திலேயே கேட்டாள் நாகமணி.

‘இல்லை நீ வரட்டுமெண்டுதான் பாத்துக்கொண்டிருந்தனான். ‘ என்றாள் செல்லம்மாக்காள் கிண்டலாக.

‘கிளினிக் பேகேல்லயே’ என்றாள் ரஞ்சி..’

‘ போனனான்’ என்றாள் சாந்தி.

‘அப்ப காட்டில டேற் தந்திருப்பினமே எங்க காட்டப் பாப்பம்’? என்று கேட்டாள்.

சுhந்தி கட்டி தொங்க விட்டிருந்த பையொன்றைத் துளாவி ஒரு காட்டை எடுத்துக்கொடுத்தாள் . அதை வாங்கி கவனமாகப் பார்த்த ரஞ்சி ‘இந்தா போட்டிருக்கே இருவத்தெட்டாம் திகதி. ம்…;;;இண்டைக்கு பதினெட்டுதானே…. நாள்கிடக்கு’ என்றரஞ்சி காட்டை திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

‘போடி விசர், நிறைமாதப் பிள்ளைத்தாச்சியையும், மாரிமழையையும் நம்ப ஏலாது எப்ப எது நடக்குமெண்டு சொல்லேலாது .முந்நும்,பிந்தும் உதெல்லாஞ் சொல்லிக்கொண்டே’செல்லம்மாக் கிழவியின் அனுபவம் பேசியது.

சுhந்திக்கு உயிர் பிரிவது போல வலி சுருட்டிஎடுத்தது. நுpற்கவும் முடியவில்லை உட்காரவும் முடியவில்லை .’ச்ச காச்சல் தடிமனேண்டாக்கூட வழுந்து படுத்திரலாம் இது படுக்கவும் விடாதாம். எழும்பித்திரியவும் விடாதாம்.’ முழங்கால்களில் கைகளையூன்றி குனிந்து நின்று பெருமூச்சு விட்டாள் ‘ஆ…தாங்கேலாமக்கிடக்கே’ அவளுடைய உணர்வுகள் கலங்கிஉச்சந்தலைவரை நடுங்கியது

செல்லம்மா ‘ பிள்ளை நட கிணத்தடிக்கு ம்….குளிச்சிட்டு வா’ என்றாள் ரஞ்சி கூடப்போனாள்.’

குளிச்சிட்டு வந்த சாந்திக்கு சோற்றைப்போட்டு ஒரு மிளகுரசம்வைத்து ‘சாப்பிடுபிள்ளை’ என்ற செல்லம்மாவைவை நடுங்கும் கைகளால் இறுக்கிப்பிடித்த சாந்தி ‘வேண்டாமெணை ஏலாமக்கிடக்கு’

வெளியே குந்தியிருந்த வீரகத்திக்கும் கொஞ்சம் சோறு போட்டுக்கொடுத்தாள் செல்லம்மா

‘பிள்ளை சாப்பிடு பிறகு தஞ்சக்கேடாப்போம் எப்பனா சாப்பிடு பிள்ளைப்பெறவும் சத்து வேணுமே..ம்…பிடி’

கிpராமத்துப்பெண்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர் சிலர் பாசத்தோடும் சிலர் விடுப்புப் பார்க்கவுமாக வருவதை பேச்சிலறியக் கூடியதாக இருந்தது.

வுயலை நம்பிய சீவியம் வெள்ளாமையும் நிறை சூலியாக நின்றது வயல். வீரகத்திக்கோவயதாகிவிட்டது. குhவல் சின்னவன்தான் பார்த்தாக வேண்டும். குhலையில் அவன்புறப்படும் போதே சாந்திக்கு ஒரு மாதிர்யாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவன் மனம் வருந்துவானே என்று சொல்லவில்லை. மருமகளுக்கு வலிகண்ட நேரம் மகன்இல்லையே என்று வீரகத்தி ஓடிவந்தார்.

‘ பிள்ளை….குட்டியின்ர காருக்குச் சொல்லி விடவே?’

‘இல்ல மாமா வீட்டவிட்டிட்டு ஆஸ்பத்திரியில பொய் நிக்க இஞ் ஆடு, மாடு, கோழி, தோட்டமெல்லாம் அலாதில போயிரும் என்னைப்பாக்க அங்கயும் இஞ்சயும் அலையிறதில சரியாப்போம் …நீங்க ஒருக்கா சின்னப்பிள்ளையக்காவுக்குச் சொல்லி விடுங்கோ’ அவளுடைய மனத்துள் அறுக்கிறதும் தைக்கிறதும் தான் அநாதையா நிண்டு வலியில துடிக்கிறதும் தெரியுது ‘.அம்ம்ம்மாஆ…’.என்றவள் நிமிர குப்பென்று வேர்க்கிறது . ‘அது என்ன குளிரெண்டாலும்..அந்த நேரத்தக்கு வருமே ஒரு வேர்வை’ செல்லம்மாக்கா நாகமணியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தா வந்தவர்கள் வலியில் துடிக்கும் அவளுக்கு முன்னால,; தத்தமது பிரசவ அனுபங்களைப் பீற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘நீங்க சொல்லுறீங்கள் கோமளாவுக்கு நல்ல அடியாம். வுலியில கத்தைக்க என்ன தெரியும் பொதது வாய அங்கால ஆம்பிள வாட்டெண்டு சொன்னாளாம் ஒருத்தி.’

‘இல்லாட்டி ஆம்பிளையளுக்கு ஒண்டும் தெரியாது’ பழிப்புக்காட்டினாள் ஒருத்தி

சாந்தி தட்டுத்தடுமாறி நடந்து ஃசுவாமிப் பலகையிலிருந்து விபூதியை எடுத்து நெற்றியிலிட்டுக்கொண்டாள். ‘எல்லாத்துக்கும் நீதான் வைரவா காப்பாத்து’ என்று வேண்டிக்கொண்டாள். ஆடிவயிற்றில் நெருப்பைக் கொழுத்திப்போட்டது போல வலி சுழன்றது’ அய்ய்ய்க்க்கஸ்ஸப்பா….’ குனிந்து முழங்கால்களைப் ;பிடித்துக்கொண்டாள் .

‘பிள்ளை குனிஞ்சு நில்லாத பிள்ளை மேலுக்கு ஏகிரும்’ நாகமணி தன் விற்பன்னத்தை தெரிவித்தாள்.

‘அவள்பாவி சும்மா இருக்கேல்ல பாடுபட்ட உடம்பு சுகமாப் பெத்துப்போடுவாள்.’என்றாள் இன்னொருத்தி. சுhந்திக்கு அடுத்து வந்த வலி அவள் அறிவைச் சிதறடித்து உச்சந் தலைவரை பரவி கைகால்களை நடுங்க வைத்தது ‘ங்….க்க்க்…ஆ….ங்க்’ மனதை எவ்வளவுதான் கட்டிப்போட்டாலும்.முனகலை அடக்க முடியவில்லை.

வீரகத்தி வெளியே ஓடினார். பேண்கள் அவளைப் படுக்க வைக்க முனைந்தனர். படுக்கத்தான் அவளும் விரும்பினாள்;.என்றாலும் அவளைப் படுக்க விடாமல் அடுத்தவலி வயிற்றையும் நாரியையும் சேர்த்து இறுக்கியது. துடித்து எழுந்தவள்.பாய்ந்து தட்டியைப் பிடித்தாள் .நிற்க முடியாமல் நெளிந்தாள்.

சின்னப்பிள்ளையக்கா வந்தபோது,வேர்த்து விறுவிறுத்தபடி நின்ற சாந்திப hய்ந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். ‘அக்கா ஏலாதாம் ஏதோ அடைக்கிறமாதிரி கிடக்குது.’

‘சுpன்னப்பிள்ளை உள்ளுக்க ஆயத்தஞ்செஞ்சு கிடக்கு’ என்றாள்செல்லம்மாக்கிழவி. சுpன்னப்பிள்ளையக்கா அவளை விலக்கிக்கொண்டு ‘வீட்டுக்க போ பிள்ளை’ என்று சாந்தியை அனுப்பினாள். ஆவர்களை முந்திக்கொண்டு பாய்விரிக்க, இடம் ஒதுக்க என்று வந்திருந்த பெண்கள் உள்ளே நுளைந்தனர்.

சுpன்னப்பிள்ளையக்காவுக்கு நல்லா ஏறிட்டுது.

‘என்னடி இஞ்ச வசுக்கோப்பே காட்டப்போறன்…ங…அங் வெளியால போங்க எல்லாரும்’….என்றவள் திரும்பி, ‘ணேய் செல்லம்மாக்கா வாசலுக்கஇரணை தேவையில்லாதவைய உள்ளுக்க விடாத’ என்றவள் சாந்தியை படுக்கவைத்தாள் முழங்கால்களை உயர்த்தி பாதங்களைக்குத்தி மல்லாந்தவளின் வயிற்றை நன்கு கவனித்துவிட்டு ஏனைய இடங்களையும் பார்த்தாள் . பின்னர் ‘மெல்ல எழும்புபிள்ள’ எனறாள். ‘புயப்படாத ஓண்டும் பிரச்சனையில்லை வெளியால பாம்மா காத்தாட கொஞ்சம் நட…எனறுவிட்டு ‘வீரகத்தி…வீரகத்தி…என்று கூப்பிட்வாறே வெளியே வந்தாள் . அவரைத் தனியே கோஞ்சம் தள்ளிக்கொண்டு போய் அவரிடம …’.நேரங்கிடக்கு..அண்ணை இப்ப மூண்டு மணியிருக்குமே…பத்து பதினொரு மணி செல்லும் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பப்போறியளோ’என்றாள். அப்போதுதான் அந்த இடத்துக்கு வந்த சாந்தி ‘வேண்டாமக்கா நீங்கள் பாத்துவிடுங்கோ புண்ணியங்கிடைக்கும்’ அவள்கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

வெளியே வீட்டுக்குப்பின்புறமாக அடைத்திருந்த கிடுகுக் கூட்டுக்குள் சென்று சிறுநீர்கழித்தவிட்டு வந்தவள்.

‘அக்கா கக்கூசுக்கு வருது போகட்டே ‘ என்றாள். அயலில் உள்ள பற்றைக்காடுதான் அங்குள்ள மக்களின் கழிப்பிடமாக இருந்தது.

‘வேண்டாம், கொஞசம் பொறு என்ற சின்னப்பிள்ளையக்கா மல்லிகைப்பந்தலின் கீழ் இரந்த மண்வெட்டியை எடுத்தக் கொண்டு அந்த மூத்திரக்கூட்டக்குள் சென்று ஒரு சிறு கிடங்கை வெட்டினார். ‘அந்தக் கிடங்கில் மலங்கழித்து மூடலாம் தூரப்போகாதே:’ என்றார்

சாந்தி அடிக்கடி அதற்குள் போய் வந்தாலும் மலங்கழிக்கவில்லை . சின்னப்பிள்ளையக்கா கொடுப்புக்குள் சிரித்துக்கொண்டார். ‘ஆளுக்கு பிள்ளை கீழ இறங்கீற்றுது அதுதான் கக்கூசுக்குப் போகவேணும் போல கிடக்கு’ என்றாள் செல்லம்மாக்காவிடம்.

செல்லம்மாக்கிழவி வெற்றிலைத்தட்டத்தை தன் பக்கமாக இழுத்து இரண்டுமூன்று பாக்குப்பிளகைக் கையிலெடுத்து பாக்குரலில் போட்டு நச்நச்சென்று இடித்தது.சாந்தி இதைக்கவனித்து விட்டு

‘ணய் வெள்ளெணக்கூட வந்திருக்கிறாய் சாப்பிடணை பானைக்க சோறிருக்கு கறியும் கிடக்கு போட்டுத் தரயில்லயெண்டு குறைநினைக்காதை ஏலாமக் கிடக்கணை ம்… மாமாவும் சாப்பிட்டாரோதெரியா….’ வலியுடன் குனியவும் நிமிரவுமாகத் துடித்தாலும், வந்தவர்களைக் கவனிக்க முடியவில்லையே என்று வருந்தினாள். இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் செல்லம்மா பாக்கைஇடித்த பின் வெற்றிலையை எடுத்த அதில் சுண்ணாம்பைத் தடவி மடித்து அதையும் உரலில் திணித்து இடித்தது வெற்றிலை செக்கச் செவேரெனச்சிவந்து குழையலாக வந்தபின் ஆட்காட்டிவிரலால் துளாவி இடது உள்ளங்கையில் கொட்டி பக்கென்று வாயில் போட்டுக்கொண்டது.

வீரகத்தி வெளியில் நின்றபடியே வீட்டுக்குள் கையை நீட்டி வாசலுக்கு நேரே கொழுவியிருந்த சிம்னி விளக்கை எடுத்துத்துடைத்து எண்ணைய்விட்டார்.மாலை மங்கத்தொடங்கமுன்பே வந்திருந்த பெண்கள் தத்தம் வீடுகஃளக்கு செல்லவாரம்பித்தனர். சேல்லம்மாவும் சின்னப்பிள்ளையுமே வீட்டில் நின்றனர். வீரகத்தி மல்லிகைப்பந்தலின்கீழ் பொடப்பட்டிருந்த பரணில் சாய்ந்து கொண்டாலு அவரது மனமும் உதடும் குலதெய்வமான முத்தமாரியை வேண்டிக்கொண்டிருந்தது. ஆம்மாளாச்சி ஒரு விக்கினமுமில்லாம பெத்தப்போடோணும் தாயே நீதானம்மா எல்லாத்துக்கும். எனள்றவர் ஏதோ நினைவு வந்தவராக ஓடிப்போய் உரிக்காத தேங்காயொன்றை எடுத்து நேர்ந்து கூரையின்மேல் வைத்தார்.

வுலியில் கண்கள் சொருகி உறக்கம் வந்தது சாந்திக்கு. ஒருகணம்தான் மறுபடிதுடித்து நிமிர்ந்தவள் ‘ம்….ங்;;க்;;;ஐயோ இனி ஏலாதணை நான் ;என்னால ஏலயில்லை…’ அழுதவாறே தானாகவே போய் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். சின்னப்பிள்ளையக்கா சொல்லாமலே சேலையை கழற்றி உதறிக்கொண்டே துடித்தாள் முழங்கால்களை உயாத்தி பாதத்தைக்குத்தி மல்லாந்து படுத்தவளை ;சின்ப்பிள்ளையக்கா குறியைப்பார்த்தார் வெள்ளையாய் குமிழ்கட்டிவாசலுக்குமிக கிட்டவாக ஒரு இளநீர் வழுக்கைபோல பன்னீர்குடம் தெரிந்தது. ‘ம்…பயப்பிடாத இன்னம் கொஞ்ச நேரந்தான் குத்துவந்தா முக்கு’அவள் லேசாக முக்க ஆரம்பிக்கும்போதே மலவாசல் வழியாக சிறிதுசிறிதாக மலம் வெளித்தள்ளியது பழநதுணியைப் போட்டு அதைத் துடைத்து அபபுறமாகத் தள்ளினாள்சின்னப்பிள்ளையக்கா…

கைகளை உதறிக்கொண்ட தலையை உதறிஉதறி துடித்தாள் சாந்தி ‘முடியாது முடியாது’

‘ பிள்ளை ஏலும் இஞ்ச கையக்கொண்டா ‘என கையைப்பிடித்து கீழே கெண்டைக்காலுக்குக் கீழே குதிக்காலுக்கு மேலே ‘ பிடி இதில ‘ மௌ;ளத்தலையத் தூக்கி வயித்தப்பாத்து முக்கு’
சின்னப்பிள்ளையக்கா முட்டையாகத்தள்ளிய பன்னீரகுட வாயிலைத்தன் ஆட்காட்டி விரலால் தள்ள சளாரென உடைந்து வெளியே பீறிப் பாய்ந்தது சூதக நீர்;. அந்த வளவளப்பு அடங்குமுன் முக்கு என்றாள்செல்லம்மாவும் உரப்பினாள் முக்கு முக்கு என்றபோது…., வலி நின்றுவிட்டது.

‘சரிஞசு படு பிள்ளை’ என்றாள் சின்னப்பிள்ளையக்கா. செல்லம்மாக்கா சுடுதண்ணிய எரியவிடணை.இந்த கத்தரிக்கோலையும் திரிச்சநூலையும் தண்ணிக்க போட்டுவிடு’

சுhந்தி அமைதியாகப் படுத்திருந்தாள்.தண்ணியடுப்பை எரி;யவிட்ட செல்லம்மாக்கிழவிமீண்டும் வெற்றிலை இடிக்கத்தொடங்கியது.

நேரம் பத்துமணிக்க மேலயாகுது வீரகத்திக்கும் ஏதும் தண்ணிய வெந்நியக்குடு. புpள்ளைக்கும் எப்பன் தேத்தண்;ணியப்பாலக் கொண்டாணை களைச்சுப் போனாள்’ என்றஇ சின்னப்பிள்ளையக்கா வீரகத்தி மணிக்கூடு ஓழுங்குபண்ணினநீயே ‘ என்றுகேட்டாள்

‘ஓமக்கா போஸ்ற் மாஸ்டரட்ட மணிக்கூடு வாங்ககிக் கொணந்தனான்..இப்ப…பத்து அஞ்சுநிமிசம்’

திடீரெனத்துடித்தெழும்பிய சாந்து ங்க்ங்h…ம்…க்க்க்கா அய்யோஅய்யோ எனப்பாய்ந் சின்னப்பிள்ளையக்காவின் தோளில் படீர் படீரென அடித்தாள். மறுபடி அவளது கையை உர்ய இடத்தில்விட்டுப்’ பிடி’ என்றவள் ‘முக்கு’ என்று கூவினாள். ‘அக்க்க்காய்ய்ய்க்க்ம்ம்ம்க்க்க்’அவள்வீராவேசமாகத் தள்ள, தலை வாசலில் முட்ட மேற்புறமாக தலையை முன்நோக்கி நகர்த்த சுழி வெளியே குபீரெனத ;தள்ளியதும் ‘போதும் முக்காத’ நெற்றியிலும் பிடரியிலுமாக கையைவைத்து லேசாக இழுக்க களகளவென நீரும் தீட்டுமாக குழந்தை வெளியே வந்துது தான்.பெரிய குரலெடுத்து விர்ரா….விர்ரா…;கத்த வாரம்பித்தது களகளவெனத்தன்உடலிலிருந்து வெளியேறிய பாரம் அவள்கண்களுக்கு;தெரியாவிட்டாலும் வெதுவெதுப்பாக தொடைகளையும் பிட்டத்தையும் நனைத்த பத்துமாதம் அவள்சுமந்த நீர் அரைமயக்கநிலையை ஏற்படுத்தியது ஒரு இளைப்பாறல்போல கண்கள் சொருகின. ஏற்கெனவே கொதிநீரில் கிடந்த நூலையும் கத்தரிக்கோலையும்’செல்லம்மா கொடுக்க தொப்புள் கொடியை வெட்டி தாயையும்சேயையும் வேறாக்கினாள் சின்னப்பிள்ளையக்கா.

தலையணையை இழுத்துதலையைக் கீழே விட்டவள் ‘கொஞ்சம் தண்ணிபருக்கெணை’ செலலம்மா தண்ணீர் பருக்கவும் நஞ்சுக்கொடி வெளியேறவும் சரியாகவிருந்தது.

‘வீரகத்தி பத்து அம்பது .பேரன்பிறந்திருக்கிறான்.’

அரிக்கன் லாம்பு வெளிச்சத்தில் குழந்தையையைத்தூக்கி வீரகத்திக்கும் சாந்திக்கும் காட்டினாள்.

‘இவர் வரேல்லயே’ சாந்தி கேட்டாள்;

‘.இல்லப்பிள்ள சொல்லி விட்டிருக்கு விடிய வந்திருவான்.’

வீரகத்தியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடியது.

காலையில் சின்னவன் வந்தபோது செல்லம்மாக்கிழவி கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தது. கால்களின் மேல் பிஞ்சுக் கை ககால்களை உதைத்தவண்ணம் சின்னவனுடைய பிரதியாக குழந்தை கிடந்தான்..அவனது கண்களில்ஆனந்தக்கண்ணீர். ஏட்டி சாந்தியைப்பார்த்தான்.அவள்சிரித்தபடி அவனை வரவேற்றாள்.

தான் அவளுக்கு கொடுத்துப் பெற்ற இன்பத்தை இப்படித் திரட்டித் தந்திருக்கிறாளே.என்ற வியப்பு அவனுக்கு.அதற்காக அவள் பட்ட துன்பமெதுவும் அவனுக்குத்தெரியாது. தெரியவே தெரியாது.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

உல்லாசம் பிரயாணிகளைக் கவரும் பிஜித் தீவுகள் / நடேசன்

 

images (40)

 

 

ஹாஜி முகம்மது என்ற  இஸ்லாமிய வாகன சாரதி ‘பிஜித்தீவில் வாழும் இந்திய மக்களிடம்இந்து – முஸ்லீம் தொடர்பாக எதுவித  மதப்பாகுபாடும் இல்லை’  என்றார்

அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து சென்ற எங்களையும்  அவர் இந்தியர்களாக கணித்ததால் அந்தவார்த்தையைக் கூறினார்.

“அப்படியென்றால் புலம்பெயர்ந்த இந்தியர்களான உங்களிடம் இருந்து மதசகிப்புத்தன்மையை நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்”  - என்றேன்.

எங்கு சென்றாலும் வாகன சாரதிகளைத் துருவுவது எனது வாடிக்கையான பொழுது போக்கு.

“நான்கூட இந்துப் பெண்ணைத்தான்  மணந்தேன். எனது மனைவி இந்துப்பெண்” எனச்சொன்ன அவர்  ஒரு  வண்ணப்புகைப்படத்தைக் காண்பித்தார்.

அதில் அழகான மூன்று  குழந்தைகளும்  தலையை போர்த்தியபடி அவரது அழகானமனைவியும் அவருடன் இருந்தனர்.

“நல்லது” என்றதும் எனது மனைவி அந்தப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு “நீங்கள் இந்துப் பெண்ணைதிருமணம் செய்தால் அந்தப் பெண் ஏன் மதம்மாறி முஸ்லீமாக வேண்டும்? ” என்று மிகவும்அப்பாவித்தனமாக கேட்டார்.

ஹாஜி முகம்மது இந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

எனது மனைவி குரானை (சுரா2  அல் –பராக் 221) கேள்விப்படுத்துவது எனக்கு அந்தரமான உணர்வைக் கொடுத்தது.

சில கண நேரம் ஹாஜி முகம்மது மவுனமாக இருந்தார்.

சிறிது நேரத்தின் பின் “அப்பா அம்மா விரும்பியதால் அது நடந்தது. எனக்கு அதிகம் மதநம்பிக்கையில்லை’’ எனச்சொல்லி சிரித்தார்.

நான்கு நாள் விடுமுறையில் நண்பன் குடும்பத்தோடு பிஜித்தீவுக்குச் சென்றோம். எங்களைவிமான நிலையத்தில் ஏற்றிச்செல்ல  வந்த ஹாஜி முகம்மது நாற்பது வயதும் ஆறு அடி உயரமுமான இந்தியர். அவரிடம் மேலும் பேச்சுக்கொடுத்தபோது.  “ தற்போதையஜனாதிபதியான கொமடோ பாணிமராமோ  மிகவும் நல்லவர். இரண்டு சமூகத்தையும்இணைக்கப் பாடுபடுகிறர்” எனக்கூறினார்.  அவர் அப்படிச்சொன்னாலும்,  அவுஸ்திரேலியாஅரசாங்கம் கொமடோ பாணிமராமோவை  அங்கு தேர்தல் நடத்தும்படியும் மற்றும் பத்திரிகைசுதந்திரம் அங்கு இல்லை எனவும் பல விடயங்களில்  அந்தத்தீவுக்கு அழுத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

1988 இல் நான் சிட்னி நீயு சவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவனாக இருந்தபோதுஇலங்கையில்  மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) யை சேர்ந்த சிங்கள இளைஞர்களை அக்கால இலங்கை அரசாங்கம் கொலை செய்ததை எதிர்த்து இலங்கைக்கு  எதிராக மனிதஉரிமையின் தேவைக்காக  ஒரு அமைப்பை உருவாக்கிப்  போராடினோம்.  அக்காலத்தில்பிஜியில் இந்திய சமூகத்தை அதிகமாக கொண்ட தொழிற்கட்சி தலைவர் மகேந்திர சவுத்திரிஅரசாங்கம் அமைத்தவுடன் அப்பொழுது இராணுவ அதிகாரியான  கேணல் ரம்புக்கா (Major-General Sitiveni Ligamamada Rabuka) நடத்திய இராணுவப் புரட்சியால் அந்த அரசாங்கம்கலைக்கப்பட்டது. இதனால் ஏராளமான பிஜி இந்தியர்கள் அவுஸ்திரேலியா வந்தனர்.  அவர்களின் நிலையையும் கவனத்தில் எடுத்து   பிஜி  மற்றும் இலங்கை அரசுகளை கண்டித்து எதிர்த்தோம்.  அதனால் பல பிஜி இந்தியர்கள்  எங்களுக்கு நண்பர்களானார்கள்.

பிற்காலத்தில் பிஜியில் பல ஆட்சிகள் வந்தாலும் ஊழல் மலிந்து இருந்தது. பின்பு 2000ஆண்டில் கொமடோர் பானிமாரமோ 2000 ஆண்டில் (commodore Frank Bainimarama) இராணுவப் புரட்சி மூலம் ஆட்சியை கைப்பற்றினார்

பின்னர் மெல்பனில்  உதயம் பத்திரிகையை  வெளியிட்டபோது பிஜி நாட்டு செய்திகள்பலவற்றை பிரசுரித்ததுடன் பிஜி அரசியலை கூர்ந்து கவனித்தேன்.  அப்பொழுது சில பிஜிநாட்டினர்  என்னை கொமடோர் பானிமாரமோவை  சந்திப்பதற்கு ஒழுங்குசெய்வதாகச்சொல்லி என்னை   பிஜிக்கு அழைத்தார்கள். ஆனால் அதற்கு சந்தர்ப்பம்வரவில்லை. கடந்த 2013  வருட இறுதியில் பிஜிக்கு நான்கு நட்கள் போய் வந்தேன்.

பிஜித்தீவுகள் எரிமலையின் குமுறலால் தென் பசிபிக் சமுத்திரத்தில் ஏற்பட்டவை.  அங்குகிட்டத்தட்ட 3500 வருடங்களுக்கு முன்பாக மனிதர்கள் குடியேற்றம் உருவாகியதுஎன்கிறார்கள்.

பிஜியில் வாழும் கருப்பினத்தவர்கள் கருமையான மெலனீசியர்கள். ஆரம்பத்தில்ஆபிரிக்காவில் இருந்து அவர்கள் வந்ததாக சொன்னாலும் பிற்காலத்தில் தென்பசுபிக்தீவுகளில் வாழும் பொலினீசிய மக்களது கலப்பும் ஏற்பட்டதாக சொல்லப்படுகிறது.

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பிஜித்தீவை கைப்பற்றிய பிரித்தானியர்கள் இந்தியர்களைகரும்புத்தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்காக வட இந்திய மாநிலங்களில் இருந்து (பீகார் உத்தரபிரதேசம்) வரவழைத்தார்கள். பஞ்சாப் -  குஜராத்திலும் இருந்து இந்தியர்கள் பிற்காலத்தில் சென்றார்கள்.  தமிழர்களும்; சென்று இருக்கிறார்கள்  என்பதை பெயர்கள், தமிழ்த் தெருக்கூத்துகள் (இந்தி மொழில் நடக்கின்றன) என்பது மூலமும்  உணரலாம்.இப்பொழுது இந்திய பிஜீ மக்கள் பேசுவது ஹிந்தி மொழியே.

பிஜித்தீவுகள் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அருகாமையில் இருக்கிறது.  அழகிய தீவுகளும், வெண்மணல் கடற்கரைகளும்,  கண்ணுக்கெட்டியவரை நீல நிறக்கடலும் இருப்பதால்உல்லாசப்பிரயாணத்திற்கு பிரசித்தி பெற்றது.

1980 ,இல் எடுக்கபட்ட புளுலகூன்(Blue Lagoon) என்ற ஹொலிவூட் திரைப்படத்தை அக்காலத்திலே பார்த்தேன். அந்தப்படத்தில் நடிகை புறுக் க்ஷீல்ட்ஸ் (Brooke Shields) பதினாலுவயது சிறுமியாக   திறந்த மார்புடன் கடலில் நீந்தித் திரிந்த காட்சி  அக்;காலத்தில் பலரைபயித்தமாக்கியது. அந்தப் படம் எடுக்கப்பட்ட இடம் சிறிய பிஜியன் தீவு. அதேபோல் காஸ்ட்எவே (Cast away)யில் டொம் ஹாங்ஸ் (  Tom Hanks) ஆகாய விமான விபத்தில் சிக்கி தீவொன்றில் கரை ஒதுங்கியதாகவும் அந்தத் தீவில் பலவருடம் தனி ஒருவனாகவாழ்வதாகவும்  வெளியான திரைப்படம்  2000 இல்  எடுக்கப்பட்டது. அந்தத் திரைப்படம்பிரபலமானதால்   இப்பொழுது காஸ்எவே தீவு என படத்தின் பெயரால் அந்தத் தீவு அழைக்கப்படுகிறது.

இப்படியான வேறு ஒரு தீவொன்றிற்கு நாங்கள் சென்றோம் அங்கு உல்லாசப்பிரயாணிகளைவரவேற்று பிஜியின் கலாச்சார நடனம் ஆடினார்கள். இந்த நடனம் போருக்கு அழைப்பதுபோன்ற நடனம். நான் பயணம் செய்த நாடுகளில் உல்லாசப்பிரயாணிகளை மிக நாகரீகமாகநடத்துபவர்களில் முதலிடம் பிஜி மக்களுக்கே.

இதற்கும் அப்பால் ஒரு மில்லியனுக்கும் குறைவான மக்கள் வாழும் இந்த தேசம் உல்லாசப்பிரயாணிகளை கவருவதற்கும் அவர்கள் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்கானகட்டுமான வசதிகள்கொண்ட   ஹோட்டல்கள்,   வீதிகள்,  மற்றும் விமானத்தளங்கள்முதலான  வசதிகளையும் கொண்டுள்ளது. ஆனால், உல்லாசப்பிரயாணத்தால் ஏற்படும்பாதகங்களான விபச்சாரம் போதை வஸ்து போன்றவற்றைத் தவிர்த்து தனது கலாச்சாரவிழுமியத்தை  தொடரந்து பிஜித்தீவு பாதுகாக்கிறது. திருட்டு வழிப்பறி என்பன அங்குஇல்லை என்றும் கூறமுடியும்.

பிஜியில் நடந்த இராணுவ புரட்சிகளால் பல மத்தியவர்க்க   இந்தியர்கள் அவுஸ்திரேலியா, நியூ சிலாந்து,   கனடா என போய் விட்டார்கள்.  எஞ்சியிருக்கும்  இந்தியர்கள் விவசாயம்,வர்த்தகம் என்ற இரு துறைகளை தங்கள் பால் வைத்திருப்பதால் தற்போதைய பிஜிஅரசாங்கம் அவர்களை மிகவும் அவதானமாக கையாளுகிறது.

மற்றைய  மலனீசிய  நாடுகளான வனவாத்து, பப்புவா நியுகினி போல் பிஜி மக்களிடமும் நரமாமிசம் உண்ணும் பழக்கம் பலகாலமாக இருந்தது.

நான் சந்தித்த பிஜி மக்கள் சகலரும் தற்போதைய ஆட்சியாளரான கொமடோர்பானிமாரமோவை  எளிமையான துாய்மையான மனிதரெனப் புகழ்ந்தார்கள்.

ஒரு நாட்டில் ஜனநாயக தேர்தல் பத்திரிகை சுதந்திரம் என்பன இருப்பது வரவேற்கக் கூடியது.ஆனால் இப்படியான அரூபமான கருத்துக்களைவிட அமைதியும்  சந்தோசமுமானவாழ்க்கையும் முக்கியமானவை . அத்துடன் ஆவுஸ்திரேலிய பத்திரிகை செய்திகளுக்கு மாறாக உண்மை இருக்கிறது என்று நினைத்தபடி அவுஸ்திரேலியாவுக்குத்  திரும்பினேன்.

 

  —000—

சிறுவர் சிறுகதை: இரண்டு பறவைகளின் மரணம்- கே.பாலமுருகன் ( மலேசியா )

 images

மூர்த்தி படுக்கையைவிட்டு எழுந்ததும் வீடு இருண்டிருந்ததைக் கவனித்தான். மேசையின் மீது தன்னையே முறைத்துக் கொண்டிருந்த வட்டக் கடிகாரத்தின் முகத்தை வேறு பக்கமாகத் திருப்பி வைத்துவிட்டு வெளியில் வந்தான்.

“ம்ம்மாஆஆஆ” மூர்த்தியின் அழைப்பு வீடு முழுக்க ஓடி அலசிவிட்டு மீண்டும் அவனுக்கே எதிரொலித்தது.

வீட்டில் யாரும் இல்லை. வழக்கமானதுதான். முன் கதவும் அதற்கும் வெளியில் இருக்கும் இரும்புக் கதவும் சாத்தியிருந்தன. விடுமுறைநாட்களில் மூர்த்தியின் அம்மா இப்படி அவனை வீட்டிற்குள்ளேயே வைத்துப் பூட்டிவிடுவார். அவருக்கு மூர்த்தியின் பாதுகாப்புத்தான் முக்கியம். மேசையில் தயாராக வைத்திருந்த ரொட்டிச் சானாயின் வாசம் மூக்கில் நுழைந்து சுரண்டியது.

எதையும் சாப்பிடப் பிடிக்காமல் முன் பலகை கதவைத் திறந்தான். இரும்புக் கதவில் நீளமான பூட்டுப் பல்லிழித்துக் கொண்டிருந்தது.

வெளியில் சில்லென்று இருந்தது. மழை பெய்துவிட்டு இப்பொழுதுதான் நின்றது போலிருந்தது. குழந்தை அழுதுவிட்டு சட்டென அழுகையை நிறுத்திய ஓர் அமைதி.

“மூர்த்தி! மூர்த்தி! நீதானே?” பக்கத்து வீட்டுப் பையன் அகிலன். அவனும் வீட்டுக்குள் வைத்துப் பூட்டப்பட்டிருந்தான்.

“ம்ம்ம்ம்..இப்பத்தான் ஏஞ்சேன்” மூர்த்தியின் குரல் அழுத்துப் போயிருந்தது.

“டேய்ய்ய் மொத மழை பேஞ்சிச்சி.. தெரியுமா? அவ்ள குளுரு. நீ மழைலெ நனைஞ்சிருக்கியா? எப்படி இருக்கும்?”

“இல்லடா.. எனக்கும் தெரிலெ. முன்னெ சின்ன பிள்ளைலே நனைஞ்சிருப்பேன் போல, ஞாபகம் இல்ல”

“எங்கம்மா காடிலே கூட்டிட்டுப் போயி காடிலே கூட்டிட்டு வருவாங்க..மழையெ வெளிய நின்னுத்தான் பாத்துருக்கென்”

“டேய்ய்ய் அகி..உங்க வீட்டுப் பக்கத்துலெ அது என்ன மரம்?” மூர்த்தியின் புருவங்கள் சட்டென வில்லைப் போன்று உயர்ந்தன.

“அதுவா? ம்ம்ம்ம் தெரிலெ டா. என்னவோ மரம்”

“ஏறிருக்கியா?”

“மரம்லாம் ஏற முடியுமா? எப்படிடா முடியும்? நம்ப என்னா குரங்கா?ஆஆஆஆ” அகிலன் சிரிக்கும்போது அவன் வீட்டு இரும்புக் கதவு அதிர்ந்தது.

காற்று ஊளையிட்டுக்கொண்டே வீசியது. மழைக்காற்று. திடீரென ஒரு சிட்டுக்குருவி மூர்த்தியின் வீட்டு வாசலில் வந்து விழுந்தது. மூர்த்தித் திகைத்தவனாய் அதனை உற்றுப் பார்த்தான்.

“டேய்ய்ய் அகி, இங்க குருவி ஒன்னு விழுந்துருச்சிடா.. அடிப்பட்டிருச்சி போல”

“என்னது குருவியா? என்ன குருவிடா? நல்லா பாரு”

“தெரிலெடா.. அடிக்கடி எங்கயோ பாத்த மாதிரி இருக்கு”

“உடம்புலெ கோடு ஏதாச்சம் இருக்கா?”

“சரியா தெரியலடா..ஐயோ பாவம்டா..சின்னக் குருவி”

“ரொம்ப அடிப்பட்டிருக்குமா? இரத்தம் வருதானு பாரு”

“துடிக்குதுடா!..சின்னக் கொழந்த மாதிரி…பாவமா இருக்குடா”

இறும்புக் கதவைப் பிடித்துக் குலுக்கினான் மூர்த்தி. பெரிய பூட்டு இலேசாக ஆடியது.

“மூர்த்தி..என்னாலெ பாக்க முடியலேடா..எவ்ள எக்கனாலும் தெரியலடா.. எங்க வீட்டு இரும்புக் கதவுலெ ஏறக்கூட முடியலடா..நான் ஏறிருவேன்னு அம்மா மாத்திட்டாங்க” அகிலன் பதறினான்.

“டேய்ய்ய்.. இரு… சாவி எங்காச்சம் ஒழி வச்சிருக்காங்களான்னு பாக்கறென்..” மூர்த்தி அவசரம் அவசரமாக உள்ளே ஓடினான். வீடு முழுக்க அவன் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் எதுவும் இல்லை. நாற்காலியைக் கொண்டு வந்து போட்டான். வீட்டுச்சாவி அவன் கண்ணுக்கு அகப்படவே இல்லை.

“அகி…சாவி இல்லடா. அம்மா எடுத்துப் போய்ட்டாங்க போல”

“டேய் மூர்த்தி குருவியெ பாருடா.. உயிர் இருக்கானு பாருடா”

மூர்த்திக்கு மேல் மூச்சி கீழ் மூச்சி வாங்கியது. கலங்கிய கண்களுடன் குருவியைப் பார்த்தான்.

“டேய்ய்ய்.. குருவிக்கு உயிர் இருக்குடா..அதைக் காப்பாத்தணும் டா”

அகிலன் பக்கத்தில் இரும்புக் கதவைப் பலம் கொண்டு கத்திக் கொண்டே குலுக்கினான். சொல்லி வைத்ததைப் போல இலேசாகக் குலுங்கிவிட்டு ஓய்ந்தது.

“யாராவது இந்தக் குருவியெ காப்பாத்துங்களேன்…பிளிஸ் யாராவது இருக்கிங்களா?” மூர்த்தி அழுதக் குரலுடன் கத்தினான். ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத பாதை அசைவில்லாமல் இருந்தது.

 

 

 

முடிவு 1

“டேய்ய்ய் மூர்த்தி…இப்பெ குருவி எப்படி இருக்குடா?” அத்துனைச் சோகத்தில் அகிலனின் குரல் இருந்ததில்லை. மூர்த்தி இரும்புக் கதவுக்கு அருகே அமர்ந்து முகத்தை இரும்பில் புதைத்திருந்தான்.

“அசைவு இல்லடா.. கூப்டு பாக்கட்டா? ம்ம்ம்ம் குருவியெ எப்படிக் கூப்டுவாங்க?”

“தெரிலடா”

மூர்த்தி உதட்டைக் குவித்துச் சீட்டியடித்தான். குருவி அசைவற்று செத்துக் கிடந்தது. இருவரும் இரும்புக் கதவைக் குலுக்கினார்கள்.

 

முடிவு 2

மூர்த்தி மீண்டும் இரும்புக் கதவைக் குலுக்கினான். அவன் அப்படிச் செய்ததில் அகிலனுக்குப் பயம் கூடியிருக்கும்.

“டேய் மூர்த்தி கதவெ உடைச்சிட்டுப் போலாமா டா..எனக்கு வரும் ஆத்திரத்துக்கு இந்தக் கதவெ அப்படியே ஓங்கி எத்தணும்”

மூர்த்தி வீட்டின் அனைத்து அறைகளுக்குள் ஓடி ஜன்னலில் பார்த்தான். யாரும் தென்படவில்லை. பின் பக்கக் கதவில் ஏறி வெளியே பார்த்தான். பதற்றத்துடன் அங்கும் இங்கும் பைத்தியக்காரனைப் போல ஓடினான்.

வாசலில் படுத்துத் துடித்துக் கொண்டிருந்த குருவி இப்பொழுது காணவில்லை. மூர்த்தி மீண்டும் கதவினருகே வந்தான்.

“டேய்ய்ய் அகி… குருவியெ காணம்டா”

“என்னடா சொல்றெ? குருவி எங்க போச்சிடா?”

“தெரியலையேடா”

“பறந்து போயிருக்கும் போலடா..”

அத்துனைக் காயத்துடனும் அக்குருவியினால் பறந்து தப்பிக்க முடிந்தது. இரும்புக் கதவில் முகத்தை மீண்டும் புதைத்தான் மூர்த்தி. கன்னத்தில் கோடுகள் விழுந்தன.

 

 

 

தங்க ஓலை விருதிற்கான 67 வது கேன்ஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழா- கோமகன்

10379298_10203071227533065_118938635_n

 

பிரான்ஸ் நாட்டில் கேன்ஸ் நகரில் 15.05.2014 அன்று ஆரம்பமாகியுள்ளது. உலகில் மிக முக்கியமான திரைப்படங்களை அரங்கில் திரையிட்டு, அதில் சினிமா ஆர்வலர்கள் ஒன்று கூடி விவாதிப்பதும், சிறந்த படங்களை தேர்ந்தெடுத்து பெருமைப்படுத்துவதும் இந்த விழாவின் சிறப்பு அம்சமாகும் மேலும் குறும்படங்களிற்கான விருதுகள் மட்டுமல்லாது போர்ணோ கிராபி நடிகர்களையும் அழைத்து அவர்களிற்கான ஒரு அங்கீகாரத்தினை கொடுத்து கெளரவிக்கின்ற நிகழ்வும் பல வருடங்களாக நடந்தது ஆனால் கடந்த மூன்று வருடங்களாக அதனை நிறுத்தியுள்ளார்கள்..அண்ணளவாக ஒர் ஆண்டில் உலகம் முழுவதும் 3000 திரைப்பட திருவிழாக்கள் நடக்கின்றன. உலக சினிமா வரலாற்றில் முதன்முதலாக வெனிஸ் நகரத்தில் 1932 ஆம் ஆண்டில் சர்வதேச திரைப்படத் திருவிழா நடத்தப்பட்டது.

இன்றைய உலகில் மிக முக்கியமான திரைப்பட விழாக்களாக கேன்ஸ் திரைப்பட விழா,பெர்லின் திரைப்பட விழா,வெனிஸ் திரைப்பட விழா,டொரன்டோ திரைப்பட விழா,சான்பிரான்சிஸ்கோ திரைப்பட விழா,மெல்போர்ன் திரைப்பட விழா ,மொன்றியல் திரைப்பட விழா ,எடின்பர்க் திரைப்பட விழா ,இந்திய சர்வதேச திரைப்பட விழா என்பன இடம் பெறுகின்றன . இன்றைய உலகில் ஒஸ்கார் சர்வதேச திரைப்பட விழா எம்மவரின் கவனத்தை ஈர்த்த பொழுதும் , துறை சார் ஊக்குவிப்பிலும் சர்வதேச திரைப்பட அங்கீகாரங்களிலும் கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவே முன்னணியில் நிற்கின்றது . இதற்கு முக்கிய காரணங்கள் இந்த திரைப்படவிழா பல தனது விருதுப்பட்டியலில் சர்வதேச திரைப்படங்களுக்கே முன்னுரிமை கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் தெரிவு செய்யப்பட்ட பல நாட்டு திரைப்படங்களின் பிறீமியர் காட்சி அதவது திரைப்படம் வெளிவாதற்கு முன்னரே இங்கு திரையிடப்படுவதும் ஒரு சிறப்பு அம்சமாகும். . ஒஸ்கார் திரைப்பட விழா அமெரிக்காவில் வெளியாகும் திரைப்படங்களில் அதிகம் கவனம் செலுத்துவதோடு சிறந்த வெளிநாட்டு திரைப்படத்திற்கான ஒரோயொரு விருது மட்டுமே வழங்கப்படும் ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் அமெரிக்காவையே ஆ..வென்று பார்த்துப் பழகிவிட்ட எம்மவர்கள் ஒஸ்கார் திரைப்பட விழாவையே கண்கள் விரியப் பார்க்கின்றனர் .

ஆண்டு தோறும் மே மாதத்தில், தெற்கு பிரான்சில் உள்ள கேன்ஸ் (Cannes) நகரில் நடைபெறும் கேன்ஸ் திரைப்பட விழா (Cannes Film Festival), 1930 களில் அப்போதைய பிரான்சின் கல்வி அமைச்சரான ஜோன் சே யால் Jean Zay, ஆல் பரிந்துரை செய்யப்பட்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டாலும் 1946 ஆம் ஆண்டிலேயே இந்த சர்வதேச திரைப்பட விழா அலுவலகரீதியாக ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகும் . உலகின் மிகப் பழைய சர்வதேச திரைப்பட விழாகளான வெனிஸ், பேர்லின், சன்டான்ஸ் ஆகிய சர்வதேச திரைப்பட விழக்களுடன் இதுவும், உலக அளவில் மிகுந்த செல்வாக்கும் மதிப்பும் கொண்ட ஒரு நிகழ்வு ஆகும்.

கேன்ஸ் திரைப்பட விழா ஒன்பது முக்கிய பிரிவுகளாக ஒழுங்குசெய்யப் படுகிறது. அவை

01 அதிகாரமுறைத் தேர்வு – விழாவின் முக்கிய நிகழ்வு.

02 போட்டி – தங்க ஓலை விருதுக்காகப் போட்டியிடும் 20 படங்கள் தியேத்ர் லுமியெர் அரங்கில் (Théâtre Lumière) திரையிடப்படுகின்றன.

03 பல் நோக்குத் தேர்வு – இதற்காக 20 படங்கள், உலகின் பல பண்பாடுகளிலுமிருந்து தேர்வு செய்யப்படுகின்றன. இவை சால் டெபுசி (Salle Debussy) அரங்கில் திரையிடப்படும்.

04 போட்டிக்குப் புறம்பானவை – இவையும் தியேத்ர் லுமியெர் அரங்கிலேயே திரையிடப் படுகின்றன. ஆனால் இவை முக்கியமான பரிசுக்கான போட்டியில் இடம்பெறுவதில்லை .

05 சிறப்புத் திரையிடல் – இது படங்களின் தன்மைக்குத் தக்கவாறு இவற்றுக்காகச் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்ட சூழல் தேர்வுக்குழுவினால் தெரிவுசெய்யப்படுகிறது.

06 சினிபவுண்டேசன் – 15 குறும் படங்களும், இடைத்தர நீளம் கொண்ட படங்களும் உலகம் முழுவதிலும் உள்ள திரைப்படக் கல்லூரிகளிலிருந்து தெரிவு செய்யப்பட்டுத் திரையிடப் படுகின்றன.

07 குறும்படங்கள் – இவை குறும்படத் தங்க ஓலை விருதுக்காகப் போட்டியிடுகின்றன.

08 இணைத் தேர்வுகள் – இவை போட்டி சாராத நிகழ்வுகள். திரைப்படத்துறையின் பிற அம்சங்களைக் கண்டறிவதற்காக ஒழுங்கு செய்யப்படுகின்றது.

09 பிற பிரிவுகள் – கான் விழாவின் போது வெளி அமைப்புக்களால் வழங்கப்படும் நிகழ்வுகள்.

நேற்று ஆரம்பமாகியுள்ள கேன்ஸ் திரைப்பட விழா 67 ஆவது ஆண்டு சர்வதேச திரைப்பட விழா ஆகும். கடந்த வருடம் 2013 இல் அமெரிக்காவின் பிரபல இயக்குனர் ஸ்டீபன் ஸ்பில்பேர்க் நடுவர் குழுவின் தலைவராக கடமையாற்றினார் . இந்த முறை திரைப்பட விழாவுக்கு நியூசிலாந்து இயக்குனர் ஜேன் காம்பியன் முதன்மைப் போட்டிகள் பிரிவிற்கான நடுவர் குழுவின் தலைவராக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளார். அத்துடன் சினிஃபாண்டேஷன் மற்றும் குறும்படங்கள் பிரிவுக்கு அப்பாஸ் கியரோச்டமி – ஈரானிய திரைப்பட இயக்குநர் (தலைவர்) டேனியலா தாமஸ் – பிரேசிலிய இயக்குனர் Noémie Lvovsky – பிரெஞ்சு திரைப்பட இயக்குனர் ஜோசிம் ட்ரையர் – நோர்வே திரைப்பட இயக்குனர் Mahamat Saleh ஹாரூனுக்கும் – சாடிய இயக்குனர் ஆகியோர் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர் . கடந்த வருடம் ஜுரிகள் குழுவில் இந்தியாவை சேர்ந்த வித்தியா பாலன் ,நந்திதா தாஸ் ஆகியோர் கடமையாற்றினார்கள்.

சிறந்த திரைப்படங்களை தெரிந்தெடுக்கும் ஜுரிகளாக ,

Richard ANCONINA, actor

Gilles Gaillard, technician

Sophie GRASSIN, journalist and critic

HELENA KLOTZ, director

Lisa NESSELSON journalist

Philippe Van Leeuw, director, director of photography

ஆகியோர் கலந்து கொள்கிறார்கள். இந்த வருடம் விருதுக்காக தெரிவு செய்யப்பட்ட படங்கள் ஆக ,

FAREWELL TO LANGUAGE Directed by Jean-Luc Godard

CAPTIVE Directed by Atom Egoyan

TWO DAYS, ONE NIGHT Directed by Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

FOXCATCHER Directed by Bennett Miller

FUTATSUME NO MADO (STILL THE WATER) Directed by Naomi KAWASE

JIMMY’S HALL Directed by Ken Loach

THE meraviglie (WONDERS) Directed by Alice Rohrwacher

LEVIATHAN Directed by Andrey ZVYAGINTSEV

MAPS TO THE STARS Directed by David Cronenberg

MOMMY Directed by Xavier Dolan

MR. Directed by Mike LEIGH TURNER

RELATOS SALVAJES Directed by Damián SZIFRÓN

SAINT LAURENT Directed by Bertrand Bonello

SILS MARIA Directed by Olivier Assayas

THE HOMESMAN Directed by Tommy Lee Jones

THE SEARCH Directed by Michel Hazanavicius

TIMBUKTU Directed by Abderrahmane SISSAKO

WINTER SLEEP Directed by Nuri Bilge Ceylan

தெரிவு செயப்பட்டுள்ளன . இந்த தெரிவுகளில் பல கோடிகளை கொட்டி எடுக்கப்படும் ஓர் இந்திய திரைப்படமாவது தெரிவுக்கு வராதது மிகவும் வருந்தத்தக்க விடயமாகும். சர்வதேச அளவில் விருதுக்கு வருவதற்கு மில்லியன் கணக்கில் செலவு செய்து படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை என்பதை பல படங்கள் மூலம் என்னால் காட்ட முடியும் .உதாரணமாக குறைந்த செலவில் தயாரித்து இயக்கப்படும் ஈரானிய , ஜப்பானிய , மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய திரைப்படங்கள் ஒவ்வரு முறையும் போட்டிக்கு தெரிவு செய்யப்படும் நிலையில் இந்திய திரைப்படத்துறை எந்த அளவுக்கு தனது வளர்ச்சிப் பாதையில் நிற்கின்றது என்பது இந்த விடையத்தில் புலனாகின்றது. இந்திய திரைப்படத்துறை பல திறமையான கலைஞர்களையும் இயக்குனர்களை கொண்டிருந்தும் சர்வதேச அளவில் பேசப்படாததிற்கு முக்கியகாரணமாக வர்த்தகநோக்கில் அமைக்கப்பட்ட மசாலா பாணியிலான திரைப்படங்களே ஆகும் . ஆனாலும் ஒரே ஒரு இந்தி படமான Titli Kanu Behl (India)என்ற படம் பார்வைக்காக மட்டும் தெரிவாகியுள்ளது . இந்த தேக்கமான நிலையை இந்திய சினிமாத்துறை உணருமா என்ற இயல்பான கேள்வியும் எழுகின்றது . இதே வேளையில் பல இந்திய நடிகர்கள் வெறும் சுற்றுலாவிற்காக வந்து செல்வதும் ரசிக்கத்தக்கதாக இல்லை .எம்மவர்கள் தயாரிப்பில் வெளி வரும் குறும்படங்களில் திறமைகள் இருந்தாலும் ஒப்பீட்டளவில் நாங்கள் கடக்க வேண்டிய பாதைகளுக்கான தூரம் அதிகமாகவே காணப்படுகின்றது.

இறுதியாக இந்த தங்க ஓலை விருதுகள் பெற்ற திரைப்படங்களை 1974 இல் இருந்து ஆண்டு வாரியாக இணைக்கின்றேன்

Palme d’Or (1975–present)

Year Film Original title Director(s) Nationality of director

(at time of film’s release)

1975 Chronicle of the Years of Fire Chronique des années de braise Mohammed Lakhdar-Hamina Algeria*

1976 Taxi Driver Martin Scorsese United States

1977 Padre Padrone Paolo and Vittorio Taviani Italy

1978 The Tree of Wooden Clogs § L’albero degli zoccoli Ermanno Olmi Italy

1979 Apocalypse Now Francis Ford Coppola United States

The Tin Drum Die Blechtrommel Volker Schlöndorff West Germany*

1980 All That Jazz Bob Fosse United States

Kagemusha: The Shadow Warrior Kagemusha / 影武者 Akira Kurosawa Japan

1981 Man of Iron Człowiek z żelaza Andrzej Wajda Poland*

1982 Missing § Costa-Gavras Greece*

The Way § Yol Yılmaz Güney and Şerif Gören Turkey*

1983 The Ballad of Narayama Narayama bushikō / 楢山節考 Shohei Imamura Japan

1984 Paris, Texas § Wim Wenders West Germany

1985 When Father Was Away on Business § Otac na službenom putu / Отац на службеном путу Emir Kusturica Yugoslavia*

1986 The Mission Roland Joffé United Kingdom

1987 Under the Sun of Satan § Sous le soleil de Satan Maurice Pialat France

1988 Pelle the Conqueror Pelle erobreren Bille August Denmark

1989 Sex, Lies, and Videotape Steven Soderbergh United States

1990 Wild at Heart David Lynch United States

1991 Barton Fink § Coen Brothers United States

1992 The Best Intentions Den goda viljan Bille August Denmark

1993 Farewell My Concubine Bàwáng bié jī / 霸王別姬 Chen Kaige China*

The Piano Jane Campion New Zealand*

1994 Pulp Fiction Quentin Tarantino United States

1995 Underground Podzemlje / Подземље Emir Kusturica Yugoslavia

1996 Secrets & Lie Mike Leigh United Kingdom

1997 Taste of Cherry Ta’m-e gīlās / طعم گيلاس Abbas Kiarostami Iran*

The Eel Unagi / うなぎ Shohei Imamura Japan

1998 Eternity and a Day § Mia aio̱nióti̱ta kai mia méra / Μια αιωνιότητα και μια μέρα Theo Angelopoulos Greece

1999 Rosetta § Jean-Pierre Dardenne and Luc Dardenne Belgium*

2000 Dancer in the Dark Lars von Trier Denmark

2001 The Son’s Room La stanza del figlio Nanni Moretti Italy

2002 The Pianist Pianista Roman Polanski France Poland

2003 Elephant Gus Van Sant United States

2004 Fahrenheit 9/11 Michael Moore United States

2005 The Child L’enfant Jean-Pierre Dardenne and Luc Dardenne Belgium

2006 The Wind That Shakes the Barley § Ken Loach United Kingdom

2007 4 Months, 3 Weeks and 2 Days 4 luni, 3 săptămâni şi 2 zile Cristian Mungiu Romania*

2008 The Class § Entre les murs Laurent Cantet France

2009 The White Ribbon Das weiße Band, Eine deutsche Kindergeschichte Michael Haneke Austria*

2010 Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives Lung Bunmi Raluek Chat / ลุงบุญมีระลึกชาติ Apichatpon Weerasethakul Thailand*

2011 The Tree of Life Terrence Malick United States

2012 Amour Michael Haneke Austria

2013 Blue Is the Warmest Colour § La Vie d’Adèle: Chapitres 1 et 2 Abdellatif Kechiche

(with actresses Adèle Exarchopoulos and Léa Seydoux)[9] France

Tunisia*
திரைப்படங்களின் தந்தைகள் எனப்படும் பிரான்ஸ் நாட்டை சேர்ந்த லுமியர் சகோதரர்கள் 1895 ம் ஆண்டு முதலாவது படத்தினை தயாரித்து Salon indien du Grand Café இந்திய தேனீர் விடுதி என்கிற விடுதியில் முதன் முதலாக மக்களிற்கு திரையிட்டு காட்டியிருந்தார்கள். அது மட்டுமல்லாது சுமார் பத்துப் படங்கள் அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டு அதே விடுதியில் காண்பிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அதே லுமியர் சகொதர்களால் கண்டு பிடிக்கபட்ட சினிமாவில் ஒரு இந்திய திரைப்படம் விருது பெறுவது எப்போது ?

•••

கரிச்சான் குஞ்சு கதைகள் – மரபின் வேரும் நவீனஅறிவின் கிளைகளும் – அரவிந்தன்

10342643_10152445506526419_231681343_a

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே தொடங்கிவிட்ட தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் பயணம் வண்ணமிகு வரலாறாகப் பரந்து விரிந்திருக்கிறது. முப்பதுகளில் வேகம் எடுத்த தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் வளர்ச்சி அற்புதமான பல சிறுகதைகளைத் தந்திருக்கிறது. மேற்குலகின் கொடையான சிறுகதைக் கலையின் நுட்பங்களை மிக விரைவில் தன்வயப்படுத்திக்கொண்ட தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் அற்புதமான சிறுகதைகளைப் படைத்துத் தந்திருக்கிறார்கள். சிறுகதையின் பல்வேறு வகைமைகளையும் கூறல்முறைகளையும் பரிசோதித்துப் பார்த்த அவர்கள் பல்வேறுபட்ட கருப்பொருள்களையும் கையாண்டிருக்கிறார்கள். பரந்துபட்ட தமிழ்ச் சமூகத்திடமிருந்து அங்கீகாரமோ ஊக்கமோ கிடைக்காதபோதும் பெரும் உத்வேகத்துடனும் படைப்பூக்கத்துடனும் செயல்பட்ட அந்த முன்னோடிகளில் ஒருவர் கரிச்சான் குஞ்சு என்கிற ஆர். நாராயணசாமி.

 

பசித்த மானுடம் என்னும் நாவலுக்காகவே மிகுதியும் நினைவுகூரப்படும் கரிச்சான் குஞ்சு சிறுகதைகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பைச் செலுத்தியிருக்கிறார் என்பது சிலருக்குப் புதிய செய்தியாக இருக்கலாம். மரபில் அழுத்தமாகக் காலூன்றி நிற்கும் இவர், நவீன வாழ்வை மரபின் கண் கொண்டும் மரபை நவீன அறிவின் கண் கொண்டும் பார்ப்பதன் தடயங்களாக இவரது சிறுகதைகள் இருக்கின்றன. கரிச்சான் குஞ்சு விஷயத்தில் மரபு என்று சொல்லும்போது தமிழ் மரபு மட்டுமின்றி இந்து சமயம் சார்ந்த இந்தியத் தத்துவ மரபையும் சமூக மரபையும் சேர்த்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தியத் தத்துவத்தில் ஆழ்ந்த புலமை கொண்ட இவர் மார்ஸியக் கொள்கைகளின்பால் ஈர்க்கப்பட்டாலும் இந்திய மரபு சார்ந்த மார்க்ஸியராகவே தன் படைப்புகளில் வெளிப்படுகிறார்.

 

சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள், சுரண்டல்கள் ஆகியவற்றைத் தீவிரமான விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுகும் இவர் மரபுக்குள்ளேயே அவற்றுக்கான தீர்வுகளைத் தேடுகிறார். இந்தியக் குடும்ப அமைப்பு, சமூக அமைப்பு ஆகியவற்றின் மீது கரிசனம் கொண்டவராகவே வெளிப்படுகிறார். யதார்த்தத்தை அணுகுவதில் கறாரான விமர்சனப் பார்வையைக் கொண்டுள்ளபோதிலும் அடிப்படைகளைத் தகர்ப்பதைக் காட்டிலும் இருக்கும் கட்டுமானத்தைச் செப்பனிட்டு மெருகேற்றுவதிலேயே இவரது கவனம் குவிமையம் கொள்கிறது. பித்தப் பசி, ரத்தச் சுவை முதலான கதைகளில் சுரண்டல்மயமான அமைப்பை விமர்சனத்துக்குள்ளாக்குகிறார். குசமேட்டுச் சோதி போன்ற சில கதைகளில் போலி ஆன்மிகத்தையும் பக்தியின் செக்குமாட்டுத்தனத்தையும் அம்பலப்படுத்துகிறார். இடம் என்னும் கதையில் குடும்ப உறவுகளில் நிலவும் போலித்தனங்களையும் சுயநலப் போக்கையும் உரித்துக் காட்டுகிறார். உயிராசை, யார் சமத்து, குபேர தரிசனம், தங்கக் கழுகு போன்ற சில கதைகளில் மரபுவழிப்பட்ட பார்வையைத் தத்துவக் கண்ணோட்டத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இவரைப் பொறுத்தவரை சமூக மறுமலர்ச்சி என்பது தலைகீழ்ப் புரட்சி அல்ல. நவீன அறிவையும் விழிப்புணர்வையும் கொண்டு மரபைச் செப்பனிட்டுக் கால்த்துக்கேற்பத் தகவமைத்துக்கொள்வது. மரபின் மீதான விமர்சனம் கூர்மையாக இருக்கும் அதே வேளையில் மரபின் பல கூறுகள் மீதான மரியாதையும் அழுத்தமாக இருக்கிறது. “மனித்த்தனம் என்பது குலம் கோத்திரம் சடங்கு சம்பிரதாயங்களைக் குழி தோண்டிப் புதைப்பதல்ல” என்று தெளிவாகவே சொல்கிறார்.

கலை, இலக்கியம், தத்துவம், வாழ்க்கையை அணுகும் விதம் ஆகிய விதங்களில் மரபின் கூறுகள் இவர் கதைகளில் மதிப்புடன் எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன. சமூக அமைப்பில் இருக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகள், சுரண்டல்கள், போலித்தனம் ஆகியவை விமர்சனத்துக்குள்ளானாலும் மரபின் அடிப்படைகளில் இவற்றுக்கான வேர்களைக் காணும் பார்வை இவருக்கு இருப்பதாக இவரது சிறுகதைகள் காட்டவில்லை. அதே சமயம், போலித்தனத்தைத் தோலுரிக்கும்போது சமயம் சார்ந்த போலித்தனங்களை இவர் கருணையோடு அணுகுவதில்லை.

வாழ்வின் பொருள் குறித்த தத்துவ விசாரணை இவர் கதைகளில் பரவலாக விரவிக் கிடக்கிறது. சமகால வாழ்வின் பின்னணியிலும் அதன் எல்லைகளைக் கடந்த தளத்திலும் இது வெளிப்படுகிறது. இந்தியத் தத்துவங்களில் ஆழ்ந்த புலமையும் மனத்தோய்வும் கொண்ட இவர் சமகால வாழ்வினைத் தத்துவக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்ப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அதற்குச் சான்றாக விளங்கும் கதைகள் இந்தத் தொகுப்பில் உள்ளன. ஆனால் இந்தியத் தத்துவத்தின் முக்கியமான கூறு ஒன்றைச் சமகாலச் சிந்தனையின் கண் கொண்டு விமர்சனபூர்வமாகப் பார்க்கும் மானுடம் வென்றதம்மா என்னும் கதை ஆச்சரியம் அளிக்கிறது. ராஜ ரிஷி என்று போற்றப்படும் ஜனக மகாராஜாவின் தத்துவத்தைப் புலன் சார்ந்த, பொருள் சார்ந்த கண்ணோட்டத்தில் கூர்மையாக எதிர்கொள்ளும் இடத்தில் கரிச்சான் குஞ்சுவுக்குள் இருக்கும் மாற்றுச் சிந்தனையின் தேடல் பளிச்சிடுகிறது. பேதங்களைக் கடந்த வேதாந்த மனநிலையை எய்தியதாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஜனகனின் படிமத்தை ஒரு பெண்ணின் மூலம் அசைத்துப் பார்க்கும் கரிச்சான் குஞ்சு இதன் மூலம் காலம், இடம், புலன்கள், மனம் ஆகிய எல்லைகளுக்குட்பட்ட மனித வாழ்வில் பரிபக்குவம் என்னும் சொல்லுக்கு இடம் இருக்க முடியுமா என்னும் கேள்வியை அழுத்தமாக எழுப்புகிறார். ஜனகனின் பீடத்தை அசைக்கும் பெண்ணின் தரப்பில் அவர் பார்வை சாய்வுகொண்டாலும் இறுதித் தீர்ப்பு எதையும் எழுதாமல் விவாதத்தின் சரடைத் திறந்த நிலையில் விட்டுவிடுவதன் மூலம் சிறுகதையின் கலை அமைதியையும் காப்பாற்றிவிடுகிறார். கரிச்ச்சான் குஞ்சுவின் முக்கியமான கதைகளில் ஒன்று இது.

சற்றே நாடகீயமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் குசமேட்டுச் சோதி குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு கதை. விசித்திரமான சாமியார்களும் அவர்களுக்கான பிரத்யேக பக்தர்களும் மலிந்திருக்கும் நமது சமூகத்தில் இத்தகைய போக்குகளின் உள்ளடற்ற தன்மையைப் பரிகசிப்போடு சித்தரிக்கும் கதை இது. சராசரி மனிதர்களின் பலவீனத்தையும் அந்த பலவீனத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் சில புத்திசாலிகளையும் சமூகத்தில் செயல்படும் மந்தையாட்டு அணுகுமுறையையும் இந்தக் கதை அம்பலப்படுத்துகிறது.

இடம் என்னும் கதை எதிர்கொள்ள அதிர்ச்சி தரும் யதார்த்தத்தை அலட்டிக்கொள்ளாமல் கையாள்கிறது. பொருள் சார்ந்த நன்மைகளுக்காக ஒழுக்க மதிப்பீடுகளையும் உறவுகளில் நேர்மையையும் சர்வசாதாரணமாகத் துறக்கும் ஒரு குடும்பத்தைப் பற்றிய இந்தக் கதை அம்மாவுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே இருக்கும் உறவின் மீது பொதுமனத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள சில பிம்பங்களை அனாயாசமாகக் கட்டுடைக்கிறது. நிலைமை கை மீறிச் செல்லும் நேரத்தில் நிகழும் விழிப்புணர்வின் தருணமும் கலை அமைதி கூடி வெளிப்படுகிறது. ஒரு பெண் தன் அம்மாவை மூர்க்கத்தனமானத் தாக்கும் காட்சியிலிருந்து தொடங்கும் இந்தக் கதை அந்த வன்முறைக்கான காரணங்களைப் பின்னோக்கு உத்தியில் சொல்கிறது. ஒரு தலைமுறை தாண்டி விரியும் பின்னோட்டம், தொடங்கிய புள்ளிக்கு வரும்போது பல அதிர்ச்சிகளையும் ஆச்சரியங்களையும் வாசகர்கள் கடந்து வந்திருப்பார்கள். வன்முறை தொடங்கிய புள்ளிக்குத் திரும்பும் கதை அதிலிருந்து மேலும் வன்முறைக்கோ வன்மத்துக்கோ செல்லாமல் அமைதியை நோக்கிச் செல்கிறது. அரிவாள்மணை மகளின் கையிலிருந்து அம்மாவை நோக்கிப் புறப்பட்ட தருணம் அம்மாவுக்கும் பெண்ணுக்குமான விழிப்புணர்வுத் தருணமாக மாறும் அற்புதம் நம்பகத்தன்மையோடு உருப்பெறுகிறது. கரிச்சான் குஞ்சுவின் முக்கியமான கதைகளில் ஒன்று இது.

தத்துவம், சமூகம், கலை ஆகிய பின்புலங்களோடு மனித வாழ்வை ஆராயும் கரிச்சான் குஞ்சு பல விதமான கதைமாந்தர்களையும் வாழ்நிலைகளையும் தன் கதைகளில் கொண்டுவருகிறார். பணக்காரர்களின் போலி பக்தி, கலையின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல், குழந்தைகளின் உலகம், ஒரு பொருள் தொலைந்துபோவதால் ஏற்படும் மன அவசம் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்கள் முதலான பல அம்சங்கள் இவரது கதைகளின் கருப்பொருள்களாகின்றன.

உளவியல் கூறுகள் இவரது கதைகளின் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று. மன ஓட்டத்தைப் பின் தொடர்வதில் துல்லியமும் நுட்பமும் கூடிவந்திருக்கும் இவருக்குச் சிக்கலான உணர்வுகளை மொழிவழிப்படுத்தும் திறனும் வசப்பட்டிருக்கிறது. ஒட்டாத செருப்பு என்னும் கதையில் இதைக் காணலாம். நாத்திகம் பேசும் ஒரு பெரிய மனிதர் கடவுளின் சன்னிதியில் முடியைக் காணிக்கை கொடுக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தைப் பற்றி அங்கதச் சுவையுடன் பேசும் இளவரசு கதையில் அந்தப் பெரிய மனிதரின் கைத்தடிகளின் மந்தையாட்டு உளவியல் கச்சிதமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

குபேர தரிசனம் கதை, இன்றைய வாழ்வு குறித்து கரிச்சான் குஞ்சு தரும் தரிசனம். சித்திரம். மதிப்பீடுகள், சம்பிரதாயம், மனித நடத்தையின் விசித்திரங்கள் ஆகியவற்றைச் சந்தர்ப்ப சூழல்களின் பின்னணியில் வைத்துக் காட்டுவதன் மூலம் சமகால வாழ்வைப் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்துகிறார் ஆசிரியர்.

வரலாற்றின் தடங்களிலும் இயல்பாக நடைபோடுகிறார். உறவு முள் போன்ற சில கதைகளை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். இடம் கதையைப் போலவே இதிலும் சந்தர்ப்ப சூழல்களாலும் ஆசை அபிலாஷைகளாலும் சிதையும் வாழ்க்கையின் மாற்றங்களை வீரியத்துடன் சொல்கிறார்.

மருந்து உண்டா? என்னும் கதை சில மனிதர்கள் வாழ்க்கை தரும் அடிகளிலிருந்து பாடம் கற்பதே இல்லை என்பதைச் சொல்கிறது. பழக்கத்தின் தடத்தில் சரிந்து விழும் அறிவின் தோல்வியை யதார்த்தத்தின் பின்புலத்தில் வைத்துச் சித்தரிக்கிறது.

**

கரிச்சான் குஞ்சுவின் மொழி புலமையால் வலுப்பெற்ற மொழி. அதே சமயம் மக்களிடமிருந்து அன்னியப்படாத நடைமுறை சார்ந்த மொழி. தத்துவ விசாரம், சம்பிரதாய விளக்கம், உளவியல் விவரணை, அழகின் வர்ணனை, நிகழ்வுகளின் பதிவுகள் ஆகியவற்றில் முறைசார் உரைநடையைப் பயன்படுத்தும் கரிச்சான் குஞ்சு உரையாடல்களிலும் பெருமளவில் எழுத்து நடையையே கையாள்கிறார். மிகச் சில இடங்களில் மட்டுமே எட்டிப் பார்க்கும் வட்டார வழக்கு விரைவிலேயே முறைசார் வழக்குக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கிக்கொள்கிறது. கரிச்சான் குஞ்சுவுக்கு வட்டார வழக்கைப் பயன்படுத்துவதில் விசேஷமான ஈடுபாடு இல்லை என்பதாகவே இதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உள்ளர்ந்த தொனிகள் கொண்ட இவரது மொழியில் குசும்புக்கும் கூர்மைக்கும் குறைவில்லை.

கதை கூறும் மொழியிலோ கதையின் கட்டமைப்பிலோ இவர் சிறப்பான கவனம் செலுத்துவதில்லை. இயல்பாகக் கதை சொல்லிக்கொண்டு போகிறார். கதை போகும் வேகத்துக்கு ஏற்ப நடை மாறுகிறது. உரையாடல்களிலும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகளிலும் துள்ளி ஓடுகிறது. தத்துவ விசாரணைகளில் நிதானமும் தீவிரமும் கொள்கிறது. சுரண்டலைச் சாடும்போது ஆவேசம் கொள்கிறது. வர்ணனைகளில் லயித்து நிற்கிறது. குறிப்பாக இயற்கை வர்ணனை, பெண்களின் அழகு வர்ணனை.

சிறுகதைக்கே உரிய கவித்துவ உச்சத்துடன் கூடிய கச்சிதமான முடிவு பற்றி இவர் அலட்டிக்கொள்வதில்லை என்றாலும் பெரும்பாலான கதைகளில் சிறுகதையின் அமைதி இயல்பாகக் கூடிவந்திருக்கிறது. சில கதைகள் திறந்த முடிவைக் கொண்டதாகவும் உள்ளன. சட்டம், சாத்திரம், சம்பிரதாயம் ஓர் உதாரணம்.

தஞ்சாவூர், கும்பகோணம் ஆகிய பகுதிகளையே பெரும்பாலும் தன் கதைக் களமாகக் கொண்டிருக்கும் கரிச்சான் குஞ்சு, அப்பகுதியில் பிராமணர்களின் வாழ்வையே அதிகம் பிரதிபலிக்கிறார். இவர்களது வாழ்வினூடாகவே மாறிவரும் காலத்தையும் மாறாத அம்சங்களையும் பதிவுசெய்கிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் இந்தப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த பிராமணர்களின் வாழ்வின் கோலங்களை அறிவதற்கான தரவுகளில் ஒன்றாக இவர் கதைகளைக் காணலாம்.

பிற சாதியினரும் பிற கதைக் களங்களும் அவர்களுக்கான நியாயங்களோடும் நம்பகத்தன்மையோடும் இவரது கதைகளில் இடம்பெறுகிறார்கள். நெரிசலான ரயில் நிலையம் ஒன்றில் சிக்கித் தவிக்கும் ஏழை எளிய மக்களின் துயரங்களைச் சித்தரிக்கும் எது நிற்கும், இடை நிலை சாதிக் குடும்பம் ஒன்றின் கதையைக் கூறும் பெண் சாதி ஆகிய கதைகளில் வேறு விதமான கரிச்சான் குஞ்சுவைக் காணலாம். தனக்கு நேரடி அனுபம் இல்லாத அல்லது குறைவாக உள்ள வாழ்க்கையையும் சூழல்கலையும் சித்தரிக்கும்போது வெளியிலிருந்து அவறை அணுகாமல் உள்ளிருந்து பார்க்கும் கோணத்தில் சித்தரிப்பது கரிச்சான் குஞ்சுவின் கலையின் மீதான மதிப்பைக் கூட்டுகிறது. இந்தக் களங்களில் அவர் மேலும் அதிகமாகப் பயணம் செய்திருந்தால் அவருடைய படைப்புலகில் முற்றிலும் புதியதொரு பரிமாணம் உருப்பெற்றிருக்கும்.

கரிச்சான் குஞ்சுவின் பரிகாசத்துக்கு யாரும் தப்பவில்லை. குசமேட்டுச் சோதி பக்தர்களின் அபத்தத்தைப் பரிகசிக்கிறது என்றால் இளவரசு போன்ற சில கதைகள் மறுமலர்ச்சிக்காரர்களின் அணுகுமுறையைப் பகடி செய்கின்றன.

**

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது கரிச்சான் குஞ்சுவின் கதைகளை வாழ்வின் நிலையையும் பொருளையும் புரிந்துகொள்ள விரும்பிய ஒரு கலைஞனின் தேடலின் தடயங்கள் என்று சொல்லலாம். தத்துவ விசாரம், சமூக விமர்சனம், வாழ்வின் புதிர்கள் குறித்த குழப்பமும் வியப்பும், பழமைக்கும் நவீனத்துவத்திற்கும் இடையிலான ஊடாட்டம் எனப் பல்வேறு தளங்களில் வெளிப்படும் கரிச்சான் குஞ்சுவின் சிறுகதைகள் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியமான பரிமாணங்களில் ஒன்று.
(காலச்சுவடு வெளியீடாக வெளியான கரிச்சான் குஞ்சு கதைகளின் தேர்ந்தெடுத்த கதைகளின் தொகுப்புக்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரை. நன்றி: காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

 

 

 

 

 

நார்வே எலி (Norwegian Rat) நகுய்ப் மாஃபூஸ் Naguib Mahfouse தமிழில் ச. ஆறுமுகம்

download (29)

 

(நகுய்ப் மாஃபூஸ்  (11 டிசம்பர், 1911 – 30 ஆகஸ்ட் 2006)எகிப்து நாட்டைச் சேர்ந்த படைப்பாளர். கெய்ரோ நகரில் பிறந்து கெய்ரோ பல்கலைக் கழகத்தில் பட்டம் பெற்று எகிப்திய ஆட்சிப்பணியில் 1934 முதல் 1971 வரை பணிபுரிந்தவர். ஐம்பது நாவல்கள் மற்றும் சிறுகதைத் தொகுப்புகள், 30 திரைக்கதைகள், பல நாடகங்கள் எழுதியவர். 1988ல் இவருக்கு இலக்கியத்திற்கான நோபல் விருது வழங்கப்பட்டது. இவரே நோபல் விருது பெற்ற ஒரே அரபு எழுத்தாளர். இவரது நாவல் ஒன்று சா.தேவதாஸ் மொழிபெயர்ப்பில் `அரேபிய இரவுகளும் பகல்களும்` என்னும் நூலாக எதிர் பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ளது.)

இந்த அல்லலில் நல்லவேளையாக, நாங்கள் மட்டுமே தனியாக இல்லை. அந்தக் கட்டிடத்திலுள்ள வீட்டு உரிமையாளர்களில் மிக மூத்தவரான திரு. ஏ. எம். ஒரு கருத்துப் பரிமாற்றத்திற்காக அவரது அடுக்ககத்தில் கூட்டியிருந்த அந்தக் கூட்டத்திற்கு எங்களை அழைத்திருந்தார். அங்கே வந்திருந்த எங்கள் எல்லோரிலும் வயதில் மூத்தவராக மட்டுமல்லாமல் மிகுந்த முதுநிலை உடையவரும் நல்ல பணவசதி படைத்தவருமான   திரு. ஏ. எம். அவர்களையும் சேர்த்து பத்துப் பேருக்கு அதிகமில்லை. கூட்டத்திற்கு ஒருவர்கூடத் தலைகாட்டாமல் இல்லை – கூட்டம் எலிகளைப் பற்றியதாக. அதுவும் எங்கள் வீடுகளுக்கு, அவை படையெடுக்கலாமென்கிற நிலையில், எங்கள் பாதுகாப்புக்கு ஒரு பயமுறுத்தலாக இருக்கும்போது அவர்கள் எப்படி வராமலிருக்க முடியும்? திரு. ஏ. எம். மிகவும் அழுத்தமாக ஈர்க்கின்ற குரலில் ‘’ உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரிந்தபடியே …’’ எனத் தொடங்கி, எலிகளின் தாக்குதல் வேகமாக நெருங்கிக்கொண்டிருப்பது குறித்து ஊடகங்கள் திரும்பத் திரும்பத் தெரிவித்திருந்ததை, எலிகளின் பெருத்த எண்ணிக்கை குறித்தும், அவற்றால் ஏற்படப்போகிற பயங்கரமான அழிவுகள் குறித்தும் முன்வைத்தார். உடனேயே குரல்கள் எழுந்து, அறை முழுவதும் வியாபித்தன.

‘’ நம் காதில் விழுவது முற்றிலும் நம்பும்படியாக இல்லை.’’

‘’ நீங்கள் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தீர்களா?’’

‘’அவை சாதாரண எலிகளல்ல; பூனைகள் என்ன, மனிதர்களைக்கூட எதிர்த்துத் தாக்குகின்றன.’’

‘’ இதெல்லாம்  அதிகப்படுத்திச் சொல்கிறார்களெனத்  தெரியவில்லையா?’’

‘’ இல்லையில்லை, உண்மை நிலவரங்கள் அதற்கும் மேலாக இருக்கின்றன’’.

பின்னர், அமைதியாக, தலைவர் என்ற பெருமிதத்தோடு, திரு.ஏ.எம்., ‘’ அது ஒருவேளை நிகழ்ந்தாலும், நாமொன்றும் தன்னந்தனியாக விடப்பட்டுவிடவில்லை. ஆளுநரே, நேரடியாக என்னிடம் இதை உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டார்.’’

‘’ இந்த மாதிரிக் கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது.’’

‘’ ஆகவே, இதில் நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம், நேரடியாக என் மூலமாக ஆனாலும் சரி, அதிகாரிகள் மூலமானாலும் சரி, வரக்கூடிய  உத்தரவுகளை  அப்படிக்கப்படியே கவனமாகச் செயல்படுத்துவதுதான்.’’

‘’ இது எங்களுக்கு ரொம்பவும் செலவு வைக்குமோ?’’ எங்களில் ஒருவருக்கு விவரங்கேட்கவேண்டுமென்று தோன்றியிருக்கிறது.

அவர், பதிலளிப்பதற்காக குரானுக்குள் புகுந்தார். ‘’ கடவுள் ஒரு ஆத்மாவிடம் அதன் தகுதிக்கு மீறி எந்த கட்டணத்தையும் வசூலிப்பதில்லை’’

‘’ இதில் முக்கியமானது, செலவு அளவு கடந்துவிடக்கூடாது.’’

இந்த முறை அவர் பொதுக் கோட்பாடு ஒன்றுக்குள் புகுந்தார். ‘’ ஒரு தீமை அதைவிட மோசமான ஒன்றால் தடுக்கப்படுவதில்லை.’’

இதற்குப் பதிலாக ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட குரல்கள் ஒருசேர எழுந்து, ‘’ நாங்கள் கூட்டாக ஒத்துழைப்பதை நீங்கள் பார்க்கத்தான் போகிறீர்கள் என நம்பிக்கை கொள்வோம்.’’ என ஒலித்தன.

‘’ நாங்கள் உங்களோடு இருக்கிறோம்.’’ என்ற திரு. ஏ. எம். ‘’ ஆனால், முழுக்க முழுக்க எங்களையே நம்பிக்கொண்டிருக்காதீர்கள். குறைந்த பட்சம் வெளிப்படையான விஷயங்களிலாவது சொந்தக்காலில் நில்லுங்கள்.’’ என உரைத்தார்.

‘’ முற்றிலும் சரிதான், ஆனால், வெளிப்படையான விஷயங்கள் என்று நீங்கள் எவற்றைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?’’

‘’ பொறி வைப்பதும் பழங்கால முறையிலான எலி மருந்து வைப்பதும் தான்.’’

‘’ நல்லது.’’

‘’ மாடிப்படிகள், கூரைகளில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுக்கு பூனைகளை அமர்த்துவது. சூழ்நிலை அனுமதிக்குமானால், அடுக்ககத்துக்குள்ளேயேகூட பூனைகளை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.’’

‘’ அது சரி, ஆனால், நார்வே எலி பூனைகளைக் கூடத் தாக்குவதாகச் சொல்கிறார்களே.’’

‘’ பூனைகள், அவற்றின் பயன்களை முற்றிலும் இழந்துவிடவில்லை. ‘’

நாங்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் தீர்மானமான முடிவுடனும் எங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினோம். சீக்கிரத்திலேயே, எலிகள்  எங்கள் மனங்களில் இதர கவலைகளைப் பின்தள்ளிக்கொண்டு முன்வந்து ஆக்கிரமித்துக் கொண்டன. எங்கள் கனவுகளில் அவை அடிக்கடி வரத்தொடங்கின. எங்கள் உரையாடல்களில் அதிக நேரத்தை அவை எடுத்துக்கொண்டு. எங்கள் வாழ்க்கையின் முக்கியப் பிரச்சினையாக அவையே பெரும் உருவெடுத்தன. எதிரியின் வருகையை எதிர்நோக்கியிருந்த நாங்கள், ஏற்கெனவே வாக்களித்திருந்தபடி, தடுப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினோம். எங்களில் சிலர், ரொம்பநாள் ஒன்றும் ஆகாது என்றபோது, வேறுசிலர் `எலி ஒன்று பாய்ந்தோடுவது, ஒருநாள் நம் கண்ணில் படும். அதுவே கெட்ட காலத்துக்கான உடனடி அறிகுறியாக இருக்கப்போகிறது.` என்றனர்.

எலிகளின் பெருக்கத்திற்குப் பல்வகை விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டன. கால்வாய் நகரக் குடியிருப்புகளிலிருந்து மக்கள் வெளியேற்றப்பட்ட பின் அவை காலியாக விடப்பட்டதே காரணமென ஒரு அபிப்பிராயம். பெரிய பெரிய அணைகளின் எதிர்மறை விளைவுகளே காரணமென மற்றொரு அபிப்பிராயம், வேறுசிலர் அரசு நிர்வாக நடைமுறையைக் குறைகூறினர். பலரும் கடவுளின் வழிகாட்டுதலை ஏற்க மறுக்கும் இறைப்பணியாளர்கள் மீதான கடவுளின் கோபத்தை இதில் கண்டனர். அறிவார்ந்த முன்தயாரிப்புகளைச் செய்து முடிப்பதில், அவற்றில் ஒன்றைக்கூடப் புறந்தள்ளி, விட்டுவிடாமல் நாங்கள் மிகுந்த முயற்சி மேற்கொண்டோம். மதிப்புக்குரிய திருவாளர் ஏ.எம். வீட்டில் நடந்த அடுத்த கூட்டத்தில், (கடவுள் அவருக்கு நீண்ட ஆயுள் அளித்துக் காப்பாராக.) அவர், ‘’ நீங்கள் மேற்கொண்டுள்ள தடுப்பு நடவடிக்கைகள் குறித்து மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன். நமது கட்டிட முன்வாயிலில் பூனைகள் மொய்த்து நிற்பதைக் காணும்போது எனக்குப் பெருமிதமாக இருக்கிறது. பூனைகளின் தீனிக்காகும் செலவு குறித்து முணுமுணுக்கும் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். என்றாலும், நமது பாதுகாப்பு மற்றும் கட்டிடக் காவல் குறித்து நினைக்கும்போது அது முக்கியத்துவமற்றதாகி விடுகிறது.’’ மிகுந்த திருப்தியும் பெருமையுமாக எங்கள் முகங்களைக் கூராய்ந்த அவர், ‘’பொறிகள் குறித்து என்ன செய்தி?’’ என வினவினார்.

எங்களில் ஒருவர் (மதிக்கத்தக்க கல்வியாளர்), ‘’ எலும்பும் தோலுமான மாதிரியில் ஒன்று எங்கள் வீட்டுப் பொறியில் மாட்டியது. அது நமது உள்ளூர் எலிகளில் ஒன்று தான்.’’ எனப் பதிலளித்தார்.

அது எந்த வகை எலியாக இருந்தாலும், அது நமக்குத் தொல்லைதான். எதுவானாலும், எதிரி நம் முன் வாசலிலேயே நிற்கும்போது, உங்களின் அதிகபட்சப் பாதுகாப்புக்காக நான் இதை உங்களுக்கு அவசியம் சொல்லித்தானாக வேண்டும். மக்காச் சோள மணிகளோடு நஞ்சு கலந்து அரைத்த புதுவகை மருந்து, தேவையான அளவுக்கு நமக்குத் தருவார்கள். நடமாட்டம் அதிகமாக இருக்கும் வாய்ப்புள்ள சமையலறை போன்ற முக்கியமான இடங்களில்  குழந்தைகள், கோழிகள், செல்லப் பிராணிகளுக்கு எட்டாமல் மிக்க கவனத்தோடு வைக்க வேண்டும்.’’

அந்த மனிதர் சொன்னதுபோலவே எல்லாம் நிகழ்ந்தது. இந்தக் கஷ்டத்தில்  நாம் தனித்துவிடப்படவில்லையென எங்களுக்குள்ளாகவே பேசிக் கொண்டோம். எங்கள்மீது அக்கறையுள்ள அண்டைவீட்டுக்காரரும் எங்கள் மதிப்புக்குரியவருமான ஆளுநர் மீது எங்களுக்கு நன்றியுணர்வு பெருக்கெடுத்தது. எங்கள் அன்றாடக் கவலைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு, நாங்கள் இந்தக் காரியங்களில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தவேண்டியிருந்தது. தவிர்க்கமுடியாத சில தவறுகளும் ஏற்படத்தான் செய்தன. ஒரு வீட்டில் பூனை ஒன்று இறந்துபோனது; மற்றொரு வீட்டில் சில கோழிகள் இறந்தன; இருந்தாலும் மனித உயிர்களுக்கு எந்த இழப்பும் ஏற்படவில்லை. நாட்கள் செல்லச் செல்ல மன அழுத்தம் அதிகமாகி மேலும் மேலும் பரபரப்பும் விழிப்புணர்வும் கொண்டோம். எந்த நிமிடம் என்ன நடக்குமோ என்ற திகில் எப்போதும் எங்கள் தலைமீது தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தோம். ஒரு பேரழிவினை எதிர்பார்த்துத் தினமும் காத்திருப்பதைவிட, அது நிகழ்ந்து தொலைத்தாலே பரவாயில்லை போலத் தெரிகிறதென நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம்.

பின்னர், ஒருநாள், பக்கத்துவீட்டுக்காரர் ஒருவரை பேருந்து நிறுத்தத்தில் சந்தித்தபோது, அவர், ‘’ எலிகள் ஒரு கிராமம் முழுவதையுமே கொன்று தீர்த்துவிட்டதாக நம்பத்தக்க தகவல் ஒன்றினைக் கேள்விப்பட்டேன்.’’ என்றார்.

‘’ பத்திரிக்கைகளில் அந்தமாதிரி ஒரு இம்மிகூட வரவில்லையே!’’

அவர் நெருப்புப் பார்வை ஒன்றை என்மீது வெறுப்பாக வீசிவிட்டு, எதுவுமே பேசாமல் நின்றார். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரையில் கும்பல் கும்பலாக எலிகள் பேரலைகளாகப் பொங்கிப்பொங்கி பூமி முழுவதையும் மூழ்கடிப்பதாகவும் அகதிகள் கூட்டங்கூட்டமாகப் பாலைவனம் முழுவதும் திக்குத் தெரியாமல் திரிந்து தவிப்பதாகவும் என் கண்முன் தோன்றியது. மாபேர் கடவுளே, அப்படி ஒரு நிலை வந்துவிடுமா? ஆனால், அப்படி நிகழ முடியாததாக ஏதாவது இருக்கிறதா? ஏற்கெனவே கடவுள் புனித குரானில் அறிவித்தபடி பெருவெள்ளத்தையும் பறவைகள் கூட்டத்தையும் அனுப்பவில்லையா, என்ன? அன்றாட அலுவல்களுக்கு முடிவு கட்டிவிட்டு, மக்கள், அவர்களது உடைமைகள் எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போராட்டப் பெருந்தீயில் எறிந்துவிடுவார்களா? இதில் மக்கள் வெற்றியடைவார்களா, அல்லது இதுவே முடிவின் தொடக்கமா?

மூன்றாவது கூட்டத்தில் திரு. ஏ. எம். மிகமிக மகிழ்ச்சியானவராகத் தோற்றமளித்தார். ‘’பாராட்டுக்கள், பெருந்தகை மக்களே,’’ எனத் தொடங்கியவர், ‘’நம்மால் எவ்வளவுக்கு முடியுமோ அவ்வளவுக்குத் துடிப்பாக இருக்கிறோம். இழப்புகள் மிகமிகக் குறைவு. மீண்டும் அவை தொடராதென நம்புவோம். எலிகளோடு போரிடும் விஷயங்களில் நிபுணர்களாகிவிட்டோம். இதுபோல ஒருவேளை, எதிர்காலத்தில் வேறிடங்களில் நிகழ்ந்தால், நம்மைத்தான் அழைப்பார்கள். மேதகு ஆளுநர் அவர்களுக்கு அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி.’’ எனப் பேருரை நிகழ்த்தி முடித்தார்.

எங்களில் ஒருவர் முணுமுணுத்து, முறையிடத் தொடங்கினார். ‘’ உண்மை என்னவென்றால், நமது நரம்புகள்…..’’

ஆனால்,   திரு. ஏ.எம். அவர் மீது உடனடியாகப் பாய்ந்து அவர் வாயை அடைத்தார். ‘’ நமது நரம்புகள்? எதையும் யோசிக்காத ஒரு வார்த்தையைக் கொண்டு நமது வெற்றியைச் சிதைக்கப் பார்க்கிறீர்களா?’’

‘’ எலிகளின் தாக்குதல் எப்போது தொடங்கும்?’’

‘’இக்கேள்விக்குத்  திட்டவட்டமான பதில் ஒன்றை யாராலும் சொல்லிவிட முடியாது. அதிலும் யுத்தத்திற்கு, நாம் தயாராகிவிட்ட நிலையில் இந்தக் கேள்வி எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாததாகிவிடுகிறது.’’ பின்னர், சிறிது இடைவெளி எடுத்துக்கொண்டு, அவர் தொடர்ந்து பேசினார். ‘’ கடைசியாகத் தற்போது வந்திருக்கிற அறிவுரைகள், ஜன்னல், கதவுகள், சுவர்கள் அல்லது  வேறெங்காயினுமுள்ள காற்று புகும் ஓட்டை, மற்றும் இடைவெளிகள் தொடர்பாக மிகவும் முக்கியமானவை. ஜன்னல்கள், கதவுகள் எல்லாவற்றையும் அடைத்துவிட்டு, எந்தக் கதவானாலும் அதன் அடிப்பகுதியைத் தீரக் கவனியுங்கள். ஏதாவது இடைவெளி, ஒரு துரும்பு அல்லது வைக்கோல் செல்வதாக இருந்தால்கூட மரப்பலகைகள் கொண்டு முழுவதுமாக அடைத்து மூடிவிடுங்கள். காலையில் வீடு சுத்தம் செய்யும்போது, ஒரு அறையின் ஜன்னல்களை மட்டும் திறந்து, ஒருவர் வீட்டைப் பெருக்கும்போது, இன்னொருவர் கையில் கம்புடன் தயாராக நிற்கவேண்டும். பின்னர், அந்த அறையின் ஜன்னல்களை அடைத்துவிட்டு, அடுத்த அறைக்குச் சென்று, அதே நடைமுறையை பின்பற்றவேண்டும். வீடு பெருக்கி முடித்ததும், பகலோ, இரவோ, ஆடை, கோடை அல்லது, அது எந்தமாதிரியான கால, நேரமென்றாலும், அடுக்ககம் இறுக்கி மூடப்பட்ட ஒரு பெட்டியைப் போலக் காட்சியளிக்க வேண்டும்.

சோர்வுற்ற அமைதியோடு, நாங்கள் பார்வைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டோம்.

‘’ இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்க முடியாது,’’ என்றது ஒரு குரல்.

‘’ இல்லை. அதைச் செயல்படுத்துவதில் நீங்கள் துளியும் தவறாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்….’’

‘’ சிறைக் கொட்டடியில் கூட இப்படி ….’’

‘’ நாம் போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். அதாவது அவசரநிலை மாதிரியான காலத்தில் இருக்கிறோம். அழிவு மட்டுமல்ல, பயங்கரக் கொள்ளை நோய்களும் நம்மைப் பயமுறுத்துகின்றன. கருணை மிக்க கடவுள் நம்மைக் காப்பாற்றுவாராக. நாம் அதை உணர்ந்துகொள்ளவேண்டும்.’’

எதைச் செய்யச் சொன்னார்களோ, அதைத் துளியும் பிசகாமல் நாங்கள் பணிவுடன் நிறைவேற்றிக்கொண்டேயிருந்தோம். கணமும் எதிர்பார்த்திருப்பு மற்றும் போர்க்கால விழிப்புடன் அதன் சலிப்பும் மன அழுத்தமும் சேர்ந்த புதைகுழிக்குள் நாங்கள் ஆழமாக மூழ்க, மூழ்க, நரம்புகளின் முறுக்கம் அதிகமாகி, அது வீட்டு ஆண்கள், மனைவிகள், குழந்தைகளோடான வாக்குவாதங்களாக மாற்றம்பெற்றுத் தீர்க்க முடியாத அளவுக்குப் பெரும் சண்டை சச்சரவுகளாகின. நாங்கள் செய்திகளைத் தொடர்ந்து கேட்டுக்கேட்டுப் பின்பற்றினோம். நார்வே எலி, அதன் பெரிய உடலும் நீண்ட மீசை முடிகளும்

எச்சரிக்கை மிக்கப் பளபளக்கும் பார்வையுடனும் எங்கள் கனவுகளிலும் கற்பனைகளிலும் தீமையின் நட்சத்திரமாக உலா வந்ததோடு எங்கள் அன்றாடப் பேச்சின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது.

கடைசி கூட்டத்தில் திரு.ஏ.எம்., ‘’ நல்ல செய்தி ஒன்று வந்திருக்கிறது.  — அதிகமாக அபாயத்தை எதிர்நோக்கும் வாய்ப்புள்ள கட்டிடங்கள், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் மற்றும் இருப்பிடங்களை ஆய்வு செய்யும் பணி,  ஒரு நிபுணர் குழுவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றுக்கெல்லாம் கூடுதல் வரி ஏதும் இல்லாமலே.’’ என்றார்.

அது உண்மையிலேயே நல்ல செய்திதான். அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் இன்னலில் ஒருசிறிதாவது குறையுமேயென, நாங்கள் அதை உலகம் முழுவதற்குமான பெரும் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றோம். பின்னர் ஒருநாள் ஒரு அரசு அதிகாரி கட்டிடத்தின் முன் வாயில், படிக்கட்டுகள், மேற்கூரை, வாகனம் நிறுத்துமிடங்கள் அனைத்தையும் தணிக்கையிட்டு, ஆய்வு மேற்கொண்டதாகவும், பூனைகளின் பெரும்படை இங்கும் அங்குமாக உலவிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டு, அவர் மிகவும் திருப்தியுற்றுச் சாதகமாக உரைத்ததாகவும் எமது பாதுகாவலர் எங்களுக்குத் தகவலளித்தார். அந்த அரசு அலுவலர், பாதுகாவலரை மேலதிக விழிப்புடனிருக்குமாறும், எலி ஏதாவது தலைகாட்டினால், அது நார்வே எலியோ அல்லது எகிப்திய எலியோ எதுவாக இருந்தாலும் உடனடியாக அவருக்குத் தகவல் சொல்லுமாறும் அறிவுறுத்தியிருந்தார்.

கூட்டம் நிகழ்ந்த ஒரு வாரத்திற்குப் பின்னர், எங்கள் அடுக்ககத்தின் வாயில் அழைப்புமணி ஒலித்தது. அரசு அலுவலர் வந்துகொண்டிருப்பதாகவும் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் முன் எங்கள் அனுமதியைக் கோர விரும்புவதாகவும், பாதுகாவலர் எங்களுக்கு நற்செய்தியாக உரைத்தார். அது கொஞ்சம் வசதியற்ற நேரமாக, அப்போதுதான் எனது மனைவி மதிய உணவைத் தயாரித்து முடித்ததாக இருந்தாலும், உடனடியாக, நான் அவரை வரவேற்கத் தவறவில்லை. திடீரெனப் பார்க்கிறேன், ஒரு நடுத்தர வயதுடைய, திடமான உடற்கட்டும், அடர்த்தியான மீசையும் சதுரமுகமும் குட்டையான சப்பை மூக்கும் பளபளக்கும் பார்வையுமாக ஒரு பூனையை நினைவூட்டுகிற ஒருவரின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். எனக்குள் தோன்றி, அகத்தில் ஒரு சிரிப்பாக மாறிவிட்ட புன்னகையை மறைத்துக்கொண்டே நான் அவரை வணக்கம் கூறி, வரவேற்றேன். பணிக்குத் தேவையான மனிதர்களைத் தேர்வுசெய்வதில் அவர்கள் உண்மையிலேயே எவ்வளவு திறமையுடன் செயல்பட்டிருக்கிறார்களென எனக்குள்ளேயே கூறி, வியந்துகொண்டே அவருக்கு வழிகாட்டி முன்னால் நடந்தேன். அவர் பொறிகள், நஞ்சு வைத்த இடங்கள், ஜன்னல் மற்றும் கதவுகளைத் தணிக்கையிடத் தொடங்கி, ஏற்புடன் தலையசைத்தார். எனினும், சிறுசிறுதுளைகளுடனான கம்பி வலையிட்டிருந்த சமையலறைச் சிறு ஜன்னல் ஒன்றைக் கண்டதும் அவர், உறுதியாகச் சொன்னார் ‘’ ஜன்னலை மூடுங்கள்.’’

என் மனைவி அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வாயைத் திறந்தாளோ இல்லையோ, அந்த அலுவலர், அவளது முகத்திலறைந்தாற்போல் கூறினார். ’’ நார்வே எலி வலைக்கம்பிகளையும் கடித்துக் குதறிவிடும்.’’

அவரது ஆணை செயல்படுத்தப்பட்டதில் நிறைவுகண்ட அவர், சாப்பாட்டு மணத்தை உள்ளிழுத்து, மிகுந்த பாராட்டுதல்களைத் தெரிவித்தார். வேறுவழியில்லாமல், நான் அவரை உணவுக்கு அழைக்கவேண்டியதாயிற்று. ‘’ அற்பர்கள் மட்டுமே பெருந்தன்மையை மறுக்கிறார்கள்.’’ என மிகச் சாதாரணமாக பதிலளித்தார், அவர்.

உடனேயே, நாங்கள் ஏற்கெனவே உணவருந்திவிட்டதாகக் கூறி, அவருக்கென தனியாக உணவு மேஜையைத் தயார் செய்தோம். அவருடைய சொந்த வீட்டில் அமர்வதுபோல் அமர்ந்து எவ்விதக் குறைந்தபட்சக் கட்டுப்பாடோ, வெட்கமோ, தன்னடக்கமோ, இன்றி – அசாதரணமான வேகத்துடன் உணவை அள்ளி, அள்ளி விழுங்கத் தொடங்கினார். இன்முகப் பண்புடன்,  நாங்கள் அவரை அப்படியே தொடருமாறு விட்டுவிட்டோம். எனினும், சிறிது நேரம் சென்றதும், ஒருவேளை அவருக்கு மேலும் ஏதாவது தேவைப்படுமோவென்ற எண்ணத்தில், எதற்கும் அவரைக் கேட்டுவிடுவதே நல்லதென எனக்குத் தோன்றியது. இன்னொரு கரண்டி உணவெடுத்து அவருக்குப் பரிமாறினேன். அப்படிப் பரிமாறும்போதுதான், அவரது தோற்றத்தில் நாடக நிகழ்வு போல் ஒரு திடீர் மாற்றம் நிகழ்ந்திருப்பதைக் கவனித்தேன். அவரது முகம் ஒரு பூனையை நினைவூட்டுவதாக இல்லாமல் ஒரு எலியை, உண்மையைச் சொல்வதென்றால் ஒரு நார்வே எலியைப் போலவே இருந்தது. என் தலை ஒரு பம்பரமாகச் சுற்ற, நான் என் மனைவியிடம் திரும்பினேன். நான், என்ன கவனித்தேனென்பதை அவளுக்குச் சொல்லாமலேயே அவரிடம் கொஞ்சம் இன்முகம் காட்டி உபசாரமாகச் சில நல்வார்த்தைகள் கூறுமாறு வேண்டினேன். அவள் ஒன்று அல்லது இரண்டு நிமிடங்களுக்கு அங்கு சென்றவள், முகம் வெளுத்து, பெருந்திகைப்புடன் என்னை வெறித்து நோக்கியவாறு, விரிந்த கண்களுடன் திரும்பினாள். ‘’ சாப்பிடும்போது, அவர் என்ன மாதிரி இருக்கிறாரென்று  பார்த்தீர்களா? ‘’ எனக் கேட்டு, அவள் மூச்சிரைத்தாள்.

நான் ஆமெனத் தலையாட்ட, அவள், ‘’ நம்பவே முடியவில்லை, மிகப் பெரிய ஆச்சரியம்!’’ எனக் கிசுகிசுத்தாள்.

அப்படித்தானென்ற எனது ஒப்புதலைத் தெரிவிக்க, பம்பரமாகச் சுற்றும் என் தலையை ஒரு ஆட்டு, ஆட்டிக் காண்பித்தேன். எங்களது பெருவியப்பில் நேரம் போனதை மறந்து தொலைத்துவிட்டோம். அறைவழியிலிருந்து ‘’ உங்கள் வீடு எப்போதும் தழைத்தோங்கட்டும்!’’ என்ற மகிழ்ச்சியான குரலைக் கேட்டபோதுதான் நிதானத்துக்கு வந்துசேர்ந்தோம்.

நாங்கள் தாவிப் பாய்ந்தோம், என்றாலும் அவர் எங்களுக்கு முன்பாகவே முன் வாசலை அடைந்ததோடு, வெளியேயும் போய்விட்டார். நாங்கள் கண்டதெல்லாம் அப்படியும் இப்படியுமாக அசையும் அவரது பின்புறத்தைத் தான். பின்னர் சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிப் போய்வருகிறேன், வணக்கமென்ற போது தோன்றி மறைந்த ஒரு நார்வே இளிப்பு. மூடிய கதவின் பின்னால் நாங்கள் பெருந்திகைப்பில், மயங்கிவிழாத குறையாக ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டோம்.

•••

 

 

 

 

 

 

 

அன்புச்செல்வன் கவிதைகள்

images (24)

 

 

 

 

 
களி

 

நீல இருட்டில்

சுருங்கிய கருந்தோலில்

நீண்டு தொங்கும்

என் விதைப்பையில் பிறந்து

சொட்டுச் சொட்டாய்

வழியும் வார்த்தைகள்

அதன் வெம்மையில்

மார்புக் காம்புகளினின்றும் பரவி

பம்மிய அடிவயிற்றில்

படர்ந்திருக்கும் சுருள் ரோமம்

நெளியும் புழுவாய்

புகையின் அரூபச் சுவையூறிய உதடுகள்

எலும்புகளற்ற எனது காது மடலின்

மெல்லிய குறுகுறுப்புக்கு ஏங்கும்

தனிமையின் குளிர்நாவுகள்

தீண்டிச் சுவைக்க

கரைந்தோடும் சருமம்

ஆடைகளற்ற காற்றுவெளியின்

தாளலயத்தில்.

நிறைந்து கிடக்கிறது எங்கும்

என் அம்மண மேனியின்

ஒலி அதிர்வுகள்.

 

•••

 

 

‘அணு’பல்லவி

 

மூங்கில் குழலின்

ஏதோ ஓர் ஓட்டையினின்றும்

பட்டாம்பூச்சிக்கு மூச்சாகும்

காற்றுஃஒலிக்கீற்று.

 

இந்தக் கவிதையில்

அகால நேரத்தில்

கிணற்றுள்ளிருந்து விசித்தழும்

குழந்தையின் கீதம்.

நீவிர்

உங்களது காதுகளைப் பொத்தக் கடவதாக.

 

அவர்களின் பாடல்

அணுப்பிளவிலிருந்து அதிர்கிறது

நமது மூக்குகளில் வழியும்

ரத்தம் சுவைத்தபடி.

 

நமக்கான அஞ்சலிப்பாடலை

மிஞ்சியோர் எழுதட்டும்

நடுங்கிய கரங்களால்.

 

•••

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

நான்மாடக்கூடல்

 

உயிர் பிரியும் ஒரு புள்ளியில்

திறந்த அண்ட வெளியின்

கர்ப்பகால இருள் கிழித்து

உதிரப் பெருக்குடன்

இன்னுமொரு காலத் துணுக்கு.

பாண்டி முனியின் சங்கிலி உரசல்

காற்றின் வழியெங்கும்

உதிர்த்துச் செல்லும் கடா விரைகளையும்

கோழி றெக்கைகளையும்

மணல் மூடிய நதியின் மறுகரையில்

கால் தூக்கிய குதிரைகள்

குளம்புகள் பதிக்கும் உச்சந்தலையில்

குழந்தையின் பீயொத்த கடற்கரை

ஈர மணலில் எழுதிச் செல்லும்

அழியா விதி

அழிக்க அழிக்கப்

பார்த்துச் சிரிக்கும்

திருமுலைப் பால் ஒட்டிய வாயுடன்

சம்பந்தக் குழந்தை.

 

- அன்புச்செல்வன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆளில்லா லெவல் கிராசிங்

 

 

துருவேறிய ஒரு தொலைபேசிக்

கூச்சலுக்காய் காத்திருப்பு

மான அவமானங் கடந்த

திட்டுகளூடே கேட் மூடல்

பற்றிக் கொள்ள யாருமற்ற

ரயிலின் கூச்சலை

துணிந்து ஊடேகி

நடத்திச் செல்லும் பூச்சி

தாழ்வாரங்களூடாகவும்

பனைமரங்களூடாகவும்

கடந்து சென்ற வாழ்க்கை

எதிரொளிக்கும்

அவனது

கஞ்சா மின்னும் கண்களில்.

 

- அன்புச்செல்வன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எனது படுக்கையறையில்

யாரும் ஒளிந்திருக்கவில்லை

இரண்டு பீர் பாட்டில்களுக்குள்ளும்

இரண்டு அவித்த முட்டைகளுக்குள்ளும்

அடைத்து வைக்க முடியவில்லை

என் சந்தோசத்தை

கீறல் விழுந்த

சிமெண்ட் சுவர்கள்

உனது ஞாபகங்களை

உள்ளொளித்து வைத்திருக்கும்

நுரைத்துப் பொங்கும்

டம்ளர்களில்

குமிழியிடும் மகிழ்ச்சி

புணர்ச்சிக்குப் பின்னான

களிப்பிலும்

இத்தனை சோகமுண்டா

உனது

கால் விரித்த நேசத்தை

பருகிக் கொண்டிருக்கிறேன்

மெலிதான கசப்புடன்.

 

- அன்புச்செல்வன்

சில கலைஞர்களின் ரிஷிமூலம் / கிருஷ்ணமூர்த்தி

Vindhai

ஒவ்வொரு காலத்திலும் எல்லா காலமும் நிலைக்கக் கூடிய கலைஞர்கள் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களின் படைப்பின் வழியாக நிதர்சனங்களை அவர்கள் கண்ட தரிசனங்களை உலகமயமாக்க நினைக்கிறார்கள். முடிந்தவரை ஜெயிக்கிறார்கள். அவர்கள் தோற்பதிலும் உலகம் ஒரு சுகத்தை கண்டு கொண்டிருக்கிறது. எல்லா கலைஞர்களும் செய்வது ஒரு மாய விளையட்டு. உருவமற்ற உணர்தலின் கலையின் வழியே அவர்கள் ஆடும் பகடையாட்டம். இந்த பகடையாட்டம் மட்டுமே நம் கண்களுக்கு காலத்திற்கும் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அது மட்டுமே உண்மையா ?

பகடையாட்டத்தை காண்கிறோம். ஜெயித்தவர்களின் நுண்மைகளைக் கண்டு கொண்டாடுகிறோம். தோற்பவர்களின் இடத்தில் இருக்கும் சின்ன சின்ன விஷயங்களை கண்டு விமர்சனம் செய்கிறோம். இந்த இரண்டு தளத்திலுமே நம்மிடம் இருப்பது அந்த ஆட்டமே ஒழிய விளையாடும் தனி மனிதர்கள் அல்ல. அப்படியெனில் இந்த விளையாட்டிடம் இருக்கும் ஒழுங்கும் அவர்களின் நடைமுறை வாழ்க்கையில் இருக்கும் ஒழுங்கிற்கும் இடையே மாறுபாடு இருக்குமா ? இதை அறிந்தவர்கள் வெகு சிலரே. அண்மையாக பழகக் கூடியவர்கள். அவர்கள் காணும் அம்மனிதனும் கலையினூடாக காணும் மனிதர்களுக்கும் அம்மனிதனின் உருவம் முற்றிலும் வேறாக இருக்கிறது. இந்த வேறுபாட்டை எந்த ஒரு கலைஞனும் வேண்டுமென்று செய்வதில்லை. அது ஒரு நிலை. அவன் விரும்புகின்ற நிலை.

கலைஞன் ஏன் உருவாகிறான் என்பதற்கு பலவித காரணங்கள் இருந்தாலும் அவன் வாழ விரும்பும் ஒரு வாழ்க்கையை கலையினூடாக வாழ்கிறான் என்பதே உண்மையாகும். உலகத்தின் அழிவுகளையும் இழிவுகளையும் கண்டு பல இஸங்களை ஒரு மனிதன் புனைவினூடே உருவாக்குகிறான் எனில் அவன் அந்த கோட்பாடுகள் நிறைந்த உலகில் சஞ்சரிக்க விரும்புகிறான் என்பதே பொருள். அப்படியெனில் அது அவனுக்கான உலகம். அந்த தனிப்பட்ட உலகம் சில நேரங்களில் உலகமயமாகிறது. சிலர் அதை கண்டு வியப்புறுகிறார்கள்.

சின்ன உதாரணம் சொல்கிறேன். தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் புனைவுகளை வாசித்தவர்கள் மேலே சொன்ன இருவகையினராய் பிரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர் சொல்லும் நுண்ணிய விஷயங்களால் தனிமையை உணர்ந்தவர்கள் ஒரு சாரார். மற்றொருவர் அவர் காட்டும் தனிமைகளை தூர நின்று ரசிப்பவர்கள். இந்த ரசிப்பவர்களின் உலகம் அநாயாசமானது. அவர்கள் அந்த கலைப்பிம்பத்தினுள் உலாவுவார்கள். எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து கொள்வார்கள். அதே நேரம் அவர்களுள்ளே இது நிதர்சனமானது அல்ல என்னும் எண்ணம் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும். அதி ரசனை கத்தி மேல் நடப்பதை போன்றதொரு உணர்வு. இந்த உணர்வை முழுதாய் கொடுக்கக் கூடிய கலையாக ஓவியத்தையும் சிற்பத்தையும் பார்க்கிறேன். நானறியாமல் இன்னமும் எத்தனையோ கலைகள் இருக்கும்.

இந்த இரண்டு விஷயங்களைக் கண்டு நாம் எப்போதும் மெய்மறந்து நிற்கிறோம். சிற்பங்களை தீண்டிப் பார்க்கிறோம். அதன் வளைவுகளினூடே ஓடும் விரல்கள் அதன் மென்மையையும் இனிமையையும் அழகுற உணர்ந்து கொள்கின்றன. அதே நேரம் மனம் முழுமையை தேடுகின்றன. ரொமாண்டிசிஸம் சார்ந்த ஒன்றாக இதை பார்க்க முடிகிறது. இந்த கலையை உருவாக்கும் கலைஞனின் உலகு எப்படி இருக்கிறது ? இந்த பதில் அறியாத கேள்விக்கு பதிலாக ஒரு புனைவை மிக அழகாக கொடுத்திருக்கிறார் சி.மோகன். அந்த நாவல் “விந்தைக் கலைஞனின் உருவச்சித்திரம்”

இந்த நாவல் ராமன் என்னும் ஓவியனின் முழு வாழ்க்கையையும் பேசுகிறது. குறுக சொல்ல வேண்டுமெனில் இது முழுக்க முழுக்க துன்பியல் நாவல். ஆனால் எழுதிய விதத்தில் இதை அசாத்தியமான கலைப்படைப்பாக மாற்றியிருக்கிறார். இன்று காண நேரும் இசைக்கலைஞர்கள், ஓவியர்கள், எழுத்தாளர்கள் எல்லோரிடமும் இந்நாவலின் சாயலை காண முடியும். உணர முடியும். எல்லோரும் எனில் எல்லோரும் அடங்க மட்டார்கள். தன்னிச்சைக்கு மட்டுமே கலையை கையாள்பவர்களை சொல்கிறேன்.

ராமனின் ஓவியங்களை மிகையாக நாவலில் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த மிகை தான் நாவலை ரொம்ப அழகாக்குகிறது. ராமன் சிறுவயது முதலே பிறழ்வு நிலையில் இருப்பவன் போல சொல்லப்படுகிறான். அவனுக்கு படிப்பு வரவில்லை. கோயில் சிற்பங்களை வரைகிறான். வீட்டில் புறந்தள்ளுதல். கோயில் பட்டர் மூலமாக ஓவியப்பள்ளியில் சேருதல் என்று அவன் வாழ்க்கை மாறுகிறது. அவனின் மரணம் வரை நாவல் நீள்கிறது.

இந்நாவல் சித்தரிக்கும் ஓவியனின் வாழ்க்கையே கலைத்துவமாக இருக்கிறது. அவனுக்கு கலையைத் தாண்டி எதுவுமே தெரியாது. கனவு காண்கிறான். அதை வரைகிறான். அவனுக்குண்டான உலகத்தில் எவை தரிசனங்களாக இருக்கிறதோ அதை ரசிக்கிறான். அந்த உலகில் இருந்து இந்த நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு வரும் போது தன் உலகிற்கு சம்மந்தமாக இருப்பவைகளை மட்டும் தனக்காக எடுத்துக் கொள்கிறான். கோடுகளை ரசிக்கிறான். பேனா வாங்கும் போது கோடுகளை தீட்டி பரவசமுறுகிறான்.

அவனுடைய தன்னிச்சையான ஓவியங்கள் தான் அவனை பரவசமூட்டுகிறது. கனவுகளை வரைகிறான். வரையும் எல்லா ஓவியங்களிலும் அவன் இருக்கிறான். அவன் ஒரு பைத்தியம். தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்ள நினைக்கும் பைத்தியம். அப்படிப்பட்ட பைத்தியக்காரத் தனமே கலையின் ஆரம்பம் என்பது நாவலில் அழுத்தமாக பதிவாகியிருக்கிறது. வரைபடத்தில் இருக்கும் தன்னை நான் என்று சொல்வதற்கு வெட்கப்பட்டாலும் அதை சொல்லும் போது பெருமிதம் கொள்கிறான்.

இதை எல்லா கலை வடிவத்திலும் நம்மால் கண்டுணர முடியும். நாவல்களில் எவ்வளவு தூரம் சுய வாழ்க்கை வந்திருக்கிறது என்று கேட்கும் பலபேரை நான் கண்டிருக்கிறேன். பேட்டிகளில் வாசித்திருக்கிறேன். எல்லா கலைஞனும் அவனிடமிருந்து வெளிப்படும் கலையிலிருந்தே உலகை காண ஆசை கொள்கிறான். அதில் முதலில் தன்னையே காண ஆசை கொள்கிறான்.

கலைஞனாகவே வாழும் ஒருவன் உலகத்தால் புகழப்பட்டாலும் அவனுக்கு அது தான் உலகமா என்னும் கேள்வி நாவலில் வருகிறது. உலக இலக்கியவாதிகள் யாவரும் நாம் வாழும் சாமான்ய கூட்டத்திலிருந்து தான் தோன்றியிருக்கிறார்கள். ஒரு எழுச்சி அவர்களுள் தேடலை விதைத்திருக்கிறது. இருந்தும் அவர்கள் ஒரு சாமான்யனை கலை பிம்பத்தால் மூடியிருக்கிறார்கள். இந்த சாமான்யன் உலகத்திற்கு எப்போதுமே தெரியமாட்டான். அந்த சாமன்யனை ரசிக்கும் போது அவனையறியாமல் கலைஞன் என்னும் பதவி பிம்பம் கழன்று போகிறது. அப்படியே வாழவும் ஆசை கொள்கிறான். இரண்டிற்கும் இடையில் சிக்கி தவிக்கிறான். இதனை கவிதையின் நடை போல சொல்லியிருக்கிறார் சி.மோகன்.

கலைஞன் வாழும் காலத்தில் அக்கலை சார்ந்து அறியாத மனிதர்களால், அக்கலையினுள்ளேயே இருப்பவர்களால், சுற்றத்தால் எப்படி அங்கீகரிக்கப்படுகிறான், அக்கலைஞன் உய்த்துணரும் அவமானங்கள் என்னென்ன, அவன் பிறரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் விஷயங்கள் என்னென்ன என்று புற வாழ்க்கையையும் தெளிவாக சொல்லியிருக்கிறார்.

நாவலின் கட்டமைப்பை சொல்லியே ஆக வேண்டும். நாவலில் சி.மோகனின் முன்னுரையும் யூமா.வாசுகியின் உரையும் கடந்து நாவலின் பெயர் மறுபடியும் வந்து நாவல் ஆரம்பிக்கிறது. அப்போது இடையீடு என்று நாவலினிடையே மூன்று அத்தியாயங்கள் வருகின்றன. இது நாவலுள் இருக்கும் அருமையான உத்தி. ராமனின் வாழ்க்கையை முழுதாக சொல்வது தான் நாவலின் பிரதான கதையெனினும் அதை இந்த மூன்று அத்தியாயங்களில் வேறு விதமாக சொல்கிறார். ராமன் சார்ந்து ஒருவன் நாவல் எழுத இருக்கிறான். அவன் டக்ளஸ் என்பவருடன் இணைந்து செய்யும் உரையாடல்களை நடு நடுவில் சொல்லி செல்கிறார். வாசகனை நாவலில் புனைவு என்னும் தளத்தில் இருந்து எளிதில் வெளியில் தூக்கி எறியும்படி இந்த மூன்று அத்தியாயங்கள் அமைந்திருக்கின்றன. அதற்கு பெரிதும் உதவி புரிவது நாவலின் முன்னுரை.

ஓவியம் சார்ந்து எதுவுமே எனக்கு தெரியாது. ஓவியனுக்கு கோடும் ஒரு ஓவியம் தான் என்பதில் எப்போதும் ஆச்சர்யமே கொண்டிருக்கிறேன். இந்நாவலில் ஓவியத்தின் பல கோட்பாடுகளை விரிவாக சொல்கிறார். எல்லாமே வியப்பை அதிகமாக்குகின்றன.

இத்துடன் இந்நாவல் சார்ந்து எழுதுவதை முடித்துக் கொள்ளலாம் என்றிருக்கிறேன். காரணம் இந்நாவலை பற்றி பேச வேண்டுமெனில் நாவலின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் தெளிவாக எடுத்து சொல்லி கொண்டாட ஆசை படுகிறேன். இது கலைஞர்களுக்கான நாவல். தீவிர ரசனை கொண்டவர்களுக்கான நாவல். A Dionysian novel. டையனைசியன் கனவுகளின் கடவுள். அந்த கனவுகளுக்காக வாழ்ந்த கலைஞனின் வாழ்க்கையை பேசும் நாவலாதலின் அதையே இக்கட்டுரையின் தலைப்பாக வைத்தேன். நாவலில் வரும் ஒரு கடிதத்தில் இருக்கும் வரிகளை சொல்லி முடிக்கிறேன்

“உங்கள் ஓவிய விரல்களுக்கு ஆயிரம் ஆயிரம் முத்தங்கள்”

சுஜாதா விருதுகளில் சிறந்த நாவலுக்கான விருதை இந்நாவலே பெற்றிருக்கிறது. ஒரு விருது போதாது என்றே படுகிறது. இதுவரை தமிழ் இலக்கியத்தை கலையை உலக கலையை மேம்படுத்திய எல்லா கலைஞர்களின் வாழ்க்கையையும் ஒரு ஓவியனுக்குள் வைத்து கொடுத்திருக்கிறார். ஒருவகையில் இது பலரின் ரிஷிமூலமே!

சின்னப்பயல் கவிதைகள்

images (27)

அந்த ஹைக்கூவில்

நடப்பட்ட மூங்கில்கள்

மேலும் வளர அனுமதியில்லை

-

மடக்கி வைத்த

குடையிடம் ஆயிரம்

மழைக்கதைகள்

-

இருபத்துமூன்றரை டிகிரி

சாயுமுன்னரான பூமி

எனக்கு வேண்டும்

-

உடல் நனைந்துவிடக்கூடாதென

குடை பிடிக்கிறது காளான்

தலை நனைந்துவிடக்கூடாதென நான்

-

பறந்து செல்லும்

செங்கால்நாரைகளின்

சேற்றுக்கால்களைக்

கழுவி விட்ட மாமழை

என் கால்களில் கொணர்ந்து

சேர்த்துவிடுகிறது

-

இப்போதெல்லாம்

இறக்கைகளற்ற பறவைகளே

என் கனவில் வருகின்றன.

-

இலைகளற்ற மரத்தை

காற்று போலும்

சீண்டுவதில்லை

-

ஒரு ஆமையின் ஓட்டை

திருப்பிப்போட்டால் எத்தனை

ஹைக்கூக்களை நிரப்பலாம்?

ஹ்ம்.. அதற்கு ஒரு ஆமையைக்

கொல்லவேண்டிவருமே ?!

-

தேநீர் வண்ணத்துப்பூச்சி

தவளை கோவில்மணி இலையுதிர்காலம்

இல்லாத ஒரு ஹைக்கூ இது

-

வருந்தி ஏறிய மலையின்

உச்சியில் பூத்திருந்தது ஒரு பூ

எந்த முயற்சியுமின்றி

-

மூன்றாம் வரிக்கென

காத்திருக்கும் ஹைக்கூ இது

-

மூன்லைட் சொனாட்டா

வாசிக்கிறேன்

பீத்தோவனுக்கு

கேட்கவில்லை

-

தாம் மேய்த்துக்கொண்டிருந்த

மந்தையிலிருந்து ஒரு ஆட்டை

எனக்கென உணவாகக்கொடுத்த

கர்த்தருக்கு நன்றி

-

நீ வழக்கமாக

அமரும் இடத்தில்

ஒரு மரத்தை

வரைந்துவைக்கிறேன்

-

சென்றுவிட்ட பறவையை

அழைத்துவர

வெய்யில் போயிருக்கிறது

 

•••