Category: இதழ் 59

தமிழ் எழுத்துருக் குறியாக்க மாற்றிகள் / மு.சிவலிங்கம்

images (22)

 

 

 

 

 

 

யுனிகோடின் வருகைக்கு முன்பு, தமிழில் ஆவணம் உருவாக்குபவர்கள் பல்வேறு தனியுரிமை (Proprietary) சொல்செயலிகளையும், பல்வேறுபட்ட எழுத்துருக் குறியாக்க (Font Encoding) முறைகளையும் பயன்படுத்தி வந்தனர். ஒருவர் உருவாக்கிய ஆவணத்தைப் பிறர் தம் கணினியில் படித்தறிவது சிக்கலான நடைமுறையாக இருந்தது. யுனிகோடு அறிமுகமான பிறகு அந்தச் சிக்கல் தீர்ந்தது என்றாலும், முன்னாளில் பிற குறியாக்கங்களில் உருவாக்கப்பட்ட ஆவணங்களைப் படித்தறிவதில் அதே சிக்கல் நீடிக்கவே செய்தது. அதுமட்டுமின்றி, இன்னும்கூடப் பலரும் தமக்கு மிகவும் பழகிப்போன பழைய குறியாக்க முறைகளைத் தொடர்வதும் நீடிக்கிறது. குறிப்பாக, எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளைக் கணினிப் பதிப்பாக்க மையங்களில் தொழில்முறைத் தட்டச்சாளர்களிடம் தந்து தட்டச்சிடச் செய்கின்றனர். அவர்களுள் பலரும் குறியாக்க முறைபற்றிய பிரச்சினைகளை அறியாதவர்களாக இருக்கின்றனர். பல்வேறு தனியார் அலுவலகங்களிலும், ஏன் அரசு அலுவலகங்களிலும்கூட இன்னும் யுனிகோடுக்கு முழுமையாக மாறவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

குறியாக்க மாற்றிகளின் தேவை

மேற்காண்ட தருணங்களில் ஆவணங்களை ஒரு குறியாக்க முறையிலிருந்து வேறொரு குறியாக்க முறைக்கு மாற்ற வேண்டிய தேவை எழுகிறது. குறிப்பாக, படைப்பளிகள் முந்தைய தனியுரிமைக் குறியாக்க முறையில் உருவாக்கப்பட்ட தம் படைப்புகளை இணையத்தில் வெளியிட எண்ணியபோது, அவற்றை யுனிகோடுக்கு மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அதே வேளையில் யுனிகோடில் உருவாக்கப்பட்ட ஆவணங்களை அழகான எழுத்துருக்களில் அச்சிட்டு வெளியிட வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டபோது, அவற்றை TAM, TAB அல்லது பிற தனியுரிமை எழுத்துருக் குறியாக்கத்துக்கு மாற்ற வேண்டிய அவசியமும் ஏற்பட்டது. இன்னும்கூட அரசு ஆவணங்கள் பலவும் குறியாக்க மாற்றத்துக்குக் காத்திருக்கின்றன.

அண்மைக் காலத்தில் இணையத்தில் செயல்படும் இளைஞர் குழுவொன்று, பல்வேறு எழுத்தாளர்கள் எழுதிய தமிழ் நூல்களைக் கிரியேட்டிவ் காமன்ஸ் உரிம அடிப்படையில் மின்னூல்களாக மாற்றி இணையத்தில் இலவசமாக வெளியிட்டு வருகின்றனர். சில மென்பொருள் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி பேஜ்மேக்கர், வேர்டு போன்றவற்றில் உருவாக்கப்பட்ட நூல்களை மின்னூல்களாக மாற்றுகின்றனர். அவ்வாறு மின்னூலாக மாற்ற, அந்த ஆவணம் யுனிகோடு எழுத்துருவில் இருக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது. ஆனால், எழுத்தாளர்கள் தம் நூல்களை கணினிப் பதிப்பாக்க மையங்களில் டிஸ்க்கி, ஸ்ரீலிபி, வானவில், பாமினி, எல்டீ-டீஎம், செந்தமிழ் போன்ற பல்வேறு தனியுரிமை எழுத்துருக் குறியாக்க முறைகளில் உருவாக்கியுள்ளனர். அந்நூல்களில் ஆங்காங்கே படங்களும், ஆங்கில உரைப்பகுதிகளும் இடம்பெறுவதோடு, தமிழ் உரைப்பகுதிகள் பல்வகை வடிவமைப்புக் கூறுகளையும் தம்மகத்தே கொண்டுள்ளன. இந்த நூல்வடிவ ஆவணங்களை அப்படியே உள்ளது உள்ளபடி மூல வடிவம் சிதையாமல் யுனிகோடு எழுத்துருவுக்கு மாற்ற வேண்டிய தேவையுள்ளது.

புழக்கத்தில் உள்ள மாற்றிகள்

மேற்கண்ட தேவைகளைக் கவனத்தில் கொண்டு, மென்பொருளாளர்களும், மென்பொருள் நிறுவனங்களும் தமிழ் எழுத்துருக் குறியாக்க மாற்றிகளை (Tamil Font Encoding Converters) உருவாக்கத் தொடங்கினர். அவை பெரும்பாலும் ஆவணங்களைப் பழைய குறியாக்க முறையிலிருந்து யுனிகோடுக்கு மாற்றும் வசதியைக் கொண்டவை. எந்தக் குறியாக்கத்திலிருந்தும் வேறெந்தக் குறியாக்கத்துக்கும் மாற்றும் தேவை அரிதெனினும், அத்தகைய மாற்றிகளும் உருவாக்கப்பட்டன. இத்தகைய குறியாக்க மாற்றிகளுள் சில, பதிவிறக்கித் தனிப்பட்ட கணினிகளில் நிறுவிப் பயன்படுத்திக் கொள்பவையாகவும், வேறுசில, இணையத்தில் நிகழ்நிலையில் (Online) பயன்படுத்திக் கொள்பவையாகவும் உள்ளன.

புழக்கத்தில் உள்ள இத்தகைய தமிழ் எழுத்துருக் குறியாக்க மாற்றிகளுள் சில: (1) பொங்குதமிழ் எழுத்துரு மாற்றி (2) கண்டுபிடி தமிழ் எழுத்துரு மாற்றி (3) என்ஹெச்எம் கன்வெர்ட்டர் (4) அதியமான் எழுத்துரு மாற்றி (5) இளங்கோ தமிழில் இணைக்கப்பட்டுள்ள எழுத்துரு மாற்றி (6) மென்தமிழ் சொல்செயலியில் இணைக்கப்பட்டுள்ள எழுத்துரு மாற்றி. இவற்றுள் பெரும்பாலானவை சாதாரண உரை (Plain Text) அடிப்படையிலேயே குறியாக்கத்தை மாற்றுபவை. அதாவது, மூல ஆவணத்தில், படங்கள், அட்டவணைகள், வடிவமைக்கப்பட்ட உரைப்பகுதிகள் (Formatted Texts) ஆகியவை இருப்பின், மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் அவற்றை இழக்க நேரிடும்.

சாதாரண உரை (Plain Text) அடிப்படையிலான மாற்றிகள்

சாதாரண உரை அடிப்படையிலான மாற்றிகளில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க போதாமை என்னவெனில், மூல ஆவணத்தில் ஆங்காங்கே ஆங்கிலச் சொற்கள் இடம்பெற்றிருப்பின் மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் அவை தமிழ் எழுத்துருவில் புரியாத சொற்களாக மாறிவிடும். அவற்றை மீண்டும் ஆங்கில எழுத்துருவுக்கு மாற்ற வேண்டும். மேலும், முன்பு குறிப்பிட்டபடி, மூல ஆவணத்திலுள்ள படங்கள், அட்டவணைகள், கரைகள் (Borders) ஆகியவற்றையும் இழக்க நேரிடும். அதுமட்டுமின்றி, மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் தடிமன், சாய்வு, அடிக்கோடு, இடது-வலது-மைய ஓரச்சீர்மைகள், கறுப்பு தவிர்த்த எழுத்தின் பிற நிறங்கள், இன்னும் இதுபோன்ற பல்வேறு வடிவமைப்புக் கூறுகளும் தக்க வைக்கப்படுவதில்லை.

பல்வேறு தனியுரிமைக் குறியாக்கங்களில் அமைந்த ஆவணங்களை யுனிகோடு எழுத்துருவில் இணையத்தில் வெளியிடச் சாதாரண உரை அடிப்படையிலான குறியாக்க மாற்றிகள் போதுமானவையே. என்றாலும், படங்கள், அட்டவணைகள், வடிவமைப்புகள், ஆங்கிலச் சொற்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள், நூல்கள் இன்னும் பிற வடிவிலான ஆவணங்களை அப்படியே மூலத்தையொத்த வடிவமைப்பில் மாற்றச் சாதாரண உரை அடிப்படையிலான குறியாக்க மாற்றியால் இயலாது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

முழுமையான மாற்றி

ஒரு முழுமையான தமிழ் எழுத்துருக் குறியாக்க மாற்றி என்பது, மூல ஆவணத்தை எவ்விதச் சிதைவுமின்றி உள்ளது உள்ளபடி அப்படியே மாற்றியமைக்கும் வல்லமை பெற்றதாக இருக்க வேண்டும். வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தமிழ் ஆவணத்தில் சாதாரண உரைப்பகுதிக்கும் அப்பால் பல்வேறு வடிவமைப்புக் கூறுகள் இடம்பெறுகின்றன. அவற்றுள் முக்கியமானவை:

  • இடையிடையே ஆங்கிலச் சொற்கள்.
  • சொற்களில் தடிமன் (Bold), சாய்வு (Italics), அடிக்கோடு (Underline) போன்ற எழுத்துருப் பாணிகள் (Font Styles)
  • மேலெழுத்து (Superscript), கீழெழுத்து (Subscript)
  • எழுத்தின் நிறம் (Font Color)
  • முனைப்புறுத்திய உரைப்பகுதி (Highlighted Text)
  • அடித்த உரைப்பகுதி (Strikethrough Text)
  • கரையிடப்பட்ட உரைப்பகுதிகள் (Bordered Texts)
  • இட, வல, மைய ஓரச்சீர்மைகள் (Left, Right, Centre Justifications)
  • பொட்டிட்ட / எண்ணிட்ட பட்டியல்கள் (Bulletted / Numbered Lists)
  • உட்பொதிக்கப்பட்ட படங்கள் (Images), வடிவங்கள் (Shapes)
  • அட்டவணைகள் (Tables)

இவையனைத்தும் குறியாக்கம் மாற்றப்பட்ட ஆவணத்திலும் மாற்றமின்றி அப்படியே இடம்பெறுவது சிறப்பாகும். இதுபோன்ற ஒரு தேவை எனக்கே நீண்ட காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. பலரிடம் கேட்டுப் பார்த்தும் என் தேவை நிறைவு பெறாமலே இருந்தது. என் வேண்டுகோளுக்கிணங்க லேர்ன்ஃபன் சிஸ்டம்ஸ் நிறுவனத்தினர் ஒரு மாற்றியை உருவாக்கிக் கொடுத்தனர். அதில் ஆங்கிலச் சொற்கள் தக்க வைக்கப்பட்டன. என்ற போதிலும், ஒரு முழுமையான குறியாக்க மாற்றி எனக்கு உடனடியாகத் தேவைப்பட்ட காரணத்தால், நானே அத்தகைய ஒரு மாற்றியை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. தேவையே கண்டுபிடிப்பின் ஆசான் (Necessity is the Father of Invention) என்பது முற்றிலும் உண்மைதான். நான் உருவாக்கியுள்ள குறியாக்க மாற்றியில், மூல ஆவணத்தில் இடம்பெறும் மேற்கண்ட அனைத்து விவரங்களும் தக்கவைக்கப்படுகின்றன. லேர்ன்ஃபன் சிஸ்டம்ஸ் நிறுவனத்தினரும் அவர்களுடைய குறியாக்க மாற்றியை மேம்படுத்தியுள்ளனர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும்.

எடுத்துக்காட்டு ஆவணம்

கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஆவணம் ஆங்கில உரைப்பகுதி, படம், அட்டவணை, எண்ணிட்ட பட்டியல் ஆகியவற்றையும் பல்வேறு உரை வடிவமைப்புக் கூறுகளையும் கொண்டுள்ளது. இது TAM எழுத்துருவில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அதனை என்னுடைய மாற்றியில் யுனிகோடு ’விஜயா’ எழுத்துருவுக்கு மாற்றப்பட்ட வடிவத்தை அடுத்துக் காணலாம். மாற்றத்துக்குப்பின் ஆவணத்தின் வடிவமைப்புக் கூறுகள் தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளதை ஒப்பிட்டுக் காண்க.

 



வரம்பெல்லைகள் (Limitations)

நான் உருவாக்கியுள்ள மாற்றிக்குச் சில வரம்பெல்லைகளும் உள்ளன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. நான் உருவாக்கியுள்ள மாற்றி, கீழ்க்காணும் உயர்நிலை வடிவமைப்புக் கூறுகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளாது.

  • படங்களைச் சுற்றிய உரைப்பகுதி (Text wrap arround image)
  • ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பத்தியமைப்பு (Multi-column text)
  • தலைப்பி, முடிப்பி (Header, Footer)
  • அடையாளக் குறிகள் (Book Marks)
  • பக்க முறிப்பு (Page Break)
  • முதல் பேரெழுத்து (Drop Cap)

மூல ஆவணத்திலுள்ள எழுத்துருவின் உருவளவுகள் (Font Sizes) மாற்றப்பட்ட ஆவணத்திலும் அப்படியேதான் இருக்கும். மூல ஆவணத்தின் தலைப்பு, அத்தியாயத் தலைப்புகள், பத்தித் தலைப்புகள் போன்றவை ஒரே குறியாக்கத்தில் வெவ்வேறு எழுத்துருக்களில் அமைந்திருந்தாலும், மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் அவையனைத்தும் ஒரே எழுத்துருவிலேயே அமைந்திருக்கும். அவற்றின் உருவளவுகளும், நிறம், பாணி போன்ற வடிவமைப்புக் கூறுகளும் தக்கவைக்கப்படும். மேலும், மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் வரிகளுக்கு இடையிலான இடவெளி, மாற்றப்பட்ட எழுத்துருவுக்கு ஏற்பவே அமையும். எனவே, மாற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் பக்க வடிவாக்கம் சற்றே மாற்றம் அடைய வாய்ப்புண்டு.

மாற்றியின் உச்சநிலை வடிவம்

இன்றுள்ள பெரும்பாலான மாற்றிகளில் எம்எஸ்வேர்டு, பேஜ்மேக்கர், இன்டிசைன் போன்ற மென்பொருள்களில் உருவாக்கப்பட்ட ஆவணங்களின் உள்ளடக்கத்தை நகலெடுத்து, ஒட்டிக் குறியாக்கத்தை மாற்ற வேண்டியுள்ளது. அவ்வாறு நகலெடுத்து ஒட்டும்போது அந்தந்த மென்பொருளுக்கே உரிய பல்வேறு வடிவமைப்புக் கூறுகளை இழக்க நேரிடுகிறது. சொற்பிழை திருத்தி போன்ற கருவிகளை எந்தவொரு மென்பொருளுடனும் ஓர் உள்ளிணைப்பாக (Add-in) பயன்படுத்திக் கொள்ள முடிவதுபோல, குறியாக்க மாற்றியையும் அந்தந்த மென்பொருளின் உள்ளிணைப்பாகப் பயன்படுத்த முடியுமெனில் அதுவே எழுத்துருக் குறியாக்க மாற்றியின் உச்சநிலை வடிவமாக இருக்கும். முரசு நிறுவனம் தமது ’முரசு அஞ்சல் 10’ பதிப்பில், விண்டோஸில் எம்எஸ்ஆபீஸ் ஆவணங்களில் செயல்படும் அத்தகைய மாற்றியை இணைத்துள்ளதாக அறிவித்துள்ளது. மேக், லினக்ஸ் முறைமைகளிலும், பேஜ்மேக்கர், இன்டிசைன் போன்ற பிற மென்பொருள்களிலும் உருவாக்கப்பட்ட ஆவணங்களுக்கும் அத்தகைய மாற்றியை உருவாக்குவது மிகுந்த பலன் தரும்.

*****

[2014 செப்டம்பர் 19-21 தேதிகளில்  புதுச்சேரிப் பல்கலைக்கழகத்தில்  உத்தமம் அமைப்பின் சார்பில்  நடைபெற்ற 13-வது உலகத் தமிழ்  இணைய மாநாட்டில் படிக்கப்பட்ட  கட்டுரை]

*****

கட்டுரையின் மேலதிக விவரங்களை விசாரிக்க உங்கள் தொடர்பிற்கு

musivalingam@gmail.com

 

தோசை/ பையன் கதைகள் 6. / மலையாளத்தில் : வி.கெ.என். / தமிழில் : ஸ்ரீபதி பத்மநாபா

images (19)

 

 

 

 

 

 

 

 

அரெஸ்ட்டிலிருந்து தப்பித்து மூன்று புலர்வேளைகளை தலைமறைவு வாழ்க்கையில் கழித்தபோது, நான்காவது புலரியில் தோசை சாப்பிடுவதற்கான ஆவல் பையனைப் பிடித்துக்கொண்டது. ஒரு சித்தாந்த ஆய்வு நூலின் அளவு கனம் கொண்டதாக இருந்தது அந்த ஆவல். பட்டணத்துக்கு வெளியே ராமன்குட்டியின் கடைக்குப் போனால் தோசை கிடைக்கும். ராமன் கட்சியின் அனுதாபி ஆனதால் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டான். வயிறு முட்ட தோசை சாப்பிடலாம். ஆனால், போகத்தான் வேண்டுமா? தனக்கும் கட்சிக்கும் அவப்பெயர் ஆகிவிடுமோ? பையன் பாயில் கிடந்து இடது கண்ணை இறுக்கமாக மூடி ஒற்றைக்கண்ணால் கடினமாக சிந்தித்தான்.

நாயின் நாக்கு போன்ற மென்மையுடன், காற்புள்ளிகளும் முற்றுப்புள்ளிகளும் நிறைந்து குழைந்து ஆடும் தோசையின் விக்கிரகம் பையனின் மனதில் உயிர்பெற்றது. ஒரு கன்வேயர் பெல்ட்டில் போவதுபோல் எண்ணற்ற தோசைகள் பையனின் மனதினூடே ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து சென்றன. கடைசியில் தோசைகள் தீர்ந்த்விட்டபோது பெல்ட் நின்றது. பெல்ட் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்கியபோது, தோசையை முக்கித் தின்பதற்கான சாதனங்கள் வரத்துவங்கின. பொட்டுக்கடலையும் வறமிளகாயும் கடுகும் தாளித்த, நல்ல நெட்டைத் தென்னையின் பெரிய தேங்காயை அரைத்துச் செய்த சட்னியும், சின்ன வெங்காயமும் மிளகாயும் உப்பும் சேர்த்து அரைத்து பப்படம் காய்ச்சிய எண்ணெயில் தாளித்து எடுத்த கெட்டிச்சட்னியும். வாயில் நீர் ஊறியது. பையனால் சிந்திக்கவே முடியாமல் போனது. வாயில் இருந்த நீரை ‘குடும்’ என்று உள்ளே இறக்கினான். பாதி இடத்தொண்டையில் பிரவேசித்தது. பலமாக இருமினான். இருமல் நின்றபின் தன்னிடமே கேட்டான்: ”ஒரு பேச்சுக்காக நீ போய் தோசை தின்ன முடிவு பண்ணிட்டேன்னு வச்சுக்க. அது கட்சியோட கட்டுப்பாட்டுக்கும் புரட்சியின் சட்டதிட்டங்களுக்கும் எதிரானதா ஆகிடாதா?” அந்த நிமிடத்தில் பையனின் வயிற்றில் தோசை வெறியின் வீணைக்கம்பி ஒரு கணம் மீட்டி அதிர்ந்தது. சபலத்தின் தூண்டுதலில் பையனின் மனம் பொருளியல் எதிர்ப்பு அடிப்படைவாத சித்தாந்தத்தில் அப்போது சுட்டெடுத்த தோசை கணக்காய் சுருண்டு வீழ்ந்தது.

பையன் பாயைச் சுருட்டி எழுந்தான். செயல்முறை தவறாகிவிட்டது என்று புரிந்தவுடன் மீண்டும் படுத்து, எழுந்தபின் பாயைச் சுருட்டினான். வீட்டின் பின் கதவைக் கடந்து, தண்ணீர் வருகிற பைப்பைப் பார்த்து முகம் கழுவியதாக சங்கற்பம் செய்துகொண்டான். புகலிடம் தந்த வீட்டாரிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லிக்கொள்ளாமல் பின்புற ரோடு வழியாக நடக்கத் துவங்கினான். மூன்று மைல் நடந்தான். வளைந்து நெளிந்த சாலைகளில் நடந்தான். யாராவது பின் தொடர்ந்தால் ஏமாற்றுவதற்கான தந்திரம் அது. யாரும் பின் தொடரவில்லை. அல்லது அவர்களுக்கு வழி தவறியிருக்கலாம். அன்றைய நாள் பாயை சுருட்டி எழுந்துகொண்டிருக்கும்போது ராமன்குட்டியின் சாயாக்கடையின் பின்புறத்தை அடைந்தான்.

பின்கதவின் பலகை ஒன்றை நீக்கி உள்ளே நுழைந்தான். ராமன்குட்டி சாயாவுக்கான தண்ணீரைக் காய்ச்சிக்கொண்டிருந்தான். இன்னொரு அடுப்பில் விறகு கூட்டியிருந்தது. தீ மூட்டப்படவில்லை. எட்டு நாழி அளவில் ஒரு மண்பாத்திரம் நிறைய தோசைக்கான மாவு அடுப்புக்கு அருகில் இருந்து சிரிக்கிறது.

பையனைப் பார்த்ததும் ராமன்குட்டி எழுந்தான்: “ரெவெல்யூஷனரி சோஷலிஸ்ட் வணக்கங்கள் தோழர்!” கொல்லும் புன்சிரிப்புடன் ராமன்குட்டி சொன்னான்.

மெல்ல உதட்டுக்கு நேராக விரலை உயர்த்தி பையன் சொன்னான்: ”மூணு நாளா தலைமறைவு வாழ்க்கை!”

”அது எனக்குத் தெரியல தோழர்!” ராமன்குட்டி மிக மெதுவாக சொன்னான்.

”தோசை சாப்பிடணும். நான் இங்கயே உக்காரட்டுமா?”

”உக்காருங்க தோழர்.” ராமன்குட்டி எழுந்து ஸ்டூலை பையனுக்குக் கொடுத்தான். விறகு கூட்டிய அடுப்பில் தீ மூட்டினான்.

”சட்னி தயாரா?” நாக்கை நக்கியபடி பையன் கேட்டான்.

”அது அப்பவே தயாராயிடுச்சு.” ராமன்குட்டி மூலையில் வைத்திருந்த பெரிய குண்டானை சுட்டிக்காட்டினான். “தாளிச்சும் ஆச்சு”

பையன் இரண்டு கைகளையும் பரபரவென்று தேய்த்துக்கொண்டான்.

தீ படர்ந்து எழும்பியபோது ராமன்குட்டி தோசைச்சட்டியை அடுப்பில் ஏற்றினான். சட்டி சூடானவுடன் எண்ணெய் தடவி ஒரு கரண்டி மாவை ஊற்றினான். ‘ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸே..’ என்று பஞ்சகல்யாணி ராகத்தில் மாவு சட்டியில் ஆலாபனை செய்து பரந்து விரிந்தது. பையன் சந்தோஷத்தின் சூசகமாக ஒரு ஒலியை வெளிப்படுத்தினான்.

எழுந்துபோய் சட்னி நிறைந்த குண்டானை எடுத்து வந்தான். இரண்டு ஸ்பூன் சட்னியைக் குடித்தான்.

”ஏன் தோழர் வெறும் சட்னியைக் குடிக்கறீங்க?” ராமன்குட்டி கேட்டான்.

“இவன்தான் அஸ்திவாரம்.” பையன் சொன்னான் : இவனுக்கு மேலதான் தோசை வீடு எழும்பப்போகுது”

அப்போது வெளியே கடைக்குள்ளிருந்து யாரோ ஒரு ஆள் அழைத்தான்: “டேய், ராமன்குட்டீ”

சத்தம் கேட்டு ராமன்குட்டி எழுந்து சென்றான். பையன் தோசையைத் திருப்பிப் போட்டான்.

வெளியே ராமன்குட்டி சொல்வது கேட்டது: “சாயா மட்டும்தான் இருக்கு. தோசை ஒரு மணி நேரம் ஆகும்”

அப்போது அந்த ஆள் சொன்னான்: ”என்னடே கூத்து இது? தோசையும் இல்ல, ஒரு மண்ணும் இல்ல. உன்னையெல்லாம் போட்டுத் தள்ளணும்டே”

கட்சியின் அனுதாபியாயிருப்பான் போல. இந்த அதிகாலை நேரத்தில் இவ்வளவு அழகாக வேறு யார் பேசுவார்கள்?

“கத்தி கொண்டாந்து தரட்டுமா?” ராமன்குட்டி கேட்கிறான்.

“போட்டுத் தள்ளறதுக்கா? முதல்ல சாயா குடு, அப்பறம் அதை யோசிக்கலாம்” இது அந்த ஆள்.

பையன் அவசரமாய் தோசையை வாரி எடுத்து எட்டாக சுருட்டி, சட்னியில் முக்கி ஒரு நேந்திர வறுவலைப் போல சப்தம் எழுப்பாமல் சாப்பிட்டான்.

ராமன்குட்டி சாயாவுக்கு தண்ணீர் எடுக்க வருவதற்குள் பையன் இரண்டாவது தோசைக்கு மாவு ஊற்றிவிட்டிருந்தான்.

”என்னடே அங்க சத்தம்?” கட்சி அனுதாபி வெளியிலிருந்து கேட்டான்.

“தோசைச்சட்டியில தண்ணி ஊத்தி பதம் பண்றேன்.” ராமன்குட்டி தொடர்ந்து சொன்னான்: “நாசமாப் போன சட்டி, சரியாவே வேகறதில்லை”

வெளியே இன்னும் அதிக ஆட்கள் வந்த அரவம் கேட்டது.

ராமன்குட்டி பையனின் முகத்தைப் பார்த்தான். பையன் ரகசியக் குரலில் சொன்னான்: “நீ போய்க்கோ. தோசைய நானே சுட்டு சாப்டுக்கறேன்.”

“சிரமமில்லையே தோழர்?”

“எனக்கென்ன சிரமம்?” மாவு நிறைத்த சட்டியை ஒரு பசுக்கன்றைப் போல் தடவிக்கொடுத்தபடி பையன் சொன்னான் : “நீ போய்க்கோ”

சாயாவுக்கு தண்ணீர் எடுத்து ராமன்குட்டி சென்றான்.

வெளியே சிரிப்பும் வசனமும் சாயா ஆத்தும் சப்தமும் உயர்ந்தது. அரைமணி நேரம் அப்படிச் சென்றது. ராமன்குட்டி சாயாவுக்கு நீர் மொண்டு சென்று வந்து சென்று கொண்டிருந்தான். பையன் தோசைகளை சுட்டுத் தின்று சுட்டுத் தின்று கொண்டிருந்தான். குண்டானில் இடுப்பளவு இருந்த சட்னி இப்போது முட்டி நனையும் அளவாகக் குறைந்துவிட்டிருந்தது. கவலைப்படவேண்டுமோ என்று சந்தேகம் கொண்டான் பையன்.

அப்போது ராமன்குட்டி உள்ளே நுழைந்தான். வெளிக் கடையைப் பார்த்தவாறு மெதுவாகச் சொன்னான்: “போலீஸ்காரங்க வந்திருக்காங்க. தோசை வேணும்னு சொல்றாங்க. இல்லென்னு சொல்ல முடியாது. அவங்க மோப்பம் புடிச்சிட்டாங்க”

“அதுக்கு?” பையன் பதினெட்டாவது தோசையை சுருட்டி வாயில் நுழைத்தபடி கேட்டான்.

”ரெண்டு தோசை சுட்டுக் கொடுத்துடலாம். கொஞ்ச நேரம் எழுந்திருங்க தோழர். சீக்கிரமா வேலைய முடிச்சிடறேன்.”

”நீ போய் அவனுக்கு சாயா குடு முதல்லெ. தோசைய நான் ரெடி பண்ணித் தரேன்”

ராமன்குட்டி போனான்.

எல்லா போலீஸ்காரர்களையும் சபித்தபடி பையன் தோசைக்கு மாவு ஊற்றினான். மோசமான தோசையாயிருக்கணும், என்று பிரார்த்தித்தான். சுட்டு எடுத்தபோது தான் செய்தததிலேயே முதல் தரமான தோசை! மொறுமொறுவென்று சிவந்து பருவப்பெண் போல் கிடக்கிறது. இவ்வளவு நல்ல தோசையை ஒரு போலீஸ்காரன் சாப்பிடுவதா? பையன் நடுங்கிப்போய்விட்டான்.

அதையும் பார்த்துடுவோம். பையன் தனக்குள் சொல்லியபடி, அந்த தோசையை சட்னியில் முக்கித் தின்றான்.

மீண்டும் மாவு ஊற்றினான். தயாரிப்பு முடிந்தபோது முதலாவதை விட கம்பீரமான தோசை. அதையும் விழுங்கினான்.

”கோழிக்கு ரெண்டு முலை முளைக்கற மாதிரியாடா உன்னோட தோசை?” போலீஸ்காரன் ராமன்குட்டியிடம் சொல்வது கேட்டது.

அவசரமாய் ராமன்குட்டி அடுப்படிக்கு வந்தான். பின்னாலேயே போலீஸ்காரனும் வந்துவிட்டான். ராமன்குட்டி முதலில் பயந்துவிட்டான். ஆனாலும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. “பையன் புதுசுங்க”. பையனின் காதைப் பிடித்து இழுத்து எழவைத்து ராமன்குட்டி சொன்னான்: “மலபார்காரனுங்க சார். இவ்ளோ நேரம் என்னடே பண்ணிட்டிருந்தே?”

”ஒண்ணும் பண்ணலீங்ணா” கடைசி வாய் தோசையை விழுங்கியபடி பையன் சொன்னான்: சட்டி புதுசா இருக்கறதால தோச சரியா வரலீங்ணா… பொடிப்பொடியா போகுதுங்ணா… மன்னிச்சிடுங்ணா”

“மலபார்காரன்னு சொல்லிட்டு திருவிதாங்கூர் பாஷை பேசுறியாடா திருட்டு ராஸ்கோல்!” போலீஸ்காரன் கண்ணை உருட்டி கேட்டான்.

“தள்ளி நில்லுடா!” ராமன்குட்டி பையனை அடுக்களையின் மூலைக்குத் தள்ளினான்.

”இன்னிக்கொரு நாள் பாரு,” போலீஸ்காரன் ராமன்குட்டியைப் பார்த்து தொடர்ந்தான்: “சரியா வரலன்னா இந்தப் பொறுக்கிய ஸ்டேஷனுக்கு அனுப்பிடு”

”அதுதான் பண்ணணும்னு நெனக்கறேன்” ராமன்குட்டி சொன்னான்.

“ஐயோ வேண்டாங்ணா, நான் இனி சரியா நெசமா வட்டமா தோசை சுடுறங்ணா… திருவிதாங்கூர் பாஷை இனி பேசமாட்டங்ணா… நெனச்சுகூடப் பாக்க மாட்டங்ணா… ஸ்டேஷனுக்கு அனுப்பிடாதீங்ணா! வைக்கத்தப்பன் சத்தியமா சொல்றங்ணா”

”சார் போய் பெஞ்சுல உக்காருங்க சார். நான் தோசையோட இப்ப வரேன்.” ராமன்குட்டி சொன்னான்.

போலீஸ்காரன் போனபிறகு ராமன்குட்டி பையனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான். பையனின் பார்வை முழுக்க தோசையின் மேலிருந்தது. இதை பார்த்த ராமன்குட்டி சுட்ட தோசையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே ஓடினான்.

பையன் மீண்டும் தோசை சுடத் துவங்கினான். சட்னி தீரப்போவதுதான் அவனுக்கு வருத்தமாயிருந்தது. தோசை மாவு இஷ்டத்துக்கு இருக்கிறது.

இரண்டாவது சுற்றில் ஐந்தாவது தோசை சுட்டுக்கொண்டிருந்தபோது ராமன்குட்டி வந்தான்.

”நடிப்பு அட்டகாசமா இருந்தது தோழர்!”

“நீயும் மோசமில்ல”

”காதைத் திருகினதுக்கு மன்னிச்சிடுங்க தோழர்”

“அது பரவாயில்லை விடு. புரட்சி வரும்போது உன்னை நாங்க ஒண்ணும் பண்ண மாட்டோம்”

”அது போதும் தோழர்”

பையன் ஆறாவது தோசையை சுட்டு எடுத்தான். ராமன்குட்டி சந்தேகத்தோடு கேட்டான் : “போலீஸ்காரனுக்கு உங்களைத் தெரிஞ்சிருக்குமா, தோழர்?”

“அதெல்லாம் இல்லை. ஏவாள் காலத்திலிருந்து நான் அவனைப் பார்த்ததே கிடையாது”

“இருந்தாலும், இப்போதைக்கு திரும்பி அண்டர்கிரவுண்டுக்குப் போயிடறதுதான் நல்லது. தோசையை நாளைக்கும் சாப்பிடலாமே தோழர்!”

”இன்னும் ரெண்டு தோசை சாப்பிட்ட உடனே நான் காணாமப் போயிடுவேன். அப்பறம் ரெண்டு நாளைக்கு தோசை வேண்டாம்”

அப்போது வெளியிலிருந்து யாரோ அழைத்தார்கள். ராமன்குட்டி போனான். கடமையுணர்வின் நெருக்கடியில் பையன் காலதேசங்கள் மறந்தான்.

சரியாக முப்பத்து மூன்று நிமிடங்களுக்குப் பிறகு பையன் மீண்டும் மீண்டும் அனாயாசமாக தோசைகளை சுடுவதும் தின்பதுமாக கடமையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கும்போது பின் கதவைத் தள்ளி போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரின் குழாம் பிரவேசித்தது.

”ரெவல்யூஷனரி சோஷலிஸ்ட் வணக்கங்கள்!” இன்ஸ்பெக்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்: “புரட்சி மெதுவா வரட்டும். நாம இப்போதைக்கு போலாமா?”

பையன் குண்டானை சுட்டிக்காட்டி சொன்னான்:

“இன்னும் ரெண்டு தோசைக்கான மாவு இருக்கு”

இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு நிமிடம் யோசித்தார். பிறகு சொன்னார்: “சரி. சீக்கிரமா முடி. ஸ்டேட்ல ஜனநாயக மந்திரிசபை இல்லாத காலகட்டத்தில் அரெஸ்ட்டுக்கு முன்னாடியே பட்டினி போட்டுட்டாங்கன்னு யாராவது புகார் கொடுத்துடப் போறாங்க.”

***

 

நாட்டார் கலைகள் 5 – தமிழ்க்கவி

images (2)

 

 

“பாலன் பஞ்சம் பத்து வருசம்” என்பது பழமொழி ஒரு குடும்பத்தில் பையன் பிறந்துவிட்டால் அவனுக்கு பத்துவயது வரும்வரைதான் பெற்றோரில் தங்கியிருப்பான் அதற்கப்பால் அவனும் தந்தையோடு மாடு சாய்த்துக்கொண்டு தொழிலுக்குப் புறப்பட்டுவிடுவான்.ஆறு ஏழு வயது வந்தாலே காட்டு வேலைக்கு கஞ்சி கொண்டு போக அவனால் முடியும்.

முற்காலத்தே கலியாணமாகி ஊர்விட்டுப்போனவரை பல நாள் கழித்து சந்தையில் பார்த்தாலோ வேறெங்காகிலும் பார்த்தாலோ பெரியவா்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி.“என்னப்பா சௌக்கியமா பிள்ள குட்டிங்க சுகமா? ம்…. எத்தின பிள்ளையள் ?”

பதில், “ நாலு பையன் ரெண்டு பெண்ணுங்க”

“ஆ….அப்பறம் என்ன? அவன் பிழைச்சுக்குவான் ” என்பார்கள்.

காட்டு வேலைக்கும் வீட்டு வேலைக்கும் ஆட்கள்தான் வேண்டும். குடும்பம் பெருகப் பெருக அவனுக்கு வசதிதான் விவ சாயிக்கு உணவுப்பாடு் பஞ்சமில்லை. எல்லோரும் பாடுபட்டு உழைப்பார்கள்.

இப்போது பாலன்பஞ்சம் இருப்த்தெட்டு வருடம் கூடப் போய்விடுகிறது. பிள்ளைகள் கல்வி கற்க பெற்றவர்கள் உழைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். பத்துப்பிள்ளைகளைப் பெற்று அசங்காமல் வளர்த்த எம் மூதாதையர்கள், ஒன்றிரண்டு பிள்ளைகளை வைத்துக்கொண்டு தடுமாறும் தமது இளைய சந்ததியைப் பார்த்து வியந்து போகிறார்கள் .

கதை சொல்லிச்சொல்லியே வேலை வாங்குவதில் எமது பாட்டியும் சரி அப்பாவும் சரி விண்ணர்கள்.

தகப்பனாரை அப்பு , ஐயா, என அழைப்போம் ஆனால் நாட்டார் கதைகளில் அப்பு தான் வரும்.

ஒரு சில நாட்களுக்கு முன் மக்கள் தொலைக்காட்சியில் நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களை ஒருவா் பேட்டி கண்டார். அதில் ஒரு கேள்வி

“ நாட்டார் பாடல்களில் எல்லாம் அதிகமாக ஒரேமாதிரியான மெட்டுக்களே வருதே….எப்பிடிங்க?“

?நம்ப என்ன பண்ணமுடியுங்க பரம்பரை பரம்பரையாவாற வழக்கமுங்க ” என்றார் .

சிறுவர் பாடல்களுக்கு அடுத்தபடியாக நாம் தொழிற் பாடல்களைப் பார்க்கப்போகிறோம். கிராமத்து தொழில்களில் மட்டுமல்ல எந்தத் தொழில் செய்கிறார்களோ…அந்தத் தொழிலின் அசைவுக்கு ஏற்ற சந்தமே பாடலுக்கு வாய்த்திருக்கும். குத்துப்பாட்டுக்கு நெல்அறுவடை செய்யமுடியுமா? துடுப்பு வலித்து படகோட்ட முடியுமா?இயலாதில்லையா?

பாலர் பாடும் பாடல்களில் பாடசாலைக்குப்போகும் போது தாயார் பாடும் ஒரு பாடல்,

“ குடைபிடித்து செருப்புமிட்டு புத்தகமும் கொண்டு

குடுகுடென நடந்து வரும் குழந்தைகளே கேளும்

மழைகாலம் வழி வழுக்கும் மிகக் கவனம் மக்காள்

வழியருகே வெள்ளமுண்டு விலகி வர வேண்டும்

வெள்ளத்தில் கல்லெறிந்து விளையாட வேண்டாம்.

வீண்சண்டையால் வழுக்கி விழுந்தெழும்ப நேரும்்

கண்மணிகாள் நீர்ச்சிரங்கு காலில் வரும் கவனம்

கண்ணுறக்கமில்லாமல் கதறியழ நேரும்.” பாடசாலை செல்லும் பிள்ளைகள் தாயை நோக்கிப்பாடும் ஒரு பாடல்இது, இதன்சந்தம் பிள்ளைகளின் துள்ளுநடையை ஒத்திருக்கும்.

காலைத்துாக்கி கண்ணிலொற்றி கட்டிக்கொஞ்சும் அம்மா

பாலைக்காய்ச்சி சீனி போட்டு பருகத்தந்த அம்மா

புழுதி துடைத்து நீருமாட்டி பூவும் சூட்டும் அம்மா

அழுதிடாமல் பள்ளிக்கூடம் அடையச்செய்யும் அம்மா

பள்ளிக்கூடம் விட்டநேரம் பாதிவழிக்கு வந்து

துள்ளிக்குதிக்கும் என்னைத்துாக்கித் தோளில் போடும் அம்மா.

இந்தப்பாடலின் சந்தமும் துளிளித்துள்ளி நடக்கும் குழந்தையின் நடையை ஒத்திருக்கும். அவ்வளவுதான் .

“அம்மா மெத்தப் பசிக்கிறதே அப்பம் ரெண்டு இப்போ தா”

தந்தால் உடனே பசிதீரும் தாகம் தீர மோரும் தா….

தலையை வாரிக் கட்டிவிடு தளர்வாய்ப் பொட்டும் இட்டு விடு

பட்டுச்சட்டை போட்டுவிடு பாலும் சோறும் ஊட்டிவிடு

பாலர் போறார் பள்ளிக்கு பட்சமாக விடம்மா….

இதேவகையில் பெரியவர்கள் பாடும் பாடல்கள் தொழில் செய்யும் போது களைப்பைப் போக்கப்பாடுவது அது தொழிலின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் கூடாது. எனவே பாடலின் சந்தமும் தொழிலுக்கேற்ப வேக மெடுக்க வேண்டும்்

வயலை உழவு செய்ய மாடுகளை கொண்டு போய் கலப்பையில் பூட்டி,

தந்ததான தானானே…

.பாரக்கலப்பையடா….செல்லனுக்கு

பாரம் மெத்த தோணுதடா…

எட்டி நட கண்டே…ஏர்பாயும் தேசமெல்லாம

பார்த்து நட கண்டே…பார் பாத்து சால்வழியே….

என்று ரொம்பமெதுவாக மாடுகளின் நடைக்கேற்ப நகரும் பாடல் .

ஏற்றப்பாடலுக்கு எதிர் பாட்டுக் கிடை்யாது என்பார்கள் இப்படி ஒரு ஏற்றம் இறைத்தவனுடைய பாடலில் கம்பனே தன் மமதை இழந்ததாக ஒரு செய்தி இருக்கிறது. ஏற்றம் இறைப்பவன் சாலிலே நீர் கோலி வெளியே இழுக்கும் போது வேகமாக மாடுகளைச் சாய்த்து ஓட்டமும் நடையுமாகக் கலைப்பான் கொஞ்சம் வேகம் குறைந்தாலும் சாலின் நீர்ப்பாரம் மாடுகளையும் உழவனையும் சேர்த்து கிணற்றுள் தள்ளிவிடும். ஆனால் வேகமாக சென்று நீரைச்சரித்தபின் கீழ் தும்பிக் கயிற்றை மெல்ல இழுத்து கையில் சுருட்டியவாறே“ ங்ஙாஆ…..” என தன பாடலைத் தொடங்குவான்.பெரும்பாலும் அவன் இழுக்கும் சால்களின் எண்ணிக்கையை பாடலோடு சேர்த்துக்கொள்வான். ஒவ்வொரு வயலும் எத்தனை சாலில் நிறையும் என்பதும் அவனுக்கு மனப்பாடமாக இருக்கும்.

வழக்கம் போல அவரவர் சாமிக்கே முதல் வரி அர்ப்பணம்்“

“ங்ஙாஆ….. மயிலேறிவா சாமீ…..ஒம்பதோடா சாலுா……” .அவ்வளவுதான் கிணற்
றுள்நீா் முட்டிவிடும்.அடுத்தசால் கோலிவிடும் . த்தா….கை…ச்த்தா…என மாடுகளை உரப்பி விரட்டிச் சென்று நீரைச் சரிப்பான். மீண்டும் தும்பிக் கயிற்றை இழுத்துச் சுற்றியவாறே மறுபடி ஆரம்பிப்பான்.

ங்ஙா….மயிலேறி வா….சாமீ…..பத்தாவதோ சாலுா…..” நீங்களே சொல்லுங்கஇந்தப் பாட்டுக்கு எதிர்ப்பாட்டு எப்படிப் பாடுவது. இதே போலதான் கமபன் மாட்டினானாம். கதை தெரியாதவர்களுக்காக

அதை சுருக்கமாக சொல்கிறேன். கம்பன் சோழனோடு கோபித்துக்கொண்டு நாட்டை விட்டு வெளியேறினான் . பசி வருத்த ஒரு தோட்டக்கரையில் நிழலில் ஓதுங்கினான். அங்கு ஏற்றம் இறைத்துக் கொண்டிருந்தவன் பாடினான்

ஒரு தடவை நீர் கோலியாயிற்று “மூங்கில் இலைமேலே…… .. அடுத்த தடவை …துாங்கும் பனீ…நீரேஏ…… அவ்வளவுதான் திருப்பிப் திருப்பிப் பாட அன்றைய இறைப்பு முடிந்துவிட்டது .கம்பன் யோசித்தான் மூங்கில் இலைமேலே துாங்கும் பனி நீரே இது எப்படி அடுத்த அடியைக் கட்டுவான் இந்த படிப்பறிவில்லாத உழவன் என தனக்குள்

“ ச்சமூங்கில் இலைக்கும் விவசாயத்துக்கும் என்ன தொடர்பு….“மறுநாளும் கம்பன் அங்கே வந்து காத்திருந்தான்.

உழவன் பாடலைத் தொடர்ந்தான் “மூங்கிலிலைமேலே துாங்கும் பனிநீரே…. துாங்கும் பனி நீரை ….வாங்கும் கதிரோனே….” ம்….கதிரவனானசூரிய தேவனுக்கு அா்ப்பணித்தான் முதல் வரியை.

”வானம் கறுக்க வேணும் மழை வயல்காடெல்லாம் பெய்யவேணும் ”

“மண்வெட்டியத்தோளில வச்சு மடை திறக்கப்போற மச்சான்

மடையத்திறந்துவிடு மங்கையர்கள் நாத்துநட“

தானே னன்னன்னன்னானா னானேனன்னன்ன னானா.இந்தப்பாடல்களிலெல்லாம் விரவி நிற்கும் சந்தம் தொழிலின் அசைவுக்கேற்றவை. மண்வெட்டி வீசி வேலை செய்யவும். நாற்று நடவும் தோதானவை.

அருவிவெட்டுதல் என இலங்கையில் பேசப்படும் தொழில் தென்னிந்தியாவில் அறுவடை என்று குறிப்பிடப்படுகிறது . அருவி வெட்டுக்களம் வன்னி மட்டக்களப்பு பிர தேசங்களில் ஒரு திருவிழாக்காலம் போல திகழும் .

பரத்தை வெட்டு என ஒரு முறையுண்டு ஒரு குளத்தின்கீழுள்ள அனைத்து பங்காளர்களும்கூடி ஒருவருடைய வயலில் இறங்கி அறுவடை செய்வா். ஒருபுறம் உடுக்கையடித்து அருவி வெட்டுப்பாடல்களைப் பாட ஒரு குழு நிற்கும்.வயலில் இறங்கியோர் வரிசை தப்பாமல்அரிவாளைவீசி வெட்டுவார்கள் வீச்சுக்கேற்ப பாடலின் சந்தம் இருக்கும் . பாடலைப் பாடம் பண்ணாதவர்கள் அதே மெட்டை தருப்போடுவார்கள்.

“முடியோடு தேங்காயைக் கையில் எடுத்தோம்

மூத்ததோர் கணபதியைத் தோத்திரம் செய்தோம்.” என தொடங்கினால் பாடலும் கைகளும் சேர அசையும். பள்ளுப்பாடல்களும் சிந்துவகையும் துாள்பறக்கும் . பள்ளர்கள் பாடுவதால் பள்ளு என்றானதா ? பள்ளர்களை ப்பாடுவதால் பள்ளு என்றானதா? பள்ளன் எனப்படுபவன்யார் அவனே இந்த அகிலத்துக்கெல்லாம் உணவூட்டும் பெரியவன்அவர்கள் ஏன் அடிமையானார்கள். யோசிப்போம்

••••

 

வாரிசு   ( சிறுகதை ) -சத்தியப்பிரியன்

download (2)

 

தலைவரின் மூத்த மகனுக்கு அன்று பிறந்த நாள். தலைவர் அன்றுதான் ஐம்பது வயது கடந்த மகனை தனது அடுத்த வாரிசாக அறிவிக்க உள்ளார்.

சின்னையன் காலையிலிருந்தே பரபரப்பாக காணப் பட்டார். சின்னயன்தான் தலைவருக்கு எல்லாமும். பேசி தீர்க்கும் கலாச்காரத்தை மாற்றி தீர்த்துப் பேசும் கலாச்சாரத்தைத் தலைவர் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து சின்னையந்தான் அவருடைய இடது கை வலது கை. பெரிய கூலிப் படை ஒன்றை உருவாக்கி தன் பிடியில் வைத்திருக்கிறார். அவர் மேல் இது வரையில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட வழக்குகள். தலைவரின் எதிரிகளை அவர்கள் வாக்கிங் செல்லும் நேரத்தில் போட்டு தள்ளுவதால் அவருக்கு வாக்கிங் சின்னையன் என்று ஒருஅடை மொழிப் பெயரும் உண்டு.

“ இளம் தலைவர் பொறந்த நாளும் அதுவுமா இங்கயே இருக்கீங்களே தலைவர் வீட்டுக்கு போகலியா?” என்றாள் அவர் மனைவி சம்பூரணம். அதில் ஒரு நக்கல் எட்டிப் பார்த்தது.

“ குத்திப் பேசற வேலை செஞ்ச சொருகிடுவேன் “ என்றார் சின்னையன்.

“  என் வாயை அடை. பேருதான் பெரிய பேரு. உன்னைக் கடைசி வரையிலும் அடியாளாவே வச்சுப்புடாரேய்யா. ஒரு பதவி உண்டா? நாய்க்குப் பொற  போடுறா மாதிரி ஊருக்கு வெளியில ரெண்டு கிரௌண்ட் நிலம், இதான் அவருக்கு நீ உழச்சதுக்கு கூலி. எத்தினி வாட்டி தலைவருக்குன்னு ஜெயிலுக்கு போயிட்டு வந்திருப்ப. வீட்டை பாரு. காரை பேந்து மழை பெஞ்ச ஒழுகிகிட்டு…” சம்பூர்ணம் கூவத் தொடங்கினாள்.

“ உன் மகனைக் கிளம்பி ரெடியா இருக்க சொன்னேன் அந்த பய நைட்டு பூரா ஊரை சுத்திட்டு  எப்ப வந்து படுத்தானோ தெரியலை. அவனையும் கூட்டிப் போகலாம்னு இருக்கேன். அவனை எழுப்பிக் கூட்டிட்டு வா” என்றார் சின்னையன்.

“ உன் புள்ளதானே எங்க ராக்கொத்து அடிச்சிட்டு வந்திருக்கானோ? “

சின்னையனின் மூத்த மகன் குமரேசன் என்ற குமாரு கண்களை கசக்கியபடி அப்பா முன்னால் வந்து நின்றான்.

“ எங்கடா போயிருந்த? “ என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் கூடத்தின் மூலையில் சாத்தி வைத்திருந்த அரிவாளை எடுத்துக் கொண்டு போய் குழாயடியில் கழுவினான். ரத்தக் கரையுடன் நீர் சென்றது.

“ என்னடா இது? “ என்றார் சின்னையன்.

“ இளைய தலைவருக்கு ஒரு பில்டிங் காண்ட்ராக்டர் தொந்தரவு கொடுத்துக் கிட்டே இருந்தான். கிச்சிப்பாளயம் ஏரியாவில நேத்து நைட்டு போட்டு தள்ளிட்டோம் “ என்றான் மகன்.

“ போலீஸ்ல மாட்டிக்காம பாத்துக்கடா” என்றார் தந்தை.

இருவரும் ஒரு புல்லட் வண்டியில் தலைவர் வீடு நோக்கி பயணமானார்கள்.

தலைவர் வீடு திருவிழா கோலம் பூண்டிருந்தது. ஊரின் முக்கிய பிரமுகர்களின் கார்கள் வீதி முழுவதையும் அடைத்தபடி நின்றிருந்தன. தொலைக்காட்சி நிருபர்கள் மொய்த்துக் கொண்டு நின்றனர். தெரிந்த முகங்களுக்கெல்லாம் சல்யூட் அடித்தபடி கூட்டத்தை விலக்கியபடி சின்னையன் மகனுடன் உள்ளே சென்றார்.

இளைய தலைவர் சிம்மாசனம் போன்ற அழகிய நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். தலையில் மலர் கிரீடம்; கழுத்தில் இரண்டு மூன்று ரூபாய் நோட்டு மாலைகள்.கைகளில் பூங்கொத்து. அருகில் தலைவரும் சரிசமாக அமர்ந்திருந்தார்.

“ வாரிசு அறிவிச்சுட்டாங்களா?’ என்று சின்னையன் கட்சிக் கார ஒருவரிடம் விசாரித்தார்.

“ இனிமேத்தான்”

அதற்குள் தலைவரின் பார்வை சின்னையன் மேலும் இளைய தலைவரின் பார்வை குமாரு மேலும் விழுந்தது. பார்வைகளால் அழைக்கப்பட்டனர்.

சின்னையன் கையை வாயில் வைத்து குனிந்த பாவனையில் தலைவரின் அருகில் பவ்யமாக நின்றார்.

“ டிவில ஸ்க்ரோலிங் ஓடுதே நிஜமா? “ என்றார்.

“ ஆமாம்”என்றார் சின்னய்யன்.

“ மாட்டிக்காம செய்யச் சொல்லு”என்றார் தலைவர்.

சொல்லிவிட்டு சின்னய்யனைப் பார்த்தார்.

உனக்கு என்ன வயசு இருக்கும்?

“ அறுபத்தி ஒண்ணுங்கய்யா”

“இனிமே கட்சி தலைமைப் பொறுப்பை என் மகன்கிட்ட விட்டுடலாம்னு இருக்கேன். உனக்கும் வயசாவுது.. உனக்கும் இனிமே இளைய தலைவரை நிழலா தொடர முடியும் வெட்டு குத்துன்னு ரகளை பண்ணி அவனை பாதுகாக்க முடியும்னு தோணலை. ஒண்ணு செய்யி உன் மகனும் உன்ன மாதிரியே சிங்கமா வந்துட்டான். இனிமே உன் வேலையை உன் மகன் கிட்ட கொடுத்துடு.” என்று சின்னயனைப் பார்த்து தலைவர்” என்ன சம்மதம்தானே?” என்றார்.

ஜென்மசாபல்யம் அடைந்த சின்னையன் “ சரிங்கய்யா” என்றார்.

சின்னையனின் வாரிசு தலைவரின் வாரிசுடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

*****************************

 

 

 

அந்த ஒருவனைத்தேடி / ராஜாஜி ( கனடா )

images (1)

 

 

 

 

 

“தாரிணீ…! பின்னேரம் வழியிலை மினைக்கெடாமல் நேரத்தோடை வீட்டுக்கு வந்திடவேணும்! தாரிணியின் அம்மா பத்மினி குசினிக்குள்ளிருந்து மாடியை நோக்கிக் குரல் கொடுத்தாள்.

 

“ஏனம்மா, இண்டைக்கு என்ன விஷேசம்?” தாரிணி கீழே இறங்கிவரவில்லை. மாடிதான் பதில் சொல்லியது.

 

“அவையள் வருகினம்!”

 

“ஆராம்?” கேட்டுக்கொண்டே தாரிணி மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தாள். திரும்பிப்பார்த்த பத்மினி மகளின் அழகிலும் நடையிலும் மனதைப் பறிகொடுத்தவள்போல் சிறிது நேரம் மௌனமாய் நின்றாள். கூடவே நீண்டதோர் பெருமூச்சும் அவளிடமிருந்து எழுந்தது. இந்த அற்புதமான அழகுப் பொம்மைக்கு, படித்துப் பட்டம் பெற்றுத் திறம் உத்தியோகத்திலை இருக்கிற பெண்ணுக்கு மாப்பிளையள் ஓடிவரவேண்டாமோ? தன் மனதுக்குள் இக்கேள்வியை அன்றைக்கு மட்டும் ஆயிரத்தோராம் முறையாகக் கேட்டுக்கொண்டாள்.

 

“போன கிழமையிலிருந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறன், மறந்துபோனியோ?”

 

“ஓ, ஆரோ பிரிட்டிஷ் காலம்பியா ஆட்கள் வருகினம் எண்டு சொன்னனிங்கள், அம்மா.”

 

“ஓமோம், அவையள்தான்.”

 

“விளங்குது, பாப்பம்!”

 

“என்ன பாப்பம்?

 

“பாப்பம் எண்டால் பாப்பம்தான். என்னம்மா, இது இண்டைக்கு நேற்று நடக்கிற காரியமோ? பத்து வருசமா சாதகம் கேக்கிற ஆக்களும் பெம்பிளை பாக்கவாற ஆக்களும் வாசல் கதவடியிலை லயினிலை நிக்கினம். என்ர களியாணப் பேச்சைத் துவங்கின நாளிலையிருந்து வேறையென்னத்தை நாங்கள் கண்டனாங்கள்? வாறவையளுக்குப் பழங்களும் பலகாரமும் வாங்க அப்பாவைக் கடையளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டு இருப்பியள். குடுத்ததைச் சாப்பிட்டுக் கோப்பியையும் குடிச்ச கையோடை அவையள் என்னை மேலையும் கீழையும் பாப்பினம். இங்கிலீசும் தமிழும் கலந்து என்னை இண்டர்வியூ பண்ணுவினம். பிறகு. போய்க் கூப்பிடுறம் எண்டு சொல்லிப்போட்டுக் காரைக் கிளப்புவினம். ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு ஒரு நிமிசம் ரெலிபோன் பண்ணுவினம். பெம்பிளைக்குப் படிப்புக் கூடிப்போச்சு எண்டு புறணி விடுவினம், பெடியனுக்கு இன்னும் நிரந்தரமான வேலை கிடைக்கயில்லை எண்டுவினம். ஓலை அவ்வளவு பொருந்தமா வரயில்லை எண்டு கதை விடுவினம். நானும்தான் இந்த நாடகத்தைப் பார்த்துக் களைச்சுப்போனன். உங்களுக்குத்தான் இன்னும் அலுப்புத் தட்டயில்லை.”.தாரிணி அன்று அணிந்த உடைக்குப் பொருத்தமான ஷூவைக் க்ளோசெட்டிலிருந்து தெரிந்தெடுத்தபடி தாய்க்கு மூச்சுவிடாமல் பதில் சொன்னாள்.

 

“அப்பா இவ்வளவு நேரமும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இவையள் எங்கடை ஊர் ஆக்களாம். முப்பது நாப்பது வருசத்துக்கு முந்தியே கனடாவுக்கு வந்திட்டினமாம். வந்த காலத்திலையிருந்தே வேன்கூவரில்தான் இருக்கினமாம். டொராண்டொ சனங்களைப்போலை முட்டையிலை மயிர் புடுங்கிற ஆக்கள் இல்லையெண்டு அறிஞ்சவராம். அப்பா சொல்லுறதைப் பாத்தால் அவருக்கு நல்ல விருப்பம்போலை கிடக்கு”

 

“அப்பா விரும்பினால் போதுமோ?”

 

“அப்பா பிழை விடமாட்டார், தாரிணி.”

 

“நீங்கள் இரண்டுபேரும் விட்ட பிழையாலைதான் நான் இன்னும் களியாணம் கட்டாமல் இருக்கிறன்.”

 

“ஏன், நாங்கள் என்ன பிழை விட்டனாங்கள்?”

 

“ஆரோ ஒரு விசரன் எப்பவோ எழுதின சாதகக் குறிப்பைக் கையிலை தூக்கிக்கொண்டு ஊரெல்லாம் அலையிறியள்.”

 

“சாதகம் இல்லாமல் என்னெண்டு பொருத்தம் பாக்கிறது? இதென்ன இண்டைக்குப் புதுக்கதை கதைக்கிறை!”

 

“சரி, பாப்பமெண்டு சொல்லிப்போட்டனெல்லோ, என்னை விடம்மா. நான் போறன்.” செருப்புக் குவியலிலிருந்து தெரிந்தெடுத்த செருப்புகளைக் காலில் மாட்டுவதற்கு வசதியாக வாசலின் உட்புறமாகவிருந்த கதிரையில் உட்கார்ந்துகொண்டாள் தாரிணி.

 

கீழே தன் மனைவிக்கும் மகளுக்குமிடையே நடந்த உரையாடலை மாடியில் தன் அறையில் நின்றபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாதன் அவர்கள் பேசும் தொனியிலிருந்தே அவர்களின் அப்போதைய மனநிலையை அளக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார். அவர் வேலைக்கு வெளிக்கிட்டுக்கொண்டு கிளம்ப இன்னும் அரை மணி நேரத்துக்குமேல் இருந்தது. இப்போது கீழே இறங்கிப்போனால் இந்த இருவரில் குறைந்தது ஒருவரின் வாயிலாவது அகப்பட்டு அரைபடவேண்டிவரும் என்ற அனுபவ ஞானம் அவரைப் பையப் பைய வெளிக்கிட வைத்தது.

 

நாதன்-பத்மினிக்குப் பிறந்த மூன்று பிள்ளைகளில் மூத்தவன் சீலன் மேற்படிப்பு முடிந்து தன்னோடு படித்தவளைக் கண்ட கணத்திலேயே விரும்ப ஆரம்பித்து அவளையே திருமணம் செய்து வாட்டர்லூ சாப்வேர் கம்பெனியில் சுளையாகச் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு சுகமாக இருக்கிறான். அதோடு தன் குடும்பத்திலிருந்தும் கழன்றுகொண்டான். எப்போதாவது கிறிஸ்மஸ், புதுவருடம் என்று அபூர்வமாக வீட்டுக்கு வந்தால் கண்டுகொள்ளவேண்டியதுதான். மற்றும்படி அவன் தானும் தன்பாடு. இந்த விஷயத்திலாவது தனது மகன் வட அமெரிக்க வெள்ளைக் கலாச்சாரத்தை அனுசரித்து நடக்கிறானேயென நாதன் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வார். அடுத்தவள்தான் தாரிணி என்னும் பவதாரிணி. அம்மா அடிக்கடி புகழ்வதுபோல் ஐந்தரை அடி உயரத்தில் தேவதையென அலுங்காமல் நலுங்காமல் நடமாடும் அழகுப்பொம்மை. குழந்தையாயிருக்கும்போது கனடாவுக்கு வந்ததிலிருந்து ஆங்கிலத்திலத்தையும் பிரெஞ்சையும் கரைத்துக் குடித்துப் பள்ளிக்கூடத்திலும் வெளியிலும் எல்லாரையும் மூக்கில் விரலை வைக்கச் செய்பவள். பெரும்பாலான தமிழ்ப் பிள்ளைகளைப்போல் தமிழை மறந்தவளில்லை. பாப் இசையிலுள்ள ஈடுபாடுபோலவே தமிழிசையிலும் பற்றுக்கொண்டவள். பிஸ்னெஸ் மானேஜ்மெண்ட் படிப்பில் மாஸ்டர் செய்து இப்போது எம்.பீ.ஏ செய்ய ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்.

 

“இதென்ன, வெள்ளைக்காரனின் வாயில் வராத பெயரை எனக்கு வைச்சிருக்கிறியள்” என்று சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் தாரிணி பெற்றாரைக் குறைசொல்ல மறப்பதில்லை. அப்படியான வேளைகளில் இதற்கும் தனக்கும் எவ்வித சம்பந்தமில்லையென்பதுபோல் நாதன் வேறு அலுவல்களில் மூழ்கியிருப்பார். “இவர் எப்பவுமே தப்பல் சாமிதான்” என்று பத்மினி தன் கணவனைப் பெருமையுடன் சிறிது ஆற்றாமையையும் கோபத்தையும் கலந்து சொல்லுவாள். தாரிணிக்கு அடுத்துப் பிறந்த வால்தான் படிப்பில் அக்கறையில்லாமல் மியூசிக், ட்ரம் என்று நேரம் காலமில்லாமல் வீட்டைத் தலைகீழாய்ப் புரட்டிக்கொண்டிருக்கும் “ச்சில்” எனத் தன்னை அழைக்கும் செந்தில்.

 

இதேவேளை மாடி அதிரும்படியாக இறங்கி வந்துகொண்டிருந்த செந்தில் வந்த வேகத்தில் குசினிக்குள் நுழைந்து, “யாரோ விசிட்டர்ஸ் வர்றாங்களெண்டு சொன்னமாதிரிக்கிடந்தது, அம்மா, என்ன ஸ்பெஷல் அய்ட்டம் செய்யப்போறீங்கள்?” என்று கேட்டான்.

 

“உனக்கு எப்பவும் சாப்பாட்டு யோசினைதான்.” செருப்புகளைப் போட்டுக்கொண்டிருந்த தாரிணி செந்திலை வம்புக்கு இழுத்தாள். ஆனால் அவனுக்கு இப்போது தாரணிக்குப் பதில் சொல்வதிலும் பார்க்க அன்றைய ஸ்பெஷல் என்னவென்று அறிவதில்தான் கூடிய ஆர்வமிருந்தது. தாயின் முகத்தைத் தன் கையால் திருப்பி, “ஏனம்மா, இன்னும் டிசைட் பண்ணல்லையோ?” என்று கேட்டான். தாய்க்குத் தெரியும் இவன் இப்போதைக்கு இடத்தைவிட்டு அகலமாட்டான் ஏதேனும் சொல்லித் தப்பிக்கவேண்டுமென்று. “அப்பா வேலையாலை வரக்கை தமிழ்க் கடையிலை இருக்கிறதை வாங்கிக்கொண்டு வருவார். நானும் ஏதேனும் செய்யலாமெண்டிருக்கிறன்.” என்றாள்.

 

“ஏனம்மா, யார் வருகினமெண்டு சொல்லமாட்டியோ?”

 

“அது…. மாப்பிளை வீட்டுக்காரர் தாரிணியைப் பெம்பிளை பாக்க வருகினம்.”

 

“ஓ! அறேன்ஜ் மாரிஜ்ஜா?” கேலியும் கிண்டலும் அவன் சொற்களில் தொற்றி நின்றன.

 

“அறேன்ஜ் மாரிஜ் எண்டு நாங்கள் சொல்லுறதில்லை. எங்கடை யாப்பாணத்து முறைப்படி செய்யிறது இப்பிடித்தான்.”

 

“நீங்களும் அப்பாவும் தேர்டி இயேர்ஸுக்கு முந்தி உங்கட வில்லேஜில அறேன்ஞ் மாரிஜ் செய்தமாதிரி இப்ப கனடாவிலையும் செய்யப்பாக்கிறியள். அதுதான் சிறீ லான்கா டமில்ஸ் பத்தி வெள்ளைக்காரங்களும் கறுப்பங்களும் ஜோக் அடிக்கிறாங்கள்.”

 

“அவங்கள் செய்யிறது மட்டும் களியாணமோ? இண்டைக்குச் செய்துபோட்டு நாளைக்கு டிவோர்ஸ் பண்ணுறது!”

 

“டிவோர்ஸுக்கு அடுத்த நாள் அவங்கள் எப்படியும் இன்னொரு ஆளைக் கட்டிப்போடுவாங்கள். எங்கட டமில்ஸ் ஆக்களுக்கு இதெல்லாம் செய்யத் தெரியாது. சும்மா வயிறு முட்ட மட்டனையும் இடியப்பத்தையும் சாப்பிட்டுக்கொண்டு டமில் மூவி பாத்துக்கொண்டிருப்பாங்கள்.”

 

இவனோடு இனிக் கதைக்க முடியாது என்று விளங்கிக்கொண்ட தாய், “போடா, போ. உனக்குக் கிளாஸூக்கு நேரமாயிட்டுது.” என்று சொல்லித் தப்ப முயன்றாள்.

 

“நேத்து வந்த பேண்ட்ஸ் போட்டு பொட்டு வைச்ச ஆளும் நீங்களும் ஸீரியஸாக் கதைச்சது தாரிணியைப் பாக்கவாற மாப்பிளையைப் பத்தியா, அம்மா?” இதை மாடியிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாதன் சிரிப்பை அடக்கமுடியாமல் பாத்ரூமுக்குள் ஓடி ஒளித்துக்கொண்டார்.

 

“ஓமோம், அவர்தான் இந்தக் களியாணத்தைப் புறப்போஸ் பண்ணுறவர்.”

 

“ப்றோக்கர் எண்டு சொல்றது இவரையா, அம்மா?” இவன் கடைசிப் பிள்ளையென்று செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தது எவ்வளவு பிழையென்று இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில்தான் பத்மினி எண்ணி வருந்துவாள். என்றாலும் செந்தில் தன்மீது காட்டும் அன்புக்கும் கரிசனைக்கும் அளவில்லையென்று அவள் நன்றாய் அறிந்திருந்ததால் அவனின் மனம் நோக எதுவும் பேசுவதில்லை. இன்றைக்கும் தப்ப வழியில்லையென்று தெரிந்துகொண்டாள்.

 

“ஓமோம், தமிழாக்கள் புறோக்கர் எண்டுதான் சொல்லுறவையள்.”

 

“ப்றோக்கர் எண்டால் பீஸ் கேட்பானே!”

 

“பின்னை, காசு வேண்டாமலே புறோக்கர் வேலை செய்யிறாங்கள்? சும்மா காலமை எழும்பி எங்களைப் பிரட்டி அடியாதை, போ அங்காலை!”

 

அவனும் விடுகிற வழியாய்க் காணோம், “பீஸெண்டால் எவ்வளவு குடுக்கவேண்டுமம்மா?”

 

“ஆருக்குத் தெரியும்? களியாணத்தை ஒப்பேற்றி வைச்சால் ஆயிரமெண்டுதான் ஆக்கள் சொல்லுகினம்.”

 

“யூ மீன், ஒன் தௌஸண்ட் டாலர்ஸ்?” செந்தில் வாயைப் பிளந்தபடி கேட்டான். காலையில் சாப்பிடவென்று கையில் எடுத்த சாண்ட்விச்சில் பாதி இப்போதும் அவனின் வாய்க்குள் இருந்தது.

 

“அப்பிடித்தான் ஆக்கள் சொல்லுதுகள். ஆனால் களியாணம் நிச்சயமானால்தான் கையிலை காசைக் கொடுப்பம்.”

 

“தாட் இஸ் ரியலி பிக் மணி, அம்மா.” கூடவே அவன் கை தன் மடியிலிருந்த சில்லறைகளைக் கணக்குப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

 

தாரிணி செருப்புகளை அணிந்துவிட்டுச் சுவரில் பொருத்தியிருந்த முழுக் கண்ணாடியில் தனது ஒப்பனையை மிகக் கவனமாகச் சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று வந்த செந்திலின் அழைப்பு அவளைத் திடுக்கிடவைத்தது.

 

“ஹே தாரிணி, உனக்கு லவ் பண்ணத் தெரிஞ்சிருந்தால் அப்பா அம்மாவுக்கு இவ்வளவு கரைச்சல் வந்திருக்காது தெரியுமோ? இங்கே உன்னைப் பாக்க வாற எத்தினை பேருக்கு அம்மா கேக்கையும் கோப்பியையும் கொடுத்திட்டுப் பல்லை இளிச்சுக்கொண்டு நிக்கிறவ!”

 

“ஷட்டப்! நீ உன்ரை வேலையை பாத்துக் கொள்ளும். நானே இவங்களைக் கேட்டனான் மாப்பிளை பாக்கச் சொல்லி?”

 

“அப்ப மாப்பிளையை நீ கண்டுபிடிச்சுக்கொண்டு வாறதுதானே!”

 

“செந்தில், உனக்குப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு நேரம் வந்திட்டுதெல்லோ. இந்தா லஞ்ச். ஓடு நேரத்தோடை போய்ச் சேர்!” காலமையே பிள்ளைகளுக்குள் சச்சரவு வரக்கூடாதென்று பயந்த பத்மினி செந்திலின் கையில் மதியச் சாப்பாட்டைக் கொடுத்துத் அவனைத் துரத்த முயன்றாள். இவன் தானாகப் போனாலேயொழியத் துரத்தி அனுப்பமுடியாதென்பதையும் அவள் அறிந்திருந்ததால் அரை மனதோடுதான் இதையும் சொன்னாள்.

 

“அம்மா, நான் சின்னப் பிள்ளை இல்லை. தாரிணி எம்.பீ.ஏ செய்யிறதுக்கு அப்ளிக்கேஷன் போடுறதிலும் பார்க்க லவ் பண்ணுறது எப்பிடியெண்டு ஒரு கிளாஸ் எடுக்கச் சொல்லு.”

 

“ஓமடா சொல்லுறன் நீ இப்ப இந்த இடத்தைவிட்டுப் போறியோ இல்லையோ?”

 

மாடியில் நின்ற நாதனுக்குச் சிரிப்புப் பிய்த்துக்கொண்டு வந்தது. பெரிதாய்ச் சிரித்துத் தொலைத்தால் தனக்கு எந்த அளவு அர்ச்சனை கிடைக்கும் என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆதலால் தனது சிரிப்புச் சத்தம் கீழே கேட்பதை ஓரளவுக்காவது தடுக்கலாமென எண்ணித் தண்ணீர்க் குழாய்களை முழுக்கத் திறந்துவிட்டார். என்றாலும் அவரின் ராஜதந்திரம் எதிர்பார்த்த அளவுக்குப் பலிக்கவில்லை.

 

“என்ன கண்டறியாத சிரிப்புச் சிரிக்கிறியள் அங்கை மேலையிருந்து. பிள்ளையள் கதைக்கிறது உங்களுக்குச் சிரிப்பாக் கிடக்குதோ?” பத்மினியின் ஏவுகணை மாடியின் வளைந்து செல்லும் படிக்கட்டுகளையெல்லாம் பாய்ந்தேறி அவர்களின் படுக்கையறை பாத் ரூமுக்குள் நுழைந்து குறி தவறாமல் அச்சொட்டாக அவரின் நெற்றிப் பொட்டில் தாக்கியது. இனி மேலே நின்று தப்பிக்க வழியில்லையெனக் கண்டதும் நாதன் அலுவலக ப்ரீஃப்கேஸைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தார்.

 

“அப்பா எல்லாத்தையும் சிரிச்சுச் சமாளிக்கப் பார்க்கிறார்.” கண்களுக்கு இட்ட மையை இன்னொருமுறை சரிபார்த்துக்கொண்டு நின்ற தாரணி முகத்தைத் திருப்பாமலே கண்ணாடிக்குச் சொன்னாள்.

 

“எனக்கு நாலு நாளா இருமல். நான் இருமினால் உங்களுக்குச் சிரிக்கிறமாதிரிக் கிடக்கு.”

 

“ஏனப்பா, அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் ஸ்மோக் பண்ணுறீங்களோ?” புத்தக பேக்கைத் தோளில் போட்டுகொண்டு செந்தில் தகப்பனைக் கேட்டான்.

 

“சும்மா இரடா, அப்பா ஒரு நாளும் ஸ்மோக் பண்ணுறதில்லை.”

 

‘நானும்தான் ஒரு நாளும் ஸ்மோக் பண்றதில்லை. அப்பாவைப்போல் இருமிக்கொண்டா இருக்கிறன்.” என்று சொல்லிவிட்டுக் கதவுக்கு அப்பால் பாய்ந்து வெளியேறினான் செந்தில்.

 

“அம்மா, நான் போய்ட்டு வாறன்.” என்று சொல்லிக்கொண்டே தாரிணியும் வெளியேறினாள். “நான் சொன்னதை மறந்திடாதை, தாரிணி!” தாய் சொல்லி வாய் மூடமுன்னர் தாரிணி தெருவுக்கு வந்துவிட்டாள்.

 

“நீங்கள் சிரிக்கப்போய் பிள்ளையளட்டை நல்லா வாங்கிக் கட்டினீங்கள்.”

 

“ஒவ்வொரு நாளும் காலமை இங்கை இந்தமாதிரி முசுப்பாத்திதானே நடந்துகொண்டிருக்குது.” என்று சொன்ன நாதன், “இண்டைக்கு வாற பெடியன்ரை சாதகக் குறிப்பைத்தானே போன கிழமை பிள்ளையார் கோயிலிலை கண்ட சாத்திரியட்டைக் காட்டினனாங்கள்?” தனது டைரிக்குள்ளிருந்து எடுத்த ஒரு அரைப்பக்கக் கடதாசியை நோட்டம் விட்டபடியே கேட்டார், நாதன்.

 

“ஓமோம், எழுவத்தைஞ்சு வீதம் பொருத்தமெண்டு சொன்னவர்.”

 

எழுபத்தைஞ்சு வீதத்துக்குக் குறைவாக பாயிண்ட்ஸ் கொடுக்கச் சாத்திரியின் கம்பெனிப் பாலிஸி இடம் கொடுக்காது என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்ட நாதனுக்குச் சாத்திரியை நினைத்தபோது சிரிப்பு முன்னையிலும் பார்க்கப் பன்மடங்கு கூடவந்தது. பத்மினியும் நாதனும் கடைசியாகப் பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போனபோது கையில் பிஸ்னஸ் கார்டுடன் வலிய வந்து அறிமுகமானார் ஒரு சாத்திரியார். இருவரும் ஒரு காலை நேர அப்பாயின்மெண்ட் எடுத்துக்கொண்டு அவரைக் காணப் போனார்கள். அந்த வேளை தன்னை மறந்து சினிமாப் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சாத்திரியார் இவர்களைக் கண்டதும் பரபரவென்று ஒரு பழைய பஞ்சாங்கத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு ஏதோ ஒபாமாவுடைய மகளின் திருமணத்துக்கு ஓலை பார்ப்பவர்போல் பலத்த ஆரவாரம் செய்யத் துவங்கிவிட்டார். அவர் தனது கந்தோர் எனக் கூறிய அறை அவரின் வீட்டுக்கு முன்னாலுள்ள கார் கராச்சுக்குள் இருந்தது. உள்ளே டொராண்டோவிலிருந்து வெளிவரும் அத்தனை தமிழ்ப் பத்திரிகைகளும் சுவர் ஓரமாகக் குவிந்திருந்தன. அவற்றில் செய்திகளை ஒரு மூலைக்கு ஒதுக்கிவிட்டு விளம்பரங்களே பல நிறங்களில் வாயைப் பிளந்தபடி தெரிந்தன. டொராண்டொ தமிழர்களுக்குப் பொழுது போகவில்லையென்றால் ஒன்றில் புதிதாக ஒரு வீடு வாங்குவார்கள் அல்லது ஏதோ ஒரு கோயிலில் ஆயிரத்தெட்டுச் சங்கு அபிஷேகம் செய்வார்கள் என்றுதான் அந்தப் பத்திரிகைகளெல்லாம் அலறிக்கொண்டிருந்தன. உலகத்திலுள்ள அத்தனை சாமிப்படங்களும் ஒருவித ஒழுங்கிலுமில்லாமல் சுவர்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. சீனாக்காரன் மெஷினில் செய்ததுபோன்ற முருகன் சிலையொன்று எண்ணெய்க் களிம்பு பட்டு அவர் தற்சமயம் புதிய அவதாரம் எடுத்திருப்பதுபோல் காட்சியளித்தது. வாசல் ஓரமாக இருந்ததொரு சின்னப் பக்கீசுப் பெட்டியின்மேல் சாத்திரியின் பிஸ்னஸ் கார்ட்டுகள் மட்டும் அழகாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன எவரும் வந்து எத்தனையையும் எடுத்துக்கொண்டு போகலாம் என்பதுபோல்.

 

பத்து நிமிஷம் பழைய பஞ்சாங்கத்தைப் புரட்டிக்கொண்டு ஒரு ஊத்தைக் கடதாசியில் பென்சிலால் குறுக்கும் நெடுக்குமாகக் கோடுகளும் சதுரங்களும் போட்டுவிட்டு இலக்கங்களையும் தாறுமாறாக எழுதி இல்லாத கணக்குகளுக்கு விடை கண்டுவிட்டு சாதகப் பொருத்தம் பார்க்கவந்த இவர்களை மூக்குக் கண்ணாடிக்கு மேலாக நோட்டம் விட்டார் சாத்திரி. அவர் பார்த்த பார்வையில் தன்னைத் தேடி வந்தவர்கள் வீட்டுப் பெண் எத்தனை ஆண்டுகளாகச் சடங்கு முடியாமல் இருக்கிறாள் என்பதைத் தான் ஓலையைப் பாராமலே அறிந்துகொண்டார் என்று சொல்ல முயல்வது தெட்டத் தெளிவாய்த் தெரிந்தது.

 

“கொக்குவில்லிலையும் கொழும்பிலையும் இருவது வருசமும் கனடாவிலை இருவது வருசமுமாக மொத்தம் நாப்பது வருசம் ஓலையும் களியாணப் பொருத்தமும் பாக்கிறன் நான், எந்தக் கோயிலிலையும் கற்பூரம் கொழுத்திச் சத்தியம் பண்ணுவன் இப்பிடியான சாதககாரியைக் கண்டதாக எனக்கு நினைவேயில்லை. அப்பிடியொரு உத்தமமான சிங்க ராசியோடை பிறந்திருக்கிறாள் பாருங்கோ, உங்கடை மகள். மாப்பிளைப் பெடியன் மட்டுமென்ன சில்லறையான ஆளெண்டு நினைக்கிறியளோ? எந்த வஞ்சூரனுக்குப் போனாலும் பிழைச்சுக்கொள்ளக்கூடிய சூராதிசூரன் தெரியுமோ?” என்று சொல்லி வெற்றிலைக் காவியால் பட்டை அடித்த பற்களைக் காட்டி அட்டகாசமாகச் சிரித்தார் டொராண்டோவின் இணையற்ற சாத்திரி. இந்தச் சிரிப்பு மட்டுமே வந்தவர்களிடமிருந்து எந்தக் குறுக்குக் கேள்வியும் எழும்பவிடாமல் செய்யும் வல்லமையுள்ளது என்பது அவர் தனது தொழில் ரீதியாக அறிந்த உண்மை.

 

ஆனால் பத்மினியிடம் இந்தப் பருப்பு லேசில் அவியவில்லை, “அப்ப செய்யலாமெண்டு சொல்லுறியளோ?” என்று சந்தேகம் மேலிடக் கேட்டாள்.

 

“என்ன கதை கதைக்கிறியள்? சும்மா எப்பன் சிப்பனே, எழுவத்தைஞ்சுக்கு வீதத்துக்கு மேலாலை சிவபெருமானும் பாறுவதியம்மனும் போலையெல்லோ பொருத்தம் வந்திருக்குது. தாராளமாகச் செய்யலாம், பாடிப்பாடிச் செய்யலாம்.” சாத்திரி சொன்ன அவ்வளவே போதும் என்று எண்ணிய பத்மினி கணவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவரும் வழக்கம்போல் தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டி ஆமோதித்தார். “அப்ப பொருத்தம் பாத்த குறிப்பைத் தாருங்கோ, மாப்பிளை வீட்டுக்காரருக்குக் காட்டவேண்டிவரும்.” என்று சொல்லியபடி கையை நீட்டினாள் பத்மினி.

 

“இந்தாருங்கோ, கோயிலிலை சாமிக்கு முன்னாலை பூசைக்கு வைச்சு எடுத்த பூவெண்டு நினைச்சுக்கொள்ளுங்கோ” என்று சொல்லிய சாத்திரியார் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளையின் கொப்பியிலிருந்து கிழித்த கடதாசியில் எழுதிய துண்டை அவளிடம் நீட்டினார். பத்மினியும் ஏதோ ஸ்பெஷ்லிஸ்ட் எழுதித் தந்த பிரிஸ்கிரிப்ஷனை வாங்குவதுபோல் வலு கவனமாக வாங்கி அதனைக் கைப்பைக்குள் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டாள்.

 

நாதன் தனது மனைவியின் ஆய்க்கினை தாங்காமல் அங்கே வந்தாரேயொழியத் தனக்கும் இந்தக் கைங்கரியத்துக்கும் எந்தவித சம்மதமுமில்லையென்னுமாப்போல் பிடிச்சு வைச்ச பிள்ளையார்மாதிரி சுவரோடு ஒட்டிப்போட்ட நாற்காலியில் கடைசிவரை உட்கார்ந்திருந்தார். இனிச் சாத்திரிக்குக் காசு கொடுக்கும் காரியத்தில்தான் தலையிடவேண்டிவருமெனத் தெரிந்ததால் எழுந்து நின்று மடியிலிருந்த இருபது டாலர் நோட்டைச் சாத்திரியிடம் நீட்டினார். நோட்டின் நிறத்தைக் கண்டதுமே சாத்திரி புதிய வேடத்துக்கு மாறிக்கொண்டார். “நான் நூறு றூவாவுக்கு ஒரு சதம் குறையத்தன்னும் வாங்கிறயில்லை.” என்று அடித்துக் கூறினார்.

 

நாதனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். டொராண்டோவில் வாழும் யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழர்களில் பெரும் படிப்புப் படித்தவர்கள் உட்பட வர்த்தகர்கள், சாமானியர்களில் பெரும்பாலானோர் கனேடிய டாலரை ரூபாவென்றே அழைத்து சிறீ லங்கா அரசாங்கத்திடம் தமக்குள்ள மாறாத விசுவாசத்தைக் காட்டிக்கொள்வார்கள். சாத்திரி நூறு டாலர்களைத்தான் தனது தாய் நாட்டுப்பற்றைக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையில் நூறு றூவாவெனக் கேட்கிறார் என விளங்கிக்கொண்டதும் தனது திகைப்பையும் அதிருப்தியையும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், “இங்கையெல்லாம் இருபது டாலர்தானே எல்லாரும் எடுக்கிறார்களென்று கேள்விப்பட்டன். அதுதான் நானும் அப்படித் தந்தனான். தயவுசெய்து குறை நினையாதையுங்கோ.” என்றார்.

 

“மற்றவையளன்ரை கதையளை அவையளோடை வைச்சுக்கொள்ளுங்கோ. என்ரை கணக்கு நூறு றூவாதான். நாப்பது வருசம் நாய்போலை உழைக்கிறன், ஒரு நாளும் ஒருதரும் நான் கேட்டதுக்கு ஒரு அரைச் சல்லி குறையத் தந்தது கிடையாது.” அவர் நாய்போலை உழைத்தது எவ்வளவுக்கு உண்மை என்பதை அவர் கிட்டத்தட்ட நாய்போலவே குரைத்ததின் மூலம் நாதனால் அறியமுடிந்தது.

 

தனது பர்ஸுக்குள் துழாவிய நாதன், “இதுக்கு மேலாலை என்னட்டை இதுதான் கிடக்கு.” என்று சொல்லி ஒரு பத்து டாலர் நோட்டை எடுத்து நீட்டினார். அதை ஒற்றைக் கண்ணால் மட்டும் பார்த்த சாத்திரியார் தலையை மறுபக்கம் திருப்பி, “உங்கடை காசை நீங்களே வைச்சுக்கொள்ளுங்கோ. தறுமத்துக்குப் பொருத்தம் பாத்தனானெண்டு நினைச்சுக்கொள்ளுறன்.” என்று சிறிது றாங்கியாகப் பதிலிறுத்தார்.

 

“நீங்கள் கோவிக்கிறியள்போலை கிடக்கு. வீசா இல்லாட்டில் மாஸ்டர் கார்ட் எடுப்பியளெண்டால் நீங்கள் கேட்ட நூறு டாலர்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கோ.” என்று கூறி அவர் பதிலை எதிர்பார்த்தவர்போல் விரல்களை பர்ஸூக்குள் அலையவிட்டார், நாதன். இனி என்னமாதிரிக் குரைத்தும் இதற்குமேல் கிடைக்காதென அறிந்துகொண்டதும், “பரவாயில்லை, காலமை வந்த சீதேவியை நான் எட்டி உதைக்கக் கூடாது எண்டபடியால் நீங்கள் தாறதை வாங்கிக்கொள்ளுறன்” என்று சொல்லிவிட்டு அரை மணித்தியால வேலைக்கு மொத்தமாய் முப்பது றூவா வந்ததேயென்ற சந்தோசத்தில் மிதந்தார் சாத்திரி.

 

தாரிணி வாசல் படியை விட்டிறங்கி முற்றத்தைக் கடந்து தெருவில் நடக்கத் துவங்கினாள். அவளுடைய தெருவால் காலையும் மாலையும் மட்டுமே அரை மணிக்கொருமுறை ஓடும் லோகல் பஸ்ஸூக்குத் தரிப்பிடம் வீட்டிலிருந்து கூப்பிடு தூரத்தில் இருந்தது. நடந்துசென்றபோது தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டாள் தாரிணி. “அம்மாவை எவ்வளவு ஈஸியாக ஏமாற்றி அந்த வேன்கூவர் ஆளின் விபரங்களை அவள் சந்தேகப்படுவதற்கு இடம் வைக்காமல் போன கிழமையே கேட்டறிந்தது எவ்வளவு நல்லதாய்ப் போயிற்று. ஆள் என்ன ஆள்? இனி நித்தியென்று பெயரைச் சொல்லி அவனைக் கூப்பிடவேண்டியதுதான். ஆறடி உயரமாமே, இவன் கையில் அகப்பட்டால்… ஐயோ, நினைக்கவே என்னவோ செய்கிறது!”

 

ஐபோனை வெளியில் எடுத்து நித்தியின் போடோக்களை ஒவ்வொன்றாக விரலால் மீட்டத்துவங்கினாள். “பாவி, என்ன ஸ்மார்ட்டா இருக்கிறான். இன்றைக்கு நேரே வரட்டும். யார் கூடச் ஸ்மார்ட் என்று பார்க்கலாம். இவனைக் கண்ணால் காணாமலே லவ் பண்ணத் துவங்கிவிட்டேனோ? ஏன் ஸ்கைப்பில் இரவிரவாக இவனோடு குழைந்து குழைந்து கதைத்ததெல்லாம் என்னவாம்? இவர் மட்டும் திறமான ஆளோ? ‘உன்னோடு விடியும்வரை கதைக்கலாம், ஆனால் காலமை வேலைக்குப் போகவேண்டுமேயென்று விருப்பமில்லாமல்தானே கடைசியில் இரவு இரண்டுமணிபோல் ‘குட் நைட்’ சொன்னவர்.” இதென்ன, இவன் என்றவன் இப்படித் திடீரென்று இவராக மாறினான்? இந்த நாலு நாளாய் எனக்கு நித்தி விசர் பிடித்ததை ஒருவருக்கும் காட்டிக்கொடுக்காமல் தப்பியாச்சு. செந்தில் சொன்னமாதிரி லவ் பண்ணுறது எப்படியெண்ட கிளாஸுக்குப் போகாமலே ஆன்லைனில் படிக்கிறேன்.” என்று தனக்குத் தானே சொன்னபோது மெல்லென எட்டிப்பார்த்த சிரிப்பு அவளின் கன்னங்களைச் சிவக்கவைத்தது. யாராவது பார்த்திருப்பார்க்ளோவென்ற ஐயத்துடன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள் தாரிணி. பஸ்ஸுக்குக் காத்திருக்கும் அந்த மூன்றுபேரும் தன்னை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு மறுபக்கம் திரும்பிக்கொண்டது கண்ணில் பட்டது. அங்கே பேண்ட்ஸும் அதற்குப் பொருத்தமில்லாத சேர்ட்டுமாக நிற்கிற ஆளைப்போல்தானே என்னோடு முந்தி வேலை செய்த ரமேஷும் இருந்தான்.

 

இந்த நேரமேன் அவனின் நினைவு வந்தது? ரமேஷும் வலு கெட்டிக்காரன்தான். ஆனால் ஸ்மார்ட் என்று சொல்ல அவனின் கசங்கிய உடையும் பாலிஷ் பண்ணாத பேச்சும் இடம்கொடுக்கவில்லை. ஆனால் ஆள் காரியத்தில் மட்டும் கண்ணாயிருந்தான். எப்போ சந்தித்தாலும் ‘இரவைக்கு அபார்ட்மெண்டுக்கு வருவாய்தானே?’ என்ற கேள்விதான் அவனின் கடைசிக் கேள்வியாக இருக்கும். அவனுடைய அபார்ட்மென்டில் கட்டில் மட்டும்தான் இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொள்வாள் தாரிணி. இவன் எதிர்பார்த்ததைக் கொடுப்பதற்குத் தான் உரிய ஆளில்லையென முடிவு செய்துகொண்டதும் அவனிடமிருந்து கழன்றுகொண்டாள். பிறகு பழகவந்த அந்த பஞ்சாபியும் இந்த லைனைச் சேர்ந்தவனாய்த்தான் இருந்தான். வாயைத் திறந்தால் அடல்ட்ஸ் ஆன்லி ஜோக்குகளை அவிழ்த்துவிட்டு இடுப்பில் கையை வைத்துக் கிளுகிளுப்பு மூட்டப் பார்ப்பான். இவன் விரல்கள் எப்போ இன்னும் பக்கவாட்டிலேயோ மேலேயோ படருமெனச் சொல்லமுடியாதெனத் தாரணி விரைவில் கண்டுகொண்டாள். இவனைப்போல் இன்னும் எத்தனையோ ரோமியோக்களை வீட்டுக்குத் தெரியாமல் எட்ட நின்றே கதைத்துக் கைகழுவியாயிற்று. இவர்கள் எல்லாரும் எப்போ இவளுடன் மூவிக்குப் போகலாம் அல்லது அறைக்குப் போகலாம் என்பதிலேயே ஆர்வமாயிருந்தார்கள். எப்படியோ இதுவரை ஒருவர் நகமும் தன் உடம்பில் படாமல் தப்பிக்கொண்டாயிற்று. கடைசியில் நியூ யார்க்குக்கு ஓடிப்போன அந்தக் கார்திக் மட்டும் வித்தியாசமானவனா?

 

கார்த்திக் ஆரம்பத்திலிருதே மிக நல்ல நண்பனாகத்தான் நடந்துகொண்டான். தாரணிமீது உத்தமமானதொரு நண்பன் பொழியும் அன்பை எல்லையற்றுப் பொழிந்தான். ஒரு நாளும் அவளின் கையைத் தொட்டுக்கூடக் கதைத்ததில்லை. இதனால் அவளும் அவன்மீது நல்ல அபிப்பிராயம் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவன் லா பைனல் எக்ஸாமில் மூன்றுமுறை தொடர்ந்து குத்துக்கரணம் அடித்தபோதுதான் அவனின் திறமையில் அவளுக்கு ஏமாற்றமாய்ப் போய்விட்டது. தனக்கு ஏன் தாரணியைப்போல் படிப்பு வரவில்லையென அவளையே வஞ்சகமில்லாமல் ஒருமுறை கேட்டான் கார்த்திக். லா பாஸ் பண்ணாவிட்டால் நீ என்னை ஒரேயடியாக மறந்துபோய்விடுவாயோ என்றுகூடக் கேட்டான். பொல்லாத அப்பாவி, இவனுக்கு இரங்காவிட்டால் உலகில் எவனுக்கு இரங்கியும் என்ன பயன் என்று கடைசியில் இவனோடு தொடர்ந்து நட்பாய் இருப்பதெனத் தீர்மானித்துக்கொண்டாள் தாரணி.

 

ஒரு நாள் தன் தாய் தகப்பனை அவள் வீட்டுக்கு முறைப்படி அவளைப் பெண்பார்க்கக் கூட்டிவருகிறானென்று எதிர்பாராத விதமாகக் கார்த்திக் சொன்னபோதுதான் அவன் என்ன எண்ணத்தோடு தன்னோடு அதுவரை நட்பாயிருந்தான் என எண்ணித் தாரணி திகைத்துப்போனாள். இவன் நல்ல ஆத்மார்த்தமான நண்பனென்று நினைத்துக்கொண்டிருக்க இப்படியொரு குண்டை எடுத்து வீசுவானென அவள் துப்பரவாக எதிர்பார்க்கவேயில்லை. சும்மா கதை விடுறான் போலிருக்கிறதென எண்ணிச் சில நாள் பேசாதிருந்துவிட்டாள். ஆனால் திடீரென்று ஒரு நாள் அவனின் தகப்பனிடமிருந்து நாதனுக்குப் போன் வந்தது. வெள்ளியன்று நல்ல நாளாம், ஐயரிடம் கேட்டு உறுதிசெய்தாயிற்றாம். நேரத்தோடு பெண் பார்க்க வருகிறார்களென்று அறிவித்துவிட்டார். தாரணியின் பெற்றாரும் அவருடன் நீண்ட நேரம் உள்ளதையெல்லாம் பேசித் தீர்த்தார்கள். அவளின் நண்பனாக அதுவரை இருந்தவன் எதிர்காலக் கணவனாகக்கூடாதா என எண்ணினார்கள்போலும். அவளுடைய விருப்பம் என்னவென்று முழுமையாக அறியாமலே மாப்பிளை வீட்டாரை வரவேற்க அன்று காலையிலிருந்தே தாரணி வீட்டில் ஏகப்பட்ட தடபுடல். வீடெல்லாம் ஒரு நாளும் இல்லாமல் பளிசென்று வந்துவிட்டது. செந்தில்கூட அன்று அழகாக உடுத்திக்கொண்டு நின்றான். ஆனால் தாரணி மட்டும் பெற்றாரின் மனதை நோகடிக்கக் கூடாதென்ற எண்ணத்துடன் எதுவும் பேசாதிருந்தாள். இவனும் நான் பழகிய எல்லாரையும்போல் என்னோடு பேசும்போதெல்லாம் மனதுக்குள் என்னைத் துயிலுரிந்து பார்த்திருக்கிறான் போலிருக்கிறது. வரட்டும் கவனித்துக்கொள்கிறேன்!

 

தாரணியின் வீட்டுக்கு வந்த கார்த்திக்கின் தகப்பனார் முதல் காரியமாக வீட்டை நோட்டம்விட ஆரம்பித்துவிட்டார். களியாண விஷயங்களைப் பற்றிக் கதைப்பதை விடுத்து இந்த வீடு எத்தனை அடி பரப்பளவு, வரி எவ்வளவு கட்டுகிறீர்கள், தாரணியின் பெயரில் கார் இருக்கிறதா, எத்தனையாம் ஆண்டுக் கார்.. இப்படியாக அவரின் கேள்விகள் தன் மகனைத் தாரணி திருமணம் செய்யும்போது எவ்வளவு சொத்துக் கைமாறும் என்பதைக் கணக்கிடுவதிலேயே அக்கறையாயிருந்தார் என்பதையே காட்டியது. நாதன் கதையை மாற்ற எவ்வளவோ சிரமப்பட வேண்டியதாயிற்று. இறுதியில் வந்தவர்கள் புறப்பட்டபோது கார்த்திக்கின் தகப்பனார் வெளிப்படையாகவே கேட்டுவிட்டார். இப்ப இருக்கிற வீட்டோடு காசாக நாற்பதினாயிரத்தையும் சொல்லப்பட்ட நகைகளையும் தாலி கட்ட முந்தியே சீதனமாகக் கொடுத்தால் இருபக்கத்துக்கும் மேற்கொண்டு பிரச்சனைகள் வராதென்று தனது ஜெண்டில்மேன் அக்றீமெண்டை ஒற்றை வரியில் அவிழ்த்துவிட்டார். அதற்கென்ன விரைவில் இதைப்பற்றிப் பேசுவோமென்று உறுதியளித்து அவர்களை அனுப்பிவைத்தார் நாதன். தகப்பனாரின் பேச்சைக் கார்த்திக் பெருமையோடு கேட்டுக்கொண்டிருந்ததுதான் தாரணிக்குப் பெரும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அடுத்த நாள் நாதன் மேலும் அவர்களைப்பற்றி வேறொரு இடத்தில் விசாரித்தபோது இயக்க ஊர்வலங்களில் முன்வரிசையில் நின்று கொடிபிடிப்பவர்தான் இப்படிச் சீதன பாதனங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்துக் களியாணப் பேச்சுப் பேசியவரென்ற செய்தி உறுதியாயிற்று. தாரணிக்கு வந்த ஆத்திரத்தில் கார்த்திக்கை ஒரு கேள்வி மட்டுமே கேட்டாள். அந்தக் கிழமையே அவன் ஊரைவிட்டு ஓடிவிட்டான்.

 

‘நான் பட்ட அனுபவங்களுக்கும் செந்தில் சொன்ன லவ்வுக்கும் இடையில் எவ்வளவு இடைவெளி? தோளில் விரல் பதித்த இடத்துக்கும் ப்ரா முடிச்சுக்கும் இடையிலுள்ள இடைவெளிதான். உடலுக்குப் பதிலாக மனதைத் தொட்டு வளர்வதுதான் உண்மையான காதல். என்னை மணப்பவன் என்மீது எவ்வளவு அன்புள்ளவனாக இருக்கவேண்டுமென்று தீர்மானிக்க என்னால் முடியாது. ஆனால் எவ்வளவுக்கு நான் அவன்மீது அன்புள்ளவளாக இருக்கவேண்டுமென்று தீர்மானிக்க என்னால் முடியும்!”

 

தாரிணி அன்று காலை தாய் கேட்டுக்கொண்டதுபோல் வழியில் மினைக்கெடாமல் வேளைக்கு வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். அவளின் தரிப்பிடத்தில் பஸ் நின்றபோது கைப்பைக்குள் செல் ஜிலுஜிலுத்தது. அந்தக் காவாலி செந்தில்தான் டெக்ஸ்ட் அனுப்புகிறானென்று அறிந்ததும் திறந்து பார்த்தாள். அந்த அலட்டல் றாஸ்கலுக்கு ஒற்றை வரியில் எழுதவராது. “ஹே, டார், உன்னைப் பார்க்க வரும் அந்த வேன்கூவர் ஆளை நானும் உன்னைப்போல் கூகிள் செய்து பார்த்தேன். அவன் உனக்கு முன்பே எம்.பீ.ஏ செய்து முடிச்சிட்டான். இந்தப் பேர்வழி உன்னைப்போல் புத்தகங்களைத்தான் முதல் களியாணம் செய்திருக்கிறானென்று வடிவான தெளிவாய் அறிந்துகொண்டேன். அப்போ இவனும் லவ் பண்ணத்தெரியாத கேஸாகத்தான் இவ்வளவு நாளும் காலம் தள்ளியிருப்பான். ஆனபடியால் உனக்கு மிகப் பொருத்தமான ஆள்தான் இவன். இந்த ஒரு கிழமையாய் நீ இந்த வெருளியுடன் போனிலும் ஸ்கைப்பிலும் எச்சில் வழிய அலட்டிக் கொண்டிருந்தாய் என்பதும் எனக்கு நன்றாய்த் தெரியும். முதலில் மறக்காமல் ஆளை நன்றாய் இண்டர்வியூ பண்ணு. உனக்காக ஒருவன் எங்கேயோ பிறந்திருக்கிறான் என்று அம்மா அடிக்கடி சொல்லுவாள். இந்த நட்ஸ்தான் வேன்கூவரில் போய் அப்படிப் பிறந்திருக்கிற அந்த ஆளோவென்று முதலில் நிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளு. அதற்குப் பிறகுதான் தனியாகக் கதைக்கவேண்டுமென்று ஆளை மேலே அறைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போ. உன்னுடைய முதல் கிஸ் டேஸ்டா இருந்ததா என்று எனக்குச் சொல்ல மறக்காதே. ஸாரி, நான் பின்னேரம் வீட்டில் நிற்கமாட்டேன். உங்கள் இரண்டுபேரையும் மியூசியத்தில் கொண்டுபோய் வைக்க! ஐ லவ் யூ, ஸிஸ்.”

 

இதை வாசித்துமுடிக்கமுன் செந்திலிடமிருந்து இரண்டாவது டெக்ஸ்ட் வந்து குதித்தது. “மாப்பிளை எனக்குத் தரப்போகும் களியாணத் தோழன் மோதிரம் குறைந்தது ஒரு சவரினில் இருக்கவேண்டுமென்று மறக்காமல் சொல்லிவை. அவசரத்துக்குத் தேவைப்படலாம்.”

 

“றாஸ்கல், இப்பவே தோழன் மோதிரத்தை வாங்கிறதுக்கு மட்டுமில்லாமல் விக்கிறதுக்கும் பிளான் பண்ணிப்போட்டான்.” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டே தெருவில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். உள்ளம் களிப்பில் ஆயிரத்தெட்டு செல் அழைப்புகளால் அதிர்ந்தது.

 

கூப்பிடு தூரத்திலிருந்த வீட்டிலிருந்து தாயார் சுட்ட வடையின் வாசம் காற்றில் மிதந்து வந்துகொண்டிருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அண்ணா சீலனும் மைத்துனியும் வீட்டு வாசலில் நின்று அவளை நோக்கிக் கையசைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். “ஓ மை காட், வாட் ஏ சர்ப்ரைஸ்!”

—–

 

அறிமுகப் படைப்பாளி மணி ஜெயப்பிரகாஷ்வேல் கவிதைகள்

images (6)

 

 

 

 

 

 

 

தாகம்

பொடியொற்றும் மணற்பரப்பில்

பலமணிநேரம் தேடியலைந்தும்

தாகம் தணிக்க

துளி நீரும் அகப்படவில்லை…

நதியில்.

••

ஓய்வு

நாற்காலிகள் வாசலில் இறைந்திருக்கும்

விளக்குகள் தேவையின்றி எரியும்

அடுப்பில் சாம்பல் அப்படியே இருக்கும்

தலையணை போர்வைகள் வெறுந்தரையிலிருக்கும்

கோழிகள் கொடாப்பில் அடைக்கப்படாமல் இருக்கும்

முற்றத்தில் சாப்பிட்ட எச்சங்கள் மிச்சமிருக்கும்

எல்லோரும் தாமதமாய் எழுந்திருப்போம்…

அம்மாயி வெளியூர் சென்ற நாட்களில்.

 

 

மறைக்காத கதவு

அழைப்பு மணியை

அழுத்திவிட்டுக் காத்திருக்கும்

பின்னிரவுப் பொழுதில்-

என் குறுகுறுப்பின் மென்வலியை

அறிந்தவளாய்

கதவைத் திறக்கிறாள் –

தூக்கத்தைக் கொன்றபடி.

••

பெயர்ந்த புலம்

இன்று

எத்தனை அடிகள் குழிகள் வெட்டினோம்

என்ற கணக்கை மறந்து விட்டார்கள்.

 

நாளைய உறக்கம் எந்த நிலத்திலோ

என்ற கவலையை மறந்து விட்டார்கள்.

 

பகலெல்லாம் பட்ட வாதைகளை

இரவின் மடியில் இறக்கிவைத்துவிட்டார்கள்.

 

சுந்தரத்தெலுங்கினில் பாட்டிசைத்து…

தகரச்சட்டிகளின் தாளமிணைத்து…

வீடுகளற்ற

இந்தப் புறநகரப்பெருநிலத்தை-

இசையால் நனைத்து

சொந்த ஊருக்கு அவர்கள் நீந்திப்போகிறார்கள்.

••

ஓவியத்தில் எழுதிய பெயர்கள்

தரையில் உண்டாக்கிய வண்ணச்சிதறலை

தன்னுடைய பெயரென்றும்

தோழியின் பெயரென்றும்

மொழிகிறது குழந்தை.

குழந்தைகள்

தமக்கென உருவாக்குகிற மொழியை

நாம் ஒரு ஓவியமாகத்தான் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

 

••

கனவு போல…

மழையில் நனைந்து

மகிழ்வாய் குளிக்கும்;

காற்றை வீசச் சொல்லி

மேனி துவட்டும்;

சூரிய நெருப்பினில்

சுகமாய் குளிர்காயும்;

மலர்கள் சூடி

அலங்காரம் பண்ணும்;

நிலவின் ஒளியில்

நட்சத்திரங்களை எண்ணும்;

இரவின் மடியில்

பனியில் நனையும்;

பறவைகளின் மொழியில்

பாடல்கள் கேட்கும்;

அப்போதெல்லாம் இப்படித்தான்.

பூமி சுகமாய் இருந்தது.

 

••••••••••

 

 

ஈழக்கவி யின் ‘’இரவு மழையில்….’’ / மேமன்கவி 

download

 

 

 

 

 

(  ஈழக்கவி நவாஷை பற்றி…….  )

 

இலங்கை பதுளை பாவாட்டம் வெலிமடை பிரதேசத்தில்10.06.19640ஆண்டு பிறந்த ஈழக்கவி நவாஷ், பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம், மெய்யியல் விஷேட துறை பட்டதாரி ஆவார். இப்பட்டத்திற்கு மார்க்சிய மெய்யியலில்   அழகியல் கோட்பாடு (Theory of Aesthetics in the Philosophy of Marxism) எனும் தலைப்பில் ஆய்வு செய்தவர்.

 

அதே பல்கலைக்கழகத்தில் விரியுரையாளராகவும் சில காலம் பணியாற்றியவர். 80கள் தொடக்கம் கவிதை விமர்சனம் ஆய்வு என பல்வேறு துறைகளில் தனது ஆளுமையை வெளிப்படுத்தி வரும் நவாஷ், கவி, ஞெகிழி ஆகிய சஞ்சிகைளையும் வெளியீட்டுள்ளார் தற்பொழுது தான் வாழும் பிரதேசத்தின் பாடசாலைஒன்றில் அதிபராக கடைமையாற்றுகிறார். .

இவரது முதலாவது கவிதைத்தொகுதியான இரவு மழையில் 2013 ஆம் ஆண்டுக்கான  கொடகே தேசிய சாகித்திய விழாவில் சிறந்த முதல் நூலுக்கான விருதினை பெற்றது. விரைவில் அழகியல் மெய்யியல் (ஆய்வுகள்),மொழி ஆய்வுகள் (கட்டுரைகள்) ஏவாளின் புன்னகை (கவிதை) ஆகிய நூல்கள் வெளிவரவுள்ளன.

 

1
நவீன சமூக அரசியல் யுகத்தில் நிலவுகின்ற சமூக அமைப்பைப் பற்றி அதில் எதிர் கொள்ளுப்படும் நெருக்கடிகளைப் பற்றி, பிரச்சினைகளைப் பற்றி. எல்லோரும் தன் கருத்தை, விமர்சனத்தை முன் வைப்பதில் ஆர்வமாகவும் தீவிரமாகவும் இருக்கிறார்கள்கல்வித் துறை வளர்ச்சியில் ஏற்பட்ட ஜனநாயக பண்புகளின் காரணமாகவும், இது வசதியாக, இன்றைய அறிவியல் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி வழியாகக் கிடைக்கப் பெற்றுள்ள தனிமனித வெகுசன ஊடகச் சூழல் சாத்தியமாகி இருக்கும் நிலவரத்தில் குறிப்பாக எழுதுதல் என்பதை பரவலாக்கி இருக்கிறது.

அதற்கு நவீன யுகத்தில் ஏற்பட்ட சமூக அரசியல் தளத்தில் ஏற்பட்ட ‘’புரட்சி‘’ களின் காரணமாக உருவான இலக்கிய உருவங்களின் மாற்றங்கள் மிகுந்த அளவில் துணை போயின. அந்த வரிசையில் கவிதை உருவத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமானது உலக மொழிளில்அனைத்திலும் எழுத்துத் துறையில் சாதாரணமானவர்கள் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்களையும் ஈடுபட வைத்ததுஇந்த மாற்றம் ஏலவே கலை இலக்கியத்தின் பாடுபொருள் இவைதான் என்ற நிர்ணயத்தை உடைத்தெறித்ததன் மூலம் புதிய அனுபவங்களைப் புதிய மொழியினை கலை இலக்கியத்தில் பதிவுச் செய்யும் சாத்தியத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஈழத்து தமிழ்க் கவிதையானது மேற்குறித்த மாற்றங்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தின் செல்வாக்குக்கு பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஆட்பட்டது.ஆனால் ஈழத்தில் குறிப்பாக 80 களுக்கு பின்னான தமிழ் சமூகச் சூழல் எதிர் கொண்ட சமூக அரசியல் நிலவரம், அதன் கலை இலக்கியத்துறையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்த மாற்றமானது வெறுமனே அதன் அளவான உள்நிலை மாற்றமாக அமையாது ஒட்டு மொத்தமான தமிழ் கலை இலக்கியத்துறையை,அதன் வளர்ச்சியை, புதிதொரு பரிமாணத்திற்கு அழைத்துச் சென்றதுஇந்தப் பரிமாணத்தின் முக்கிய பண்பு என்று சொல்வது என்றால்,தமிழகத்தினதும் ஈழத்தினதும் தமிழ்க் கலை இலக்கியத்துறை நகரந்து வந்த தடத்திலிருந்து முற்றும் முழுதுமாக விடுபட்ட ஒரு பண்பாக இருந்ததன் மூலம், ஒட்டுமொத்தமான தமிழ் கலை இலக்கியத்துறையின் புதிய பரிமாணத்திற்கான முக்கிய அடையாளமாக அமைந்தது எனலாம்.
இந்த ஈழத்து தமிழ் கலை இலக்கியத்தைப் புதிய பரிமாணத்திற்கு அழைத்துச் சென்றமைக்குஉள்ளுரில் கவிதை முக்கிய பங்காற்றியதோடு, புலம்பெயர்ச் சூழலில் மற்ற கலை இலக்கிய உருவங்களின் வழியாக அந்தப் பங்களிப்பு முன் வைக்கப்பட்டது.
(இவ்விடத்தில் புலம்பெயர்வு கலை இலக்கியத்தை ஈழத்து தமிழ் கலை இலக்கியப்பரப்பின் ஒரு கூறாகப் பார்த்தல் என்பது அதன் ஆரம்ப கட்டத்தில் பொருந்தி போக,. அதன் இரண்டாம், மூன்றாம் கட்ட வளர்ச்சிகள் ஈழத்து கலை இலக்கியப் பரப்பில் ஓரு பிரிவாக நோக்குவதில் ஒரு கேள்வியினை ஏற்படுத்தி இருப்பினும் கூட, ஒட்டு மொத்த நவீன தமிழ் கலை இலக்கியத்தைப் புதிய பரிமாணத்திற்கு ஈட்டு செல்வதற்கு ஈழத்து தமிழ் பேசும் மக்களால்(ஈழத்தில் அவர்கள் வசிக்காத நிலையில்படைக்கப்பட்ட புலம்பெயர்வு கலை இலக்கியம் கணிசமான பங்கினைச் செலுத்தி இருக்கிறது)
2
இத்தகைய ஒரு பின்னணியில் தான் ஈழக்கவி நவாஷ் போன்ற புதிய கவிதைப் படைப்பாளிகளின் வருகை நிகழ்கிறதுஅதேவேளை ஈழத்து நவீன தமிழ்க் கவிதைத் தளத்தில் சிறிது காலம் செல்வாக்கு செலுத்திய தமிழகத்து வானம்பாடி இயக்கத்தின் தாக்கத்தினால் கவிதைத்துறையில் தம்மை அடையாளப்படுத்தியவர்களும், 80களுக்கு பிறகான ஈழத்தில் தமிழ்ச் சமூகச் சூழலில் ஏற்பட்ட சமூக அரசியல் மாற்றங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டு ஈழத்துக்குரிய தனித்துவப் கவிதைப் போக்கில் தம்மை இணைத்துக் கொண்டார்கள்.
அந்த வகையில் அவர்களால் எதிர் கொள்ளப்பட்ட சமூக அரசியல் நிலவரங்கள், அவைமூலம் பெற்ற அனுபவங்கள், பெற்ற கல்வி, தீவிர வாசிப்பு, இருப்பு நிலை போன்ற அம்சங்கள் அவ்வாறான கவிதைப் படைப்பாளிகள் தோன்ற வழி வகுத்தனஅவர்களில் ஒருவராக ஈழக்கவி நவாஷ் இனங்காணப்படுகிறார்.
80 களில் ஈழத்தின் மலையக பகுதியான வெலிமடை பிரதேசத்திலிருந்து புதிய மூன்று கவிதைப் படைப்பாளிகள் தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார்கள் அவர்களில் ஒருவர் வெலிமடை ரபீக், அடுத்தவர் வெலிமடை ஜஹாங்கீர், மூன்றாம்மானவர் இன்று நாம் பேசும் ஈழக்கவி நவாஷ் ஆகியோர் ஆவார்இவர்களில் வெளிமடை ரபீக் ஆரம்ப காலத் தொடக்கம் தீவிரமாகவும் சிறப்பாக எழுதக் கூடியவர்சமீப காலமாக அவரது பங்களிப்பு குறைந்து விட்டதுஅடுத்தவரான வெலிமடை ஜஹாங்கீர் அவர் இன்று அவ்வப்பொழுது சிறிய அளவான கவிதை முயற்சியில் ஈடுபட்டாலும், முழுமையாகக் கவிதைத்துறையில் அவரால் ஈடுபட முடியவில்லைமூன்றாம்மானவரான ஈழக்கவி நவாஷின் அவரது கவிதைப்பிரதிகள் இடைப்பட்ட காலத்தில் வாசிக்கக் பரவலாகக் கிடைக்காவிடினும், சமீபத்தில் அவரது கவிதைகளைப் பரவலாக வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. இப்பொழுது நம் கையில் கிடைத்திருக்கும் அவரது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பானஜீவநதி வெளியீடாக வெளிவந்துள்ள இரவு மழையில் எனும் தொகுப்பில் அவரது ஆரம்ப கால கவிதைகள் அடங்கலாக, குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பிறகான அவரது தனித்துவமான வளர்ச்சியினே எடுத்துக் காட்டும் வகையிலான கவிதைகள் அடங்கிய தொகுப்பாகஇத்தொகுப்பு அமைந்துள்ளது.
இத்தொகுப்புக்கு பிறகான அவரது கவிதைப்பிரதிகள் கவிதைப்போக்கிலான கூர்ப்படைந்த அவரது வளர்ச்சியினை எடுத்துக் காட்டி நிற்கின்றனஆனால் அக்கவிதைப்பிரதிகளை பற்றி இங்குப் பேசாது இரவு மழையில் எனும் அவரது முதலாவது தொகுப்பில்அமைந்துள்ளன கவிதைப் பிரதிகளை பற்றிப் பேசவதே இக்கட்டுரை குறிப்பின் நோக்கமாகிறது.

 

இடையீடுஒரு நூலை எனது விமர்சன வாசிப்புக்கு உட்படுத்தும்பொழுது அந்த நூலுக்கு வழங்கப்பட்ட அணிந்துரைமுன்னுரை என்னுரை இன்ன பிற உரைகளை நான் வாசிப்பதில்லைஅதைப் போல் நண்பர் நவாஷின் இந்த நூலுக்கு வழங்கப்பட்ட உரைகள் வாசிக்காத நிலையிலேயே இக்கட்டுரை குறிப்பு எழுதப்பட்டுள்ளது.
3
நவாஷின் இத்தொகுப்பில் அடங்குயுள்ள கவிதைகள் எழுதப்பட்ட அல்லது வெளிவந்த காலகட்டமானது சர்வதேசிய மட்டத்திலும், தேசிய மட்டத்திலும், அதிலும் குறிப்பாக ஈழத்து தமிழ்ப் பேசும் சமூகச் சூழலில் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்ட காலகட்டமாகும்அதன் பிரதிபலிப்புக்களை அவரது கணிசமான கவிதைகளில் காணக் கிடைக்கிறது.
அந்ந வகையில் அவரது கவிதைப் பிரதிகளை நோக்குமிடத்து பன்முக விடயங்களை பற்றிப் பல்வேறு முறைமைகளில் பேசி இருப்பது தெரிகிறது.
இத்தொகுப்பில் இடம் பிடித்துள்ள கவிதைகளில் சிலதுகள் அவரது ஆரம்ப கால கவிதைகளாக இருப்பினும், தொடக்கத்திலேயே அவர் தனித்துவமான ஒரு போக்கினை கையாளத் தொடங்கி இருப்பது தெரிகிறதுஆனால் அவரது பல்நிலை வளர்ச்சி புரிந்து கொள்வதற்கு இத்தொகுப்பின் கவிதைககளை கால வரிசையில் தொகுக்காமல் விட்டமை தடையாக இருக்கிறது.
தேர்தல் அல்லது பாராளுமன்ற ஜனநாய அமைப்பில் நிலவுகின்ற சுரண்டல், வன்முறை பற்றிப் பல்வேறு கவிதைகளில் வெவ்வேறு படிமங்கள்உருவகங்கள் மூலம் வெவ்வேறு கவிதைகளில் சொல்லி இருப்பது சோன்னதை போல் திரும்பிச் சொல்வது போல் இருக்கிறது.
தனிப்பட்ட காதல் அனுபவங்களைப் பற்றியும், குடும்ப உறவுகளை பற்றிப் பேச வரும் அவரது கவிதைப் பிரதிகளில் மெல்லிதாக அரசியல் பேசுவதையும் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.
அதே வேளை பழந்தமிழ் கவிதைகளுடன் ஈடுபாட்டின் காரணமாகப் போர் வாழ்வியலை பற்றியும், காதலை பற்றியும் பேச வரும் பொழுதெலாம் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் பேணப்படும் திணைப் புலங்களைப் பற்றியும், பழந்தமிழ் கவிஞர்கனின் கவிதை வரிகளை இணைத்துப் பாடுவதோடு அப்பாடல்களிலிந்து தனத கவிதைகளுக்கான படிமங்களை உருவகங்களை தேர்ந்தெடுத்து சொல்லி இருப்பதும், அவரது தனித்துவங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது.
இவ்விடத்தில் ஒரு விடயத்தை பற்றிப் பேச வேண்டும்நவாஷ் பாவித்திருப்பது போல் நவீன தமிழ்க் கவிதைகளில் பழந்தமிழ்இலக்கியங்களில் கையாளப்பட்டிருக்கும் அன்றைய தமிழர்களின் நிலம் சார்ந்த வாழ்வியலை, அது சார்ந்த உருவகங்களை,படிமங்களை,அடையாளங்களை (அதாவது திணை நிலம் சார்ந்த அடையாளப்படுத்தல் என்ற வகையில்நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் பாவித்து இருக்கிறார்கள் . ஆனால் குறிப்பாக ஈழத்து நவீன தமிழ்க் கவிஞர்கள் அவை தம்மை கையாளும்பொழுது அவற்றின் சமூக அரசியல் பொருத்தப்பாடு சிறப்பாக இருக்கிறது.
திணை என்ற நிலம் சார்ந்த அடையாளம் என்ற வகையில், ஒரு திணை நிலத்திலிந்து இன்னொரு திணை நிலத்திற்கு புலம்பெயர்தல், அது ஏற்படுத்தும் மாற்றங்கள் என்பவற்றை எடுத்துக் காட்டும் வகையில், 80களுக்கு பின்னான ஈழத்து தமிழ் மக்களின் வாழ்வு நிலத்தை மீட்டெடுக்கும் போராட்டம், அதன் காரண அக்காலகட்ட கலை இலக்கியம் என்பது நிலம் இழந்தவர்களின் குரல்களின் தொகுப்பாக இருந்தமை என்பவற்றுடன் இணைத்து பேசக் கூடிய சாத்தியங்களை அதிகமாகக் கொண்டவையாக இருந்துள்ளனஅந்த வரிசையில் நவாஷின் திணை சார்ந்த பாடல்களின் பரிச்சயம், ஆர்வம்அவர் எதிர் கொண்ட நிலம் இழந்தவர்களின் அனுபவங்கள்புலம்பெயர்வு.இடப்பெயர்வு நிலவரங்கள் இவற்றை எல்லாம் இணைத்த நீண்ட கவிதை(அக்கவிதைக்கான முன் வரைவினை நான் அவரது இத்தொகுப்பில் உள்ள இருத்தலும் இறத்தலும் எனும் கவிதையில் கண்டேன்ஒன்றினை எனக்கு எதிர்பார்க்க வைத்தது.
அதே வேளை அவரது கவிதைப் பிரதிகளில் காணப்படும் இன்னொரு விசேடமான அம்சமாகச் சொல்வது என்றால், அவர் ஒரு மெய்யியல் துறை மாணவராக இருப்பதன் காரணமாக, அவரது பல கவிதைப் பிரதிகளில் கிரேக்க வரலாற்று படிமங்கள் மற்றும் கிரேக்க அறிஞர்களின் அடையாளங்கள் பதிவாகி இருக்கின்றனஇந்த இடத்தில் ஒன்றை சொல்ல வேண்டும்நவாஷின் இக்கவிதைகளில் மற்ற கவிஞர்கள் பாவிப்பது போல் பிரபலமான கிரேக்க இஸ்லாமிய தொன்மங்கள், உருவகங்களை பிற கவிஞர்களின் கவிதைகளில் பாவித்த அட்டூணர்வுக்கு ஆட்பட்டு வலிந்து பாவிக்காது, அவை தம்மை உணர்ந்தும், பொருத்தமாகவும், பிரயோகித்திருப்பதுதான் அவரது தனித்துங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது.
உதாரணத்திற்கு அவரது ஆரம்ப கவிதைகளில் ஒன்றான ஒவ்வாத படிமங்கள் எனும் கவிதை அது இன்றைய பொருளாதார சமூக அமைப்பில் நிலவும் வறுமை நிலை, பெண்ணினத்திற்கான நெருக்கடி இவை பற்றிச் சிந்திக்கும் ஒரு மனிதனின் குரலாகப் பதிவாகி இருக்கிறதுஅக்கவிதை இப்படி முடிகிறது

 

மனுக்குலத்தின் மகத்துவம்

உணரப்படாததால்-உணர்த்தப்படாததால்

மனிதப் புனிதம் வீதியில் தொலையுது

நான் எப்பவும் போல

சோக்கிரடீஸ் விசாரணையில்  மூழ்க

அந்தம் பெண் திட்டிவாறு போய் கவண்டிருந்தாள்.
அடுத்து ஜனநாயக கட்டமைப்பில் நிலவுகின்ற வன்முறை போலிமை போன்றவை பற்றிப் பேசி இருக்கின்ற கவிதைகளில் சிறந்த கவிதையாக நான் கருதும் மூளைகள் காணோம் எனும் கவிதையின் இடையில்,
       பிளோட்டோவின் குடியரசில்

சோக்கிரடீஸ் பேசுவதை விட

உயர்வாய் பேசினர்

அடுத்து சிம்மாசனக்காரர்களின் ஆட்டம் எனும் கவிதையில்

பிளேட்டோவின் தத்துவ அரசன் என்ற

அரசியல் மெய்யியலினை எரித்து மாற்றி
இவ்வாறாகப் பல கவிதைகளில் கிரேக்க மெய்யியல் சார்ந்த உருவகங்களை படிமங்களை பொருத்தமாகப் பயன்படுத்துகிறார்.
4
இனி 80களுக்கு ஈழத்து தமிழ்க் கவிதையின் வளர்ச்சிப் போக்கில் சிறிது அளவும், 2000 பிறகான கவிதைகளில் கணிசமான அளவிலும் வெளிப்பட்ட ஒரு தன்மை எடுத்துக் காட்டுவதற்கு நான் நவாஷின் கவிதைகளை பற்றிப் பேசும் இத்தருணத்தை எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

50களிலும் சரி, 70களிலும் சரி, 80 களின் ஆரம்பத்திலும் சரி, மனுகுல முழுதுமான அல்லது குறித்த ஒரு சமூக பிரிவினரின் பிரச்சினைகளை, அதன் அனுபவங்களை பற்றிப் பேசிய நவீன தமிழ்க் கவிதைப் பிரதிகளில் ஒரு கூட்டுக்குரல் ஒலித்து இருப்பதை காணலாம்.

நீங்கள் நாங்கள் என்ற எதிர் நிலையில் நின்று பேசிய அக்கவிதைகளில் ஒரு கூட்டுக்குரல் இருந்து வந்துள்ளதுஆனால் 80களுக்கு பின்னான ஈழத்து தமிழ்க் கவிதைகளில் ஆரம்ப நிலையிலும், 2000 களுக்கு பிறகு தோன்றிய கவிஞர்களின் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் பரவலாக அக்கூட்டுக்குரல் நீக்கம் பெற்று, தாம் எதிர்கொண்ட சமூக அரசியல் நிலவரங்களை நான் என்ற அல்லது என் என்ற தன்னிலைநின்று வெளிப்படும் கவிதைகளாக ஆக்கி வந்துள்ளார்.

முழு தேசத்தையோ, முழு இனத்தையோ, முழு பிரதேசத்தையோ பற்றி அவை எதிர் கொண்ட நெருக்கடிகள் பேச வரும் அக்கவிதைகள் பெரும்பாலானவை நான் அல்லது என் என்ற தன்னிலை தளத்தில் நின்றே பேசி வந்துள்ளனஇதற்கு என்ன காரணம்? எனத் தேடவிளையும்பொழுது, இந்த நான் யின் வார்ப்பு யாரை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகிறது? அல்லது இந்த நான் என்பது யாரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது? அல்லது இந்த நான் என்பது இன்றைய அறிவியல் தொழில் நுட்பத்தின் மிதமிஞ்சிய வெளிப்பாட்டியினை ஆயுதமாகக் கொண்டு ஒவ்வொரு சுயத்தையும் நிர்ணயம் செய்யும் அதிகார அரசியலின் விளைவாக ஏற்பட்ட அந்தியமாகுதலின் வெளிப்பாடா? இப்படியான அடுக்கடுக்கான கேள்விகள் எழுகின்றன. இக்கேள்விகளுக்கான பதில்களை அடைதல் என்பது விரிவான ஒர் ஆய்வில் மட்டுமே சாத்தியம்.

அந்தப் பதில்கள் ஊடாக அந்ந நானின் பிரசன்னம், அல்லது வெளிப்பாட்டுக்கான சமூக அரசியல் காரணிகளைத் தெரிந்துக் கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கும்அத்தோடு, அத்தகைய கவிதை வெளிப்பாட்டு போக்கு 80களுக்கு பிறகான ஈழத்து தமிழ்க் கவிதையின் பின்னடைவா? அல்லது இன்னொரு பரிமாணமா? என்பதை தீர்மானித்துக் கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கும்.

அத்தகைய ஆய்வுக்குப் பயன்படும் வகையில் இன்று நாம் பேசும் ஈழக்கவி நவாஷின் இரவு மழையில் எனும் இத்தொகுப்பில் அமைந்துள்ள பல கவிதைகளைச் சொல்லாம்.
அந்த வகையில் நான்… நான்நான்… மற்றும் அந்நியாமாதல், ஒவ்வாத படிமங்கள் இப்படியாகப் பல கவிதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டு போகலாம்அவை போன்ற கவிதைகளில் நவாஷ் பேச எடுத்து இருக்கும் விடயம் சமூகம் சார்ந்த பொதுப் பிரச்சினையாக இருப்பினும், அவற்றில் நான் தவறாது வரும் என்பதை காணலாம்.

.
அவ்வாறு உதாரணம் சொல்லும் வகையிலான கவிதைகள் கொண்ட தொகுப்பாக ஈழக்கவி நவாஷின் இரவு மழையில் எனும் இத்தொகுப்பு அமைந்திருப்பது ஈழக்கவி நவாஷ் அக்காலகட்டத்தை பிரதித்துவப்படுத்துகின்ற ஒரு கவிதைப் படைப்பாளி என்பதை நிரூபிக்கிறது.

சைக்கிள்காரன் சத்தம் / வே. ஸ்ரீநிவாச கோபாலன்

 images

முதல் முதலில் சைக்கிள் ஓட்டிய வ.உ.சி. மைதானத்து இரவும் மின்னொளியும் பழகுவதற்கு சைக்கிள் கொடுத்த நண்பர் ராம் குமாரின் முகமும் அவரது கருநீல நிறத்து லேடீஸ் சைக்கிளும் இன்றும் நினைவில் மிதக்கின்றன. ஓட்டப்பழகிய பிறகு சைக்கிள் விபத்துக்கு வழிவகுப்பது மிக அரிது. சைக்கிள் தான் உலகிலேயே ஆபத்து குறைவான, கிட்டத்தட்ட ஆபத்து வாய்ப்புகளே அற்ற வாகனம் என்று துணியலாம். ஓட்டப்பழகும் சமயத்தில் நம் இரத்தத்தை வெளிக்கொணர சைக்கிள் முயலும்.. எனினும், அடியேனைப் போல அடிபடாமல் சைக்கிள் ஓட்டப் பழகிக்கொண்ட சைக்கிள் ஜாம்பவான்கள்  சைக்கிளின் ‘இரத்த பாசத்தை’ வெல்வது சாத்தியம் என்பதற்குச் சாட்சியம்.

 

காலப்போக்கில் சைக்கிள் பள்ளிக்குப் போகும் பிள்ளைகளின் பிரதான வாகனமாக மாறியுள்ளது. மாணவ, மாணவிகளுக்கு இன்றியமையாததாகக் கூட ஆகிவிட்டது. நானும் சைக்கிளில் தான் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போய் வருவேன். சைக்கிள் ஓட்டுவது மிகவும் சுவாரசியமாக இருக்கும். ஏனென்றால், சைக்கிள் பயணம் எப்போது வேண்டுமானாலும் சைக்கிள் போட்டியாகிவிடும். தற்செயலாக என்னை முந்தி யாராவது போகும்போதோ நான் யாரையாவது முந்திவிடும்போதோ பயணம் அறிவிக்கப்படாத போட்டியாகிவிடும். போட்டியில் வேவ்வேறு பள்ளி மாணவர்கள் வருவார்கள். என்னோடு சைக்கிள் போட்டிபோடும் எங்கள் பள்ளிக்கூடத்து பையன்களுடன் நான் பேசுவதில்லை. ஆனால், பகையெல்லாம் கிடையாது. போட்டியில் வெற்றி தோல்விகள் பகையை உண்டாக்கியதில்லை. ஆனால், தோற்றால் சைக்கிளில் தான் குற்றம் என்று முடிவுகட்டி சைக்கிள் வைத்தியம் செய்வேன். சைக்கிள் போட்டிபோடுவதால் நான் என்றும் பள்ளிகூடத்திற்குத் தாமதமாகப் போனதில்லை என்பதால் நான் சைக்கிளுக்கு என்றும் நன்றியுடையவன்.

 

சைக்கிளால் அடிபட்டுக்கொண்டதாக நினைவிருப்பது ஒரே தடவை தான். அதுவும் ஓட்டும் போதல்ல. ஒட்டிக்கொண்டு போன போது தான். சிறு வயதில் அப்பாவோடு சைக்கிளில் பிரத்யேகமாக விரிப்பிட்ட கேரியரில் வீற்றிருந்தபடி டவுணுக்கு உல்லாசமாகப் போனபோது நெல்லையப்பர் கோயில் அருகே வைத்து எனது பிஞ்சுக்கணுக்காலை ஓடிக்கொண்டிருந்த சைக்கிள் சக்கரத்தினுள் சில சுற்றுகளுக்குக் கொடுத்து வைத்துவிட்டேன். அந்த காயத்தின் தழும்பு சைக்கிளுடன் நான் கொண்ட பிணக்கின் சின்னமாக, வீரத்தழும்பாக இன்னும் காலை அலங்கரிக்கிறது.

 

குண்டும் குழியுமாக குறுகலான ஒற்றையடிப் பாதையாக இருக்கும் எங்கள் ஊருக்குப் போகும் சாலையில் குதித்து எழுந்து குலுங்கியபடியே சாமி வந்து ஆடும் பெண்ணைப் போல ஆட்டம் போட்டபடி நகரும் பேருந்தைப் பின் தொடர்ந்து சைக்கிளில் போவது பரமானந்தம். பிராணானந்தம். சைக்கிள் ஓட்டுவது ஓர் இளைஞன் என்றால் பேருந்தை பின் தொடரும் போது ஒரு பெண்ணைப் பின் தொடர்வது போல மயக்கம் உண்டாகும். பேருந்து கிளப்பிச் செல்லும் புழுதியை அவர்களால் தான் கூந்தல் வாசனையாக பாவித்து ஜீவிக்க முடியும். தொண்டு கிழங்கள் பேருந்தைப் பின்தொடர்வது அரிது. பெருசுகள் எல்லாம் பேருந்து போகும் வரையில் சற்று நேரம் நின்று நிதானித்து, பேருந்து கிளப்பும் புழுதியைக் கைகளால் வருடி வழியினுப்பி, பேருந்து ஓட்டுனரைத் திருவாய் மலர்ந்து வசைப்பாடல் பாடிய பின்னர் தான் நகர்வதைப் பார்க்க முடியும்.

 

சைக்கிள் ஓட்டும் போது தான் உலகை மறக்க முடிகிறது. சிந்தனை எங்கோ செருகிக்கொள்ள, கால்கள் அனிச்சையாய் பெடல்களை மிதிக்கும் போது கற்பனை உலகம் தன் மாயக்கதவுகளை நிசப்தமாகத் திறந்து மனதை உள் இழுத்துக்கொண்டு விடுகிறது. அப்போது, ஒட்டுனரின் பிரஞ்ஞை இல்லாமல் தான்தோன்றியாக வண்டி வழக்கமான திசை்களில் திருப்பங்களில் செல்வது தான் சைக்கிளின் மாயாஜால வித்தை. சைக்களில் உடல் மட்டுமே இருக்கும். ஏறக்குறைய ஓட்டுனனே சைக்கிளின் ஓர் உப பாகமாக ஒரு சார்ஜீவியைப் போல மாறி, சைக்கிள் மட்டும் சுய உலா போவதாக இருக்கும்.

 

சைக்கிள், ஓட்டி ஓட்டி பழக்கப்பட்டுவிட்டால் ஆருயிர் நண்பனாக நடக்கத் தொடங்கும். சைக்கிள் உடல் மற்றும் மனதிற்கு மருந்து. சைக்கிளில் போகும் போது மேற்கொள்கிற யோசனைகள் சரியான முடிவைத் தருவதாக இருக்கும். சைக்கிள் ஓட்டுவதே ஒரு உடற்பயிற்சி என்பதெல்லாம் சொல்லப்பட்டாலும் பல ஆண்டுகளாக சைக்கிள்காரனாக இருந்து அனுபவப்பட்ட பிறகு சைக்கிள் ஓட்டுவது ஓர் ஓய்வு நிலை தான் என்ற நினைப்பு நிச்சயமாக எழும். இமைகள், விழித்திருந்தால் சிமிட்டிக்கொண்டே இருப்பதும் உறங்கினால் அசைவற்றிருப்பதும் போல சைக்கிள் ஓட்டும் போது கால்கள் அசைவதும் ஓட்டாத சமயத்தில் கால்கள் சகஜமாக இருப்பதும் கால்களின் இயல்பான இயக்கமாகவே மாறிவிடும். சில சமயங்களில் குடிகாரர்களுக்கு மருத்துவரே தினமும் கொஞ்சமாவது குடிக்க பரிந்துரைப்பபாரே, அது போல தினமும் சிறிது தூரமாவது சைக்கிள் ஓட்டியே ஆக வேண்டும் என்று கால்கள் கெஞ்சும்.

 

சைக்கிள் ஓட்டுவதும் ஒரு போதை தான். நாள் தவறாமல் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு சில கிலோமீட்டர்களாவது சுற்றினால் தான் அன்றைய நாள் முழுமையடையும். சைக்கிள் ஓட்டும் போதை மனிதனைப் பேயாக ஆட்டிவைத்துவிடும். சைக்கிள் போதை தொற்றிக்கொண்டால் அது ஆயுள் பர்யந்தம் விடாது. எங்கள் தூரத்து உறவினரான ஒரு தாத்தா, தன் 89வது வயது வரையும் சைக்கிளே கதியென பயணித்து இறைவனடி சேர்ந்தார். இன்றும் எங்கள் ஊரில் ஒரு தாத்தா தினமும் சைக்கிளில் மணிக்கணக்கில் வலம் வருகிறார். ஒரு பெரியவர் தனது பெட்டிக்கடைக்குப் பொருட்கள் வாங்க சைக்கிளில் போய் திரும்பும் போது, கேரியரில் கொள்ளாத அளவுக்கு ஒரு பூதாகரமான மூட்டையை வைத்துக்கட்டி மலையை இழுப்பது போல மெல்ல சைக்கிள் மிதித்து வருவார். அவர்கள் எல்லாம் சைக்கிள் தங்கள் உடலைப் பேணுவதோடு நில்லாமல் சுற்றுச்சூழல் நலமும் காக்கக்கூடியது என்று உணர்ந்தவர்கள் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை.

 

சைக்கிளில் போவது இருமடங்கு இனிதாக இருக்க இருளில் பயணிக்க வேண்டும் என்பான் பல்லாண்டு அனுபவமுள்ள சைக்கிள்காரன். இருளில் பயணிக்கும் போது உண்டாகக்கூடிய சுகானுபவங்கள் சொல்லி முடியாதவை. பௌர்ணமியானால் நிலா ஒளியால் குளிப்பாட்டும். அமாவாசையானால், நிலவின் மோகமின்றி நட்சத்திரங்களை மனிதர்கள் இரசிப்பார்கள் என்பதால் எல்லா நட்சத்திரங்களும் கூடுதல் பிரகாசத்திற்கு பதினைந்து நாட்கள் பிரயாசைப் பட்டு ஒளி கூடிவிட்டதாகத் தோன்றும். மின்மினிகள் சைக்கிளின் கைப்பிடியில் இடம் பிடிக்கும். ஊர்வன வகையறாக்கள் பாடாத பாட்டெல்லாம் பாடித்தீர்க்கும். அவற்றின் பாடலுக்கு ஏற்ப சைக்கிளும் மெலிதான பக்க வாத்தியம் பாடும். இதையெல்லாம் சுகிக்கும் கலா ஞானமில்லாதவர்கள் கூட இசையைக் காற்றில் தூவிக்கொண்டோ காதில் திணித்துக்கொண்டோ அல்லது திருவாய் மலர்ந்து முனகல் கீதமிசைத்துக்கொண்டோ பயணித்தால் சைக்கிள் பயணத்தின் அருமை அறியவரும். இரவு நேர சைக்கிள் பயணம் ஐராவதத்தில் இந்திரலோகம் போவது போன்ற அனுபவத்தை பாரபட்சமின்றி கொடுக்கும். (சைக்கிள் பயணத்தின் போது இசை தேவைப்பட்டால், ஏ.ஆர்.ரகுமானின் கனெக்‌ஷன்ஸ் ஆல்பத்தில் உள்ள ‘சைக்ளிஸ்ட் ரிதம்’ பரிந்துரைக்கப்படக்கூடிய வாத்திய இசை)

 

எங்கள் வீட்டில் ஒரு காலத்தில் 5 சைக்கிள்கள் இருந்தன. இப்போது, இரண்டே இரண்டு. பல வீடுகளில் சைக்கிள்கள் ஒட்டடைகளின் ஆசனமாக இருக்கின்றன. சைக்கிள்களே இல்லாத வீடுகள் கூட இருக்கின்றன. ஓட்டாமல் போட்டிருக்கும் பக்கத்து வீட்டாரின் சைக்கிளை அவ்வப்போது ஓட்டி அதனைத் நல்லியக்க நிலையில் வைக்க உதவுகிறேன். ஏனென்றால், ஒரு தேர்ந்த சைக்கிள்காரனால் சைக்கிள்கள் ஓய்ந்திருப்பதை வெகுகாலத்திற்குச் சகித்திருக்க முடியாது. சைக்கிள்கள் பாசத்திற்குப் பாத்திரமாகும் யோக்கியதை உடைய வாகனம்தான். செல்லப் பிராணிகளைப் போல சைக்கிளையும் செல்லமாக வீட்டில் பராமரித்தால், சைக்கிள் உங்களுடன் விசுவாசமாகப் பழகும். உங்களுடன் உரையாடும். சைக்கிளும் வாயில்லா ‘ஜீவன்’.

 

எவ்வளவுதான் சைக்கிள் ஓட்டுவதன் நன்மைகள் இன்னின்ன என்று தெரிந்தாலும், சைக்கிள் ஓட்டுவது தற்காலத்தில் அருகிக்கொண்டே தான் வருகிறது. பேப்பர் போடுவது, பால் ஊற்றுவது, காய்கறி விற்பது என்று சைக்கிளில் செய்த தொழில்கள் எல்லாம் பைக்கிற்கு மாறிவருகிறது. சைக்கிளை சாலைகளில் வெகு குறைவாகவே பார்க்க முடிகிறது. பெரும்பாலும் சைக்கிள் பயணம் பள்ளிமாணவர்கள் மத்தியில் மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது. உடற்பயிற்சியாக சைக்கிள் ஓட்ட விரும்புபவர்கள் கூட சைக்கிள் போல இருக்கும் ஒரு உடற்பயிற்சி எந்திரத்தை வாங்கி, வீட்டில் ஒரே இடத்தில் நகராமல் சைக்கிள் ஓட்டுவதை விரும்புகிறார்கள். முற்காலத்தில் சைக்கிள் வைத்திருப்பதே ஓர் அந்தஸ்துக்குரிய விஷயமாக இருந்திருக்கிறது. இப்போது அப்படி இல்லவே இல்லை. சைக்கிளில் போவோரைக் காணும் சிலர் “இன்னுமா இந்த சைக்கிள வச்சி சுத்திகிட்டு இருக்க?” என்று ஏளனமாகவே கேட்கிறார்கள். சைக்கிள்கள் காணாமல் போவதைக் குறைக்க, சைக்கிளுக்கு வாழ்வளிக்க என்ன செய்யலாம் என்று விவாதித்த சமயத்தில் நண்பர் ஒருவரின் யோசனை புதிதாக வந்தது. ‘’சைக்கிள்களுக்கு பெண்கள் தான் இரங்க வேண்டும். இளம்பெண்கள் தன் காதலன் அல்லது கணவனுடன் பைக்கில் சுற்றவே விரும்பிகிறார்கள். அதனால் தான், அவர்களுக்காகவே பைக்கே பெருமை என்று இளைஞர்கள் நினைக்கிறார்கள். பெண்கள் சைக்கிள்களுக்கு ஜீவகாருண்யம் செய்ய நினைத்து, பைக்கில் பின் அமர்ந்து போவதற்குப் பதிலாக சைக்கிளில் முன்னமர்ந்து போவதை விரும்பினால் சைக்கிள்களுக்கு மறுமலர்ச்சி கிடைக்கும். கூடவே தங்கள் பிராணநாதனின் உடலுக்கும் உறுதி சேர்க்கலாம்’’ என்பது நண்பர் முன்வைக்கும் யோசனை.

 

ஆனால், நகர்மயமாகும் தற்கால சமூகத்தில் தவணை முறையில், கடனில், மலிவு விலையில் கிடைக்கும் பைக்குகள் சைக்கிள்களை ஒழிக்கின்றன. தடி அரக்கன்களான பைக்குகள் சைக்கிள்களைத் தின்று வருகின்றன. இருப்பினும், பெட்ரோல் போட்டு கட்டுப்படியாகாதவர்கள் சைக்கிளை நாடுவார்கள் என்பது நமது பழைய அரசு முதல் புதிய அரசு வரை தொடர்ந்து அளித்து வருகின்ற நம்பிக்கை. போதாதென்று, சைக்கிளுக்காகவே பிரத்யேக பாதை அமைக்கப்போவதாக அறிவித்து மத்திய அமைச்சர் ஹர்ஷ வர்தன் சைக்கிள்காரர்களின் பிரேமைக்குரிய பிரமுகராகியுள்ளார். எனவே, சைக்கிள் மறுமலர்ச்சி விரைவிலேயே ‘க்ளிங் கிளிங்’ என்று ஒலிக்கலாம்.

தற்செயல் நிகழ்வுகளின் அறிவியல் / லட்சுமி கணபதி

download (5)

 

 

 

 

 

நம் வாழ்வில் நமக்கு எத்தனையோ சம்பவங்கள் நடக்கும் சில திட்டமிட்ட படி நடக்கும் சில தற்செயல் நிகழ்வுகள் நடந்திருக்கும் அதனை மற்றவர்களிடமோ சொல்லி வியந்திருப்பீர்கள் அல்லது யாராவது சொல்லி கேள்விப்பட்டு ஆச்சரியப்பட்டு இருப்பீர்கள்.

“ராகவனை பார்க்கலாம்னு கிளம்பினேன் சொல்லி வச்சா போல் எதிரே  வந்து நிக்கிறான்” என மனைவியிடம் சொல்லிய சம்பவங்கள் நிறைய நடந்து இருக்கும். உங்களின் பிறந்த நாளில் பிறந்த இன்னொருவரை பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ அல்லது அலுவலகத்திலோ கண்டிப்பாக சந்தித்து இருப்பீர்கள். சில சமயம் அதை கடந்து போயிருப்பீர்கள் சில சமயம் சிலாகித்து இருப்பீர்கள்.

நமது ஆடை நிறத்தில் இன்னொருவர் வந்து இருப்பது கூட கண்டறிந்து 5 STAR வாங்கி கேட்டு இருப்பீர்கள். சரி இந்ததற்செயல் நிகழ்வுகள் ஏன் நடக்கிறது? இது நமக்கு மட்டும் தான் நிகழ்கிறதா? என்று கூட தோன்றியும் இருக்கலாம். சத்தியமாக இல்லை இதோ இந்த கதைகளை கேளுங்கள்.

 

சில உதாரணங்கள்

1664 ஆம் வருடம் December 5 ஆம் நாள் North Wales இல் உள்ள Menai Straight, எனும் இடத்தில் 81 பேருடன்  சென்ற ஒரு கப்பல் மூழ்கியது  ஒருவர் உயிர் பிழைத்தார் அவரது பெயர் “Hugh Williams”. பிறகு அதே நாளில் 1785 ஆம் வருடம் 60 பேருடன் சென்ற கப்பலும் மூழ்கியது மீண்டும் ஒருவர் உயிர் பிழைத்தார் அவரது பெயரும் “Hugh Williams”. பிறகு அதே நாளில் 1860 ஆம் வருடம் 25 பேருடன் சென்ற இன்னொரு கப்பலும் மூழ்கியது மீண்டும் ஒரே ஒருவர் உயிர் பிழைத்தார் அவரது பெயர்.ஆமாம் அதே தாங்க “Hugh Williams”.

சரி இப்படி நிகழ்வதால் என்ன ஆகிவிடப்போகிறது பெயர் பொருத்தம் அவ்ளோதானே என நினைத்தால் இந்த சம்பவத்தை பார்ப்போம்.

 

ஜூன் 28 ஆம் தேதி 1914 ஆம் வருடம். AUSTRIA இளவரசரான Franz Ferdinand ஐ கொலை செய்ய திட்டமிட்டான் யூகொஸ்லாவ் நாட்டைச் சேர்ந்த Gavrilo Princip. அவரை வெடி குண்டு வைத்துக் கொல்ல செய்த திட்டம் தோற்றுப்போகவே அவன் விரக்தியில் Moritz Schiller’s café இல் சான்ட்‌விச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருதான். நிமிர்ந்து பார்க்க சில அடி தொலைவில் Ferdinand உம் அவரது மனைவியும் திறந்த வெளி வண்டியில் அமர்த்து இருந்தனர். அந்த வண்டியின் ஓட்டுனர் அங்கே தவறுதலாக வந்து இருந்தார் திரும்பி செல்ல முனைய வண்டி நின்று போனது. வெளியே வந்தான் Princip கை துப்பாக்கியை எடுத்தான் இருவரையும் சுட்டுக்கொன்றன்!

இதுதான் முதல் உலக போரின் துவக்கமாக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட உலகமே சமர் புரிந்தது நான்கு வருடங்கள் பின் ஓய்ந்தது. தோல்வியின் விளைவால் துவண்டு போய் இருந்த ஜெர்மனியை தூக்கி நிறுத்துவதாக கூறி வந்தார் ஹிட்லர். 6 மில்லியன் யூதர்களை கொன்றார், அருகில் இருந்த நாடுகளை விழுங்கினார். அவரால் இரண்டாம் உலக போரும் துவங்கியது. இதற்கு பின்னால் நிகழ்ந்தவைகள் உலகறியும். நினைத்துப்பாருங்கள் ஒரு வேளைFerdinand இன் ஓட்டுனர் சரியானதிசையில் சென்று இருந்தால்? இந்த தற்செயல் நிகழ்வு வரலாற்றை மடைமாற்றிவேறு திசையில் பயணம் செய்ய வைத்திருக்கும்.(எப்படி இருந்தாலும் முதலாம் உலகப்போர்  துவங்கி இருக்கும் என்ற வாதமும் ஒருப்பக்கம் உண்டு!)

 

இன்னோர் நிகழ்வு : இரு JIM என்ற பெயரிடப்பட்ட இரட்டை குழந்தைகள் பிறப்பில் பிரிக்கப்பட்டன(சத்தியமாக இது எம்.ஜீ.ஆர் படம் இல்லை) வெவேறு சூழ்நிலைகளில் முற்றிலும் தொடர்பின்றி வளர்ந்தனர். இருவரும் குழந்தைகளுக்கு வைத்த பெயர் “JAMES”. இருவரும் சட்டம் பயின்றனர், இயந்திர வரைதல் மற்றும் தச்சு கலையில் விருப்பமாய் இருந்தனர். இருவருக்கும் இரண்டு முறை திருமணம் ஆனது மனைவிகளின் பெயர்கள் முறையே LINDA மற்றும் BETTY. இதை எல்லாம் விடுங்க அவர்களின் வீட்டு நாய்க்குட்டியின் பெயர் கூட TOY! இருவரின் SOCIAL SECURITY NUMBER மட்டும்தான் ஒன்றாக இல்லை.

 

அமெரிக்க அதிபர்களான Lincoln மற்றும் Kennedy இருவருக்கும் இடையே இருந்த ஒற்றுமைகள் நம்மில் பலர் நன்கு அறிவர். அமெரிக்க இரட்டை கோபுர தாக்குதலிலும் பல இடங்களில் 11 எண் இருந்தையும்(SEP 11 இது வருடத்தின் 254வது நாள் கூட்டுங்க 11 இப்படிப் பல), இந்தியாவுக்கு ராசி இல்லாததாக கருதப்படும் 26 ஆம் தேதியிலும்(சுனாமி, குஜராத் நிலநடுக்கம் மற்றும் மும்பை தாக்குதல் 26 இல் நடந்தவை. குறிப்பு: இந்திய குடியரசு நாடனதும் 26 தான்!) இந்த COINCIDENCES நடப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

EINSTEIN சொன்னது போல “இறைவன்  அனாமத்தாகவே இருக்க விரும்பும் செயலே தற்செயல்” ஆக ஒருவேளைஇருக்குமோ எனவும் சந்தேகம் வருகிறது.

 

 

அறிவியல் கோணத்தில் இருந்து

இப்படி பல நிகழ்வுகளை நடந்திருந்தாலும் இதற்கு அறிவியல் என்ன சொல்கிறது என்று பார்க்கலாம். முதலில் இந்த எண்கள் மற்றும் பெயர்களை அடிப்படையாக கொண்ட தற்செயல்களை பார்க்கலாம்.

இதனை “Non-Scientific causal reasoning” என்றழைக்கிறார்கள். மொழி (பெயர்கள்) மற்றும் எண்கள் (தேதி, நேரம் மற்றும் வயது) இவைகளின் பின்னால் எந்த பொருளும் இருப்பது இல்லை நாம் தான் இவைகளுக்கு அர்த்தம் கற்பிக்கிறோம். நிதர்சனத்தில் இவைகளுக்கு எந்த அர்த்தமும் இருப்பதில்லை இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற சூழலில் இருந்தாலும் அவைகளுக்குள்ளே ஒரு பொருள் இருப்பதாக நம்புகிறோம்.

 

“Counting system and Numbers are just with meaning attached to them.”

 

நமது மூளை பொருத்திப்பார்த்தலின் அடிப்படையில் தான் இயங்குகிறது. ஒன்றை ஒன்று ஒப்பிட்டு பார்த்து தான் தெளிவு பெறுகிறது. மேலும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்கிறது.(Mnemonics நினைவு கொள் முறை இப்படித்தான் இயங்குகிறது) பரிணாமம் பாம்பை போல இருக்கும் கயிறை கண்டால் நம்மை “உஷார்” என்று தான் கூறதயார்செய்திருக்கிறது.

இந்த ஒப்பிடுதல் ஒரு நியூரானை ஏற்றி விட்டு(Light) பின் அதனை ஒத்த ஓர் நியூரான் உடன் தொடர்பு படுத்தியும் விடுகிறது. இந்த நியூரான் தொடர்பு இயக்கத்தின் அதீத விளைவே இந்த தற்செயல் நிகழ்வுகள். நமது மூளையின் இந்த பொருள் தேடும் குணம் மற்றும் நம்பிக்கை சார் அமைப்பு பல இடங்களில் பிரதிபலிக்கிறது.

Nostradamus இன் எதிர்கால கணிப்புகளும், Titanic மூழ்கப்போவது பற்றி முன்பே எழுதிய நாவலும் இதற்கு சான்று.

 

சரி கனவுகளில் நாம் கண்டது பிறகு எப்படி நிகழ்கிறது என்றால் எல்லா புகழும் மூளைக்கே. நமது மேல் அடி மனம் விரும்புவதையோ அல்லது பயப்படுவதையோ தான் கனவாக காண்கிறோம், உங்களின் மனத்தின் பாதிப்புகள் அடி மனதை தொட கனவுகள் தூண்டப்படுகின்றன. “இல்லை இல்லை விடியற்காலை கனவு பலிக்கும்” என்றால் FREUD உங்களை சும்மா விடமாட்டார்.

 

 

பல சமயங்கலில் நாம் மனதில் பாடும் பாட்டை உங்களது நண்பரும் ஹம் செய்வதை பார்த்திருப்பேர்கள். “நம்ம நினைச்சோம் அதேயே பாடுறான் ” என வியந்து இருப்பீர்கள். நமது OBSERVER நிலையில் நாம் பிறரின் பல விசயங்களை நம்மை அறியாமலேயே உள்வாங்குகிறோம். (பிறரின் உடல் மொழி, மேனரிசங்கள்,அவரின் வாசனை திரவியங்கள் மற்றும் அடிக்கடி உபோயோகிக்கும் சொல் எனப் பல)

 

உண்மையில் நீங்கள் பாடலை உங்களின் CONSCIOUS அறியாமலேயே பாடுகிறீர்கள் அவரின் மேல் அடி மனமும் அதனை உள்வாங்கி கொள்கிறது. மனத்தில் ஒட்டும் அதேபாடலை அவர் திரும்ப பாட நாம் வியக்கிறோம். இதே போல் தான் ஆழ் உங்களின் மனத்தில் ஒட்டும் ஒரு சொல் எங்காவது நாம் படிக்க நமக்கு மனம் நம்மையே விழிப்பூட்டுகிறது.(SERENDIPITY போல) சில நேரங்களில் நமக்கு நடப்பது ஏற்கனவே நமக்கே நடந்து விட்டதைப்போல் தோன்றும் அதற்க்கு காரணம் மூளையில் ஏற்படும் சிறு பிழைகள், இதனை DEJA VU என்பர் இது COINCIDENCE கணக்கில் வராது .

 

உங்கள் பிறந்த நாளில் இன்னொருவர் வரும் நிகழ்வை கணக்கிட்டு இருக்கிறார்கள். கணித நிகழ்தகவின் படி 48 பேர் கொண்ட குழுவில் நீங்களும் இருந்தால், உங்களின் பிறந்த நாளில் பிறந்த இன்னொருவரை நீங்கள் சந்திக்க 95% வாய்ப்பு இருக்கிறது. இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு எல்லாம் புரிந்து கொள்ள தேவை இல்லாமல் நாம் எளிதில் “அதிர்ஷ்டம்” என்றோ “எல்லாம் நேரம்” என்றோ “விதி” என்றோ சொல்ல பழகிவிட்டோம்.

 

EMMA BULL ஒரு முறை சொன்னார்  “Coincidence is the word we use when we can’t see the levers and pulleys.” எளிய மொழிபெயர்ப்பில் அதாவது    “நாம் தற்செயல் என்ற சொல்லை பயன்படுத்துவதே அமைப்பை பற்றி தெரிய இயலாத போது தான்”

 

 

அன்றாட அதிசயங்கள்

வேறு ஒரு பார்வையில் பார்த்தால் எல்லா தினசரி நடைமுறை வினைகள் மற்றும்  செயல்களிலும் தான் ஆச்சர்யம் மற்றும் அதிசயம் கலந்துள்ளது

ஆறு லட்சம் AUTOகள் ஓடும் ஒரு நகரில் TN-39 1729 எண் AUTO வை மட்டும் பார்க்கும் நிகழ்தகவு மிகவும் சிறியது.இந்த 1729 என்ற எண்ணில் நமக்கு ஒன்றும் விசேசம் இல்லை(ATM பாஸ்‌வர்ட் ஆக இல்லாதவரை).  ஆனால் இரண்டு மும்மடி(CUBE) எண்களின் கூட்டுத்தொகை இரண்டுமுறை நிகழும், சுழியத்திற்க்கு மிக அருகில் உள்ள அற்புத எண் இது(12^3+1^3 மற்றும் 10^3+9^3). கணித மேதை “ராமானுஜ எண்” என இது அழைக்கப்படுகிறது.

ஏன் ஒரு PARK-ல் இரு வழிபோக்கர்கள் சந்திக்கும் நிகழ்தகவு எண் மிக மிக சிறியது.

 

அறிவியலாளர் RICHARD DAWKINS ஒரு முறை தற்செயல் முடிவுகளை பற்றி ஒரு கூட்டத்தில் விளக்கினார். ஒரு மனிதனால் எட்டு முறை சுண்டப்படும் நாணயத்தின் முடிவுகளை கணிக்க கூறினார். எட்டு முறையும் அவரால்சரியாக எந்தப் பக்கம் விழுகிறது (பூவா அல்லது தலையா) என்று சரியாக கணிக்க முடிந்தது. இது எப்படி சாத்தியமாகும்?

 

உண்மையில் அவர் ஆரம்பத்தில் கணிக்க சொன்னது 128 பேரிடம் ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் கூட்டம் பாதி பாதியாக தவறான பக்கத்தை தேர்வு செய்து குறைந்து இறுதியில் அவரிடம் வந்தது. இந்த முறையில் முயன்றால் யாரை வேண்டுமானாலும் அதிர்ஷ்டசாலியாக்கலாம்.

 

 

அடுத்த உலக கோப்பை இவர்தான் வெல்லலாம் என கூறி பணமும் பறிக்கலாம். உதாரணமாக சம்பந்தம் இல்லாத 1280 தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை பாதியாக பிரித்து பாதி பேருக்கு(அதாவது 640) அடுத்த போட்டியில் இவர்தான் வெறி பெறுவார் என முன்கூட்டியே கடிதம் அனுப்பினால் போதும். போட்டியின் முடிவில் எப்படியும் ஒரு அணிதோல்வியடையும்(மழை போட்டியை தடுக்காது என நம்புவோம்) மிச்சம் 640 பேர் இருப்பார்கள். இப்படியே 8 முறை 8 போட்டிகளுக்கு செய்ய கடைசியில் உள்ள பத்து பேர் எல்லா முறையும் நாளைய போட்டியின் முடிவு தெரிந்தவர்களாக இருந்து இருப்பார்கள். அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி போயிருப்பார்கள்  இது சரியான முறையில் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு வழி. இதுவே உண்மையில் வாய்ப்பாக(CHANCE) கூட நிகழலாம் சென்ற உலகக்கோப்பையில் பால் என்ற ஆக்டொபஸ் இதைத்தான் செய்தது

 

உண்மையில் நமக்கு தெரிய வருவது அந்த கடைசி 10 பேரின் கதைதான். ஆனால் மாயன் நாட்காட்டி போல நடக்காதவைதான் அதிகம்.

 

 

 

 

 

நெடுந்தொகை கவிதைகள் /  க.மோகனரங்கன்

images (8)
நெடுந்தொகை
————-
     1
மூடியிருக்கும்
திரைதான்
மூட்டுகிறது
முகத்தைப்
பார்க்கும்
தவிப்பை
  2
திறந்த
பிறகுதான்
தெரிந்தது
உடல்
வெறும்
கதவுதான்
  3
ஒவ்வொரு
முறையும்
ஒரு
முத்ததின்
மூலம்
நீங்கள் ருசிப்பது
ஒரு
கடலின்
வெவ்வேறு
உப்புகளை
 4
மூடிய
கதவுகளின்
அடியில்
தேங்கும்
விளக்கின்
வெளிச்சம்
போல
இரு
விழிகள்
அணைந்த பிறகும்
ஒளிருகிறதுன்
இதழ்கள்
  5
ஏழு
கடல்
ஏறவொண்னா
மலைகள்
பாதையில்லாப்
பாலைகள்
பகலிரவுகள்
மற்ற மனிதர்கள்
கற்ற நூல்கள்
கல்லா இளமை
எல்லாம்
கடந்து வந்தது
மடந்தையே
உனதிந்த
உடலின் முன்
மடங்கி
மண்டியிடத்தானா
?
6
ஒரு
முத்தத்தின்
ஈரம் போதும்
பிறகெப்போதும்
களையவியலாப்
பித்தின்
வித்துக்கள்
ந்ம்
மூளை ம்டிப்புகளினின்றும்
முளைத்தெழும்
7
சுரி குழல்
நெளிவு
தோடுடை
செவி
தொய்யா விள
முலைகள்
திருவிறக்கதின்
பாற்பட்ட
அரிவரித் தடம்
இறுகிய
இடை பற்றி
மெலிந்திறங்கிடும்
மென் கால்கள்
மேற் செல்ல
பொய்யா மலரெனெ
பூத்த சேவடிகள்
திருக் காணவ்ல்ல
தெள்ளியருக்கு
தேகமதும்
தெய்வமே
8
அவசரம்
அவசரமாய்
அள்ளி விழுங்கிப்போவதால்
அல்ல
விதவிதமாய்
சமைத்து
விருப்பறிந்து
பரிமாறவும்
வேண்டிக் கேட்டு
ருசித்துப்
புசிக்கவும்
செய்வதனால்தான்
அது
கலை
9
என்
பிணை மான்
இனிதுண்ண வேண்டி
நான்
கள்ளத்தில் உறிஞ்சும்
சுனைவாய சிறுநீர்
இம் முத்தம்
10
நவில்தொறும்
நல்கப் பெறுமந்த
நன்னூல்
நயம் போல
உண்ணும் தோறும்
உண்ணும் தோறும்
ஒன்றெனத் தீராது
ஒரோர் சுவை காட்டும்
இப்
பண்புடையாள் மாட்டு
பகிர்ந்து கொள்ளும்
முத்தங்கள்
 11
களைந்த பின்
தேடி
ஏமாறுகிறேன்
உடுத்தி
நீ
நடக்கையில்
பிறப்பித்து
உலவவிட்ட
இரகசியங்கள்
ஒவ்வொன்றையும்
  12
திரை கடலோடி
திசை யெட்டும் தேடி
திரவியம் சேர்த்தவனும்
தொன்று தொட்டு
துறை ஒன்றிலேயே
மூழ்கி
முத்தெடுத்தவனும்
பெற்றது
கைமண்ணளவு எனும்
பெறுமை உடைத்து
இக் காமம்
———————