Category: இதழ் 61

பழச்சாறு 5 கவிதைகள் / சிபிச்செல்வன்

images (16)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவுகிறது

நீங்கள் மூடியைத் திறக்கிறிர்கள்

முந்திரிகொட்டைகள் பொன்நிறமாக தட்டில் கிடக்கிறது

கொஞ்சம் பழங்களை துண்டுகளாக நறுக்கி ஒரு  தட்டில் வைக்கிறிர்கள்

கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஊறுகாயை ஒரு பாட்டிலில் இருந்து

எடுக்கும்போதே உங்கள் நாக்கில் எச்சில் ஊறி

என் மேல் தெறிக்கிறது

ஒரு அழகான கண்ணாடி கோப்பையில் ஊற்றுகிறிர்கள்

கண்ணாடி கோப்பை நிறைந்து

நிறைந்து

பழச்சாறு கொஞ்சம்

கொஞ்சமாக காலியாகிக்கொண்டேயிருக்கிறது

முந்திரிக்கொட்டைகள் ஊறுகாய் எல்லாம்

பழத்துண்டுகள்

மிளகு துவிய வெள்ளரிகள் தீர்ந்துகொண்டேயிருக்கிறது

நண்பர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக

பேச்சிலிருந்து மௌனத்திற்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த

தருணத்தில்

வெளியே பெரும் மழைகொட்டிக்கொண்டிருந்தது

நான் பழச்சாற்றின் மணத்தில் மயங்கி ஜன்னலின் வெளியே

கொட்டிக்கொண்டிருந்த  மழையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்

இப்போது வெளியே பழச்சாறு பொழிந்துகொண்டிருந்தது

தெருவில் ஊர்ந்துபோனவர்கள்

தள்ளாடியவாறே

வாகனங்களை செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்

அறைக்கு வெளியே

அறைக்கு உள்ளே என போதமில்லாமல்

பழச்சாற்றில் கரைந்தார்கள்

பழச்சாற்றின் மணம் வெளியெங்கம் பரவுகிறது

•••

பழச்சாற்றின் மணம் அறையெங்கும் பரவ தொட்ங்கியவேளையில்

நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் பழச்சாறு பருகியவர்கள்

நான் நான் என பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்

நான்

இல்லாமல்

பார்த்துக்கொண்டே பருகிக்கொண்டிருந்தேன்

அப்போதுதான் பிழிந்த பழச்சாற்றை பருகிக்கொண்டிருக்கிறேன்

••

போதும் என அவனும் சொல்லவில்லை

போதுமா என நானும் கேட்கவில்லை

பழச்சாறு ஊற்றிக்கொண்டேயிருந்தேன்

அவர்கள் இப்போதும் போதும் என சொல்லவில்லை

நான் இப்போதும் போதுமா எனக் கேட்கவில்லை

பழச்சாறு தீர்ந்துகொண்டிருந்தது

தீர்ந்துவிட்டதா என அவர்களும் கேட்கவில்லை

தீர்ந்துவிட்டது என நானும் சொல்லவில்லை

பாவனையில் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தேன்

அவர்களும் பாவனையில் குடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

இப்போது

இல்லாத பழச்சாறு

இருந்தது ஏராளமாக

அதைத் திரும்பத்

திரும்ப நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்

கண்ணாடி கிளாஸ்களில்

வழிந்துகொண்டிருக்கிறது பழச்சாறு

 

•••

 

வெளியில் பொழிகிற மழைக்கு எதுவும் தேவையில்லை

அறை உள்ளே இருக்கிற இவனுக்கும்

ஒன்றும் தேவையில்லை

சுவரில்

அருவியில் வழிகிறது நீர்

உள்ளேயிருந்தவன்

தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறான்

••

எப்போது வருமெனத்  தெரியாது

அவளைப் போலவே சொல்லாமல் வருகிறது

அவளைப் போலவே சொல்லாமல் போகிறது

இந்த மழை

ஒருமுறை வருவேன்  வருவேன் என  அறிவிப்புகளை கொடுத்துவிட்டு வராமல் போனது

இப்போதோ

சொல்லாமல் வந்து பேயாட்டம் போட்டு

கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

இநத் மழையும் அவளைப் போலதான்

•••

பீஹார் மலையாள மூலம்: யு.பி. ஜெயராஜ் (1950-1999) / தமிழில் : ஸ்ரீபதி பத்மநாபா

download (1)

(1978-ல் எழுதப்பட்ட சிறுகதை)

 

(1)

கண்ணே, இங்கே பரந்து விரிந்த இந்த வயலின் கரையில், புதுநெல்லின் மணம் பரவிக்கிடக்கும் இந்த இளம் காற்றில், சேறும்சகதியும் குழைந்த மண்ணில் கால்கள் மூழ்க, வரப்பெடுத்துக்கொண்டு நிற்கையில், தூரத்தில் நீ கற்றை கட்டுவதை நான்காண்கிறேன்.

ஒரு வேளை, தூரத்திலிருந்து நீயும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். ஆனாலும் நீ என்னைப் பார்ப்பதாகபாவனைகூட செய்வதில்லை, எனக்குத் தெரியும். கற்றை கட்டுகிறபெண்களான உங்களின் முன்புறமும் பின்புறமும்குலுங்கித்தளும்புவதைப் பார்த்தபடி சின்ன முதலாளிஉங்களுடைய அருகிலேயே நிற்கிறார், எனக்குத் தெரியும். நீஎன்னை ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பது சின்ன முதலாளிக்குத் தெரிந்துவிட்டால் ஏற்கனவே சிவந்திருக்கும் அவருடைய முகம் இன்னும்சிவந்து விடும், எனக்குத் தெரியும். இந்த முறை படியளந்து கூலிவாங்கி குடிசை கட்டி உன்னை என்னுடையவளாக ஆக்குவதற்குமுன் சின்ன முதலாளி உன்னை அனுபவித்து விடுவார். அதுவும்எனக்குத் தெரியும். அதைப்பற்றி எனக்குக் குறையொன்றுமில்லை. இந்த முறை அறுவடையில் இருக்கும் பெண்களில் புதிதாகவயசுக்கு வந்த மூன்று பேர் இருக்கிறார்கள் என்று நேற்றுசொன்னபோதே எனக்குப் புரிந்து விட்டது, அவர்களில் ஒருத்தி நீஎன்று. (ஏனென்றால், போன வருடம் மொட்டு விட்டு முகிழ்த்துவரும் முலைக்காம்புகளையை சிறு பெண்ணாகத்தானேஇருந்தாய் நீ. அன்று உன்னை என் கண்கள்கண்டடையவேயில்லையே !)

செல்லமே, நான் இப்போது பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நம்சாளைக்குடிசைகளில் பாக்கியசாலிகளான பெண்களுக்கு மட்டும்கிடைத்ததைப் போல, சின்ன முதலாளியிடம் மட்டுமே கீழ்ப்படியும்அதிர்ஷ்டம் உனக்கும் கிடைக்க வேண்டுமென்று. மைனர்முதலாளிகள் சிறிது-பெரிது வித்தியாசமில்லாமல் அனுபவித்தபிறகு, ஒரு நெல்மணி கூட பாக்கியில்லாமல் போரடித்துப் பதரானகற்றையைப் போல நீயும் ஆகிவிடக் கூடாதென்று ! சின்னமுதலாளியின் கூடப் படுக்கும்போது நீ இதையெல்லாம் மனதில்கொள்ள வேண்டும். முழு ஒத்துழைப்பை அளிக்க வேண்டும். உன்னிடம் உள்ளதையெல்லாம் தாராளமாக வாரிவழங்கிய பிறகுவேண்டுகோள் வைக்க வேண்டும். (என்னுடைய அம்மா – நான்சிறுவனாக இருந்தபோதே கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் – அப்போதையசின்ன முதலாளிக்கு மட்டுமே அடிபணிய வேண்டியிருந்ததாம். மைனர் முதலாளிகள் அம்மாவின் பின்னால் சுற்றக் கூடாதென்றுகடுமையாக உத்தரவு போட்டிருந்தாராம் சின்ன முதலாளி. ஓ என்அன்பே, நீயும் என் அம்மாவைப் போல் பாக்கியசாலியாயிருந்துவிட்டால்!)

ஆனால், கண்மணீ, நான் எண்ணிப் பார்க்கிறேன். அறுவடைமுடிய இன்னும் இரண்டு வார காலம். அதற்குப் பிறகு நம்பெற்றோர்கள், முதலாளியின் கையிலிருந்து வாங்கிய பழையகடனை சரி செய்து, புதிய கடன் வாங்கி நமக்குப் படியளக்கஇன்னுமொரு பத்து நாள். அப்போது நம் கல்யாணத்துக்கானஏற்பாடுகள் துவங்கிவிடும். பெரிய முதலாளியிடம் வெற்றிலைவைத்து சம்மதம் வாங்கிவிட்டால் ஏறக்குறைய நீஎன்னுடையதாகிவிட்டாய் என்று நான் உறுதி கொள்வேன். பிறகுநான்கு பேர் கூடும் இடத்தில்கூட உன் முகத்தையும் மார்பையும்பார்க்கவோ உன்னைப் பார்த்து புன்னகைக்கவோ நான்பயப்படமாட்டேன்.

அடடா, ஒரு விஷயத்தை நாம் இருவரும் மறந்து விட்டோமே !கல்யாணம் முடிந்த பிறகு நாம் எங்கே போய் வசிக்கப்போகிறோம்என்று தெரியுமா உனக்கு? நீ யோசிக்கிறமாதிரியெல்லாம்கிடையாது. நீ அருகில் இருந்திருந்தால் உன்னிடம்சொல்லியிருப்பேன். அவ்வளவு தூரத்திலிருந்து, சின்னமுதலாளியின் பார்வைக்கு அகப்படாமல் கடைக்கண்ணால் என்மீது அம்பு எறியும்போது உன்னால் என் எண்ணங்களை வாசிக்கவும்முடிகிறது, இல்லையா கண்ணே ? இனி முதலிலிருந்தேஎல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன். அறுவடை முடிய இன்னும்இரண்டு வார காலம். அதற்குப் பிறகு நம்முடைய இந்த உழைப்பால்நமது பெற்றோர்கள் ஏற்கனவே இருக்கிற கடனை மீட்டு, புதிய கடன்வாங்க இன்னுமொரு பத்து நாட்கள். அதற்குப் பிறகுதான் நாம்ஒன்றாக வசிப்பதற்கான குடிலின் பணியைத் துவங்க வேண்டும். பெரிய முதலாளியிடம் வெற்றிலை வைத்து சம்மதம் வாங்கப்போகும்போது, நேரம் நன்றாகயிருந்தால் இரண்டு துண்டுபழையமரமும் சில மூங்கில் தண்டுகளும் தராமலிருக்கமாட்டார். என்னவானாலும் , நம் முதலாளிதானே, நான் ஒரு புதுமாப்பிள்ளைதானே, நமது கல்யாணம் தானே…

அதற்குப் பிறகு நீ எனக்கேயான பெண்ணாகி விடுவாய். அப்போது வசந்த காலம் பேய் நடனமாடிக் கொண்டிருக்கும்.நானும் நீயும் மட்டும். புதிதாகக் கட்டிய குடிலின் ரகசியங்களைப்பங்கு வைக்க நீயும் நானும் மட்டுமே. கழிழ்ந்து படுத்தால் தரையிலிருந்து எழுகிற புதியதாய் மெழுகிய சாணத்தின் சுகந்தம். மல்லாக்கப்படுத்தால் நிலவொளி பரந்த ஆகாயமும்நட்சத்திரங்களும்! செம்மண் பூசிய சுவர்களுக்கப்பால்ராக்கோழிகளின் நிரந்தர சங்கீதம்…. உயிரே, மழை ஆர்ப்பரித்துப்பெய்யும் போது ஓலைத் துளைகளுக்கிடையே அடிக்கும் குளிரில் நீசில்லிட்டுப் போவாயோ? எவ்வளவு குளிர்ந்த காலமும் வரட்டும்கண்மணீ, என் மார்புகளில், கனல்கள் கூட தோற்றுப்போகும்அளவுக்கு அணையாத சூட்டை நான் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன்.

செல்லம், உன் வாசம் எப்படி இருக்கும்? என் வாய்புகையிலை மணம் வீசுவது. நீ அருகில் இருந்தாயென்றால்,ஒருவேளை, நான் புகையிலையை இவ்வளவு உபயோகிக்கமாட்டேன். உன் வாயில் என்ன வாசம் வீசும்? எனக்குத்தெரியவில்லை. இருந்தாலும் சின்னச் சின்ன உமிக் கரியின்துணுக்குகள் பதிந்த, ஓரிரண்டு புழுத்த பற்களையுடைய உன்சிரிப்பை எவ்வளவு விரும்புகிறேனோ, அதைப்போலவே உன்வாசத்தையும் நான் விரும்புவேன். நான் நினைக்கிறேன்பெரும்பாலும் உன் வாயில் புதுநெல்லின் வாசம் தான் வீசும்.

பிறகு நமக்கு ஒரு குட்டிப்பையன் பிறப்பான். ஓ, இதில்வெட்கப்பட என்ன இருக்கிறது கண்மணீ? நம் இருவரின்விருப்பமும் அதுதானே ! நம் செல்ல மகன் பிறந்தவுடன்எப்படியிருப்பான் தெரியுமா, அட்டைக் கருப்பாய் சுருள்முடிகளுடன் ஒரு சுட்டிப் பையனாயிருப்பான். ஏன் அன்பே, நம்கூட்டத்தாரின் குழந்தைகளைப் போல அவனுக்கும் சிரங்குபிடித்துவிடும் என்று பயப்படுகிறாயா? சொறி சிரங்கு பிடித்தால்செய்ய வேண்டிய சிகிச்சையெல்லாம் எனக்குத் தெரியும் அன்பே.கிழக்குக்காடுகளில் இருக்கிற ஒரு மரத்தின் பட்டையைப் பிடுங்கிப்போட்டுக் கொதிக்க வைத்த தண்ணீரில் அவனைக்குளிப்பாட்டினால் போதும். காய்ந்த சாணத்தை எரித்து நீ ரொட்டிசுடும்போது அவனை ஈ மொய்க்காமல் நான் பார்த்துக் கொள்வேன்கண்மணீ !

ஓ, என் சுந்தரீ, அங்கே தூரத்தில் நீ கற்றை கட்டிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபடி சேற்றிலும் சகதியிலும் கால்களைஆழத்தில் ஊன்றி நின்று வரப்பெடுக்கும்போது களைப்புதெரியவில்லை; வெயிலின் சூடு தெரியவில்லை; என்னையே நான்மறந்து போகிறேன் செல்லமே.

(2)

கண்ணே, சேறும் சகதியும் குழைந்து, வெறி பிடிக்கும் மணம்பரப்பும் இந்தக் காற்றில், தீ பறக்கும் வெயிலில், இந்த வயல்வரப்பில் சாய்ந்து படுத்தபடி பார்க்கையில், தூரத்தில்காவலர்களுக்குக் கட்டிய குடிலின்முன் நிழலில் நீஉட்கார்ந்திருப்பதை நான் பார்க்கிறேன். அய்யோ, என்ன வெயில்இது; இமைகளையே மூடிவிடும்படி செய்கிறதே. ஆனால்,இப்படியே இந்த வரப்பில் படுத்துக் கிடக்க முதலாளியின் கங்காணிஅனுமதிக்கமாட்டார். குடம் போன்ற வயிற்றைத் தள்ளிக் கொண்டு,குடையைப் பிடித்து, ஏப்பங்கள் விட்டபடி அவர் இப்போது இங்கேவந்து விடுவார். அதற்கு முன் நான் இங்கே ஒருக்களித்துபடுத்தபடிஇன்னுமொருமுறை உன்னைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன் கண்ணே. முதலிலிருந்து எல்லாவற்றையும் யோசித்துப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

ஆனாலும் என் அன்பே, உண்மையில் யோசித்துப் பார்க்கநம்மிடம் ஏதாவது உள்ளதா? எவ்வளவுதான் நம்பிக்கைஉள்ளவர்களாக நாம் மாற முயற்சித்தாலும் நமக்காக என்னநன்மைகள் காத்திருக்கின்றன? இந்தப் பரந்தது விரிந்த வயல்அடுக்குகளில், கோடையிலும் மழையிலும் ஒரே மாதிரி,மழலையிலும் யௌவனத்திலும் முதுமையிலும் ஒரேமாதிரி,இரவிலும் பகலிலும் ஒரே மாதிரி, வேர்வை சிந்தி முத்துவிளைவிக்கிற நமக்கு வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமாகயிருக்கிறது! இதை நினைத்தபடி படுத்திருக்கும் போது, வெகுதூரத்திலிருந்து,ஜென்மாந்திரங்களின் பழமையிலிருந்து ஊற்றெடுக்கிறஎன்றென்றைக்குமான ஒரு ஒப்பாரிதான் நம் வாழ்க்கை என்றுஎனக்குத் தோன்றுகிறது.

இல்லையென்றால், இந்த சாயங்கால வெயிலில், உன்னுடன்இருந்த பெண்களெல்லாம் வேலை முடிந்து போனபிறகும்,காவலாளிக்காகக் கட்டிய குடிசையின் முன் நீ எதற்காகக் குந்திஉட்கார்ந்திருக்கிறாய்? யாருக்காக காத்திருக்கிறாய் அன்பே? நான்இங்கே நரம்புகள் துடிக்க, தவித்தபடி உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது உனக்குத் தெரியும். இருந்தும், காதல் நிரம்பியஒரு பார்வை கூட அனுப்ப ஏன் முயலவில்லை கண்ணே? முகம்திருப்பி என்னைப் பார்க்க ஏன் மறுக்கிறாய் அன்பே?

எனக்குத் தெரியும் கண்ணே. காவல் குடிசையில்கங்காணியின் யோசனைப்படி சின்ன முதலாளி உன்னுடன் உறவுகொள்ள வருவதை எதிர்பார்த்து சிலைபோல நீகுந்தியிருக்கும்போது, நீ என் ஆண்மையைத் தூக்கி எறியத்தான்செய்கிறாய். பலிகடாவின் பரிதாபமான கண்களோடு இந்த அந்திநேரத்தில் எதையோ எதிர்பார்க்கிறாய். கால் முட்டிகளில் முகம்புதைத்து குந்தி உட்கார்ந்திருக்கும்போது உன் கண்கள் பார்க்காமலேஎன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்றும், நீ பேசாமலேஎன்னிடம் என்னென்னவோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்றும்என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

செல்லம், ஒன்று கேட்கட்டுமா? யோசித்துப் பார்த்தால், இந்தகாத்திருத்தலுக்கு என்ன அர்த்தம்? நானும் நீயும் பங்கு வைக்கப்போகிற குடிலின் ரகசியத்துக்கு என்ன அர்த்தம்? நமக்குப்பிறக்கப்போகிற சிரங்கு பிடித்த குழந்தைகளுக்கு என்ன அர்த்தம்?குனிந்து குனிந்து, நிமிர மறந்து போன சிரங்களுக்கு, மைனர்களின்விந்துக்களை உள்ளே சுமக்கிற கர்ப்பபாத்திரங்களுக்கு, சீதையின்,சாவித்திரியின் புராணங்களைப் பாடியபடி கற்பழிப்புகளைமறைத்து வைக்கிற கபடங்களுக்கு, இந்தப் புலையாடி மகன்களின்நீதிகளுக்கு எல்லாம் என்ன அர்த்தம்?

(3)

கண்ணே, இப்போது நான் போஜ்பூரைப் பற்றி உன்னிடம்சொல்லப் போகிறேன். வெயிலின் வெம்மை இன்னும் குறையாதஇந்த அந்தியில், சேறிலும் சகதியிலும் குழைந்து நிற்கிற இந்தக்காதலனை சாட்சியாக்கி, பலிகடாவின் கையறு நிலையில்,முதலாளியால் கற்பழிப்பு செய்யப்படுவதற்காக காத்திருக்கிறஉன்னிடம் போஜ்பூரைப்பற்றி சொல்ல இன்னும் தாமதிக்கக்கூடாது.

அன்பே, நான் அதை முன்பே சொல்லியிருக்க வேண்டும். போஜ்பூர், இதோ, இந்த வயல் வரப்புகளும், அதோ அந்தக்குன்றுகளையும் கடந்தால் அடைய முடிகிற தூரத்தில் அருகில்எங்கோ இருக்கிறது.

கம்பீராவை உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?சாளைக்குடிசைகளில் இருக்கும் நம்மை விழிப்புணர்வூட்டமுயன்ற குற்றத்துக்காக முதலாளிகளால் கொல்லப்பட்டவன். கம்பீராவை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். முதலாளிகளின் ஆட்கள்பதுங்கியிருந்து கொல்வதற்கு முன்பாக, நம் சாளைகளின் வாசலில்வந்து நின்று, போஜ்பூரைப் பற்றித்தான் அவன் சொல்வான். அவன்சொல்வதில் நிறைய உண்மைகள் உண்டு என்று எனக்குத்தோன்றியிருந்தது. ஆனால் உன் கடைக்கண் பார்வைகளுக்கும்என் உழவுக்கால்களுக்குமிடையே இழந்து போன தினங்களில்என்னால் ஏனோ அவற்றைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை.

ஆனால், கண்ணே, இந்த நிமிடம் நான் போஜ்பூரைப் பற்றிநினைக்கிறேன். போஜ்பூரைப் பற்றி நீயும் அறிந்துகொள்ளவேண்டும். இனியும் தாமதிக்க நமக்கு நேரமில்லை.

ஏனென்றால், போஜ்பூரில் உள்ள கீழ்மக்களில் ஒரு பெண்கூடஇன்று மானபங்கம் செய்யப்படுவதில்லை.

போஜ்பூரில், யாரோ எழுதி வைத்த கள்ளக்கணக்குகளுக்காககூலியில்லாத வேலையை யாரும் செய்ய வேண்டியதில்லை.

கண்ணே, போஜ் பூரில், முதலாளிகளைப் பார்க்கும்போதுகீழ்மக்கள் தலைகுனிய வேண்யடிதில்லை; வழி விலகவேண்டியதில்லை.

போஜ்பூரில், வேலை செய்பவன் பட்டினி கிடப்பதில்லை.

போஜ்பூரில், கட்டிய மனைவியின் முதலிரவில் அவளுடையகணவன்தான் பங்கு கொள்கிறானாம்.

போஜ்பூரில் நடுநிசிகளில் குடிசைக் கதவுகளை யாரும்தள்ளித் திறப்பதில்லையாம்.

அன்பே, ஒரு ரகசியம் சொல்லட்டுமா: போஜ்பூரில் அந்திமயங்கிய பிறகு முதலாளிகள் வெளியே வருவதேயில்லையாம்.

ஆனால், கண்மணீ, போஜ்பூரில் துப்பாக்கிகளும் லத்திகளும்சீறிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. எப்போதும் போராட்டங்கள் நடந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. பழங்கால பணிக்கருவிகளைக்கொண்டே ஒரு யுத்தத்தைத் துவக்கலாம் என்று நிரூபிக்கிறார்கள். ஏராளமான பேர் கொல்லப்படுகிறார்கள். ரத்தம் சிந்தி ரத்தம் சிந்திபாதைகளும் வயல்களும் சிவப்பாக மாறியிருக்கின்றன. எல்லோரும் தந்தைகளையும் தனயன்களையும் இழக்கிறார்கள்.தினமும் துர்மரணங்களும் ஒப்பாரிகளும் உண்டு. தனிநபர்களின்வீழ்ச்சியில் ஒரு வர்க்கத்தின் வெற்றி முழங்குகிறது அங்கே. இறந்தவர்கள் இழக்கப்பட்டாலும் ஒரு போதும் இழக்கப்படமுடியாதஎதையோ அவர்கள் நமக்காக அளித்துச் செல்கிறார்கள்.

வா, செல்லமே, கால் மூட்டுகளில் முகம் புதைத்துகுந்தியிருக்காமல், சுறுசுறுப்பாக எழுந்து வா, அந்தக் காவல்குடிசையை நோக்கிக் காறித் துப்பு. இந்தச் சேறு நிறைந்த வயலைமிதித்துத் தாண்டி என் அருகில் வா. என்னுடைய இந்த பலம்மிகுந்த கைகள் உன்னைத் தாங்குவதற்காக இருக்கும்போது,எதற்காக, யாருக்காக பயப்படுகிறாய் கண்மணீ?

ஓ, என் அன்பே, கூந்தலை வாரிச் சுருட்டிக் கட்டி, கைகளைபலமாய் உதறி, நிமிர்ந்த நன்னடையும், நேர்கொண்டபார்வையுமாய் நீ வயலில் இறங்குவதைப் பார்க்கிறேன். என்நரம்புகளெல்லாம் புடைக்கின்றன. நான் என்னையே மறக்கிறேன். நம் எதிர்கால வாழ்க்கையே ஒளிமயமானதாக எனக்குத்தோன்றுகிறது.

(4)

(என்னை உங்களுக்குத் தெரியும். தெரியும் என்பதை நீங்கள்இதுவரை வெளிக்காட்டிக் கொண்டதில்லை. நான் ஒரு பீஹாரி. ஆனால், பீஹார் ஒரு போதும் என்னுடையதாக இருக்கவில்லை.)

கங்கையின் அலைகள் எப்போதும் பாடியது என் சோகக்கதைகளைத்தான். ஆனால், உங்களின் கதைகளில் ஒருபோதும்என் பெயர் இருந்திருக்கவில்லை. பீஹாரின் வயல்களில் பொன்விளைவித்தது எப்போதும் நான் தான். ஆனால் வயிறு நிறையசாப்பிட்ட ஒரு இரவு கூட என் நினைவில் இல்லை. உங்களுக்காகமணிமாளிகைகளும் மாடகோபுரங்களும் நான் கட்டிஎழுப்பியிருக்கிறேன். ஆனால், நிலாவும் நட்சத்திரங்களும்நிறைந்த ஆகாயம் மட்டுமே என்றும் என் மேற்கூரை.

(என்னை உங்களுக்குத் தெரியும். தெரியும் என்பதை நீங்கள்இதுவரை வெளிக்காட்டிக் கொண்டதில்லை. நான் ஒரு பீஹாரி. ஆனால், பீஹார் ஒரு போதும் என்னுடையதாக இருக்கவில்லை.)

என் அம்மாவை நீங்கள் குடிலுக்குள் விபசாரத்துக்குஆட்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது வெளியில் இருட்டில், இல்லாதஅர்த்தங்களைத் தேடி அலைந்த இரண்டு கண்கள் இருந்தனவே,அதுதான் நான்.

என் தங்கையின் வாயைப் பொத்தி, கைகால்களைக் கட்டிதோள்களில் நீங்கள் தூக்கிக் கொண்டு போனபோது, இருட்டில்,தலைபோன தென்னை மரம்போல ஸ்தம்பித்து நின்ற நிச்சலனம்இருக்கிறதே. அதுதான் நான்.

உங்களுக்கும் இது எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கிறது. ஞாபகம்இல்லையென்பது போல் நடிக்கிறீர்கள்.

உங்களின் ராமாயணத்தில் பதிவிரதையான ஒரு பெண்ணின்சோகக்கதை கூறப்பட்டிருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நீங்களும் உங்கள் மூதாதைகளும் உங்கள் தமையர்களும்பேரர்களும் ராமாயணம் வாசித்து மனப்பாடம் செய்துவைத்திருக்கிறீர்கள். பிறகு எங்களின் குடிசைக் கதவுகளைஉதைத்துத் தள்ளி எங்கள் பெண்களை மானபங்கப் படுத்துகிறீர்கள்.

உங்களின் மஹாபாரதத்தில், மற்றவர்களின் உடைமைகளைஅபகரித்த, சூது விளையாடி சகோதரர்களை தோல்வியடையவைத்த அகம்பாவம் நிறைந்தவர்கள் எப்படி வீழ்ந்தார்கள் என்றுகூறப்பட்டிருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நீங்களும்உங்கள் மூதாதைகளும் உங்கள் தமையர்களும் பேரர்களும்மஹாபாரதம் முழுக்க மனப்பாடமாக்கிவிட்டீர்கள். பிறகுஎங்களுடைய விளை நிலங்களை கைப்பற்றினீர்கள். சூதுவிளையாடி தோல்வியடையச் செய்து எங்களைஅடிமையாக்கினீர்கள்.

(என்னை உங்களுக்குத் தெரியும். தெரியும் என்பதை நீங்கள்இதுவரை வெளிக்காட்டிக் கொண்டதில்லை. நான் ஒரு பீஹாரி. ஆனால், பீஹார் ஒரு போதும் என்னுடையதாக இருக்கவில்லை.)

கடைசியாக, இதோ, இன்று நான் கிளம்பிவிட்டேன். பாடலிபுத்திரம் மிக தூரத்தில் இல்லையென்று நான்கேள்விப்பட்டேன். ஜாக்கிரதையாக இருங்கள்.

சந்தேகமே வேண்டாம், நானும் அதே ஜாக்கிரதையோடுதான்வருகிறேன்.

***

இருத்தலின் காற்று..- ( சிறுகதை  )                 -இளஞ்சேரல்

images (4)

                     ஊருக்குப் போவதான எண்ணம் இல்லை. பிராயணக் களைப்பால் உடல் எப்பொழுதும் பேருந்தின் இறைச்சலையே கொண்டிருக்கிறது. உடலின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பேருந்து ஏறி ஓடிக் கொண்டிருப்பதைப் போன்ற பிரமை. அப்படியானால் ஓயாத பயணத்திலிருப்பவர்களின் உடல்களும் இப்படித்தான் அதிருமா. பணியின் நிமித்தமாக மாடிப்படிகளில் ஏறி இறங்கி ஏறி இறங்கி கெஞ்சிக் கூத்தாடிப் பேசுவதே வாழ்வின் இறுதிவரையிலானதாகி விடுமோ என்னவோ. போகட்டும். ஆனாலும் போயிருக்கலாமே என்று இரவு உறங்குகிற போது நினைப்பு வரும். அம்மா நச்சரிப்புக்குத்தான் ஊருக்குப் போகத் தோன்றும். வருமானத்திற்காக டுவீலரில் சந்துகளுக்குள்ளாக ஓட்டி ஓட்டி கனவுகளில் அன்றி உறக்கத்தில் கூட கைகால்கள் கியர்களுக்குள்ளும் பிரேக் பிரேக் பிடித்துப் பிடித்து உடல் குலுங்குவதைப் போல  அவன் உறங்கும் போது நெளிவதைப் பார்க்க முடிகிறது.

அறைக்கு என்றிருக்கும் ஒரேயொரு சன்னலின் திரையை விலக்கி வெளிச்சம் பார்த்தபோது மூட்டம் இருக்கிறது. புயல் ஆந்திரக்கரையைக் கடக்கிறது. பயண ஒத்திவைப்புக்கு அதுவும் ஒரு காரணம். ஒன்பது மணி காலை மாதிரி இல்லை. மாடி கொடிகளில் காயும் துணிகள் பனியால் கெட்டித்துத் தொங்குகிறது. பெருநகரத்தின் சங்கு குருவிகள் சேறுகளானான கோட் அணிந்திருக்கிறது. விண் உயரமிக்கிற செல் டவர்களிலிருந்து புறாக்குடும்பங்கள் மேக மூட்டத்தை ஸ்கேன் செய்கிறது. அறையின் காலண்டரில் இருக்கிற மாடல் அழகியைப் பார்த்துவிட்டு காலை வணக்கம் சொல்கிறான். பெருமூச்சுடன் கழிவறைக்குள் நுழைந்தான். தீப்பெட்டி யிலிருந்து ஒரு குச்சியை உருவுவது போல அன்றி ஒன்றை உள்ளே வைப்பது போன்றிருக்கிறது உள்ளே நுழைவது. அப்படித்தான் இருக்கிறது இந்த தீப்பெட்டி அறை. அலைபேசியில் பாம்பு கடித்து அலறும் கத்தல் போல வழிகிறது ராக் இசை. வேண்டும் என்று தான் வைத்திருக்கிறான். மெலடி வைத்தால் மனம் பாடாய்ப்படுகிறது. தனிமைகளுக்கு உரிய பாடலோ ராகமோ மெலடி இல்லையென்பது அவன் கணிப்பு. அது கிழவர்களுக்கானது அல்லது கிழட்டுத்தன்மைதட்டிவிட்ட காலத்திற்கானது. உறக்கம் வருவதில்லை. வேலையில் அமர்ந்த பிறகு அலையும் உடலுக்கு மெலடி ஆகாது. முகச்சவரம் ஆகாது. நல்ல துணிமணி ஆகாது. பேய் பிராந்து மாதிரிதான் திரிய வேண்டும்.அதனுடைய பாதுகாப்பு வேறெதிலும் வராது.

எண்களைப் பார்த்தான். எண்களின்  வழியாக அறியப்படுகிற உறவுகளில்  அப்பாதான் அழைக்கிறார். ஏன் ஊருக்கு வரவில்லையென்பார். ஒரு நாளைக்கு ஆறு போன்கால்.ம்..ம்  என்றான். மாடல் அழகியின்  கன்னத்தில் எறும்புகள்  ஊறுகிறது. பற்களில் கறை  படிந்திருக்கிறது. இடுப்பில்  பல்லி ஊர்ந்து ஓடியது. மறுமுனையில் டிபன் ஆச்சா,.ஏன்  வரலை. பணம் போதுமா..அந்த  காமாட்சிபுரம் மரக்கடை அங்கிளுக்கு என்ன சொல்லலாம்..எல்லாவற்றையும் பேசிவிட்டு கடைசியாக

“ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ணமுடியுமா தம்பி“

என்ற போதுதான். உண்ணிப்பாகி நாற்காலியில் அமர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே அனைத்து மதங்களின் சாமிப்படங்களும் மசூதிகளும் கொண்ட இயற்கை எழில் சூழ்ந்த காலண்டர் படத்தில் காய்ந்த மலர்ச்சரத்தை எடுத்து விட்டு வாழையிலையில் சுற்றி ஈரத்துடன் வைத்திருக்கிற மொக்கு மல்லியை படத்துக்குப் போட்டான்..

“சொல்லு..“ என்றான் கோபம் குறைந்த நிலையில் சாதுவானான்.

“என்னோட ஒர்க் பண்றவர் துரை..அவர் பேமிலியோட கோவை வர்றார்.. தோஷங்கள் செய்யணுமாம். அங்க கோவில் பரிகாரங்கள் பண்றார். நீ கூடமாட இருந்து ஹெல்ப் பண்ணிடு.. அநேகமா மதியத்திற்குள்ள முடிஞ்சிடும். பிறகு அவருக்கு பஸ் ஸ்டேண்ட்ல ஏத்தி விட்றணும்றா.. சங்கடமா முகத்தக் காட்டிடாதப்பா.. என்ன செய்ய கேட்டுட்டார். எதாவதுன்னா எனக்குப் போன் செய்..முடியுமா.. பாவம் நீ ஒரு நாள் ரெஸ்ட்ல இருப்ப..நானும் முடியலைன்னு சொல்ல முடியலை..எனக்கு ஆபீஸ் லெவல்ல நிறைய ஹெல்ப் பண்றவர்.. முடிஞ்சா சின்னச் சின்ன செலவுகளை நீயே பண்ணிடுப்பா..“ சடச்சடவெனப் பேசுவது அப்பாவின் பாணி. அதிலேயே பதற்றம் தெரியும். மறுக்க முடியாது. நச்சரிக்கவும் மாட்டார். அதுவும் நமக்குப் போய் இன்றைய நாளில் கோயில் குளமென்றா சுற்றுகிற வேலை வரவேண்டும்.

“ம்…ம்.. நானு இதுக்கு ஊருக்கே வந்திருப்பன்..சரி..என்கிட்டப் பணம் இல்ல.. நீ ஏடிஎம்ல எடுக்கறமாரி போட்டுடுப்பா..“

“தேங்க்..எங்க என்ன திட்டுவியோன்னு பயந்தன்..ஷேவ் பண்ணிக்கப்பா..“

“அதெல்லாம் சொல்லாத எரிச்சலாயிடுவேன்..உன் வேலை யைப்பார். திட்டிட்டுதான் இருக்கன்.. பயங்கர டிராபிக்ப்பா சிடியில..ஏன்ப்பா ஒத்துகிட்ட..நீ…“

“சாரிடா பாவம்டா அந்தாள்..தெரியாத எடத்துல பொண்ணுக் கொடுத்துட்டு ரொம்பக் கஷ்டப்படறார்..அதுவும் சரியாப் பிழைக்காமச் சண்டை. அப்பிராணி.. லட்சக்கணக்கில செலவு பண்ணி செய்த கல்யாணம் பொய் ஆயிடக்கூடாதுன்னு சுத்தரார். இப்ப அவர் அந்தாள் கோவில் குளம் சோசியம்னு சுத்திட்டிருக்கறார். எதோ நம்மாள முடிஞ்ச உதவி..உனக்குப் புண்ணியமாப் போகும்..“

“ம்…ம்…“

இருப்பதிலேயே சுமாரான அழுக்குள்ள ஜீன்ஸ் டிசர்ட் அணிந்து கொண்டான். இடுப்பு மேலும் கொஞ்சம் இளகியிருக்கிறது. மேன்சனிலிருக்கிறவர்கள் தொலைக் காட்சிகளில் அதிகாலைத்திரைப்படங்களில் மூழ்கியி ருக்கிறார்கள். இடைவிடாத காமெடி சானல்களிலிருந்து வசனங்கள் வருகிறது. அதிகமாக கடவுள்களுடன் காமெடியர்கள்தான் உரையாடுகிறார்கள். அல்லது அவருடன் காமெடியர்கள் உரையாடுவதுதான் உசிதம். வேறொன்றும் பசியாற்றச் செய்ய முடியாது. அலைவதும் ஓய்வதற்குமாக நாம் கோமாளிகளைத்தான் நம்பியாகவேண்டும். கோமாளிகளுடனான உறவு நமக்கு எப்பொழுதும் எந்த யுகத்திலும் இன்பமாகவே இருந்து வருகிறது. அறையின் வாசலில் மெஸ்சிலிருந்து வந்திருக்கிற உப்புமா வடை, பாலித்தீன் பையில் பாக்கில் காபியை எடுத்துக் கொண்டான். உடனே சாப்பிட்டால்தான் நன்றாக இருக்கும். ஆறிப்போனால் நாய் கூட வாய்வைக்காது. அறுசுவையில் இந்த மெஸ்ருசி எந்த வகையென்று ஒரு பாட்டு எழுதச் சொல்லவேண்டும் சினிமா கவிஞர்களை.

மிடறும் உப்புமாவுமாக முதல் கவளம் உள்ளே போனபோது அலைபேசி அலறியது. புதிய எண். எடுக்க பயம் எதாவது கம்பெனியிலிருந்து அழைத்து பணிக்கு வரச்சொல்லி யிருப்பார்களோ.. எடுக்கவில்லை..செல் வந்த காலத்திற்குப் பிறகு விற்பனைப் பிரதிநிதிகளுக்கு இருபத்திநாலு மணிநேர டியுட்டிதான். என்ன செய்வது நாய் நரி காக்கா குரங்கு பொம்மை நகரங்களில் விற்கிற காசுகள் குலைக்கிறதே. பசியாற்றுகிறதே.  சில நிமிடம் கழித்து அவனுடைய தனியான எண்ணுக்கு அழைப்பு வரவும் ஏற்கெனவே வந்த எண்தான். எடுத்தான்.

“நீங்க அனீஸ் தானே“

“ம்…ம்..“

“நான் துரை ன்னுட்டு..உங்கப்பாவோட…“

கோபம் பற்றியெறிகிறது. அப்படியே சமாதானமாகிக் கொண்டு “சொல்லுங்க சார்..அப்பா எல்லா விசயமும் சொல்லிட்டாருங்க..நீங்க வர்ற பஸ் எத்தனை மணிக்கு வரும்.“

மறுமுனையில் மௌனம்..பதற்றம் அவனே சுதாரித்துக் கொண்டு “பஸ் எந்த இடத்துக்கு வந்திட்டுருக்குன்னாவது சொல்லமுடியுமா…ம்ம்..சரிங்க.. நான் பஸ் ஸ்டேண்ட் வந்திடறேன்..“

இப்பொழுது கிளம்பினால்தான் சரியாக இருக்கும். எண்ணைப் பதிந்து கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தான். குறுகலான சந்துகளில் தள்ளுவண்டி ஞாயிறு டிபன் கடைகள் தற்காலிகமாக முளைத்திருக்கிறது. போக்குவரத்துக் காவலர்கள் உள்பட பல ரேமண்ட் பேண்ட் சர்ட்களும்  டிபன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக் கிறார்கள். இது ஒருவகையான ருசி.  அவனும் இரவுகளில் இந்த வண்டிகளில்தான் சாப்பிடுவான். மேன்சன் வண்டிகளின் பார்க்கிங் எதிரில். வழக்கமாகப் பார்வைக்குச் சிக்குகிற யுவதி வெடுக்கெனத் தலையைத்திருப்பிக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள். அவை விருப்பில்லாதவர்களின் ஊதாசீனம் அது. அல்லது அவர்களே முடிவு செய்து கொள்வதாகவும் இருக்கலாம். சீப்பிலிருந்து சுருட்டிய முடிக்கற்றையை அவன் மீது எறிவது போல எறிகிறாள். இருப்பது ஒரு உயிர் போவது ஒரு முறையென்று ரோசம் கொள்வதில் பிரயோசனம் இல்லை. அவள் தன் சராசரி வாழ்க்கையில் வந்து போகிற உபரி கதாபாத்திரம் என்பதை அவன் அறிவான்.

வாழ்க்கையை சீரியசாக அணுகினால் நக்கலாகப் பார்க்கும். நாம் ஊதாசீனப்படுத்தினால் அது சீரியசாக எடுத்துக்கொள்ளும். மேன்சனை நிர்வகிக்கிறவரின் மூன்றாவது மகள். தேவலட்சுமியின் தட்டையான ஊதாசீனங்கள் அலட்சியத்திற் குரியதுதான் என்பதை அவன் அறிவான். பொறுமையால் நம் வாழ்க்கைக்குக் கிடைப்பது அதிகம்.அவள் விருப்பங்கள் அதீத மானவை. பொருந்த முடியாதவை. உடல்களின் மீது பயணிக்கிற பேருந்துகள் இருக்கும் வரைக்கும் விருப்பங்கள் கூட நமக்கு எதிரான செயல்கள்தான்.

 

த்தியப் பேருந்து நிலையம் சிங்கையில் அவன் நின்று கொண்டிருந்தான். மசூதியிலிருந்து தொழுகையின் தூஆவின் ராகங்கள். கண்கள் மூடிச் சற்று தியானித்தான். யாரோ ஒரு செயலாளரின் வீட்டுத் திருமணத்திற்கு மந்திரி வர பஸ்ஸ்டேண்ட் களை கட்டியது. வண்டியை ஆட்டோ ஸ்டேண்ட் தள்ளி பூக்கடைகள் ஒட்டிய மரநிழலில் போட்டுக்கொண்டான். காவலர் எடுயா வெளியில என்று கொண்டிருக்கிறார். அவனே பாருங்க வந்திட்டாங்க என்று ஒருமணிநேரமாகச் சொல்கிறான். இந்த முறை அவன் வண்டியை நகர்த்தும் போது அவர்கள் வந்தார்கள். பதினொரு மணி சுர் வெயில். இறங்கிய பயணிகளுக்கிடையில் சிறு வியாபாரிகள் சூழந்து கொண்டு கூவுகிறார்கள். முன் பின் பார்த்ததில்லை. அப்பா அடையாளம் சொன்னபடிக்கு அவர் சராசரியான உயரம் நல்ல சிவப்பு நிறம். ஷேவ் செய்யப்படாத தாடி. அப்பாவின் வயதுக்கும் மேலிருக்கலாம். வேட்டி சட்டை. மனைவி சற்றுக் குள்ளம். கோவிலுக்குப் போகிற உடையலங்காரம். இரண்டு கட்டைப் பைகள். அதில் மணக்கும் பூஜைக்கான பொருட்கள்.

உடன் இரண்டு வயது பெண் குழந்தையுடன் மகளாக இருக்க வேண்டும். அவள் அப்பாவின் ஜாடையுடன் அதே உயரம் நிறத்துடன். காலண்டரின் முகம் ஞாபத்திற்கு வருகிறது. கண்களுக்குக் கீழ் சுருக்கங்களும் தலையில் சில வெள்ளை முடிகள் தென்படுகிறது. கழுத்தில் தடிமனான அளவில் தாலியும் சங்கிலியும். பெரிய நெற்றியில் இரண்டு  இடங்களில் குங்குமத் தீற்றல். மஞ்சள் பட்டுச்சேலை, கருஞ்சிவப்பு பார்டருக்கு ஏற்ற ரவிக்கை. குழந்தை வியாபாரிகளிடம் அதை இதைக் கேட்டு நச்சரிக்கிறது.

இவனே  முன் சென்று அவர்களிடம  அறிமுகப் படுத்தியபோது அவர் மிகவும் சங்கோஜத்துடன் நெளிந்து கொண்டு சாரி உங்களுக்குத்  தொந்தரவு கொடுத் திட்டோம்.. இவங்க என் மனைவி. இது என் பொண்ணு..பேத்தி அஸ்வந்திகா.. பேத்தி பாக்கெட்டிலிருக்கிற செல்போனை எடுத்த போது அவள் வெடுக் கென்று பிடுங்கித் தருகிறாள். தள்ளு முள்ளுவில் அவன் பாக்கெட்டில் சொருகி வைத்துவிட்டு குழந்தையை முதுகில் அடிக்கிறாள். அவர் மகளைக் கடிந்து கொள்கிறாள். அவர்கள் தெலுங்கில்  தமிழில் அவ்வப்பொழுது பேசுவதை உணர முடிகிறது.

அவன் அவர்களின் பயணத்திட்டம் கேட்டு அறிந்து கொள்கிறான். முதலில் பேரூர், நொய்யலாறு, அதன் படி நீங்கள் ஆட்டோவில் போவதுதான் சரியானது. ஆட்டோவை அமர்த்திக் கொண்டால் எல்லா இடங்களுக்கும் டிராபிக்கில் சிக்காமல் சரியான நேரத்திற்கு எல்லாக் கோவில்களும் போய்விடலாம். கட்டணம் அதிகமாக இருக்கும் பரவாயில் லையா..என்றான் அவரிடம் “பகவானப் பார்க்கறதுக்குதானே பரவாயில்லை..அவன்தான என்னக் கூப்பிட்டுருக்கான்..“

ஆட்டோவை  அதிகமானாலும் அமர்த்தினார்கள். பாப்பா அடம் பிடிக்க  அவனுடன் ஒட்டிக் கொண்டது. அவள் மிகுந்த சங்கடம் கொண்டாள். அவள் அவன் முகத்தையும் கண்களையும் காண்பதை தவிர்ப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அப்பா சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறார். ஷேவ் பண்ணிக்கடா என்று.. குழந்தையை அவன் வண்டியிலிருந்து வர மறுக்கிறது. அவரையும் தன் பைக்கில் ஏற்றிக் கொள்ள அவர்கள் மூவரும் ஏறிக் கொள்ள ஆட்டோவை முதலில் கோணியம்மன் கோவிலுக்குப் போங்க..நாங்க அங்க இருப்போம். “நீங்க சொல்ற கோவில் முன்னால வருதுங்க.. என்ன செய்யலாம்..“

“கோணியம்மனா..என்று கும்பிட்டு பிராப்தி.சேவிச்சடலாம்..“

பைக் ஸ்டார்ட் ஆனதும்  அவர் ஆட்டோவைப் பார்த்து  பயம் கொள்கிறவரை தைரியம்  சொல்லி பயப்படவேணடாம்.. நாம லேடிஸ் பின்னாலயே போகலாம்.. சாலையில் கலந்து போகிறது. சில நிமிடங்களில் குழந்தை ஆட்டோவிற்குள் இருக்கிற தன் பாட்டி அம்மாவுடன் போகிறேன் என அடம் பிடிக்கிறாள் தாத்தா தான் வண்டியில் ஏறிக் கொள்ள ஆட்டோக்காரன் யாராவது ஒருத்தர் இறங்கணும் என்றார். வண்டிகள் ஓரம் நிற்க பாப்பா பைக்கில் வர முயற்சிக்கிறது. தம்பி தப்பா நினைக்காதீங்க அவன் மாமவொட வண்டியில சுத்திப் பழக்கம் ஆயிடுச்சு..என்று குழந்தையை அமரவைத்து பிறகு அமரப் போனதும் அம்மாவைக் கைகாட்டி அழைக்கிறது. அவர் குழந்தையை அடிக்கிறார். பாருங்க வண்டி போனா அமைதியாயிடும் என்றவாறு வண்டி புறப்பட்டது.. பாதையில் குழந்தை அங்குமிங்குமாகத் துள்ளுவதாலும் அவனுக்கு ஓட்டுவதற்குச் சிரமமாகப் படவே ஆட்டோவை நிறுத்தி குழந்தையை அவள் வாங்கிக் கொள்ள முனையவும் வர மறுக்கிறாள்.

“அப்ப நீ வண்டியில வந்திரும்மா..அவ கேட்க மாட்டா..“கோவிலுக்கு வந்திட்டு குழந்தைய அடிக்காத திட்டாத என்கிறார் அவள் அம்மா.

அவள் சாரி என்று அந்தக குழந்தையைப் பார்வையால் எரிப்பது மாதிரிப் பார்க்கிறாள். கோணியம்மன் கோவிலில் வந்து நின்றதும். அவர்கள் இறங்கிக்கொள்ளவும். ஆட்டோவும் அவனும் வெளியிலேயே நின்று கொள்ளவும் அப்பாவின் நண்பர் வந்து தம்பி வாங்க என்றவர் பிறகு ஓஒஒ சாரி இருங்க வந்திடறம்…அதனாலென்ன தம்பி எல்லாச் சாமியும் ஒண்ணுதான..

“சாரிங்க சார் நீங்க அவசரமில்லாமப் போய்ட்டு வாங்க…“ மறுபடியும் குழந்தை தன் வேலையைக் காட்டவும் அவள் அடித்தே விட்டாள். அப்பா அழ ஆரம்பித்துவிட்டார்.

“என்ன வேதா இப்படி எதற்கெடுத்தாலும் டென்சன் ஆவற இப்படி ஆகி ஆகி உன் வாழ்க்கைய கெடுத்துட்டு இருக்கற நல்ல நாளு அதுவுமா என் மனச நோகடிக்காத ஆமா..“ என்று தெலுங்கில் அழுது கொண்டே சொல்வது அவனுக்குப்  புரியவது போலிருக்கிறது.

ஆட்டோ டிரைவரிடம்  சொல்லிவிட்டு தானும் கோவிலினுள்ளே உள்ளே நுழைந்தான். குழந்தை அங்குமிங்கும் கைகாட்டிக் கொண்டும் இறங்கி வளாகம் முழுக்க ஓடியது. அப்பாவின் நண்பர் தம்பி பாப்பா கொஞ்சம் சுட்டி..அட்ஜஸ் பண்ணிக்கங்க ப்ளீஸ். என்றார். அவர்கள் தங்கள் பிரார்த்தனையை முடித்துவிட்டு வெளியே வருவதற்கு ஒரு மணிநேரம் ஆகியிருக்கிறது. அவள் பாரு அஸ்வா நீ சாமியே கும்பிவரலை என்றபடி திருநீரைப் பூசிவிட்டாள்.

“ஆக்சுவலா பாப்பாதாங்க எல்லாச் சாமிகளையும் மறக்காமச் சுத்திப்பாத்துக் கும்பிட்டிருக்கு..“என்றான் அவன் அவள் பிரகாசமாகச் சிரித்தாள். அவள் நெற்றியில் திருநீரை பெரிய பாகவதர் மாதிரி பூசியிருக்கிறாள். குழந்தை எதிர்பாராத வண்ணமாக காகிதத்திலிருந்த திருநீரை அவனுக்குப் பூசியதை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் அப்பா சாரி சாரி என்று அழிக்க முற்பட்டபோது பரவாயில்லங்க..இருந்திட்டுப் போகட்டும்..என்றான்.

பேரூர் நொய்யலாற்றங்கரையில்  சில சடங்குகள் நடக்கிறது. அவளும் அவள் அப்பாவும் அடிக்கடி சாரி கேட்டார்கள். பொம்மைகள், சாப்பிடவென்று குழந்தையின் நடவடிக்கைகளில் அவன் தன்னையே மறந்தான். ஞாபகம் வந்தவனாய் மதியத்தில் அவன் கைக்குட்டையை தலையில் கட்டி வானம் பார்த்து இருகைகளாலும் தொழுதபோது குழந்தை அந்தக் கைகளைத் தட்டி விளையாடியது. கண்கள் அங்கிருந்து சாயிபாபா கோவில் தண்டுமாரியம்மன் கோவில் அவர்களின் குலக் கோவிலான நீலிக்கோணாம் பாளையம் நீலியம்மன் கோவில் எல்லாம் முடித்துவிட்டு பஸ்ஸ்டேன்டில் இறங்கிய போது மாலை ஐந்து மணியாகிவிட்டிருக்கிறது. அப்பாவின் நண்பர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். கண்ணீர் ததும்ப..“ “தம்பி உன் அப்பா கிரேட்னு தெரியும் நீ ரொம்ப ரொம்ப கிரேட்..நீங்க நெறைய செலவு பண்ணிட்டிங்க..கொஞ்சம் சொல்றீங்களா..“

“நான் பெரிசா ஒண்ணும் செலவு பண்ணலை..ப்ளீஸ்..சார்..“

“ஆமாம் அப்படிச் செய்யறது நாகரீகமில்லை சரிதான்..அப்ப நாங்க புறப்படறோம்.. என் மகளும் மருமகனும் நல்ல மனமொத்த தம்பதிகளா இல்லை..சட்டுனு எடுத்தெறிஞ்சு பேசிடுவா. அது அவருக்குப்பிடிக்கறதில்லை..இரண்டு பேருக்குள் ளயும் பிரிவு வந்திட்டது. நானும் ஏறாத கோவிலில்லை.. தம்பி நீங்களும் உங்க சாமி கிட்ட என் மகள் வாழ்க்கை நல்லவிதமா அமைஞ்சு அவ புருஷனோட நல்லா வாழணும்ணு வேண்டிக்கணும்…“ அப்பொழுது அவன் அவளைப் பார்த்தாள். அவள் உறங்கிய குழந்தையை தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அம்மாவின் வியர்வையை உடைகளை கலைந்த கேசத்தைச் சரிசெய்கிறாள்.அடுத்த பேருந்து புறப்பட அரைமணிநேரமாகும். நல்ல இருக்கைகளாகத் தேர்வு செய்து கொடுத்துவிட்டு அவன் அவளிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டான். “நல்லவேளை அஸ்வா தூங்கிட்டா..இல்லன்னு வைங்க உங்களக் கையோட இழுத்திட்டு வந்திருவா..“என்கிறார் அவள் அம்மா. விபரம் தெரிந்தோ தெரியாமலோ புளங்காகித மடைகிறார்.

அவள் கண்களிலிருந்து நன்றி வழிந்து கொண்டிருப்பதை அவன் அறிந்தான். அவன் அஸ்வா என்னைக் கேட்டா என்ன சொல்வீங்க என்றான்.. உடனே அவள் சுதாரித்துக் கொண்டு

“உங்க நெம்பர் தரமுடியுமா“ என்றாள் அவன் சொல்லவும் அழைப்பில் வைக்க போனில் ராக் இசை ஒலிக்கவும் அவள் முகம் ஒரு மாதிரியானது. பதிலுக்கு இவன் அவள் எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுக்க “மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச…“ என்றதும் அவள் தடாலடியாகத் துண்டித்தாள்.

பேருந்து புறப்பட்டது  இருகைகள் குவித்து வணக்கம்  சொன்னாள். இவன் டாட்டா  காட்டுது போல காட்ட முனையும்  போது அவள் அப்பாவும்  அம்மாவும் அவனை வாழ்த்துவது  போன்று ஆசீர்வாதங்களை  வழங்கினார்கள்.

சிங்கை மசூதியிலிருந்து ஹாரனில் மாலைப்பொழுதின் தொழுகைக்கான அழைப்பு ராகமாக காற்றில் கலந்து வருகிறது. அவன் தன் கைக்குட்டையை எடுத்துத் தலையில் கட்டிக் கொண்டு சாலையைக் கடந்து அவ்விடம் சென்றான்.

அறைக்குத்திரும்பியபோது  அறை பேருந்து நகர்ந்து  போய்க் கொண்டிருப்பதாக  உணர்ந்தான். இவனுக்காகவே  சன்னலருகில் இவன் புன்னகைக்காக  எதிர்நோக்குகிற அவளுக்கு  ஒரு புன்னகையை பரிசளித்தான். காலண்டரைக் கழட்டிச் சுற்றி  வைத்தான். அலைபேசியில் ராகத்தை  மாற்றினான். அப்பாவை அழைத்துப்  பேசினான் அம்மாவை தன்  உறவு முறையின் சகோதரர்களை  சகோதரிகளை அழைத்துப் பேசினான்.

அப்பா அழைத்தார்

“ரொம்ப சந்தோஷம் தம்பி அவர்களுடைய பூஜைகள் சிறப்பாக நடந்து முடிந்து அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தாயாமா மகிழ்ச்சி.. அவர்களின் தோஷங்கள் நிவர்த்தியாகிவிட்டது என்கிற நிறைவு அடைந்தார்கள்…என்றார்கள்…“

“அப்படியில்லையப்பா அந்த தோஷங்களை எனக்கு அளித்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள் தெரியுமா அப்பா..“ எனச் சொல்ல நினைத்து உங்களுக்கும் நன்றியப்பா..“

“எனக்கு எதுக்கு நன்றி என்று குழம்பியவரிடம் “ஏடிஎம்ல பணம் போட்டிங்கல்ல அதுக்கு..“என்றான்.

அதிரடி ஆட்டக்காரி அபிலாஷா (சிறுகதை) / செல்வராஜ் ஜெகதீசன்


images (13)

 

 

 

 

கதையின் தலைப்பு குறித்த விஷயத்திற்கு முதலில் நீங்கள் சீனுவைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

சீனு என்னும் சீனிவாசன், கோயம்புத்தூர் பக்கத்தில் உள்ள சூலூரில் ஒரு நான்கு மாதம் எங்களுடன் பணி புரிந்தவர். எங்கள் என்பதில் நானும் குமாரும் சேர்த்தி.

 

பல்லடம் பக்கத்தில் ஒரு கிராமத்தில் மின் காற்றாலைகள் நிறுவும் ப்ராஜக்ட். காற்றாலைகள் நிறுவ முடிவு செய்த சென்னையைச் சேர்ந்த ஒரு கம்பெனிக்கு முழு பொறுப்பும் ப்ராஜக்ட் கன்சல்டன்ட் ஆக எங்களுக்கு கிடைக்க, முதலில் சூலூருக்கு வந்து சேர்ந்தது சீனுவும் குமாரும்தான்.

 

அந்தப் ப்ராஜக்ட் வேலைகள் ஆரம்பித்து மும்முரமாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒரு ப்ராஜக்ட், அதற்கு பக்கத்துக் கிராமத்தில் காற்றாலைகள் அமைக்க, எங்கள் கம்பெனிக்கு ஆர்டர் கிடைக்க, அதன் பொருட்டு நான் என் பொற்பாதங்களை சூலூரில் வைக்க நேர்ந்தது.

 

இந்தப் ப்ராஜக்ட்டுக்காக, சூலூர் வருவதற்கு முன், மிகக் குறைந்த நாட்களே சென்னை அலுவலகத்தில் இருந்ததால், சீனுவோடு அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லை.

 

சீனுவோடனான என் முதல் பரிச்சயமே சூலூரில் தான். முதல் சந்திப்பிலேயே சீனு சற்று வித்யாசமானவர் என்று தெரிய வந்தது.

 

சீனுவுக்கு வயது நாற்பது இருக்கும். எப்போதும் எதையோ சீரியஸ்ஸாக யோசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போன்ற முகம். உங்கள் கற்பனைக்கு ஆர் கே லக்ஷ்மன் கார்ட்டூனில் வரும் மூக்கு சற்றே நீண்ட ஒரு முகத்தைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். கக்கத்தில் ஒரு பழுப்பு நிற தோல் பையோடுதான் எங்கும் வெளியில் கிளம்புவார். அந்தப் பையில் இருந்து அவ்வப்போது சீப்பை எடுத்து தலை வாருவார். தானாகவே கொஞ்சம் முடி முன் நெற்றியில் வந்து விழும். மற்றபடி அந்தப் பையில் இருந்து வேறெதையும் எடுத்து நான் பார்த்ததில்லை.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூலூர் வந்து அறைக்குள் நுழைந்தபோது சீனு இல்லை. ஞாயிறு காலையில் அதுவும் எட்டு மணிக்கு எங்கே போயிருப்பார் என்று குமாரை பார்த்தேன்.

 

“எங்காவது போயிருப்பார், வருவார்” என்ற குமாரின் பதிலில் ஒரு எள்ளல் இருந்தது.

“இவ்ளோ காலையிலயா? வாக்கிங்கோ?”

“இப்போதானே வந்திருக்கீங்க. போகப் போக தெரியும்” என்ற குமாரின் பதிலில் முன்பை விட ஒரு எள்ளல் கலந்த சிரிப்பு.

 

பிரயாணக் களைப்பு தீர ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு, வெளியில் போய், டிபன் சாப்பிட்டு விட்டு வந்து, படுத்தவன்தான். எழுந்தபோது மணி பன்னிரண்டு. சீனு இன்னமும் வந்திருக்கவில்லை. குமார் பக்கத்துக்கு கட்டிலில் உட்கார்ந்து ப்ராஜக்ட் சம்பந்தப்பட்ட ட்ராயிங்க்ஸ் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

 

“நீங்கதான் புதுசா வந்திருக்க அண்ணனா?” என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினேன். பத்து வயது இருக்கும். ஒரு பெண் கட்டிலை ஒட்டி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

நான் குமாரைப் பார்த்தேன்.

“வீட்டு ஓனரோட பொண்ணு” என்ற குமார், “அப்பா இல்லையா வீட்ல” என்றார் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து.

“இல்லீங்கணா, மார்கெட்டுக்கு போயிருக்காரு. இருந்தாதான் எப்பப்பாரு படி படிம்பாறு”

“நல்லாப் படிக்கணும்ல, அப்பதானே பெரியாளா வரலாம்” என்றேன் நான் இடையில் புகுந்து.

“நல்லாத்தான் படிப்பேன்னா, என்ன எப்பனாச்சும் வாரமலரை எடுத்து புரட்டுவேன், அதுக்கு கோச்சுக்குவாங்க அப்படி” என்றாள் அவள்.

“ஏன்?”

“அதெல்லாம் சின்னப்பசங்க படிச்சா கேட்டுப் போவாங்களாம், அப்படீங்களா?”

அப்போது உள்ளே நுழைந்த சீனு, நேராக அலமாரிக்குப் போய், தன் தோல்பையை வைத்தவர், எங்களைக் கடந்து போய், அவர் கட்டிலில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்தார்.

“சரீங்கனா, அப்பா வந்துருவார், வரட்டுங்களா?” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

நான் திரும்பி குமாரைப் பார்த்தேன். குமாருக்கு இதெல்லாம் பழகிப் போயிருந்தது. ஒரு புது ஆள் வந்து கட்டிலில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன், வரப் போகிறேன் என்றும் தெரியும். எப்படி இப்படி ஒரு மனுசனால் ஒரு ஹலோ கூட சொல்லாமல் இருக்க முடிகிறது?

குமார் சீனுவைப் பார்த்து “சீனு, இவர்தான் சுந்தரம். அந்த இன்னொரு ப்ராஜக்ட்டுக்காக வந்திருக்கிறார். இவரும் உங்களை மாதிரி எலக்ட்ரிகல் எஞ்சினீர்தான்” என்றார்.

அப்போதுதான் என்னைப் பார்த்ததுபோல் நானிருந்த பக்கம் திரும்பிய சீனு, “ஹலோ, எப்படி பிரயாணம் எல்லாம் சௌரியமா இருந்ததா?” என்று கேட்டுவிட்டு, கட்டிலை விட்டு எழுந்து, “நான் போய் சாப்பிட்டு வரேன்” என்றபடி கிளம்பினார்.

சீனுவின் இந்த மோன நிலை போகப் போக எனக்கும் பழகிப் போனது. பெரும்பாலும் ஒரு மோன நிலையிலேயே இருக்கும் சீனுவின் கலகலப்பான நேரங்கள் சுவாரசியமானவை. அவைகளில் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்த சூலூரிலிருந்து ப்ராஜக்ட் சைட்டுக்கு ஸ்கூட்டரில் தான் போவோம். நானும் குமாரும் ஆளுக்கொரு கேனடிக் ஹோண்டா வாடகைக்கு எடுத்து வைத்திருந்தோம். சீனு ஏதாவது ஒரு வண்டியில் தொத்திக் கொள்வார்.

பெரும்பாலும் என் வண்டியில் ஏறிக்கொள்வார். “குமார்  டிரைவிங் அப்பா ஹாரிபிள்” என்னும் சீனு நான் வருவதற்கு முன் குமாருடன்தான் போய் வந்தார். கேட்டதற்கு “ஐயோ, ஹாரிபிள், உயிரைக் கையில பிடிச்சிக்கினுதான் போய் வந்தேன்” என்றார்.

ஆனால், சீனு என்னோடு வர ஆரம்பித்ததில் இருந்து உயிரை கையில் பிடித்தபடி இருந்தது நான்தான்.

தூரத்தில் ஒரு புள்ளி போல ஏதாவது ஒரு சைக்கிள் வருவது போலத் தெரிந்தாலும், உடனே, சீனு “ஸ்லோ ஸ்லோ ஏதோ வண்டி வருது வண்டி வருது” என்பார். நாங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கும் வேகமே 30 கி மீ தான் இருக்கும். வெறுமே இப்படி சத்தம் போடுவதோடு இருந்தால் பரவாயில்லை. கூடவே, என் தோள்களைப் பிடித்து ஒரு ஆட்டு ஆட்டி நிறுத்துவதும் நடக்கும். ஒன்றிரண்டு முறை வண்டி குடை சாய இருந்ததை எப்படியோ சமாளித்து நிறுத்தினேன்.

அந்த முக்கால் மணி நேர ஸ்கூட்டர் பயணம்  முழுதும் இப்படிப் பேசிக்(!) கொண்டே வரும் சீனுதானா மற்ற நேரங்களில் தென்படும் மோன நிலை சீனு என்று யாருமே நம்ப மாட்டார்கள்.

சீனுவின் அடுத்த அட்டகாசம் ஒரு சினிமாத் தியேட்டரில் வைத்து நடந்தது. உண்மையில் அதை அட்டகாசம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனக்கும் குமாருக்கும் செம அடி வாங்கித் தரக்கூடிய அளவுக்கு ஒரு அட்டகாசம்.

அப்போது ரஜினியின் பாட்சா படம் ரிலீஸ் ஆகி ஒரு வாரம்தான் இருக்கும். நானும் குமாரும் கோயம்புத்தூரில் இருக்கும் ஒரு தியேட்டரில் நைட் ஷோ போகலாம் என்று முடிவு செய்தோம். அப்படியே போய் விட்டு வந்திருக்கலாம். சீனுவைக் கூப்பிடலாமென்று நான்தான் சொன்னேன். “வருவாரானு  தெரியலையே” என்ற குமாரிடம் “கூப்பிட்டுப் பார்ப்போம்” என்றேன்.

சீனுவிடம் நான் கேட்டபோது, இடுப்பில் இரண்டு கைகளையும் வைத்தபடி கொஞ்ச நேரம் மேலே பார்த்தார். பேண்டை சற்று இழுத்து மேல விட்டபடி, “போலான்றிங்க.. சரி போவோம்” என்றார்.

மறுநாள் நைட் ஷோ போனோம். ரசிகர்களின் விசில் சத்தங்கள் காதைப் பிளக்க கூச்சலும் கும்மாளமுமாக போய்க் கொண்டிருந்தது. பாடல் காட்சி “ஸ்டைலு ஸ்டைலுதான்” ஆரம்பித்தது.

திடீரென்று ஒரு சிரிப்பு சத்தம். சீனுதான் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். சிரிப்பென்றால் “ஹாஹாஹா” வென்ற பெருஞ்சிரிப்பு.

“என்னாச்சு சீனு” என்றேன் நான்.

“ஹையோ…டான்சப் பாரேன்.. எக்ஸ்சர்சைஸ் பண்றாரு.” என்று சொல்லிக்கொண்டு இன்னமும் அதிகமாக சிரிக்க ஆரம்பித்தார் சீனு, கண்களில் நீர் பணிக்க. எங்களுக்கு வயிற்றைப் பிசைய ஆரம்பித்தது. முன் வரிசையில் இருந்து மூன்று நான்கு பேர் “ஏய்.. இன்னா… நக்கலா..தலைவரைக் கிண்டல் பண்றதுக்கினே வந்துக்கினியா” என்று சீனுவை நோக்கி கையை ஓங்கியபடி எழுந்தனர்.

நைசாக சீனுவைத் தள்ளிக்கொண்டு அரங்கை விட்டு வெளியே வந்தோம். “என்னாச்சு சீனு, ஏன் அப்படிச் சிரிச்சீங்க” என்ற குமாருக்கு “அதென்ன டான்சா..ஐயோ ஐயோ” என்ற சீனு மறுபடி சிரித்தார். இந்த முறை கொஞ்சம் குறைந்த சத்தத்தோடு.

அந்தப் பாடல் முடிந்த பிறகே உள்ளே போய் மீதிப் படத்தைப் பார்த்தோம். நல்ல வேலை சீனு வேறெந்த பாடலுக்கும் சிரிக்கவில்லை.

அந்தச் சிரிப்பாவது ஒரு நடிகனின் நடன அசைவுகள் பற்றி இருந்தது. ஒரு சின்ன பேப்பர் செய்தியும் அதே அளவு சீனுவை சிரிக்க வைத்து.

ஒரு குளிர்காலக் காலையில் டீ குடிக்க மெயின் ரோட்டிலிருந்த டீக்கடைக்கு போயிருந்தோம்.  சீனு அங்கிருந்த தினத்தந்தி பேப்பரைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று அந்த அவரது சிரிப்பு பீறிட்டது. சுற்றி இருந்தவர்கள் சீனுவை விநோதமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். நான் சீனுவை நெருங்கி “அப்படியென்ன ஜோக் போட்டிருக்கு சீனு” என்றேன்.

“இதோ இங்க பாருங்க” என்று சீனு காட்டிய பகுதியில் ஒரு மலையாளப் படத்தின் விளம்பரம் இருந்தது.

“எங்கே ஜோக்” என்றேன் நான்.

“இங்கே பாருங்க” என்று விரல் சுட்டிய இடத்தில் “அதிரடி ஆட்டக்காரி அபிலாஷா நடிக்கும்” என்று ஒரு படத்தின் விளம்பரம் இருந்தது.

நான் சீனுவைப் பார்த்தேன்.

சீனு கண்கள் பனிக்க “அதிரடி ஆட்டக்கரியாம்..சூப்பர் டைட்டில் இல்ல” என்றார்.

அந்தப் ப்ராஜக்டுக்குப் பிறகு சீனு வேலையை ராஜினாமா பண்ணிவிட்டு போய் விட்டார்.   இப்போது எங்கிருக்கிறார் என்ற எந்தத் தகவலும் இல்லை.

கண்டிப்பாக எங்காவது இந்த மாதிரி ஏதாவது ஒரு விஷயத்திற்காக, யாருக்குமே சிரிக்கத் தோன்றாத விஷயத்திற்காக சிரித்துக் கொண்டுதான் இருப்பார்.

o

ஊர் மாற்றம் (சிறுகதை) – நாணற்காடன்

images (3)

 

ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு இருந்ததைப் போல் எங்கள் ஊரும், ஊர் மக்களும், அவர்களின் வாழ்க்கை முறையும் இப்போது இல்லை. முற்றிலுமாக மாறிப்போய்விட்டன. மாற்றம் என்றால் கொஞ்ச நஞ்ச மாற்றமில்லை. நகராட்சிப் பள்ளிலிருந்த பெரிய வாத்தியார் ரங்கசாமி இப்போது சித்தாள் வேலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறார் என்பதும், அந்தப் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்த பிள்ளைகள் எல்லாரும் நொண்டியும், கபடியும், அஞ்சாங்கல்லும் விளையாடியே பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் சாதாரண மாற்றமில்லை.

ரங்கசாமி வாத்தியார் முன்பைவிட இப்போது சுறுசுறுப்பாகவும், உற்சாகமாகவும் தானே இருக்கிறார். பேண்ட் பெல்ட்டை மீறி சரிந்து விழுந்துகொண்டிருந்த அவரது முன் தொந்தி இப்போது வற்றிப்போய் விட்டதென்பது ஒரு முக்கியமான மாற்றம் தானே.

அதோ அங்கே பசுமாட்டுக்குப் புண்ணாக்கு வைத்துக்கொண்டிருக்கிறாரே..அவர் தான் கூட்டுறவு வங்கியில் மேனேஜராக இருந்த சீனிவாசன். தான் வளர்க்கும் பசுமாட்டுக்கும், இரண்டு மூன்று ஆட்டுக்குட்டிகளுக்கும்,  இரண்டு அழுக்குக்குடங்களை சைக்கிளில் கட்டிக்கொண்டு வீடுவீடாய்ப் போய் கழுநீர் சேகரித்து வருவது அவருக்கு இப்போதெல்லாம் மிகவும் ரொம்பவும் பிடித்துப்போய்விட்டது.

மணியண்ணன் கடையில் டீக்குடிக்க வருபவர்களின் பேச்சுக்களும் வித்தியாசப்பட்டுவிட்டன.

“ நடராசன் பையனுக்குக் கல்யாணமாமே?”

“ சைக்கிள் கட கோபால் பொண்ணுக்கு ரெட்ட குழந்த பொறந்திருக்கு “

“ நான் நட்டுவெச்ச நந்தியாவட்டைல இன்னிக்கு மொத பூ பூத்திருக்கு “

“ மாரிமுத்து தாத்தா அமாவாச வரைக்கும் தாங்குவாருன்னு நெனைக்கிறேன்….”

ஊர் பற்றியும், ஊர் மக்கள் பற்றியுமே இப்போதெல்லாம் பேசுகிறார்கள் டீக்கடையில்.

கன்னித்தீவிலிருந்து எல்லா மக்களும் வெளியேறிவிட்டனர். ஆண்டியார் பாடுவது இவர்களின் காதுகளுக்கு கேட்பதில்லை இப்போதெல்லாம்.

எல்லேஸி ஏஜண்ட்டாக இருந்த நந்தகுமார் சின்னதாக பெட்டிக்கடை வைத்துவிட்டான். அவன் மனைவி சுமதி அவனுக்கு ஒத்தாசையாக இருந்து வடை, போண்டா, பஜ்ஜி ருசிருசியாக சுட்டு கொடுக்க வியாபாரம் விறுவிறுப்பாக நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அவள் நகராட்சிப் பள்ளியில் டீச்சராக இருந்தவள்.

ஊருக்குள் வெளியூர் ஆட்கள் யாரும் வருவதுமில்லை. எங்க ஊர் ஆட்கள் வெளியூர் எங்கேயும் போவதுமில்லை. அதனால், ஊருக்குள் வந்து போய்க்கொண்டிருந்த இரண்டு அரசுப் பேருந்துகளும், ஒரு மினி பஸ்ஸும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. ஊருக்குள் டீசல் புகையின் நெடி பரவி வருசம் ஆகிறது.

டிவிஎஸ், ஹீரோ ஹோண்டா ஓட்டிய எல்லாரும் தத்தம் பழைய சைக்கிளை பழுதுபார்த்து ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சைக்கிள் கடை கோபால் சைக்கிள் ரிப்பேர் செய்வதில் மிகவும் கெட்டிக்காரர். எடைக்குப் போடவும் தகுதியில்லாத சைக்கிளையும் ஓட வைத்துவிடுவார். ஊருக்குள் போக்குவரத்து வாகனமாக சைக்கிள் மட்டுமே இருக்கிறது இப்போது.

லோகநாதன் வீட்டுக்கொல்லையிலிருந்த காலி இடத்தில் காய்கறித் தோட்டம் போட்டிருக்கிறார். அதுதான் அவருக்கு ஜீவனமாக இருக்கிறது. ஊருக்குள் இருந்த கிளை நூலகத்தில் நூலகராக இருந்தவர் லோகநாதன். எப்போதோ நூலகத்தில் வாசித்த ” வீட்டுத் தோட்டம் “ என்ற நூல் ஞாபகப்படுத்தி ஞாபகப்படுத்தி வீட்டுத் தோட்டத்தை அமைத்துக்கொண்டார்.

ஊர் இப்படி முற்றிலும் மாறிப்போகக் காரணம் போன வருடம் நடந்த அந்த திடீர் மாற்றம் தான். போன வருடத்தில் ஒரு நாள் எப்போதும்போல விடியவில்லை எங்கள் ஊருக்கு. எங்கள் கண்களுக்கு எழுத்துகள் எதுவும் தெரியாமல் போயிற்று. தமிழ் எழுத்துகளும் சரி..ஆங்கில எழுத்துகளும் சரி…எண்களும் சரி….எதுவுமே தெரியவில்லை எங்களுக்கு. எங்கள் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதைவிட எழுத்துகள் மாயமாகிவிட்டன என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும்.

எழுத்துகள் மாயமான பிறகு தான் எங்கள் ஊரே தலைகீழாக மாறிப்போனது. எங்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்ட அந்த நாட்களை இப்போது நினைத்தாலும் தலை சுற்றிவிடும் எல்லோருக்கும். அப்பப்பா…..

அந்த விடியலில் ஊர் எல்லையில் ஊராட்சி தகவல் பலகை எழுத்துகள் எதுவும் இல்லாததைப் பார்த்து வந்து முதலில் சொன்னவன் பாலு.

“ யாரோ எதிர்க்கட்சிக்காரர்கள் தான் அழித்திருப்பார்கள்” என அவன் சொன்னான். மணியண்ணன் கடையே அல்லோகலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அப்போது கடந்து போன மினி பஸ்ஸிலிருந்து சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த தினத்தந்தி நாளிதழ் டீக்கடை வாசலில் வந்து விழுந்தது. ஊருக்கு வருகிற முதல் வண்டி அதுதான். அது நேராக சந்தைப் புதூருக்குப் போய்விட்டு ஆட்களை இறக்கிவிட்டுவிட்டு, ஆலமரத்தை வட்டமிட்டு, ஆட்களை ஏற்றிக்கொண்டு பத்து நிமிடங்கழித்து டீக்கடை வாசலுக்கு வரும். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு ஓட்டுநனனும், நடத்துனனும் மணியண்ணன் கடையில் டீக்குடித்துவிட்டு நாளிதழுக்குக் காசு வாங்கிக்கொண்டு மறுபடி வண்டியைக் கிளப்புவார்கள்.

தினத்தந்தியைப் பிரித்துப்பார்த்த மணியண்ணன் திடுக்கிட்டுப்போனார். நாளிதழ் வெறும் வெள்ளைக் காகிதமாக இருந்தது. ஒரு எழுத்துக்கூட இருக்கவில்லை.

கடையில் டீக்குடிக்க வந்தவர்கள் ஊராட்சிப் பலகை அழிக்கப்பட்டது பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

மினி பஸ் டீக்கடை வாசலில் வந்து நின்றது. ஓட்டுநனும், நடத்துனனும் இறங்கி வர, சில பயணிகளும் இறங்கி வந்தனர்.

“ என்னப்பா முரளி….பேப்பர் வெறும் வெள்ளையா இருக்கு? “ என்று ஓட்டுநனைப் பார்த்துகேட்டார் மணியண்ணன்.

“ என்னண்ணே சொல்றீக,, நான் படிச்சிட்டுதானே வந்தேன்..எங்க பேப்பர தாங்க….” வாங்கிப் பார்த்தான் நடத்துனன் மதி.

“ அட…..என்னண்ணே இது….நான் படிச்சிகிட்டுதானே வந்தேன்…ஏண்டா முரளி…நான் கூட உனக்கு டீசல் விலை மறுபடி ஏறுதாம்னு படிச்சி சொன்னேனே. “

”  ஆமா…சொன்னியே….” என்றான் முரளி.

“ என்னானு தெரீலண்ணே…” வழக்கம்போல டீக்குடித்துவிட்டு நாளிதழுக்கான காசைக் கழித்துவிட்டு டீக்கான காசைக் கொடுத்துவிட்டு வண்டியைக் கிளப்பினார்கள்.

வண்டி நகரும்போதுதான் மணியண்ணன் கவனித்தார். மினி பஸ்ஸின் முகப்பிலிருக்கும் RBS என்ற எழுத்துகள் இல்லாமலிருந்தது. வலது புறத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் ஊர்ப் பெயர்களும் இருந்த சுவடே இல்லாமல் இருந்தன. பின் பக்க உச்சியும் RBS இல்லாமல் வெறுமையாக இருந்தது. வண்டி FC க்குப் போயிருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டார் மணியண்ணன். ஆனால், நாளிதழ் வெறுமையாக இருந்ததை நினைத்து நினைத்துக் குழம்பிப் போனார்.

சைக்கிள் கடை கோபால் வந்து டீக்குடித்துவிட்டு காசு கொடுத்தபோது தான் மணியண்ணன் கவனித்தார். அவர் கொடுத்த ஐந்து ரூபாய் தாள் பச்சை நிறத்தில் இருந்தது. எழுத்துகள் இருந்த இடங்கள் வெறுமையாக இருந்தன. இந்தியில், தமிழில், ஆங்கிலத்தில் இன்னும் பிற மொழிகளில் ஐந்து ரூபாய் என எழுதப்பட்டிருந்த எந்த எழுத்துகளும் அதில் இல்லை.

“ என்ன கோபாலு….இந்த நோட்ட நீயே வீட்ல அச்சடிச்சயா? “ என்றார் மணியண்ணன்.

“ அண்ணே இது நேத்து நீங்க கொடுத்தது தான் அண்ணே…நேத்து சாயந்தரம் டீக்குடிச்சிட்டு பத்து ரூவா கொடுத்தேன்ல. மீதி சில்லறையா அஞ்சு ரூவா கொடுத்தீங்கில்ல….அதுதான் இது. ஏன் என்னாச்சுண்ணே…”

கோபால் கையில் அந்த ஐந்து ரூபாவைத் திணித்தார் மணியண்ணன். கோபால் திடுக்கிட்டுப் போனான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை இருவருக்கும்.

ஒன்பது மணி இருக்கும். நூலகர் லோகநாதன் மிகுந்த பதற்றத்தோடு தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். நூலக வாசலில் கிடந்த எல்லா தினசரிகளும் வெறும் காகிதங்களாக இருந்தன. வருகைப்பதிவேட்டு நோட்டை எடுத்துத் திறந்தவர் அதிர்ந்து போனார். நேற்று வரை வந்தவர்களின் பெயர், கையெழுத்து, நூல் விபரத்திலிருந்த நூல்களின் பெயர் என எதுவும் இல்லாமல் அந்தப் பேரேடு வெறுமையாக இருந்தது. என்ன ஆனது என ஒன்றுமே புரியவில்லை அவருக்கு. கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தும் அதிர்ந்து போனார். 3,6,9,12 என்று எண்கள் இருந்த இடங்கள் வெறுமையாக இருந்தன. 1,2,4,5,7,8,10,11 ஆகிய இடங்களிலிருந்த கோடுகள் மட்டும் அப்படியே இருந்தன. எங்கே போயின அந்த எண் எழுத்துகள்?

ஒரு நிலைக்கு வந்தவராக ஏதேனும் புத்தகமாவது வாசிக்கலாம் என முன் அலமாரியிலிருந்து கைக்கு வந்த ஒரு புத்தகத்தை உருவியெடுத்தார். அந்தப் புத்தகத்தின் முகப்பில் ஒரு வயதான கிழவன் தடியூன்றி நடப்பதுபோன்ற ஓவியம் மிக அழகாக வரையப்பட்டிருந்தது. ஏற்கனவே வாசித்த நூல்தான் அது. புத்தகத்தைப் புரட்டியபோது மயக்கமே வந்துவிட்டது லோகநாதனுக்கு. உள்ளே வெறும் காகிதங்கள் மட்டுமே வைத்து பைண்டு செய்யப்பட்டது போல புத்தகம் வெறுமையாக இருந்தது. பிறகுதான் முன்னட்டையில் தலைப்பைப் பார்க்க எத்தனித்தார். தலைப்பிலிருந்த எழுத்துகளும் மாயமாகிவிட்டிருந்தன.

இருப்பு கொள்ளாமல் அடுத்த புத்தகத்தை எடுத்தார். வெறும் காகித பைண்டு தான் அதுவும். அதற்கடுத்து…….அதற்கடுத்து.….அதற்கடுத்து…….அதற்கடுத்து……. காகிதங்களின் அடுக்குகளாக அலமாரிகள் மாறிவிட்டன என்பதை உணரத்தொடங்கினார் லோகநாதன். மிகுந்த பதற்றத்தோடு தனது இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த லோகநாதனுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

சரியாக பத்து மணிக்கு தனது அறைக்குள் நுழைந்த மேனேஜர் சீனிவாசன் காலண்டர் தாளைக் கிழித்தார். தாளில் எழுத்துகள் எதுவுமில்லை. சீனிவாசன் கண்களைச் சுருக்கியபடி காலண்டர் தாள்களை பணம் எண்ணும் மெஷின் பணத்தாள்களை விசிறியடிக்குமே…அதுபோல விசிறியடித்தார். எல்லாத் தாள்களும் வெறுமையாக இருந்தன. தன் சரிந்து விழுந்த தொந்தியைத் தடவியபடி தன் நாற்காலிக்கு வந்தவர் மேசை மேலிருந்த ப்ரவுன் கவர் ஒன்றைத் திறந்தார். உள்ளே வெறும் காகிதங்கள் நான்கு இருந்தன. மேலே கவர் மேல் எதாவது எழுதியிருக்கிறதா என சுற்றிலும் பார்த்தார். தபாலாபீசின் முத்திரை வட்டம் இருந்தது. அதனுள் எழுத்துகள் எதுவுமில்லை. ஒட்டப்பட்டிருந்த ஸ்டாம்ப்பில் ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரரின் முகம் இருந்தது. எத்தனை ரூபாய் ஸ்டாம் என்ற விபரமோ, பாரத் என இந்தியிலும், இந்தியா என ஆங்கிலத்திலும் அச்சடிக்கப்படாத அந்த ஸ்டாம்பைப் பார்த்து திகைப்பும் ஆச்சர்யமும் ஒருசேர வழிந்தது சீனிவாசனின் முகத்தில்.

அந்தச் சில நிமிடங்களில் இன்றைய நாள் ஏதோ வித்தியாசப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார் அவர். ” ஐயா….” என்ற குரலுக்கு முகந்திருப்பிப் பார்த்தார். எல்லேஸி ஏஜண்ட் நந்தகுமார் கையில் ஒரு மஞ்சள்பையோடு நின்றிருந்தான். ”நாளை காலை பத்து மணிக்கு வாங்க நந்தகுமார். நிலப்பத்தரமெல்லாம் கொண்டு வாங்க. பார்த்துட்டு லோன் சாங்ஷன் பண்றத பத்தி பேசிக்கலாம்” என நேற்று சொல்லி அனுப்பியது நினைவுக்கு வந்தது மேனேஜர் சீனிவாசனுக்கு.

“ பத்திரமெல்லாம் கொண்டு வந்திருக்கீங்களா நந்தகுமார்?”

“ இந்தாங்க ஐயா,,,” என்று பையிலிருந்து ஒரு கட்டுக் காகிதத்தை நீட்டினான் நந்தகுமார். உள்ளே உண்மையாகவே வெறும் காகிதக் கட்டு தான் இருந்தது. விரித்துப் பார்த்த சீனிவாசனுக்கு கொஞ்சமாக தலை சுற்றத் தொடங்கியது. பத்திரங்களில் எழுத்துகளே இல்லை. கையெழுத்துகளும் இல்லை. எல்லாம் மாயமாகிவிட்டிருந்தன. பத்திரக் காகிதங்களில் மேற்பகுதியில் அரசு முத்திரைகள் மட்டுமே இருந்தன. சாம்ராட் அசோகன் செதுக்கி வைத்த மூன்று சிங்கங்கள் எப்போதும் போல நின்று கொண்டிருந்தன. சீனிவாசனுக்கு நந்தகுமாரிடம் கேட்கவும், பேசவும் எதுவுமில்லை. அந்தக் காகிதக்கட்டை நந்தகுமாரிடம் கொடுத்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து பாத்ரூம் பக்கமாக போனார் சீனிவாசன்.

கர்ப்பம் தரித்திருந்த சுமதி டீச்சருக்கு வகுப்பறையில் நுழைந்தது முதலே குமட்டிக்கொண்டே இருந்தது.. அறைக்குள் நுழைந்ததும் லீடர் மேனகாவை எழுப்பி “ எனக்கு ஒடம்பு சரியில்ல..கொஞ்ச நேரம் சத்தம் போடாம பார்த்துக்கொள்” என்று சொல்லிவிட்டு நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டாள். பிள்ளைகளும் சமர்த்தாக வாய்மேல் ஆள்காட்டி விரலை வைத்துக்கொண்டு அமைதி காத்தனர். ஐந்தாம் வகுப்பு பிள்ளைகள் கொஞ்சம் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு நடந்துகொள்வார்கள். மற்ற வகுப்பறைகளில் சத்தங்கள் வழிந்தோடிக்கொண்டிருந்தன.

சற்றைக்கெல்லாம் சுதாரித்துக்கொண்ட சுமதி டீச்சர் “ சரி மேனகா….நீ போய் உட்கார். எங்க,,,,எல்லாரும் அட்டெண்டன்ஸ் சொல்லுங்க” என்றபடி வருகைப்பதிவேட்டை எடுத்துத் திறந்தாள்.

அதற்குள் “ அன்பரசு உள்ளேன் அம்மா…”

”ஆகாஷ் உள்ளேன் அம்மா “

“ உஸ்மான் கான் உள்ளேன் அம்மா “ என பாடத்தொடங்கினர் பிள்ளைகள்.

“ ஏய்…ஏய்…நிறுத்துங்க..நிறுத்துங்க…” என்று திகைத்தபடி சொன்னாள் சுமதி டீச்சர். கோடுகளும், சின்னச் சின்னக் கட்டங்களும் அப்படியே இருக்க மாணவர்களின் பெயர் வரிசை எதுவும் இல்லாத வருகைப்பதிவேடு அவளை மறுபடி குமட்ட வைத்தது. எழுத்துகள் யாவும் மாயமாகிவிட்டிருந்தன. வருகைப்பதிவேட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு பெரிய வாத்தியார் ரங்கசாமியின் அறைக்குப் போனாள் சுமதி டீச்சர்.

” எந்த நோட்லயும் எழுத்துகளே இல்லைங்க சார்…”

“ போர்டுல எழுத எழுத எழுத்தெல்லாம் மாயமா மறைஞ்சிடுதுங்க சார்”

“ பசங்களோட புத்தகம் எதிலயும் எழுத்துகளே இல்லைங்க சார். எதோ பேப்பர் கட்டை பைண்டு செஞ்சது போல இருக்குங்க சார்…”

“ செல்போன்ல கூட எழுத்து எதுவும் வரமாட்டேங்குதுங்க சார். நெம்பர்களும் தெரியமாட்டேங்குது. என்னாச்சுன்னு ஒன்னுமே புரியலைங்க சார்”

“ பேனால எழுதினாலும் அடுத்த நொடி எழுத்துங்க மாயமா மறைஞ்சிடுதுங்க சார்.”

எல்லா வாத்தியார்களும், டீச்சர்களும் சொல்லச் சொல்ல பெரிய வாத்தியார் ரங்கசாமி உன்னிப்பாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ஆனாலும், அவரால் எந்த விதமான பதிலும் சொல்ல முடியவில்லை. கல்வி அதிகாரிக்கு சுதந்திரதினம் சம்பந்தமாக ஒரு கடிதம் எழுத வேண்டியிருந்து, தன் அறையிலிருந்த டைப் மிஷினில் விளாவாரியாக டைப் செய்து காகிதத்தை எடுத்துப் பார்த்தபோது, டைப் மிஷினில் சொருகியபோது எப்படி இருந்ததோ அதே போல வெளுத்துப்போயே இருந்தது அந்தக் காகிதம். எழுத்துகள் மாயமாகிப் போகின்றன என்ற உண்மை மற்ற வாத்தியார்கள் சொல்லும்போது தான் தீர்க்கமாக உணர்ந்தார்.

இப்படித்தான் ஒரு வருடத்திற்கு முன் எங்கள் ஊரில் எழுத்துகள் மாயமாகிப் போயின. அதன் பிறகு என்னேன்னவோ மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிட்டன இங்கே. மக்கள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப சில மாதங்கள் ஆயின.

ஊருக்குள் வந்து கொண்டிருந்த பேருந்துகள் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. ஊருக்குள் பேருந்துகள் நுழைந்ததும் எழுத்துகள் மாயமாகிவிடுவதால் எங்கள் ஊருக்குள் பேருந்துகள் வருவதில்லை. பேருந்துகள் வராததால் மணியண்ணன் கடையில் கன்னித்தீவும், ஆண்டியார் பாட்டும் வாசிக்க யாரும் வருவதில்லை. வருபவர்கள் டீயைக் குடித்துவிட்டு உடனே இடத்தைக் காலி செய்துவிடுகிறார்கள். யாரிடமும் பணமோ, சில்லறைக் காசுகளோ இல்லை. டீக்குடிப்பவர்கள் பணத்திற்கு பதிலாக சாண வறட்டிகளும், விறகுக் கட்டுகளும் கொடுக்கிறார்கள்.

நூலகம் மூடப்பட்ட இடத்தில் தான் நந்தகுமார் பெட்டிக்கடை வைத்திருக்கிறான். தட்டு நிறைய கடலை உருண்டைகளும், எள்ளுருண்டைகளும் செய்து கொடுத்துவிட்டு பதிலாக பஜ்ஜியோ, வடை போண்டாவோ அல்லது வேறு ஏதேனும் தின்பண்டத்தை வாங்கிக்கொள்வாள் மாரிமுத்து தாத்தாவின் மகள். லோகநாதனின் பெட்டிக்கடை வியாபாரம் கனஜோராக சூடுபிடிக்க கடலையுருண்டைகளும், எள்ளுருண்டைகளும் முக்கிய காரணமாக இருந்தன.

டிவியெஸ், ஹீரோ ஹோண்டா வண்டி வைத்திருந்தவர்களுக்கு அவற்றை ஓட்டுவதற்கான அவசியம் ஏற்படவில்லை. டவுனுக்குப் போவதாக இருந்தால் தான் இந்த மோட்டார் வண்டியைக் கிளப்புவார்கள் முன்பு. ஆனால் வண்டியின் எண் பலகையிலிருந்த எழுத்துகள் மாயமாகிவிட்டதால் டவுனுக்குப் போவதைப் பற்றி யாரும் நினைப்பதேயில்லை. எண்கள் இல்லாத வண்டியோடு போய் போக்குவரத்துக் காவலரிடம் சிக்கிக்கொண்டால் எழுத்துகள் மாயமாகும் காரணத்தைச் சொல்லித் தப்பிக்க முடியாது. சுவரோரம் சாய்ந்திருந்த எல்லா மிதிவண்டிகளும் கோபாலிடம் வந்து பழுது பார்த்துக்கொண்டன.

வீடுகளில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் காட்சிகள் மட்டுமே தெரியும். எழுத்துகள் எதுவும் தெரிவதில்லை இப்போதெல்லாம். இந்திய தொலைக்காட்சிகளில் முதல்முறையாக ஒளிபரப்பப்படும் படங்களிலும் படம் தொடங்கியதும் சுப்ரீம் ஸ்டார், சூப்பர் ஸ்டார், லிட்டில் ஸ்டார், புன்னகையரசி, அழுமூஞ்சியரசி என எந்தப் பெயரும் வருவதில்லை. தொலைக்காட்சி பெட்டிகளுக்குள்ளும் எழுத்துகள் மாயமாகிவிடுகின்றன. நடிக, நடிகைகளின் பெயர் தெரியாததால் பெண்கள் சீரியல் பார்ப்பதை கணிசமாகக் குறைத்துக்கொண்டனர்.

பள்ளிப் பிள்ளைகள் அங்கங்கே நொண்டியாடிக்கொண்டும், கபடி..கபடி…எனத் துரத்திக்கொண்டும், அஞ்சாங்கல், கிட்டிப் புல், விளையாடிக்கொண்டும் இருந்தனர். பெரிய வாத்தியார் சித்தாள் வேலைக்குப் போய்விட்டு மாலை நேரங்களில் இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு பாட்டுப் பாடவும், தகரக் குடத்தைக் கவிழ்த்துப் போட்டு தாளம் போடவும் கற்றுத்தருகிறார். பிள்ளைகள் பெரும் சமர்த்துகள். இப்போதெல்லாம் அவர்கள் பாட்டுப் பாடுவதிலும், வேசம் கட்டிக்கொண்டு நாடகம் நடிக்கவும் பழகிக்கொண்டு வெளுத்து வாங்குகிறார்கள்.

மேனேஜர் சீனிவாசன் ஆட்டுக்குட்டிகளை மடியில் கிடத்தி உண்ணி பொறுக்குவதும், சாணம் அள்ளி வறட்டி தட்டுவதுமாக பொழுதுகள் சிறப்பாக நகர்கின்றன.

நேற்று மாரிமுத்து தாத்தா செத்துப் போன போது ஊரே திரண்டு இருந்தது. இழவுக்கு வந்து தலை காட்டிவிட்டு நழுவிப்போன எங்கள் ஊர் மனிதர்கள் ரொம்பவும் மாறிப்போய்விட்டனர். அத்தனை கும்பலாக மாரிமுத்து தாத்தா சுடுகாட்டுக்குப் போனார்.

எங்கள் ஊர் பெயர் என்னவென்று சொல்ல முடியாது. அப்படியே சொன்னாலும் உங்கள் மனத்தில் அதை எழுதி வைத்துக்கொள்ள முடியாது. மீறி நீங்கள் எழுதினாலும் அந்த எழுத்துகள் மாயமாகிவிடும் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

இதோ எங்கள் ஊர் மாறிப்போனதை பற்றிய இந்த எழுத்துகள் கூட மாயமாகிக்கொண்டிருக்கின்றன பாருங்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

***

 

ஆணிவேர் – இரா. சீத்தா…

images

 

 

 

 

 
ஹரி வீட்டிற்குள் நுழையும் போது மணி 7.20. வீடு கல்யாண களை கட்டியிருந்தது.

ஹரியின் தங்கை சாந்தி கையில் கட்டாக கல்யாண பத்திரிக்கைகளை தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தாள்.

‘அண்ணா உன் கல்யாண பத்திரிக்கை வந்திடுச்சு அண்ணா. உனக்கு எவ்வளவு வேணும்னு கேட்டு கொடுத்துட்டு அப்புறம் தான் மத்தவங்களுக்குனு பெரியப்பா சொல்லிட்டார். எவ்வளவுணா வேணும் உனக்கு? ‘ ஆர்வமாய் கேட்டாள்.

‘ஏண்டி சாந்தி அதுக்குள்ளே ஏன் பறக்கறே? அண்ணா இப்போ தானே வந்திருக்கான். முகம் கைகால் அலம்பிண்டு வரட்டும்’, பாட்டி அதட்ட, நன்றியாய் பார்த்தபடி ஹரி தன் ரூமிற்குள் சென்றான்.

தன் அலுவலக பையை மேசையில் வைத்து முகம் கழுவி வேறு உடை மாற்றிக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தான்.

அதற்குள் அம்மா,’ ஹரி காபியா? இல்லே சாப்பிடறீயா? பத்திரிக்கை உனக்கு எவ்வளவு வேணுமோ எடுத்திண்டு மிச்சத்தை கொடு. இன்னும் ஒரு மாசம் தான் இருக்கு உன் கல்யாணத்துக்கு. லிஸ்ட் போட்ட எல்லாருக்கும் கொடுக்கணும்னா ஒரு மாசம் போதாது போல இருக்கு. நம்மாத்துல நடக்கற முதல் கல்யாணம்னு எல்லாரும் வந்து இழுத்து போட்டுண்டு செய்யறா? நீ என்னடானா விட்டேத்தியா இருக்கே! அன்னிக்கு உனக்கு டிரஸ் எடுக்கப் போனப்போ கூட எதோ யோசனையாவே இருந்தே! பொண்ணோட மாமா ரொம்ப வருத்தப்பட்டார். மாப்பிள்ளைக்கு எங்க ஸ்வேதாவை பிடிக்கலையானு நேரிடையாவே அப்பாகிட்டே கேட்கிறார். அதல்லாம் ஒண்ணுமில்லே கொஞ்சம் ஆபிஸ்ல வேலை பளு அதானு அப்பா சொல்லி சமாளிச்சார்.

என்னடா ஹரி உனக்கு பிரச்சனை? இந்த கல்யாணத்திலே உனக்கு இஷ்டம்தானே? காதல் கத்திரிக்காய்னு எதாவது குண்டைத் தூக்கிப் போட்டுடாதே.’ லேசான பதட்டத்தோடு அவனருகில் வந்து மெதுவாய் பேசினாள்.

ஹரி எரிச்சலாய், ‘மா அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. அப்பா சொன்னமாதிரி ஆபீசில் கொஞ்சம் வொர்க் லோடு அதிகம் அதான். சாப்பிட கொண்டு வறீயா.’ என்றான்.

அம்மா நகர்ந்தவுடன் டேபிளில் படபடத்த பத்திரிக்கை லிஸ்டை எடுத்துப் பார்த்தான். எவ்வளவு தேடியும் தேடிய பெயர் அதில் இல்லை. அவனுக்கும் தெரியும் இருக்காது என்று. எரிச்சலாய் தூக்கிப் போட்டான். அதற்குள் அம்மா உணவு கொண்டு வர, ‘அம்மா , இந்த லிஸ்டில எல்லார் பெயரும் எழுதியாச்சா? யாரும் விட்டுப் போகலையே ? என்றான்.

எல்லாரையும் எழுதியாச்சு அண்ணா. நீ கொடுக்க வேண்டிய பேருக்குத்தான் பத்திரிக்கை எடுத்திக்க சொன்னேன். நாளைக்கு காலைல எழுத ஆரம்பிக்கணும்னு பெரியப்பா சொன்னார். அதுவும் முதல் பத்த்ரிக்கைல நீ தான் பெயர் எழுதணும். அப்புறம் தான் நாங்க எல்லாம் ஆரம்பிக்கணும்னு தாத்தா சொல்லிட்டார்.’ என்றாள். எல்லா பத்திரிக்கையும் சாமி ரூமில வச்சிருக்கேன் . கார்த்தாலே குளிச்சிட்டு சாமியை வேண்டிண்டு எழுது ஹரி’ , பாட்டி சொன்னாள்.

பெரியப்பா பெரியம்மா எல்லாரும் எப்போ வராளாம்? ஹரி கேட்டான்.

இன்னிக்கு பல்லவன்ல ஒன்பதரைக்கு வந்து இறங்குறா. ஒரு வாரம் தங்கி துணிமணி எடுக்கறது, பத்திரிக்கை கொடுக்கறதுனு வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டு கிளம்பப் போறாடா.’ என்றாள் அம்மா.

ஹரி சாப்பிட்டுவிட்டு தன் ரூமிற்குள் சென்று கதவை தாழிட்டுக் கொண்டான். கட்டிலுக்கு கீழே இருந்த அவனது பழைய பெட்டியை எடுத்து திறந்தான். அதில் அவனது ஒன்பதாம் வகுப்பு முதல் க்ல்லூரி முதலாம் ஆண்டு வரையிலான புத்தகங்கள் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.புத்தங்களின் எல்லா அட்டைகளிலும் சி. ஹரிஹரன் என்று அழகாய் எழுதப்பட்டிருந்தன. அந்த எழுத்துகளைத் தடவிப் பார்த்தான்.புத்தங்களை ஒரமாக ஒதுக்கி வைத்து விட்டு அதிலிருந்த இரண்டு டைரிகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, பெட்டியை பூட்டி மறுபடியும் கட்டிலுக்கு அடியில் தள்ளி வைத்தான். கதவை தாழிட்டோமா என்று மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு க்ட்டிலில் அமர்ந்தான்.

டைரியின் முதற்பக்கத்தை திறந்தான். ‘கௌசல்யாதாமோதரன்’ என்று அழகாய் நேர்த்தியாய் எழுதியிருந்தது. அதை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டான். கௌசி சித்தி என்று அமைதியாய் ஒரு முறை சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டான். க்ண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது. என்னை மன்னிச்சிடு சித்தி என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்…..

ஹரி அப்போது ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தான். படிப்பைத் தவிர அவனுக்கு மண்டையில் எல்லாம் ஏறியது. ஹரியின் வீடு தாத்தா, பாட்டி அவர்களின் நான்கு பிள்ளைகள் என்று கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தனர்.ஹரி இரண்டு பெரியப்பா ஒரு சித்தப்பா குடும்பத்தில் தன் அப்பா அம்மாவுடன் மிகவும் செல்லமாக வள்ர்ந்தான். இரண்டு பெரியப்பாக்களுக்கும் பெண் குழந்தைகள் சித்தப்பாவிற்கு திருமணமாகவில்லை. ஆகையால் இவனுக்கு அந்த வீட்டில் செல்வாக்கு அதிகம். கேட்பதற்கு முன் அவனுக்கு எல்லாம் கிடைத்தன. மிகவும் ஆசாரமான குடும்பத்தில் ஹரியின் சித்தப்பா தாமோதரன் மட்டும் வித்தியாசமாய் இலக்கியக் கூட்டங்கள், போராட்டங்கள் என்று இருந்தார். வீட்டார் சொல்லிப் பார்த்தும் கேட்பதாயில்லை. ஹரிக்கு சித்தப்பாவின் வித்தியாசமான வாழ்க்கை அணுகுமுறை பிடித்திருந்ததால் பள்ளி நேரம் போக அவருடனேயே கூட்டங்களுக்கு சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் படிக்காததற்கு அவன் சித்தப்பாவோடு திரிவது தான் என்று எல்லோரும் தாமோதரனைச் சாடினார்கள். ஆனாலும் இருவரையும் பிரிக்கமுடியவில்லை.

இந்நிலையில் தாமு சித்தப்பாவிற்கு திருமணம் நடந்தது. சித்தியின் பெயர் கௌசல்யா.பெயருக்கு ஏற்றார்போல் அழகாய் படித்தவளாயிருந்தாள் சித்தி. ஹரிக்கு இப்போது கவலை ஏற்பட்டது. சித்தப்பாவிற்கு சித்தி வந்துவிட்டாள். இனி தாம் அவருடன் நிறைய நேரம் செலவிடமுடியாது. சித்தி மேல் அவனுக்கு கோபமும் பொறாமையுமாய் வந்தது.

ஹரி பத்தாம் வகுப்பில் பெயில் ஆனான். அவ்வளவுதான், வீடே அவனை ஓடஓட விரட்டியது, அடித்து நொறுக்கியது. ஏசியது. இவையெல்லாம் சித்தப்பா வரும் வரைதான். சித்தப்பா வந்து அவனை வீட்டாரிடமிருந்து காப்பாற்றி சித்தியிடம் ஒப்படைத்தார். இனி யாரும் ஹரியை அடிக்கக் கூடாது. இனி ஹரியை கௌசி பார்த்துக் கொள்வாள். கௌசி…… ஹரியை கூட்டிட்டு நம்ம ரூமிற்கு போய் சமாதானப் படுத்துமா’’ என்று அவனை சித்தியிடம் ஒப்படைத்தார்.

அழுதுக்கொண்டிருந்த ஹரியை தன் அறைக்கு அழைத்துப் போய் அன்பாய் அணைத்த்ப்படி சமாதானப் படுத்த துவங்கியப் பொழுதில் வெளியே ஹாலில் எல்லோரும் ஒன்றாய் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பித்தனர். முரடனார சித்தப்பாவிடம் பேசப் பயந்தவர்கள் அவர் வெளியே போன பின் பேசினர்.

ஹரியை கௌசல்யாவிடம் ஒப்படைத்த வீட்டில் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை. குறிப்பாய் வீட்டு பெண்களுக்கு. தாங்கள் படிக்காதது, பல விஷயங்கள் தெரியாமல் கட்டுப்பட்டியாக இருந்தது, வீட்டு ஆண்களிடம் பேசக் கூட பயந்து வாழ்ந்துக் கொண்டிருப்பது எல்லாம் சித்தியின் படிப்பு, உலக விஷ்யங்களை எல்லோரிடமும் சரிக்குசமமாய் பேசியது, முக்கியமாய் சித்தப்பா சித்தியை மதிப்பது போன்ற விஷ்யங்க்ள் அவர்கள் சித்தியிடமிருந்து ஒதுக்கியது. மதிய ஓய்வு நேரங்களில் இவர்கள் தூங்கும் போது, சித்தி மட்டும் தூங்காது புத்தங்களும் இவர்களை மிரட்டியது. அம்மாவுக்கும் கூட சித்தியை பிடிக்கவில்லை. இந்த விஷயம் அவர்களுக்கு சித்தியைப் பற்றி பேச ஏதுவாய் இருந்தது.a அம்மாவிற்கு ஹரி எப்படியாவது படித்து பாஸானால் போதும் என்றிருந்தது.

அன்றிலிருந்து ஹரி இருக்கும் இடம் சித்தப்பா ரூமாக மாறியது. சித்தி , வீட்டு வேலைப் போக மற்ற நேரங்களில் ஹரியை படிக்க வைப்பதிலேயே செலவழித்தாள். ஹரிக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஆசிரியராக மட்டுமில்லாமல் மற்ற நல்ல விஷயங்களை பகிர்ந்துக் கொள்ளும் தோழியாகவும் மாறினாள். இரவு பகலாய் படித்ததால் ஹரி அவர்கள் ரூமிலேயே படுத்துக் கொண்டான். சித்தப்பாவும் இவனும் கட்டிலிலும் சித்தி தரையிலும் படுத்துக் கொண்டனர்.

ஹரி பெயிலான பாடத்தில் நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுத்து பாஸாகி அடுத்த வகுப்பிற்கு போனான். அவன் தொடர்ந்து சித்தப்பா ரூமிலேயே தங்கினான். எல்லோரும் சொன்னபோது தாமு சித்தப்பா தான்,’இருக்கட்டும் ஹரி இருப்பதால் எங்களுக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை’ என்று அதற்கு முடிவு கட்டினார். ஹரி சித்தப்பா இருக்கும் போது ரூமிற்குள் அதிகம் போகமாட்டான். இரவில் ஹாலில் படுத்துக் கொள்வான்.

இப்போதெல்லாம் அவனுக்கு சித்தப்பாவை விட சித்தியை ரொம்ப பிடிக்க ஆரம்பித்த்து.அவனுக்கு அவனின் எல்லா விஷயங்களுக்கும் சித்தி தேவையாக இருந்தாள். பள்ளி நேரம் போக அவனின் நேரம் சித்தியோடு தான் கழிந்த்து. சித்தப்பாவோடு சேர்ந்து சுற்றும் நேரம் குறைந்த்து.

கௌசல்யா திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் ஆகியும் குழந்தை உண்டாகாதது அவர்கள் வீட்டில்,குறிப்பாக பெண்களுக்கு அவளைப் பற்றி பேச, குத்திக் காட்ட ஏதுவாகிப் போனது. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவளைக் குதறிக் கொண்டு இருந்தனர்.. கௌசல்யா மௌனமாய் எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொண்டாள்.

ஹரி ப்ள்ஸ் 2 வில் நிறைய மதிப்பெண்கள் பெற்று , பி.இ. சென்னையில் கிடைத்து சேர்ந்தான். ஹாஸ்டலில் தங்க வேண்டும் என்று நினைத்தமாத்திரத்தில் சித்தியை விட்டு பிரிந்து எப்படி இருக்கப் போகிறோம் பயம் வந்த்து. போக மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்து கூட பார்த்தான். கௌசி தான் அவனை விடுமுறை நாட்களில் அவன் வந்து பார்க்கலாம் என்றும் தாங்களும் வந்து பார்க்கிறோம் என்று சமாதானம் செய்து அனுப்பி வைத்தாள்.

ஆறு மாதம் விளையாட்டாய் ஓடியது. ஹரி போனில் வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் பேசினானோ இல்லையோ சித்தி சித்தப்பாவோடு தின்ந்தோறும் பேசினான். இரண்டு மூன்று நாட்கள் விடுமுறை என்றாலும் வீட்டிற்கு ஓடி வந்து விடுவான். வந்து ஒரு வார்த்தை எல்லோரிடமும் பேசிவிட்டு கௌசி ரூமிற்கு போனால் என்றால் ஊருக்கு கிளம்பும் போதுதான் எல்லோரும் அவனை பார்பார்கள்.

அப்படி என்னத் தான் பேசுவானோ தெரியலை. ஒரே சிரிப்பும் கும்மாளமுமாய் இருக்கு. இதுல இவன் சித்தப்பாவும் சேர்ந்திடுவான்.’ என்று எல்லோரும் புலம்புவது இவர்கள் காதில் விழுந்ததே இல்லை.

யாரோ கதவை தட்டும் ஓசைக் கேட்ட்து. ஹரி அவசர அவசரமாய் டைரியை தலையணைக்குள் மறைத்து வைத்து விட்டு கதவை திறந்தான்.

ஊரிலிருந்து வந்திருந்த பெரியப்பா , வினு பெரியம்மா எல்லார் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியாய் நின்றிருந்தனர். ‘ஹரி எப்படி இருக்கே? நீ தான் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து எங்களை கூப்பிட வருவேனு நினைச்சோம். இங்கே ரூமுக்குள்ளே என்ன பண்றே? என்று கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே வர எத்தனிக்க, ஹரி அவசரமாய் ரூமை விட்டு வெளியே வந்தான்.

‘இல்லை பெரியப்பா, கொஞ்சம் ஆபீஸ் வேலை இருந்தது எழுதிட்டு இருந்தேன். அதான். எப்படி இருக்கீங்க? பயணமெல்லாம் சௌகரியமாய் இருந்த்தா? சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடுத்துக்கங்க. காலைல பார்க்கலாம். நானும் கொஞ்சம் என் வேலையை முடிச்சிட்டு வந்திடுறேன். ‘ என்றான்.

சரி சரிப்பா நாங்க பார்த்துக்கறோம் . நீ போய் உன் வேலையை முடி’, என்றபடி சாப்பிட அமர்ந்தனர்.

ஹரி திரும்பவும் தன் ருமிற்குள் வந்து கதவை சாத்திக் கொண்டான்.

ஹாலில் ஒரே சிரிப்பும் கேலியுமாய் இருந்தது. எரிச்சலாய் வந்த்து அவனுக்கு.

இதே கூட்டம் தான் அன்று சித்தியிடம், இனிமேல் எங்களுக்கும் உனக்கும் உறவு முறிந்து விட்ட்து. வெளியே போ’ என்று அவர்களை துரத்தியது.

அதன் பிறகு அந்த வீட்டில் நிறைய விஷயங்கள் நடந்தேறியது . உள்ளூரிலேயே இருந்தாலும் அவர்களை எதற்கும் யாரும் கூப்பிடவில்லை. காலப் போக்கில் அவர்களை மறந்தேப் போனார்கள். ஹரி அவர்களை கூப்பிடுவதற்கு சண்டைப் போட்டு தோற்றுப் போவான்.

அப்படி என்ன பெரிய தவறு நடந்து விட்ட்து. தான் செய்த தவறை தன் மேல் ஏற்றுக் கொண்டு குற்றவாளிகளாகி போனார்கள் சித்தியும் சித்தப்பாவும்.

கல்லூரியில் செர்ந்து ஆறுமாதத்திற்கு பின் ஒரு வார விடுருமுறையில் வந்துருந்தான். அவனுக்கு kகௌசியிடம் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு மாத கதை இருந்தது.

வீட்டில் உள்ளவர்கள் ஹாலில் படுத்து உருண்டு கொண்டிருந்த ஒரு மதிய நேரத்தில் ஹரியும் கௌசியும் ரூமில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஹரி தன் தோழி ஒருத்தி தன் பின்னால் சுற்றுவதாகவும் தனக்கு அவள் மேல் எந்த ஈர்ப்பும் வரவில்லை என்றும் தனக்கு சித்தி போதும் என்று சொல்லிவிட்டதாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருந்த கௌசி அவன் பேசியதைக் கேட்டு ‘ஏய் என்ன புரியாம பேசறே’ என்று கேட்க, ஹரி, ‘ஆமா சித்தி உன் கூடவே இருந்தால் போதும் எனக்கு. எனக்கு வேற யாரும் வேண்டாம் சித்தி.’ என்றான்.கௌசி திகைத்துப் போனாள். துணிகளை அப்படியே போட்டு விட்டு அவனருகில் வந்தாள்.

‘ஹரி …. என்ன பேசறே? நீ மத்தவங்க எல்லாரையும் விட என் கூட அதிகமா இருந்தே இல்லை அதான் உனக்கு அப்படி தோணுது. நான் உன் கூடவே தான் இருக்கப்போறேன். அப்புறம் என்ன? நான் வேற அந்த பெண் வேற. உனக்கு இந்த பெண்ணை பிடிக்கலைனா பரவாயில்லை. உனக்கு பிடிக்கிற பெண் ஒரு நாள் வருவாள். உன்னைப் போட்டு குழப்பிக்காதேமா’ என்றாள்.

‘இல்லே சித்தி நான் குழப்பமாயில்லை தெளிவாதான் யோசிச்சிருக்கேன்.எனக்கு நீ போதும், நீ இல்லாம என்னால இருக்கமுடியது எனக்கு வேற யாரும் வேண்டாம் சித்தப்பா கிட்டே நான் சொல்லிடறேன். உனக்கு தெரியாது நான் உன் மேல எவ்வளவு அன்பு வச்சிருக்கேனு சித்தி. நாம மூணு பேரும் இப்படியே இருந்திடலாம் சித்தி. என்னை புரிஞ்சிக்கோ எனக்கு வேற் யாரும் வேண்டாம். நாம மட்டும் சந்தோஷமாய் இருக்கலாம். இங்கே வேண்டாம் வேற எங்கேயாவது போயிடலாம்‘ என்றபடியே அவளின் கைகளை அழுத்தமாய் பற்றியபடி அரற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

கௌசி வெளியே ஹாலில் உள்ள கண்கள் எல்லாம் ஒரு சேர பார்ப்பதை ஹரியின் விபரீத உணர்வையும் உணர்ந்தவளாய் அவன் கைகளை விடுவித்துக் கொண்டு,’ . ‘ஏய் என்ன பண்றே ? இந்த வயசில இப்படித்தான் தோணும். யார்கிட்டே நெருக்கமாய் பழகிறயோ அவங்க மேல ஈர்ப்பு வர்றது சகஜம். அது மாதிரி எண்ணம் வர்றது இயல்பு. ஆனா அதை தாண்டி வெளியே வரணும். அந்த ஈர்ப்பை காதல், அது தான் வாழ்க்கை அப்படியெல்லாம் நினைச்சிக்க்க் கூடாதுமா…… நா உன் அம்மா மாதிரி…….இது மாதிரி யோசிக்கறது தப்பு…..

என்று அவன் பிடித்த பிடியிலிருந்து தன் கைகளை விடுவித்தபடியே அவனை ஒரு நிலைக்கு கொண்டு வந்தாள். அவன் உணர்ச்சி பிழம்பில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தான். ‘

இதோ பார். இந்த விஷயத்தை இதோட மறந்திடு. இதையே யோசிச்சிட்டு இருக்காதே! இது உனக்கும் எனக்கும் மட்டும் தான் தெரியணும்.வேற யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம். கொஞ்ச நாள் போனால் எல்லாம் சரியாயிடும்.’ என்று அவனை தேற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘என் மேல கோபமில்லையே சித்தி? இப்பவும் சொல்றேன் நீ தான் எனக்கு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்தே. நீ இல்லாம் என்னால எதுவுமே முடியாது’ என்று தேம்பத் துவங்கினான்.

கௌசி அவ்னை மெல்ல அவன் தோளைத் தொட்டபடி. சரி விடுடா…. உன் மேல எனக்கு கோபமில்லை. நாம எல்லாரும் எப்பவும் ஒண்ணாத்தான் இருக்கப் போறோம். அப்புறம் என்ன? போய் முகம் கைகால் கழுவிட்டு உன் ப்ரண்ட்ஸ்களை பார்த்து பேசிட்டு வா…. இதைப் பத்தி அப்புறம் பேசிக்கலாம்…..கவலைப்படாதே’ என்று அவனை வெளியில் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தாள். அன்றிரவே தன் கணவனிடம் இதைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்தாள்……

ஆனால் ஹாலில் படுத்துக் கொண்டு அரைக் குறையாய் பார்த்தும் கேட்டும் கொண்டிருந்தவர்களால் இந்த விஷயம் பூதாகாரமாய் வெடித்தது. ஏற்கனவே கௌசி மேல் இருந்த ஆத்திரத்தில் அவர்கள் கௌசியை சாடினார்கள்.

ஹரி ரூமைவிட்டு வெளியே வந்தவுடன் அவனை பிலுபிலுவென்று பிடித்துக் கொண்டனர். உனக்குத்தான் வயசுக் கோளாறு….சரி….. அவளுக்கு என்ன…..உடம்புத் திமிறா? பகல்லே நாங்க எல்லாரும் இருக்கும் போதே ரெண்டு பேரும் இப்படி கட்டி பிடிச்சு லூட்டி அடிக்கிறேளே….எல்லாம் அந்த கடங்காரன் தாமுவைச் சொல்லணும். பெண்டாட்டிக்கு ரொம்ப இடம் கொடுக்கும் போதே நினைச்சோம்……

‘இங்கே என்ன கர்மம்லாம் நடக்கறதுனு தெரிஞ்சுக்காம அவன் ஊர சுத்திட்டு இருக்கான்’ என்று மெதுவான் ஆரம்பித்த ஏச்சு பேச்சு இரைச்சலாய் கேட்க துவங்கியது.

ஹரி செய்வதறியாது உளறிக் கொண்டிருந்தான்.

கௌசி அவசரமாய் வெளியே வந்து,’’ ஹரி நீ போ ……நான் இவங்கட்டே பேசறேன்…’ என்றாள்… ஹரி தயக்கத்தோடு கிளம்பத் த்யாரானான்.

நம்ம ஹரியை இவ எப்படி பொம்மையாக்கி வச்சிருக்கா பார்த்தேளா? இவ நில்லுனா நிக்கறான், உட்க்காருனா உட்கார்றான்; இதென்ன கூத்து நம்மாத்துல நடக்காதது.’ இதே பெரியம்மா தான் அன்றைக்கு பெரிதாய் கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏதோ சொல்ல கௌசி வாய் திறந்த போது ஹரியின் அம்மா அவளை ஹாலின் நடுவே இழுத்து வந்து ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்; ‘என்னடி இது தேவடியாத்தனம்? உன் புள்ளை மாதிரிடி அவன். அவண்ட்ட போய் உன் புத்தியை காட்டறே? என்று கத்தினாள்.

இனிமே இவ இங்க இருக்கக் கூடாது. இவ இருந்தா நம்ம யாருக்கும் மரியாதை கிடையாது….

இன்றைக்கு புள்ளையை கைக்குள்ளே போட்டுக்க நினைக்கறவ நாளைக்கு எங்காத்துக் காராளை எல்லாம் என்ன செய்வா?

கௌசியை எல்லாரும் ஆளாளுக்கு கத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவளை யாரும் பேச விடவில்லை. அவளை பெரிய குற்றவாளி போல் நிற்க வைத்து தங்களின் எல்லா கோபத்தையும் வெறுப்பையும் கொட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஹரி வாயடைத்து நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.. ஆண்கள் வீடு திரும்பினால் என்ன நடக்குமோ என்று பயந்துக் கொண்டிருந்தான்.

நல்ல நேரம் தாமோதரன் முதலில் வந்தான். எல்லார் கதைத்ததையும் கேட்டான். கௌசியின் கலங்கிய கண்களை பர்ர்த்தான்.

கௌசி….போய் நம்ம சாமான்களை எடுத்திட்டு ரெடியாய் இரு….. நான் வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்……..என்றவன்,,,,,, வீட்டாரைப் பார்த்து.’ அவ்வளவு தான் நான் வர்ற வரைக்கும் யாரும் கௌசிக் கிட்டே பேசக்கூடாது.’ என்று கூறி வெளியேச் சென்றான். ‘ சித்தப்பா ….நான் தான்…… தப்பா…..யோசிச்சு….’ என்றவனை தாமோதரன் அடக்கினான். எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை.. கவலைப் படாமல் படி.’ என்று வெளியே கிள்ம்பிப் போனார்.

பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் சித்தியை பார்க்கவிடாமல் வீட்டார் தடுத்து விட்டனர். அன்று வெளியே போனவர்களை யாரும் தடுக்கவில்லை.

அன்று போனவர்களை பற்றி இன்று வரை யாரும் பேசக் கூட கிடையாது. அவர்களைப் பற்றி எந்த கவலைப் படாமல் ன் நினைக்கக் கூட இல்லாமல் ஒடி விட்டது காலம்.

தன்னை காட்டிக் கொடுக்காமல், தன்னை எல்லார் முன்னிலையிலும் அவமானப்ப்டுத்தாமல் , தவறான பாதையில் போக இருந்த தன்னை மாற்றிய சித்தியின் மேல் மரியாதையும் மதிப்பும் ஹரிக்கு நாளுக்கு நாள் கூடிற்று.

வீட்டிலுள்ளோர் தூற்றியபோதும் வாய் திறக்காமல் தன்னை காப்பாற்றிய சித்தியை விட வேற எதுவும் ஹரிக்கு உயர்ந்ததாய் தெரியவிலலை. அவள் மேல் இருந்த அன்பு மரியாதையாய் மாறியது, ஆனால் வீட்டாரிடம் நடந்ததை சொல்லி புரிய வைக்க அவனுக்கு வீட்டார் வாய்ப்பே தரவில்லை. அவன் சித்தியைப் பற்றி பேசத் துவங்கினாலே வீட்டில் எல்லோரும் சத்தம் போட்டு அவனை அடக்கி விடுவர்.

திருமணம் நிச்சயித்தவுடன் ஸ்வேதாவிடம் எல்லா விஷயத்தையும் சொல்லி, அவளை சித்தி, சித்தப்பா வீட்டிற்கு கூட்டிப் போய் பார்த்து பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறான். தன் திருமணத்திற்கு சித்திக்கு கட்டாயம் அழைப்பு இருக்காது என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

அன்றைக்கு சித்தி தன்னைக் காட்டிக் கொடுத்திருந்தால் , ஏற்கனவே வெறுப்பைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் தன் வீட்டார் முன் தான் பெரிய அவமானத்தையல்லவா தாங்கிக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். தன் மேல் பழியைப் போட்டுக் கொண்டு இழிப் பெயரையும் தாங்கிக் கொண்டு,,, நல்ல வேளை சித்தியை புரிந்துக் கொண்ட சித்தப்பா… இல்லையென்றால் சித்தியின் வாழ்க்கை என்னவாகியிருக்கும்? எல்லாம் தன் கெட்ட புத்தியால் வந்தது….

தன்னுடைய இந்த நல்ல வாழ்க்கைக்கு ஆணிவேராய் இருந்த சித்தி இல்லாமல் எப்படி தன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவது?

அதனால் ஸ்வேதாவோடு பேசி முடிவு செய்து ஹரி தன் வீட்டாருக்குத் தெரியாமல் ஒரு காரியம் செய்தான்.

சடங்கு சம்பிரதாயத்தோடு நடக்கப் போகும் தன் திருமணத்தில் கலந்துக் கொள்ளப் போகும் உறவினர் யாருக்கும் தெரியாமல் இன்று காலை தான் சித்தி சித்தப்பா மற்றும் தன் தோழர்கள் சிலர் முன்னிலையில் ஸ்வேதாவோடு தன் திருமணத்தை பதிவு செய்தான்……

கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்து டைரியில் விழுந்தது.

ஹரி தன் நினைவுகளிலிருந்து மீண்டு அவசரமாய் டைரியை பெட்டியில் அடுக்கி வைத்துவிட்டு கட்டிலுக்கு அடியில் தள்ளினான்.

முதல் பெயரை எழுதுவதில் மட்டுமே யார் மேலும் அன்பும் மரியாதையும் கூடியும்விடாது, குறைந்தும் விடாது என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

அதனால் யார் பெயரை எழுதச் சொல்லுகிறார்களோ அதை தான் எழுதுவதால் வீட்டாரையும் எந்த பிரச்சனை இல்லாமல் திருப்திபடுத்தி விடலாம்.

தன்னோடு வாழ்க்கையில் இணையப் போகும் ஸ்வேதா தன்னை புரிந்துக் கொண்ட மகிழ்ச்சியில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு விடியலுக்காக நிம்மதியாய் உறங்கிப் போனான்.

 

பொன்னகரம்   / அரவிந்தன்

download (2)

 

 

 

 

 

 

 

சென்னைத் தமிழில் சென்னை வட்டார வழக்கில் சிறப்பாக எழுதப்பட்டிருக்கும் இநத் நாவலை வெளிவருவதற்கு முன்பே படித்து அந்த நாவல்எனக்கும்  பிடித்திருந்ததால் மலைகள் வாசகர்களுக்கும் விரைவில் வெளிவர இருக்கிற அந்த நாவலிருந்து ஒரு பகுதியை வாசிப்பதற்கு கொடுத்திருக்கிறேன்

( ஆசிரியர் மலைகள் இணைய இதழ் )

விரைவில் வெளிவரவிருக்கும் நாவலிலிருந்து சில பகுதிகள்

 

காலையில் எழுந்திருந்தபோது சில்லென்றிருந்தது. விழிப்பு வந்தும் பார்வதி எழுந்திருக்காமல் படுத்திருந்தாள். குடியாத்தத்தில் தன் வீட்டில் படுத்து எழும்தருணம் நினைவுக்கு வந்தது. அங்கு ஒரு நாளும் கனத்த மனதுடன் எழுந்த நினைவு இல்லை. அப்பா அவளுக்கு முன்பு எழுந்துவிடுவார். அவரால் ஐந்தரைமணிக்கு மேல் தூங்க முடியாது. பெண்ணை எழுப்ப மாட்டார். ஆனால் எழுந்துவிட்டாளா என்று அடிக்கடி எட்டிப் பார்ப்பார். அது தெரிந்தும் தூங்குவதுபோலநடிப்பாள். ரேடியோ போடுவார். 6.50 செய்திகள் முடியும்போது மீண்டும் எட்டிப் பார்ப்பார். பார்வதி எழுந்து வேலைகளைத் தொடங்குவாள். “நீங்க போய் பேப்பர்படிங்கப்பா” என்று சொல்லிவிட்டு காப்பி போடுவாள். அப்பா ஏற்கனவே பால் காய்ச்சி வைத்திருப்பார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவள் அம்மா விபத்தில் சிக்கிஇறந்ததிலிருந்து இப்படித்தான்.

 

லட்சுமியம்மா குரல் கொடுத்தார். தலை முடியை முடிந்தபடியே படுக்கையிலிருந்து எழுந்த பார்வதி முத்துவைப் பார்த்தாள். அடித்துப் போட்டதுபோலத்தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். லுங்கி தன் கடமையிலிருந்து தவறியிருந்தது. அப்பாவைத் தவிர வேறு ஆண்களே இல்லாத வீட்டில் வளர்ந்த பார்வதி மிகவும்அன்னியமாக உணர்ந்தாள். போர்வையை எடுத்து அவன் இடுப்புக்குக் கீழ் போர்த்தினாள்.

 

பார்வதி பல் விளக்கிவிட்டு உடனே குளித்தாள். பிறகு அடுக்களைக்குள் நுழைந்தாள். அவள் முகத்தில் மஞ்சள் அப்பியிருந்தது. தலைக்குக் குளித்துமுடிந்திருந்தாள். காப்பி கலந்து பார்வதியம்மாவுக்குக் கொடுத்துவிட்டுத் தானும் குடித்தாள்.

 

“நீ இன்னா பண்ற.. கொட்த்த எட்த்துகினு போய் தண்ணி புட்ச்சா. ரெண்டு தெரு தள்ளி கெனறு இருக்குது. நேத்து வந்த வயிலயே போயி ரைட்ல திரும்பணும்” என்றார் லட்சுமியம்மா.

 

‘புட்ச்சா… அது என்ன புட்ச்சா?’ என்று நினைத்தபடி பார்வதி கிளம்பினாள்.

 

பார்வதி சிறு வயதில் குடம் தூக்கியிருக்கிறாள். ஆனால் பெரியவளான பிறகு அதற்கு அவசியம் ஏற்படவில்லை. வீட்டிலேயே குழாயில் தண்ணீர் வரும்.

 

லட்சுமியம்மா குடத்தை எடுத்துத் தந்தார். பார்வதி குடத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு கீழே போனாள்.

 

கீழே சிறிய சலசலப்பு. நான்கைந்து இளைஞர்கள் தீவிரமாக எதையோ செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

 

பார்வதி அவர்களைப் பார்த்தும் பார்க்காததுபோலக் கடந்து செல்ல முயன்றாள். ஆனாலும் அவர்களது வித்தியாசமான இருப்பும் அசைவுகளும் அவள்கண்களைக் கவர்ந்துவிட்டன.

 

அவர்கள் கையில் பெரிய நூல்கண்டும் ஒரு பாத்திரத்தில் ஏதோ ஒரு அடர்த்தியான திரவமும் இருந்தன. நூலை இரண்டு கம்பங்களுக்கு நடுவில் இழுத்துச்சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பக்கம் யாரும் போக முடியாது.

 

ஒற்றை இழைகளாகக் கட்டப்பட்ட அந்த நூலில் ஒருவன் அந்த திரவத்தைத் தடவ ஆரம்பித்தான். செய்துகொண்டே இருக்கும்போது அவன் மண்டையில் ஒருஅடி விழுந்தது. அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அடித்தவன் மீண்டும் கை ஓங்கினான்.

 

“என்னா மயிறுடா மாஞ்சா போட்ற? கீய சிந்திக்கினே போட்டா இத்தினி நூலுக்கும் எப்பிட்றா போடுவ?”

 

மாஞ்சா தடவிக்கொண்டிருப்பவன் பதில் பேசாமல் நின்றான். அவன் கையிலிருந்த பாத்திரத்தை வாங்கியவன் தானே தடவ ஆரம்பித்தான்.

 

அவன் வேலை சுத்தமாக இருந்தது. சீரான வேகத்தில் நேர்த்தியாக அவன் கை இயங்கியது. இடையிடையே மாஞ்சா தடவுவதின் நுட்பங்களைச்சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். மற்றவர்கள் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

 

20-25 வயது இளைஞர்கள் காத்தாடி விஷயத்தில் இவ்வளவு தீவிரமாக ஈடுபடுவது பார்வதிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

 

அவர்களில் ஓரிருவர் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அதைக் கவனித்த பார்வதி குனிந்த தலை நிமிராமல் நடந்தாள்.

 

மெட்ராஸ் என்ன இப்பிடி இருக்கு என்று நினைத்துக்கொண்டே வேகமாக நடந்தாள். மாஞ்சா தடவச் சொல்லிக்கொடுத்தவனின் உடல் அசைவுகளும் குரலும்அவள் மனதில் அழுத்தமாகப் பதிந்துவிட்டன. அவன் மற்றவர்களைவிட வித்தியாசமாக இருந்தான். தலைமுடியை ஒழுங்காக வெட்டிக்கொண்டு, மீசையைஅழகாக வளர்த்திருந்தான். முண்டா பனியனும் லுங்கியும் அணிந்திருந்தான். அவன் காலில் மட்டும் செருப்பு இருந்ததும் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவன்உடற்கட்டு சட்டென்று யாரையும் கவர்ந்துவிடும் வகையில் இருந்தது. பார்வதிக்கு ஏனோ ரவியின் நினைவு வந்தது. பெருமூச்சுடன் நடையின் வேகத்தைக்கூட்டினாள். அப்பா மீது கோபம் வந்தது.

சாலையில் சில மாடுகள் நடமாடின. சில சைக்கிள்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. எல்லாச் சாலைகளுமே மோசமாகத்தான் இருண்டன. சில இடங்களில் சாலையோரங்கள் திறந்த வெளிக் கழிவறைகளாக இருந்தன. தலையைக் குனிந்தபடி செல்வது பார்வதிக்குக் கஷ்டமாக இருந்தது.

 

சாலையின் திருப்பத்தில் உள்ள டீக்கடையில் சிறு கூட்டம் நின்றுகொண்டிருந்தது. பார்வதி டீக்கடையைக் கடந்து சென்றபோது எல்லோரும் அவளையேபார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். குடியாத்தத்தில் இத்தகைய பார்வைகளை அவள் அவ்வளவாக எதிர்கொண்டதில்லை. மீண்டும் அவள் தலை கவிழ்ந்தது.

 

அந்தச் சாலையைக் கடந்து வலது புறம் திரும்பியதும் சற்றுத் தொலைவில் பெரிய கிணற்றடி தெரிந்தது. பெண்கள் தண்ணீர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.கிணற்றடியை நெருங்கும்போது பார்வதியின் நடை வேகம் மட்டுப்பட்டது. பழக்கமில்லாதவர்களுடன் பேசப்போகிறோம் என்பதற்கான தயக்கம் அவள மனதில்எழுந்தது. கிணறு பாழடைந்த கட்டுமானமாக இருந்த்து. அதன் குறுக்கே போடப்பட்டிருந்த கம்பு ஆடிக்கொண்டே இருந்தது. ராட்டினம் இயங்கும்போது கடும் ஓசையை எழுப்பியது. குடம் வைக்கும் இடமும் மனிதர்கள் நின்று நீர் இறைக்கும் இடமும் பாசி படர்ந்திருந்தன.

 

பார்வதியைப் பார்த்ததும் அங்குள்ள பெண்கள் முகங்களில் புன்னகை தோன்றியது. ஓரிருவர் அவளிடம் அன்பாகப் பேச்சுக் கொடுத்தார்கள். ஊர், பெற்றோர்பற்றியெல்லாம் விசாரித்தார்கள். பார்வதி சிரித்த முகத்துடன் பதில் சொன்னாள்.

 

“லச்சுமி உங்க அயித்ததானே?” என்று கேட்டாள் ஒருத்தி. பார்வதி தலையாட்டினாள்.

 

“அதான பாத்தேன். லட்டு மாதிரி ஒரு பொண்ண லச்சுமி எங்கேந்து புட்ச்சினு வந்தான்னு நெனச்சேன்” என்றாள் இன்னொருத்தி. பார்வதி அமைதியாகப் புன்னகைபுரிந்தாள்.

 

“நீ தண்ணி புட்ச்சிக்கோ”” என்று புதுப் பெண்ணுக்குச் சலுகை தந்து ஒதுங்கினார்கள்.

 

“பரவால்ல, நா வெயிட் பண்றேன்” என்றாள் பார்வதி கூச்சத்துடன். அவர்கள் விடவில்லை. பார்வதி கிணற்றில் தண்ணீர் இறைக்க ஆரம்பிக்கும்போது திடீரென்றுஒரு கூச்சல் கேட்டது. இனம் புரியாத கூச்சல் அது. மனிதக் குரல் அல்ல. ஏதோ ஒரு விலங்கின் கூக்குரல். பார்வதிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. குடத்தைத்தவறவிட்டாள். காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டாள். தொடர்ந்து அந்த அலறல் கேட்டது.

 

ஆனால் அங்கிருந்த பெண்கள் சற்றும் பதற்றமடையவில்லை. சிரித்தார்கள். “இதுக்கா பயந்துக்குன?” என்றாள் ஒருத்தி.

 

“இது தெனைக்கும் நடக்கறதுதான். என்னிக்கு அந்த நரிக்கொறவன உள்ள உட்டாங்களோ அன்னிக்கே இந்த ஏரியாவே நாறிப்போச்சி” என்று சொல்லி ஒருத்திகாறித் துப்பினாள்.

 

பார்வதி மெல்லச் சுதாரித்துக்கொண்டு சத்தம் வந்த திசையைப் பார்த்தாள். அங்கே ஒரு ஓலைத் தட்டி. ஓலைகளின் இடைவெளிகளினூடே நிறைய அசைவுகள்தெரிந்தன.

பார்வதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

“நரிக்கொறவனுங்க பன்னிய வெட்றானுங்கோ. பன்னிக் கறி விக்கிறதுதான் அவுனுங்க பொயப்பு” என்றாள் ஒரு பெண்.

 

பார்வதியின் மனத் திரையில் சாலையில் மாடுகளுடன் பன்றிகள் நடமாடுவதைப் பார்த்த காட்சி நிழலாடியது.

 

பார்வதிக்குக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. குடியாத்தத்தில் பன்றிகளை அவள் அவ்வளவாகப் பார்த்ததுகூடக் கிடையாது. அவளுக்கு நாய், பூனை ஆகியபிராணிகள்கூடப் பிடிக்காது.

 

ஒரு வழியாகத் தண்ணீர் இறைத்துக் குடத்தில் ஊற்றினாள். அவளைத் தேற்றப் பெண்கள் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சற்று முன்பு அவர்களுடன்பேசியபோது இருந்த சகஜ உணர்வு பார்வதியிடம் இப்போது வற்றிப்போயிருந்தது.

 

பார்வதி குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு வரும்போது ஏதேனும் பன்றி தன்னை முட்டிவிடுமோ என்று பயந்துகொண்டே வந்தாள். சாலையில் வேடிக்கை பார்க்கும்மனநிலை சுத்தமாக இல்லை. வரும்போது இருந்த முகம் திரும்பும்போது இல்லை. நடையும் மாறியிருக்கிறது.

 

வீட்டில் முத்துக்கிருஷ்ணன் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அத்தையிடம் பன்றிகளைப் பற்றிக் கேட்கத் தோன்றவில்லை.

 

அடுக்களைக்குள் நுழைந்து சமையல் வேலையைத் தொடங்கினாள். அடுப்பில் பாத்திரத்தை வைத்துவிட்டுக் காய்கறிகளை நறுக்கினாள். முகத்தில் வழியும்வியர்வையைத் துடைத்துக்கொள்ளும் எண்ணம்கூட இல்லாமல் வேலைசெய்துகொண்டிருந்தாள்.

 

முத்து அப்போதும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் ஏன் வேலைக்குப் போகவில்லை என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. அத்தையிடம் கேட்கப் பயமாகஇருந்தது. லட்சுமியம்மாள் பக்கத்து வீட்டில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

 

சமையல் முடியும்போது முத்துக்கிருஷ்ணன் எழுந்துகொண்டான். என்ன சமையல் என்று கேட்டான். முகம் கழுவிக்கொண்டு வந்து சாப்பிட உட்கார்ந்தான்.

 

முத்துக்கிருஷ்ணனிடம் பன்றியைப் பற்றிக் கேட்டாள். “இவ்வளோ ஜனங்க இருக்கற எடத்துல ஏன் பன்னிய வெட்றாங்க?” என்றாள்.

 

முத்துவுக்கு அது ஒரு கேள்வியாகவே படவில்லை. “அய்ய, அதப் பத்தி நீ ஏன் பயப்பட்ற? அவுனுங்கலுக்கு அதான் தொயிலு. கொறவனுங்கோ…” என்றான்.

 

“நரிக்கொறவங்க இங்க எப்பிடி வந்தாங்க?”

 

“மொதல்ல பாடர் தோட்டத்தாண்டதான் குட்ச போட்டுக்குனு இருந்தோம். அங்க எதுக்கும் கேல்வி மொறயே கெடியாது. எந்தக் கய்சட வோண்ணா வர்லாம்.கண்ட நாரத் தேவிடியாப் பசங்களும் வந்தானுங்கோ. அங்க கொறவனுங்களும் இருந்தானுங்கோ. எங்கலுக்குல்லாம் இங்க ஊடு குட்த்தபோது அவுனுங்கல்லஒரு குடும்பத்துக்கும் கெட்ச்சிது. ஆபீசர் கிட்ட சொல்லிப் பாத்தோம். கேக்கல. கவுர்மெண்டு ஆடர்னு சொல்ட்டாரு” என்றான்.

 

பார்வதி பேசவில்லை.

 

“பன்னிக் கறி நல்லாருக்குந் தெரீமா” என்றான் அவள் கைகளைத் தடவியபடி. பார்வதிக்குத் திக்கென்றது. இவனும் பன்றிக் கறி சாப்பிடுவானா?

 

முத்துக்கிருஷ்ணன் சாப்பிட்டுவிட்டு வெளியே கிளம்பினான். பார்வதி லட்சுமி அம்மாவைச் சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள். இருவரும் சாப்பிட்டார்கள்.

 

சமையல் எப்படி இருக்கு அத்த என்று பார்வதி கேட்டாள். லட்சுமி அம்மா தலையாட்டினார். அதில் பெரிதாக எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.

 

***

 

பெரம்பூர் போட்டிகளை ஜகதாலனால் மறக்கவே முடியாது. சென்னையின் மிகவும் பிரபலமான அணிகள் அங்கே வந்திருந்தன. பகவதிபுரத்திலிருந்து ஜகதாலன்தலைமையில் சென்ற அணியில் இருந்த பையன்களைப் பார்த்ததும் சிலர் சிரித்துவிட்டார்கள். பட்டாளத்திலிருந்தும் காசிமேடிலிருந்தும் வந்த அணிகள்புயல்போல முன்னேறின. பகவதிபுரத்துக்கு முதல் போட்டி கொருக்குப்பேட்டை அணியுடன். போலீஸ் அணியில் ஆடும் இரண்டு பேர் அங்கே இருந்தார்கள்.பகவதிபுரம் அதற்கு முன்பு தென் சென்னை அளவிலான போட்டியில் வென்றதால் நேரடியாக இரண்டாம் சுற்றுக்குள் நுழைந்தது. கொருக்குப்பேட்டை அணிஅதற்கு முந்தைய மேட்சை 30-3 என்ற கணக்கில் ஊதித் தள்ளிவிட்டு வந்திருந்தது. பகவதிபுரம் அணியைப் பார்த்ததும் அந்த போலீஸ்காரர்கள் இருவரும்நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தார்கள். சின்னப் பசங்க, பாத்து ஆடுங்கப்பா என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். டாஸ் போடும்போதும் அனுதாபத்துடன்பார்த்தார்கள்.

 

ஆட்டம் ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களுக்குள் நிலை மாறிவிட்டது. கபடிக்கு உடல் வலிமை மட்டும் போதாது என்பதை ஜகதாலனின் அணி காட்டியது. ஜகதாலன்தொடர்ந்து மூன்று முறை ரைட் செய்தான். முதல் முறை ஒரே ஒரு புள்ளிதான் கிடைத்தது. அதைக் கொருக்குப்பேட்டை அணி பெரிதாகஎடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அடுத்து அங்கிருந்து வந்த வாட்டசாட்டமான ஒரு ரைடரை நன்றாக மேலே ஏற்றி ஆடவைத்த ஜகதாலன் அவன் கணுக்காலைக்கச்சிதமாகப் பிடித்தான். மற்றவர்கள் கணமும் தாமதிக்காமல் சுற்றுப் போட்டதில் அந்த வாட்டசாட்டமான ஆள் அவுட் ஆனான். “ஏண்டா அவ்ளோ தூரம் ஏறிஆட்ற?” என்றுதான் அவன் அணியினர் கேட்டார்களே தவிர அங்கே நல்ல கேச்சர் ஒருவன் இருக்கிறான் என்பதை அங்கீகரிக்கவில்லை.

 

ஜகதாலன் மீண்டும் ரைட் போனான். அதீத தன்னம்பிக்கையில் இருந்த அவர்கள் அவன் ஏறுவதற்குள் அவனைத் தூக்கப் பார்த்தார்கள். ஒரு ரைடர் மான் போலத்துள்ளுவதை அவர்கள் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாகப் பார்த்தார்கள். எந்தத் தடுமாற்றமும் இன்றிக் கீழே இறங்கிய அவன் திகைத்து நின்றிருந்த ஒருவனைஒரு உதை விட்டான். மூர்க்கமாகப் பாய்ந்து வந்த இன்னொருவனை லாகவமாக விலகி வெளியே அனுப்பினான். நான்கு பேர் ஆட்டமிழந்தார்கள்.பார்வையாளர்களைப் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

 

கொருக்குப்பேட்டையில் ஒரே ஒருவன் பாக்கி இருந்தான். நல்ல கனமான உடல். நான்கு பேரைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் அளவுக்கு வலிமையான உடற்கட்டு.போலீஸ் அணியில் முக்கியமான ஆள் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். அவன் முகத்தில் அவமானமும் ஆவேசமும் தாண்டவமாடியது. குந்தத்தைத் தொட்டுமுத்தமிட்டுப் பாடி வந்த அவன் ஜகதாலன் நின்ற மூலைக்கு மறு பக்கம் ஏறினான். அங்கிருந்து பார்க்கையில் தெரிந்த ஜகதாலனின் அலட்சியமான உடல் மொழிஅவனை ஏமாற்றியது. புயல் போலப் பாய்ந்து ஜகதாலன் பக்கம் வந்தான். அவன் வேகத்தையே தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திய ஜகா கடைசி நொடியில்விலகி அவன் கால்கள இரண்டையும் பற்றி வாரினான். ஜகதாலன் அதைச் செய்வான் என்று அவன் அணியினருக்கு நன்கு தெரியும் என்பதால் அவர்கள்இரட்டைச் சங்கிலி வியூகத்துடன் தயாராக இருந்தார்கள். மனித வளைத்துக்குள் சிக்கிய யானை போல அவன் மாட்டிக்கொண்டான்.

 

“ரைடர் அவுட். ஒன் ப்ளஸ் டூ” என்றார் நடுவர். 9-0 என்று ஸ்கோர் பலகை காட்டியது. பகவதிபுரம் பார்வையாளர்கள் ஆரவாரம் செய்தார்கள். “கொருக்குப்பேட்டகிட்டயே லோனா கள்ட்டிட்டாங்கடா” என்று யாரோ ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளந்தான்.

 

(“லோனா: எதிரணியினர் அனைவரையும் ஆட்டமிழக்கச் செய்து ஒரு கேமை வென்றால் 2 போனஸ் புள்ளிகள் கிடைக்கும். இதைப் பெறுவதைத்தான் ‘லோனாகழற்றுதல்’ என்பார்கள்)

 

கொருக்குப்பேட்டையினர் முகத்தில் சிரிப்பும் இளக்காரமும் மறைந்தது. அவர்கள் ஆட்டத்தில் ஆவேசம் கூடியது. ஜகா அணியினர் அலட்டிக்கொள்ளாமல்முன்னேறினார்கள். எதிரணியின் ஆவேசத்தைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வித்தை அவர்களுக்குத் தெரிந்தது. அடுத்த கேமில் 11-2 என்ற கணக்கில்பகவதிபுரம் வென்றது.

 

அடுத்தடுத்த கேம்களில் கொருக்குப்பேட்டை மிகவும் கவனமாகவும் தற்காப்பு வியூகத்துடனும் ஆடியது. கேம் முடிய வெகு நேரம் ஆயிற்று. அதிலும்பகவதிபுரம் வென்றது.

 

ஆட்டம் முடிந்ததும் அந்த போலீஸ்காரர்கள் இருவரும் ஜகதாலனைப் பாராட்டினார்கள். “எகுறும்போது பாத்துப்பா. கேச்சர் தலய தூக்கிட்டான்னா கொட்டபிஞ்சிக்கும்” என்றார் அவர்களில் ஒருவர். ஜகதாலன் பணிவுடன் தலையாட்டினான்.

 

எகிறிக் குதித்தால் ஏன் எல்லோரும் கொட்டையைப் பற்றியே கவலைப்படுகிறார்கள் என்று ஜகாவுக்குப் புரியவில்லை. ராசண்ணனும் ஒரு முறை இப்படிச்சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. தான் எகிறும்போது இரண்டு கால்களையும் மடக்கி நெஞ்சுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருவதைக் கற்பனை செய்து பார்த்தான்.‘கொட்டயெல்லாம் ஒண்ணியும் படாது’ என்று சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.

 

“அடுத்த போட்டி இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஆரம்பமாகும்” என்ற அறிவிப்பு ஜகாவின் நினைவுகளைக் கலைத்தது. தன் அணியைச் சேர்ந்த ஒருவனைப்பார்த்தான். “நமுக்கு அடுத்த மேச் எப்படா?”என்று கேட்டான்.

 

“பன்னண்டு மணி ஆயிடும் ஜகா” என்கிறான் ஒருவன்.

 

“இப்ப மணி என்னடா?”

 

“பத்து அம்பது.”

 

“அங்க யார்ரா லீடிங்ல க்குறான்?”

 

“வியாசர்பாடிண்ணா.”

 

“கறுப்பு கைங்கடா. உசாரா இருக்கணும். சரி வாங்கடா” என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தான். அவன் அணி அவன் பின்னால் சென்றது.

 

அந்த மைதானத்தின் நான்கு புறங்களிலும் மின் விளக்குகள் பொருத்தப்பட்டு அந்த இடத்தை வெளிச்சத்தில் மூழ்கடித்துக்கொண்டிருந்தன. ஒலிபெருக்கியில்யாரோ ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆங்காங்கே சில பேனர்கள் தென்பட்டன. பத்துப் பனிரெண்டு போலீஸ்காரர்களும் இருந்தார்கள். ஆட்டம்நடைபெறும் இடங்களுக்குச் சற்றுத் தள்ளிச் சிலர் சிறிய கடைகளை அமைத்திருந்தார்கள். டீ, பன், கடலை உருண்டை, குளிர் பானங்கள், வாழைப்பழம்ஆகியவை விற்கப்பட்டிருந்தன. மைதானத்தில் சிகரெட் பிடிப்பதற்குத் தடை என்று ஆங்காங்கே அறிவிப்புகள் இருந்ததால் எந்தக் கடையிலும் சிகரெட்காணப்படவில்லை.

 

“வியாசர்பாடி அணியைச் சேர்ந்தவர் பாடிச் செல்கிறார். அவரை இதுவரை யாரும் அவுட் ஆக்கவில்லை. இப்போது பிடிக்க வருகிறார்கள். பிடித்துவிட்டார்கள்…இல்லை, தன்னைப் பிடித்தவர்களத் தள்ளிக்கொண்டு கீழே விழுகிறார். அவர் கை குந்தத்தைத் தொடுகிறது. நான்கு பேர் அவுட் என்று நடுவர் கை காட்டுகிறார்…”என்று நேர்முக வர்ணனை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்டபடி நடந்து செல்லும் ஜகதாலன், “சொன்னேன்ல்ல? வியாசர்பாடி நல்ல டீம். கொஞ்சஅசால்ட்டா இருந்தாலும் ஏறி மெர்ச்சிருவானுங்கோ” என்றபடி முன்னே போய்க்கொண்டிருந்தான்.

 

ஒலிபெருக்கியின் ஓசை ஒடுங்க ஆரம்பித்தது. நடுவர்களின் விசில் சத்தமும் கூட்டத்தினரின் ஆரவாரமும் மிகவும் மெல்லியதாகக் கேட்டது. ஜகதாலன்நின்றான். அங்கே தன் காலால் எட்டு அடி அளந்து ஒரு கோடு போட்டான். அதன் இரு பக்கமும் இரு கோடுகள் போட்டான். ஏழு அடி தூரத்தில் அந்தக் கோடுகளை இணைத்தான். இப்போது எட்டு அடிக்கு ஏழு அடி பரப்புள்ள செவ்வகப் பெட்டி தயாராகிவிட்ட்து. கபடி ஆடுகளத்தின் ஒரு பாதி அது. கோடு போட்ட பிறகுஅனைவரையும் உள்ளே போகச் சொன்னான்.

 

“இப்ப நா ரைட் பண்ணுவேன். டேய் மூர்த்தி, நீ அந்த நெட்டையன டிச் இடிச்சியே, அந்த மாரி என்ன டிச் இடி” என்றான்.

 

மூர்த்தி உற்சாகமானான். ஆட்டத்தில் அந்த டிச்சைப் பற்றி அவனுக்கு இருக்கும் சந்தோஷம் முகத்தில் தெரிந்தது. ஜகதாலன் பாடி வரும்போது ஓடி வந்து டிச்இடிக்கிறான். ஜகா அவனை லாகவமாகத் தவிர்த்துத் தள்ளிவிட்டான். மூர்த்தி வெளியில் போய் விழுந்தான்.

 

ஜகா மூர்த்தியைப் பார்த்து, “மாடு மாரி ஓடி வந்தா போதாது. டெக்னிகலா வரணும். இதே கண்டி நான் முட்டிய தூக்கிட்ருந்தா உங் கண்ணு மூக்கெல்லாம்எகிறிட்ருக்கும். அவன் சொத்த. மாட்டிக்கினான். நல்ல ரைடர் இப்படியெல்லாம் மாட்ட மாட்டான்” என்றவன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

 

“நல்லா கவுனிங்கடா. நூறு தபா சொல்லிருக்கேன். லிங்க் இல்லாம டிச் இடிக்காத. மூஞ்சிய முன்னால கொண்டுவராத. ரைடர் கொஞ்சமாச்சும் மைனஸ்லஇருக்கறப்பதான் டிச் இடிக்க வரணும். வந்தாலும் தோள குட்த்து தூக்கணும். மூஞ்சிய குடுக்காத. கண்ணு தரைல இருக்க கூடாது. ரைடர் பாடில இருக்கணும்.ரைடர் ஒங் கைலேந்து தப்பிக்க ஏதாவது டெக்னிக் வெச்சிருப்பான். அது அவன் உடம்பு அசையற விதத்துல தெரியும். அது உங் கண்ணுல டக்குனு படணும்.அப்பதான் அவன சமாளிக்க முடியும். உதாரணத்துக்கு ரைடர் எகுற பாக்கறான்னு வை, நீ டக்குனு முதுக பின்னால வலிச்சி தோள மேல தூக்கணும். ரைடர்கவுந்தட்ச்சி வுய்வான். அப்ப அவன ஒரே அமுக்கா அமுக்கலாம். டிச் இடிக்க சொல்ல கைல ஒரு ஆலு இருக்கணும். நீ முன்னால டிச் இடிக்க சொல்ல அவன்ரைடர் பின்னால போவணும். அப்பதான் ரைடர் எகிறினாலும் உள்ள பூந்தாலும் உன்ன தல்லி உட்டாலும் பின்னாலேந்து அமுக்கலாம்”என்றான்.

 

“உன்ன டிச் இடிக்கும்போதும் கை கோத்துக்கினுதான் வராங்க. பின்னால ஒர்த்தன் ரெடியாதாங்குறான். நீ மட்டும் எப்பிடி தப்பிக்கிற?” என்றான் ஒருவன்.

 

“அவங் கெலம்பற்துக்கு முன்னாலயே அவ வரப்போறான்னு எனுக்குத் தெரிஞ்சிருண்டா. ஆட்டத்துல இருக்கற எல்லாரும் நம்ம கண்ணுல இருக்கணும்.ஆனால் கண்ணு அங்கியும் இங்கியும் ஆட கூடாது. தரைய பாக்கறா மாரி இருக்கணும். ஆனா ஒவ்வொருத்தனோட மூமெண்டும் உனுக்குத் தெரியணும்.ஒர்த்தன் என் முன்னால டிச் இடிக்க வர சொல்லோ எனுக்கு பின்னால ஒரு ஆலு வரதுக்குல்ல நான் வேகமா எகிற்டுவேன். அதுவும் ரொம்ப ஐட்ல எகிற்னாபின்னாலேந்துகூட புடிக்க முடியாது” என்றான்.

 

“அப்ப உன்ன எப்டி புடிக்கற்து?”

 

“ரெண்டு செயின் போட்ணும். மொத செயின்ல நான் தப்பிச்சிருவேன். நா கீழ வரதுக்குள்ள அடுத்த செயின்ல இருக்கவன் புட்ச்சிடலாம். ஆனா ரெண்டு செயினும்கரைட்டா வரனும். பின்னால வரவன் கொஞ்சம் லேட் பண்ணாலும் போச்சி” என்றான் ஜெகா.

 

அவர்களைக் கை கோர்த்து நிற்கச் சொல்லிவிட்டு செயினில் வருவது, இரண்டு செயின் போட்டு வருவது ஆகியவற்றுக்குப் பயிற்சி கொடுத்தான்.

 

“ஆனா ஒரு விசியம். ஒர்த்தன் நல்லா எகுற்றான், நல்லா டைவ் அடிக்கறான்னு தெரிஞ்சா அவன நல்லா ஏத்தணும். லைன் கிட்ட போய் நிக்கணும். அவங்கிட்ட நீபோவாம அவன உங் கிட்ட வர வைக்கணும். அப்பதான் அவன் எகிறினாலும் உனுக்கு சான்ஸ் இருக்கும்.”

 

சிறிது நேரம் பல விதமான நிலைகளில் அவர்களை ஆட வைத்தான். வேறு வேறு விதமாக நிற்க வைத்தான்.

 

“எப்ப பாத்தாலும் டிச் இடிக்கற்துலயே குறியா இருக்க கூடாது. பொதுவா கார்னர் கேச்சர் புடிக்கற வெரிக்கும் காத்துருக்கணும். எல்லா ரைடரும் டிச்சுல மாட்டமாட்டான். சொம்மா ஓடினுருந்தா மூஞ்சிதான் பஞ்சராவும். உன்னால நாலு பேர் அவுட்டாவான்” என்றான். ஒரு ஆளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு எப்படி வரவேண்டும் என்று செய்து காட்டினான். அவன் உடல் அசைவுகள் நன்கு ஒத்திகை செய்யப்பட்ட நடன அசைவுகள் போல் இருந்தன.

 

சிறிது நேரம் கழித்துக் கிளம்பினார்கள். மைதானத்தின் மையத்தை நோக்கி வர வர வியாசர்பாடி அணியைப் பற்றியே பேச்சு காதில் விழுந்துகொண்டிருந்தது.ஜகதாலன் தன் அணியினரைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “நா சொன்னல்லடா?”என்றான். “இன்னுங் கொஞ்ச நேரத்துல நம்மல பத்தி பேசுவானுங்கோ பாரு.”

 

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் அவன் அணியினரின் தெம்பு அதிகரித்தது. ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஜகதாலனாக நினைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

 

சில நிமிடங்களில் அடுத்த போட்டி ஆரம்பிக்கவிருந்தது. ஜகதாலன் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டான். கால் முட்டியில் உறையை மாட்டிக்கொண்டான். நின்றஇடத்திலேயே சற்று குதித்தான். இரண்டு முறை காற்றில் உதைத்துப் பார்த்துக்கொண்டான். ‘தென்பாண்டிச் சீமையிலே’ என்ற பாட்டை முணுமுணுத்தான். உடலை அப்படியும் இப்படிம் திருப்பினான். குனிந்து தரையைத் தொட்டான். இரண்டு முறை குத்துக்காலில் உட்கார்ந்து எழுந்தான். அப்போது அவனை நோக்கிஅவன் நண்பன் வேகமாக வந்தான்.

 

“எங்க போய்ட்ட ஜெகா? உன்ன எங்கல்லாம் தேடற்து?” என்றான்.

 

“அட்த்த மேச் இருக்குதுல்ல? ப்ராடீஸ் எடுக்க போனோம். என்னா விசியம்?”

 

“ஒர்த்தர் உன்ன தேடி வந்தாரு.”

 

“யாரு?” என்றான் ஜகா அலட்சியமாக.

 

“தெரீல. கறுப்பு பேண்டும் நீல கலர் சர்ட்டும் போட்ருந்தாரு. உம் பேருகூட அவுருக்கு தெரீல. அடையாளம் சொல்லி தேடினாரு. திரும்ப வருவாருன்னுநெனிக்கிறேன்”என்றான் நண்பன்.

 

ஜெகதாலன் பரபரப்படைந்தான். “ஏரியா ஆளா?”

 

“இல்ல… ஆபீசரு மாரி இருந்தாரு.”

 

ஜகதாலன் தரையை ஓங்கி மிதித்தான். “சே மிஸ்ஸாயிட்ச்சிடா” என்றான்.

 

“யார்ரா அவுரு?” என்றான் நண்பன் குழப்பத்துடன்.

 

“டிபார்மெண்டா இருக்குண்டா. போலீசு, ரயில்வே இத மாரி ஏதாவது டிபார்மெண்ட்லேந்து வந்துட்ருப்பாருடா” என்றான்.

 

“ஓ, டீமுக்கு ஆள புடிக்க வருவாங்கோன்னு சொல்லுவாங்களே, அதுவா இது?”

 

“அப்பிடிதான் இருக்கும்னு நெனைக்கறேன். சே மிஸ் பண்ட்டேண்டா” என்றான்.

 

நண்பனுக்குப் புரிந்தது. “கவலப்படாத ஜகா, இங்கதான் எங்கியாவது இருப்பாரு. ஆட்டம் முடியறதுக்குள்ள வந்துடுவாரு. வியாசர்பாடி மேச்ல எல்லார்கண்ணும் இங்கதாண்டா இருக்கும். மைக்ல வேற அடிக்கடி ஏதாவது சொல்லினே இருப்பானுங்க. அவுரு திரும்பி வருவாரு பாரு”என்றான்.

 

ஜகதாலனுக்கு இந்த பதில் திருப்தி அளித்தது. ஆனாலும் ஏமாற்றம் விலகவில்லை.

 

 

***

அவர்கள் கையில் பெரிய நூல்கண்டும் ஒரு பாத்திரத்தில் ஏதோ ஒரு அடர்த்தியான திரவமும் இருந்தது. நூலை இரண்டு கம்பங்களுக்கு நடுவில் இழுத்துச்சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பக்கம் யாரும் போக முடியவில்லை. ஒற்றை இழைகளாகக் கட்டப்பட்ட அந்த நூலில் ஒருவன் அந்த திரவத்தைத் தடவஆரம்பித்தான். செய்துகொண்டே இருக்கும்போது அவன் மண்டையில் ஒரு அடி விழுந்தது. திரும்பிப் பார்த்தான். அடித்தவன் மீண்டும் கை ஓங்கினான்.“ங்கோத்தா, என்னா மயிறுடா மாஞ்சா போட்ற? கீய சிந்திக்கினே போட்டா இத்தினி நூலுக்கும் எப்பிட்றா போடுவ?” என்றான் அடித்தவன்.

 

மாஞ்சா தடவிக்கொண்டிருந்தவன் பதில் பேசாமல் நின்றான். அவன் கையிலிருந்த பாத்திரத்தை வாங்கியவன் தானே தடவ ஆரம்பித்தான். அவன் வேலைசுத்தமாக இருந்தது. சீரான வேகத்தில் நேர்த்தியாக அவன் கை இயங்கியது. இடையிடையே மாஞ்சா தடவுவதின் நுட்பங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.மற்றவர்கள் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

 

அடுத்த வரிசைக்குப் போய் மாஞ்சா தடவப்பட்டிருந்த நூலை உன்னிப்பாகப் பார்த்தான். அவன் முகம் சுருங்கியது. மாஞ்சா தடவிக்கொண்டே போனவனைக்கூப்பிட்டான். அவன் வந்தான். “இங்க பார்ரா” என்றான். நூலில் அவன் சுட்டிக்காட்டிய பகுதியை அவன் கவனமாகப் பார்த்தான். அவனுக்கு எதுவும்புரியவில்லை.

 

“என்னடா தெரீது?”

 

“சரியாதாண்ணா கீது…”

 

மண்டையில் பட்டென்று அடி விழுந்தது. “ஒய்ங்கா பார்ரா பேமானி…”

 

அந்தப் பையன் மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தான். அவனுக்குப் புரியவில்லை. மீண்டும் அடி விழுமோ என்ற பயத்துடன் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தான்.

 

“நூல்ல மாஞ்சா தடவ சொல்லோ எல்லா எட்த்துலயும் ஒரே மாரி தடவணும். ஒரு எட்த்துல அப்பிக்கினு இன்னோர் எட்த்துல கம்மியா இருக்கக் கூடாது. எல்லாஎட்த்துலயும் கலர் தெரியும். மாஞ்சா தடவுனா மாரியே இருக்கும். ஆனா ஒயுங்கா தடவாட்டி சில எடங்க ரொம்ப ஷ்ட்ராங்கா இருக்கும். சில எடங்க வீக்காபூடும். அந்த எட்த்துல டீலாச்சுன்னா புட்டுக்கும். புரீதா?” என்றவன் கொஞ்சம் மாஞ்சாவை எடுத்து, அது கீழே சிந்தாமல் ஒரு சிறு கிண்ணத்தைப் பிடித்தபடிபோட்டுக்காட்டினான்.

 

“கைல மாஞ்சா எடுக்க சொல்லொ மொதல்ல போட்ற எட்த்துல அதிகமாதான் வுயும். கைலக்குறத்த மொதல்ல போட்ருனும். அப்றம் அத ஈவனா தடவிபரப்பணும். கொஞ்சம் உட்டியானா காஞ்சு கெட்டியாயிடும். உட்னே பரப்பணும். போர்டுல பெயிண்ட் அடிக்கறா மாரிதாண்டா. ஒரு எட்த்துல பெயிண்ட்அப்பிக்கினு இர்ந்தா எப்பிடி இருக்கும்? மாஞ்சாவும் அப்பிடிதான்” என்று விளக்கினான். “ஆனா மாஞ்சாவ பரப்ப சொல்ல கேர்ஃபுல்லா இருக்கணுண்டா.ங்கோத்தா கைய அற்த்துரும்” என்றவன் கொஞ்சம் மாஞ்சாவை எடுத்துப் போடச் சொல்லி அதைக் கவனித்தான். பையன் இப்போது மிக உஷாராக அதைச்செய்தான். கற்றுக்கொடுத்தவனின் முகத்தில் திருப்தி.

 

“குரு…” என்று இன்னொருவன் அழைத்ததைக் கண்டு திரும்பினான். திரும்பியவன் கண்ணில் அந்தப் பெண் பட்டாள். காலை நேர வெயிலில் பட்டு மாஞ்சா பூசியநூல் வரிசைகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அந்த வரிசைகளினூடே தெரிந்த அந்தப் பெண்ணின் மஞ்சள் பூசிய முகம் பொலிவுடன் பிரகாசித்தது. குரு அவள்முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மாஞ்சா நூல் வரிசைகளுக்குக்குப் பின் தெரிந்த அந்த முகத்திலிருந்து அவனால் கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.இது அவனுக்குப் புதிய முகம். பகவதிபுரத்தில் இதுவரை பார்த்திராத முகம்.

 

“குரு…” என்று மீண்டும் ஒலித்த அழைப்பைக் கேட்டு குரு திரும்பினான். குருவின் பார்வை அந்தப் பெண்ணின் மீது இருந்ததைக் கவனித்த அந்தப் பையன்அதைக் கண்டுகொள்ளாததுபோலப் பேச ஆரம்பித்தான்.

 

“போன வாரம் டீல் மட்ச்சபோது பாடர் தோட்டத்து பசங்களோட தகரால் வந்திச்சி குரு” என்றான்.

 

குரு அந்தப் பேச்சைக் கவனிக்கவில்லை. “யாருடா அந்தப் பொண்ணு?” என்றான் கையில் குடத்துடன் கடந்து செல்லும் பெண்ணின் பின்புறத்தைப்பார்த்தவாறே.

 

“முத்துவோட சம்சாரம். நேத்துதான் வந்திச்சி. நீ பாக்கல?”

 

குருவுக்கு அப்போதுதான் முத்துவின் கல்யாணம் நினைவுக்கு வந்தது. குடியாத்தத்தில் கல்யாணம் என்று சொல்லியிருந்தான். இவதானா அந்தப் பொண்ணு…என்று நினைத்துக்கொண்டான். “முத்துவுக்கு மச்சண்டா… ங்கோத்தா” என்றான். அந்தப் பையன் சிரித்தான்.

 

“என்னமோ தகரால்னு சொன்னியே, என்னாடா?”

 

“கேட்டுச்சா? கவினிக்கலயோன்னு நென்ச்சேன்…”

 

குரு சிரித்தான். “போடாங்…”

 

“மேட்டுப்பாளையத்துல ஒரு டீம் கூட டீல் போட்னுருந்தோம். அப்ப இவுனுங்க காத்தாடிய குறுக்க உட்டானுங்க. தல்லி போங்கடா, மேச் நடக்குதுன்னுசொன்னாலும் கேக்கல. இந்த எடம் உனுக்கு மட்டும்தான் சொந்தமான்னு கேட்டானுங்கோ.”

 

“அப்றம் இன்னா ஆச்சு?”

 

“நல்லவேள, காத்து இந்தப் பக்கம் அட்ச்சிது. ஒண்ணியும் பிர்ச்சன வரல.”

 

“போடா சட. நீ மேச் போட்ட எட்த்துல ஒர்த்தன் வந்து உன்ன கிராஸ் பண்ட்டுக்குறான், நீ சொம்மா வந்துருக்க. மாஞ்சா கயிற திருப்பி அவங் கயுத்துலஉட்ருக்கனுண்டா” என்றான் குரு.

 

சொல்லிவிட்டு அடுத்தடுத்த வரிசைகளைக் கவனிக்கச் சென்றான் குரு. சிறிது நேரத்தில் எல்லா வரிசைகளிலும் முழுவதும் மாஞ்சா போடப்பட்டிருந்தது. குருதிருப்தியுடன் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது அந்தப் பெண் திரும்பி வந்தாள். குரு அவளை மீண்டும் கவனித்தான். முத்துவின் மனைவி என்று தெரிந்தும்அவனால் அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இவன் பார்ப்பதைக் கவனித்த அவள் சற்றே முகம் சுளித்துத் தலை குனிந்துகொண்டதையும்கவனித்தான்.

 

பையன்களைப் பார்த்துத் திரும்பி, “ஒன் அவர் காயட்டுண்டா. அதுக்கப்பறம் அவுத்து ஜாக்ரதையா கண்டுல சுத்துங்க. ஒவ்வொரு வருசயா அவுக்கணும். ஒருவருச சுத்தி முடிஞ்சப்றம்தான் அட்த்த வருசைல கை வெக்கணும். இல்லாட்டி சிக்காயிரும். செஞ்ச வேலயெல்லாம் வேஸ்டாவும்” என்று சொல்லிவிட்டுக்கிளம்பினான்.

 

***

( இந்தப்  புத்தகம் சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு வந்துவிடும் என நினைக்கிறேன் . வெளியான பிறகு இந்தப் புத்தகத்திற்கான விமர்சனங்களை எழுதி மலைகள் இதழில் வெளியிடலாம் )

தம்பிரான் வணக்கம் / கால . சுப்பிரமணியன்

images (7)

 

 

இந்தியாவில் அச்சிடப்பட்ட முதல் நூல், தமிழின் முதல் அச்சு நூல், அச்சில் வெளிவந்த முதல் தமிழாக்க மொழிபெயர்ப்பு நூல் என்ற பெருமைபெற்றது 1578 இல் அண்ட்ரிக் அடிகள் எழுதிப் பதிப்பித்து வெளியிட்ட தம்பிரான் வணக்கம் என்ற தமிழ்ப் புத்தகம்.

 

தம்பிரான் வணக்கம் 1578 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட ஒரு தமிழ் அச்சு நூல். இந்த நூலை அண்ட்ரிக் (ஹென்றிக்கே ஹென்றிக்கஸ் – Henrique Henriques / Antrique Andriquez) என்ற போர்த்துக்கீசிய சேசு சபை கத்தோலிக்க பாதிரியார் மொழிபெயர்த்து எழுதி வெளியிட்டார். தம்பிரான் வணக்கம், போர்த்துக்கீசிய மொழியில் எழுதப்பட்ட Doctrina Christam என்ற கிறிஸ்துவ சமய போதனை நூலின் தமிழாக்கம். இதுதான் தமிழில் அச்சில் வெளிவந்த முதல் நூலாகக் கருதப்படுகிறது. இந்திய மொழிகளிலேயே தமிழ்மொழி தான் முதன் முதலாக அச்சு நூல் வெளியிடப்பட்டது. புத்தகம் பதிப்பிக்கப்பட்ட இடம் கொல்லம் என்றும், பதிப்பு நாள் 20.10.1578 என்றும் அந்நூலிலிருந்தே அறியமுடிகிறது.
கிறிஸ்தவம் தமிழ் மண்ணில் வேரூன்றக் காரணமாக அமைந்தவர் யேசு கிறித்துவின் சீடர்களுள் ஒருவரான புனித தோமா என்று கருதுகிறார்கள். கிபி 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இந்தியாவுக்குக் கடல்வழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, போர்த்துகீசியரின் ஆதரவின் கீழ் பல கிறிஸ்தவ மறைபரப்பாளர்கள் தமிழகம் வந்து கிறிஸ்தவ மறையைப் பரப்பினார்கள். இவர்கள் அனைவரும் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ சபையைச் சார்ந்தவர்கள். அவர்களுள் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்கள் : புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் (1506-1552), அண்ட்ரிக் அண்ட்ரிக்கி (1520-1600), ராபர்ட் தெ நோபிலி (1577-1656), எப்ரேம் தெ நேவேர் (1603-1695), புனித அருளானந்தர் (1647-1693), வீரமாமுனிவர் (1680-1746).
கிபி 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து புரோட்டஸ்டண்டு சபைகளைச் சார்ந்த கிறிஸ்தவ மறைபரப்பாளர்கள் தமிழகம் வந்த்தார்கள். அவர்கள் ஹாலாந்து, ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலிருந்து வந்து, தமிழகத்தில் கிறிஸ்தவ மறையைப் பரப்பினார்கள். அவர்களுள் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்கள் : பர்த்தலோடிமியு சீகன்பால்க் (1682-1719), ராபர்ட் கால்டுவெல் (1814-1891), ஜி. யூ. போப் (1820-1908).
காலனிய, உள்ளூர் அரசியல், மத காரணங்களாலும் 1547ஆம் ஆண்டில் சோழமண்டலக் கடற்கரையில் வந்திறங்கிய போர்த்துக்கீசிய யூதர் ஹென்றிக்கே ஹென்றிக்கஸ் (1520-1600) என்னும் சேசு சபை மறைபரப்பாளரின் முயற்சியாலும் ரோமானிய வரிவடிவிலும் தமிழ் வரிவடிவிலும் தமிழில் அச்சிடுவது நிறைவேறியது. தமிழகத்தில் தங்கிப் பணியாற்றிய காலத்தில் ஐந்து வெவ்வேறான தமிழ் நூல்களை மேற்கு கடற்கரையின் பல்வேறு சேசு சபை குடியிருப்புக்களிலிருந்து தமிழ் வரிவடிவில் அண்ட்ரிக் வெளியிட்டார். மேலும் தமிழின் இலக்கணம், அகராதி போன்றவற்றையும் தொகுத்திருந்தார். அச்சிடப்படாதபோதும் இந்நூல்கள் தொடக்க கால ஐரோப்பியர்களால் பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்ததன. அண்ட்ரிக் பற்றி, ‘இந்திய மொழி ஒன்றில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்ற முதல் ஐரோப்பிய அறிஞர்,’ என கிரகாம் ஷா குறிப்பிடுகிறார்.
அண்ட்ரிக் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை தமிழ்நாட்டில் மதப்பரப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டவர். ஐரோப்பாவில் இருந்து தமிழ்நாடு வந்து முதன் முதலாகத் தமிழ் கற்றுக் கொண்டவர் இவரே. கிபி 1546 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவுக்கு வந்த இவர் ஆரம்பக்காலத்தை கோவாவில் கழித்த பின்னர் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தார். இயேசு சபை சார்பில் தமக்கு மேலதிகாரியாக இருந்த புனித பிரான்சிஸ் சேவியரின் (Saint Francis Xavier, 1506-1552) அறிவுறுத்தலின் பேரில் தமிழ் கற்றுக் கொண்டார். தமிழில் எழுதவும் பேசவும் திறமை பெற்றார்.

தமிழ்மொழியைக் கற்றுக்கொண்ட அவர், முதல் தமிழ் அச்சுப் புத்தகமான ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ என்னும் நூலை வெளியிட்டார். பாமர மொழியில் சமய மந்திரங்களை அனைத்து சாதியினரும் பயின்று உச்சரிக்கப்படும் மரபை மீறிய ஒரு எதிர் பண்பாட்டை உருவாக்கினார். இவர் ‘தமிழ் அச்சுக்கலையின் தந்தை’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அக்காலத்தில் தமிழ் மொழி எழுத்துகளுக்கான அச்சுகளையும் முதன்முதலாக உருவாக்க அவர் ஏற்பாடு செய்தார். கோன்சால்வசஸ் என்னும் அச்செழுத்துக்களை வெட்டுவதில் சிறந்த கருமானின் உதவியைப் பெற்று தமிழ் எழுத்துக்கள் வடிக்கப்பட்டன. அண்ட்ரிக் இறந்த பின்னர் இவரது உடல் தூத்துக்குடியில் உள்ள பனிமய மாதா பேராலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
1865ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட ஆங்கிலநூலான ‘தமிழில் அச்சிடப்பட்ட நூல்களில் வகைப்படுத்தப்பட்ட அட்டவணை’ (‘Classified catalogue of Tamil printed books’), 1865 வரை 1755 நூல்கள் தமிழில் அச்சிடப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. 1867-1900 ஆண்டுகளில் 8578 புத்தகங்கள் அச்சில் வந்திருப்பதாகவும், நாற்பது ஆண்டுகளில் (1860-1900) சுமார் பத்தாயிரம் நூல்கள் தமிழில் அச்சிடப்பட்டிருப்பதாகவும் விபரங்கள் தெரிகின்றன.
முதல் தமிழ் புத்தகம் 1554ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 11ஆம் நாள் லிஸ்பனில் வெளியானது. அதை ஆக்கியோர் வின்சென்ட் தெ நாசரெத், ஹோர்கே கார்வாலோ, தோமா த குருசு ஆகியோர். இம்மூவரும் தமிழ் அறிந்த இந்தியர்களே என்றும் அவர்களுடைய கிறித்தவப் பெயர்களே நமக்குத் தெரிந்துள்ளன என்றும் கருதுகிறார்கள். ‘கார்த்தீயா ஏங் லிங்குவா தமுல் எ போர்த்துகேஸ்’ (Cartilha ē lingoa Tamul e Portugues) (‘தமிழ் மொழியிலும் போர்த்துகீசியத்திலும் அமைந்த திருமறைச் சுவடி’ என்பது இதன் பொருள்) என்னும் தலைப்பில் வெளியான அந்நூலில் தமிழ்ச் சொற்கள் லத்தீன் எழுத்துக்களில் அச்சுக் கோக்கப்பட்டிருந்தன.
இந்த நூல்தான் வரலாற்றிலேயே முதலில் அச்சேற்றப்பட்ட தமிழ் நூல். ஐரோப்பிய மொழியிலிருந்து முதலில் மொழிபெயர்ப் பான புத்தகம். இந்திய மொழியொன்றிலிருந்து ஐரோப்பிய மொழிக்கு எழுத்துமாற்றம் செய்யப்பட்ட முதல் நூல் என்று இதை கமில் சுவலெபில் குறிப்பிடுகிறார்.
அன்றைய தமிழகத்தில் செப்புப் பட்டயங்களிலும் கற்களிலும் எழுதப்பட்டுவந்த காலகட்டத்தில்தான் ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ (1578) என்ற தமிழ்வரிவடிவ அச்சு வெளியீடு நிகழ்ந்தது. தமிழில் முதலாவதாக அச்சேறிய இந்தப் புத்தகம் ருஷ்யா (1563), ஆபிரிக்கா (1624), கிரீஸ் (1821) நாடுளின் முதல் அச்சு நூல்களை விட முந்தையது. இதன் ஆசிரியரான அண்ட்ரிக் அடிகள் கிறிஸ்தியானி வணக்கம் (1579) என்ற புத்தகத்தையும் வெளியிட்டார்.
‘தம்பிரான் வணக்கம்’, 10X14 செ.மீ அளவில் அமைந்த புத்தகம். தமிழ் நூலின் மேலட்டை முகப்புப் பக்கத்தில் மேலே ‘Doctrina Christam en Lingua Malauar Tamul’ என்றுள்ளது. பக்கத்தின் நடுவில் திரித்துவக் கடவுள் (Trinity) வடிவம் மரச்செதுக்கு ஓவியமாக (8X10செ.மீ) பதிக்கப்பட்டுள்ளது. பக்க்த்தின் நான்கு ஓரங்களிலும் சிலுவைகளும் அலங்கார கோலங்களும் வரையப்பட்டுள்ளன. கீழே அக்கால வழக்கிலிருந்த தமிழ் எழுதும் முறையில் தமிழ்த் தலைப்பு தரப்பட்டுள்ளது. பக்கத்துக்கு 24 வரிகள். இப்புத்தகத்தின் எழுத்துரு வடிவங்களில் புள்ளிகள் இடப்படாமல் சொற்களும் பிரிக்கப்படாமல் அச்சடிக்கப்பட்டுள்ளன. 18 உள்தலைப்புகள் போர்த்துகீசிய மொழியில் இருக்கின்றன. சீனக்காகித்த்தில் அச்சடிக்கப் பட்டுள்ளது. Doctrina Christam by Fr. Marcos Jorge அல்லது பிரான்சிஸ் சேவியர் வெளியிட்ட Doctrina Christam என்ற போர்த்துக்கீசிய மொழி நூல்தான் அண்ட்ரிக்கால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
1575ஆம் ஆண்டுவாக்கில் தமது கிழக்குக் கடற்கரை சமயப் பணிகளிலிருந்து கோவாவிற்கு மாற்றப்பட்ட பிறகு, அண்ட்ரிக் தம் நூல்களைத் தொகுக்கத் தொடங்கினார். இதற்கு தமிழ்ப் பார்ப்பனராக இருந்து 1562ஆம் ஆண்டு சேசு சபையில் இணைந்த அருட்தந்தை பெரோ லூயிஸ் துணையாயிருந்தார். லூயிசின் துணையுடன் கொல்லத்தில் இருந்த அருட்தந்தை யோவான் த ஃபாரியாவின் மேற்பார்வையில் கோவாவில் யோவான் கொன்சால்வசு முதல் தமிழ் அச்சுருக்களை வடித்தார்.
1577ஆம் ஆண்டு கோவாவில் அண்ட்ரிக் ஐந்து நூல்களில் முதலாவதான ‘டாக்ட்ரினா கிறிஸ்டம் என் லிங்குவா மலபார் தமுல் – தம்பிரான் வணக்கம்’ (Doctrina Christam en Lingua Malauar Tamul – Tampiran Vanakam) அச்சிடப்பட்டது. ‘மலபார் தமிழில் கிறிஸ்தவ போதனை’ என்பது இதன் பொருள். பதினாறு பக்கங்கள் உடையதாக இது இருந்தது. இந்திய வரிவுருவொன்றில் வெளியான முதல் நூல் இது. இது பற்றி சில ஆய்வாளர்கள் சந்தேகம் எழுப்பிய போதிலும், கிரகாம் ஷா அந்த அச்சிடல் நிகழ்ந்ததென்பதை உறுதியாகக் கூறுகிறார்.

இரண்டாவதாக வெளிவந்த நூல் ‘கிரிசித்தியானி வணக்கம்’ (1578) பதினாறு பக்கங்களே உடையதாக இதுவும் இருந்தது. மூன்றாவது நூல் போர்த்துக்கலில் பரவலாகியிருந்த மார்கோசு (Fr. Marcos Jorge) என்பவர் உருவாக்கிய ‘கிறித்தவ சமயப் போதனை’ (Catechism) தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு 127 பக்கங்களாக வெளியானது. நவம்பர் 14, 1579ஆம் ஆண்டில் வெளியான இந்நூலுக்கான புதிய அச்சுகள் கொச்சியில் வார்த்தெடுக்கப்பட்டன. மூன்று கிறிஸ்தவ சமயப் போதனை நூல்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு அச்சுருக்களில் அடுத்த மூன்றாண்டுகளில் வெளியாயின. கொச்சியில் அச்சிடப்பட்ட அண்ட்ரிக்கின் மற்ற இரு நூல்கள்: பாவ அறிக்கை நூல் (Confessionario, 1580) (214 பக்கங்கள்), அடியார் வரலாறு (Flos Sanctorum, 1586) (669 பக்கங்கள்).
கர்ட் எர்சிங்கர் 1951 இல் ஹார்வார்டு பல்க்கைக்கழகத்துக்கு ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ பிரதி ஒன்றை அன்பளிப்பாக அளித்தார். அது இன்றும் பார்வைக்கு உள்ளது.

தஞ்சை தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகத்திலும் ஹைதராபாத் அமெரிக்க்க் கல்வி மையத்திலும் இதன் நகல் பிரதிகள் உள்ளன. லிஸ்பன் ‘கார்டில்லா‘வை பாண்டிச்செரி பிரஞ்சு நிறுவனம் மறுபதிப்பு செய்துள்ளது. பிலியோசா இதன் பதிப்பில் பங்கேற்றவர். ‘தம்பிரான் வணக்கம்’, கிரிசித்தியானி வணக்கம் இரண்டையும் ஒரே நூலாக தூத்துக்குடி தமிழ் இலக்கியக் கழகம் வழியாக 1963இல் ச. இராசமாணிக்கம் பதிப்பித்து வெளியிட்டார். தமிழ்நாடன் மூல நூலின் படப்பிரதியாக ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ நூலை இருமுறை பதிப்பித்துள்ளார்.
கொல்லத்தில் வார்த்த அச்சு எழுத்துகளால் ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ அச்சடிக்கப்பட்டது. அதன் 15ஆம் பக்கத்தில் கோவா தமிழ் எழுத்துகள் மாதிரிக்காகத் தரப்பட்டுள்ளன. கோவாவில் 1576-77 இல் தமிழ் எழுத்துகள் ஆக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. கோவா அச்சுப் புத்தகங்களின் பட்டியல் பற்றி பியரி தெசாம்ப் கூறும்போது 1577இல் தமிழில் ஒரு புத்தகம் அங்கு அச்சிடப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதன் பிரதி ஒன்று லெய்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்ததாகக் கூறுகிறார். அண்ட்ரிக், வாலக்னானோ இருவருக்கும் நடந்த கடிதப் பரிவர்த்தனையில் இந்நூல் பற்றி உறுதிசெய்யப்படுவதாக விக்கி ஜோசபஸ் கூறுகிறார்.

கிரஹாம் ஷா இந்நூல் பற்றி உறுதி செய்கிறார். ஜோசப் காலிகர் என்பவர் 1893இல் லெய்டன் பல்கலைக் கழகத்துக்கு அன்பளிப்பாக அளித்த நூல்களில் இதுவும் ஒன்று. லெய்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் குறிப்புகள் கூறும் இத்தமிழ்நூல் 1716 முதல் அங்கிருந்து காணாமல் போய்விட்டது. அது கிடைத்தால் அதுவே முதல் அச்சுத் தமிழ் நூலாக அமையும். அதுவரை ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ தான் முதல் அச்சுத் தமிழ்நூலாக விளங்கிநிற்கும்.

துணை நூல்கள் :
Castets, J. 1929. Fr. Enrique Enriquez. Trichi : Indian catholic Truth Society.
Rajamanickam, S. 1971. ‘Padre Henriwue Henriwues : The father of the Tamil Press’. Proeedings of the Second International Conference Seminar of Tamil Studies. Channai : International Association of the Tamil Research.
Thaninayagam, X. ‘Tamil Manuscripts in European Libraries’. Tamil Culture. Oct.1954.
Thaninayagam, S. 1958. ‘The First Books Printed in Tamil’. Tamil Culture, Vol. VII. 1958.
இராசமாணிக்கம், ச. (பதி.). 1967. அடியார் வரலாறு. தூத்துக்குடி: தமிழ் இலக்கியக் கழகம்.
சிவசுப்ரமணியன், ஆ. 2003. தமிழ் அச்சுத் தந்தை அண்ட்ரிக் அடிகளார், சென்னை : உலகத தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.
தமிழ்நாடன். 1995. தமிழ்மொழியின் முதல் அச்சுப் புத்தகம். தஞ்சை : எட்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாடு.
தமிழ்நாடன். 2001. தமிழ்மொழியின் முதல் அச்சுப் புத்தகம். சேலம்: செட்டியார் பதிப்பகம்.

 

Doctrina Christam
en Lingua Malauar Tamul

கொம்பஞ்ஞிய தே சேசூ வகையில்
அண்டிறிக்கிப் பாதிரியார்
தமிழிலே பிறித்தெழுதின
தம்பிரான் வணக்கம்.

 

(குருசு)

சுத்தமான குருசின் அடையாளத்தால்
எங்கள் சத்துருக்கள் எங்கள் மேல் வராமல்
காத்துக்கொள். எங்கள் தம்பிரானே
பிதாமகன் சுத்தமான இசுபிரித்து நாமத்தினாலே
ஆமென்.

(விசுவாசக் கோட்பாடு)

வானமும் பூமியும் படைத்த சறுவத்துக்கும் வல்ல
பிதாவான தம்பிரானையே விச்சுவதிக்கிறேன்.
அவனுடைய மகனொருவன் நம்முடைய நாயன்
இசேசூக்கிரிசித்தையே விச்சுவதிக்கிறேன். இவன்
சுத்தமான இசுப்பீரீத்துவினால் சனித்துக் கன்னி
மரியாள் வயிற்றில் நின்று பிறந்தான். போஞ்சியுப்
பிலாத்தின் கீட்பாடுபட்டுக் குருசிலே அறையுண்டு,
செத்தடக்கப்பட்டான். பாதாளங்களிலிறங்கி மூன்றாம்
நாள் செத்தவரிகளிடையில் நின்று உயிர்த்தான்.
வானங்களில் ஏறிச் சறுவத்துக்கும் வல்ல பிதாவாகிய
தம்பிரான் வலப்பாகத்தில் இருக்கிறான். அவடத்தில்
நின்றிருக்கிறவர்களுக்கும் செத்தவர்களுக்கும்
நடுத்தீற்க வருவான். சுத்தமான இசுபிரித்துவையே
விச்சுவதிக்கிறேன். கத்தோலிக்கவாகிய சுத்தமான
யிகிரேசையும் சுத்தமானவர்கள் கூட்டமும்
உண்டென்று விச்சுவதிக்கிறேன்.

 

 

நிகழ்வுகள் ஆளுமைகள் போக்குகள் -1 அ.ராமசாமி

images (15)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஜெயமோகனின் வெண்முரசு வெளியீட்டு விழா: பின் நவீனத்துவ கொண்டாட்டங்களின் வகைமாதிரி

 

வெண்முரசு வெளியீட்டுவிழாவைச் சென்னையில் விஷ்ணுபுரம் இலக்கியவட்டம் நடத்தப் போகிறது. இந்நிகழ்வின்மூலம் திரு மு. கருணாநிதி, இரா. வைரமுத்து ஆகியோர் வரிசையில் இணைக்கப்படுகிறார் ஜெயமோகன். தங்களின் எழுத்துகளைச் சந்தைப்படுத்தும் உத்தியில் இதுவரை அவ்விருவரும் பின்பற்றிய அதே உத்திதான் இதுவென்றாலும் நிலைப்பாட்டில் பாரதூரமான வேறுபாடுகள் உள்ளன.

 

அவர்கள் இருவரும் பின்பற்றிய உத்தியைப் பின்பற்றக் கூடாது என்று சொல்வது யாருடைய வேலையும் அல்ல என்று நினைப்பவன் நான். ஆனால் அத்தகைய நிகழ்வுகள் எத்தகைய நிலைபாட்டிலிருந்து உருவாகின்றன என்று சொல்வதற்கு அனைவருக்கும் உரிமையுண்டு என்றும் நினைக்கிறேன். அதன் வழியாக அவர்களின் நிலைபாட்டையும் சந்தைப்படுத்துதலில் வெகுமக்களை நோக்கி நீளும் புனைவுக்கரங்களின் நீளத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் சொல்கிறேன்.

 

நினைத்த நேரத்தில் சந்தையில் கிடைக்கும் பொருளாக – கையாளத்தக்க ஒன்று எனக் காட்சிப்படுத்தப்படும் பிம்பமாக இருப்பதின் வழியாகவே நம் வாழ்க்கையும் இருப்பும் உறுதிப்படுகிறது என நம்புகிறவர்கள் அதைச் செய்வதே சரியானது. அப்படிச் செய்யாமல் ஒதுங்குவதுதான் சிக்கலானது. மனச்சிக்கலுக்கு ஆளாகாது காலத்தின் ஓட்டத்தில் பயணம் செய்வதே காலத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல். காலம் நிர்ப்பந்திக்கும் காலத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். ஆம். நாம் வாழுகிற காலம் பின் நவீனத்துவ காலம். அது தரும் நெருக்கடியிலிருந்து தப்பித்தல் சாத்தியமில்லை.

 

நம்பிக்கைகள் தான் வாழ்தலை வழிநடத்துகிறது. மரபான வாழ்க்கையில் அது சமய நம்பிக்கையாக இருக்கிறது என்றால், நவீனத்துவ வாழ்க்கையில் அது அரசியலாக அல்லது அறிவாக இருக்கிறது. பின் நவீனத்துவ நிலைபாட்டில் அது ஆற்றில் ஒரு கால்; சேற்றில் ஒருகால் என்பதாக இருக்கிறது. வைரமுத்துவின் நம்பிக்கைகள் சமயஞ்சார்ந்தவையென்றால் கருணாநிதியின் நம்பிக்கைகள் அரசியலறிவு சார்ந்தவை. ஜெயமோகனின் நம்பிக்கைகள் இவ்விரண்டையும் தவிர்த்த ஒன்று. அதனை இங்குமங்குமாக ஊடாடித்திரியும் குழப்பம் கொண்ட அலைவு கொண்ட நம்பிக்கை எனச் சொல்லலாம். அல்லதுநம்பிக்கையின்மை கட்டியெழுப்பும் நம்பிக்கை என்றுகூடச் சொல்லலாம்.

 

நாம் இயங்கும் சமூகம் பல்வேறு வட்டங்களாக அல்லது சதுரங்களாக அல்லது கணித வரையறைக்கு அடங்காத – சின்னதும் பெரியதுமான குமிழிகளால் அலையும் இயல்பு கொண்டது எனச் சொல்லிக் கொண்டே சிறுகுமிழியிலிருந்து பெருங்குமிழிக்கும், பெரும்பரப்பிலிருந்து இன்னொரு பெரும்பரப்பிற்கும் பயணம் செய்வது.  திடீரென்று பெரும்பரப்பைத் தானே உடைத்துவிட்டுச் சின்னஞ்சிறு வட்டத்திற்குள் ஓடிப்பதுங்கிக் கொள்ளவும் விரும்பக்கூடியது. சிறுவட்டக்கோட்டைப் பெருவட்டக்கோடு தொட்டுவிட வேண்டும்; சிறுவட்டமே பெருவட்டமாக ஆகிவிட வேண்டும் என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டே சிறுவட்டமே சரியானது என நினைக்கும் விநோதங்களும் கொண்டது. இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாக அல்லது எளிமையாகச் சொல்வதென்றால் வீட்டுச் சாப்பாடு தான் ஆகச் சிறந்தது என்று சொல்லிக் கொண்டே கண்ட கண்ட உணவகங்களிலும் பரோட்டா, பாவ்பாஜி, பீட்சா, பீர்க்கங்காய், தயிர்ச்சாதத்தோடு கூடிய மாங்காய்வடு எனச் சாப்பிட்டுத் திரியும் நெருக்கடி கொண்டது. மேற்கை மறுதலித்துக் கொண்டே அது தரும் சுதந்திரத்தைச் சுவாசிக்க ஆசைப்படுவது. கிழக்கின் இருட்டில் நெளியும் குரூரத்தை விளக்கி வியாக்யானங்கள் செய்து கொண்டே அதைவிட்டு விலகிவிடத்துடிப்பது.. இப்படியிப்படியாகப் பின்நவீனத்துவ மனநிலைக்குள் இந்தியர்கள் நுழைந்து காலம்பல ஆகிவிட்டது.

 

பின் நவீனத்துவக் கட்டமைப்புகள் ஆகப் பெரும் திட்டமிடலின் வழியாக – சந்தை உத்திகள் மூலமாக- முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. அதனால் சின்னஞ்சிறு கட்டமைப்புகளை அழித்துவிடும் நோக்கம் அதற்கு இருக்கிறது என்பது உண்மையல்ல. பேரங்காடிகளுக்குள் பெட்டிக்கடைப் பொருட்களைக் கிடைக்கச் செய்யும் ஆசைகளும் அழகியலும் அதற்கு இருப்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. குடிசைப் பலகாரமான குழிப்பணியாரங்களைக் கொண்டாட்டப்பொருளாக மாற்றிக் கூடுதல் விலைக்கு அளிக்கும் அழகியலும் ஆசையும் அதன் நிலைப்பாடு. வேற்றுமைகளை அழைப்பதல்ல அதன் நோக்கம். வேற்றுமைகளைத் தக்க வைத்துக் கொண்டே வேறுபாடுகளை இல்லாமல் ஆக்கும் வித்தை அது. வடிவத்திலும் உள்ளடக்கத்திலும் வேறுபாடுகள் உண்டு; ஆனால் நுகர்வதிலும் ஒதுக்குவதிலும் வேறுபாடுகள் இல்லை. நிகழ்காலத்தில்  கச்சாப்பொருட்களை மட்டுமே பின்நவீனத்துவக்குமிழிகள் என்று கருதிவிட வேண்டியதில்லை.  ஆளுமைகள், நபர்கள், பிம்பங்கள், கருத்துகள், தகவல்கள் என்பனவும் பின் நவீனத்துவக்குமிழிகள். இவை ஒவ்வொன்றும் ஆபத்தானது எனச் சொல்லிக் கொண்டே நிலைபெற்றுவிடும் நோக்கங்களோடு மிதக்கின்றன. கத்தி ஆபத்தானது; குற்றவாளிகளால் உருவாக்கப்பெற்றது எனச் சொல்லப்படும் அதே நேரத்தில் தேவையானது எனக் கொண்டாடப்படுவதைக் கவனத்தால் போதும். பெருநிகழ்வுகளின் வழியாகப் பலவற்றைப் பற்றியும் தவறான கூற்றுகள் நிலை நிறுத்தப்படும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன; நம்ப வைக்கப்படும் நோக்கங்கள் நிறைவேற்றப்படும். எனவே அதுசார்ந்த எச்சரிக்கையொன்றைச் சொல்வது இங்கே அவசியமாகிறது.

 

பெரும் நிகழ்வுகளின் மூலம் முன்னிறுத்தப்பட்ட திரு.மு.கருணாநிதி, திரு இரா.வைரமுத்து ஆகியோரின் எழுத்துகள் தான் தமிழ் இலக்கியத்திற்கென வழங்கப்படும் ஞானபீடம் போன்ற மிக உயர்ந்த விருதுகளுக்குத் தகுதியானவை என நம்ப வைக்கப்பட்டுள்ளன. பல்கலைக்கழகங்களின் உயராய்வுப் பொருட்களாக ஆக்கப்பட்டுள்ளன. பேராசிரியர்களும், முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்களும் மட்டுமல்ல; சாகித்திய அகாடெமி, ஞானபீட விருதுகளின் தேர்வுக்குழுவில் இடம்பெறக்கூடிய வல்லுநர்கள் கூட அதை உண்மையென நம்பத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். ஜெயமோகனின் வெண்முரசும் அந்த வரிசையில் வந்து நிற்கும் வாய்ப்பை நோக்கி நகர்த்தப்படுகிறதோ எனத் தோன்றுகிறது. அதற்கான நிகழ்வாக இந்த வெளியீட்டுவிழா கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதை அழைப்பிதழ் காட்டுகிறது.

இந்நிகழ்வை நடத்துவது ஜெயமோகன் அல்ல. ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் தான். திரு வைரமுத்துவிற்கானப் பெருநிகழ்வுகளையும், திரு மு. கருணாநிதிக்கானப் பெருநிகழ்வுகளையும் கூட அவர்களே நடத்தியதில்லை என்பதே என் நினைவு. இப்படியொரு முயற்சியை ஜெயமோகனோடு தன்னை நிகராகவும் முன்னோடியாகவும் நினைக்கும்எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனக்குக் கனடாவின் இலக்கியத் தோட்டம் அளித்த விருதுக் கொண்டாட்டத்தை முன்னிட்டு முயற்சி செய்து பார்த்தார். திரு வைரமுத்துவும், திரு. ரஜினிகாந்தும் கலந்து கொண்ட அந்த விழாவை அவரது நூல்களை வெளியிடும் உயிர்மை பதிப்பகம் நடத்தியது. அதன் கலவையில் நவீனத்துவக் குடுவை இடம் பெறாமல் போனது. முற்ற முழுதானது வெற்றுப்பரபரப்பு நிகழ்வாக முடிந்து போனது.  இவர்களிருவரோடும் தொடர்ந்து போட்டிக்களத்தில் இருக்க நினைக்கும் இன்னொருவர் சாரு நிவேதிதா. தன்னைப் பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர் என அறிவித்துக் கொண்டவர். தனது புத்தக நிகழ்வுகளுக்குக் கனிமொழி, நல்லிகுப்புசாமி, பார்த்திபன், மிஷ்கின், குஷ்பு,வாலி, மதன் எனப் பலரைப் பங்கேற்கச் செய்திருக்கிறார். அப்படிச் செய்யும்போதெல்லாம் அவர்களை  நவீனத்துவச் சாயல் கொண்டவர்கள் அல்லது நவீனத்துவ வாசிப்பு நிரம்பியவர்கள் எனச் சொல்லிக் காட்டி நிறுவியபடியே பரபரப்பை உருவாக்கிவிட முடியுமென்று நம்புவார். நவீனத்துவத்திலிருந்து விலகிப் போகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு வரும் என்ற மனதின் பதைபதைப்பு அது.

ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் அமைப்பினர் அப்படியெல்லாம் எந்தக் குற்றவுணர்வையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. திரு.வைரமுத்து அல்லது திரு. மு. கருணாநிதியின் நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நடக்கும் அத்தனை அம்சங்களோடும் அமையப்போகிறது அந்த நிகழ்வு; ஒரு பெரும் வேறுபாட்டுடன். வெண்முரசின் நான்கு தொகுதிகளில் முதற்கனலையும்மழைப்பாடலையும் பெருவெளி மனிதர்களான கமல்ஹாஸனும்இளையராஜாவும் வெளியிடப் போகிறார்கள்.வண்ணக்கடலையும் நீலத்தையும் சிறுவட்டத்து ஆளுமைகளானஅசோகமித்திரனும் பி.ஏ. கிருஷ்ணனும் வெளியிட இருக்கிறார்கள். இவர்களோடு இடைநிலைப்பரப்பில் அலையும்நாஞ்சில்நாடனும் பிரபஞ்சனும் வாழ்த்துரை வழங்கிட இருக்கிறார்கள்.   பெருவெளி மனிதர்களும் குறுவெளி மனிதர்களும் இடைவெளி மனிதர்களும் இணையும் அப்பெருநிகழ்வில் விளிம்பில் அலையும் பாரதக் கதைசொல்லிகளும் மேடையேற்றப்பட உள்ளார்கள். பாரதக் கதைசொல்லலும், பதினெட்டுநாள் கூத்தும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காஞ்சிபுரம், திருவண்ணாமலை, செய்யாறு வட்டாரங்களிலிருந்து முனைவர் இரா.வ. கமலக்கண்ணன்,  திரு. கிருஷ்ணமூர்த்தி, திரு ஏ.கே. செல்வதுரை, திரு தேவன், திரு இராமலிங்கம் ஆகிய ஐந்துபேரும் கௌரவிக்கப்பட உள்ளார்கள். இவர்கள் இப்பெருநிகழ்வில் கவனிக்கப்படவும் கௌரவிக்கப்படவும் உள்ள காரணங்கள் தர்க்கபூர்வமானவை அல்ல. தர்க்கம் அறிவின் பாற்பட்டது. அறிவு நவீனத்துவத்தோடு தொடர்புகொண்டது.

சமகால இந்திய எழுத்துகளுக்கு அளிக்கப்படும் சாகித்திய அகாடெமி, ஞானபீடம் போன்ற விருதுகளுக்குத் தமிழில் எழுதும் ஜெயமோகன் ஆகத்தகுதியானவர் என்பது எனது நிலை. ஆனால் அவரது வெண்முரசை முன்வைத்து இந்த விருதுகள் வழங்கப்படும் வாய்ப்பு உருவாகிவிடும் என்றால் அதனைக் காலத்தின் கோலம் என்று கருத வேண்டும். மகாபாரதம் தமிழில் நாவல் வடிவில்என்றும், அதன் தொகுதிகளை உலகின் மிகப்பெரிய நாவல் வரிசை என்றும் அழைப்பிதழின் முதல் வாசகங்கள் சொல்கின்றன. அதனைப் படிக்கும்போது மனம் பதறுகிறது. ஒவ்வொருவரும்வெண்முரசை நம் காலத்து மொழியில் -உரைநடையில்- எழுதப்படும் பாரதக் கதையாகவே வாசிக்க வேண்டும் என்பதே அதன் கட்டமைப்பும் கூற்று முறையும் கோரும் ஒன்று ; நான் அப்படித்தான் அவ்வப்போது வாசிக்கிறேன்;ரசிக்கிறேன். ஒவ்வொராண்டும் பாரதக்கூத்தை வெவ்வேறு குழுக்கள் வழி நிகழ்த்திப் பார்த்து ரசிக்கும் வட தமிழ்நாட்டுப் பார்வையாளனின் ரசிப்பு மனோபாவம் போன்றது அது. ஆனால் பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதம் பாரதக் கூத்து அல்ல.  தரம்வீர் பாரதியின் இருள்யுகம் (Andha Yug ) பாரதக் கதை அல்ல. சமகால இந்தியர்களுக்கான பாரத வாசிப்பு. வெண்முரசு சமகாலத் தமிழ் நடையில் எழுதப்பெற்ற மகாபாரதம். ராஜாஜியின் சக்கரவர்த்தித் திருமகன் போல.  இந்த வேறுபாட்டை இல்லாமல் ஆக்கிவிடும் பின் நவீனத்துவ நிகழ்வாக அடுத்தவாரம் நடக்கும் பெருநிகழ்வு அமைய வாய்ப்புகள் அதிகம் இருக்கிறது.

 

கதையின் ஆன்மாவைத் தவற விடுதல் – பாகம் 12 – திரைக்கதை சில குறிப்புகள். / B.R.மகாதேவன்

download

அத்தியாயம் 12

உங்கள் கதை, அதாவது நாயகன் யார்..? அவனுடைய இலக்கு என்ன..? அதற்குத் தடைகள் எப்படி, யாரால் வருகின்றன என்ற இந்த மூன்று அம்சங்களும் தீர்மானமாகிவிட்டால் அடுத்ததாக நீங்கள் செய்ய வேண்டியது ஆராய்ச்சி. கதை நிகழும் இடம், காலம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப மனிதர்கள் என்னவிதமான உடை அணிந்திருந்தார்கள், என்னவிதமான பொருட்களைப் பயன்படுத்தினார்கள் என்பது போன்ற இரண்டாம் நிலை தரவுகளைச் சேகரிக்க மட்டுமல்லாமல் திரைக்கதைக்கும்  ஆராய்ச்சி பெரும் பங்காற்றமுடியும்.

ஒருவர் தன் மகனுடைய படிப்புக்காக மிகவும் சிரமப்பட்டு படிக்க வைப்பதாக ஒரு கதை நிகழ்வு இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் கிராமத்தில் இருக்கும் விவசாயி என்றால்  விதை நெல்லை விற்றுப் படிக்க வைப்பதாகக் காட்டலாம். ஒரு விவசாயிக்கு விதை நெல் மிகவும் முக்கியமானது. புனிதமானது. ஆனால், தன் மகனுடைய படிப்பை அதைவிட உயர்வாகக் கருதுகிறான் என்று காட்ட அந்த சித்திரிப்பு உதவும். ஒரு நகர்ப்புற உயர் வர்க்க பெண் தன் மகனுடையை படிப்புக்காகத் தன்னுடைய கணினித்துறை வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு தன் மகன் படிக்கும் பள்ளியிலேயே ஆசிரியராகச் சேருகிறார் என்பது அந்த வர்க்கத்து நபரின் அக்கறையைச் சித்திரிக்க உதவும். இவையெல்லாம் ஒருவகையில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உலகுக்குள் நாம் சென்று கற்பனையாக உருவாக்கும் கதை நிகழ்வுகள்.இந்த நிகழ்வுகள் எந்த அளவுக்கு மண்ணில் கால் ஊன்றியதாக இருக்கிறதோ அந்த அளவுக்கு அவை கதைக்கு வலு சேர்க்கும். அதற்கு கதை நிகழும் இடம், காலம், அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறை குறித்த விரிவான ஆராய்ச்சி அவசியம்.

உங்கள் கதை கிராமத்தில் நடப்பதாக இருந்தால் பஞ்சாயத்து காட்சி அதில் கட்டாயம் இடம்பெற வேண்டியிருக்கும். நீங்களே கற்பனையாக ஒரு வழக்கை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். ஆனால், கிராமத்துக்குச் சென்று அங்கு பஞ்சாயத்து நடக்கும் விதத்தைப் பார்த்தும் முன்பு நடந்த சுவாரசியமான வழக்குகள் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்தும் கொண்டால் உங்கள் திரைக்கதைக்கு நம்பகத்தன்மையும் சுவாரசியமும் அதிகரிக்கும்.

உதாரணமாக, கிராமத்தில் ஒரு விழாவில் நகை திருடு போய்விடுகிறது. விழாவுக்கு வந்த வெளியூர்க்காரர்களையோ உள்ளூர்க்காரர்களையோ யாரையும் சந்தேகப்படமுடியாது. அதே நேரம் அவர்களில் ஒருவர்தான் நகையை எடுக்கவும் செய்திருக்கிறார்.  வழக்கு ஊர் பெரியவரிடம் வருகிறது. அவர் சமயோசிதமாக பிரச்னையைத் தீர்க்கிறார். ஊரை விட்டு யாரும் போகக்கூடாது என்று முதலில் உத்தரவிடுகிறார். அனைத்து வீடுகளுக்கும் ஒரு சாணி உருண்டையைக் கொடுத்தனுப்புகிறார். திருடிய வீட்டுக்காரன் நகையை அந்த சாணி உருண்டைக்குள் வைத்து அனுப்பிவிடுங்கள், மன்னித்துவிடுகிறேன் என்று சொல்கிறார். அனைத்து வீட்டில் இருந்து சேகரிக்கப்படும் சாணி உருண்டையை ஊர் நடுவே ஒரு பெரிய அண்டாவில் தண்ணீரை ஊற்றி க் கரைக்கிறார். கரைத்து முடித்துக் கைகளால் துழாவிப் பார்த்தால் நகை தட்டுப்படுகிறது. களவு கொடுத்தவரிடம் அந்த நகையைக் கொடுத்து இனிமேல் கவனமாக இருக்கும்படிச் சொல்லி அனுப்புகிறார். யாரையும் சந்தேகப்படாமல் துப்பு துலக்கப்படுகிறது. திருடனுக்கும் திருந்த ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்ததுபோலவும் ஆகிறது. சோ தர்மன்  எழுதிய நாவலில் இந்தக் கதை இடம்பெற்றிருக்கிறது. அவர் எழுதியிருக்கவில்லையென்றால் இந்த விஷயத்தை நீங்கள் அந்த கிராமத்துக்குச் சென்று ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடுவதன் மூலம் தெரிந்துகொள்ள முடியும்.

கீதாரி நாவலில் ஆடு மேய்ப்பவர்களின் வாழ்க்கை முறை மிகத் துல்லியமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. திருமண நேரத்தில் மாப்பிளைக்கு வரமுடியாத சூழல் ஏற்பட்டால் ஆடு மேய்க்க அவர் பயன்படுத்தும் கம்பை கணவனுடைய இடத்தில் வைத்து அவனுடைய தங்கையோ அக்காவோ தாலி கட்டி பெண்ணை மணமுடிக்கும் நிகழ்வு விவரிக்கப்படுகிறது. இன்னொரு இடத்தில் அண்ணன் எதிர்பாராமல் இறந்ததும் தம்பியைக் கூப்பிட்டு அண்ணியைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொல்வாõர்கள். கணவன் இறந்ததும் பெண்ணை விதவையாக மூலையில் முடக்காமல் இருப்பது குறித்து பெருமைப்படலாம். அல்லது தெய்வமாக மதிக்க வேண்டிய அண்ணியையே திருமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்கிறார்களே என்று விமர்சிக்கலாம். கதையில் நீங்கள் இந்த நிகழ்வை எப்படி வேண்டுமென்றாலும் இடம்பெறச் செய்ய முடியும். ஆனால், இப்படி ஒரு நிகழ்வு சகஜம்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியவேண்டுமென்றால் ஒன்று நீங்கள் இந்த நாவலைப் படித்திருக்கவேண்டும். அல்லது இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்த கிராமத்தில் வசித்திருக்கவேண்டும். அல்லது நாலு பேரிடம் பேசிப் பார்த்திருக்கவேண்டும். இப்படியான ஆராய்ச்சிகளே உங்கள் கதையை மண்ணில் வேரூன்றச் செய்யும். சர்வதேசத் தரம் என்பது இப்படியான பிராந்திய நுட்பங்கள் உங்கள் படைப்பில்  இடம்பெறுவதில்தான் இருக்கிறது.

கதை எதை மையமாகக் கொண்டதோ அது தொடர்பான நாவல்கள், சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், திரைப்படங்கள், ஆவணப்படங்கள் இவற்றைப் பார்ப்பது/படிப்பது மிகவும் அவசியம். கதை சமகால நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றால் கதை நிகழும் இடத்துக்குச் சென்று அங்கு பலரைச் சந்தித்து பேசிப் பார்த்து முடிந்தவரை தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொள்ளவேண்டும். கூடுதல் தகவல்கள் இருந்தால் எளிதாக, சுவாரசியமாகக் கதையை வளர்த்தெடுக்க முடியும்.

அதிலும் குறிப்பாக வரலாற்றுக் கதைகள் திரைப்படமாகஎடுக்கப்படுகிறதென்றால், விரிவான ஆராய்ச்சி மிகவும் அவசியம். கற்பனைக் குதிரையின் பாய்ச்சலுக்குக் கலையில் நிச்சயம் இடம் உண்டு. என்றாலும் உண்மையின் புல்வெளியில்தான் அது பாய்ந்தோடவேண்டும். அப்போதுதான் வரலாறாக அது ஆக முடியும். தமிழில் இதுவரை எடுக்கப்பட்ட படங்களிலேயே தமிழ் மக்களால் அதிகமும் விரும்பப்பட்ட வரலாற்றுப் படம் என்று பார்த்தால் வீர பாண்டிய கட்டபொம்மனைச் சொல்லலாம். கிருஷ்ண பரமாத்மாஇன்று கண் முன் தோன்றினால் கூட ராமாராவின் சாயலில் இல்லையென்றால் ஆந்திராக்காரர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்றுசொல்வார்கள். அதுபோல் அதே திராவிட ரத்தம் ஓடும்நாம் நம் பங்குக்கு வீர பாண்டிய கட்டபொம்மன் நாளை எழுந்துவந்தால் அவர் சிவாஜி சாயலில் இல்லையென்றால் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டோம். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை இந்தத் திரையுலக நாயகர்கள் அந்த அளவுக்கு அச்சு அசலாகப் பிரதியெடுத்திருக்கிறார்கள் என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல. இவை நமது பாமரத்தனமான கலை ரசனையின் எடுத்துக்காட்டுகள் மட்டுமே.

வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்படம் எப்படி ஒரு வரலாற்றுப் படம் எடுக்கக்கூடாது என்பதற்கான அழுத்தமான உதாரணம். படத்தின் ஒவ்வொரு பிரேமும் அந்த வகையில் ஒரு பாடம். மிகை என்பது எந்த அளவுக்கு கலையைச் சீர்குலைக்க முடியும் என்பதற்கான நல்ல உதாரணம். குறைந்தபட்ச ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தால்கூட இந்தப் படம் நிச்சயம் இதைவிட மேலானதாக இருந்திருக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுத்தான் இருந்திருக்கிறது. ஆனால், மிகவும் பிழையான, ஒருதலைப்பட்சமான ஆராய்ச்சி. ம.பொ.சி. எழுதிய கதை இந்தப் படத்துக்கு ஆதாரமாகக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. வெள்ளையத்தேவன் – வெள்ளையம்மா குறித்த நாட்டுப்புறப்பாடல்களும் ஆராய்ந்து படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், ஆடைகளில் ஆரம்பித்து அரங்க நிர்மாணம் வரையிலும் வசனங்களில் ஆரம்பித்து அதீதக் கதைநிகழ்வுகள் வரையிலும் மிகை மிகை மிகை என வரலாற்றுக்குத் துளிகூட மரியாதை தரப்படாமல் படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. திரைப்படக் கலையின் ஆரம்பகட்டப் படைப்பு என்ற சலுகையையெல்லாம் தரவே முடியாது. உலகில் இதே காலகட்டத்தில் இதே வசதி வாய்ப்புகளுடன் காலத்தை வென்று நிற்கும் படைப்புகளை உருவாக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள்.

கட்ட பொம்மு நாயக்கர் தெலுங்கர். ஆனால், படத்திலோ தாய்த்தமிழின் பெருமையை பேசியபடி அறிமுகமாகிறார். வீட்டுக்குள் அவர் நிச்சயம் தாய் மொழியில்தான் உரையாடியிருப்பார். அல்லது அவர் பேசும் தமிழாவது தெலுங்கு வாடையுடன்தான் இருந்திருக்கும். படத்திலோ அவர் அதி செந்தமிழில் புகுந்து விளையாடுகிறார். அவருடைய வசிப்பிடம் கொஞ்சம் பெரிய மாளிகைதான். ஆனால், படத்திலோ மிகவும் கஷ்டப்பட்டு ராஜஸ்தான் சென்று அங்கிருக்கும் மாபெரும் கோட்டைகளை கட்டபொம்மனின் அரண்மனையாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவர் சாதாரணமாக வேஷ்டி துண்டு, தலைப்பாகை அணிந்தவர்தான். படத்திலோ கிலோ கணக்கில் தங்க ஆபரணங்களும் கிரீடமும் பட்டும் பவளமுமாகக் காட்சி அளிக்கிறார் (வடக்கன் வீர கதாவில் வரும் மகாராஜா வெறும் ஒற்றை முத்து மாலை அணிந்து, பனை ஓலை விசிறியால் வீசிக் கொள்பவராக சித்திரிக்கப்பட்டிருப்பார்). இவைகூடப் பரவாயில்லை கட்ட பொம்மன் உண்மையில் வெள்ளையர்களுக்கு இணக்கமாகவே நடந்துகொண்டிருக்கிறார். வரி கட்டச் சொன்னபோது ஒழுங்காகக் கட்டத்தான் செய்திருக்கிறார். வானம் பொழிகிறது பூமி விளைகிறது என மஞ்சள், மசாலா எல்லாம் அரைத்திருக்கவில்லை.

பூலித்தேவன் வெள்ளையரை எதிர்த்தபோது இந்தக் கட்ட பொம்முவின் அப்பா வெள்ளையருக்குப் படை அனுப்பி உதவி புரிந்திருக்கிறார். அதனால்தான் தேவர் குலத்தினர் கட்ட பொம்முவுக்கு எதிர் நிலையை எடுத்திருக்கிறார்கள். புதுக்கோட்டை தொண்டைமான் தனது படைத்தளபதியான முத்து வைரவ அம்பலக்காரரை அனுப்பி கட்ட பொம்மனைச் சிறைப்பிடித்துக் கொடுத்திருக்கிறான். எட்டப்பனுக்கும் கட்ட பொம்முவுக்கும் இடையில் பகை உண்டுஎன்றாலும் படத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பதுபோல் அவ்வளவு துரோகி அல்ல. எட்டப்பர் தனது ஆளுகைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் மிகச் சிறப்பாக ஆட்சி புரிந்திருக்கிறார். அந்த ஊர் மக்கள் கணக்கு வழக்குகளில் ஐந்து, ஆறு,ஏழு என்று அளக்கும்போது எட்டு என்ற வார்த்தையைச் சொன்னால் மகாராஜா பெயரைச் சொன்னதாக ஆகிவிடும் என்று அந்த எண்ணையே சொல்லமாட்டார்களாம். அந்த அளவுக்கு அவர் அந்த மக்களுக்கு நேசத்துக்குரியவராக இருந்திருக்கிறார்.

தூக்கில் இடப்படுவதற்கு முந்தைய விசாரணையில் கட்ட பொம்மு தன்னிலை விளக்கமாகச் சொல்லும்போதுகூட வெள்ளை அதிகாரிகள் அலுவல் நிமித்தமாக என்னை வந்து சந்தித்தபோது நான் அவர்களை மிகவும் அன்புடன் வரவேற்று நடத்தியிருக்கிறேன். நீங்கள் வேண்டுமானால் கேட்டுப் பாருங்கள் என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறார். வேறு ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறயா என்று கேட்டபோது, விதிப்படி நடக்கட்டும். உங்களுக்கு எது சரியென்றுபடுகிறதோ அதைச் செய்யுங்கள் என்று பணிவாகத்தான் பதில் சொல்லியிருக்கிறார். கட்ட பொம்மு உண்மையில் வரி கட்டமாட்டேனென்றெல்லாம் மறுத்திருக்கவில்லை. ஓலை அனுப்பி தன்னை வந்து கலெக்டர் அலுவலகத்தில் சந்திக்கும்படி கலெக்டர் ஜாக்சன் சொன்னதை தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமனமாகக் கருதித்தான் அவரிடம் கோபப்பட்டிருக்கிறார். அப்போதுகூட சென்னைக்குச் சென்று தன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லி உரிய கப்பத்தைக் கட்டிவிட்டுத்தான் வந்திருக்கிறார். அவருடைய விசுவாசத்தைப் பாராட்டி ஜாக்சனை மதராஸ் பிரஸிடென்ஸி இட மாற்றம் செய்துமிருக்கிறது. இந்தத் தகவல்கள் எல்லாமே பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களில் தெளிவாகப் பதியவைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

ஆதிக்க சக்தியான பிரிட்டிஷார் தமக்கு உகந்த முறையில் வரலாற்றைத் திரித்து எழுதியிருப்பார்கள். உண்மையில் நடந்தது வேறாகத்தான் இருந்திருக்கும் என்று ஒருவர் வரலற்றை மறு வாசிப்பு செய்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், இந்த உண்மைகளைப் புறமொதுக்குவதன் மூலமாக அல்லாமல் இவற்றுக்கு வேறு ஒருகோணத்திலான நியாயத்தைக் கற்பிப்பதன் மூலமாக அதைச் செய்யவேண்டும். உண்மையில் கட்ட பொம்மு ஆங்கிலேயருடன் இணக்கமாக நடந்துகொண்டது ஒரு ராஜ தந்திரம் என்று மறுவாசிப்பு செய்திருக்கலாம். அதற்கான அனைத்து சாத்தியங்களும் இருந்திருக்கின்றன. வெள்ளையர்களிடம் துப்பாக்கிகளும் பீரங்கிகளும் இருக்கின்றன. நம்மிடம் வேலும் வாளும் வில்லும் அம்பும் மட்டுமே இருக்கின்றன. எனவே அவர்களை வெல்லுவது கடினம். நாம் அவர்களுடன் நட்புறவுகொண்டதுபோல் நடித்து துப்பாக்கி, பீரங்கிகளை இயக்குவதில் தேர்ச்சி பெறுவோம். போதிய அளவுக்கு அந்த ஆயுதங்களைச் சேகரித்துக் கொள்வோம். அதன் பிறகு அவர்களைத் தாக்குவோம் என்று தீர்மானித்து அவர்களுடன் இணக்கமாக நடந்துகொள்கிறார் என்று அந்த நிகழ்வுகளை மறுவாசிப்பு செய்திருக்கவேண்டும். நிற்க வைத்து கணக்கு கேட்டபோதும் கோபத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல்  புலி பதுங்குவது பாயத்தான் என்பதுபோல் அவர் நடந்துகொண்டதாகக் காட்டியிருக்கவேண்டும். ஏனென்றால், சரித்திரமாக நம்மிடம் கிடைத்திருப்பது அந்தத் தகவல்கள்தான். அவற்றை மாற்றக்கூடாது. மறுவாசிப்பு மட்டுமே செய்ய முடியும்.

அல்லது குறைந்தபட்சம் இந்த ஆவணங்களை மக்கள் மத்தியில் எடுத்துச் சொல்லிவிட்டு, உண்மையில் அவர் வேறு வகையான வீரராக இருந்திருக்கிறார். நிஜத்தில் தூக்கிலிட்டுக் கொன்றதோடு சரித்திரத்திலும் குழி தோண்டிப் புதைத்திருக்கிறார்கள். அவருடைய உண்மை கதையைப் பதிவு செய்தால் அது அடுத்த தலைமுறைக்கு வீரத்தை ஊட்டி மீண்டும் கலகத்தைத் தூண்டிவிடும். எனவே அவரை கோழையாகவே சித்திரித்துவைப்போம் என்று முடிவெடுத்துப் போலி ஆவணங்களாக கட்டுக்கதைகளை இட்டுநிரப்பியிருக்கிறார்கள் என்றாவது நமது புதிய கதைக்கு ஒரு நியாயத்தைக் கொண்டுவந்திருக்கவேண்டும். அதுவும் செய்யவில்லை. இந்தத் தவறு ஏன் நிகழ்ந்தது என்றால் முறையான ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கவில்லை. ஒருசில ஆவணங்களை மட்டுமே படித்துவிட்டு வரலாற்றைக் கட்டமைத்துவிட்டிருக்கிறார்கள். இதனால்தான் அந்தப் படம் தமிழ் எல்லை தாண்டி அதிலும் அந்தத் தலைமுறையைத்தாண்டி வரமுடியாமல் முடங்கிப் போய்விட்டிருக்கிறது. இன்று குறைந்தபட்ச வரலாற்று புரிதலோடு இருக்கும் எவருக்கும் அது அடைந்திருக்கும் வீழ்ச்சியை எளிதில் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

இப்போதும்கூட கட்டபொம்முவின் வாழ்க்கை மறு திரைப்படமாக  எடுக்கப்படவேண்டிய ஒன்றே. உண்மையில் அதுவே முதல் முயற்சியாகக் கருதவேண்டியதாக இருக்கும். அதற்கு அனைத்துத் தரப்புத் தகவல்களையும் விரிவாக ஆராய்ந்து உங்கள் திரைக்கதையை அமைத்துக்கொள்ளவேண்டும். பூலித்தேவன் வெள்ளையர்களால் கொல்லப்பட்டார். ஆனால், அவரைப் பற்றிய ஒரு நாட்டுபுறக் கதையில் வேறுவிதமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். வெள்ளையரால் சிறைபிடித்து வரப்பட்ட அவர் சங்கரன் கோவில் கருவறைக்குள் சென்று இறைவனோடு ஐக்கியமாகிவிட்டதாக ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது. அவருடைய அல்லது அதுபோல் வெள்ளைக்காரர்கள் கொன்ற போராளி ஒருவர் மக்களின் கதையில்  நாயகனாக, தெய்வமாக உயர்ந்து நிற்பதைப் பார்க்கும் வெள்ளையர்கள் கட்டபொம்முவும் அதுபோல் நாயகனாகிவிடக்கூடாது என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். அவரை கொள்ளைக்காரர் என்றும், அயோக்கியர் என்றும், கோழை என்றும், கப்பப் பணத்தைக் கட்டுவதற்காக ஊர் ஊராக ஓடிவந்தவர் என்றும், நிற்க வைத்துக் கேட்ட கேள்விகளுக்கு கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு பதில் சொன்னவர் என்றும், போரில் ஓடி ஒளிந்தவர் என்றும் பொய்யாகக் கதை புனைந்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் அவர் மாவீரரே என்று திரைக்கதையை வடிவமைக்கலாம். ரொஷோமான் திரைப்படத்தில் உண்மையின் பல வடிவங்கள் முன்வைக்கப்படும். அது  உண்மையில் தனி நபர் சம்பந்தப்பட்ட, மிகச் சிறிய விஷயம். அதில் பெரிதாக வேறு பரிமாணங்கள் கிடையாது. ஆனால், ஆதிக்க சக்தி எழுதிய உண்மைக்கும் எளிய மக்கள் முன்வைக்கும் உண்மைக்கும் இடையிலான  விளையாட்டாக கட்டபொம்முவின் திரைக்கதையை அமைத்தால் அது கூடுதல் வலிமையைப் பெறும். ஆதிக்க சக்தியின் முன்வைத்த வரலாற்றில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் இரண்டாம் பாதியில்  மறு கோணத்தில் சித்திரிப்பதென்பது மிகப் பெரிய, சுவாரசியமான சவால். ஆதிக்க சக்தியின் வரலாற்று மண்ணைத் தோண்டி எடுத்து உண்மையின் சிலையை ஒவ்வொரு உறுப்பாக உயிர்த்தெழச் செய்வதைப் போன்றது. ஆனால், இதற்கு  ஆதிக்க சக்தி எழுதியிருக்கும் வரலாறை முழுவதுமாக அலசி ஆராய்ந்தாக வேண்டியிருக்கும்.