Category: தொடர்

அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 03 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (25)

இருவரதும் ஜீவித காலத்துக்கும், எத் துயரம் வந்தாலும் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்தே இருப்போம் என உறுதி கொண்டு இணையும் பல தம்பதிகள், திருமணத்துக்குப் பிறகு வரும் சிறு, சிறு பூசல்களுக்கும் விவாகரத்து செய்து பிரிந்து செல்லும் மிக மோசமான மனப்பாங்கு அண்மைக்காலமாகப் பரவிவருவதைக் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது. நவீன தொழில்நுட்ப சாதனங்களும், ஊடகங்களும் இப் பிரிவுகளில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன.

தாம் பெற்ற குழந்தைகளது எதிர்கால வாழ்க்கையைக் கருத்தில் கொள்ளாது, தம்பதிகள் இருவரும், தமது நலன்களை மாத்திரம் கருத்திற் கொண்டு விலகிச் செல்லும் இப் போக்கு கிராமப்புறங்களை விட, நகரங்களில் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. என்றாலும், நகரங்களை விடவும் கிராமங்களில் இடம்பெறும் இவ்வாறான ஒன்றிரண்டு நிகழ்வுகள் கூட அக் கிராமங்களில் பெரிதாகப் பேசப்பட்டு, சம்பந்தப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை, தற்கொலை வரை கொண்டு சென்று விடுகின்றன.

கதைப்பதற்கு எளிதாகத் தோன்றும் இவ் விடயம், சம்பந்தப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை, அவர்களது இடத்திலிருந்து பார்த்தால்தான் உண்மையான சிக்கல் புரியும். நாட்டில் திருமண மண்டபங்கள் பெருகிவருவதைப் போலவே, விவாகரத்து வக்கீல்களும் தினந்தோறும் பெருகிவருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

இனி, விவாகரத்து சம்பந்தப்பட்ட கவிதையொன்றைப் பார்ப்போம். சிங்கள மொழியில் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பவர் பெண் கவிஞர் சஜீவனீ கஸ்தூரி ஆரச்சி.

விவாகரத்தின் பின்னர்

உயர்ந்திருக்கும் அம் மலையின் உச்சி மீது
வெற்றுப் பார்வையுடன் ஒரு பெண்
அவளது இரு புறமும்
சிறு குழந்தைகளிரண்டு

கீழே
முற்புதர்கள், கற்சிதறல்கள்
நாகம், விரியன், மலைப்பாம்புகள்
நிறைந்திருக்கும் பாதாளம்
அகன்ற வாயைத் திறந்துகொண்டு

அவளது தலைக்கு மேலே
இரவின் கனத்த இருட்டு
ஊளையிடும்
மழையும் கோடை இடியும்
வெற்றியுடன் ஒன்றிணைந்து

ஏற்றி விட்டவர் எவரோ
இவளை
இந்த மா மலை மீது

மெதுவாகக் காலடியெடுத்து வைத்தபடி
கடைக்கண்ணால் இருபுறமும் பார்த்தவாறு
அவளைக் கைவிட்டு
அவர்களெல்லோரும் சென்று விட்டாலும்

கீழே மரக் கிளையொன்றில்
மறையக் காத்திருக்கும் சூரிய ஒளியில்
பிசாசொன்றைப் போல காற்றுக்கு அசையும்
இற்றுப் போன புடைவைத் துண்டொன்று

இந்தக் கொடுமையிலிருந்து தப்பித்து
முட்புதர்களை சீராக வெட்டியகற்றி
பாதையொன்றை அமைத்தபடி
நாளைக் காலையில்
அவள் வருவாளா ஊருக்கு

நாளைய சூரியன் உதிக்கும் வேளை
இருக்குமோ
அவளது ஆடையும்
மரத்தின் கிளையொன்றில் சிக்கியவாறு

****

கவிஞர் சஜீவனீ கஸ்தூரி ஆரச்சி ஒரு வழக்கறிஞர். இலங்கையில் அநீதிகளுக்கெதிராக குரல் கொடுத்து வரும் பெண் சட்டத்தரணி இவர். தமிழை எழுத, வாசிக்கக் கற்றிருக்கிறார். இவரது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பு சிறந்த இளைஞர் இலக்கியத்துக்கான விருதினை வென்றது. இந்தக் கவிதையும் அத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள ஒன்றாகும்.

ஒரு தம்பதியினது விவாகரத்து எனப்படுவது, அதனைக் கேள்விப்படுபவர்களுக்கு, ஒரு செய்தியாக மாத்திரமே இருக்கிறது. சம்பந்தப்பட்டவர்கள், குறிப்பாக பெண்கள், சமூகத்தில் அதன் பிறகு எதிர்கொள்ள நேரும் இன்னல்கள் அனேகமானவை. தம்பதிகளுக்கிடையேயான சிறிய பிரச்சினைகளுக்குக் கூட, விவாகரத்து எனும் மலை மீது ஏற்றிவிட பலரும் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏற்றி விட்டுக் கைவிட்ட பின்பு, அம் மலை மீதிருந்து அவர்களால் சகஜ வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் திரும்புவது மிகவும் கடினமானதாக இருக்கும். இக் கவிதை உணர்த்திச் செல்வது, ஒரு சமூகத்துக்கு மாத்திரமேயான துயரத்தையல்ல.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

எழுத்துக்காரர்களின் புலம்பல்கள் ( உள்ளோட்டங்கள் ) / அ.ராமசாமி.

download (16)

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

இப்படியொரு கேள்விக்குறியோடு காலபைரவன் தனது முகநூல் பக்கத்தில் ஒரு பதிவொன்றைப் போட்டிருந்தார். அப்பதிவைப் பலருக்கும் தொடுப்பு செய்திருந்தார். தொடுப்பில் என்னுடைய பெயரும் இருந்ததால் உடனடியாக என் பார்வைக்கு வந்தது. நான் உடனடியாக,

இலக்கியப்பட்டறைகளா? பிற மாநிலங்களில்/ நாடுகளில் நடக்கும் இலக்கியவிழாக்களா? என்று கேட்டேன். என் கேள்விக்கு

பட்டறைகள் பிறமாநில பிறநாடுகளில் நடப்பவைதான் ஐயா என்றார்.

பதிப்பகப் பின்னணிதான் முதன்மைக்காரணம். இதனை விரிவாக எழுதவேண்டும். ஓரிரண்டு நாளில் எழுதுகிறேன்

என்று சொல்லியிருந்தேன். முகநூலில் எழுதினால் ஒருநாள் கழிந்ததாகக் காணாமல் போய்விடும். அதைத் தவிர்க்க இங்கே எழுதுகிறேன். காலபைரவனின் இந்தக் கேள்வி ஓரளவு நியாயமான கேள்விதான். இலக்கியத்தில் – அதற்குள் சிறுகதை என்னும் ஒரு வகைப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தித் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு எழுத்தாளருக்கு இப்படியொரு கேள்வி எழாமல் இருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

காக்கா என்னும் முதல் சிறுகதையைத் தீராநதி இதழில் 2004 இல் எழுதிய காலபைரவன் இதுவரை புலிப்பாணி ஜோதிடர் (2006, சந்தியா பதிப்பகம்), விலகிச்செல்லும் நதி (2008, மருதா பதிப்பகம்) கடக்கமுடியாத இரவு (2009,சந்தியா பதிப்பகம்), பைசாசத்தின் எஞ்சிய சொற்கள் (2011,சந்தியா பதிப்பகம் ) என நான்கு சிறுகதைத்தொகுதிகளை வெளியிடும் அளவுக்குக் கதைகள் எழுதியுள்ளார். ஆதிராவின் அம்மாவை ஏன் தான் நான் காதலித்தேனோ?(2008, கே.கே.புக்ஸ்) என்றொரு தலைப்பில் கவிதைத் தொகுப்பொன்றையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

விழுப்புரம் மாவட்டம் கண்டாச்சிபுரத்தில் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணிசெய்யும் விஜயகுமார் என்ற காலபைரவனின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் வாசகர்களைத் தாண்டி, எழுத்தாளர்களுக்கும் அவரது கதைகள் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாக அவரது கதைகளிலிருந்து தேர்வு செய்த தொகுப்புகள் இரண்டு தொகுப்புகள் ஒரே ஆண்டில் வந்துள்ளதைச் சொல்லலாம். (சூலப்பிடாரி, காலச்சுவடு பதிப்பகம் 2016) முத்துக்கள் பத்து (அம்ருதா பதிப்பகம்,2016 ) ஆனால் அவருக்குச் சாகித்திய அகாடெமியோ, ஒரு பல்கலைக்கழகமோ, மாநில அளவில் இலக்கியச்சேவையாற்றும் நிறுவனங்கள் நடத்தும் பட்டறைகளுக்கோ, இலக்கிய விழாக்களுக்கோ அழைப்பு இல்லை. இந்த நிலையிலேயா அப்படியொரு ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அந்த ஆதங்கம் நியாயமானதுதான். இவரைப்போல ஆதங்கப்படும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் 50 பேராவது இருப்பார்கள் என்பது எனது கணக்கு. இப்போது இதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசிக்கலாம்.

எழுத்தாளன்: அந்நியமாதலும் இணைதலும்

ஒருமொழியில் தனது எழுத்துகள் வழியாகப் பத்துப்பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பங்களித்துள்ள காலபைரவன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு இத்தகைய கேள்விகள் எழுவதில் நியாயங்கள் உண்டு. எழுத்து அல்லது கலைச்செயலில் ஈடுபடுபவர்கள் இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு முன்னால் சில கட்டங்களைத் தாண்டுகிறார்கள். தனது கலை இலக்கியச் செயல்பாடு கவனிக்கப்படுகின்றனவா? என்பதே முதல் கட்டம். பொதுவான போக்கிலிருந்து விலகித் தனித்துவமான கலை இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடும்போது சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து- குடும்பத்தினர், உடன் பணியாற்றுவோர், நண்பர்கள் – விலகுவதாக உணர்வார். அந்த விலகல் மனநிலையின் எதிர்நிலையில் “தன்னைக் கவனிக்கும் நபர்கள் அல்லது ஒரு கூட்டம் இங்கே இல்லை; வேறிடங்களில் இருக்கிறது; அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்காகவே தான் இதைச் செய்கிறேன்” என்ற நம்புவார்கள். தனிநபர் வெளியான குடும்பம் அல்லது பணியிடத்திலிருந்து அந்நியமாகும் ‘தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள அல்லது நமக்கான மனிதர்’ என நினைக்க பொதுவெளியில் ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையே கலை இலக்கியச் செயல்பாட்டில் இருக்கும் இயங்கியல். தனிவெளியிலிருந்து அந்நியமாகிப் பொதுவெளியில் இணைவதாக நம்பும் கலை இலக்கியவாதிக்குப் பின்னதிலும் ஒதுக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு ஏற்படும்போது இத்தகைய -

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. தமிழ் எழுத்தாளன் தனக்கான அங்கீகாரமாக அல்லது கவனித்தலாக நினைப்பதில் உச்சகட்டமாக இருப்பது இந்திய அரசின் விருதான சாகித்திய அகாடெமி விருதைத் தனது எழுத்துக்காகப் பெறுவதாக இருக்கிறது.. இதுபோன்று அரங்கியல், ஓவியம் போன்ற துறைகளிலும் அகாடெமி விருதுகள் உள்ளன. அதைப் பெறுவதை நோக்கி ஒரு நாடகக்காரனும் ஓவியனும் இயங்குகிறான். திரைப்படத்துறையில் இருப்பவர்கள் அதனையொத்த ‘தங்க’ விருதுகளை நோக்கிய நகர்வாக இருக்கிறது. அவைகளும் கிடைத்துவிட்டால் ஞானபீடப்பரிசு பற்றிய எண்ணம் உண்டாகிறது. உலக நாடுகள் -குறிப்பாகச் சோசலிச நாடுகளின் எழுத்தாளர்கள் இன்னொரு நாட்டின் தூதுவர்களாகக் கூடப் போயிருக்கிறார்கள்.

கால பைரவனின் நகர்வு அந்தக் கடைசிகட்டத்தை நெருங்கியதாக இல்லை. மாநிலம் தாண்டிய/ தேசத்தைத் தாண்டிய பட்டறைகளில்/ கருத்தரங்குகளில் கலந்துகொள்ள நினைக்கும் இந்த நகர்வை இடைநிலைக்கட்ட நகர்வு எனச் சொல்லலாம். தொடக்க நிலையில் ஒரு எழுத்தாளன் தனித்தனியாக எழுதப்பெற்றவற்றைத் தொகுப்பாகக் கொண்டுவரவேண்டுமென நினைக்கும்போது தனது மொழியில் இயங்கும் முக்கியமான பதிப்பகங்கள் முன்வரவேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறார். அந்த எதிர்பார்ப்பு நடக்காதபோது தனது கைக்காசைப் போட்டு அச்சிட்டுக் கொண்டுவருகிறார். அதனைத் தொடர்ந்துசெய்ய முடியாதபோது பதிப்பகங்களின் மீது விமரிசனத்தைச் செய்கிறார். அதன் பிறகு அச்சான தொகுதியை விமரிசகர்கள் கவனிக்கவில்லை என்ற வருத்தத்தைக் காட்டுகிறார். அதன் வெளிப்பாடாக மதிப்புரை எழுதப்பெறவில்லை; விமரிசனக் கூட்டங்கள் நடக்கவில்லை என்ற மனவருத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தமிழின் முதன்மையான கவிகளும் புனைகதையாளர்களும் தங்களின் நேர்காணலில் இவ்விதமான புலம்பல்களை வாசித்திருக்கிறேன். இதன் அடுத்த கட்டமே காலபைரவனின் கேள்வியும் ஆதங்கமும்.

அங்கீகாரத்தின் இயங்கியல்

கலை, இலக்கியங்களில் செயல்படுபவர்களை வாசகர்கள் மட்டுமே கவனிப்பதில்லை. அரசு நிறுவனங்களும் தனியார்களின் பணத்தில் இயங்கும் அறக்கட்டளைகளும் கவனிக்கின்றன; அழைக்கின்றன; அங்கீகரிக்கின்றன; பாராட்டுகின்றன. அதனை ஒருவிதச் சமூகக் கடமையாக நினைக்கின்றன. நினைக்கவேண்டும் என எழுத்தாளர்களின் எதிர்பார்ப்பாகவும் இருக்கிறது. புரவலன் -புலவன் மரபு ஒன்றும் தமிழர் மரபு மட்டுமல்ல. உலகம் முழுவதும் இருக்கும் மரபுத்தொடர்ச்சிகளே. அந்த மரபில் அரசின் அல்லது ஆட்சியாளர்களின் நலன் பேசப்படவேண்டுமென எதிர்பார்ப்பது மக்களாட்சிக்கு முந்திய காலகட்ட எதிர்பார்ப்பு. நமது காலம் மக்களாட்சிக்காலம். எனவே வேறுபாடுகள் காட்டாத அல்லது ஒதுக்கல்கள் நிலவாத தன்மையில் இருக்கவேண்டும் என நினைப்பது இயல்பு. அது நமது காலத்தின் மனநிலை. ஏனென்றால் ‘… முன் அனைவரும் சமம்’ என நினைக்கிறோம். ஆனால் நமது காலம் எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்க்கும் காலமாக இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

அரசு நிறுவனங்கள் கலை இலக்கியவாதிகளைப் போற்றிப்பாடும் நிலவுடமைக்காலப் புலவனாகவே நினைக்கின்றன. தனியார் நிறுவனங்கள் பண்டமாகவும் பண்டங்களைத் தயாரிக்கும் உற்பத்தியாளனாகவும் கருதுகின்றன. நமது காலம் எல்லாவற்றையும் பண்டமாக ஆக்கி விற்பனைசெய்யும் காலமாக இருக்கிறது என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லவேண்டியதில்லை. இலக்கியமும் அப்படியான பண்டமாக ஆக்கப்படுகிறது. கச்சடா எழுத்துமுதல் கணமான எழுத்துவரை எல்லாமே விற்பனைக்கான பண்டம்தான். எழுத்தைப் பண்டமாக்குவதில் முதலிடம் அவற்றை வெளியிடும் இதழ்களுக்கும், தொடர்ச்சியாக அவற்றை நூலாக வெளியிடும் பதிப்பகத்திற்கும் இருக்கிறது. அதற்குப்பல அவை பலவித விளம்பர உத்திகளையும் கைக்கொள்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழின் பதிப்பகங்கள் ஒவ்வொன்றும் மாதப்பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவருவதையும் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். பெரும்பத்திரிகைகள் ஒவ்வொன்றும் இலக்கிய இதழொன்றையும் பதிப்பகம் ஒன்றையும் தொடங்குவதையும் கணிக்கவேண்டும்.

வியாபாரத்தின் தரகர்கள்

பல இடங்களிலும் நடக்கும் பட்டறைகளுக்கு / கருத்தரங்குகளுக்கு/ பயிலரங்குகளுக்கு/ இலக்கியச்சுற்றுலாக்களுக்கு/ தங்கி எழுதும் உதவித்தொகைகளுக்கு அழைக்கப்படும் எழுத்தாளர்கள் யாரோ ஒருசிலரின் பரிந்துரைகளின் பேரில்தான் அழைக்கப்படுகிறார்கள். சாகித்திய அகாடெமி, மொழி வளர்ச்சித்துறை, பல்கலைக்கழகங்கள் போன்றன குழுக்கள் அமைத்துப் பரிந்துரைகளைப் பெற்றுப் பரிசீலனை செய்து தேர்வுசெய்வதை நடைமுறையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. குழுக்களில் தேர்வின் நோக்கத்திற்கேற்ப ஆலோசனைக்குழுக்கள் உருவாக்கப் படவேண்டும் என்பது நியதி. ஆனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான ஆலோசனைக் குழுக்கள் அமைக்கப்படாததாலும், குழுவின் பெரும்பான்மைக் கருத்து ஏற்கப்படுவதாலும் தேர்வுகள் சரியாக இல்லாமல் போய்விடுவதுண்டு. அதனாலேயே அவை விமரிசனங்களையும் விவாதங்களையும் எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால் தனியார் அறக்கட்டளைகளில் இந்தக் குறைந்த அளவு நடைமுறைகள்கூடக் கிடையாது. பரிந்துரைகள் செய்பவர்கள் யார்? எந்த அடிப்படையில் ஏற்கப்படுகின்றன என்ற விவரங்கள் எல்லாம் எதுவும் வெளியில் தெரிவதில்லை. இலக்கியக்கருத்தரங்களிலும் எழுத்துப் பட்டறைகளிலும் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள் வெளியில் சொன்னால் மட்டுமே அறியக் கிடக்கும்.

இந்தியாவைத் தாண்டி ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் இதுபோன்ற அழைப்புக் கிடைக்க வேண்டுமென்றால் முன்பெல்லாம் அவரே தனது எழுத்துகளைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் சொல்லக்கூடியவராக இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இப்போது ஆங்கிலம் பேசத்தெரிவது அடிப்படைத்தகுதியாக இல்லை என்றபோதிலும் அவரது ஒன்றிரண்டு எழுத்துகளாவது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டால் மட்டுமே ஒருவர் அழைக்கப்படுகிறார். அதையும் தாண்டி அவரது படைப்புகளில் அடிநாதமாக ஓடும் உள்ளடக்கம் நிகழ்காலத்து இலக்கியப்போக்கில் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி ஆங்கிலத்தில் எழுதப்படும் கட்டுரைகள் பேசியிருக்கவேண்டும். அண்மைக் காலங்களில் பிறமாநில/ அயல்நாட்டுக் கருத்தரங்குகள், பட்டறைகள், விழாக்கள் போன்றவற்றில் கலந்துகொண்ட தமிழ்ப் புனைகதையாளர்கள், கவிகள் ஆகியோரின் பெயர்களை நினைத்துக்கொண்டால் இது புரியவரலாம்.

இந்திய அளவிலும் உலக அளவிலும் நடக்கும் பட்டறைகள், கருத்தரங்குகள் போன்றனவும் இலக்கியம் என்ற பொதுத்தளத்தை மையப்படுத்தி நடத்துவன போலத் தோற்றமளித்தாலும், காலத்தின் உள்ளோட்டமான – குறிப்பான போக்குகளை மையப்படுத்தியே வாய்ப்புகளும் தரப்படுகின்றன. கடந்த 20 ஆண்டுகள் இந்தியாவில் நடக்கும் எல்லாப் பட்டறைகளிலும் தலித் இலக்கியத்தை அங்கீகரித்தல் என்ற போக்கு இருக்கிறது. அதேபோலப் பெண்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் போக்கும் இருக்கிறது. விளிம்புநிலையில் இருக்கும் மனிதர்களைக் கவனிப்பதாகப் பாவனைசெய்யும் அரசுகளைப் போலவே பெரும்முதலாளிகளின் பணத்தில் நடக்கும் விழாக்களில் அவர்களை அங்கீகரித்து மேடையேற்றுகிறார்கள். இது ஒருவிதத்தில் குற்ற மனம் செய்யும் பரிகாரம் மட்டுமே. இந்த அடிப்படையில் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பைக் கொண்டு அப்பிரிவுக்குள் வராதவர்கள் கேள்வி எழுப்புவதோ, புலம்புவதோ அர்த்தமற்றது.

உலக அளவில் நடக்கும் பட்டறைகளில் முன்பெல்லாம் இந்தியவியல் என்னும் கருத்துருவைப் பேசும் -விவாதிக்கும் எழுத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன. அதற்கிணையாகத் தமிழியலை – தமிழ்க்கவிதை மரபை – தமிழ்ச் சமயமரபைக் கட்டமைக்கும் முயற்சிகளுக்கும் வாய்ப்புகள் கிட்டின. இப்போதும் இதனை உள்வாங்கிய நவீன எழுத்தாளர்கள் கவனிக்கப்படுகிறார்கள்; அழைப்புகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்த உள்ளோட்டங்களுக்கேற்பத் தனது பதிப்பக எழுத்துகளைத் தயாரிக்கும் – எழுத்தாளர்களை முன்வைத்துக் காட்டும் பதிப்பகங்கள் வெற்றிபெறுகின்றன. இது ஒருவிதத்தில் தங்களின் எழுத்தாளரை – அவரின் படைப்புகளைத் “தரமான பண்டம், இந்தக் காலத்துக்கேற்ற பண்டம்” எனச் சொல்லி விற்பனை செய்யும் விற்பனை உத்திதான். இத்தகைய எழுத்தோட்டம் கவனம்பெறும்போது இங்கே தமிழ்ப் பரப்புக்குத் தேவையான நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள் பதற்றம் கொள்கிறார்கள். “தட்டையான எழுத்துகளுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது; எழுத்தைத்தாண்டி வேறுகாரணங்களுக்காகப் பரிந்துரை நடக்கிறது” என்ற குரல்கள் கேட்கின்றன. நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்துகளை ஐரோப்பிய மாதிரிகள் என்று சொல்லிக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அந்தப் பண்டங்கள் அங்கேயே கிடைப்பவைகள் தானே. இரண்டாண்டுகள் ஐரோப்பாவிலிருந்த போது நடந்த கருத்தரங்குகள், பட்டறைகளின் அனுபவத்திலிருந்து இதைக்கூறுகிறேன்.

ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு என்ற நிலையில்தான் பதிப்பகத்தின் பங்களிப்பு ஒரு எழுத்தாளருக்குத் தேவைப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டுச் சந்தையை – இன்னும் சொல்வதானால் சென்னையில் நடக்கும் புத்தகச்சந்தையை மட்டும் மனதில்கொண்டு நூல்களை வெளியிடும் ஒரு பதிப்பகத்தில் தனது நூல்களை வெளியிடும் கவிக்கோ, சிறுகதை எழுத்தாளருக்கோ, நாவலாசிரியருக்கோ இதுபோன்ற வாய்ப்புகள் கிடைக்காது. தனது பதிப்பகத்திற்கான பதிப்புக்குழுவில் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம்செய்யும் வல்லமைகொண்ட ஒரு பதிப்பகம் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கித்தரமுடியும். அது சாத்தியமில்லாதபோது ஆங்கில இதழ்களில் கட்டுரைகள், மதிப்புரைகள் எழுதும் நபர்களோடு தொடர்புடையதாக ஒரு பதிப்பகம் இருக்கவேண்டும். அதன் வழியாக இந்திய அளவிலான அறிமுகத்தையும் உலக அளவிலான அறிமுகத்தையும் ஒரு எழுத்தாளருக்குப் பெற்றுத்தரமுடியும். தமிழ்நாட்டில் இயங்கும் க்ரியா, காலச்சுவடு போன்ற ஒன்றிரண்டு பதிப்பகங்கள் மட்டுமே இதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவைகளோடு தொடர்புடைய விமரிசகர்கள், முன்னோடி எழுத்தாளர்கள், மதிப்புரையாளர்களின் பரிந்துரைகளின் பேரிலேயே அப்பதிப்பகங்களின் எழுத்தாளர்கள் இத்தகைய வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள். இதனைப் பெரிய குறையாகச் சொல்லமுடியாது. இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் திறமையை எல்லாப் பதிப்பகங்களும் -குறைந்தபட்சம் நவீன இலக்கியத்தளத்தில் இயங்கும் பதிப்பகங்களாவது செய்யவேண்டும். கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு அல்லயன்ஸ், வாசகர் வட்டம் போன்றன இத்தகைய முயற்சிகளைச் செய்தன. ரஷ்யாவிற்கும் சோசலிச நாடுகளுக்குமான அழைப்பை மாஸ்கோவிலிருந்து இயங்கிய முன்னேற்றப்பதிப்பகம் கவனித்துக்கொண்டது.

பதிப்பகங்களைச் சார்ந்து வாய்ப்புப்பெறும் எழுத்தாளர்களின் தகுதி, குறைவான பங்களிப்பு, தமிழ் எழுத்துப் பரப்பிற்குள் அவர்களின் இடம், நவீன இலக்கியப்போக்குக்குள் வராத நிலை போன்றவற்றை முன்வைத்துக் கேள்விகள் எழுப்பமுடியும். அவையெல்லாம் இலக்கியமென்னும் பொது அறம் சார்ந்த கேள்விகளே. அறங்களைத் தொலைத்த – கைவிட்ட பின் நவீனத்துவக் காலத்தில் அந்தக் கேள்விகளுக்கு யாரிடமிருந்தும் பதில்கள் கிடைக்கப் போவதில்லை. பதில் சொல்லவேண்டுமென ஒருவரையும் வலியுறுத்தவும் முடியாது. இங்கேதான் தனியார் அறக்கட்டளைகளின் செயல்பாடுகளுக்கும் அரசு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் காணமுடியும். அரசு நிறுவனங்கள் நிகழ்காலப் போக்குக்குள் இடம்பெற முடியாத எழுத்தை, எழுத்தாளரைக் கொண்டாடும்போது கேள்விக்குட்படுத்தமுடியும். தனியார் அறக்கட்டளைகளை எந்தக் கேள்வியும் கேட்கமுடியாது.

••••

பர்மிய நாட்கள் -ஜோர்ஜ் ஓர்வல் / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

12191714_960255770686738_8180264200670146889_n

பழைய புத்தகக்கடைகளை எட்டிப் பார்க்கும் பழக்கம் சிறுவயதிலே இருந்து தொடர்கிறது. இதை பர்மாவிலும் தொடர்ந்தேன். முக்கியமாக எந்த ஆங்கிலப்புத்தகம் கிடைக்கும் என்பது எனது நோக்கமாக இருக்கம். புத்தகங்கள் மூலம் நாட்டின் வரலாறு, கலாச்சாரத்தை மேலும் புரிந்துகொள்ள எத்தனிப்பேன்

யங்கூனில் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் இருந்த ஆங்கிலப்புத்தகம் ஜோர்ஜ் ஓர்வலால் எழுதப்பட்ட பர்மிய நாட்கள்(Burmese Days). தனது புத்கம் இந்த அளவு பர்மாவில் புகழ்பெறுமென ஜோர்ஜ் ஓர்வல் நினைத்திருக்கமாட்டார். நாவலில் ஆங்கில காலனி ஆதிக்கத்தையும் அதை நடத்திய பிரித்தானியரையும் அவர்களது சிந்தனைகள் மற்றும் நடவடிக்கைகளின் கோரமான முகத்தைக் காட்டியிருந்த போதிலும், அதில் வரும் பர்மியர்கள் பெருமைப்படும் விதமாக இல்லை.
நீதிபதியாக வருபவர் முக்கிய சதிகாரனாகவும், கதாநாயகனான புளோரி என்ற ஆங்கிலேயரின் காதலியாக வரும் பர்மியப்பெண் பணத்திற்காக உடலுறவு கொள்பவளாகவும் , திருடுபவளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். மாறாக இந்திய மருத்துவர் சிறப்பான குணத்துடன் வருகிறார்

இந்தியாவில் பிறந்த ஓர்வெல் இங்கிலாந்தில் படித்த பின்பு பர்மாவில் பொலிசாகிறார். அக்காலத்தில் இந்திய அரச பொலிஸ் சேவை எனப்படும் (Indian Imperial police service- 1922 ) இல் சேர்ந்த ஓர்வல், ஐந்து வருடம் பர்மாவில் வேலை பார்த்துவிட்டு இங்கிலாந்து செல்கிறார். எழுத்தாளராக வரவேண்டுமென்ற இலட்சியத்துடன் லண்டன், பரிஸ் நகரங்களில் அலைந்தார்

அவரது முதலாவது நாவல் பர்மீய நாட்கள் பதினைந்து வருடத்துக்கு முன்பு படித்தேன். பர்மா போய் வந்த பின்பு மீண்டும் படித்தபோது புதிதாக இருந்தது. பர்மிய கலாச்சாரத்தை, பர்மிய மனிதர்கள் மற்றும் நில அமைப்பைப் பார்த்த பின்பு நாவல் திரைப்படமாக மனத்தில் விரிந்தது.

காட்டிலாகா மர வியாபாரத்தில் வேலைசெய்யும் இளம் உத்தியோகத்தரின் நிறைவேறாத காதல் கதை. பிரித்தானிய காலனி ஆட்சி பர்மியர்களையும் இந்தியர்களையும் விலங்குகளாக நடத்துவதைப் பகைப்புலமாக கொண்டது. ஓர்வெல் ஆரம்பத்தில் கம்யுனிஸ்ட்டாக இருந்து, ஸ்பெயின் சிவில் போரில் கலந்து கொண்டு காயமடைந்தவர். பிற்காலத்தில் கம்யுனிசத்தின் அதிகார கோரமுகத்தை சோவித் ரஸ்சியாவில் பார்க்க முடிந்ததால் விலங்குப்பண்ணை , 1984 என இரு நாவல்கள் உருவாகிறது.

பர்மாவில் இராணுவ ஆட்சி நடந்தபோது பர்மாவைப்பற்றி பர்மீய நாட்கள் மட்டுமல்ல , மற்றைய இரண்டு நாவல்களும் சேர்த்து மூன்று நாவல்கள் பர்மாவை நோக்கி எழுதியதாகப் பிற்கால பர்மியர் நகைச்சுவையாகக் கூறுவதுண்டு.

மண்டலேக்கு அருகில் உள்ள கற்பனையான ஒரு சிறிய நகரத்தில் கதை நடப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. புளோரி என்ற இளம் காட்டிலாகா அதிகாரி பத்து வருடங்கள் அங்கிருக்கிறார் . அவருக்கு வீராசாமி என்ற இந்திய டாக்டர் நண்பராகிறார். பிரித்தானியர் மட்டுமே அங்கத்தவர்களாக இருக்கும் கிளப்பில் இந்திய டாக்டர் வீராசாமியை சேர்ப்பதற்கு புளோரி ஆதரிக்கிறார். அதை மற்றைய பிரித்தனிய அங்கத்தவர்கள் எதிர்க்கிறர்கள். இந்த நிலையில் அந்த நகரத்தில் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருக்கும் பரமியர் பல சதிகளை செய்து வீராசாமியையும் புளோரியைம் ஓரம் கட்ட முனைகிறார்.

புளோரிக்கு ஒரு பர்மிய பெண்ணுடன் தொடர்பு உள்ளது. இந்த நேரத்தில் எலிசபெத் என்ற அழகிய ஆங்கிலேயப் பெண் வருகிறாள். அவளின் மேல் தீராத காதல் கொள்கிறார் புளோரி. ஆனால், எலிசபெத்திற்கு புளோரியின் மீது காதலில்லை. எலிசபெத்திற்கு எப்படியும் ஒரு ஆங்கிலேய ஆண் திருமணத்திற்கு வேண்டும். புதிதாக வரும் இராணுவப் பொலிஸ் அதிகாரி வொரல் மீது அவளுக்கு காதல் உருவாகிறது. இதை அறிந்து மனமுடைந்த புளோரி வேலை நிமித்தமாக காட்டுக்கு சென்று விடுகிறன். கடன்பட்டிருந்த வொரல் அவளிடம் சொல்லாமல் இறுதியில் பர்மாவை விட்டுக் கிளம்பியதால் மீண்டும் எலிசபெத், புளோரியின் மீது கவனம் செலுத்தி திருமணத்திற்குத் தயாராகும்போது, பர்மிய நீதிபதியால் அனுப்பப்பட்ட புளோரியின் பழைய காதலியாகிய பர்மியப் பெண் தனது உறவை எல்லோருக்கும் முன்னிலையில் போட்டு உடைத்தபோது , எலிசபெத் புளோரியை வெறுத்து விலகுகிறாள். காதலில் தோல்வியடைந்த புளோரி, தன்னைத்தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்வதாக கதை முடிகிறது.

இந்த நாவலின் மூலம் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பான பர்மாவை பார்த்து தற்போதைய பர்மாவுடன் ஒப்பீடு செய்ய முடிந்தது. புத்தகங்கள் எதுவித அசைவுமின்றி இருந்த இடத்திலே எம்மைப் பல இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்கிறது என்ற உண்மையை பார்க்க முடிந்தது.

18ஆம் (1774) நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட (The Sorrows of Young Wether – Johann Wolfgang von Goethe) ரொமான்டிக் நாவல் ஐரோப்பாவில் பரபரப்பானது. ரோமான்டிக் காலத்தின் முக்கிய இலக்கியமாகப் பேசப்படுகிறது. அதுவும் காதலில் தோல்வியடைந்த ஆண் தற்கொலை செய்வதாக முடிந்தது. கடிதங்களாக(Epistolary) எழுதப்பட்ட இந்த நாவலின் தாக்கத்தால் அக்காலத்தில் பலர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். இதன் ஆசிரியரை நெப்போலியன் சந்தித்தாக வரலாறு உள்ளது. அந்த நாவலிலும் பார்க்க பர்மிய நாட்கள் மிகவும் வலிமையாக எழுதப்பட்டது. ஆனால் இந்த நாவல் 150 வருடங்கள் பிந்திவிட்டது.

இலக்கியத்துக்கு கிடைத்த மரியாதை
இதேபோல் லியனேட்வுல்வ் (Leonard Woolf)-(Partner of Virginia Woolf) இலங்கையில் அரச அதிகாரியாக இருந்தபோது எழுதிய காட்டில் ஒரு கிராமம் ( The Village in the jungle) என்ற நாவல் காலனித்துவத்தின்கீழ் அம்பாந்தோட்டைப்பகுதியில் துன்புறும் மக்களின் பார்வையில் எழுதப்பட்டபோதிலும் இந்த நாவல் ஜோர்ஜ் ஓர்வலினது பர்மீய நாட்கள்போல் பிரசித்தமாகவில்லை.

இக்காலத்திலும் நல்ல நாவல்கள் பேசாப் பொருளாவதும் சில நாவல்கள் பல்வேறு காரணங்களால் பேசப்படுவதும் இப்பொழுது மட்டும் நடக்கிறது என்பது என்று குறைப்படுவதில் அர்த்தமில்லை.

((((((()))))))))

பர்மிய மலைப்பிரதேசம் – ( பர்மிய நாட்கள் 11 ) – நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

மண்டலே இரங்கூன் என்ற பர்மிய நகரங்கள் கோடைகாலத்தில் அதிக வெப்பமானவை. பர்மாவை காலனியாக அரசாண்ட பிரித்தானியர்களுக்கு கோடையின் வெப்பத்தில் இருந்து தப்பி வாழ்வதற்கு குளிர்மையான இடமொன்று தேவைப்பட்டது.
கலே (Kalaw) என்ற மலைவாசஸ்தலம் பிரித்தானியர்களால் கோடை வெப்பத்தில் இருந்து பாதுகாப்பாக வாழ்வதற்கு ஊட்டி நுவரெலியாபோல் உருவாக்கப்பட்டது.

மூன்றாவது பர்மியப்போரில் இராசதானியாக இருந்த மண்டலேயை கைப்பற்றிய பின்பு வடபர்மாவில் சான்(Shan)மாநிலத்தில் கிட்டத்தட்ட 1500 அடி உயரமான மலைப்பிரதேசத்தில் தங்களது கோடை வசிப்பிடமாக கலேயை ஆக்கினார்கள் இந்தப் பகுதியில் வாழ்பவர்கள் மலை வாழ்மக்கள். அவர்கள் தீபத்திய பீடபூமியில் இருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள். இவர்கள் பல விடயங்களில் ஐராவதிச் சமவெளியில் வாழும் பர்மியர்களில் இருந்து வேறுபட்டவர்கள்.

இந்த மலைப் பிரதேசத்தில் பெரிதான வீதிகள் அமைக்கப்படாததால் பெரும்பாலும் தார் போடாது அமைந்துள்ள பாதைகள் உள்ளன. வெளிநாட்வர்களை இந்த மலைப்பிரதேசங்களை நோக்கி நடந்து (Tracking) செல்வதற்காக
கரடு முரடான மண் பாதைகள் அமைந்துளன. இடையிடையே மலைக்காடுகள் வளர்ந்துள்ளது.

மலையூடாக நடக்கும் புரோகிராமை எமக்கும் ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தது ஆரம்பத்தில் தெரியாது. இரண்டு மாத முன்பு முழங்கால் மூட்டில் ஆபரேசன் செய்யப்பட்ட என்னைக் கொண்ட எங்களது குழுவிற்கு இது தெரிந்திருந்தால் இதை மாற்றி இருப்போம். நாங்கள் புராகிராமை மறுத்தாலும் எமது வழிகாட்டி எம்மை விடுவதாகவில்லை. எங்கள் நால்வரையும் அழைத்துச் செல்வது அவரது வேலை ஏற்கனவே பரோகிராமில் வந்து விட்டது.அன்றய ஊதியம் அதன்மேல் நாம் கொடுக்கும் டிப்ஸ் என்பன இழப்பதற்கு முடியாதல்லவா?

சரி பார்ப்போம் எனத் துணிந்து ஒப்புக் கொண்டு பிரயாண வரைபடத்தை பார்த்தபோது எமக்கு இரண்டு பாதைகள் மலையேறுவதற்கு தரப்பட்டிருந்தது. அதில் 20 கிலோமீட்டர் பயணத்தை நிறுத்தி விட்டு, 12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து அந்த மலைவாழ் கிராமங்களுக்கு செல்வது என தீர்மானித்தோம்.

ஆரம்பத்தில் இலகுவாக இருந்தாலும் போகப் போக பாதை கல்லும் குழிகளும் நிறைந்தது கடினமாக இருந்தது. ஏற்றமும் இறக்கமுமான பாதை நுவரேலியா அல்லது ஊட்டியை நினைவுபடுத்தும். ஆனால உடலுக்கும் கண்ணுக்கும் குளிர்மையான இடங்கள்.

பாதையின் இரு மருங்கும் பல்வேறு பழத்தோட்டங்கள் அதன் கீழ், படி முறையான நெல்லு வயல்கள் அதனிடையே மரக்கறிப் பயிர்கள் , கறுவா கராம்பு என்பன மிகவும் தாரளமாக விளைந்திருந்தது. இஞ்சியையும், மிளகாயையும் ஒரே பாத்தியாக நட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் சென்றபோது இஞ்சி அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். இஞ்சிக்கிழங்குகள் ஒவ்வொன்றும் அரை கிலோ, ஒரு கிலோ அளவில் ஒவ்வொரு செடியிலும் உள்ளங்கையிலும் பெரிதாக விளைந்திருந்தது. மழை பெய்யும் காலத்தில் வயலில் நெல்லுபயிர் செய்து விட்டு வருடத்தின் மற்றய இரு தடவை காய்கறி செய்யும் சுழற்சிபயிர் முறை எனக்கு புதிதாக இருந்தது. மலை சரிவான பிரதேசங்களில் மண்டரின் என்ற தோடைவகை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. மற்றய சரிவில் தேயிலை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. நான் நினைக்கிறேன். தேயிலை பிற்காலத்தில் பிரித்தானியர்களல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

நாங்கள் நடந்த வழி எங்கும் ஏராளமான பழத்தோட்டங்கள் பார்க்க முடிந்தது. அத்துடன் தோடை எலுமிச்சை பாதையோரத்தில் விழுந்து காணமுடிந்தது.அவை வாகனங்களில் கொண்டு செல்லும்போது விழுந்தவை. நடந்து சென்ற எங்களுக்கு பாதையோரத்தில் குவிக்கப்பட்ட மண்டரீனில் எடுத்து எமது வழிகாட்டி தந்தார். உருசியாக இருந்தன.

அந்த மலைப்பகுதி மண் மிகவும் வளமானது.

வயலில் நின்றுவேலைசெய்தவர்களுக்கு எவ்வளவு நாட்கூலி என்றபோது 5000 பர்மிய காசு (5டாலர் )என்று விட்டு இந்த மக்கள் கூலிக்கு வேலை செய்வது இங்கு குறைவு ஒவ்வொருவரும் மற்றவர் தோட்டத்தில் வேலை செய்வது வழக்கம். பணமாக கூலி கொடுப்பதிலலை என்றது ஆச்சரியமளித்தது. இந்த மக்கள் எல்லோரிடமும் நிலம் இருந்ததால் இந்த பொருளாதாரமுறை பொருந்தியது.

12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து முடிவாக ஒரு மலைவாழ் மக்களது கிராமத்தை அடைந்தது ஒரு வீடொன்றில் உணவு தயாரித்து பரிமாறினார்கள். உல்லாசப்பிரயாணிகளால் பாரிய ஹோட்டேல்களும் நகரப்பகுதியினர் மட்டுமே பயனடைவார்கள் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த எனக்கு இந்த பிரயாணம் வித்தியாசமாக சிந்திக்க வைத்தது. எமது வழிகாட்டி பர்மியமுகம் ஆனால் கருமையாக இருந்தார். அவரது பாரம்பரை விசாரித்தபோது அவரது தாத்தா கல்கத்தாவில் இருந்து வந்த இந்தியர்.மலைவாழ் பெண்ணைத் திருமணம் செய்திருந்தார் இதற்கு முன்பு பேகனில் எமக்கு வழிகாட்டியாக இருந்த இளைஞனது பேரன் இந்தியர் அவரும் பாகிஸ்தான் எல்லைக்குஅருகே இருந்து வந்தவர் என்றார் அவன் ஆனால் மஞ்சள் பர்மிய நிறத்தோடு இருந்தார்

இந்த மலைவாழ் மக்கள் பல விடயங்களில் தன்னிறைவான சமூகமாக வாழ்கிறார்கள் தங்களுக்கு தேவையான உணவை உற்பத்தி செய்வதோடு தங்களது உடைகளை அவர்களே நெய்கிறார்கள். அவர்களில் பெண்களது உடை மற்ற பர்மிய பெண்களைது லுங்கி போன்று இருந்தது. ஆண்கள் கிட்டத்தட்ட பாகிஸ்தானியர் போன்று பிஜாமா அணிகிறார்கள் இது மற்றய பர்மியர்களில் இருந்து வித்தியாசமானது. இவர்கள் எங்களை தங்களது திருமண உடையை எமக்கு அணிவித்து போட்டோ பிடித்துக் கொள்ள விரும்பினார்கள் நான் மறுத்தாலும் எனது மனைவி விருமபியதால் அது நடந்து. இதன் பின் அவர்கள் எம்மிடம் இருந்து வெகுமதியை பெறுகிறார்கள்- அந்த வீட்டில் சந்தித்த 43 வயது பெண்ணுக்கு பத்து வயது குறைத்தே எடைபோடுவேன். எந்த இடத்திலும் கொழுப்பு அற்று அழகிய புன்முறுவலைத் துவியபடி இருந்தாள். விசாரித்தபோது அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏழு பிள்ளைகளும் 20 பேரப்பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள். இவர்கள் மிகவும் கடினமாக உழைக்கும் விவசாயிகள.;

இவர்கள் வாழும் பிரதேசத்தில் தேக்குமரங்கள் காடாக வளர்ந்திருந்தன.அதைப் பற்றி விசாரித்தபோது காட்டுத் தேக்குகள் பிரித்தானியர்களால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. தற்போது தேக்கங்காடுகளை வளர்க்கிறார்கள்.

பர்மா ஒருவிதத்தில் இலங்கைபோல் நீராலும் நிலத்தாலும் வளம் கொண்டது. அரசியல் தலைமைகள் மட்டும் இதுவரையிலும் மக்களுக்கு சிறப்பாக இருக்கவில்லை என்பது உண்மை.

***********

வெடிக்கும் துப்பாக்கிகளிலிருந்து கிளம்பும் இனவாதம் / அ. ராமசாமி ( அமெரிக்காவிலிருந்து )

download (37)

எனது அமெரிக்கப் பயணம் ஜூலை 21 இல் நிறைவடைந்தது. ஒருவாரத்திற்கு முன் அதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கின. பாஸ்டனில் பார்க்கவேண்டிய இடங்கள் எனக் குறித்து வைத்திருந்த பட்டியலில் எம்.ஐ.டி(MIT) எனச் சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் உலகப் புகழ்பெற்ற மாசுசெசட்ஸ் தொழில்நுட்பக் கல்விநிறுவனம் விடுபட்டுப் போயிருந்தது. ஜூலை,19 இல் அதன் வளாகத்தில் இறங்கியபோது தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறந்தது. அங்குமட்டுமல்ல, கடைசிச் சுற்றாகப் பாஸ்டன் நகரை ஒருமுறை வலம் வரலாம் என்று சுற்றிவந்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் தேசியக்கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறந்துகொண்டிருந்தன. காரணம் அந்தப் படுகொலை நிகழ்வு.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் – ஜூலை 17 இல் லூசியானா மாநிலத்தில் பேட்டன் ரூஜ் என்னும் இடத்தில் நடந்த துப்பாக்கி சூட்டில் 6 போலீஸ்காரர்கள் சுடப்பட்டார்கள். 3 பேர் அங்கேயே மரணம். மூன்றுபேர் மருத்துவமனையில் அனுமதி எனச் செய்திகள் வந்தன. அத்தோடு சுட்டவன் பெயர் கேவின் யூஜின் லாங் என்ற முன்னாள் ராணுவவீரன் என்றும். அவனைக் காவல்துறை சுட்டுக்கொன்றது என்றும், அவனோடு இருந்த இருவர் கைது செய்யப்பட்டனர் என்பதும் செய்தியின் தொடர்ச்சி. சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட அவன், கறுப்பினப் பிரிவினைவாதக் கருத்துடையவன் என்றும், தன்னடையாளங்களோடு வாழவிரும்பும் குடிமக்கள் இயக்கத்தோடு (sovereign citizen movement)தொடர்பு இருந்தது என்பதையும் காவல்துறையினர் உறுதிசெய்தார்கள் என்பதும் செய்திதான். லாங்குக்கு மட்டுமே அமெரிக்க வெள்ளைக் காவலர்களைச் சுட்டுக்கொல்லும் வெறி இருந்தது என்பதை ஒத்துக்கொண்டதாகவும், அவன் மட்டுமே குற்றவாளி என்றும், தங்களுக்கு அதில் எந்தத் தொடர்புமில்லையென மற்ற இருவரும் தெரிவித்ததாகவும் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது என்று செய்திகள் பரவின.

நல்லவைகளும்சரி கெட்டவைகளும்சரி அமெரிக்கர்களால் தேசியக்கொடியோடு இணைக்கப்படுகின்றன. தங்கள் கொண்டாட்டத்தை ஏராளமான கொடிகளைப் பறக்கவிட்டுக் காட்டுகிறார்கள். வருத்தங்களைக் காட்ட தேசியக்கொடியை நீண்டகாலத்திற்கு அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடுகிறார்கள். ஜூன்,17 இல் நடந்த துப்பாக்கிப் படுகொலைக்கு அமெரிக்கா முழுவதும் மூன்றுநாட்கள் கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறந்தன. நானிருந்த இந்த மூன்று மாதத்தில் மூன்று துப்பாக்கிச்சூடுகள் கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறக்கக் காரணமாக இருந்தன.

ஜூலை 7 இல் டெக்சாஸ் மாநிலம், டல்லாஸ் நகரில் மிகா சேவியர் ஜான்சன், கூட்டமாக இருந்த காவல் அதிகாரிகளைப் பார்த்துச் சுட்டார். 5 பேர் அங்கேயே மரணம்; 9 பேர் காயம். பக்கத்திலிருந்த சாதாரணப் பொதுமக்கள் 2 பேருக்கும் காயம். ஜான்சன், அமெரிக்காவிற்காக ஆப்கானிஸ்தான் போரில் ஈடுபட்ட முன்னால் ராணுவ வீரர். ‘கறுப்பர்கள் மீது வஞ்சகம் காட்டும் வெள்ளைக் காவல் அதிகாரிகளைக் கொல்வேன்’ என்று சத்தமிட்டபடியே சுட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. கறுப்பினத்தவர்களை அமைதியாக வாழவிடுங்கள் என்பதே அவரின் கோரிக்கை. அந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னும் கொடிகள் சில நாட்கள் அரைக்கம்பத்தில் தொங்கின.

இந்தியாவில் தேசியத்தலைவர்களின் மரணம்பெறும் கவனத்தை அமெரிக்காவில் ஒவ்வொரு துப்பாக்கி சூடு நிகழ்வுகளும் பெற்றுவிடுகின்றன. மூன்றாம் பாலினத்தவரின் கொண்டாட்டத்தின்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒருவன் சுட்டுத்தள்ளிய வன்முறையைத் தேசிய துக்கமாகக் கருதிக் கொடிகள் இரண்டுநாட்கள் நடுக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப்பட்டதையும் நான் இருந்தபோது கவனித்தேன். ஜூன், ஜூன், 12 இல் ஓர்லண்டோ மாநிலத்தின் புளோரிடா நகரில் நடந்த அந்தத் துப்பாக்கி சூடு அமெரிக்காவில் பெருந்தாக்கத்தை உண்டாக்கியது. மூன்றாம் பாலினத்தவரின் கொண்டாட்டத்தின்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒமர் மட்டீன் என்ற 29 வயது இளைஞன், சுட்டுத்தள்ளிவிட்டான். சுடப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் மூன்றாம் பாலினர். தங்களின் உரிமையை நிலைநிறுத்தும் கொண்டாட்டம் ஒன்றிற்காக – அவர்கள் சந்திப்புக்காக இருக்கும் சிறப்பு இரவு விடுதியில் கூடிக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தபோது அவன் சுடத்தொடங்கிவிட்டான். 53 பேர் அங்கேயே மரணம்; 49 பேருக்குப் பெருங்காயம். சுட்டவன் அமெரிக்காவின் பாதுகாப்புப் படையில் பணியாற்றுபவன். பழைமைவாதமும் வெறுப்பும் கொண்ட அவனை, மூன்றுமணிநேரத்திற்குப் பின் சுட்டுப்பிடித்தது காவல்துறை. 2001, செப்தம்பர்,11 இல் நடந்த இரட்டைக்கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பின்னான பெருந்துயர் நிகழ்வு என இப்படுகொலையை வருணித்தன ஊடகங்கள்.
download (38)
தனிநபர் கொலைகளைப் பிரிவினைவாதத்தோடு இணைத்து, அமைப்பின் குற்றங்களாகவும், பிரிவினைவாத அமைப்புகள் பொதுமக்களின் அமைதியான வாழ்க்கைக்குப் பங்கம் விளைவிக்கின்றன எனவும் செய்திகளை முன்வைப்பது ஒவ்வொரு நாட்டு அரசுகளும் செய்யும் ஒன்று. அதன் பின்னே இருக்கும் உளவியல் கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று. தேசியவாத உணர்வைக் கட்டமைப்பது அதன் முதன்மை நோக்கம். அதனைப் பெருந்திரளின் மனத்திற்குள் செலுத்தவே தேசியக்கொடியென்னும் அடையாளம் அரைக்கம்பத்தில் பறப்பனவாக மாறுகின்றன.கெட்டவை நடந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறபோது பொதுவெளியில் தங்கள் துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தேசியக்கொடியை அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடும் உரிமையை அமெரிக்க அரசாங்கம் அனுமதிக்கிறது. இந்தியா போன்ற நாடுகளில் மிகக்குறைவான எண்ணிக்கையில்தான் கொடியேற்றங்களும் இறக்கங்களும் நடக்கின்றன. அரசு அலுவலகங்களில்கூட ஒவ்வொருநாளும் கொடியை ஏற்றி இறக்குவதில்லை. பறக்கவிடுவதுமில்லை. குடியரசுதினமும், சுதந்திர தினமும் முக்கியமான கொடியேற்ற நாட்கள். அவரவர் இல்லங்களிலும் அன்று கொடியேற்றிக் கொள்வது அனுமதிக்கப்படுகிறது. அதேபோல் எல்லா இடங்களிலும் துக்கத்தைத் தெரிவிக்க அரைக்கம்பத்தில் கொடிகளை இறக்கிப் பறக்கவிடுவதுமில்லை.

அமெரிக்க விதிவிலக்கான தேசம். தேசியக்கொடி- அமெரிக்கர்கள் தங்கள் தேசப்பற்றை வெளிப்படுத்த ஆகக்கூடிய அடையாளமாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தேசியக்கொடி 45 டிகிரி சாய்மானத்தில் வாசலிலோ, ஒரு மூலையிலோ அசைந்துகொண்டிருக்கிறது. கடைகள், அங்காடிகள், பேரங்காடிகள் போன்ற வணிகக் கூடங்கள் அவற்றின் அளவுக்கும் ஆசைக்கும் ஏற்பக் கொடியின் அளவைப் பெரிதாக ஏற்றிவிடுகின்றன. விளையாட்டரங்குகள், கொண்டாட்டக்கூடங்கள், களியாட்டக் களங்களிலெல்லாம் எண்ணிக்கையிலடங்காத அளவில் கொடிகள் அசைக்கப்படுகின்றன. சிலர் தங்கள் உடலையே கொடியாக்கி நடக்கிறார்கள்; நடனமிடுகிறார்கள். கல்லறைத் திருநாளில் கூட முன்னோர்களின் விருப்பப்பொருட்களோடு தேசியக்கொடியையும் நட்டுவைக்கிறார்கள்.
எல்லா வாகனங்களிலும் தேசியக்கொடியோ, கொடியின் அடையாளமோ இருக்கின்றன.

தேசிய விடுமுறைகள் ஒவ்வொன்றையும் தேசப்பற்றோடு இணைத்தேவிடுகின்றனர். அத்தோடு அவை கொண்டாட்டத்திற்கும் உரியவையாக இருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் பெரும்பாலான விடுமுறைகள் வாரக்கடைசியில் வரும்படி விடப்படுகின்றன. தேதிகளை மையப்படுத்தப்படாமல், கிழமைகள் மையமாக்கப்பட்டுள்ளன. சில விடுமுறைகள் வெள்ளிக் கிழமை; பல திங்கட்கிழமை. அதனால் அவை நீண்ட வார இறுதிகளாக ஆகிவிடுகின்றன. அதன்வழி கொண்டாட்டத்திற்கு உரியனவாகவும் மாறிவிடுகின்றன. அந்த நாட்களில் கடைகளில் அதிகத்தள்ளுபடி கிடைக்கின்றது. காட்சிக்கூடங்களில் கட்டணத் தொகை கூடிவிடுகின்றது. சில இடங்கள் இலவசமாக்கப்படுகின்றன.தேசப்பற்றைக் கொண்டாட்டமாகக் கருதும் அமெரிக்கக் குடிமைச்சமூகம், போர்ப்பற்றோடும் நினைவில் வைக்கவேண்டும் என்ற மனநிலையும் உருவாக்கப்படுகிறது. அமெரிகாவின் சுதந்திரதினம், நன்றிசொல்லும் நாள், தியாகிகள் தினம் என்பன வணிகக்கூடங்களில் கூட்டம் நிரம்பிவழியும் நாட்கள்.

வியாபாரத்தோடு இணைக்கப்படாமல் கொண்டாடப்பட்ட துக்கநிகழ்வொன்றையும் எனது பயணத்தில் பார்க்கமுடிந்தது. ஜூன் 2 ஆம் தேதி அரிசோனா மாநிலப் பெரும்பள்ளத்தாக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கியிருந்தோம். அரிசோனாவின் தலைநகர் ப்யூனிக் விமான நிலையத்திலிருந்து வாடகைக்கு காரொன்றை அமர்த்திக் கொண்டு முதல் நாளில் பெரும்பள்ளத்தாக்கின் உயர்ந்த கல்சிகரத்தை பார்த்து முடித்துவிட்டு தங்கிய இடம் ப்ளாக்ஸ்டாப் நகரம். அங்கிருந்து கிளம்பிப் போன பாதிதூரத்தில் பயணத்தின் மதிய நேரத்தில் தேசியக்கொடி, பாதிக்கு இறங்கின. அமெரிக்கக் கறுப்பினத்தவர் ஆகப்பெரும் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த காசியஸ் மெர்சிலெஸ் கிலெ (Cassius Marcellus Clay) என்ற முகம்மது அலி (ஜூன் 3) இறந்துவிட்டார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இறந்த இடம் ஸ்காட்ஸ்டேப். அமெரிக்காவின் கொண்டாட்ட நகரமான லாஸ் வேகாஸுக்குப் பக்கத்திலிருக்கிறது. இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு ஜூன் 5 அங்கு போவதாக எங்கள் பயணத் திட்டத்தில் இருந்தது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகும் முகம்மது அலியின் மரணத்தை லாவோஸ் நகரம் நினைவுபடுத்தியது.

பெரும்பெருங்கட்டடங்களின் தோன்றிமறையும் அறிவிப்புப் பலகைகளில் முகம்மது அலியின் படங்களும், அவரைப்பற்றிய விவரங்களும் தோன்றித்தோன்றி மறைந்தன. அமெரிக்காவின் குத்துச்சண்டை வீரராகக் கலந்துகொண்டு ஒலிம்பிக்கில் பட்டங்களை வென்றவர் அவர். கெண்டகி மாநிலத்தில் லூசிவில்லெயில் பிறந்த காசியஸ் கிலே (1942, ஜனவர், 17 ) 20 ஆம் நூற்றாண்டு அமெரிக்க ஆளுமைகளில் ஒருவர். குத்துச்சண்டை வீரராக மட்டுமல்லாமல், கறுப்பின மக்களின் குரலாகவும், அமெரிக்காவின் போர் விருப்பத்தைத் தட்டிக்கேட்ட முதன்மையான மனிதராகவும் அறியப்பட்டார். அமெரிக்கா, வியட்நாம் மீது போர் தொடுத்ததைக் கண்டித்ததோடு, அமெரிக்கவீரர்கள் அந்தப் போரில் ஒத்துழையாமையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டுமெனக் கூறினார். அதற்காகக் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். அமெரிக்காவின் உச்சநீதிமன்றத்தில் வாதாடித் தன்னை நிலைநிறுத்தினார்; தன்னுடைய பெயரை இசுலாமிய அடையாளம் கொண்டதாக மாற்றிக்கொண்டார்; குடும்பத்தோடு மதம் மாறினார்; குத்துச்சண்டை குறித்தும் கறுப்பினத்தவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டும் விதமாக நூல்கள் எழுதியவர் என அனைத்தும் வந்துபோய்க்கொண்டே இருந்தன.

முகம்மது அலியின் மரணத்தைக் கொண்டாடியதைத் தாண்டி மற்றனவெல்லாம் சந்தேகத்திற்குரிய கொலைகளாகவும் படுகொலைகளாகவும் ஊடகங்களில் விவாதிக்கப்பட்டன. அமெரிக்காவில் மட்டுமல்லாமல் இதே நாட்களில் பிரான்சு, ஜெர்மனி என உலகின் வல்லாதிக்க நாடுகளெங்கும் துப்பாக்கிச் சூடுகளும், வெடிகுண்டுப் படுகொலைகளும் கலவரங்களும் நடந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. பிரிட்டானியா, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிந்துபோகும் வாக்கெடுப்பை நடத்தி முடித்துவிட்டுப் பிரியப்போகிறோம் என்றது. இவற்றின் பின்னால் ஓங்கி ஒலிக்கும் குரல்களில் ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. அமெரிக்கத் தேர்தலில் போட்டியிடும் குடியரசுக்கட்சி வேட்பாளர் டொனால்ட் ட்ரம் அந்நியர்கள் அமெரிக்காவின் ஆபத்து எனப்பேசுகிறார். குறிப்பாகப் பக்கத்து நாடான மெக்ஸிகோவிலிருந்து வருபவர்களைச் சுவர்கட்டித் தடுக்கவேண்டுமென வெளிப்படையாகப் பேசும் அவரின் ஆதரவுத்தளத்தைப் பெருக்கும் நோக்கம், இந்தப் படுகொலைகளின் பின்னால் இருக்குமோ என்ற ஐயங்கள் எழுப்பப்படுகின்றன.
download (36)
நாகரிகத்தின் தொட்டில் எனவும் சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்ற உயரிய கருத்தை உலகிற்கு வழங்கிய பிரான்சு தேசம் அந்நியர்களென இசுலாமியர்களைக் குறிவைக்கும் நோக்கத்தில் செயல்படுகின்றது எனக்கூறுகிறார்கள் உலகத்தை அனைவருக்குமானதாகக் கருதும் மனம் படைத்தவர்கள். ஒவ்வொரு நாடும் தான், தனது, தனது பூர்வகுடிகள் என்ற வாதத்தை – இனவாதத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. யூதர்களை வெறுக்கும் ஆரியக் கோட்பாட்டை உலகிற்கு வழங்கிய நாடு ஜெர்மனி. அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் உலக நாடுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஆட்சிக்கு வந்தவண்ணம் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் ஏற்கெனவே நடந்து முடிந்துவிட்டது. இலங்கையில் அடக்கிமுடித்துவிட்டார்கள் இனவாதிகள். இன்னொரு உலகப்போரை முன்மொழியும் இனவாதத்தின் உச்சக்காட்சி எந்தத் தேசத்திலிருந்து கிளம்பும் எனச் சரியாகக் கணக்கிட முடியாத சூழல் உருவாகிவருகிறது.

அதேநேரத்தில் நம்பிக்கைகள் தொலைக்கவேண்டியதில்லை என்பதற்கான நிகழ்வுகளும் நடக்கின்றன. ”நகரம் குலுங்கியது” – இப்படித் தலைப்புப் போட்டு வருணிக்கத்தக்க பேரணி ஒன்றைத் தற்செயலாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. ஜூன் மாதத்தின் கடைசி வாரக்கடைசி நாட்களான 25, 26- களில் மாசுசாசெட்ஸ் மாநிலத்தின் சேலம் நகரத்திற்குப் போனோம். ஆம் சேலம் நகரம் தான். தமிழ்நாட்டுச் சேலம் முந்தியதா? அமெரிக்கச் சேலம் முந்தியதா? என்று தெரியவில்லை. பாஸ்டனிலிருந்து ஒருமணிநேரப் பயணதூரத்தில் இருக்கிறது. பேய்கள், ஆவிகள், மந்திரவாதம் போன்றவற்றிற்குப் பெயர் பெற்ற அந்நகரைப் பார்க்கப் போனபோது கிடைத்த இன்னொரு வாய்ப்பு. பிரைடு கொண்டாட்ட நிகழ்வு.

சேலம் நகரில் ஜூன் கடைசி சனிக்கிழமை கொண்டாடப்படும் பிரைடு என்னும் கொண்டாட்டம் பாலியல் விருப்பங்களை உரிமையாகப் பெற்றுத்தந்த பெருநிகழ்வாம். அந்நிகழ்வை இந்த ஆண்டு பேரணியோடு பெருநிகழ்வாக அன்று நடத்தினார்கள். ஒருபால் புணர்ச்சி, இருபால் புணர்ச்சி, திருநங்கைகளின் பாலியல் விருப்பம் என அனைத்தையும் மனிதர்களின் விருப்பம் சார்ந்ததாகவும், அதனைத் தேர்வுசெய்து கொள்வது அவர்களின் உரிமை எனவும் நம்பும் கூட்டம் நடத்திய இந்தக் கொண்டாட்டம் பேரணிக்குப் பிறகு ஆடல், பாடல், சேர்ந்திசை, நாடக நிகழ்வு, என 11 மணி முதல் கோலாகலமாக நடந்தது. ஒருமணிநேர ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் குறைந்தது 3000 பேராவது இருப்பார்கள். கூட்டம் கூட்டமாகக் கலந்துகொண்டவர்களில் குடும்பத்தோடு கலந்துகொண்டவர்களும் இருந்தார்கள், எழுத்துகள், படங்கள் நிரம்பிய பதாதைகளோடு ஊர்வலமும் ஒன்றுகூடலும் நடந்தது. ஊர்வலம் வந்த பாதையில் இருந்த தேவாலயத்தின் முன்னால் ஒருவர் பைபிளை உயர்த்திப் பிடித்து இதற்கெதிரான பிரசங்கத்தையும் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரை ஒருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. 12 ஆம் தேதி ஓர்லண்டாவில் பாலியல் தேர்வை உரிமையாகக் கருதிய மதுக் கொண்டாட்டத்தின்போது சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட பின் இந்தக் கொண்டாட்டம் கூடுதல் விழிப்போடு நடப்பதாக அங்கு வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.

துப்பாக்கிக் கலாசாரத்திற்கெதிரான குரல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன. மாநிலம் முழுவதும் இருக்கும் பாலியல் விருப்பத்தேர்வு உரிமைக்குழுக்களும், பெரிய, சிறிய நகரங்களிலிருந்து செயல்படும் நுண்கலை, நிகழ்த்துகலைப்பள்ளி மாணவர்கள் தங்கள் அடையாளங்களோடு கலந்துகொண்டதைப் பார்க்கமுடிந்தது. பெற்ற உரிமையைப் பேணிக்காப்பதும், எக்காரணம் கொண்டும் உரிமைகளைக் காவு கொடுத்துவிடக்கூடாது என்பதிலும் அமெரிக்கக் குடிமைச் சமூகம் காட்டும் அக்கறை கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று. இவைதான் நம்பிக்கைகள் உண்டாகும் தருணங்கள்.
download (39)
அமெரிக்காவில் கிடைத்த தோழியொருத்தியோடு விடைபெறும்பொருட்டுத் தொலைபேசியில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது இதுகுறித்தும் பேச்சு திரும்பியது. தாமரைச்செல்வியென்ற அந்தத் தோழி அரிசோனாவின் தலைநகர் ப்யூனிக்ஸில் மருத்துவத்துறையில் இருக்கிறார். சென்னை மறைமலைநகரிலிருந்து 8 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போனத் தமிழ்ப்பெண். அமெரிக்கக் கணவரோடு வாழும் அவரது சொந்தக் குடும்பத்தில் செயல்படும் இனவாதச் சிந்தனையைச் சொன்னதோடு, தன் பணியின் காரணமாகக் கண்டறிந்ததையும் வர்ணித்தார். உடல் உறுப்புக்களின் பகுதிகளைக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கவனத்தில் வைத்துக் கவனிப்பதுண்டு. அவரது பணி மூளையைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பது. மூளையின் சிந்தனைப்போக்கு எப்படி மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கும் முன்பு, நோயாளியின் சமூகவியல், அரசியல் கருத்துகளைத் தெரிந்துகொள்ளும்விதமாக உரையாடல் செய்வதுண்டாம். அந்த உரையாடலில் நிச்சயமாக அமெரிக்காவின் மையக் கேள்வியான நிறவேறுபாடு குறித்தும் கேட்கப்படுமாம். அந்தக் கேள்விக்கு இப்போதெல்லாம் எதிர்மறை மனோபாவம் அதிகமாகிவிட்ட விடைகளே அதிகம் வருகின்றன என்ற தகவலைச் சொன்னார். குறிப்பாக வெள்ளையர்கள் அதிபர் ஒபாமாவை ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை என்றுகூடத் தெரிகிறது என்றார். ஏதோ நிறையப்பேர் வாக்களித்ததால் வந்துவிட்டார்; பதவியில் அமர்ந்துவிட்டார்; அதற்காக அவருக்கு மற்ற அதிபர்களுக்குத் தந்த மரியாதையைத் தரமுடியாது என்றே சொல்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.
நிறவாதமும் இனவாதமும் வன்முறையைத் தூண்டுவதில் ஒற்றுமை உடையன. தங்களின் சார்பாகப் பேசும் தலைமைகள் அதிகாரத்திற்கு வரவேண்டுமென்பதற்காக எதையும் செய்வார்கள். வன்முறையைத் தூண்டிவிட்டு, அதை அடக்கவேண்டுமெனப் புதிய சட்டங்களை உருவாக்குவார்கள். உலகமெங்கும் வன்முறை தூண்டப்படுகிறது. அதன் பின்னணியில் இனவாதமும் நிறவாதமும் சமயவாதமும் இருக்கின்றன. இவையெல்லாம் தேசியவாதமென்னும் புனிதச்சொல்லோடு வெளிப்படுகின்றன.

••••••

பர்மிய நாட்கள் 10 ( பயணத் தொடர் ) / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

The stairway to Taung Kalat is narrow and steep, and it climbs a 300-foot lava plug crowned by Buddhist temples.
National Geographic, Burma: The richest of poor countries, July 1995

மண்டலேயியில் இருந்து நாங்கள் வீதி வழியாக சென்ற இடம் பகான் என்ற பர்மாவின் புராதனத் தலைநகரம். வுழியெங்கும் இலங்கையின் அனுராதபுரம் மாதிரியான நிலஅமைப்பு . பர்மியர்களின் பானை வனைதல், பனைமரத்தின் கள்ளில் இருந்து சர்க்கரை எடுத்தல், சாராயம் வடித்தல், விவசாயம் செக்கில் எண்ணை எடுத்தல் என்பவற்றை வழி நெடுக பார்த்தபோது ஊர் இலங்கையின் நினைவுகள் வந்தன.
நாங்கள் போகும் வழியில் பகன் அருகில் 1500 அடிகள் உயரத்தில் ஒரு சுற்றிவரக் குன்றுகள் அற்று ஒற்றைமலை நேராகத் வானத்தை நோக்கி எழுந்திருப்பது தெரிந்து. மலை உச்சியில் உச்சியில் விகாரையும் தெரிந்தது. இந்த மலை கிரேக்கருக்கு ஒலிம்பியா மலைபோல் இலங்கையருக்கு சிவனொளிபாதமலைபோல் பர்மியருக்கு போபாமலை(Popa mountain) புனிதமானது. அந்த மலையின் உச்சியில் உள்ள விகாரைக்கு பர்மாவில் உள்ள புத்தமதத்தவர்கள் புனிதத்தலமாக யாத்திரை செய்வார்கள்.

புத்தசமயம் மக்களிடையே வருவதற்கு முன்பே இந்த போபா மலை புனிதமான இடமாக கருதப்பட்டது. பர்மியர் இந்த மலையைத் தெய்வமாக வழிபட்டார்கள் ஆனால் பிற்காலத்தில் அதில் புத்தவிகாரையை கட்டிய போதும், நட் என்ற காவல்த் தெய்வ வழிபாடும் நடக்கிறது. அந்த மலையை ஏறி பார்க்க விரும்பினாலும் அதனது உயரத்தை நினைத்து தவிர்த்து விட்டு வேறு ஒரு இடத்தில் நின்று பார்த்துவிட்டு பகனை நோக்கி வாகனத்தில் சென்றோம்.

பர்மா என்ற தேசத்தின் சரித்திரம், மதம், மற்றும் நாகரீகம் பகானில் இருந்து உருவாகிறது. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து இங்கு அரசவம்சங்கள் உருவாகியது என சொல்வப்ப்டாலும் வரலாற்றின் தடயங்கள் 11ம் நூற்றாண்டில் இருந்துதான் கிடைத்துள்ளது. ஐராவதியின் கிழக்கே அமைந்துள்ள நகரமிது இந்த நகரத்தை மையமாக வைத்து (Aniruddha 1044-1077) ஆண்ட மன்னன் முழு பர்மாவையும் ஒன்றாக்கினான். அதுவரையும் மகாஜான பௌத்தத்தை தழுவி இருந்தவர்கள்,தேரவாதத்திற்கு மாறினார்கள்.

11ம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உருவாகிய பகானைத் தலைநகராக கொண்ட இராட்சியம் 250 வருடங்கள் இருந்தது. அப்பொழுது வானசாத்திரம், விஞ்ஞானம், மருத்துவம் என எல்லாத்துறைகளும் உருவாகி வளர்ந்திருந்தது. இந்தியா மற்றும் இலங்கையில் இருந்து ஏராளமானவர்கள் இங்கு வந்தார்கள். ஆரம்ப காலத்தில் மகாஜான, தேரவாத, தந்திரிய என்ற புத்தசமயப பிரிவுகளுடன் சைவ, வைணுவம் பிரிவுகளும் இருந்தன. பிற்காலத்தில் தேரவாதம் மட்டும் பர்மியரசரால் பாதுகாக்கப்பட்டதால் மற்றவைகளின் செல்வாக்கு குறைந்தாலும், முற்றாகவிட்டு செல்லவில்லை என்பதை அங்குள்ள பகோடாக்களைப் பார்த்தபோது தெரிந்து.

ஓன்றிணைந்த பர்மியர்களின் முதல் தலைநகரம் பகன் அதன் அரசன் அனவர்த்தா (Aniruddha) 11ம் நூற்றாண்டில் இந்த இராச்சியத்தின் எல்லை தற்போதய கம்போடியாவுக்குள் சென்றதாக சொல்கிறர்கள் தேரவாத புத்தமத உருவாக்கத்தின் முக்கிய பங்கு இலங்கைக்கு உண்டு

பகன் தற்பொழுது சிறிய நகரம். சில கடைகளும் சிறுதொகை மக்களும் உள்ளனர் ஆனால் 3000 மேல் பகோடாக்களும் ஸ்தூபிகளும் உள்ளன. பார்த்த இடமெல்லாம சிறிதும் பெரிதுமான பகோடாக்கள் தெரிந்தன. ஒரு சில மட்டுமே வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்தன. மற்றவை செங்கல்லாலானதும் பாதி உடைந்து கவனிப்பாரற்றும் இருந்தது. தற்பொழுது யுனஸ்கோ, மக்களால் பராமரிக்கப்படாத புராதன பகோடாக்களையும் ஸ்தூபிகளையும் பராமரிக்க முன்வந்துள்ளது.

பர்மியரின் உணவில் நம்மைப போல்அரிசி முக்கியமானது. கறி வகைகள் உண்டு ஆனால் காரம் குறைவு நாங்கள் அதிகம் போடும்படி கேட்டால் போடுவார்கள். பகானில் ஒரு ரெஸ்ரோரண்டில் இருந்தபோது ஐரோப்பிய இளம் பெண் அதிக காரத்தை தின்றதால் கண்ணீர மல்கி மூச்சுத்திணறியபடி இருந்தாள். தனது நிலையை அவளால் பர்மியருக்கு சொல்லிப் புரியவைகக முடியவில்லை. அந்த சந்தர்பத்தில் இனிப்புகளை தின்னும்படி சொல்லி நான் உதவினேன். உறைப்பை கேட்டால் எவ்வளவு போடுவது என்பது பர்மியருக்கு தெரியவில்லை அதேபோல் ஐரோப்பியர் பலர் உறைப்பை விரும்பி உண்டு அவஸ்தைப்படுவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

குடிபானங்கள் அதிகமில்லாத நாடு தற்பொழுது இளைஞர்களிடையே பியர் பிரபலமாகி பியர் கடைகள் பல உள்ளன. பியர்கள் பல உள்ளுரில் வடிக்கப்பட்டாலும் மியான்மார் பியரே எனக்கு பிடித்தது

1975 ம்ஆண்டில் நடந்த நில நடுக்கத்தின் முன்பு பத்தாயிரம் பபோடாக்கள் கிட்டத்தட்ட 35 கிலோமீட்டர் பிரதேசத்தில் அமைந்திருந்தன என வழிகாட்டி சொன்னார். பர்மாவின் வடபிரதேசம் இமாலயத்தைப்போல் நிலநடுக்கத்திற்கு பல முறை உள்பட்டது. ஜோர்ச் ஓவல் பார்மிய நாட்கள் நாவலில் கதாநாயகன் தனது காதலை காதலிக்கு தெரிவிக்க முன்பு நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு இருவரையும் பிரிக்கிறது.அந்தப் பிரிவால் முழுக்கதையும் திசை மாறுகிறது.

தங்கமுலாமிட்ட பகோடா Shwezigon Pagoda)ஆரம்ப அரசனால் (king Anawrahata) தொடக்கப்பட்டு மகனால் முடிக்கப்பட்டது. இதை சுற்றி பல பகோடாக்கள் கட்டப்பட்டது. இந்தப் பகோடாவைக கட்டுவதற்காக புத்தரின் தலையின் முன் பகுதி எலும்பு வைக்கப்பட்ட வெள்ளையானை பல பிரதேசங்களில் அலைந்து கடைசியில் யானை நின்ற இடத்தில் இந்தப் பகோடாவைக் கட்டினார்களாம். பிற்காலத்தில் புத்தரின் தந்தமும் இங்குள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள மகாபோதியின் வடிவமாக இது கட்டப்பட்டது. இந்த பகோடாவின் அமைப்பு பிற்காலத்துப் பகோடக்களுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டது.

இந்தப் பகோடாவை சுற்றி காவல் தெய்வங்கள் உள்ன. அவைகள் எல்லாம் இந்து தெய்வங்கள் ஆனால் அவை பர்மாவில் நட் (NUT)) என பெயரிடப்பட்டுளளது எல்லா காவல் தெய்வங்களுக்கும் தலைமையாக சக்கர ஆயுதத்தைக் கொண்ட இந்திரன் சிலை இங்குள்ளது. பர்மாவில் இந்துமதம், பர்மிய சோசலிசம்போல் மாற்றப்பட்டுள்ளது. 1975 இந்தப் பகோடா புவி நடுக்கத்தால் சேதமக்கப்பட்டு மீண்டும் கட்டப்பட்டுளளது.

பகனில் எனக்குப் பிடித்தது ஆனந்தாவிகாரை (Ananda Temple) 1090 ல் அமைக்கப்படடது கவுதம புத்தரின் பிரதம சீடன் ஆனந்தவின் பெயரில் கட்டப்பட்டது இதனது கட்டுமானமத்தைப் பார்த்தால் அக்காலத்து இந்திய கோயில்களை நினைவுக்கு கொண்டுவரும். இதை ஆராய்ச்சியாளர் இந்தியாவில் உள்ளவற்றிற்கு ஒப்பிடுவதுடன் பர்மாவில் கட்டப்பட்ட இந்தியவிகாரை என்கிறார்கள். இந்த விகாரையை கட்டிய கட்டடிடக் கலைஞர்கள் நிட்சயமாக இந்திய கலைஞர்களாக இருக்கவேண்டும்
வேறு எங்கும் இதேபோல் ஒன்றைக் கட்டாமலிருக்க இந்தக்கலைஞரகள் பர்மிய அரசனால் கொலை செய்யப்பட்டதாக கதை உள்ளது விகாரையின் உள்ள நான்கு புத்தர்களின் சிலைகள் வெவ்வேறு முத்திரைகளுடன் உள்ளன. பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகான கட்டிடம்

சுவசன்டோ பகோடா (The Shwesandaw Pagoda) ஐந்துதட்டுகள் கொண்டது இந்த விகாரை புத்தரின் புனித தலைமயிரை வைத்து கட்டப்பட்டது. இதை கணேச பகோடா என கூறுவார்கள் ஆரம்பத்தில் பிள்ளையாரின் சிலை வடிவம் நாலு மூலையிலும் இருந்ததாம். நான்கு பக்கமும் ஏறி பார்பதற்கு படிகள் உள்ளது அத்துடன் மேலே நின்று பார்கும் காட்சி பகானிலும் விகாரைகள் எழுந்து நிற்பதைப் பார்பது மிகவும் இரசிக்கக்கூடிய காடசி. இப்படியான விகாரைகளின் தோற்றத்தைத்தான் ஜோர்ச் ஓர்வெல் இரட்சசிகளின் முலைகள் என தனது பர்மியநாட்கள் நாவலில் வர்ணித்திருக்கிறார். பல இடங்களில் பரமீய பெண்களில் முலையில்லை என சொன்னதால்த்தான் இந்த இராச்சகியின் உருவகம் அவருக்கு தேவையாக இருந்திருக்கிறதோ?

புத்த விகாரையின் நூனிகளில் சில வெங்காயம்போல் ஊதியும் சில இடங்களில்மெலிந்தும் மற்றும் வளையங்கள் என்பனவற்றை வைத்து காலங்களையும் கணிப்பார்கள். பகான் பிரதேசம் வாழ்நாள் முழுக்க தங்கி வரலாறைப புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடம். என்னோடு வந்தவர்கள் இதுவரை பார்த்த பகோடாக்கள் போதும் என்றார்கள் எனது மனைவிக்கும நண்பர் இரவிக்கும் மனைவி நிருஜாவுக்கும் புத்த விகாரைகளைப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது மேலும் அவர்கள் இந்து கோவில் இல்லையா என்று வழிகாட்டியைக் கேட்டபோது ஒரு இந்துக் கோயிலுக்கு எம்மை கூட்டிசென்றனர்

பத்தாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட விஷ்ணு கோயில் சதுரவடிவமாக அமைந்துளது தற்போதய பகுதி பிரதான பகுதியான உட்பிரகாரம் மட்டும் தற்போது உள்ளதாக கருதப்படுகிறது . மற்ற கோயில் வெளிப்பிகாரம் சுற்றுமதில் என்பன காலத்தின் தாக்கம் மற்றும் புவிநடுக்கம் என்பவற்றால அழிந்துவிட்டது. அக்காலத்தில் பகானில் வசித்த இந்தியர்களுக்காக கட்டப்படடதாக தற்போது கருதப்படுகிறது.

இந்தக் கோவிலுக்கு நாம் சென்றபோது கோவில் சில பூசைசாமன்கள் மற்றும் ஊதுபத்தி எரிந்தது. அப்பொழுது நான் கேட்டேன் இங்கு யார் கும்பிடுவது இங்கு சுவனியர் விற்பவர்கள் அதை செய்கிறார்கள் . பல உல்லாசப் பிரயாணிகள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள் நல்ல வியாபார தந்திரம் . ஆனாலும் இந்துக்கோயிலைப் பார்த்த பொச்சம் என்னோடு வந்தவர்களுக்கு தீர்ந்தது நல்லதே.

புகானில் ஒருகிரமத்திற்கு அழைத்து சென்றபோது அங்கு கண்ட காட்சிகள் இலங்கை மற்றும் தமிழ்நாட்டில் நான் கண்ட காட்சிகளை காட்டியது. கொல்லன் துருத்தி நான் சிறுவயதில் ஐம்பது வருடங்கள் முன்பாக எழுவைதீவில்.கண்டது. ஓர் இரு வருடத்தில் யாழ்பாணத்திற்கு வந்தபோது இருப்புபை காஸ் கொண்டு உருக்கப்படும் தொழில்நுட்பம் வந்து விட்டடது. இங்கு தோட்ட செய்கைக்கான ஏர் போன்றவற்றையும் வண்டிசக்கரத்தின் வளையங்களையும் தயாரிப்பதில் ஆணும் பெண்ணுமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அதேபோல் வெள்ளி தங்கம் மிகவும் அதிகமாக கிடைப்பதால் இந்த தொழிலாளர்கள் இன்னமும் கைளால் செய்கிறார்கள். இந்த கிராமமும் உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் பலநாடுகளில் மறைந்துவிட்ட விடயங்கள் இங்கே பார்க்க முடிந்தது.

பர்மாவில் அதிசயிக்க வைத்தவிடயம் மிகவும் அமைதியாகவும் வரவேற்கும் தன்மையும் காணமுடிந்தது. பர்மியர்கள் பேசும்போது உரத்துப்பேசுவதில்லை. ஆடை விடயத்தில் லுங்கி அணிந்திருப்தால் ஒருவித யூனிபோமானதன்மை தெரிந்தது. தென்கிழக்காசியாவில் இவர்கள் வித்தியாசமாக தெரிந்தார்கள்.

பர்மாவில் இருந்த அரசர்கள் சகல அதிகாரமும் படைத்தவர்கள். அவர்களுக்கு கீழே இருந்து கிராமஅதிகாரிவரையும் தலைமுறையாக வருபவர்கள். இந்த வழக்கம் பிரித்தானியர்களின் காலத்தில் முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டு நமது நாடுபோல் சிவில்சேவை கொண்டுவந்தார்கள். சுதந்திரத்திற்குப் பின்பாக வந்த இராணுவ ஆட்சி தங்களுக்கு வேண்டியவர்களை நியமித்தது. கடந்த 2010 இருந்து கிராம மட்டத்தில் தேர்தல் நடந்து கிராம அதிகாரிகள் நியமிக்கப்படுவது மக்கள் மத்தியில் சந்தோசத்தை கொடுப்பதாக எமது வழிகாட்டி சொன்னார்.

பர்மாவில் மொழி சிக்கலால் சாதாரண மக்களுடன் உரையாடுவது முடியாது போயிருந்தது என்பது மனவருத்தத்தைக் கொடுத்தது.

••••••

ஐராவதி நதியில் ஒரு பயணம் ( என் பர்மிய நாட்கள் 9 ) / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

ஆறுகள் மனித வரலாற்றின் தொட்டில்கள். நாடோடிகளாக வாழ்ந்த மனிதர்கள் ஆற்றுப் படுக்கைகளில் நிரந்தரமாக குடியிருந்து விவசாயம் செய்தது மடடுமல்ல, மனிதர்களின் நாகரீகம், பண்பாட்டுடன் வழிபடும் மதங்களின் ஊற்றிடமும் ஆறுகளே. கங்கையை இந்துமதத்தில் இருந்து மடடுமல்ல, இந்தியதேசத்தின் கலாச்சாரத்தில் இருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது அதேபோல் யுத மதத்தின் மூலமான பத்துக் கட்டளைகள் நைல்நதியில் மிதந்த குழந்தை மோசஸ் உருவாகியது. புராதன எகிப்திய மதம், பபிலோனியர்களது வாழ்க்கை, பண்பாடு ஆறுகளை அண்டியே வளர்ந்தது.

ஆதிகால நாகரீகம், பாண்பாட்டின் உறைவிடமான ஆறுகள் அக்காலத்தில் விவசாயம், மீன் என்பதோடு தற்காலத்தில் மின்சாரம், உல்லாசம் பிரயாணம், போக்குவரத்து என பல துறைகளில் வளங்களை மக்களுக்கு அள்ளி வழங்குகிறது அதனால் ஆறில்லாத ஊருக்கு அழகு பாழ் என்ற தமிழ் பழமொழியின் புது அர்த்தத்தை பல ஆறுகளைப் பார்த்தபோது புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

எகிப்திய நைல்நதியில் ஏழுநாட்களும், மீகொங், அவுஸ்திரேலிய மரே நதிகளில் பயணம் செய்த எனக்கு ஒரு பகல் முழுவதும்; ஐராவதி நதியில் பயணம் செய்யும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.
மண்டலேயில் இருந்து பகானுக்கு ஐராவதி நதியில் செல்ல கிட்டத்தட்ட பத்து மணித்தியாலங்கள் எடுத்தது. இந்த நதிக்கரை அருகிலேயே பர்மாவின் பல வரலாற்றுத் தலைநகரங்கள் இருந்தன ((Mandalay ,Bagan and sleepy Inwa (Ava) ))

ஒரு காலத்தில் பார்மிய அரசர்கள் பல மனைவிகளோடு, படை, பரிவட்டத்தோடு என ஐராவதி நதியில் பயணம் செய்தார்கள். இப்பொழுது கமராக்கள் கைகளில் ஏந்தியபடி நாம் பயணிக்க எஙகளோடு வெளிநாட்டில் இருந்து வந்த உல்லாசப்பிரயாணிகள் வந்தார்கள். ஐரோப்பா, அமரிக்கா அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து வந்தவர்களுக்கு இருநூறு வருடஙகளுக்கு முன்பான வரலாற்றுத் தோற்றத்தை நதிகரையெங்கும் காண முடிந்திருக்கும். தென்கொரியாவில் குடிசைகளையும் பாய் வள்ளங்களையும் மியூசியத்தில் பார்த்போது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.

30 பேர்களை கொண்ட இயந்திரப்படகில் பிரயாணம் செய்தோம். பெரிய அளவு வசதிகள் இல்லை இருப்பதற்கு கதிரைகளும், மியான்மா பியர், நூடுல் என்று அடிப்படை வசதிகளைக் கொண்ட சிற்றுண்டிச்சாலை படகில் அமைந்துள்ளது.

எனக்கு பக்கத்தில் இருந்த சேரா மற்றும் டேவிட் தம்பதிகள் பெர்லினில் இருந்து வந்தவர்கள். என்னைப் பார்த்ததும் அடுத்ததாக இந்தியாவுக்கு போவதாக கூறினார்கள். அவர்களிடம் இந்தியாவையும் தாஜ்மகாலையும் மற்றும் கங்கைநதியையும் பற்றி பேசிவிட்டு நான் அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் இலங்கையை சேர்ந்தவன் என்றபோது மன்னிப்புக் கேட்டார்கள். சேரா- டேவிட் தம்பதிகள் பல்கலைக் கழகத்தில் வேலை செய்யும் படித்தவர்கள். அவுஸ்திரேலியாவில் வெள்ளையர்கள் மட்டுமே இருப்பதும் பிறவுன் நிறமென்றால் இந்தியன் என்ற நினைவும் ஐரோபியர்களிடம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.

பெரும்பாலான இடங்களில் குறைந்தது ஒரு கிலோ மீட்டர் அகலமானதும் 2170 கிலோமீட்டர் நீளமான ஐராவதி பர்மாவை இரண்டாக பிரிக்கிறது. இமயமலையின் தென்பகுதியில் இருந்து வரும் இந்த ஆறு முழுமையாக பார்மாவூடாக பாய்ந்து இந்து சமுத்திரத்தில் விழுகிறது. இந்த விடயத்தில் மற்ற நைல், மீகோங் நதிபோல் நாடுகள் மத்தியில் பிரச்சனையில்லை. ஆனாலும் தண்ணீர் குறைந்த நாட்களில் கரைகளில் குடியிருக்கும் சிறுபான்மை இனங்களுக்கும் பர்மியர்களுக்கும் பிரச்சனைகள் கூடுவதை அவதானிக்க முடியும்.

ஐராவதியின் முக்கியமான விடயம் இன்னமும் ஆற்றுக்கு குறுக்கே அணைகள் கட்டுப்படாத படியால் ஆறு பெருகி அகலமாகவும் ஆழமாகவும் ஓடுவது. பல ஆறுகள் கோடையில் வரண்டு நதி என பெயரெடுக்க மழைக்காலத்திற்காக காத்திருக்கவேண்டிய வேளையில் கோடையிலும் பெருகி ஓடுகிறது ஐராவதி நதி. புதிய அரசாங்கம் அபிவிரித்தி என்று வந்து அணைகள் பெருகினால் எங்வளவு காலம் நீடிக்குமோ?

மண்டலேயில் இருந்து பகான்வரை கரையெங்கும் புத்தவிகாரைகள், புத்த குருமார்க்கான மடாலயங்களும் சிறிதும் பெரிதுமாக வெள்ளையிலும், மஞ்சளிலும் நிறைந்திருக்கிறது. ஒரு விதத்தில் ஆன்மீகமே அங்கிருந்து பெருகி ஆறாக பெருகி வழிகிறதோ? அதன்மேல் நாம் படகில் செல்லுகிறோம் என எண்ணியபடி நீளமான காமரா லென்சை போட்டு பார்த்தபோது மாட்டுவண்டிகள், விவசாயப் பொருடகளையும் மற்றய உணவுப் பொதிகளை ஏற்றியபடி மெதுவாக சென்றன. வயல்களில் மாடுகள் உழுவது தெரிந்தது. கரையெங்கும் பெண்கள் குறுக்கு கட்டியபடி குளிப்பதும் அவர்களை சுற்றி ஆடு, மாடுகள் மற்றும் நாய்களும் என நிற்பதும் தென்னிலங்கையை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது. இரவில் ஆற்றில் பயணம் செய்தால் புத்தகுருமார் பாலி மொழி பாடல் உச்சரிப்பது கேட்குமென்றார்கள். அந்த அதிஸ்டமில்லை எங்களுக்கு.

ஆற்றில் பல உல்லாசப பிரயாணிகளுக்கான சொகுசுப் படகுகள், மீனவர்களின் படகுகள், அத்துடன் பெரிய கப்பல்கள் தேக்கு மற்றும் கரி போன்ற தாதுப்பொருட்களை ஏற்றியபடி நிறைமாதப்பெண்ணாக ஆற்றில் மிதந்தன.. சீனாவின் எல்லையிலிருந்து இரங்கூன்வரையும் கப்பல் போக்குவரத்து செய்ய முடியும். வீதிப் போக்குவரத்தை விட இலகுவானதாகவும் அமைதியாகவும இந்த ஆற்றப் பயணம் இருநதது.

பர்மாவே பிரித்தானியர் காலத்தில் உலகத்தில் அதிக அளவு அரிசியை ஏற்றுமதி செய்த நாடு அதற்கு காரணம் ஐராவதியே. நாங்கள் பார்த்போது பல இடங்களில் கரையெங்கும் கடலை, அவரை என ஏராளமான மரக்கறிவகைகள் பயிரிடப்பட்டிருந்தன.

பகானருகே ஆற்றின் வழியாக விகாரை ஒன்றிற்கு சென்றபோது கரையில் விவசாயவேலையில் ஈடுபட்டிருந்த முதியவர் எங்களுடன் வந்தார். உல்லாசப் பிராணிகளிடம் இருந்து சன்மானம் பெறுவதாக அவரது நோக்கம் இருந்தாலும் எண்பது வருடங்கள் அவரது முகத்தில் கோடுகளாகத் தெரிந்தது. அந்த வயதில் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது பெரிய விடயம். அவரது கால்களின் உறுதி நாலு கிலேமீட்டர் எங்களுடன் நடந்தபோது தெரிந்தது. எம்மோடு படமெடுக்க அழைத்தபோது இடுங்கிய கண்களோடு அவரது புன்னகை புத்தரின் புன்கைக்கு ஒப்பாகத் தெரிந்தது. படகின் கயிறை பிடித்து கரைக்கு இழுத்து நாங்கள் படகில் ஏறுவதற்கும் உதவியபோது அவரது கையின் உழைப்பு தெரிந்தது. ஒரு அமரிக்க டாலரை கொடுத்தபோது கை அசைத்து விடை தந்தார் அரை ஒரு மணிநேரமாக எம்மிடயே இருந்தாலும் புன்னகை மற்றும் கை அசைப்பைத் தவிர எந்த வார்த்தைப் பரிமாற்றமும் நடக்கவில்லை. மனிதர்கள் அன்புடன் பழகுவதற்கு மொழியின் அவசியம் அதிகமில்லை என உணரவைத்தது.

காலையில் சூரிய உதயத்திற்கு முன்பாக படகில் ஏறி நாங்கள் மாலையில் அஸ்த்தமன காலத்தில் பகானில் இறங்கியபோது ஐராவதியிலும் அஙகிருந்த தொடுவானத்திலும் மாலை சூரியன் ஒளியால் ஏற்படுத்தும் வர்ண கோலங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆற்று நீரும் தொடுவானமும் பொன்னாக உருகியோடியது.

பகான்கரையில் இறங்கியபோது வரிசையாக கரையை நிறைத்து மண்குடங்கள் எமது வருகைக்காக வைத்திருப்பதுபோல் வைக்கப்பட்டிருந்தன. விசாரித்தபோது திருவிழாவிற்காக வேறு ஒரு கிராமத்திற்கு கொண்டு செல்ல தயராக இருந்தது. மண்குடங்களை பர்மியத் வீதிகளிலும் பார்க்க ஆற்றின வழியே கொண்டு செல்வது பத்திரமானது.

நதிக்கரையில் இறங்கியதும் வரிசையாக இளம்பெண்கள் நெக்லசுகளை விற்பதற்கு காத்திருந்தார்கள். அவர்களைத் தவிர்த்து ஹோட்டேலுக்கு சென்றோம்.

எமது ஹோட்டல் முற்றிலும் தேக்கால் ஆனது. உலகத்திலே மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது இந்த பார்மா தேக்கு.ஆனால் தேக்கு மரங்கள் அழிக்கப்பட்டதால் தற்பொழுது பயிராக நட்டு தேக்கம் காடுகளை உருவாக்குகிறார்கள்.

•••••••••••

தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் நூற்றாண்டுவிழாவை முன்வைத்து ஒரு சொல்லாடல் ( பாவனைப் போர்கள் ) / அ.ராமசாமி

download (30)

29/06/2016 இல், பத்ரி சேஷாத்ரி தனது முகநூலில் ஒரு பதிவு எழுதியிருந்தார். கூகிளில் தேடிய புள்ளிவிவரங்களோடு தரப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பதிவிலிருக்கும் அடிப்படைத் தொனி கிண்டல். அவர் பதிவின்மேல் வந்துகொண்டிருந்த பின்குறிப்புகளின் தொனிகளை வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதற்கு நான்குமணி நேரத்திற்குப் பிறகு பக்ஷிராஜன் அனந்தகிருஷ்ணன் ஒரு பதிவு போட்டார். பத்ரியின் பதிவைப்பார்த்தபின் அவர் எழுதினாரா? அவருக்கே அப்படியொரு பதிவை எழுதவேண்டுமென்று தோன்றியதா? என்று தெரியவில்லை. அவரது பதிவில் வெளிப்பட்டதும் கிண்டல் தொனிதான். கிண்டலோடு கொஞ்சம் கோபமும் வெளிப்படுவதாகப்பட்டது.

இரண்டு பதிவுகளைகளையும் இங்கே தருகிறேன்.
முதலில் பத்ரி சேஷாத்திரி https://www.facebook.com/badriseshadri

========
ஜூலையை ஜீலை என்று எழுதுவதைவிட சூலை என்று எழுதுவதோ எவ்வளவோ மேல். ஜூன் – ஜீன் – சூன் இவ்வாறே.

கிரந்தத் தவிர்ப்பாளர்களுக்கு ஏற்புடைய தமிழாக்கப்பட்ட ஆங்கில மாதங்கள் இவையாக இருக்கலாமா? இதுகுறித்து தமிழறிஞர்கள் யாரேனும் எழுதியிருக்கிறார்களா?
சனவரி, பிப்பிரவரி, மார்ச்சு, ஏப்பிரல், மே, சூன், சூலை, ஆகத்து, செத்தம்பர், அக்குதோபர், நவம்பர், திசம்பர்
பிற்சேர்க்கை: கூகிளில் தேடினால் ஜீலை என்பது 28,700 முறை. ஜூலை 4,49,000, சூலை 1,26,000.
ஜூன் 4,46,000, ஜீன் என்பது நியாயமற்ற தேடுதல் 97,600 (ஏனெனில் ஜீன் = மரபணு என்ற சொல் ஆங்கிலத்தில் உண்டு), சூன் = 92,900.
=====
இனி பி.ஏ.கிருஷ்ணன் https://www.facebook.com/pakshirajan.ananthakrishnan?fref=nf&pnref=story

========
தமிழ் மொழிக்கு ஷ, ஜ, ஸ, ஹ, க்ஷ போன்ற எழுத்துக்கள் அழகு சேர்க்கின்றன – அவற்றை பயன்படுத்த வேண்டிய இடங்களில் பயன்படுத்தினால் இவற்றை விலக்கி எழுதுவது எனக்கு விருப்பமில்லாத ஒன்று. என்னுடைய பெயர் கிருஷ்ணன். அதை நான் கிருட்டினன் என்று எழுத விரும்பவில்லை. என்னுடைய தந்தையின் பெயர் பக்ஷிராஜன். அதை நான் பட்சிராசன் என்று எழுத விரும்பவில்லை. இது எனது விருப்பம். தமிழ் எனது மொழி.

========

இந்தப் பதிவுகளில் தொடரும் விவாதங்களில் வெளிப்படும் நகை, அழுகை, இளிவரல்,மருட்கை, அச்சம், பெருமிதம்,வெகுளி, உவகையெனச் சொல்லப்பட்ட எண்வகை மெய்ப்பாடுகளையும், அவை முப்பத்திரண்டாக விரியும்போது உண்டாகும் உணர்வுகளையும் அவரவர் முகநூல் பக்கங்களுக்குச் சென்று தேடி வாசித்துக் கொள்க.
பத்ரி சேஷாத்ரி, ப.அ. கிருஷ்ணன் ஆகிய இருவரின் பதிவுகளின் பின்னணியில் இருப்பது தனித்தமிழ் இயக்கம் தோன்றிய காலத்து அரசியல். 100 வயதான பிறகும் அது நெருக்கடியை உருவாக்கும் ஒரு இயக்கமாக இருக்கிறது கொஞ்சம் ஆச்சரியம் தான். தனித்தமிழ் இயக்கத்திற்கு வயது 100 ஆகிறது. 1916 இல் தோற்றம்கண்ட அவ்வியக்கத்திற்கு அந்த நேரத்தில் ஒரு தேவை இருந்தது. ஒருவிதத்தில் தமிழ்மொழி சந்தித்த நெருக்கடியினால் உருவான பெருநிகழ்வு. செய்யுள் வடிவில் இருந்த தமிழ்க்கல்வி மற்றும் வெளிப்பாட்டு நிலைகள் உரைநடைக்கு மாறியபோது உருவான நெருக்கடிகளின் விளைவாக உருவானது தனித்தமிழ் இயக்கம். மணிப்ரவாளத்தின் ஆதிக்கம் தமிழ்நடையைச் சீர்குலைக்கிறது எனக் கருதிய தமிழ்ப் புலவர்களும் தமிழர்களும் இணைந்து உருவாக்கிய தனித்தமிழ் இயக்கம் வரலாற்றின் தேவை.

தமிழ் மொழியில் சொல்லுருவாக்கத்தின் அடிப்படைகளைச் சொன்ன முதன்மைத் தமிழ் இலக்கணமான தொல்காப்பியம் மொழிமுதல் எழுத்துகள், மொழியிறுதி எழுத்துகள், மெய்மயக்கம் போன்றவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறது. அதாவது ஒருசொல்லின் முதலில் நிற்கக்கூடிய தமிழ் எழுத்துகள் எவை; சொல்லின் இறுதியில் நிற்கக்கூடிய எழுத்துகள் எவை; இடையில் நிற்கும்போது உயிரெழுத்தும் மெய்யெழுத்தும் எவ்வாறு அடுத்தடுத்து வரும்; அதிக அளவில் எத்தனை மெய்கள் அடுத்தடுத்து வரமுடியும் போன்றனவற்றை விரிவாகப் பேசியுள்ளது. இந்த விதிகளைப் பயின்ற ஒருவரால், தமிழ்ச் சொல் எது? வேற்று மொழியிலிருந்து வந்த சொல் எது என்று கண்டுபிடிக்க முடியும். இதனைப் பேசும் அதே தொல்காப்பியம் தான் வடசொல்லைத் தமிழ்ப்படுத்துவதற்கும் திசைச்சொற்களைத் தமிழுக்குள் உள்வாங்குவதற்கும்கூட அடிப்படைகளைச் சொல்லியிருக்கிறது. தற்பவம், தற்சமம் என்னும் கலைச்சொற்களை அறிந்தவர்கள் என்பதால் திரும்பவும் விளக்க வேண்டியதில்லை.

தொல்காப்பியமோ, தொல்காப்பியரின் மொழியிலக்கணத்தைக் காலத்திற்கேற்றவகையில் திரும்பவும் எழுதிக்காட்டிய நன்னூலோ பிறமொழிச் சொற்களைத் தமிழ்மொழிக்குள் அனுமதிக்கக்கூடாது எனச் சொல்லவில்லை. எப்படி அனுமதிக்கவேண்டும் என்பதை மட்டுமே வலியுறுத்துகின்றன. பழையன கழிதலும் புதுவது புகுதலும் கால வழுவல என்பது தமிழர் பின்பற்றிய கொள்கை. அக்கொள்கையை – மொழி, கலை, பண்பாடு, அறிவு என எல்லாத் தளங்களிலும் பின்பற்றினார்கள் என்பதுதான் தமிழின் – தமிழரின் வரலாறு.

தொல்காப்பியமும் நன்னூலும் சொன்ன அடிப்படைக்கட்டமைப்பையோ, வழிகாட்டுதலையோ பின்பற்றாமல் எழுதிய நடையை ‘ மணிப்பிரவாள நடை’ எனச் சொன்னது ஒரு கூட்டம். அப்படிச்சொன்னவர்களால், மணியையும் முத்தையும் பவளத்தையும் கலந்து கோர்க்கப்பட்ட மாலைபோலத் தமிழ்நடை மிளிர்கிறது என விளக்கங்களும் சொல்லப்பட்டன. ஒரு சொல் தமிழ், இன்னொரு சொல் சம்ஸ்க்ருதம், அடுத்தொரு சொல் தெலுங்கு எனக் கலந்து எழுதப்பட்ட அந்த நடைதான் அப்படிப்பெயர் பெற்றது. அப்படிக் கோர்க்கப்பட்டு எழுதிய மாலைகள் பெரும்பாலும் உரைகளாக இருந்தன. கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டிலிலிருந்து கிடைக்கும் நஞ்சீயர், அழகிய மணவாளர், திருக்குருகைப் பிள்ளைபிரான், பெரியவாச்சான் பிள்ளை, வடக்கு திருவீதிப்பிள்ளை, வை.மு. கோபாலகிருஷ்ணமாச்சாரியர், சி.ஜெகன்னாதாச்சாரியார் வழியாக உருவான வைணவ உரையாசிரியர்களின் நூல்களே மணிப்ரவாள நடையின் தோற்றக்காரணிகள்.
இதன் பின்னணியில் ஓர் உண்மை இருப்பதாக நம்பப்பட்டது.

பக்தி, இறையியல், தத்துவம் போன்ற துறைகளின் சொல்லாடல்களைச் சொல்லத் தமிழ்மொழியின் எழுத்துகளும், சொற்களும் போதாமல் இருக்கின்றன என்று நம்பிக்கையே அது. அதனால் தான் தத்துவத்தின் மொழியான சம்ஸ்க்ருதத்தைக் கலந்து எழுதுகிறோம் என்றும் அந்த உரையாசிரியர்கள் நம்பினார்கள். இந்த வாதத்தை முதன்மையாக மறுத்த இன்னொருகூட்டமும் சமய உரைகாரர்கள்தான். அவர்களின் உரைகள் பதினெண்சாத்திரங்களுக்கும், சைவ இலக்கியங்களுக்கும் எழுதப்பெற்ற உரைகள். சிவஞான முனிவர், உமாபதி சிவாச்சாரியார் ஆகியோரின் வழி உருவான நீட்சியை ஆறுமுகநாவலர் வரை, மனோன்மணியம் சுந்தரம்பிள்ளை வரை காணலாம். இதனை மறுத்துப் பேசத்தொடங்கியவர்கள் சைவ சித்தாந்திகள். சைவ நூல்களுக்கான உரைகளிலும் சித்தாந்த விளக்கங்களிலும் பெரிதும் தமிழ்ச்சொற்களையே பயன்படுத்தி எழுதினார்கள்.

கடவுள், பக்தி, தத்துவம், இறையியல் என எல்லாவற்றையும் தமிழின் வேர்ச்சொற்களைக் கொண்டே எழுதமுடியும் என்பது அவர்களின் வாதமாக இருந்தது.
மணிப்ரவாளம் X தனித்தமிழ் என்பது அடிப்படையில் வைணவ X சைவ முரண்பாடு. இந்த முரண்பாட்டில் சைவம் தமிழ் மொழிக்காக நிற்பதாகவும், வைணவம் தமிழ்மொழிக்கெதிராகவும், சம்ஸ்க்ருத ஆதரவோடு இருப்பதாகவும் புலப்பட்டது. இத்தகைய முரண்பாடுகள் மேலோங்கிய காலகட்டத்தில் தான் கால்டுவெல் பாதிரியாரின் திராவிடமொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் A Comparative Grammar of the Dravidian or South Indian Family of Languages, Horrison, London , 1856) என்ற நூலை ஆங்கிலத்தில் எழுதினார். அதில் “சிறந்த ஒன்றிருந்தால், அதற்கு சம்ஸ்க்ருத மூலம் காட்டும் பிராமணர்களின் வாடிக்கை” யான செயல்பாட்டையும் சுட்டிக்காட்டினார். அந்தச் சுட்டிக்காட்டல், தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் திசைவழியையையும் அதன் தொடர்ச்சியான திராவிட இயக்கத்தின் போராட்டங்களின் தன்மைகளையும் தீர்மானித்தது. இந்த வரலாற்றைச் சொல்லவும், நடந்த விவாதங்களைப் பேசவும், போராட்டங்களை அடையாளங்காட்டவும் பல நூல்கள் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் இருக்கின்றன. பேரா.கா.சிவத்தம்பி விரிவாக எழுதியிருக்கிறார்.
download
தோற்றநிலையில் சமயப்பூசலாகத் தோன்றி, மொழியியக்கமாக மாறியதோடு பண்பாட்டியக்கமாகவும் அரசியல் இயக்கமாகவும் நிலை பெற்றது தனித்தமிழ் இயக்கம். மணிப்ரவாளம் X தனித்தமிழ் என்ற பண்பாட்டரசியல் முரண்பாட்டை, அரசியல் முரண்பாடாக ஆக்கியது திராவிட இயக்கம். தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் இன்னொரு நீட்சியே திராவிட இயக்கம். தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் முன்னோடிகளாகத் தேவநேயப்பாவாணர், மறைமலையடிகள், பெருஞ்சித்திரனார், பாரதிதாசன், பரிதிமால் கலைஞர், கி.ஆ.பெ.விசுவநாதன் ஆகியோரைத் தமிழகம் அறிந்துவைத்திருக்கிறது.

திராவிட இயக்கம் கழகங்களாக மாறியபின் தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் சாரமும் சாராம்சமும் விடைபெற்றுக்கொண்டன, என்றாலும் இன்றிருக்கின்ற தி.மு.க., அ.இ.அ.தி.மு.க., ம.தி.மு.க., தே.தி.மு,க. போன்றனவற்றில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திற்குத் தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தொடர்ச்சியிருப்பதாகப் பலரும் நம்புகிறார்கள். அதன் தாக்கத்தால் தக்ஷிணாமூர்த்தி என்ற தனது பெயரை கருணாநிதி என்று மாற்றிக் கொண்ட நபர் இன்னும் அதன் தலைவராக இருக்கிறார்.

திராவிட முன்னேற்றக்கழகத்தைத் தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் நீட்சியாக நினைப்பது ஒரு நம்பிக்கை என்பதைவிட, அது “ஒரு பாவனை” என்று சொல்வது சரியாக இருக்கும். தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தேவை இருப்பதாக நினைக்கும் பழைய தலைமுறை ஒன்று இன்னும் தமிழ்நாட்டில் இருக்கிறது; அந்தத் தலைமுறை அடுத்தடுத்த தலைமுறையில் இன்னும் தொடர்ச்சியை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவர்கள் தான் இன்னமும் தனித்தமிழில் சிற்றேடுகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள். கால்டுவெல்லின் ஆங்கில நூலைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துப் பதிப்பிக்கிறார்கள். சிறுசிறுகுழுக்களாக இருக்கும் அவர்களுக்கெல்லாம் ஒருபேரியக்கம் தேவைப்படுகிறது. அந்தத் தேவையைப் பாவனையாகவாவது ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இன்னும் திராவிட முன்னேற்றக்கழகம் இருக்கிறது. அதன் தலைவர் மு.கருணாநிதி இருக்கிறார்.

“பாவனை” என்பது ஒரு கலைச்சொல். அது ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் இயங்குவதல்ல. ஒரு நபருக்கும், இயக்கத்திற்கும், நிகழ்வுக்கும் பொருந்தும் அதேநேரத்தில் அதன் எதிர்நிலைகளுக்கும் தேவையாக இருக்கும். ஒன்றை எதிர்நிலைப்படுத்தும் நபர்களும், இயக்கங்களும், நிகழ்வுகளும்கூட அந்தப் பாவனையைத் தனது எதிர்நிலையில் பொருத்தியே எதிர்ப்பதுண்டு. திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திற்குப் பொருந்துவதாக இருக்கும் ‘தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் நீட்சி’ என்ற பாவனை, திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் எதிர்ப்பாளர்களுக்கும் தேவைப்படுகிறது.

அதன் மாற்றாக நினைப்பவர்களுக்கும்கூடத் தேவைப்படுகிறது. திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை எதிர்ப்பவர்கள், தனித்தமிழ் இயக்கத்தை எதிர்ப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறார்கள். திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் இடத்தை, அது சென்ற வழியிலேயே பயணம் செய்து, அதன் இடத்தை இல்லாமல் ஆக்கவிரும்புகிறவர்கள் அந்தப் பாவனையைத் தனதாக்க முயல்கின்றது. இதுவே பாவனைகளின் இயங்குநிலை. இவ்வியங்குநிலையைப் பலமாகவும் நினைக்கலாம்; பலவீனமாகவும் கருதலாம்.
பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பை முன்வைத்து தொடக்கநிலையிலிருந்து திராவிட இயக்கத்தையும், தி.மு.க.வையும் எதிர்ப்பதாக நம்பும் பிராமணர்களுக்கும் தி.மு.க.வோடு இணைந்து நிற்கும் பாவனை தேவைப்படுகிறது.

தி.மு.க.வையும் பெரியாரையும் தமிழ் நாட்டில் இல்லாமல் ஆக்கிவிட முடியும் நாம் தமிழர் கட்சி, அவர்களின் வழியிலேயே சென்று அந்தப் பாவனையைத் தனதாக்க முயல்கிறது. தங்கள் கட்சியே தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் உண்மையான வாரிசு என நிறுவ முயல்வதையும் பாவனை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். பாவனை என்பது வெறும் கலைச்சொல் அல்ல; பின் நவீனத்துவக் கலைச்சொல். தமிழ் நாட்டில் தி.மு.க.வை முன்வைத்து நடக்கும் பாவனை யுத்தங்கள் பின் நவீனத்துவ வெளிப்பாடுகள்.
download (31)
19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தோன்றிய தனித்தமிழ் இயக்கம், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முன்பாதியில் திராவிட முன்னேற்றக்கழகமாக வளர்ச்சியடைந்து, 1960 -களில் ஆட்சிக்கு வந்தபின் தளர்ச்சியடைந்துவிட்டது என்பதும் வரலாறு. அந்தத் தளர்ச்சியில் தமிழகத்தின் முரண்பாடு இரட்டை முரண்பாடாக இல்லாமல், பிராமணர்- இடைநிலைச்சாதிகள் – தலித்துகள் என்ற முப்பரிமாணமாக வளர்ந்தது. முப்பரிமாணம் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் தலித் X தலித் அல்லாதோர் என்ற முரண்பாடு கூரடைந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தக் கூரடையும் போக்கில் பிராமணர்களின் இடம் காலியாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

வெகுமக்களுக்கான கலை, இலக்கியம் போன்ற தளங்களில் மட்டுமல்லாமல் கல்விப்பரப்பிலும்கூட மும்முனைமுரண்பாடுகள் இருமுனையாக மேலோங்கி நிற்கும்போது பிராமணர்களின் இடம் காலியாக ஆனது என்பது பலராலும் உணரப்படுகிறது. இந்த மாதத்தின் தொடக்கத்தில் எழுத்தாளர் போகன் சங்கர் தனது முகநூல் ஒரு பதிவு போட்டார். அந்தப் பதிவில் “ இன்னும் தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் சொல்லிக்கொள்ளும்படியாகப் பிராமண எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டிருந்தார். பிராமணீயத்தின் மீது நம்பிக்கையும் கண்மூடித்தனமான பிடிமானமும் கொண்ட பெரும்பான்மை பிராமணர்கள் கூடத் தமிழ்நாட்டில் தங்களைக் கவனிக்க யாரும் இல்லையெனக் கூவத்தொடங்கியிருக்கின்றனர். ஒய்,ஜி, மகேந்திரன், எஸ்.வி.சேகர் போன்ற நகைச்சுவை நடிகர்கள் ஓர் இளம்பெண்ணின் கோரக்கொலையை முன்வைத்துப் பிராமணர் X பிராமணரல்லாதார் என்ற எதிர்வை உயிர்ப்பிப்பது காணாமல் போய்விட்டோமோ என்ற பரிதவிப்பின் வெளிப்பாடுதான். அவர்கள் வரலாறு தெரியாமல் பேசுகிறார்கள். பதற்றம் வரலாற்றையும் படிக்காது; நிகழ்காலத்தையும் கவனிக்காது. ஆனால் அறிவுஜீவிகள் பதற்றமானவர்கள் அல்லர்.

தங்களைப் பிராமண அறிவுஜீவிகள் என நம்புபவர்களுக்குத் தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றில் மொழித்தூய்மை இயக்கம் என்னென்ன முரண்பாடுகளைச் சந்தித்து வளர்ந்திருக்கிறது என்பது தெரியும். திராவிட முன்னேற்றக் கழகமே ஆட்சிக்கு வந்தபின், தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் அடிப்படைகளைக் கொண்டு மொழி அமைப்புகளை உருவாக்கியதில்லை. அப்படியான அமைப்புகளின்வழி உருவாக்கப்படும் மொழித்தூய்மைவாதம், நவீன அறிவியல் வளர்ச்சிக்கும், நவீன இலக்கிய வடிவங்கள் உருவாகத் தடையாக அமைந்துவிடக்கூடும் என்ற காரணத்தால், தனித் தமிழ் என்னும் மொழிக்கொள்கையை முதன்மைப்படுத்தவில்லை. பொதுத்தமிழில் எழுதவேண்டுமென வலியுறுத்தவில்லை. இதன் காரணமாக முத்தமிழ் இப்போது ஐந்தமிழாகவும் அதற்கு மேற்பட்ட வெளிப்பாட்டு வடிவத்திலும் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

நவீனத்தமிழ் இலக்கியத்தின் மொழியாகத் தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வொரு வட்டாரத்தின் மொழியும்,சமூகங்களின் மொழியும் உருமாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன் எதிர்நிலையில் ஆட்சிமொழியாகவும் கல்வி மொழியாகவும் பயன்பாட்டு மொழியாகவும் தமிழ் ஆக்கப்படாமல், ஆங்கிலமே இன்னும் தொடர்கிறது என்பதும் வரலாற்றின் சோகமுரண் என்பதும் சுட்டிக்காட்டப்படவேண்டிய ஒன்று.

நிகழ்காலத்தை விளக்க வரலாற்றைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அறிவுஜீவிகள். அவர்கள் வரலாற்றைச் சொல்லி நிகழ்காலத்தை விளக்குவார்கள்; மறைத்தும் நிகழ்காலத்தைப் பேசுவார்கள். பத்ரிசேஷாத்ரியும் பக்ஷிராஜன் கிருஷ்ணனும் வரலாற்றை மறைத்து நிகழ்காலத்தை முன்வைக்கிறார்கள். அவர்களின் இரண்டு பதிவுகளிலும் வரலாறு மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வரலாற்றை மறுப்பதற்கு உரிமையிருப்பதுபோல மறைப்பதற்கும்கூட ஒவ்வொருவருக்கும் உரிமையுண்டு. ஆனால் அப்படி உரிமைகோருவதில் அவர்களின் நலன் இருக்கும் என்பதும் ஓர் உண்மை. அந்த உண்மைக்குள் தனிநபரின் நலன்கள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் சார்ந்த குழுக்களின் நலன்களும் இருக்கும். முடிந்துபோனதாக நம்பப்படும் முரண்பாட்டைத் திரும்பவும் உயிர்ப்பிக்கும் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும்.? முரட்டுத்தனமாக அப்பாவி வேடமிடும் ஒய்.ஜி. மகேந்திரன், எஸ்.வி.சேகர் போன்ற பிராமண அடிப்படைவாதிகளைப் போலல்லாமல், நடைமுறை எதார்த்தத்தை முன்வைத்து இவர்கள் எழுப்புகிறார்கள். இவர்கள் அவர்களைப் போல நகைச்சுவை நடிகர்கள் அல்ல. அறிவுஜீவிகள். சமகாலத்தமிழ் வாழ்வை அகலமாகவும் ஆழமாகவும் விமரிசித்துப் பேசும்/ எழுதும் அறிவுஜீவிகள்.

ஒருவரின் பேச்சில் – எழுத்தில் – செயலில் – அவரது குழுவின் நலன்.(வர்க்கநலன் என்று சொல்வது தேய்வழக்கு) இருக்கும் என்பது கண்டறியப்பட்ட உண்மை. இந்தியாவில் குழு என்பது சாதி.
••••••••••

என் பர்மிய நாட்கள் ( 8 ) / பயணத் தொடர் / நோயல் நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download (6)

நாங்கள் மண்டலே அரண்மனைக்கு சென்றபோது இரண்டு மைல் நீளமான நான்கு சுற்று மதில்கள் அவற்றை சுற்றி நீர் நிறைந்த அகழி என்பவற்றின் மத்தியில் மிகப் அழகான பெரிய மாளிகை இருந்தது.. அதில் நீதிமன்றம், அரசனது கொலுமண்டபம், நாணயசாலை எனப்பல பிரிவுகள் இருந்தது. ஆனாலும் தற்போது பார்ப்பது பழைய மாளிகையின் மொடல் மட்டுமே என்று எமது வழிகாட்டி சொன்னார்.. அழிந்ததை புதுப்பிக்க முடியாதபோதிலும் அதனது மாதிரியை வைத்திருந்தது அக்கால வாழ்வை புரிந்து கொளளமுடிந்தது.. அதில் முதலாவது மனைவி இரண்டாவது மனைவிக்கு எனப் பல அறைகள் இருந்தன. மின்டோன் அரசனுக்கு பல மனைவியர் எண்ணற்ற பிள்ளைகள் இவர்களையெல்லாம் ஒரு அரண்மனையில் வைத்திருந்ததே அரசின் வீழ்ச்சிக்கு காரணம் என வழிகாட்டியும் சொன்றார். மின்டோனது இறப்பின் பின்னால் பங்காளிகளின் மத்தியில் பதவிக்கான கொலைகளை, பிரித்தானியர் தங்களது வெற்றிக்கான காரணமாக்கினர் என சரித்திரமும் பகிருகிறது..

மண்டலேயை கைப்பற்றி பர்மிய அரச அரண்மனையை பிரித்தனியர் மூன்றாவது பர்மிய யுத்தத்தில் சூறையாடினார்கள். விலை உயர்ந்த பொருட்கள், பனை ஓலையில் எழுதப்பட்ட பர்மாவின் இலக்கியம்,சரித்திரம் மற்றும் பிரபுக்கள் வம்சத்தின் தலைமுறையான சாசனப் பதிவுகள் எல்லாவற்றையும் பிரித்தானியாவுக்கு எடுத்துச் சென்றபின் அரசமாளிகையை தங்களது ஆளுநர் மாளிகையாக்கினார்கள். அரச குடும்பம் மட்டுமல்ல மந்திரி, பிரதானிகள் மற்றும் இராணுவம் என உருவாகியிருந்த நடைமுறைகளை முற்றாக அழித்தொழித்தார்கள்.

பிற்காலத்தில் பர்மாவை கைப்பற்றிய ஜப்பானியர் தங்களது ஆயுதக் கிடங்காகவும் மற்றும் பண்டகசாலையாகவும் மண்டலே அரண்மனையை வைத்திருந்தபோது முழு தேக்கு மரத்தால் கட்டப்பட்டிருந்த அரண்மனையையும் பிரித்தானியர் இரண்டாம் உலகயுத்தத்தில் குண்டு வீசி அழித்தார்கள்.. காவல்க்கோபுரம் நாணயசாலை மட்டும் அழிவில் இருந்து தப்பியது.

நாம் மண்டலேயில் சென்ற இன்னுமொரு இடம் குத்தோடோ விகாரையும் அதைச் சுற்றி சிறிய விகாரைகளும் அமைந்த இடம். அதுவும் மின்டோன் அரசனால் உருவாக்கப்பட்டது. 729 பளிங்குகற்களில் புத்தரின் போதனைகள் ( திரிபீடகம்) பளிங்கு கற்களில் எழுதப்பட்டு அவற்றை விஹாரைகளாக்கியிருக்கிறார்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக வரிசையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. (Kuthodaw).அதை உலகின் மிகவும் பெரிய புத்தகம் என்கிறார்கள். புத்தகம் என்பதற்கு, நாம் நினைப்பது போலல்லாமல் கற்களில் காலத்தால் அழியாமல் இருப்பது. இப்படியானதை வியட்நாமிலும் பார்த்தேன். இங்கு ஒவ்வொரு பளிங்குகற்களையும் சுற்றி சிறிய விஹாரையாக்கி இருந்தார்கள் பளிங்குக்கற்களை உள்ளே வைத்து பகோடாவாக வரிசையாக அமைத்;திருப்பது அழகான காட்சி.

மூன்றாவது பர்மியப் போரில் மண்டலேயை கைப்பற்றிய பிரித்தானியப்படைகள், எல்லா பௌத்த பகோடாக்களையும் மற்றும் மடாலயங்களையும் தங்களது படைகள் தங்குமிடமாக மாற்றியதுடன், பர்மியர்கள் விஹாரைகளுக்கு வந்து வழிபடவும் தடை செய்தார்கள். இறுதியில் விக்ரோரியா மகாராணியிடம் நேரடியாக வேண்டுகோள் விடுத்ததன் பின்புதான் அந்த இடங்களில் இருந்து படையினர் விலகினார்கள். அங்குள்ள தங்கம் மற்றும் பெறுமதியான இரத்தினங்கள் பளிங்குகற்கள் என்பவற்றை பிரித்தானியப்படையினர் சூறையாடினார்கள். எட்டுவருடங்கள் எடுத்து உருவாக்கப்பட்ட திரிபீடக எழுத்துக்கள் பளிங்கில் செதுக்கி உள்ளே பொன் எழுத்துகளால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. பிரித்தானியப் படைவீரர்கள் அதையும் சுரண்டி எடுத்துவிட்டார்கள். எந்தப்பொன்னும் இப்பொழுது தெரியவில்லை.

பாலி மொழியில் சாதாரண மக்களுக்கும் பிக்கு பிக்குணிகள் என்ற சங்கத்திற்குமாக புத்தர் பேசியது. இவை. சுத்த பீடகம், வினைய பீடகம், மற்றும் அபிதம்ம பீடகம் எனப்படும் மூன்றுமே திரிபீடகம் என்பது. ஆரம்பத்தில் பனையோலையில் இருந்தது. அதை அழிந்துபோகமல் இருப்பதற்காக இப்படி பளிங்கில் செதுக்கப்பட்டது..

மண்டலேயில் உலக புத்த கலாச்சார நிலையம் உள்ளது. அதில் பாகிஸ்தான், ஜப்பான், சீனா என உலகம் முழுவதும் உள்ள புத்தரின் உருவங்கள் சித்திரங்களாக வைத்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருந்த புத்தரின் முகங்கள் வேறு வகையானவை. பர்மாவில் ஆரம்பகால புத்தரின் சிலைக்கும் பிற்காலத்தில் அமைந்த சிலைக்கும் வித்தியாசம் தெரியும்.. அந்ததந்த நாடுகளில் புத்தரது முகம் தேசிய மயமாக்கப்பட்டுளளது. ஐரோப்பியர்கள் யேசுநாதரை ஐரோப்பியராக வெள்ளை நிறத்திலும் பொன்னிற முடியோடு ஐரோப்பிய மயமாக்கினார்கள்.

900 தொன் பள்ளிங்கால் உருவாக்கிய புத்தர் உள்ள விகாரை (Kyauk Taw Gyi pagoda) இந்த பளிங்குக்கல் வெட்டிய இடத்தில் இருந்து 10000 போர் சேர்ந்து ஐராவதி நதி மூலம் மண்டலேக்கு கொண்டுவந்தார்கள் . மற்றைய புத்தர் சிலைகளைவிட வித்தியாசமாக பாதி கண்மூடியபடி தரையில் கையை வத்திருக்கும் புத்தர் சிலையிது.. நான்கு அரசமரங்கள் இலங்கையில் இருந்து அங்கு நடப்பட்டது. தற்போது ஒன்றே உள்ளது.

மண்டலேயை தலைநகராக்கியபோது பகான் என்ற புராதன தலைநகரில் உள்ள ஆனந்தவிகாரையின் மாதிரியை மண்டலேயில் உருவாக்க மிண்டோன் அரசன் விரும்பியதால் இது நடந்திருக்கிறது. ஆனால், விஹாரையை கட்டி முடித்து அதை கொண்டாட முன்பு அவன் இறந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. பர்மாவில் விஹாரைகளில் வருடத்துக்கு ஒருமுறை நமது நாட்டின்; திருவிழாபோல் நடைபெறுகிறது. இந்த நாட்கள் அக்காலத்தில் கொண்டாட்ட நாளாகிறது. பர்மாவிலும் இசையும் நடனமும் புத்தவிஹாரைகளை சுற்றி வளர்ந்தன. மண்டலேயில் இந்த விஹாரையில் திருவிழா எமது நல்லூர் உற்சவத்திற்கு ஒப்பானது எனலாம்.

நாங்கள் சென்ற மற்றைய இடம் புத்தகுருமார்கள் அக்காலத்தில் வாழ்ந்;;த அந்த மடாலயம் ஆகும். தேக்கு மரத்தால் மிண்டோன் மன்னனால் மிகவும் அழகாக அமைக்கப்பட்ட அந்த மடாலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வடிவமைக்கப்பட்ட சிற்பங்;கள்; – அக்காலத்து கலைஞர்களின் கலைத் திறமைக்கு சான்று பகர்கிறது.

மண்டலேயிலிருந்து சில கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருப்பன பர்மாவின் பழைய தலைநகரங்கள. அவை தற்பொழுது இடிபாடுகளுடன் காணப்படுகின்றன.

ஆற்றைக் கடந்த பின்பு நல்லபாதைகள் இல்லாததால் குதிரைவண்டியில் உல்லாசப்பிரயாணிகளை அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அந்த மூன்றுமணி நேரமும் ஒரு பெரிய கோணிப்பையில் உடலைப்போட்டு குலுக்கியதுபோல் இருந்தது.
download (7)

சகங் குன்று (Sagaing Hill) என்றபகுதியில் அரைவட்டகுகையில் 45 புத்தர்சிலைகள் உள்ளன மெதுவான பச்சைநிறத்தில் பின்புலத்தில் ((U MinThonze Pagoda)) வெள்ளைப்பளிங்கில் வடிவமைக்கப்பட்ட புத்தர்சிலைகளில் தங்கமுலாம் பூசிய புத்தரின் மேல் துண்டிற்கு அந்தகுகையின் வெளியில் இருந்து நேரடியாக ஒளி வராது மறைமுகமாக வருவது மிகவும் வித்தியாசமான நிறத்தை அந்த புத்தர் சிலைகளுக்கு கொடுத்தது.

இங்குதான் ஐராவதி நதியின்மேல் இரண்டு கிலோமீட்டர் நீளமான தேக்கு மரத்திலான ஒரு மரப்பாலம் அமைந்துள்ளது. அதன் மீது நடந்து கொண்டு உல்லாசப்பிரயாணிகள் சூரிய அஸ்தமனம் பார்ப்பார்கள். நாங்கள் செல்லும் போது சற்றுத் தாமதமாகிவிட்டது. பாலத்தில் நடக்காமல் கீழிருந்து பார்த்தோம்.

பர்மீய மக்களும் பாடசாலை சிறுவர்களும் விடுமுறை காலத்தில் தொடர்ச்சியாக முக்கிய புத்த ஆலயங்களுக்கு யாத்திரை செய்வதையும் அந்த விகாரைகளை புதுப்பிக்க பணம் கொடுப்பதையும்; பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது. வசதியற்றவர்களும் விஹாரைக்கு பணம்; செலுத்துவதை கடமையாகச் செய்தார்கள்.

பிரித்தானியர்கள் பர்மிய நாட்டைக் கைப்பற்றும் வரையும் அவா அரசு என்பார்கள். மண்டலேக்கு 20 கிலோமீட்டரில் அந்தஅரசு 300 வருடங்களுக்குமேலாக இருந்தது. அது இப்பொழுது சிறிய கிராமம்.

ஆவா அரசு பர்மாவின்; கீழ்பகுதியை ஆண்ட மன்னர்களால் எரிக்கப்பட்டது. நமது சேரன் சோழன் பாண்டியன்போல்; அங்கும் உள்நாட்டில் பல மன்னர்கள் தோன்றி மறைந்தார்கள். அவா தலைநகர் எரிந்து போனதன் பின்பு மண்டலேக்கு சில காலம் முன்பாக அமரபுர என்ற நகரம் தலைநகராக இருந்தது.

தற்போதைய ஆவாவில் தேக்குமரத்தில் ஏழு தட்டுகளில் அமைந்த புத்தமடாலயம் இருந்தது.

இலங்கையில் புத்தபிக்குகளின் மத்தியில் முக்கிய பிரிவாக அமரபுர – நிக்காய உள்ளது. இந்த அமரபுர பர்மாவின் தலைநகரில் அக்காலத் இருந்தே வந்தது. கண்டிய மன்னர்களின் காலத்தில் கொவிகம சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே பிக்குகளாக வந்த போது சலகம சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் பர்மாவுக்குச் சென்று அங்கு படித்து பிக்குகளானார்கள். இதைத் தொடர்ந்து கரையா மற்றும் துரவ சாதியினரும் இதைப் பின்பற்றினர். ஒருவிதத்தில் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்;திற்குப் போகமுடியாதவர்கள் இந்தியா செல்வதுபோல. ஆனாலும் இந்த அமரபுர நிக்காய, மன்னர்களின் உதவியற்றது. முக்கியமாக சிங்கள மத்திய வகுப்பினரது ஆதரவில் உருவாகியது. முக்கியமாக சியாம், (தாய்லாந்து) இல் இருந்து அஸ்கிரிய, மல்வத்த என்பன உருவாகின. அஸ்கிரிய, மல்வத்த சிங்கள உயர்சாதியினரால் உருவாக்கியதாலே புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களால் அமரபுர நிக்காய உருவாகியது அதேபோல் பர்மாவில் இருந்தே ராமனய நிக்காயவும் உருவாகியது. இவர்களுடன் அமெரிக்கரான ஹென்றி ஒல்கோட் சேர்ந்தமையால் இலங்கையின் முக்கிய பாடசாலைகளான ஆனந்தா கல்லூரி (கொழும்பு) தர்மராஜா கல்லூரி (கண்டி) மகிந்த கல்லூரி (காலி) என்பன உருவாகின.

பர்மாவுக்கு பௌத்த தேரவாதம் இலங்கையில் இருந்து ஆயிரம் வருடங்கள் முன்பு கொண்டு செல்லப்பட்டு பின்பு அமரபுர நிக்காய ராமனய நிக்காயவும் இங்கு உருவாக பர்மியர் காரணமானார்கள். இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு பகுதியில் பர்மாவின் செல்வாக்கு இருந்ததை பர்மாவுக்கு சென்ற பின்பே தெளிவாக அறிந்து கொண்டேன் என்பது எனக்கு சந்தோசமாக இருந்தது.

••••••••

மாக்பெத் அங்கம்-5 ( இறுதிப் பகுதி ) / மொழியாக்கம் – சத்தியப்பிரியன்.

download

காட்சி-4.

பிர்னாம் காடுகளின் அருகில் ஒரு பாசறை.

(மால்கம், மூத்த சிவார்ட், அவர் மைந்தன் மாக்டப், மென்டீத், கெய்த்னெஸ், ஆங்கஸ், லெனாக்ஸ், ராஸ் மற்றும் போர்வீரகள் போர்முரசு முழங்கப் போர்க்கொடியுடன் அணிவகுத்துச் செல்கின்றனர் )

மால்கம் : உற்றோர்களே! நேரம் நெருங்கிவிட்டது நமது மாளிகைகளின் படுக்கையறைகளில் அமைதி திரும்ப நேரம் நெருங்கிவிட்டது.

மென்டீத் : அதில் என்ன சந்தேகம் ?

சிவார்ட் : இந்தக் காட்டிற்குப் பெயர் என்ன?

மென்டீத் : பிர்னாம் காடு என்று பெயர்.

மால்கம் : நமது வீரகளிடம் சொல்லி இந்த மரங்களின் கிளைகளை உடைத்து ஒவ்வொருவரும் தங்களை இந்தக் கிளைகளால் மறைத்துக் கொள்ளச் சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் மாக்பெத்தின் ஒற்றர்களுக்கு வீரர்களின் எண்ணிக்கை சரியாகத் தெரியாமல் போகும். தவறான தகவலே மாக்பெத்தைச் சென்றடையும்.

வீர்கள் : அப்படியே செய்கிறோம்.

சிவார்ட் : கட்டுக்கடங்காத் தன்னம்பிக்கையுடன் மாக்பெத் தன்சினேன் கோட்டைக்குள் இருக்கிறான் என்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு தகவல்கள் இல்லை. நமது முற்றுகையை அவனால் தடுக்க முடியாது.

மால்கம் : நாம் முற்றுகையிட வேண்டும் என்பதைத்தான் அவன் எதிர்பார்க்கிறான். அவனுடைய வீரர்கள் எந்தப் பதவியில் இருந்தாலும் அவனைவிட்டு நீங்குவதில் குறியாக இருக்கிறார்கள். இதயமற்றவர்கள் மட்டுமே அவனுடைய ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கிறார்கள்.

மாக்டப் : எல்லாம் சரி. ஆனால் நமது இலக்கை அடையும் முன்பு நாம் தீர்மானிக்க எதுவுமில்லை.

சிவார்ட் : நேரம் நெருங்குகிறது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் நமக்குச் சொந்தமானது எது பகைமை எது என்பது தெரிந்துவிடும். சும்மா உட்கார்ந்து இன்பக்கனா கண்டு கொண்டிருந்தால் நம்பிக்கை பிறக்கும்; நிஜம்தான். வெற்றிக்குக் கனவு கான்பதுமட்டும் போதாதே. வெற்றிக் கனியைப் பறிக்க வன்முறையே சிறந்த வழி. எனவே நாம் நம் படையுடன் முன்னேறுவோம் .

( வீரர்கள் கைகளில் மரக்கிளைகளுடன் முன்னால் செல்கின்றனர்.)

திரை.

காட்சி-5

(தன்சினேன் கோட்டை. மாக்பெத், சேட்டன் மற்றும் வீர்கள். இங்கும் போர் முரசும், கொடிகளின் அணிவகுப்பும்.)

மாக்பெத் : நமது போர்க்கொடிகளைக கோட்டை மதிலின் வெளியில் தோரணங்களாகக் கட்டித் தொங்க விடுங்கள். அவை நாம் வருவதை அறிவிக்கட்டும். முட்டி நுழையும் முற்றுகையை நமது இரும்புக்கோட்டை எள்ளி நகையாடட்டும். முற்றுகையின்போது அவர்கள் பசியாலும்,பிணியாலும் மடியட்டும். நமது கயவர்கள் அவர்களுடன் கைகோர்த்திராவிட்டால் இந்நேரம் அவர்களைக் கதற கதறத் துரத்தியிருப்பேன்.( பெண்களின் அழுகையொலி கேட்கிறது) என்ன சப்தம் அங்கே ?

சேட்டன் : அரண்மனை மகளிரின் அழுகையொலி மன்னா.(உள்ளே போகிறான். )

மாக்பெத் : அச்சத்தின் பிடியிலிருந்து வெளிவந்துவிட்டேன். இரவில் எழும் ஒரு கூக்குரலுக்குக் கூட நடுங்கிய என் பழைய பால்ய காலங்கள் மடிந்துவிட்டன. என் ரோமக்கால்கள் உயிர் பெற்றுக் குத்திட்டு நிற்கும் அப்போது. ஆனால் இப்போதோ என் வாழ்வே திகில் நிறைந்ததாக மாறிவிட்டது. பயங்கர நிகழ்வுகள் வழக்கமான பின்பு இனி எதற்கு அச்சப்படவேண்டும் ? ( சேட்டன் வருகிறான்) ஏன் இந்த அழுகை ஓலம் சேட்டன்?

சேட்டன் : நமது அரசியார் இறந்துவிட்டார் மன்னா.

மாக்பெத் : எப்படியும் இறக்கப்போகின்றவள். என்றாவது ஒருநாள் இந்தச் சேதியைக் கேட்கவிருந்தேன். நாளை நாளை நாளை. மரணத்தை நோக்கி மெல்லப் பரவும் வாழ்வெனும் கொடி.. சென்ற நாட்கள் பேதைகளை மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்ற நாட்கள். போ போ நலிந்த மெழுகுவர்த்தியே. நீண்ட நிழல் போல் ஓடி மறையும் வாழ்க்கை. ஒரு நாடக நடிகனைப் போலப் பாடும் ஆடும் முடிவில் முற்றிலும் மறக்கப்பட்டுவிடும். வாழ்க்கை ஒரு முட்டாள் சொன்ன ஆங்காரமும், கூக்குரல்களும் நிறைந்த கதை.(தூதுவன் வருகிறான்) ஏதோ கூறவேண்டும் என்று வந்திருக்கிறாய். என்னவென்று கூறு.

தூதுவன் : என் கருணைமிக்கப் பிரபு. நான் பார்த்ததை எப்படிக் கூறுவேன் என்று தெரியவில்லை.

மாக்பெத் : பரவாயில்லை கூறு.

தூதுவன் : நான் மலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது என் கண்களை என்னால் நம்பமுடியாமல் போனது. பிர்னாம் காடு இடம்பெயர்ந்து நகர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது.

மாக்பெத் : பொய் பேசும் அடிமை.

தூதுவன் : நான் சொல்வது பொய் என்றால் எனக்குத் தண்டனை அளியுங்கள். மூன்று கல்தொலைவுகளுக்கு அப்பாலிலிருந்து அந்தக் காடு நகர்ந்து வருவதை உங்கள் கண்களால் காண முடியும். நகரும் காடு.

மாக்பெத் : நீ மட்டும் தவறான தகவலைக் கூறினால் உன்னை அருகில் இருக்கும் மரத்தில் சாகும்வரை கட்டித் தொங்கவிட்டுவிடுவேன். நீ சொன்னது உண்மையென்றால் அதையே நீ எனக்குச் செய்யலாம்.( தனக்குள் ) என் நம்பிக்கை தகரத் தொடங்கிவிட்டது. அந்தச் சூனியக்காரப் பிசாசு சொன்னதை மனம் நம்பத் தொடங்கிவிட்டது.” அடர்ந்த பிர்னாம் காடுகள் நோக்கி நகர்ந்து வரும்வரையில், மாக்பெத் நீ அச்சப்படத் தேவையில்லை” இப்போது மரங்கள் தன்சினேனை நோக்கி நகர்ந்து வருகிறது. ஆயுதம் ஏந்திப் போருக்குக் கிளம்புவோம். அந்தத் தூதுவன் கூறுவது நிஜமென்றால் இங்கிருந்து ஒடுவதாலோ இருப்பதாலோ ஒரு பயனும் இல்லை. நான் வாழ்ந்து சலித்துவிட்டேன். இந்தப் பூமி கலகத்தில் திணறுவதைப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன். அபாய மணியை எழுப்புங்கள். ஆயுதம் தாங்கி போருக்குக் கிளம்புங்கள். தாக்குங்கள். நமது மரணம் கவசமணிந்த உடலுக்கு வரட்டும்.

திரை.

காட்சி-6

( தன்சினேன் கோட்டைக்கு முன்பு ஓர் இடம். போர்முரசின் முழக்கம் போர்க்கொடிகளின் அணிவகுப்பு. மால்கம் , முதிய சிவார்ட் , மாக்டப் மற்றும் போர்வீரர்கள் கைகளில் மரக்கொப்புகளை ஏந்தியபடி வருகின்றனர்.)

மால்கம் : கோட்டையின் அருகில் வந்துவிட்டோம். நமது கைகளில் உள்ள மரக்கிளைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு நாம் யாரென்று அடையாளம் காட்டுவோம். மாமா சிவார்டும் அவர் மகனும் முதல் படைக்குத் தலைமை தாங்கட்டும். நானும் தீரன் மாக்டப்பும் இரண்டாவது அணியை நடத்திச் செல்கிறோம். இதுதான் நமது போர்த்தந்திரம்.

சிவார்ட் : நாங்கள் கிளம்புகிறோம். இன்றிரவிற்குள் அந்தக் கொடுங்கோலனின் படைகளை நாம் தூள் தூளாக்கி விட்டால் வெற்றி நிச்சயம்.

மாக்டப் : நமது போர்முரசுகள் ஒலிக்கட்டும். நமது பேரிகைகள் முழங்கட்டும். இரத்தத்துடன் மணக்கும் மரணத்தின் கட்டியத்தை அவனுக்கு ஆரவாரத்துடன் தெரிவியுங்கள்.(அகல்கின்றனர்).

திரை.

காட்சி-7

(இடம்: போர்க்களம். போர் முரசுகளும் பேரிகைகளும் முழங்குகின்றன. மாக்பெத் நுழைகிறான்.)

மாக்பெத் : அவர்கள் என்னை ஒரு முளையில் கட்டிவிட்டனர். என்னால் பறக்க முடியாது. ஒரு சர்க்கஸ் கரடியைப் போல நான் நாய்களை எதிர்த்துப் போரிடத்தான் வேண்டும். பெண்ணின் மூலம் பிறக்காத அந்த மனிதன் எங்கே ? அப்படி ஒருவனைக் கண்டுதான் நான் அஞ்சுகிறேன். வேறு ஒருவரையும் கண்டு எனக்குப் பயமில்லை.( இளைய சிவார்ட் வருகிறான்.)

இளைய சிவார்ட் : உன் பெயர் என்ன?

மாக்பெத் :அதைக் கேட்டால் நீ அச்சமடைவாய்.

இளைய சிவார்ட் : நிச்சயம் மாட்டேன். நீ நரகத்தின் கொடிய சாத்தானாக இருந்தாலும் எனக்குப் பயமில்லை.

மாக்பெத் : என் பெயர் மாக்பெத் .

இளைய சிவார்ட் : சாத்தான் கூட நான் மிகவும் வெறுக்கும் ஒரு பெயரை இப்படி உச்சரிக்க முடியாது.

மாக்பெத் : எனக்கு உச்சரிக்க அச்சமில்லை.

இளைய சிவார்ட் :பொய் பேசாதே கொடுங்கோலனே . என் வாளின் மூலம் நான் அச்சமற்றவன் என்று நிரூபிக்கிறேன் : ( வாள்சண்டையில் மாக்பெத் இளைய சிவார்டைக் கொல்கிறான். )

மாக்பெத் : நீ ஒரு பெண்மூலம் பிறந்தவன். வாள்களைக் கண்டு புன்னகைப்பவன் நான். பெண்மூலம் பிறந்த எவனுடைய ஆயதத்தைக் கண்டும் நான் எள்ளி நகையாடுவேன். ( மாக்பெத் மறைகிறான்.)

(போர் முழக்கம் கேட்கிறது. மாக்டப் உள்ளே நுழைகிறான். )

மாக்டப் :அங்கேயிருந்துதான் போர்முழக்கம் கேட்கிறது. கொடுங்கோலனே எங்கிருக்கிறாய் ? என்னைத் தவிர வேறு ஒருவன் உன்னைக் கொன்றால் என் மனைவி மக்களின் ஆவிகள் என்னைகே கேலிசெய்யும்; துரத்தியடிக்கும். கூலிக்குத் தண்டால் பிடிப்பவர்களுடன் எனக்குப் போர் புரிய விருப்பமில்லை. போர்புரிந்தால் உன்னுடன் போர்புரியவேண்டும் மாக்பெத். இல்லையென்றால் என வாளினால் பயன் ஏதும் இல்லை. நீ அங்கேதான் இருக்க வேண்டும். பேரிகைகள் முழங்குவதைப் பார்த்தால் அடுத்து உயர் பதவியில் உள்ள தளபதியின் பெயர் அறிவிக்கப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன். இதோ செல்கிறன். அதிர்ஷ்டமே மாக்பெத்தை சந்திக்கும் வாய்ப்பை எனக்குத் தா.( மாக்டப் மறைகிறான். மேலும் பல பேரிகைகள் முழங்குகின்றன. மால்கமும், முதிய சிவர்டும் வருகின்றனர். )

முதிய சிவார்ட் : இந்த வழியில் வாருங்கள் பிரபு. இதோ கோட்டை மெதுவாகக் கைப்பற்றப்படுகிறது. கொடுங்கோலனின் வீரர்கள் கோட்டையின் இருபுறம் இருந்தும் தாக்குகின்றனர். நமது வீர்ர்கள் கடுமையாகப் பதில் தாக்குதல் நடத்துகின்றனர். இந்த வெற்றி முழுமையாக உங்களுக்குச் சொந்தம். இனி செய்வதற்கு அதிகமில்லை.

மால்கம் : நம்மைத் தாக்கக் கூடாது என்று போரிடும் பகைவர்களுடன் போரிட வேண்டியிருக்கிறது.

சிவார்ட் : அதோ கோட்டை வந்துவிட்டது.

(அவர்கள் மறைகின்றனர். போர்புரியும் ஒலிகள் தொடர்ந்து கேட்டவண்ணம் உள்ளன. )

(திரை).

காட்சி-8.

( இடம் : போர்க்களத்தில் வேறொரு பகுதி. மாக்பெத் நுழைகிறான் )

மாக்பெத் : பண்டைய ரோமானியக் கோழைகளைப் போல நான் ஏன் வாள்கொண்டு தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும்? நான் உயிருடன் இருக்கும்வரை அவர்கள் உடலில் வெட்டுக்காயங்கள் உறுதி. ( மாக்டப் நுழைகிறான்)

மாக்டப் : திரும்பிப் பாரடா நாயே திரும்பிப்பார்.

மாக்பெத் : உன் ஒருவனைத்தான் நான் தவிர்க்க எண்ணினேன். ஆனால் நீயே என்முன்னால் வந்து நிற்கிறாய். கொதிப்பேறிய ரத்தத்தால் நீ என் ஆத்மாவை உசுப்பேற்றிவிட்டாய்.

மாக்டப் : என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்லை. வாய்மொழி தேவையில்லை உனக்கு வாள்மொழி போதும்.( இருவரும் சண்டையிடுகின்றனர் )

மாக்பெத் : என்னைக் காயப்படுத்தவேண்டும் என்று உன் நேரத்தை வீணடிக்காதே. உன் வாள்வீச்சினால் காற்றைக் காயப்படுத்த முயற்சி எடுத்தால் நல்லது.போ காயப்படுத்த வேறு முகத்தைத் தேடு. என் உற்சாக வாழ்வை முடிக்க வருபவன் ஒரு பெண்வயிற்றில் பிறந்தவனாக இருக்கமுடியாது.

மாக்டப் : உன் உற்சாகம் நாசமாகப் போகட்டும். உனக்கு வேதம் ஓதும் சாத்தான் நான் பெண்ணின் கர்ப்பத்திலிருந்து வந்தவன் இல்லை என்பதையும் சொல்லட்டும். தரிக்க முடியாத என் கர்ப்பத்தை என் தாயிடமிருந்து தனியாகப் பிரித்து எடுத்து அதன் மூலம் பிறந்தவன் நான். தெரிந்துகொள்.

மாக்பெத் : என்னிடம் இப்படிக் கூறிய உன் நாவை அறுத்தெறிவேன். ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையான துணிச்சலை உன் வார்த்தைகள் எடுத்துவிட்டன. மீண்டும் அந்தச் சூனியக்காரிகளை நான் நம்புவதாக இல்லை. அவர்கள் வார்த்தை விளையாட்டால் என்னை ஏமாற்றி விட்டனர். வார்த்தைகள் மூலம் செவிகளை நம்ப வைப்பது. பிறகு அந்த நம்பிக்கையைக் குலைப்பது என்று சிலேடை விளையாட்டு விளையாடி விட்டனர். போதும். இனி நான் உன்னுடன் போரிடப் போவதில்லை.

மாக்டப் : அப்படியென்றால் சரணடை கோழையே. உன்னைக் கூண்டில் அடைத்து காட்சிப்பொருளாக வைக்கிறோம் . கூண்டின் மேலே “ இது ஒரு அபூர்வமான கொடுங்கோலன்“ என்று எழுதித் தொங்க விடுகிறோம்.

மாக்பெத் : நான் சரணடைய மாட்டேன். மால்கம் பாதம் தொடும் மண்ணை முத்தமிட எனக்கு விருப்பமில்லை. மக்கள் என் மீது காறி உமிழ்வது எனக்குத் தேவையில்லை. பிர்னாம்காடுகள் தன்சினேன் வந்தாலும், பெண்வயிற்றில் பிறவாத ஒருவன் என்னை எதிர்த்தாலும் பரவாயில்லை நான் இறுதி வரையில் போரிடுவேன். என் கவசத்தைக் களைகிறேன். சாவதற்கு முன் நான் யாரென்று உனக்குக் காட்டுகிறேன். போதும் விட்டுவிடு என்ற முதல் குரல் உன்னுடையதாகத்தான் இருக்கும்.

( சண்டையிட்டபடி அவர்கள் காட்சியிலிருந்து அகல்கின்றனர். யுத்தபேரிகைகளும், போர் ஒலிகளும் மிகுந்து கேட்கின்றன. ஒரு படையின் பின்வாங்கும் முழக்கம். ஒரு படையின் வெற்றி முழக்கம் இரண்டும் கேட்கின்றன. வெற்றி முழக்கமிட்ட அணி உள்ளே நுழைகின்றது. அந்த அணியில் முதிய சீவார்ட், மால்கம், ராஸ் பிரபு, குறுநில மன்னர்கள், வீரர்கள் முதலியோர் உள்ளனர்.)

மால்கம் : நமது நண்பர்கள் அனைவரும் இந்தச் சண்டையில் உயிர் பிழைத்துள்ளனர் என்று நம்புகிறேன்.

சிவார்ட் : போர் என்றால் வீர்ர்கள் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் இந்தபோரில் குறைந்த உயிர் இழப்புடன் நாம் வெற்றிக் கனியைப் பறித்து விட்டோம்.

மால்கம் : மாக்டப்பைக் காணவில்லை. அதேபோல முதியவரின் மகனையும் காணவில்லை.

ராஸ் : முதியவரே உங்கள் மகன் ஒரு வீரனுக்குரியப் பரிசை பெற்றுவிட்டான். ஒரு முழு மனிதனாக வாழ்ந்து மடிந்துவிட்டான். ஓர் ஆண்மகனாக இறுதி வரையில் போராடி விழுப்புண் தாங்கி வீரமரணம் அடைந்துவிட்டான்.

முதிய சிவார்ட் : இறந்து விட்டானா?

ராஸ் ; ஆமாம் அவனைப் பாசறைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டனர். அவன் வீரத்தை உங்கள் துக்கத்தை அளக்கலாம் என்றால் அது நடவாத செயல்.

முதிய சிவார்ட் : அவனுடைய விழுப்புண் அவன் மார்பில்தானே உள்ளது?.

ராஸ் : ஆம் அவன் மார்பில்தான் உள்ளது.

முதிய சிவார்ட் : நல்லது. கடவுளுக்குக் காவல் இருக்கச் சென்றுவிட்டான். என் ரோமங்களின் அளவிற்கு எனக்குப் புதல்வர்கள் பிறந்தாலும் ஒருவருக்கும் இவனுடைய மரணம் போல ஓர் உன்னத மரணம் ஏற்பட்டிருக்காது. அவன் சாவுமணி தேவமணியாக ஒலிக்கிறது.

மால்கம் : அவனது மரணம் மேலும் போற்றப்பட வேண்டியது. அவனுக்காக நான் துக்கம் கொண்டாடுகிறேன்.

முதிய சிவார்ட் : போதும். இனி அவன் எந்த துக்கத்திற்கும் தகுதியுடையவன் இல்லை. அவர்கள் அவன் மரணம் பூரணமாக இருந்தது என்று கூறிவிட்டனர். அவன் கடவுளிடம் சேர்ந்து விட்டான். இதோ நல்ல செய்தி ஒன்று வந்திருக்கிறது.

(மாக்டப் மாக்பெத்தின் தலையுடன் உள்ளே வருகிறான். )

மாக்டப் : (மால்கமைப் பார்த்து ) வாருங்கள் அரசே . இனி உங்களை அவ்வாறுதான் அழைக்க வேண்டும். என் கையில் இருப்பது என்னவென்று பாருங்கள். சபிக்கப்பட்ட மாக்பெத்தின் தலை. காலம் விடுதலையடைந்து விட்டது.அவன் கொடுங்கோன்மை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. உங்களைச் சுற்றிலும் நல்முத்துக்கள் போன்ற சீமான்கள் உள்ளனர். நான் நினைப்பதைத்தான் அவர்களும் நினைக்கின்றனர். அவர்களும் என்னுடைய இந்த மகிழ்ச்சி கோஷத்தில் கலந்து கொள்ளட்டும். ஸ்காட்லாந்து மன்னர் வாழ்க. ஸ்காட்லாந்து மன்னர் வாழ்க (கோஷமிடுகிறான்.)

அனைவரும் : ஸ்காட்லாந்து மன்னர் வாழ்க.

(துந்துபி முழங்குகின்றது)

மால்கம் : தகுதியடிப்படையில் உங்கள் அன்பை அளந்து என்னுடன் சேர்த்துக் கொள்ள நான் அதிக நேரம் எடுத்துகொள்ளப் போவதில்லை. என் உற்றோர்களே என் தளபதிகளே இனி நீங்கள் ஸ்காட்லாந்தின் கோமகன்கள் என்ற பட்டத்துடன் உலா வருவீர்கள். இப்படி ஒரு பட்டம் ஸ்காட்லாந் சரித்திரத்தில் வழங்கப்படுவது இதுவே முதல்முறையாகும். மேலும் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை நம்முடைய காலத்தில் யோசித்து செயலாற்ற வேண்டும். மாக்பெத்தின் கொடுங்கோலிலிருந்து தப்பியோடிய நமது நண்பர்களை மீண்டும் நம் நாடு திரும்புமாறு அழைப்பு அனுப்பவேண்டும். இந்தக் கொடுங்கோலானின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு,, தன் கைகளால் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் கூறப்படும் ராட்சசி போன்ற அவனுடைய மனைவியின் பேச்சையும் கேட்டுக்கொண்டு அநியாயம் செய்த அக்கிரமக்கார மந்திரிகளை சட்டத்தின் முன் நிறுத்த வேண்டும். இதுவும் இது போன்ற மேலும் பல நல்ல கடவுளின் கருணைக்குப் பாத்தியப்பட்ட செயல்களையும் இடம் பொருள் ஏவல் அறிந்து செய்வோம் என்று கூறிக் கொள்கிறேன். என்னுடைய நன்றி உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உரித்தாகட்டும். ஸ்காட்லாந்தில் நடைபெற உள்ள என்னுடைய முடிசூட்டு விழாவிற்கு வருமாறு உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறேன்.

(வெற்றி முரசும், துந்துபியும் முழங்குகின்றன.)

அங்கம் ஐந்து நிறைவுற்றது.

( முற்றும் )