Category: தொடர்

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். * பகுதி 1. / பொ. கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

எனது புதிய முதுமக்கள் குறைகேள் / நலன்விசாரிக்கும் ஊழியம் தொடர்பாகப் பல விசித்திர மனிதர்களையெல்லாம் சந்திக்கநேரும் என்பது எதிர்பார்த்ததுதான்,

சென்றவாரம் நான் சந்தித்த ஒரு விசித்திரமான ஒரு ஜெர்மன்கார முதியவரின் பெயர் Peter Birlem என்பது. அவரது முதல் விசித்திரம் அவருக்குத் தான் யாரென்பது அடிக்கடி மறந்துபோகும். தன் பெயர், தான் பிறந்த ஊர், மனைவிகள், பிள்ளைகள் பெயர் எல்லாமும் மறந்துபோகும்.

*

அங்கே சிறிய ஏரி இருக்கு, அதை வந்தடையும் கால்வாய்கள் இருக்கு, கோதுமை வயல்வெளி / பண்ணை எல்லாம் இருக்கு, பாரவுந்து தட்டாமல் முட்டாமல் போகக்கூடிய அகலமான ஒழுங்கைக்குள் எங்களுடைய பெரிய வீடிருக்கு என்றெல்லாம் சொல்லுவார். ஆனால் ஊரின் பெயர் மட்டும் ஞாபகம் வராது. விரைவுத்தொடரியில் (S-Bahn) கடைசிநிலயத்தில் இறங்கி 15 நிமிடங்கள் பேருந்தில் போனால் தன் வீடுவந்துவிடும் என்பார். அவர் சொன்ன குறிப்புகளின்படி கூகிளில் லேக் உள்ள இடங்களாகத் தேடியபோது ஒருநாள் அது Marienweder என்பதை நானாக கண்டுபிடித்தேன், ஆமோதித்தார், ஆனால் Mona என்கிறபெயரை மட்டும் அவர் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. அடிக்கடி அழகி எப்படி இருக்கிறாள், சாப்பிடுகிறாளா, ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாளா என்றெல்லாம் விசாரிப்பார். அவரைப்பிரிந்துவிட்ட காதல் இணைபோல என்றெல்லாம் என்னைப்போல் எண்ணிவிடாதீர்கள். தன்னைத் தன் ஓபா (பாட்டன்) பள்ளிக்கூடத்துக்கு இட்டுச்சென்ற குதிரையாம் Mona ! அதன் நினைவில் இன்னமும் உருகுகிறார்.

*

சென்ற மே மாத இறுதியில் அவரது பிறந்தநாள் வந்திருந்தது. அவர் வதியும் Polimar எனும் பராமரிப்பு நிலையத்தினரோ, அல்லது வேறுயாரோ அவருக்கு முகப்பில் 70 என்று வரையப்பட்ட பிறந்தநாள் வாழ்த்து அட்டையொன்றை வழங்கியிருக்கவேண்டும், அன்றுபோய் அவருடன் அமர்ந்து ஒரு அரைமணிநேரம் உரையாடியிருக்கையில் திடீரென அவருக்கு அந்த அட்டை கண்ணில்பட்டது.

“ இங்கே எந்தக் கிழத்துக்கு 70 வயது…………….” என்றார்.

நான் “உமக்குத்தான் 70 வயது ” என்றேன்,

“ அப்படியா……… 70 ஆச்சா…….அப்போ நான் யார்……..எனக்கு என்ன பெயர் “ என்றார் திடுக்கிட்டு.

“ நீர்தான் திரு. Peter Birlem” என்று நான் சொல்லிமுடியவும்

“ நான் எதுக்கு இங்கே இருக்கிறேன்“ என்றார்.

“ அப்போ எங்கே இருக்கச்சௌகரியம்………… இங்கு உமக்கேதும் அசௌகரியமா” என்றேன்.

“ இங்கே ஒரு குறையுமில்லை, என்ன எப்போதாவது ஒரு நாள்தான் Roulade தருகிறார்கள் என்றார் குழந்தைகள்போல் மன்னையைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டு.

(Roulade ஐரோப்பாவில் அநேகமாக விருந்துகளில் பரிமாறப்படும் ஒரு சுவையான உணவு, அதன் மூலம் ஃப்ரான்ஸ் என்கிறது சமையற்கலைக்களஞ்சியம். இறைச்சியை பூரியைப்போலத் தட்டையாகத்தட்டி அதற்குள் பலவகை பீற் மற்றும் செந்நிறக்கோவா / கீரையன்ன மரக்கறிவகைகள், பாற்கட்டி, வெங்காயம், மிளகு வெஞ்சனங்கள் பொதித்து சுருட்டி உலோக இழையால் வரிந்து கட்டிக் கணப்பில் வெதுப்புவது. பின் குறுக்காக வில்லைகளாக அரிந்து விதவிதமான சோஸுகளுடன் பரிமாறப்படும்.)

மறுபடியும் “எனக்கு என்ன பெயர்…….” என்றார்

பெயரைச் சொல்லிவிட்டுப் பேச்சின் திசையைமாற்ற “ Birlem நீர் இம்முறை ஓரிடமும் விடுமுறை உல்லாசப்பயணம் போகவில்லையா” என்று கேட்டேன்.

“ ஏன் இல்லை இப்போதுதான் போய்விட்டு வந்தோமே……… இப்படித்தான் வடக்கே…….” என்றுகொண்டு மேற்கே கையை நீட்டிக்காட்டினார்.

“எங்கே போனீர்கள்….எந்த இடம்…….. அங்கே என்னவென்னவெல்லாம் பார்த்தீர்கள்…. எனக்குச்சொல்லவே இல்லையே”

“எந்த நகரத்துக்கும் இல்லை”

“பின்னே எங்கே… ஏதும் கிராமமா…….”

அவருக்கு அந்த இடம் ஞாபகம் வரவே இல்லை. எனக்குத்தெரிந்த பெர்லினுக்கு வடக்காகவுள்ள பத்து பதினைந்து இடங்களைச் சொல்லிப்பார்த்தேன். எதுவும் அவர்போன இடமல்ல. அப்படியே காரில் மலையும் மடுவுமான ஒரு காட்டுப்பிரதேசத்தில் மரங்களினூடாகப் புகுந்து புகுந்து பயணித்ததையும் அங்கே கூடாரமடித்து இருந்ததையும் நினைவுகூர்ந்தார். அவ்விடத்தில் பக்கத்தில் ஸ்றோபெரி பழங்கள் வரைந்திருந்த ஒரு ஐஸ்கிறீம் விற்கும் கூண்டு இருந்ததாகவும் அவர்கள் பரிமாறிய Rum சேர்த்த ஐஸ்கிறீமை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து “லெக்கர் லெக்கர் லெக்கர்” என்றார். (லெக்கர்=> அருஞ்சுவை)

“அப்படி லெக்கர் ஐஸ்கிறீம் உங்கள் நாட்டிலும் இருக்கல்லவா……” என்றார்.

“எங்கள் நாட்டிலும் கிடைக்கும்………… ஆனால் நாங்கள் ஐஸ்கிறீமுடன் மதுவெல்லாம் சேர்க்கமாட்டோம்” என்றேன்.

சற்று மௌனமாக இருந்துவிட்டு ” நாங்கள்போன அந்த ஐஸ்கூண்டு இன்னமும் அங்கேதான் இருக்கா….?” என்றார்.

“ நிச்சயம் இருக்கும், சரி………அங்கே யாருடன் போயிருந்தீர்கள்…..” என்று கேட்டேன்.

“ பப்பாதான் எங்களைக் கூட்டிப்போனார் என்றார்.

சரியாய்ப்போச்சு…… என் கணித்தலின்படி அது ஒரு 50 அல்லது 60 வருடங்களுக்கு முன்னான சமாச்சாரத்தின் நினைவிடைதோய்தல்.

“ சரி, மதியம் இன்று என்ன சாப்பாடு” என்று விசாரித்தேன்.

“ எனக்கு டயறி எழுதும் பழக்கம் இருந்த காலத்தில் கேட்டிருந்தால் டப்பெனப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லியிருப்பேன், இனிமேல் கஷ்டம், சொல்லமுடியாது” என்றார்.

“ சரி எப்போது டயறி எழுதுவதை நிறுத்தினீர்”

“ நான் பத்தாவது படிக்கும்போது காற்பந்து மைதானத்தில் என் புத்தகப்பையைத் தொலைத்துவிட்டேன்……… அந்தப்பையோடு என் டயறியும் தொலைந்துபோயிற்று……… அதன்பிறகு நான் டயறி வாங்கவுமில்லை, எழுதவுமில்லை”

இப்படியாக அவர்தன் நடைவண்டியுடன் பேசிக்கொண்டே வரவும் அவரை அருகிலிருந்த ஒரு பூங்காவுக்கு அழைத்துப்போனேன், கோடைகாலமாதலால் களிசானும் வெய்ஸ்டும் மட்டும் அணிந்திருந்த ஒரு பெண் அப்பாதையில் எங்களை முந்திக்கொண்டுபோனாள். மிகையாகத் தசைகள் வைத்திருந்த அவளின் அங்கஅசைவுகளைக் கண்டதும் கிழவருக்கு வாலிபம் திரும்பியது. விசில் அடித்தார்,

அவள் திரும்பவும்

“ இச் சூடான மதியத்தில்

ஜோரான வண்ணத்து

எவ்விடம் நோக்கிப்பறக்குதோ” என்றார் கவித்துவமாக.

‘தனியாக நடக்கவே முடியாத உமக்கு அது நிரம்பத்தான் முக்கியம்’ என்றிருந்தது அவள் பார்வை.

*

நாம் பூங்காவை அடைந்ததும்

“ சரி…..சிகரெட் புகைப்போமா…….” என்றார்.

அத்துடன் நூறாவது தடவையாக

“ இல்லை நான் புகைப்பதில்லை” என்றேன்

“அப்போ உனக்கு அவ்வளவு செலவிருக்காது……… அந்தக்காசையெல்லாம் எங்கே பதுக்கி வைத்திருக்கிறாய்” என்று தமாஷ் பண்ணினார்.

“ காசு இல்லாதபடியால்த்தான் நான் சிகரெட்டே பிடிப்பதில்லை” என்றேன் பதிலுக்கு,

“ ஓ……அப்படியானால்……….நீ பாவம்” என்று சொல்லிச்சிறிது நேரம் எனக்காக வருந்திவிட்டு

“ ஆனால்….எந்நேரமும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாயே…………எப்பிடி” என்றார்.

“ அட நீரொன்று…… சிகரெட் இல்லாததுக்கெல்லாம் மூஞ்சியைத்தொங்கப்போட எனக்குக் கட்டுபடியாகாதப்பா” என்றேன்.

எப்படிப் புரிந்துகொண்டாரோ தெரியவில்லை. மீண்டும் சிகரெட் பக்கெற்றை எடுத்து முகர்ந்துபார்த்தார்.

“சரி……. சரி…. நீர் உம் சிகரெட்டைப்புகைத்துக்கொண்டிரும்……….நான் அருகிலுள்ள குடிப்பதற்கான நீர்த்தாரையில் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வருகிறேன் ” என்றுவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

“ தாராளமாகக் குடித்துவிட்டுவா………ஆனால் வரும்போது பேன்களை மட்டும் அழைத்து வந்திடாதே” என்றார்.

ஒருவேளை பேன்கள் எம்மில் ஒட்டியிருப்பதால்த்தான் இப்படிக் ’காரமெல்’ நிறத்தில் இருக்கிறோமோ என்னவோ…………….

நான் திரும்பி வருவதற்கிடையில் அவர் ஒரு மாதிடம் தன் உரையாடலைத் தொடங்கிவிட்டிருந்தார்.

நான் வந்ததும் அம்மாதிடம் மன்னிப்புக்கேட்டுக்கொண்டு உரையாடலை நிறுத்திவிட்டு “ என்ன பேன்களை அழைத்து வருகிறாயா ” என்றார்.

“ அங்கே பேன்கள் இல்லை…….. கரடிகள்தான் நின்றன, அவை Peter Birlem வீட்டுக்கென்றால் தாங்கள் வரமாட்டோமாம் ” என்றேன்,

“ அவைக்கு அவ்வளவு பயம்” என்றார் மென்நகையுடன்.

“ இருக்காதா பின்னே……..”

*

அவரைத் திரும்ப அழைத்துவருகையில் ’இன்று என்ன நாள்’ என்று விசாரித்தார். “ செவ்வாய்க்கிழமை” என்றேன்.

அப்படியானால் நாம் சற்றே விரைந்து நடப்போம்” என்றார்.

நான் ‘சரி’ என்றாலும் அவரால் ஆர்முடுகவெல்லாம் (accelerate) முடியாது.

“எதுக்கு” என்றேன்.

புதன் ஆகிச்சென்றால் நீ போயிடுவாய்……..அப்புறம் நான் தனித்துப்போயிடுவேன் அதுதான் ” என்றார்.

“ நான் போனபின்னால் உன்னுடைய அம்மா அப்பாவெல்லாம் வந்து பார்த்தாலும் பார்க்கலாம்……….. ஆமா அவர்களெல்லாம் எங்கே” என்றேன்.

“கனகாலமாய் என்னையும் வந்தும் பார்க்கேல்லை…………… செத்திருக்கவேணும்” என்றார் வெகுஇயல்பாய்.

பேசிக்கொண்டே அவரது பராமரிப்பகத்தை அடையவும் எனக்கு அவருடனான அன்றைய பணிவேளை முடிவடைந்தது. புறப்பட ஆயத்தமானேன். அப்போது அவசரமாக ஜன்னலூடு எட்டிக் கீழேபார்த்தவர்

“ நிழலில் நிறுத்தியிருந்த என் கார் எங்கே………நீ கொண்டுபோய்விட்டாயா……” என்றார்.

“ இல்லையே திரு. Peter Birlem, நான் உமது காரை எடுக்கவில்லையே ” எனக்குத்தான் என் டிராம்வண்டி இருக்கே, விட்டுவீதியாய் பயணிக்க “என்றேன்.

“ சரி…………அப்போ…………..நீ என் காரைக்கொண்டுபோ……..” என்றார் தயாநிதியாய்……………..

*
(இன்னும் பேசுவோம்) பகுதி 2

அன்று நான் அந்த ஹோமுக்குப்போனபோது Peter Birlem வதியும் தளத்திலுள்ளவர்கள் எல்லோரும் மியூஸிக்குப் போயிருந்தனர், Peter Birlem மட்டும் தனது அறையிலேயே முடங்கித். தன் கதிரையில் அமர்ந்து அண்டங்காக்கா மாதிரித்தலையை ஏறுகோணத்தில் சரித்துவைத்து நான்போன பிரக்ஞையே இல்லாமல் யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“ நீர் ஏன் மியூஸிக்குப் போகவில்லை? ” எனக் கேட்டேன்.

“ இப்படித்தான் ஒரு நாள் கொயரில் நான் பாடியபோது என் இசை ஆசிரியை ‘ Birlem வாயைமூடு’ என்றார்………….. அதுக்குப்பிறகு நான் பாடுவதற்கு வாயைத்திறப்பதில்லை” என்றுவிட்டு மீண்டும் மௌனமானார். சரி அபாரமான சிந்தனை வசப்பட்டிருந்தமாதிரி இருந்திச்சே………. ‘ உம் ஆழ்ந்த சிந்தனை என்ன மார்க்கத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தது’ என்று உசாவினேன்.

“நான் இரண்டுதடவைகள் திருமணம் செய்தது உனக்குத்தெரியுந்தானே” என்றார். ஏதோ இரண்டுக்கும் நானே சாட்சிக்கையெழுத்திட்டவன் மாதிரி “ ஆம் ஆம் ஆம் அதிலென்ன சந்தேகம் ” என்றேன். அவர்களில் யாரை முதலில் மணமுடித்தேன் என்பதை நினைவுபடுத்தமுடியவில்லையே…………. அதைத்தான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்.

*

தனக்கு இளமைக்காலங்களில் தந்தையாருடன் ஒத்துப்போகமுடியவில்லை என்பதை முன்பு எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். ஒருநாள் இவருக்கும் தந்தையாருக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்படவும் தந்தையார் கோபத்தில் எம்மவரைபோலவே “Peter நீ இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள் காலடி வைக்கப்படாது” எனத்திட்டியிருக்கிறார்.

Birlem ஓடிப்போய் ஒரு Wohnwagen / Automobile Caravan ஐ வாங்கிவந்து பின் வளவுள் நிறுத்தி வைத்து அதற்குள் வாழத்தொடங்கியிருக்கிறார். அதற்குள் வாழ்ந்தபோதுதான் தனக்கு Helga வுடனான உறவு ஏற்பட்டதென்றும், சிறிதுகாலம் அவளுடன் அக் Caravan க்குள் வாழ்ந்த கதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்.

“அப்போ இருவருக்கும் குளியல், கழிப்பறை வசதிகள் Caravan க்குள் சௌகரியமாக இருந்திருக்காதே” என்று கேட்டேன்.

“வீட்டின் திறப்பு என்னிடந்தானே இருந்தது……… அதெல்லாம் பின்கதவால் அப்பப்ப போய் ஜோராய்க் குளிச்சிடுவோம்.” என்றார்.

“அப்போ Caravan இல் குடிபோகமுன்னும் வேறொருத்தியுடன் அப்பாவின் வீட்டில் வாழ்ந்தியா………..?”

“இல்லையே…………”

“ அப்போ Helga தான் உன்னுடைய முதல் மனைவி.”

“ நீ சொன்னால் சரியாய்த்தான் இருக்கும்……… கில்லாடி நீ” என்றார்.

“ இவ்வளவு காலவாழ்க்கையில் உனக்கு ஒருவர்கூட நண்பர்கள் இல்லையா…..?”

“ பலபேர் இருந்தார்கள்……………….அனைவருமே என்னை நோகடித்தார்கள்……………அனைவரையும் விட்டொதுங்கிவிட்டேன் ” என்றார்.

“ நோகடித்தார்கள் என்றால் எப்படி………………?”

“ Klemens….. என்னுடைய விலையுயர்ந்த Stieffel ஐ எடுத்துப்போனான், திருப்பித்தரவே இல்லை.”

(Stieffel என்பது: நாஜிகள் அணிவதைப்போன்ற முழங்கால்வரையிலான குதிரை மற்றும் மோட்டார்பைக் சவாரிகளின்போது அணியும் நீளச்சப்பாத்து,)

“ ஒருநாள் நான் இங்கே இருப்பதை எப்படியோ அறிந்துகொண்டு இங்கே வந்தான், எதுக்கு என் Stieffel ஐத் திருப்பித்தரவில்லை என்று ஆவிவிட்டேன்…….. அன்று போனவந்தான் திரும்ப வரவே இல்லை.”

(ஆவிவிடுதல்-> விலங்கைப்போல் பிளிறுதல்)

“ உமது Martina வாவது அப்பப்ப வந்து உம்மைப் பார்ப்பாளா………..?”

“ யார் அது Martina……..?”

” உமது மகள்தான் “

“ (Bloede Kuh) பைத்தியம் பிடித்த மாடு அது…….. அவள் கதையை எடுக்காதே………”

கிழவருக்கும் மற்றவர்களோடு இணங்கிப்போகும் வல்லபமும் மிகக்குறைவு என்பதை அவருடன் பழகிய இரண்டொரு நாட்களுக்குள் உணரமுடிந்தது.

*

இப்படியாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் Polimar நிலையத்தின் (Dienst-Leiter) பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski எம்மிடம் அனுமதி பெற்றுக்கொண்டு எம் அறைக்குள் நுழைந்தார். நுழைந்தவர் முதலில் குளிப்பறைக்குள் சென்று அது துப்புரவாக உள்ளதா என்பதை ஆராய்ந்தார்.

Birlem “என்னதான் பார்க்கிறாய் Frau.Stanowski” என்று அவரை விசாரிக்கவும் அவர் “இவள் Stefanie இந்தப்பக்கமாய் வந்தாள் காணவில்லை அதுதான் பார்த்தேன்” என்றார். Stefanie சுகாதாரத்தொழிலாளி. இளம்பெண், நீலச்சீருடையில் றப்பர்ப்பொம்மையைப்போல ‘கும்’மென்றிருப்பாள். Stefanie அறைக்கு வந்தாளானாள் Birlem அவள் போகுமட்டும் ஜொள்ளுஜொள்ளாய் வடித்தபடி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.

“Stefanie யானால் நீங்கள் அவளை என் கட்டிலில் உள்ள போர்வைக்குள் தேடுங்களேன்………….. அதிலதானே நாங்கள் கிடந்தோம்……………… குளியலறையில் தேடுவது வீண்” என்றது Birlem.

ஒரு நாள் ஜன்னாலூடு எட்டிக்கீழே பார்த்துவிட்டு “சீக்கிரம் புறப்படு நாம் கீழேபோவோம்………… ஒரே இளங்குட்டீஸ்களின் கூட்டமாயிருக்கு, இருவருமாய்ப்போய் சைட் அடிக்கலாம் ” என்று என்னையும் துணைக்கு அழைத்தார். அப்போது நேரம் 11 மணிதானிருக்கும். எந்தப்பள்ளியும் விட்டிருக்காது, எங்கே வந்தார்கள் குட்டீஸ் இப்போ……… எதுக்கும் Birlem சொன்னால் சரியாயிருக்கும் என்ற நினைப்பில் அவரைக்கீழே அழைத்துப்போனேன்.

அந்த Polimar நிலையத்தின் முன்னால் உள்ள விசாலமான நடைமுற்றத்தில் (Prominade) வியாபாரிகள் காலநிலை உவப்பாயிருக்கும் நாட்களில் ஜவுளி, பழங்கள், ஐஸ்கிறீம், pastry எனக்கடைகள் விரிப்பார்கள். அன்று அப்படிச் சில பெண்கள் விரித்த ஆயத்த ஆடைகள் விற்கும் கடை ஒன்றில் வர்ணம் வர்ணமாய் ஆடைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கவும் மேலேயிருந்து நோக்கிய Birlem க்கு அவையெல்லாம் குட்டீஸ்களின் கூட்டம்போல ஒளிர்ந்திருக்கிறது.

குட்டீஸை எதிர்பார்த்து வந்தவருக்கு முழு ஏமாற்றம். தன் நடைவண்டியையும் மெதுவாகத்தள்ளிக்கொண்டு கடையையும், கடைக்காரப்பெண்களையும் ஒருசேர வருடிக்கொண்டு அவர் செல்லவும் ஒரு துடுக்குப்பெண் இவரை வம்புக்கிழுத்தாள்.

“ மெஸியூ……….என்ன தேடுகிறீர்கள்……….. ”

எரிச்சலில் இருந்தவர் திட்டியான தன் மார்பைப் பொத்திப்பிடித்துக்கொண்டு

“ எனக்கு அளவான ஒரு பிறேஸியர், இருக்குமாவென்று பார்க்கிறேன் ” என்றார்.

“ உனக்கான பிறேஸியர் இங்கே கிடைக்காது, மெஸியூ………… வேணுமானால் உன் களிசானைக் இறக்கிவிடு……. பார்த்துப்பொருத்தமாய் உனக்கொரு சஸ்பென்டர் இலவசமாய்த் தாறேன்” என்றாள் அவள்.

“ நான் (லைவ்) நியூட் ஷோ காட்டுவதைவிட்டு ரொம்பநாளாச்சே என் அன்பே…. ” என்றார் இவர்.

*

Polimar எனப்படும் அந்த முதியவர்களுக்கான ஹோமில் 5 தளங்கள் உள்ளன. அவை முறையே 1.Darss, 2. Hiddensee, 3. Usedom, 4. Rügen, 5. Sylt எனப்படும். அத்தனையும் ஜெர்மனியின் அழகான ஊர்களின் பெயர்கள். பின்னவை இரண்டும் சிறு தீவுகள். அப்போது Birlem இன் அறையுள்ள Usedom தளத்தின் கழிப்பறைகளுக்கு புதிய (Water Closets / Comets) பொருத்தும் பணிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அதனால் அப்பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski, Birlem மிடம் தயவாகக் கேட்டார் இன்றைக்கு Hr. André யின் குளியலறையில் சில திருத்தப்பணிகள் செய்கின்றோம், அதனால் இன்றைக்கு மட்டும் Hr. André ஐ உனது குளியலறையைப் பாவிக்க அனுமதிப்பாயா?

“முடியாவே.…………. முடியாது…….ஊஹூம்.”

“ஏன் அப்படி……………..?”

“ இது எனது அறை, அதை கண்டவர்கள் எல்லாம் பாவிக்க அனுமதிக்க முடியாது” என்றுவிட்டு என்னிடம் தாழ்சுருதியில்

“ அவனது மூஞ்சியைப் பார்க்கவே எனக்குப்பிடிக்காது” என்றது.

“ Hr. André ஒன்றும் கண்டவர் கிடையாது, இந்நிலையத்தில் உன்கூட வாழும் ஒருவர் Birlem ”

“ எந்தச் சைத்தானும் இங்கு வேண்டாம்.”

*

ஒருநாள் Birlem மிடம் விளையாட்டுக்குப்போல “எனக்கென்ன பெயர் சொல்லு பார்ப்போம்” என்று கேட்டேன். . உதட்டைப்பிதுக்கியது.

“அட இத்தனை நாட்கள் உனக்காக வந்துபோகிறேனே…………… உனக்கு என்னபெயர்……….. மனைவி குழந்தைகள் இருக்காங்களாவென்று கேட்க ஏன் உனக்குத் தோன்றவில்லை………… எனக்குப்பெயர் மூர்த்தி ” என்றேன்.

“இன்றைக்கு மூர்த்தி வந்திராவிட்டால்………… பதிலாக ஒரு கீர்த்தியோ கோர்க்கியோ வந்திருப்பான். வாறவன் பெயரையெல்லாம் கேட்டுவைச்சு நான் என்ன செய்யலாம் சொல்லு” என்றது.

பெம்மானுக்கு ஏன் நண்பர்களே கிடையாது என்பது புரிந்தது.

*

Birlem முடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கையில் திடீரென்று பிரதான வீதியில் இரண்டு ஆம்புலன்ஸ் வண்டிகள் கூவிக்கொண்டு விரைந்தன.

ஆம்புலன்ஸ் சத்தத்தைக்கேட்டுக் கலவரமானவர் என்னிடம் “எட்டிப்பார்……… எட்டிப்பார் ஆம்புலன்ஸ்கள் இங்கேயா வருகின்றன என்று பார் பார் பார் “ என்று பதட்டப்பட்டார்.

ஆம்புலன்ஸுக்கு மனுஷன் இவ்வளவுக்குப் பயப்படுவான் என்பது எனக்கும் அன்றைக்குத்தான் தெரியும்.

எதுக்கு அம்புலன்ஸுக்கு இத்தனை பயம் என்பது அவரது விளக்கத்தின் பின்பே எனக்குப்புரிந்தது.

அந்த முதியோரில்லத்திலிருந்து சுகவீனம் காரணமாக ஆம்புலன்ஸிலிருந்து எடுத்துச்செல்லப்பட்ட எவரோ எப்போதோ இறந்துபோயிருக்கிறார்கள். அதனால் அந்த வண்டிகள் தன்னை ஏற்றிக்கொண்டு செல்லத்தான் வருகின்றனவோ என்கிற பயக்கெடுதிதான் அவருக்கு………. வேறொன்றுமில்லை.

அடுத்த நாள் சென்றபோது……….. இரவு பயங்கரமாகக் கனவுகள் ஏதும் கண்டிருப்பார்போலும் ” “இரவிரவாய் முன்விளக்கை அணைத்துவிட்டு ஏராளம் பாரவுந்துகள் உறுமிக்கொண்டு என்வீட்டுக்கு எதுக்கு வந்தன ” என்று கேட்டார்.

இனிமேலும் அவர் இரவுகளில் பாரவுந்துகள், எருமைகள், பிஸாசுகள், சைத்தானுகள் வந்தன என்பாராயின் ஒரு உளவியலாளரை அவரிடம் அனுப்பிவைப்பதாக இருக்கிறேன்.

இன்னொருநாள் நான் Birlem ஐப் பார்க்கச்சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்த ஹோமுக்கு 300 மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு கியோஸ்க் இருக்கிறது. அதில் ஒரு காப்பி வாங்கிக்குடித்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்த Polimae Home இலிருக்கும் ஒரு கிழவர் என் எதிரில் வந்து அமர்ந்தார். ஒரு முறை அவர் தன் பேச்சில் தனக்கு 86 வயது என்று சொன்ன ஞாபகம். ஓரளவு தம்பாட்டில் நடந்து திரியக்கூடிய முதியவர்களுக்கு ஒரு கிலோ மீட்டருக்குள்ளாக வெளியே சென்று வர அனுமதியுண்டு.

அவருக்கும் ஒரு காப்பியை வாங்கிக்கொடுத்துவிட்டு “ உங்களுக்கு வேறும் ஏதாவது வேணுமா” என்று உபச்சாரத்துக்காகக் கேட்டேன்.

“ம்……… வேண்டும், எனக்கு இசை வேண்டும்” என்றார். எனக்குப்புரியவில்லை,

“ என்ன மாதிரியான இசை வேண்டும்” என்று கேட்டேன்.

“என் மரணத்தை அறிவிக்கும் இசையைகொண்டுவா, அல்லது எனக்கு மரணத்தைக்கொண்டுவா.” என்றார்.

உள்ள முடி அத்தனையையும் அதிலேயே பிய்த்துப்போட்டிருக்கவேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு. அது என்னிடமும் அத்தனை இல்லை என்பதே அடுத்த பிரச்சனை.

*
15.08.2017 பெர்லின்.

தற்காலிகத்தைக் கொண்டாடுதல் – ( அண்மையில் வாசித்த கதைகள் -1 ) – அ. ராமசாமி

அ.ராமசாமி

அ.ராமசாமி

இதுதான் கவிதையின் வடிவம்; நாடகத்தின் கட்டமைப்பு இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும்; சிறுகதையின் தொடக்கமும் முடிவும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென வலியுறுத்தும் நபர்களைப் பின்னுக்குத்தள்ளி எழுத்தும் பனுவல்களும் கடந்துபோய்க்கொண்டே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியங்களில் மட்டுமல்ல; எல்லாவகையான செயல்பாடுகளிலும் இயங்குநிலையிலும் வடிவச்சீர்மையை வலியுறுத்தும் போக்கு முடிந்துவிட்டது. நெகிழ்ச்சியும் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக மாறுவதாகவும், மாறாமலேயே தோன்றுவதாகவும் இருக்கும் வடிவங்களே கொண்டாடப்படும் வடிவங்களாக நம்முன்னே அலைகின்றன.

தரையிலோடும் மகிழ்வுந்தாக இருக்கும் பொம்மை, அதன் ஓட்டப்போக்கிலேயே கடலில் மூழ்கிவிரையும் நீர்மூழ்கிப் படகாகவும், விண்ணில் பறக்கும் ராக்கெட்டாகவும் மாற்றத்தக்கதாக இருக்கவேண்டுமென விரும்பும் சிறார்களின் விருப்பங்களைப் பெற்றோர்கள் மறுதலிப்பதில்லை. குழந்தைகளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுதலில்தான் தாய்மையும் தந்தைமையும் முழுமையாகிறது; வாழ்க்கையின் அர்த்தம் உருவாகிறது எனப் பெற்றோர்கள் நம்புகிறார்கள். அதன்மூலம் தாங்கள் வடிவவிரும்பிகள் என்பதை நிரூபிக்கிறார்கள். கச்சிதமான வடிவத்தில்தான் வாழ்க்கை அர்த்தமாகிறது என நம்பவில்லையென்றால், குழந்தைகள் விரும்பும் பொம்மைகளையும் புனைவுகளையும் ஏன் அவர்களுக்குப் பரிசளிக்கப் போகிறார்கள்?.

ரமேஷ் ரக்‌சன்

ரமேஷ் ரக்‌சன்

பசித்த வயிறை நிரப்பிக்கொள்ள இரையைத்தேடுவதைப் போல, கிளர்ந்தெழும் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள எதிர்ப்பால் உடலை நாடும் அடிப்படை உணர்வின் அர்த்தத்தை மறைத்துவைத்திருக்கும் தமிழ்ச்சொல் காமம். மறைப்பைக் கொஞ்சம் கசியவிடும் நெகிழ்ச்சியான சொல் காதல். அதனையும் தாண்டித் தளர்வான சொல்லாக இருப்பது அன்பு. அன்பு, காதல், காமம் என்னும் சொற்களை விளக்கும்போது ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட உடல்கள் பற்றிப்பேசியாகவேண்டும். இவற்றிலும் காதலையும் காமத்தையும் விளக்க ஓராணுடலும் பெண்ணுடலும் விளக்கப்பட்டாக வேண்டும்.

காமத்தை விளக்க இவ்விரு உடல்களின் சேர்க்கையைச் சொல்லியாகவேண்டும். இத்தகைய தொடர்ச்சியான சொல்லாடல்களின் பின்னணியில் ஏற்கப்பட்ட அமைப்பாக இருப்பது குடும்பம். அதனை உருவாக்கிக்கொண்டபின் அதன்வழியாக விளக்கப்படும் காமமும் காதலும் அன்பும் ஏற்புடையன; நிரந்தரத்தன்மைகொண்டன; புனிதமானவை. குடும்ப அமைப்பை உருவாக்கிக்கொள்ளாமல் காட்டப்படும் அன்பும் காதலும் காமமும் ஏற்புடையனயல்ல; தற்காலிகமானவை; தண்டனைக்குரியன.

பெண்ணுடலும் ஆணுடலும் அவாவிக்கொண்ட உறவை வரையறைகளுடனும் கருத்தியல் தள விளக்கங்களுடன் நிறுவிக்கொண்ட குடும்ப வடிவம் தரும் நிரந்தரம் எப்போதும் ஏற்கத்தக்கதாக இருப்பதில்லை. நிரந்தரத்தை விரும்பியேற்கும் கணத்திலிருந்து விடுபட நினைக்கும் மனமும் உடலும் விலகலை அவாவிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் விலகலை ஏற்காத நுண்ணலகான குடும்பமும், அதன் மேல் எழுப்பி நிலைநிறுத்திக்கொண்ட சமயம், அரசு போன்ற பேரலகு நிறுவனங்கள் குடும்பத்தின் நிரந்தரத்தைப் பொருள் உறவுகளாலும், பண்டமாற்றுச் சடங்குகளாலும் இறுக்கமாக்கியுள்ளன. இறுக்கமான அக்குடும்பவடிவத்தை நிரந்தரமானதாகக் காட்டக் கலை இலக்கியங்களின் துணையோடு புனிதத்தையும் கற்பித்துவந்துள்ளன. குடும்ப அமைப்பை நிரந்தரக் கட்டமைப்பாக்க உதவிய கலை இலக்கியங்களின் தொடர்ச்சிகளே அதனை நிரந்தரமில்லையென நிறுவவும் முயல்கின்றன என்பது விநோதமுரணல்ல; காலத்தின் இயக்கம்.

ஒரு விளையாட்டுப் பொம்மையின் வடிவத்திலேயே நெகிழ்ச்சித்தன்மையையும், தற்காலிகத் தன்மையைக் கொண்டாடும் நிலைக்கு நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் நம் காலத்து வாழ்க்கைமுறையும் தேவைகளும் எல்லா வகையான வரையறைகளையும் வடிவங்களையும் வலியுறுத்துவதற்குப் பதிலாக அவற்றைக் கைவிடச்சொல்லி வலியுறுத்துகிறது. கைவிட்டவர்களின் களிப்பையும் கொண்டாட்ட நிலையையும் உணர்ந்துகொள்ள மறுப்பவர்களுடன் பேசும் நோக்கத்தோடு கூடிய பிரதிகளை நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ வெளிப்பாடுகளுடன் கூடிய பனுவல்கள் தருகின்றன.

விளிம்புக்கு அப்பால் என்னும் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பெர்ஃப்யூம் என்னும் கதையை ரமேஷ் ரக்‌சன் எழுதியுள்ளார். ஜெமிலா என்னும் மாடலிங் பெண் – அவளைப் படமெடுப்பதற்காகச் சந்தித்த ஆண் ஆகியோரிடையே ஏற்பட்ட அனைத்தும் தீர்மானித்து எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளின் விளைவுகள் அல்ல. நான்கு + நான்கு மணிநேர போட்டோ ஷுட்டில் தன்னைப் படம் எடுப்பவனிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக் கணவன் – மனைவியாகிவிடும் வேகம் நிரந்தரத்தை விரும்பும் நிதானமல்ல. மாடலிங்கைக் கைவிட்டு, போட்டோ கிராபி கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கி, காதலியாகி, மனைவியாக மாறிய விளையாட்டு அது.
images (81)
அந்தந்த நேரத்தையும் -ஒவ்வொரு கணத்தையும்- முன்னதின் தொடர்ச்சியாக நினைக்காமல், இன்னொன்றின் புதிதாக நினைத்துக்கொண்டாடும் மனநிலை. இவனிடம் போட்டோ ஷூட்டிற்கு வருவதற்கு முன்னால், இவனைப்போலவே நான்கு காமிராக்காரர்களிடம் மாடலிங் செய்யப்போனவள் அவள். அவர்களிடம் மாடலிங் பொருளாக இல்லாமல், மனமும் ஆசையும் விருப்பமும் கொண்ட பெண்ணாக இருந்திருப்பாளா என்ற கேள்வி ஐந்தாவதாகப் படம்பிடித்த இவனுக்குத்தான் இருக்கிறது; ஜெமிலாவுக்கு இல்லை.

ஆண்-பெண் இணைந்து உருவாக்கிய குடும்ப அமைப்பின் புனிதமும் நிரந்தரத்தனமும் நேர்த்தியான மொழி நடையிலும், கச்சிதமான கதைகூறல் முறையிலும் எழுதப்பெற்ற தமிழ்ச்சிறுகதைகள் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. அதே நேரத்தில் குடும்ப அமைப்பின்மீது விசாரணைகளை முன்வைக்கும் கதைகளும் இணையான எண்ணிக்கையில் கிடைக்கின்றன. அவற்றை எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் கதையில் உருவாக்கப்படும் பெண்பாத்திரங்களின் சார்பில் நின்று, ஆணின் அதிகாரம் செல்லுபடியாகும் அமைப்பாக இருக்கிறது என்ற விமரிசனத்தை முன்வைத்துள்ளனர். பாலினச் சமத்துவத்தை மறுக்கும் குடும்ப அமைப்பில் நெகிழ்ச்சியும் சமத்துவம் பேணும் கூறுகளும் உருவாக்கப்படவேண்டும் என்ற நிலைபாட்டையும் அக்கதாசிரியர்கள் முன்வைத்துள்ளனர். ஆனால் ரமேஷ் ரக்சனின் கதை அத்தகைய மரபான சொல்லாடல்களுக்குள்ளோ, நவீனத்துவக்கேள்விக்குள்ளோ நுழையாமல், நேரடியாகத் தற்காலிகத்தைக் கேள்விகளற்ற சொல்லாடலாக முன்வைக்கிறது.

ஜெமிலாவிடம், மர்லின் மன்றோவிற்கும் அவளது தந்தைக்குமிடையே இருந்த உறவினை நினைவூட்டும் கணவனாகிய கதைசொல்லி, தன்னை ‘டாடி’ என்று அழைத்துக்கொண்டே அவள் நெருங்கும்போதுச் சின்னதான பண்பாட்டுச் சிக்கலில் மனம் தடுமாறுகிறான். அந்தத் தடுமாற்றம் இந்திய ஆணின் தவிர்க்கமுடியாத தடுமாற்றம். ஜெமிலாவின் அருகிருப்பையும் உடலின் ஈர்ப்பையும் தன் கழுத்தில் தொங்கும் காமிராவைப்போலவே கருதுபவன் அவன். திரும்பத்திரும்பக் கையாளாமல் காமிராவை விட்டுவைப்பதில்லை. துடைத்துச் சுத்தம் செய்வதற்காகவாவது அதன் மீது கவனம் செலுத்திக்கொண்டே இருப்பது அவனது வாடிக்கை. கதையில் இடம்பெறும் இரண்டு பேரில் ஆண் பாத்திரத்தின் கோணத்தில் சொல்லப்படும் பெர்ஃம்யூம் என்ற தலைப்பே தற்காலிகத்தின் முழுமையான குறியீடாக நிற்கிறது.

தமிழில் இவ்வகையான கதைகளை எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் ஒருவகையான எச்சரிக்கைக் குறிப்புகளையும் தங்களை விலக்கிவைக்கும் முன் அனுபந்தங்களையும் சொல்லிக்கொண்டு கதையை முன்வைப்பார்கள். ஆனால் ரமேஷ் ரக்சன், அத்தைகைய முன் அனுபந்தங்களையே விலகி நிற்கும் குறிப்புகளையோ எழுதாமல், கச்சிதமான வடிவத்தில் எழுதியுள்ளார். தன்மைக்கூற்றில் அமைந்துள்ள பெர்ஃம்யூம் கதையின் தொடக்கம் இப்படி இருக்கிறது:

நானும் அவளும் ஆன்லைனில் பெர்ஃப்யூம் தேடிக்கொண்டிருந்தோம். யூனிசெக்ஸ் பாடி ஸ்ப்ரே இந்தமுறை வாங்கலாம் என்றாள். நான் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் சரி என்றேன். அவள் ஒரு முடிவுக்கு வருவதாய்த் தெரியவில்லை.தேடிக்கொண்டே இருந்தாள். முன்னெப்போதோ தேடியவற்றில் யுனிசெக்ஸ் வாட்ச் இருக்கவும் வாட்ச்சுக்குச் சென்றாள். ’நீ ஒரு முடிவுக்கு வருவதாய்த் தெரியவில்லை’ என்றேன். என்னைத் தேர்வுசெய்யச் சொன்னாள். லேப்டாப்பில் டேப்களின் எண்ணிக்கை ஓடிக்கொண்டே போனதே தவிர, வாட்ச்சும் பாடி ஸ்ப்ரே-வும் மாதிரி தெரியவில்லை.

இந்தத் தொடக்கம் தரும் தகவல்களை

நான் அந்த நாலு பேர் யார் என்றத் தகவலைக் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையிலிருந்தேன். அவள் மேலேறி இயங்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

என்ற கதையின் முடிவுக்கூற்றோடு இணைத்துப் பார்க்கும்போது கச்சிதமான சிறுகதை வடிவமும் ரமேஷ் ரக்சனுக்குக் கைவந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

ஜெமிலாவின் உடலையும் விருப்பங்களையும் வருணிக்கும்போது உருவாக்கப்பட்டுள்ள மொழியும் அது உருவாக்கும் கற்பனை வெளிகளும் தமிழை நவீனப்படுத்தும் மொழிக்காரராக ரமேஷ் ரக்சனை அடையாளம் காட்டியுள்ளது. நிரந்தரமானவை என நினைத்த அமைப்புகளைத் தற்காலிகமாக்ககாட்டுவதும், அதன் இருப்பைக் கொண்டாடுவதும் பின் நவீனத்துவ வெளிப்பாட்டுக்கூறுகளில் ஒன்று. அந்தவகையில் குடும்பத்தை ஆண்- பெண் சேர்க்கையால் உருவாக்கப்படும் பிணைப்பின் நிரந்தரத்தைத் தற்காலிகமானது என்ற புரிதலோடு அணுகும் மனிதர்களால் ஆனது எனச் சொல்லும் இந்தக் கதையை அந்த வகைக்கதை எனச் சொல்வதற்குத் தயங்கவேண்டியதில்லை.

IMG__08637_std
***

கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க ( அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 05 ) – எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

download

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

அலுவலக நேரங்களில், நகரத்தின் ரயில், பேரூந்து நெரிசல்களுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு பயணிப்பவர்களுக்குத் தெரியும் அவற்றுக்குள்ளிருக்கும் இன்னல்கள். ஆண்களும், பெண்களுமாய் ஜீவிக்க வேண்டி அனுபவிக்க நேரும் இவ்வாறான சிக்கல்கள்தான் வாழ்க்கையை நகர்த்துகின்றன. எவருமே இக் கஷ்டங்களை வரவேற்பதில்லை.

வீட்டிலிருந்து, அழகாக, நேர்த்தியாக உடையணிந்து பேரூந்திலேறும் ஒருவர் அலுவலகத்துக்கருகில் இறங்கும்போது அவரது ஆடைகளைப் போலவே, கசங்கி விட்டிருப்பார். அவ்வாறே வேலைசெய்து களைத்து, அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறி, பேரூந்திலேறி வீட்டுக்கு வந்து சேரும்போது அவரது அனைத்துப் பலமும் உறிஞ்சப்பட்டு, சக்கை போல ஆகி விட்டிருப்பார். ஆண்களைப் போலவே பெண்களும் இக் கொடுமைகளை அனுபவித்த போதிலும், பெண்கள் இவற்றை விட மேலதிகமாகவும் பல கொடுமைகளை பிரயாணங்களின் போது அனுபவிக்கின்றனர்.

இச் சிங்கள மொழிக் கவிதையைப் பாருங்கள். எழுதியிருப்பவர் பெண் கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க. ஒரு சட்டத்தரணியான இவர் கவிஞர், விமர்சகர், சமூக ஆர்வலர், கலைஞர் எனப் பன்முகம் கொண்டவர். சிங்கள மொழியில், வாழ்வின் அனுபவங்களைக் கவிதைகளாக எழுதும் இவரது கவிதைகள் பல காத்திரமான இதழ்களிலும், பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்துள்ளன. கவிதைத் தொகுப்புக்களையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இக் கணத்தின் யதார்த்தம்

சேலைத் தலைப்பை இழுத்துக் கீழே தள்ளி விட்டு

பருத்த ஆண்கள் பேரூந்தில் ஏறுகையில்

தயக்கத்தோடு படியில் தொற்றிக் கொள்கிறேன்

பேரூந்தின் கர்ப்பத்துக்குள்

மெதுமெதுவாகத் தள்ளப்படுகிறேன்

வியர்வையில் தெப்பமாகி

இடைவெளிகளிடையே நகர்த்தப்படுகிறேன்

விழுந்திடாதிருக்க முயற்சிக்கிறேன்

சரிகிறேன் எழுகிறேன்

சூழவும் எதுவும் தென்படாத அதியுச்ச தள்ளுகைகளிடையே

நான் சிந்திக்கிறேன்

‘யார் நான்

கவிதாயினியா

மிக அழகிய இளம்பெண்ணா

அவ்வாறும் இல்லையெனில்

உயர்பதவியேதும் வகிப்பவளா

காதலியா, தாயா, அன்பான மனைவியொருத்தியா

இதில் எது பொய்யானது

தீயாயெரியும் பேரூந்தொன்றுக்குள் சிறைப்பட்டு

களைப்போடு துயருறும் விலங்கொன்றுதான் நானன்றி

இக்கணத்தில் வேறெவர்?’

யதார்த்தம் என்பது என்ன

பேரூந்திலிருந்து இறங்கி

வீட்டில் காலடி வைக்கும் கணம்

குறித்துக் கனவு காண வேண்டுமா

குளிர்ந்த நீரில் உடல் கழுவி

தேனீரைச் சுவைக்கும் விதம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டுமா

எனில் யதார்த்தம் எனப்படுவது இக்கணம்தான்

பெரும் காரிருளில் மூழ்கி

இருப்பின் துயரத்தை அனுபவிக்கும் விலங்கொன்றாக மட்டும்

என்னை நானே சந்திக்கும் இக் கணம்

‘நான்’ வீழ்ந்துடைந்து அழிந்து போகும் இக் கணம்

கவிஞனான போதும்

இடரை அனுபவிப்பது இப் பேரூந்தினுள்ளேதான்

இங்கு வைத்தியரோ, வேறெவராயினுமொருவரோ

பெண்ணோ, ஆணோ

தெள்ளத் தெளிவாகத் துயரனுபவிக்கும்

விலங்கொன்றன்றி வேறெவர்

இது இக்கணத்தின் யதார்த்தம்

இக் கணம் துயரத்திலிருந்து தப்பிக்கச் செய்யும்

கதவைக் காணக்கூடிய கணம்

பேரூந்திலிருந்து இறங்கிச் செல்ல முன்பு

வெளிச்சம் என்னை நெருங்கட்டும்

இவ் வாழ்வைப் பிணைத்திருக்கும் கயிறு தளர்ந்து போகட்டும்

****
images (14)

நகர வாழ்க்கை ஒரு மாயை. அது பல விதக் கிராம மக்களால்தான் ஒளியூட்டப்படுகிறது. அப் பளபளப்பான வெளிச்சம், இன்னுமின்னும் கிராம மக்களை ஜீவிக்கவென நகரத்துக்கு ஓடி வரும்படி செய்து கொண்டேயிருக்கிறது. நீங்கள் இதை வாசிக்கும் இக் கணமும் எவரேனும் ஒருவர் புதிதாக, நகரத்துப் பேரூந்தில் வந்து இறங்கியிருப்பார் பாருங்கள். அதுதான் வாழ்க்கை.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 03 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (25)

இருவரதும் ஜீவித காலத்துக்கும், எத் துயரம் வந்தாலும் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்தே இருப்போம் என உறுதி கொண்டு இணையும் பல தம்பதிகள், திருமணத்துக்குப் பிறகு வரும் சிறு, சிறு பூசல்களுக்கும் விவாகரத்து செய்து பிரிந்து செல்லும் மிக மோசமான மனப்பாங்கு அண்மைக்காலமாகப் பரவிவருவதைக் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது. நவீன தொழில்நுட்ப சாதனங்களும், ஊடகங்களும் இப் பிரிவுகளில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன.

தாம் பெற்ற குழந்தைகளது எதிர்கால வாழ்க்கையைக் கருத்தில் கொள்ளாது, தம்பதிகள் இருவரும், தமது நலன்களை மாத்திரம் கருத்திற் கொண்டு விலகிச் செல்லும் இப் போக்கு கிராமப்புறங்களை விட, நகரங்களில் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. என்றாலும், நகரங்களை விடவும் கிராமங்களில் இடம்பெறும் இவ்வாறான ஒன்றிரண்டு நிகழ்வுகள் கூட அக் கிராமங்களில் பெரிதாகப் பேசப்பட்டு, சம்பந்தப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை, தற்கொலை வரை கொண்டு சென்று விடுகின்றன.

கதைப்பதற்கு எளிதாகத் தோன்றும் இவ் விடயம், சம்பந்தப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை, அவர்களது இடத்திலிருந்து பார்த்தால்தான் உண்மையான சிக்கல் புரியும். நாட்டில் திருமண மண்டபங்கள் பெருகிவருவதைப் போலவே, விவாகரத்து வக்கீல்களும் தினந்தோறும் பெருகிவருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

இனி, விவாகரத்து சம்பந்தப்பட்ட கவிதையொன்றைப் பார்ப்போம். சிங்கள மொழியில் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பவர் பெண் கவிஞர் சஜீவனீ கஸ்தூரி ஆரச்சி.

விவாகரத்தின் பின்னர்

உயர்ந்திருக்கும் அம் மலையின் உச்சி மீது
வெற்றுப் பார்வையுடன் ஒரு பெண்
அவளது இரு புறமும்
சிறு குழந்தைகளிரண்டு

கீழே
முற்புதர்கள், கற்சிதறல்கள்
நாகம், விரியன், மலைப்பாம்புகள்
நிறைந்திருக்கும் பாதாளம்
அகன்ற வாயைத் திறந்துகொண்டு

அவளது தலைக்கு மேலே
இரவின் கனத்த இருட்டு
ஊளையிடும்
மழையும் கோடை இடியும்
வெற்றியுடன் ஒன்றிணைந்து

ஏற்றி விட்டவர் எவரோ
இவளை
இந்த மா மலை மீது

மெதுவாகக் காலடியெடுத்து வைத்தபடி
கடைக்கண்ணால் இருபுறமும் பார்த்தவாறு
அவளைக் கைவிட்டு
அவர்களெல்லோரும் சென்று விட்டாலும்

கீழே மரக் கிளையொன்றில்
மறையக் காத்திருக்கும் சூரிய ஒளியில்
பிசாசொன்றைப் போல காற்றுக்கு அசையும்
இற்றுப் போன புடைவைத் துண்டொன்று

இந்தக் கொடுமையிலிருந்து தப்பித்து
முட்புதர்களை சீராக வெட்டியகற்றி
பாதையொன்றை அமைத்தபடி
நாளைக் காலையில்
அவள் வருவாளா ஊருக்கு

நாளைய சூரியன் உதிக்கும் வேளை
இருக்குமோ
அவளது ஆடையும்
மரத்தின் கிளையொன்றில் சிக்கியவாறு

****

கவிஞர் சஜீவனீ கஸ்தூரி ஆரச்சி ஒரு வழக்கறிஞர். இலங்கையில் அநீதிகளுக்கெதிராக குரல் கொடுத்து வரும் பெண் சட்டத்தரணி இவர். தமிழை எழுத, வாசிக்கக் கற்றிருக்கிறார். இவரது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பு சிறந்த இளைஞர் இலக்கியத்துக்கான விருதினை வென்றது. இந்தக் கவிதையும் அத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள ஒன்றாகும்.

ஒரு தம்பதியினது விவாகரத்து எனப்படுவது, அதனைக் கேள்விப்படுபவர்களுக்கு, ஒரு செய்தியாக மாத்திரமே இருக்கிறது. சம்பந்தப்பட்டவர்கள், குறிப்பாக பெண்கள், சமூகத்தில் அதன் பிறகு எதிர்கொள்ள நேரும் இன்னல்கள் அனேகமானவை. தம்பதிகளுக்கிடையேயான சிறிய பிரச்சினைகளுக்குக் கூட, விவாகரத்து எனும் மலை மீது ஏற்றிவிட பலரும் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏற்றி விட்டுக் கைவிட்ட பின்பு, அம் மலை மீதிருந்து அவர்களால் சகஜ வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் திரும்புவது மிகவும் கடினமானதாக இருக்கும். இக் கவிதை உணர்த்திச் செல்வது, ஒரு சமூகத்துக்கு மாத்திரமேயான துயரத்தையல்ல.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

எழுத்துக்காரர்களின் புலம்பல்கள் ( உள்ளோட்டங்கள் ) / அ.ராமசாமி.

download (16)

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

இப்படியொரு கேள்விக்குறியோடு காலபைரவன் தனது முகநூல் பக்கத்தில் ஒரு பதிவொன்றைப் போட்டிருந்தார். அப்பதிவைப் பலருக்கும் தொடுப்பு செய்திருந்தார். தொடுப்பில் என்னுடைய பெயரும் இருந்ததால் உடனடியாக என் பார்வைக்கு வந்தது. நான் உடனடியாக,

இலக்கியப்பட்டறைகளா? பிற மாநிலங்களில்/ நாடுகளில் நடக்கும் இலக்கியவிழாக்களா? என்று கேட்டேன். என் கேள்விக்கு

பட்டறைகள் பிறமாநில பிறநாடுகளில் நடப்பவைதான் ஐயா என்றார்.

பதிப்பகப் பின்னணிதான் முதன்மைக்காரணம். இதனை விரிவாக எழுதவேண்டும். ஓரிரண்டு நாளில் எழுதுகிறேன்

என்று சொல்லியிருந்தேன். முகநூலில் எழுதினால் ஒருநாள் கழிந்ததாகக் காணாமல் போய்விடும். அதைத் தவிர்க்க இங்கே எழுதுகிறேன். காலபைரவனின் இந்தக் கேள்வி ஓரளவு நியாயமான கேள்விதான். இலக்கியத்தில் – அதற்குள் சிறுகதை என்னும் ஒரு வகைப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தித் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு எழுத்தாளருக்கு இப்படியொரு கேள்வி எழாமல் இருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

காக்கா என்னும் முதல் சிறுகதையைத் தீராநதி இதழில் 2004 இல் எழுதிய காலபைரவன் இதுவரை புலிப்பாணி ஜோதிடர் (2006, சந்தியா பதிப்பகம்), விலகிச்செல்லும் நதி (2008, மருதா பதிப்பகம்) கடக்கமுடியாத இரவு (2009,சந்தியா பதிப்பகம்), பைசாசத்தின் எஞ்சிய சொற்கள் (2011,சந்தியா பதிப்பகம் ) என நான்கு சிறுகதைத்தொகுதிகளை வெளியிடும் அளவுக்குக் கதைகள் எழுதியுள்ளார். ஆதிராவின் அம்மாவை ஏன் தான் நான் காதலித்தேனோ?(2008, கே.கே.புக்ஸ்) என்றொரு தலைப்பில் கவிதைத் தொகுப்பொன்றையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

விழுப்புரம் மாவட்டம் கண்டாச்சிபுரத்தில் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணிசெய்யும் விஜயகுமார் என்ற காலபைரவனின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் வாசகர்களைத் தாண்டி, எழுத்தாளர்களுக்கும் அவரது கதைகள் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாக அவரது கதைகளிலிருந்து தேர்வு செய்த தொகுப்புகள் இரண்டு தொகுப்புகள் ஒரே ஆண்டில் வந்துள்ளதைச் சொல்லலாம். (சூலப்பிடாரி, காலச்சுவடு பதிப்பகம் 2016) முத்துக்கள் பத்து (அம்ருதா பதிப்பகம்,2016 ) ஆனால் அவருக்குச் சாகித்திய அகாடெமியோ, ஒரு பல்கலைக்கழகமோ, மாநில அளவில் இலக்கியச்சேவையாற்றும் நிறுவனங்கள் நடத்தும் பட்டறைகளுக்கோ, இலக்கிய விழாக்களுக்கோ அழைப்பு இல்லை. இந்த நிலையிலேயா அப்படியொரு ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அந்த ஆதங்கம் நியாயமானதுதான். இவரைப்போல ஆதங்கப்படும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் 50 பேராவது இருப்பார்கள் என்பது எனது கணக்கு. இப்போது இதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசிக்கலாம்.

எழுத்தாளன்: அந்நியமாதலும் இணைதலும்

ஒருமொழியில் தனது எழுத்துகள் வழியாகப் பத்துப்பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பங்களித்துள்ள காலபைரவன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு இத்தகைய கேள்விகள் எழுவதில் நியாயங்கள் உண்டு. எழுத்து அல்லது கலைச்செயலில் ஈடுபடுபவர்கள் இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு முன்னால் சில கட்டங்களைத் தாண்டுகிறார்கள். தனது கலை இலக்கியச் செயல்பாடு கவனிக்கப்படுகின்றனவா? என்பதே முதல் கட்டம். பொதுவான போக்கிலிருந்து விலகித் தனித்துவமான கலை இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடும்போது சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து- குடும்பத்தினர், உடன் பணியாற்றுவோர், நண்பர்கள் – விலகுவதாக உணர்வார். அந்த விலகல் மனநிலையின் எதிர்நிலையில் “தன்னைக் கவனிக்கும் நபர்கள் அல்லது ஒரு கூட்டம் இங்கே இல்லை; வேறிடங்களில் இருக்கிறது; அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்காகவே தான் இதைச் செய்கிறேன்” என்ற நம்புவார்கள். தனிநபர் வெளியான குடும்பம் அல்லது பணியிடத்திலிருந்து அந்நியமாகும் ‘தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள அல்லது நமக்கான மனிதர்’ என நினைக்க பொதுவெளியில் ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையே கலை இலக்கியச் செயல்பாட்டில் இருக்கும் இயங்கியல். தனிவெளியிலிருந்து அந்நியமாகிப் பொதுவெளியில் இணைவதாக நம்பும் கலை இலக்கியவாதிக்குப் பின்னதிலும் ஒதுக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு ஏற்படும்போது இத்தகைய -

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. தமிழ் எழுத்தாளன் தனக்கான அங்கீகாரமாக அல்லது கவனித்தலாக நினைப்பதில் உச்சகட்டமாக இருப்பது இந்திய அரசின் விருதான சாகித்திய அகாடெமி விருதைத் தனது எழுத்துக்காகப் பெறுவதாக இருக்கிறது.. இதுபோன்று அரங்கியல், ஓவியம் போன்ற துறைகளிலும் அகாடெமி விருதுகள் உள்ளன. அதைப் பெறுவதை நோக்கி ஒரு நாடகக்காரனும் ஓவியனும் இயங்குகிறான். திரைப்படத்துறையில் இருப்பவர்கள் அதனையொத்த ‘தங்க’ விருதுகளை நோக்கிய நகர்வாக இருக்கிறது. அவைகளும் கிடைத்துவிட்டால் ஞானபீடப்பரிசு பற்றிய எண்ணம் உண்டாகிறது. உலக நாடுகள் -குறிப்பாகச் சோசலிச நாடுகளின் எழுத்தாளர்கள் இன்னொரு நாட்டின் தூதுவர்களாகக் கூடப் போயிருக்கிறார்கள்.

கால பைரவனின் நகர்வு அந்தக் கடைசிகட்டத்தை நெருங்கியதாக இல்லை. மாநிலம் தாண்டிய/ தேசத்தைத் தாண்டிய பட்டறைகளில்/ கருத்தரங்குகளில் கலந்துகொள்ள நினைக்கும் இந்த நகர்வை இடைநிலைக்கட்ட நகர்வு எனச் சொல்லலாம். தொடக்க நிலையில் ஒரு எழுத்தாளன் தனித்தனியாக எழுதப்பெற்றவற்றைத் தொகுப்பாகக் கொண்டுவரவேண்டுமென நினைக்கும்போது தனது மொழியில் இயங்கும் முக்கியமான பதிப்பகங்கள் முன்வரவேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறார். அந்த எதிர்பார்ப்பு நடக்காதபோது தனது கைக்காசைப் போட்டு அச்சிட்டுக் கொண்டுவருகிறார். அதனைத் தொடர்ந்துசெய்ய முடியாதபோது பதிப்பகங்களின் மீது விமரிசனத்தைச் செய்கிறார். அதன் பிறகு அச்சான தொகுதியை விமரிசகர்கள் கவனிக்கவில்லை என்ற வருத்தத்தைக் காட்டுகிறார். அதன் வெளிப்பாடாக மதிப்புரை எழுதப்பெறவில்லை; விமரிசனக் கூட்டங்கள் நடக்கவில்லை என்ற மனவருத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தமிழின் முதன்மையான கவிகளும் புனைகதையாளர்களும் தங்களின் நேர்காணலில் இவ்விதமான புலம்பல்களை வாசித்திருக்கிறேன். இதன் அடுத்த கட்டமே காலபைரவனின் கேள்வியும் ஆதங்கமும்.

அங்கீகாரத்தின் இயங்கியல்

கலை, இலக்கியங்களில் செயல்படுபவர்களை வாசகர்கள் மட்டுமே கவனிப்பதில்லை. அரசு நிறுவனங்களும் தனியார்களின் பணத்தில் இயங்கும் அறக்கட்டளைகளும் கவனிக்கின்றன; அழைக்கின்றன; அங்கீகரிக்கின்றன; பாராட்டுகின்றன. அதனை ஒருவிதச் சமூகக் கடமையாக நினைக்கின்றன. நினைக்கவேண்டும் என எழுத்தாளர்களின் எதிர்பார்ப்பாகவும் இருக்கிறது. புரவலன் -புலவன் மரபு ஒன்றும் தமிழர் மரபு மட்டுமல்ல. உலகம் முழுவதும் இருக்கும் மரபுத்தொடர்ச்சிகளே. அந்த மரபில் அரசின் அல்லது ஆட்சியாளர்களின் நலன் பேசப்படவேண்டுமென எதிர்பார்ப்பது மக்களாட்சிக்கு முந்திய காலகட்ட எதிர்பார்ப்பு. நமது காலம் மக்களாட்சிக்காலம். எனவே வேறுபாடுகள் காட்டாத அல்லது ஒதுக்கல்கள் நிலவாத தன்மையில் இருக்கவேண்டும் என நினைப்பது இயல்பு. அது நமது காலத்தின் மனநிலை. ஏனென்றால் ‘… முன் அனைவரும் சமம்’ என நினைக்கிறோம். ஆனால் நமது காலம் எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்க்கும் காலமாக இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

அரசு நிறுவனங்கள் கலை இலக்கியவாதிகளைப் போற்றிப்பாடும் நிலவுடமைக்காலப் புலவனாகவே நினைக்கின்றன. தனியார் நிறுவனங்கள் பண்டமாகவும் பண்டங்களைத் தயாரிக்கும் உற்பத்தியாளனாகவும் கருதுகின்றன. நமது காலம் எல்லாவற்றையும் பண்டமாக ஆக்கி விற்பனைசெய்யும் காலமாக இருக்கிறது என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லவேண்டியதில்லை. இலக்கியமும் அப்படியான பண்டமாக ஆக்கப்படுகிறது. கச்சடா எழுத்துமுதல் கணமான எழுத்துவரை எல்லாமே விற்பனைக்கான பண்டம்தான். எழுத்தைப் பண்டமாக்குவதில் முதலிடம் அவற்றை வெளியிடும் இதழ்களுக்கும், தொடர்ச்சியாக அவற்றை நூலாக வெளியிடும் பதிப்பகத்திற்கும் இருக்கிறது. அதற்குப்பல அவை பலவித விளம்பர உத்திகளையும் கைக்கொள்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழின் பதிப்பகங்கள் ஒவ்வொன்றும் மாதப்பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவருவதையும் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். பெரும்பத்திரிகைகள் ஒவ்வொன்றும் இலக்கிய இதழொன்றையும் பதிப்பகம் ஒன்றையும் தொடங்குவதையும் கணிக்கவேண்டும்.

வியாபாரத்தின் தரகர்கள்

பல இடங்களிலும் நடக்கும் பட்டறைகளுக்கு / கருத்தரங்குகளுக்கு/ பயிலரங்குகளுக்கு/ இலக்கியச்சுற்றுலாக்களுக்கு/ தங்கி எழுதும் உதவித்தொகைகளுக்கு அழைக்கப்படும் எழுத்தாளர்கள் யாரோ ஒருசிலரின் பரிந்துரைகளின் பேரில்தான் அழைக்கப்படுகிறார்கள். சாகித்திய அகாடெமி, மொழி வளர்ச்சித்துறை, பல்கலைக்கழகங்கள் போன்றன குழுக்கள் அமைத்துப் பரிந்துரைகளைப் பெற்றுப் பரிசீலனை செய்து தேர்வுசெய்வதை நடைமுறையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. குழுக்களில் தேர்வின் நோக்கத்திற்கேற்ப ஆலோசனைக்குழுக்கள் உருவாக்கப் படவேண்டும் என்பது நியதி. ஆனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான ஆலோசனைக் குழுக்கள் அமைக்கப்படாததாலும், குழுவின் பெரும்பான்மைக் கருத்து ஏற்கப்படுவதாலும் தேர்வுகள் சரியாக இல்லாமல் போய்விடுவதுண்டு. அதனாலேயே அவை விமரிசனங்களையும் விவாதங்களையும் எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால் தனியார் அறக்கட்டளைகளில் இந்தக் குறைந்த அளவு நடைமுறைகள்கூடக் கிடையாது. பரிந்துரைகள் செய்பவர்கள் யார்? எந்த அடிப்படையில் ஏற்கப்படுகின்றன என்ற விவரங்கள் எல்லாம் எதுவும் வெளியில் தெரிவதில்லை. இலக்கியக்கருத்தரங்களிலும் எழுத்துப் பட்டறைகளிலும் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள் வெளியில் சொன்னால் மட்டுமே அறியக் கிடக்கும்.

இந்தியாவைத் தாண்டி ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் இதுபோன்ற அழைப்புக் கிடைக்க வேண்டுமென்றால் முன்பெல்லாம் அவரே தனது எழுத்துகளைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் சொல்லக்கூடியவராக இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இப்போது ஆங்கிலம் பேசத்தெரிவது அடிப்படைத்தகுதியாக இல்லை என்றபோதிலும் அவரது ஒன்றிரண்டு எழுத்துகளாவது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டால் மட்டுமே ஒருவர் அழைக்கப்படுகிறார். அதையும் தாண்டி அவரது படைப்புகளில் அடிநாதமாக ஓடும் உள்ளடக்கம் நிகழ்காலத்து இலக்கியப்போக்கில் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி ஆங்கிலத்தில் எழுதப்படும் கட்டுரைகள் பேசியிருக்கவேண்டும். அண்மைக் காலங்களில் பிறமாநில/ அயல்நாட்டுக் கருத்தரங்குகள், பட்டறைகள், விழாக்கள் போன்றவற்றில் கலந்துகொண்ட தமிழ்ப் புனைகதையாளர்கள், கவிகள் ஆகியோரின் பெயர்களை நினைத்துக்கொண்டால் இது புரியவரலாம்.

இந்திய அளவிலும் உலக அளவிலும் நடக்கும் பட்டறைகள், கருத்தரங்குகள் போன்றனவும் இலக்கியம் என்ற பொதுத்தளத்தை மையப்படுத்தி நடத்துவன போலத் தோற்றமளித்தாலும், காலத்தின் உள்ளோட்டமான – குறிப்பான போக்குகளை மையப்படுத்தியே வாய்ப்புகளும் தரப்படுகின்றன. கடந்த 20 ஆண்டுகள் இந்தியாவில் நடக்கும் எல்லாப் பட்டறைகளிலும் தலித் இலக்கியத்தை அங்கீகரித்தல் என்ற போக்கு இருக்கிறது. அதேபோலப் பெண்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் போக்கும் இருக்கிறது. விளிம்புநிலையில் இருக்கும் மனிதர்களைக் கவனிப்பதாகப் பாவனைசெய்யும் அரசுகளைப் போலவே பெரும்முதலாளிகளின் பணத்தில் நடக்கும் விழாக்களில் அவர்களை அங்கீகரித்து மேடையேற்றுகிறார்கள். இது ஒருவிதத்தில் குற்ற மனம் செய்யும் பரிகாரம் மட்டுமே. இந்த அடிப்படையில் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பைக் கொண்டு அப்பிரிவுக்குள் வராதவர்கள் கேள்வி எழுப்புவதோ, புலம்புவதோ அர்த்தமற்றது.

உலக அளவில் நடக்கும் பட்டறைகளில் முன்பெல்லாம் இந்தியவியல் என்னும் கருத்துருவைப் பேசும் -விவாதிக்கும் எழுத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன. அதற்கிணையாகத் தமிழியலை – தமிழ்க்கவிதை மரபை – தமிழ்ச் சமயமரபைக் கட்டமைக்கும் முயற்சிகளுக்கும் வாய்ப்புகள் கிட்டின. இப்போதும் இதனை உள்வாங்கிய நவீன எழுத்தாளர்கள் கவனிக்கப்படுகிறார்கள்; அழைப்புகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்த உள்ளோட்டங்களுக்கேற்பத் தனது பதிப்பக எழுத்துகளைத் தயாரிக்கும் – எழுத்தாளர்களை முன்வைத்துக் காட்டும் பதிப்பகங்கள் வெற்றிபெறுகின்றன. இது ஒருவிதத்தில் தங்களின் எழுத்தாளரை – அவரின் படைப்புகளைத் “தரமான பண்டம், இந்தக் காலத்துக்கேற்ற பண்டம்” எனச் சொல்லி விற்பனை செய்யும் விற்பனை உத்திதான். இத்தகைய எழுத்தோட்டம் கவனம்பெறும்போது இங்கே தமிழ்ப் பரப்புக்குத் தேவையான நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள் பதற்றம் கொள்கிறார்கள். “தட்டையான எழுத்துகளுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது; எழுத்தைத்தாண்டி வேறுகாரணங்களுக்காகப் பரிந்துரை நடக்கிறது” என்ற குரல்கள் கேட்கின்றன. நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்துகளை ஐரோப்பிய மாதிரிகள் என்று சொல்லிக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அந்தப் பண்டங்கள் அங்கேயே கிடைப்பவைகள் தானே. இரண்டாண்டுகள் ஐரோப்பாவிலிருந்த போது நடந்த கருத்தரங்குகள், பட்டறைகளின் அனுபவத்திலிருந்து இதைக்கூறுகிறேன்.

ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு என்ற நிலையில்தான் பதிப்பகத்தின் பங்களிப்பு ஒரு எழுத்தாளருக்குத் தேவைப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டுச் சந்தையை – இன்னும் சொல்வதானால் சென்னையில் நடக்கும் புத்தகச்சந்தையை மட்டும் மனதில்கொண்டு நூல்களை வெளியிடும் ஒரு பதிப்பகத்தில் தனது நூல்களை வெளியிடும் கவிக்கோ, சிறுகதை எழுத்தாளருக்கோ, நாவலாசிரியருக்கோ இதுபோன்ற வாய்ப்புகள் கிடைக்காது. தனது பதிப்பகத்திற்கான பதிப்புக்குழுவில் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம்செய்யும் வல்லமைகொண்ட ஒரு பதிப்பகம் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கித்தரமுடியும். அது சாத்தியமில்லாதபோது ஆங்கில இதழ்களில் கட்டுரைகள், மதிப்புரைகள் எழுதும் நபர்களோடு தொடர்புடையதாக ஒரு பதிப்பகம் இருக்கவேண்டும். அதன் வழியாக இந்திய அளவிலான அறிமுகத்தையும் உலக அளவிலான அறிமுகத்தையும் ஒரு எழுத்தாளருக்குப் பெற்றுத்தரமுடியும். தமிழ்நாட்டில் இயங்கும் க்ரியா, காலச்சுவடு போன்ற ஒன்றிரண்டு பதிப்பகங்கள் மட்டுமே இதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவைகளோடு தொடர்புடைய விமரிசகர்கள், முன்னோடி எழுத்தாளர்கள், மதிப்புரையாளர்களின் பரிந்துரைகளின் பேரிலேயே அப்பதிப்பகங்களின் எழுத்தாளர்கள் இத்தகைய வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள். இதனைப் பெரிய குறையாகச் சொல்லமுடியாது. இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் திறமையை எல்லாப் பதிப்பகங்களும் -குறைந்தபட்சம் நவீன இலக்கியத்தளத்தில் இயங்கும் பதிப்பகங்களாவது செய்யவேண்டும். கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு அல்லயன்ஸ், வாசகர் வட்டம் போன்றன இத்தகைய முயற்சிகளைச் செய்தன. ரஷ்யாவிற்கும் சோசலிச நாடுகளுக்குமான அழைப்பை மாஸ்கோவிலிருந்து இயங்கிய முன்னேற்றப்பதிப்பகம் கவனித்துக்கொண்டது.

பதிப்பகங்களைச் சார்ந்து வாய்ப்புப்பெறும் எழுத்தாளர்களின் தகுதி, குறைவான பங்களிப்பு, தமிழ் எழுத்துப் பரப்பிற்குள் அவர்களின் இடம், நவீன இலக்கியப்போக்குக்குள் வராத நிலை போன்றவற்றை முன்வைத்துக் கேள்விகள் எழுப்பமுடியும். அவையெல்லாம் இலக்கியமென்னும் பொது அறம் சார்ந்த கேள்விகளே. அறங்களைத் தொலைத்த – கைவிட்ட பின் நவீனத்துவக் காலத்தில் அந்தக் கேள்விகளுக்கு யாரிடமிருந்தும் பதில்கள் கிடைக்கப் போவதில்லை. பதில் சொல்லவேண்டுமென ஒருவரையும் வலியுறுத்தவும் முடியாது. இங்கேதான் தனியார் அறக்கட்டளைகளின் செயல்பாடுகளுக்கும் அரசு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் காணமுடியும். அரசு நிறுவனங்கள் நிகழ்காலப் போக்குக்குள் இடம்பெற முடியாத எழுத்தை, எழுத்தாளரைக் கொண்டாடும்போது கேள்விக்குட்படுத்தமுடியும். தனியார் அறக்கட்டளைகளை எந்தக் கேள்வியும் கேட்கமுடியாது.

••••

பர்மிய நாட்கள் -ஜோர்ஜ் ஓர்வல் / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

12191714_960255770686738_8180264200670146889_n

பழைய புத்தகக்கடைகளை எட்டிப் பார்க்கும் பழக்கம் சிறுவயதிலே இருந்து தொடர்கிறது. இதை பர்மாவிலும் தொடர்ந்தேன். முக்கியமாக எந்த ஆங்கிலப்புத்தகம் கிடைக்கும் என்பது எனது நோக்கமாக இருக்கம். புத்தகங்கள் மூலம் நாட்டின் வரலாறு, கலாச்சாரத்தை மேலும் புரிந்துகொள்ள எத்தனிப்பேன்

யங்கூனில் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் இருந்த ஆங்கிலப்புத்தகம் ஜோர்ஜ் ஓர்வலால் எழுதப்பட்ட பர்மிய நாட்கள்(Burmese Days). தனது புத்கம் இந்த அளவு பர்மாவில் புகழ்பெறுமென ஜோர்ஜ் ஓர்வல் நினைத்திருக்கமாட்டார். நாவலில் ஆங்கில காலனி ஆதிக்கத்தையும் அதை நடத்திய பிரித்தானியரையும் அவர்களது சிந்தனைகள் மற்றும் நடவடிக்கைகளின் கோரமான முகத்தைக் காட்டியிருந்த போதிலும், அதில் வரும் பர்மியர்கள் பெருமைப்படும் விதமாக இல்லை.
நீதிபதியாக வருபவர் முக்கிய சதிகாரனாகவும், கதாநாயகனான புளோரி என்ற ஆங்கிலேயரின் காதலியாக வரும் பர்மியப்பெண் பணத்திற்காக உடலுறவு கொள்பவளாகவும் , திருடுபவளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். மாறாக இந்திய மருத்துவர் சிறப்பான குணத்துடன் வருகிறார்

இந்தியாவில் பிறந்த ஓர்வெல் இங்கிலாந்தில் படித்த பின்பு பர்மாவில் பொலிசாகிறார். அக்காலத்தில் இந்திய அரச பொலிஸ் சேவை எனப்படும் (Indian Imperial police service- 1922 ) இல் சேர்ந்த ஓர்வல், ஐந்து வருடம் பர்மாவில் வேலை பார்த்துவிட்டு இங்கிலாந்து செல்கிறார். எழுத்தாளராக வரவேண்டுமென்ற இலட்சியத்துடன் லண்டன், பரிஸ் நகரங்களில் அலைந்தார்

அவரது முதலாவது நாவல் பர்மீய நாட்கள் பதினைந்து வருடத்துக்கு முன்பு படித்தேன். பர்மா போய் வந்த பின்பு மீண்டும் படித்தபோது புதிதாக இருந்தது. பர்மிய கலாச்சாரத்தை, பர்மிய மனிதர்கள் மற்றும் நில அமைப்பைப் பார்த்த பின்பு நாவல் திரைப்படமாக மனத்தில் விரிந்தது.

காட்டிலாகா மர வியாபாரத்தில் வேலைசெய்யும் இளம் உத்தியோகத்தரின் நிறைவேறாத காதல் கதை. பிரித்தானிய காலனி ஆட்சி பர்மியர்களையும் இந்தியர்களையும் விலங்குகளாக நடத்துவதைப் பகைப்புலமாக கொண்டது. ஓர்வெல் ஆரம்பத்தில் கம்யுனிஸ்ட்டாக இருந்து, ஸ்பெயின் சிவில் போரில் கலந்து கொண்டு காயமடைந்தவர். பிற்காலத்தில் கம்யுனிசத்தின் அதிகார கோரமுகத்தை சோவித் ரஸ்சியாவில் பார்க்க முடிந்ததால் விலங்குப்பண்ணை , 1984 என இரு நாவல்கள் உருவாகிறது.

பர்மாவில் இராணுவ ஆட்சி நடந்தபோது பர்மாவைப்பற்றி பர்மீய நாட்கள் மட்டுமல்ல , மற்றைய இரண்டு நாவல்களும் சேர்த்து மூன்று நாவல்கள் பர்மாவை நோக்கி எழுதியதாகப் பிற்கால பர்மியர் நகைச்சுவையாகக் கூறுவதுண்டு.

மண்டலேக்கு அருகில் உள்ள கற்பனையான ஒரு சிறிய நகரத்தில் கதை நடப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. புளோரி என்ற இளம் காட்டிலாகா அதிகாரி பத்து வருடங்கள் அங்கிருக்கிறார் . அவருக்கு வீராசாமி என்ற இந்திய டாக்டர் நண்பராகிறார். பிரித்தானியர் மட்டுமே அங்கத்தவர்களாக இருக்கும் கிளப்பில் இந்திய டாக்டர் வீராசாமியை சேர்ப்பதற்கு புளோரி ஆதரிக்கிறார். அதை மற்றைய பிரித்தனிய அங்கத்தவர்கள் எதிர்க்கிறர்கள். இந்த நிலையில் அந்த நகரத்தில் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருக்கும் பரமியர் பல சதிகளை செய்து வீராசாமியையும் புளோரியைம் ஓரம் கட்ட முனைகிறார்.

புளோரிக்கு ஒரு பர்மிய பெண்ணுடன் தொடர்பு உள்ளது. இந்த நேரத்தில் எலிசபெத் என்ற அழகிய ஆங்கிலேயப் பெண் வருகிறாள். அவளின் மேல் தீராத காதல் கொள்கிறார் புளோரி. ஆனால், எலிசபெத்திற்கு புளோரியின் மீது காதலில்லை. எலிசபெத்திற்கு எப்படியும் ஒரு ஆங்கிலேய ஆண் திருமணத்திற்கு வேண்டும். புதிதாக வரும் இராணுவப் பொலிஸ் அதிகாரி வொரல் மீது அவளுக்கு காதல் உருவாகிறது. இதை அறிந்து மனமுடைந்த புளோரி வேலை நிமித்தமாக காட்டுக்கு சென்று விடுகிறன். கடன்பட்டிருந்த வொரல் அவளிடம் சொல்லாமல் இறுதியில் பர்மாவை விட்டுக் கிளம்பியதால் மீண்டும் எலிசபெத், புளோரியின் மீது கவனம் செலுத்தி திருமணத்திற்குத் தயாராகும்போது, பர்மிய நீதிபதியால் அனுப்பப்பட்ட புளோரியின் பழைய காதலியாகிய பர்மியப் பெண் தனது உறவை எல்லோருக்கும் முன்னிலையில் போட்டு உடைத்தபோது , எலிசபெத் புளோரியை வெறுத்து விலகுகிறாள். காதலில் தோல்வியடைந்த புளோரி, தன்னைத்தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்வதாக கதை முடிகிறது.

இந்த நாவலின் மூலம் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பான பர்மாவை பார்த்து தற்போதைய பர்மாவுடன் ஒப்பீடு செய்ய முடிந்தது. புத்தகங்கள் எதுவித அசைவுமின்றி இருந்த இடத்திலே எம்மைப் பல இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்கிறது என்ற உண்மையை பார்க்க முடிந்தது.

18ஆம் (1774) நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட (The Sorrows of Young Wether – Johann Wolfgang von Goethe) ரொமான்டிக் நாவல் ஐரோப்பாவில் பரபரப்பானது. ரோமான்டிக் காலத்தின் முக்கிய இலக்கியமாகப் பேசப்படுகிறது. அதுவும் காதலில் தோல்வியடைந்த ஆண் தற்கொலை செய்வதாக முடிந்தது. கடிதங்களாக(Epistolary) எழுதப்பட்ட இந்த நாவலின் தாக்கத்தால் அக்காலத்தில் பலர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். இதன் ஆசிரியரை நெப்போலியன் சந்தித்தாக வரலாறு உள்ளது. அந்த நாவலிலும் பார்க்க பர்மிய நாட்கள் மிகவும் வலிமையாக எழுதப்பட்டது. ஆனால் இந்த நாவல் 150 வருடங்கள் பிந்திவிட்டது.

இலக்கியத்துக்கு கிடைத்த மரியாதை
இதேபோல் லியனேட்வுல்வ் (Leonard Woolf)-(Partner of Virginia Woolf) இலங்கையில் அரச அதிகாரியாக இருந்தபோது எழுதிய காட்டில் ஒரு கிராமம் ( The Village in the jungle) என்ற நாவல் காலனித்துவத்தின்கீழ் அம்பாந்தோட்டைப்பகுதியில் துன்புறும் மக்களின் பார்வையில் எழுதப்பட்டபோதிலும் இந்த நாவல் ஜோர்ஜ் ஓர்வலினது பர்மீய நாட்கள்போல் பிரசித்தமாகவில்லை.

இக்காலத்திலும் நல்ல நாவல்கள் பேசாப் பொருளாவதும் சில நாவல்கள் பல்வேறு காரணங்களால் பேசப்படுவதும் இப்பொழுது மட்டும் நடக்கிறது என்பது என்று குறைப்படுவதில் அர்த்தமில்லை.

((((((()))))))))

பர்மிய மலைப்பிரதேசம் – ( பர்மிய நாட்கள் 11 ) – நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

மண்டலே இரங்கூன் என்ற பர்மிய நகரங்கள் கோடைகாலத்தில் அதிக வெப்பமானவை. பர்மாவை காலனியாக அரசாண்ட பிரித்தானியர்களுக்கு கோடையின் வெப்பத்தில் இருந்து தப்பி வாழ்வதற்கு குளிர்மையான இடமொன்று தேவைப்பட்டது.
கலே (Kalaw) என்ற மலைவாசஸ்தலம் பிரித்தானியர்களால் கோடை வெப்பத்தில் இருந்து பாதுகாப்பாக வாழ்வதற்கு ஊட்டி நுவரெலியாபோல் உருவாக்கப்பட்டது.

மூன்றாவது பர்மியப்போரில் இராசதானியாக இருந்த மண்டலேயை கைப்பற்றிய பின்பு வடபர்மாவில் சான்(Shan)மாநிலத்தில் கிட்டத்தட்ட 1500 அடி உயரமான மலைப்பிரதேசத்தில் தங்களது கோடை வசிப்பிடமாக கலேயை ஆக்கினார்கள் இந்தப் பகுதியில் வாழ்பவர்கள் மலை வாழ்மக்கள். அவர்கள் தீபத்திய பீடபூமியில் இருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள். இவர்கள் பல விடயங்களில் ஐராவதிச் சமவெளியில் வாழும் பர்மியர்களில் இருந்து வேறுபட்டவர்கள்.

இந்த மலைப் பிரதேசத்தில் பெரிதான வீதிகள் அமைக்கப்படாததால் பெரும்பாலும் தார் போடாது அமைந்துள்ள பாதைகள் உள்ளன. வெளிநாட்வர்களை இந்த மலைப்பிரதேசங்களை நோக்கி நடந்து (Tracking) செல்வதற்காக
கரடு முரடான மண் பாதைகள் அமைந்துளன. இடையிடையே மலைக்காடுகள் வளர்ந்துள்ளது.

மலையூடாக நடக்கும் புரோகிராமை எமக்கும் ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தது ஆரம்பத்தில் தெரியாது. இரண்டு மாத முன்பு முழங்கால் மூட்டில் ஆபரேசன் செய்யப்பட்ட என்னைக் கொண்ட எங்களது குழுவிற்கு இது தெரிந்திருந்தால் இதை மாற்றி இருப்போம். நாங்கள் புராகிராமை மறுத்தாலும் எமது வழிகாட்டி எம்மை விடுவதாகவில்லை. எங்கள் நால்வரையும் அழைத்துச் செல்வது அவரது வேலை ஏற்கனவே பரோகிராமில் வந்து விட்டது.அன்றய ஊதியம் அதன்மேல் நாம் கொடுக்கும் டிப்ஸ் என்பன இழப்பதற்கு முடியாதல்லவா?

சரி பார்ப்போம் எனத் துணிந்து ஒப்புக் கொண்டு பிரயாண வரைபடத்தை பார்த்தபோது எமக்கு இரண்டு பாதைகள் மலையேறுவதற்கு தரப்பட்டிருந்தது. அதில் 20 கிலோமீட்டர் பயணத்தை நிறுத்தி விட்டு, 12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து அந்த மலைவாழ் கிராமங்களுக்கு செல்வது என தீர்மானித்தோம்.

ஆரம்பத்தில் இலகுவாக இருந்தாலும் போகப் போக பாதை கல்லும் குழிகளும் நிறைந்தது கடினமாக இருந்தது. ஏற்றமும் இறக்கமுமான பாதை நுவரேலியா அல்லது ஊட்டியை நினைவுபடுத்தும். ஆனால உடலுக்கும் கண்ணுக்கும் குளிர்மையான இடங்கள்.

பாதையின் இரு மருங்கும் பல்வேறு பழத்தோட்டங்கள் அதன் கீழ், படி முறையான நெல்லு வயல்கள் அதனிடையே மரக்கறிப் பயிர்கள் , கறுவா கராம்பு என்பன மிகவும் தாரளமாக விளைந்திருந்தது. இஞ்சியையும், மிளகாயையும் ஒரே பாத்தியாக நட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் சென்றபோது இஞ்சி அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். இஞ்சிக்கிழங்குகள் ஒவ்வொன்றும் அரை கிலோ, ஒரு கிலோ அளவில் ஒவ்வொரு செடியிலும் உள்ளங்கையிலும் பெரிதாக விளைந்திருந்தது. மழை பெய்யும் காலத்தில் வயலில் நெல்லுபயிர் செய்து விட்டு வருடத்தின் மற்றய இரு தடவை காய்கறி செய்யும் சுழற்சிபயிர் முறை எனக்கு புதிதாக இருந்தது. மலை சரிவான பிரதேசங்களில் மண்டரின் என்ற தோடைவகை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. மற்றய சரிவில் தேயிலை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. நான் நினைக்கிறேன். தேயிலை பிற்காலத்தில் பிரித்தானியர்களல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

நாங்கள் நடந்த வழி எங்கும் ஏராளமான பழத்தோட்டங்கள் பார்க்க முடிந்தது. அத்துடன் தோடை எலுமிச்சை பாதையோரத்தில் விழுந்து காணமுடிந்தது.அவை வாகனங்களில் கொண்டு செல்லும்போது விழுந்தவை. நடந்து சென்ற எங்களுக்கு பாதையோரத்தில் குவிக்கப்பட்ட மண்டரீனில் எடுத்து எமது வழிகாட்டி தந்தார். உருசியாக இருந்தன.

அந்த மலைப்பகுதி மண் மிகவும் வளமானது.

வயலில் நின்றுவேலைசெய்தவர்களுக்கு எவ்வளவு நாட்கூலி என்றபோது 5000 பர்மிய காசு (5டாலர் )என்று விட்டு இந்த மக்கள் கூலிக்கு வேலை செய்வது இங்கு குறைவு ஒவ்வொருவரும் மற்றவர் தோட்டத்தில் வேலை செய்வது வழக்கம். பணமாக கூலி கொடுப்பதிலலை என்றது ஆச்சரியமளித்தது. இந்த மக்கள் எல்லோரிடமும் நிலம் இருந்ததால் இந்த பொருளாதாரமுறை பொருந்தியது.

12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து முடிவாக ஒரு மலைவாழ் மக்களது கிராமத்தை அடைந்தது ஒரு வீடொன்றில் உணவு தயாரித்து பரிமாறினார்கள். உல்லாசப்பிரயாணிகளால் பாரிய ஹோட்டேல்களும் நகரப்பகுதியினர் மட்டுமே பயனடைவார்கள் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த எனக்கு இந்த பிரயாணம் வித்தியாசமாக சிந்திக்க வைத்தது. எமது வழிகாட்டி பர்மியமுகம் ஆனால் கருமையாக இருந்தார். அவரது பாரம்பரை விசாரித்தபோது அவரது தாத்தா கல்கத்தாவில் இருந்து வந்த இந்தியர்.மலைவாழ் பெண்ணைத் திருமணம் செய்திருந்தார் இதற்கு முன்பு பேகனில் எமக்கு வழிகாட்டியாக இருந்த இளைஞனது பேரன் இந்தியர் அவரும் பாகிஸ்தான் எல்லைக்குஅருகே இருந்து வந்தவர் என்றார் அவன் ஆனால் மஞ்சள் பர்மிய நிறத்தோடு இருந்தார்

இந்த மலைவாழ் மக்கள் பல விடயங்களில் தன்னிறைவான சமூகமாக வாழ்கிறார்கள் தங்களுக்கு தேவையான உணவை உற்பத்தி செய்வதோடு தங்களது உடைகளை அவர்களே நெய்கிறார்கள். அவர்களில் பெண்களது உடை மற்ற பர்மிய பெண்களைது லுங்கி போன்று இருந்தது. ஆண்கள் கிட்டத்தட்ட பாகிஸ்தானியர் போன்று பிஜாமா அணிகிறார்கள் இது மற்றய பர்மியர்களில் இருந்து வித்தியாசமானது. இவர்கள் எங்களை தங்களது திருமண உடையை எமக்கு அணிவித்து போட்டோ பிடித்துக் கொள்ள விரும்பினார்கள் நான் மறுத்தாலும் எனது மனைவி விருமபியதால் அது நடந்து. இதன் பின் அவர்கள் எம்மிடம் இருந்து வெகுமதியை பெறுகிறார்கள்- அந்த வீட்டில் சந்தித்த 43 வயது பெண்ணுக்கு பத்து வயது குறைத்தே எடைபோடுவேன். எந்த இடத்திலும் கொழுப்பு அற்று அழகிய புன்முறுவலைத் துவியபடி இருந்தாள். விசாரித்தபோது அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏழு பிள்ளைகளும் 20 பேரப்பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள். இவர்கள் மிகவும் கடினமாக உழைக்கும் விவசாயிகள.;

இவர்கள் வாழும் பிரதேசத்தில் தேக்குமரங்கள் காடாக வளர்ந்திருந்தன.அதைப் பற்றி விசாரித்தபோது காட்டுத் தேக்குகள் பிரித்தானியர்களால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. தற்போது தேக்கங்காடுகளை வளர்க்கிறார்கள்.

பர்மா ஒருவிதத்தில் இலங்கைபோல் நீராலும் நிலத்தாலும் வளம் கொண்டது. அரசியல் தலைமைகள் மட்டும் இதுவரையிலும் மக்களுக்கு சிறப்பாக இருக்கவில்லை என்பது உண்மை.

***********

வெடிக்கும் துப்பாக்கிகளிலிருந்து கிளம்பும் இனவாதம் / அ. ராமசாமி ( அமெரிக்காவிலிருந்து )

download (37)

எனது அமெரிக்கப் பயணம் ஜூலை 21 இல் நிறைவடைந்தது. ஒருவாரத்திற்கு முன் அதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கின. பாஸ்டனில் பார்க்கவேண்டிய இடங்கள் எனக் குறித்து வைத்திருந்த பட்டியலில் எம்.ஐ.டி(MIT) எனச் சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் உலகப் புகழ்பெற்ற மாசுசெசட்ஸ் தொழில்நுட்பக் கல்விநிறுவனம் விடுபட்டுப் போயிருந்தது. ஜூலை,19 இல் அதன் வளாகத்தில் இறங்கியபோது தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறந்தது. அங்குமட்டுமல்ல, கடைசிச் சுற்றாகப் பாஸ்டன் நகரை ஒருமுறை வலம் வரலாம் என்று சுற்றிவந்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் தேசியக்கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறந்துகொண்டிருந்தன. காரணம் அந்தப் படுகொலை நிகழ்வு.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் – ஜூலை 17 இல் லூசியானா மாநிலத்தில் பேட்டன் ரூஜ் என்னும் இடத்தில் நடந்த துப்பாக்கி சூட்டில் 6 போலீஸ்காரர்கள் சுடப்பட்டார்கள். 3 பேர் அங்கேயே மரணம். மூன்றுபேர் மருத்துவமனையில் அனுமதி எனச் செய்திகள் வந்தன. அத்தோடு சுட்டவன் பெயர் கேவின் யூஜின் லாங் என்ற முன்னாள் ராணுவவீரன் என்றும். அவனைக் காவல்துறை சுட்டுக்கொன்றது என்றும், அவனோடு இருந்த இருவர் கைது செய்யப்பட்டனர் என்பதும் செய்தியின் தொடர்ச்சி. சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட அவன், கறுப்பினப் பிரிவினைவாதக் கருத்துடையவன் என்றும், தன்னடையாளங்களோடு வாழவிரும்பும் குடிமக்கள் இயக்கத்தோடு (sovereign citizen movement)தொடர்பு இருந்தது என்பதையும் காவல்துறையினர் உறுதிசெய்தார்கள் என்பதும் செய்திதான். லாங்குக்கு மட்டுமே அமெரிக்க வெள்ளைக் காவலர்களைச் சுட்டுக்கொல்லும் வெறி இருந்தது என்பதை ஒத்துக்கொண்டதாகவும், அவன் மட்டுமே குற்றவாளி என்றும், தங்களுக்கு அதில் எந்தத் தொடர்புமில்லையென மற்ற இருவரும் தெரிவித்ததாகவும் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது என்று செய்திகள் பரவின.

நல்லவைகளும்சரி கெட்டவைகளும்சரி அமெரிக்கர்களால் தேசியக்கொடியோடு இணைக்கப்படுகின்றன. தங்கள் கொண்டாட்டத்தை ஏராளமான கொடிகளைப் பறக்கவிட்டுக் காட்டுகிறார்கள். வருத்தங்களைக் காட்ட தேசியக்கொடியை நீண்டகாலத்திற்கு அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடுகிறார்கள். ஜூன்,17 இல் நடந்த துப்பாக்கிப் படுகொலைக்கு அமெரிக்கா முழுவதும் மூன்றுநாட்கள் கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறந்தன. நானிருந்த இந்த மூன்று மாதத்தில் மூன்று துப்பாக்கிச்சூடுகள் கொடிகள் அரைக்கம்பத்தில் பறக்கக் காரணமாக இருந்தன.

ஜூலை 7 இல் டெக்சாஸ் மாநிலம், டல்லாஸ் நகரில் மிகா சேவியர் ஜான்சன், கூட்டமாக இருந்த காவல் அதிகாரிகளைப் பார்த்துச் சுட்டார். 5 பேர் அங்கேயே மரணம்; 9 பேர் காயம். பக்கத்திலிருந்த சாதாரணப் பொதுமக்கள் 2 பேருக்கும் காயம். ஜான்சன், அமெரிக்காவிற்காக ஆப்கானிஸ்தான் போரில் ஈடுபட்ட முன்னால் ராணுவ வீரர். ‘கறுப்பர்கள் மீது வஞ்சகம் காட்டும் வெள்ளைக் காவல் அதிகாரிகளைக் கொல்வேன்’ என்று சத்தமிட்டபடியே சுட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. கறுப்பினத்தவர்களை அமைதியாக வாழவிடுங்கள் என்பதே அவரின் கோரிக்கை. அந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னும் கொடிகள் சில நாட்கள் அரைக்கம்பத்தில் தொங்கின.

இந்தியாவில் தேசியத்தலைவர்களின் மரணம்பெறும் கவனத்தை அமெரிக்காவில் ஒவ்வொரு துப்பாக்கி சூடு நிகழ்வுகளும் பெற்றுவிடுகின்றன. மூன்றாம் பாலினத்தவரின் கொண்டாட்டத்தின்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒருவன் சுட்டுத்தள்ளிய வன்முறையைத் தேசிய துக்கமாகக் கருதிக் கொடிகள் இரண்டுநாட்கள் நடுக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப்பட்டதையும் நான் இருந்தபோது கவனித்தேன். ஜூன், ஜூன், 12 இல் ஓர்லண்டோ மாநிலத்தின் புளோரிடா நகரில் நடந்த அந்தத் துப்பாக்கி சூடு அமெரிக்காவில் பெருந்தாக்கத்தை உண்டாக்கியது. மூன்றாம் பாலினத்தவரின் கொண்டாட்டத்தின்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒமர் மட்டீன் என்ற 29 வயது இளைஞன், சுட்டுத்தள்ளிவிட்டான். சுடப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் மூன்றாம் பாலினர். தங்களின் உரிமையை நிலைநிறுத்தும் கொண்டாட்டம் ஒன்றிற்காக – அவர்கள் சந்திப்புக்காக இருக்கும் சிறப்பு இரவு விடுதியில் கூடிக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தபோது அவன் சுடத்தொடங்கிவிட்டான். 53 பேர் அங்கேயே மரணம்; 49 பேருக்குப் பெருங்காயம். சுட்டவன் அமெரிக்காவின் பாதுகாப்புப் படையில் பணியாற்றுபவன். பழைமைவாதமும் வெறுப்பும் கொண்ட அவனை, மூன்றுமணிநேரத்திற்குப் பின் சுட்டுப்பிடித்தது காவல்துறை. 2001, செப்தம்பர்,11 இல் நடந்த இரட்டைக்கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பின்னான பெருந்துயர் நிகழ்வு என இப்படுகொலையை வருணித்தன ஊடகங்கள்.
download (38)
தனிநபர் கொலைகளைப் பிரிவினைவாதத்தோடு இணைத்து, அமைப்பின் குற்றங்களாகவும், பிரிவினைவாத அமைப்புகள் பொதுமக்களின் அமைதியான வாழ்க்கைக்குப் பங்கம் விளைவிக்கின்றன எனவும் செய்திகளை முன்வைப்பது ஒவ்வொரு நாட்டு அரசுகளும் செய்யும் ஒன்று. அதன் பின்னே இருக்கும் உளவியல் கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று. தேசியவாத உணர்வைக் கட்டமைப்பது அதன் முதன்மை நோக்கம். அதனைப் பெருந்திரளின் மனத்திற்குள் செலுத்தவே தேசியக்கொடியென்னும் அடையாளம் அரைக்கம்பத்தில் பறப்பனவாக மாறுகின்றன.கெட்டவை நடந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறபோது பொதுவெளியில் தங்கள் துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தேசியக்கொடியை அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடும் உரிமையை அமெரிக்க அரசாங்கம் அனுமதிக்கிறது. இந்தியா போன்ற நாடுகளில் மிகக்குறைவான எண்ணிக்கையில்தான் கொடியேற்றங்களும் இறக்கங்களும் நடக்கின்றன. அரசு அலுவலகங்களில்கூட ஒவ்வொருநாளும் கொடியை ஏற்றி இறக்குவதில்லை. பறக்கவிடுவதுமில்லை. குடியரசுதினமும், சுதந்திர தினமும் முக்கியமான கொடியேற்ற நாட்கள். அவரவர் இல்லங்களிலும் அன்று கொடியேற்றிக் கொள்வது அனுமதிக்கப்படுகிறது. அதேபோல் எல்லா இடங்களிலும் துக்கத்தைத் தெரிவிக்க அரைக்கம்பத்தில் கொடிகளை இறக்கிப் பறக்கவிடுவதுமில்லை.

அமெரிக்க விதிவிலக்கான தேசம். தேசியக்கொடி- அமெரிக்கர்கள் தங்கள் தேசப்பற்றை வெளிப்படுத்த ஆகக்கூடிய அடையாளமாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தேசியக்கொடி 45 டிகிரி சாய்மானத்தில் வாசலிலோ, ஒரு மூலையிலோ அசைந்துகொண்டிருக்கிறது. கடைகள், அங்காடிகள், பேரங்காடிகள் போன்ற வணிகக் கூடங்கள் அவற்றின் அளவுக்கும் ஆசைக்கும் ஏற்பக் கொடியின் அளவைப் பெரிதாக ஏற்றிவிடுகின்றன. விளையாட்டரங்குகள், கொண்டாட்டக்கூடங்கள், களியாட்டக் களங்களிலெல்லாம் எண்ணிக்கையிலடங்காத அளவில் கொடிகள் அசைக்கப்படுகின்றன. சிலர் தங்கள் உடலையே கொடியாக்கி நடக்கிறார்கள்; நடனமிடுகிறார்கள். கல்லறைத் திருநாளில் கூட முன்னோர்களின் விருப்பப்பொருட்களோடு தேசியக்கொடியையும் நட்டுவைக்கிறார்கள்.
எல்லா வாகனங்களிலும் தேசியக்கொடியோ, கொடியின் அடையாளமோ இருக்கின்றன.

தேசிய விடுமுறைகள் ஒவ்வொன்றையும் தேசப்பற்றோடு இணைத்தேவிடுகின்றனர். அத்தோடு அவை கொண்டாட்டத்திற்கும் உரியவையாக இருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் பெரும்பாலான விடுமுறைகள் வாரக்கடைசியில் வரும்படி விடப்படுகின்றன. தேதிகளை மையப்படுத்தப்படாமல், கிழமைகள் மையமாக்கப்பட்டுள்ளன. சில விடுமுறைகள் வெள்ளிக் கிழமை; பல திங்கட்கிழமை. அதனால் அவை நீண்ட வார இறுதிகளாக ஆகிவிடுகின்றன. அதன்வழி கொண்டாட்டத்திற்கு உரியனவாகவும் மாறிவிடுகின்றன. அந்த நாட்களில் கடைகளில் அதிகத்தள்ளுபடி கிடைக்கின்றது. காட்சிக்கூடங்களில் கட்டணத் தொகை கூடிவிடுகின்றது. சில இடங்கள் இலவசமாக்கப்படுகின்றன.தேசப்பற்றைக் கொண்டாட்டமாகக் கருதும் அமெரிக்கக் குடிமைச்சமூகம், போர்ப்பற்றோடும் நினைவில் வைக்கவேண்டும் என்ற மனநிலையும் உருவாக்கப்படுகிறது. அமெரிகாவின் சுதந்திரதினம், நன்றிசொல்லும் நாள், தியாகிகள் தினம் என்பன வணிகக்கூடங்களில் கூட்டம் நிரம்பிவழியும் நாட்கள்.

வியாபாரத்தோடு இணைக்கப்படாமல் கொண்டாடப்பட்ட துக்கநிகழ்வொன்றையும் எனது பயணத்தில் பார்க்கமுடிந்தது. ஜூன் 2 ஆம் தேதி அரிசோனா மாநிலப் பெரும்பள்ளத்தாக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கியிருந்தோம். அரிசோனாவின் தலைநகர் ப்யூனிக் விமான நிலையத்திலிருந்து வாடகைக்கு காரொன்றை அமர்த்திக் கொண்டு முதல் நாளில் பெரும்பள்ளத்தாக்கின் உயர்ந்த கல்சிகரத்தை பார்த்து முடித்துவிட்டு தங்கிய இடம் ப்ளாக்ஸ்டாப் நகரம். அங்கிருந்து கிளம்பிப் போன பாதிதூரத்தில் பயணத்தின் மதிய நேரத்தில் தேசியக்கொடி, பாதிக்கு இறங்கின. அமெரிக்கக் கறுப்பினத்தவர் ஆகப்பெரும் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த காசியஸ் மெர்சிலெஸ் கிலெ (Cassius Marcellus Clay) என்ற முகம்மது அலி (ஜூன் 3) இறந்துவிட்டார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இறந்த இடம் ஸ்காட்ஸ்டேப். அமெரிக்காவின் கொண்டாட்ட நகரமான லாஸ் வேகாஸுக்குப் பக்கத்திலிருக்கிறது. இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு ஜூன் 5 அங்கு போவதாக எங்கள் பயணத் திட்டத்தில் இருந்தது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகும் முகம்மது அலியின் மரணத்தை லாவோஸ் நகரம் நினைவுபடுத்தியது.

பெரும்பெருங்கட்டடங்களின் தோன்றிமறையும் அறிவிப்புப் பலகைகளில் முகம்மது அலியின் படங்களும், அவரைப்பற்றிய விவரங்களும் தோன்றித்தோன்றி மறைந்தன. அமெரிக்காவின் குத்துச்சண்டை வீரராகக் கலந்துகொண்டு ஒலிம்பிக்கில் பட்டங்களை வென்றவர் அவர். கெண்டகி மாநிலத்தில் லூசிவில்லெயில் பிறந்த காசியஸ் கிலே (1942, ஜனவர், 17 ) 20 ஆம் நூற்றாண்டு அமெரிக்க ஆளுமைகளில் ஒருவர். குத்துச்சண்டை வீரராக மட்டுமல்லாமல், கறுப்பின மக்களின் குரலாகவும், அமெரிக்காவின் போர் விருப்பத்தைத் தட்டிக்கேட்ட முதன்மையான மனிதராகவும் அறியப்பட்டார். அமெரிக்கா, வியட்நாம் மீது போர் தொடுத்ததைக் கண்டித்ததோடு, அமெரிக்கவீரர்கள் அந்தப் போரில் ஒத்துழையாமையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டுமெனக் கூறினார். அதற்காகக் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். அமெரிக்காவின் உச்சநீதிமன்றத்தில் வாதாடித் தன்னை நிலைநிறுத்தினார்; தன்னுடைய பெயரை இசுலாமிய அடையாளம் கொண்டதாக மாற்றிக்கொண்டார்; குடும்பத்தோடு மதம் மாறினார்; குத்துச்சண்டை குறித்தும் கறுப்பினத்தவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டும் விதமாக நூல்கள் எழுதியவர் என அனைத்தும் வந்துபோய்க்கொண்டே இருந்தன.

முகம்மது அலியின் மரணத்தைக் கொண்டாடியதைத் தாண்டி மற்றனவெல்லாம் சந்தேகத்திற்குரிய கொலைகளாகவும் படுகொலைகளாகவும் ஊடகங்களில் விவாதிக்கப்பட்டன. அமெரிக்காவில் மட்டுமல்லாமல் இதே நாட்களில் பிரான்சு, ஜெர்மனி என உலகின் வல்லாதிக்க நாடுகளெங்கும் துப்பாக்கிச் சூடுகளும், வெடிகுண்டுப் படுகொலைகளும் கலவரங்களும் நடந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. பிரிட்டானியா, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிந்துபோகும் வாக்கெடுப்பை நடத்தி முடித்துவிட்டுப் பிரியப்போகிறோம் என்றது. இவற்றின் பின்னால் ஓங்கி ஒலிக்கும் குரல்களில் ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. அமெரிக்கத் தேர்தலில் போட்டியிடும் குடியரசுக்கட்சி வேட்பாளர் டொனால்ட் ட்ரம் அந்நியர்கள் அமெரிக்காவின் ஆபத்து எனப்பேசுகிறார். குறிப்பாகப் பக்கத்து நாடான மெக்ஸிகோவிலிருந்து வருபவர்களைச் சுவர்கட்டித் தடுக்கவேண்டுமென வெளிப்படையாகப் பேசும் அவரின் ஆதரவுத்தளத்தைப் பெருக்கும் நோக்கம், இந்தப் படுகொலைகளின் பின்னால் இருக்குமோ என்ற ஐயங்கள் எழுப்பப்படுகின்றன.
download (36)
நாகரிகத்தின் தொட்டில் எனவும் சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்ற உயரிய கருத்தை உலகிற்கு வழங்கிய பிரான்சு தேசம் அந்நியர்களென இசுலாமியர்களைக் குறிவைக்கும் நோக்கத்தில் செயல்படுகின்றது எனக்கூறுகிறார்கள் உலகத்தை அனைவருக்குமானதாகக் கருதும் மனம் படைத்தவர்கள். ஒவ்வொரு நாடும் தான், தனது, தனது பூர்வகுடிகள் என்ற வாதத்தை – இனவாதத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. யூதர்களை வெறுக்கும் ஆரியக் கோட்பாட்டை உலகிற்கு வழங்கிய நாடு ஜெர்மனி. அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் உலக நாடுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஆட்சிக்கு வந்தவண்ணம் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் ஏற்கெனவே நடந்து முடிந்துவிட்டது. இலங்கையில் அடக்கிமுடித்துவிட்டார்கள் இனவாதிகள். இன்னொரு உலகப்போரை முன்மொழியும் இனவாதத்தின் உச்சக்காட்சி எந்தத் தேசத்திலிருந்து கிளம்பும் எனச் சரியாகக் கணக்கிட முடியாத சூழல் உருவாகிவருகிறது.

அதேநேரத்தில் நம்பிக்கைகள் தொலைக்கவேண்டியதில்லை என்பதற்கான நிகழ்வுகளும் நடக்கின்றன. ”நகரம் குலுங்கியது” – இப்படித் தலைப்புப் போட்டு வருணிக்கத்தக்க பேரணி ஒன்றைத் தற்செயலாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. ஜூன் மாதத்தின் கடைசி வாரக்கடைசி நாட்களான 25, 26- களில் மாசுசாசெட்ஸ் மாநிலத்தின் சேலம் நகரத்திற்குப் போனோம். ஆம் சேலம் நகரம் தான். தமிழ்நாட்டுச் சேலம் முந்தியதா? அமெரிக்கச் சேலம் முந்தியதா? என்று தெரியவில்லை. பாஸ்டனிலிருந்து ஒருமணிநேரப் பயணதூரத்தில் இருக்கிறது. பேய்கள், ஆவிகள், மந்திரவாதம் போன்றவற்றிற்குப் பெயர் பெற்ற அந்நகரைப் பார்க்கப் போனபோது கிடைத்த இன்னொரு வாய்ப்பு. பிரைடு கொண்டாட்ட நிகழ்வு.

சேலம் நகரில் ஜூன் கடைசி சனிக்கிழமை கொண்டாடப்படும் பிரைடு என்னும் கொண்டாட்டம் பாலியல் விருப்பங்களை உரிமையாகப் பெற்றுத்தந்த பெருநிகழ்வாம். அந்நிகழ்வை இந்த ஆண்டு பேரணியோடு பெருநிகழ்வாக அன்று நடத்தினார்கள். ஒருபால் புணர்ச்சி, இருபால் புணர்ச்சி, திருநங்கைகளின் பாலியல் விருப்பம் என அனைத்தையும் மனிதர்களின் விருப்பம் சார்ந்ததாகவும், அதனைத் தேர்வுசெய்து கொள்வது அவர்களின் உரிமை எனவும் நம்பும் கூட்டம் நடத்திய இந்தக் கொண்டாட்டம் பேரணிக்குப் பிறகு ஆடல், பாடல், சேர்ந்திசை, நாடக நிகழ்வு, என 11 மணி முதல் கோலாகலமாக நடந்தது. ஒருமணிநேர ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் குறைந்தது 3000 பேராவது இருப்பார்கள். கூட்டம் கூட்டமாகக் கலந்துகொண்டவர்களில் குடும்பத்தோடு கலந்துகொண்டவர்களும் இருந்தார்கள், எழுத்துகள், படங்கள் நிரம்பிய பதாதைகளோடு ஊர்வலமும் ஒன்றுகூடலும் நடந்தது. ஊர்வலம் வந்த பாதையில் இருந்த தேவாலயத்தின் முன்னால் ஒருவர் பைபிளை உயர்த்திப் பிடித்து இதற்கெதிரான பிரசங்கத்தையும் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரை ஒருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. 12 ஆம் தேதி ஓர்லண்டாவில் பாலியல் தேர்வை உரிமையாகக் கருதிய மதுக் கொண்டாட்டத்தின்போது சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட பின் இந்தக் கொண்டாட்டம் கூடுதல் விழிப்போடு நடப்பதாக அங்கு வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.

துப்பாக்கிக் கலாசாரத்திற்கெதிரான குரல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன. மாநிலம் முழுவதும் இருக்கும் பாலியல் விருப்பத்தேர்வு உரிமைக்குழுக்களும், பெரிய, சிறிய நகரங்களிலிருந்து செயல்படும் நுண்கலை, நிகழ்த்துகலைப்பள்ளி மாணவர்கள் தங்கள் அடையாளங்களோடு கலந்துகொண்டதைப் பார்க்கமுடிந்தது. பெற்ற உரிமையைப் பேணிக்காப்பதும், எக்காரணம் கொண்டும் உரிமைகளைக் காவு கொடுத்துவிடக்கூடாது என்பதிலும் அமெரிக்கக் குடிமைச் சமூகம் காட்டும் அக்கறை கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று. இவைதான் நம்பிக்கைகள் உண்டாகும் தருணங்கள்.
download (39)
அமெரிக்காவில் கிடைத்த தோழியொருத்தியோடு விடைபெறும்பொருட்டுத் தொலைபேசியில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது இதுகுறித்தும் பேச்சு திரும்பியது. தாமரைச்செல்வியென்ற அந்தத் தோழி அரிசோனாவின் தலைநகர் ப்யூனிக்ஸில் மருத்துவத்துறையில் இருக்கிறார். சென்னை மறைமலைநகரிலிருந்து 8 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போனத் தமிழ்ப்பெண். அமெரிக்கக் கணவரோடு வாழும் அவரது சொந்தக் குடும்பத்தில் செயல்படும் இனவாதச் சிந்தனையைச் சொன்னதோடு, தன் பணியின் காரணமாகக் கண்டறிந்ததையும் வர்ணித்தார். உடல் உறுப்புக்களின் பகுதிகளைக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கவனத்தில் வைத்துக் கவனிப்பதுண்டு. அவரது பணி மூளையைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பது. மூளையின் சிந்தனைப்போக்கு எப்படி மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கும் முன்பு, நோயாளியின் சமூகவியல், அரசியல் கருத்துகளைத் தெரிந்துகொள்ளும்விதமாக உரையாடல் செய்வதுண்டாம். அந்த உரையாடலில் நிச்சயமாக அமெரிக்காவின் மையக் கேள்வியான நிறவேறுபாடு குறித்தும் கேட்கப்படுமாம். அந்தக் கேள்விக்கு இப்போதெல்லாம் எதிர்மறை மனோபாவம் அதிகமாகிவிட்ட விடைகளே அதிகம் வருகின்றன என்ற தகவலைச் சொன்னார். குறிப்பாக வெள்ளையர்கள் அதிபர் ஒபாமாவை ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை என்றுகூடத் தெரிகிறது என்றார். ஏதோ நிறையப்பேர் வாக்களித்ததால் வந்துவிட்டார்; பதவியில் அமர்ந்துவிட்டார்; அதற்காக அவருக்கு மற்ற அதிபர்களுக்குத் தந்த மரியாதையைத் தரமுடியாது என்றே சொல்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.
நிறவாதமும் இனவாதமும் வன்முறையைத் தூண்டுவதில் ஒற்றுமை உடையன. தங்களின் சார்பாகப் பேசும் தலைமைகள் அதிகாரத்திற்கு வரவேண்டுமென்பதற்காக எதையும் செய்வார்கள். வன்முறையைத் தூண்டிவிட்டு, அதை அடக்கவேண்டுமெனப் புதிய சட்டங்களை உருவாக்குவார்கள். உலகமெங்கும் வன்முறை தூண்டப்படுகிறது. அதன் பின்னணியில் இனவாதமும் நிறவாதமும் சமயவாதமும் இருக்கின்றன. இவையெல்லாம் தேசியவாதமென்னும் புனிதச்சொல்லோடு வெளிப்படுகின்றன.

••••••

பர்மிய நாட்கள் 10 ( பயணத் தொடர் ) / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

The stairway to Taung Kalat is narrow and steep, and it climbs a 300-foot lava plug crowned by Buddhist temples.
National Geographic, Burma: The richest of poor countries, July 1995

மண்டலேயியில் இருந்து நாங்கள் வீதி வழியாக சென்ற இடம் பகான் என்ற பர்மாவின் புராதனத் தலைநகரம். வுழியெங்கும் இலங்கையின் அனுராதபுரம் மாதிரியான நிலஅமைப்பு . பர்மியர்களின் பானை வனைதல், பனைமரத்தின் கள்ளில் இருந்து சர்க்கரை எடுத்தல், சாராயம் வடித்தல், விவசாயம் செக்கில் எண்ணை எடுத்தல் என்பவற்றை வழி நெடுக பார்த்தபோது ஊர் இலங்கையின் நினைவுகள் வந்தன.
நாங்கள் போகும் வழியில் பகன் அருகில் 1500 அடிகள் உயரத்தில் ஒரு சுற்றிவரக் குன்றுகள் அற்று ஒற்றைமலை நேராகத் வானத்தை நோக்கி எழுந்திருப்பது தெரிந்து. மலை உச்சியில் உச்சியில் விகாரையும் தெரிந்தது. இந்த மலை கிரேக்கருக்கு ஒலிம்பியா மலைபோல் இலங்கையருக்கு சிவனொளிபாதமலைபோல் பர்மியருக்கு போபாமலை(Popa mountain) புனிதமானது. அந்த மலையின் உச்சியில் உள்ள விகாரைக்கு பர்மாவில் உள்ள புத்தமதத்தவர்கள் புனிதத்தலமாக யாத்திரை செய்வார்கள்.

புத்தசமயம் மக்களிடையே வருவதற்கு முன்பே இந்த போபா மலை புனிதமான இடமாக கருதப்பட்டது. பர்மியர் இந்த மலையைத் தெய்வமாக வழிபட்டார்கள் ஆனால் பிற்காலத்தில் அதில் புத்தவிகாரையை கட்டிய போதும், நட் என்ற காவல்த் தெய்வ வழிபாடும் நடக்கிறது. அந்த மலையை ஏறி பார்க்க விரும்பினாலும் அதனது உயரத்தை நினைத்து தவிர்த்து விட்டு வேறு ஒரு இடத்தில் நின்று பார்த்துவிட்டு பகனை நோக்கி வாகனத்தில் சென்றோம்.

பர்மா என்ற தேசத்தின் சரித்திரம், மதம், மற்றும் நாகரீகம் பகானில் இருந்து உருவாகிறது. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து இங்கு அரசவம்சங்கள் உருவாகியது என சொல்வப்ப்டாலும் வரலாற்றின் தடயங்கள் 11ம் நூற்றாண்டில் இருந்துதான் கிடைத்துள்ளது. ஐராவதியின் கிழக்கே அமைந்துள்ள நகரமிது இந்த நகரத்தை மையமாக வைத்து (Aniruddha 1044-1077) ஆண்ட மன்னன் முழு பர்மாவையும் ஒன்றாக்கினான். அதுவரையும் மகாஜான பௌத்தத்தை தழுவி இருந்தவர்கள்,தேரவாதத்திற்கு மாறினார்கள்.

11ம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உருவாகிய பகானைத் தலைநகராக கொண்ட இராட்சியம் 250 வருடங்கள் இருந்தது. அப்பொழுது வானசாத்திரம், விஞ்ஞானம், மருத்துவம் என எல்லாத்துறைகளும் உருவாகி வளர்ந்திருந்தது. இந்தியா மற்றும் இலங்கையில் இருந்து ஏராளமானவர்கள் இங்கு வந்தார்கள். ஆரம்ப காலத்தில் மகாஜான, தேரவாத, தந்திரிய என்ற புத்தசமயப பிரிவுகளுடன் சைவ, வைணுவம் பிரிவுகளும் இருந்தன. பிற்காலத்தில் தேரவாதம் மட்டும் பர்மியரசரால் பாதுகாக்கப்பட்டதால் மற்றவைகளின் செல்வாக்கு குறைந்தாலும், முற்றாகவிட்டு செல்லவில்லை என்பதை அங்குள்ள பகோடாக்களைப் பார்த்தபோது தெரிந்து.

ஓன்றிணைந்த பர்மியர்களின் முதல் தலைநகரம் பகன் அதன் அரசன் அனவர்த்தா (Aniruddha) 11ம் நூற்றாண்டில் இந்த இராச்சியத்தின் எல்லை தற்போதய கம்போடியாவுக்குள் சென்றதாக சொல்கிறர்கள் தேரவாத புத்தமத உருவாக்கத்தின் முக்கிய பங்கு இலங்கைக்கு உண்டு

பகன் தற்பொழுது சிறிய நகரம். சில கடைகளும் சிறுதொகை மக்களும் உள்ளனர் ஆனால் 3000 மேல் பகோடாக்களும் ஸ்தூபிகளும் உள்ளன. பார்த்த இடமெல்லாம சிறிதும் பெரிதுமான பகோடாக்கள் தெரிந்தன. ஒரு சில மட்டுமே வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்தன. மற்றவை செங்கல்லாலானதும் பாதி உடைந்து கவனிப்பாரற்றும் இருந்தது. தற்பொழுது யுனஸ்கோ, மக்களால் பராமரிக்கப்படாத புராதன பகோடாக்களையும் ஸ்தூபிகளையும் பராமரிக்க முன்வந்துள்ளது.

பர்மியரின் உணவில் நம்மைப போல்அரிசி முக்கியமானது. கறி வகைகள் உண்டு ஆனால் காரம் குறைவு நாங்கள் அதிகம் போடும்படி கேட்டால் போடுவார்கள். பகானில் ஒரு ரெஸ்ரோரண்டில் இருந்தபோது ஐரோப்பிய இளம் பெண் அதிக காரத்தை தின்றதால் கண்ணீர மல்கி மூச்சுத்திணறியபடி இருந்தாள். தனது நிலையை அவளால் பர்மியருக்கு சொல்லிப் புரியவைகக முடியவில்லை. அந்த சந்தர்பத்தில் இனிப்புகளை தின்னும்படி சொல்லி நான் உதவினேன். உறைப்பை கேட்டால் எவ்வளவு போடுவது என்பது பர்மியருக்கு தெரியவில்லை அதேபோல் ஐரோப்பியர் பலர் உறைப்பை விரும்பி உண்டு அவஸ்தைப்படுவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

குடிபானங்கள் அதிகமில்லாத நாடு தற்பொழுது இளைஞர்களிடையே பியர் பிரபலமாகி பியர் கடைகள் பல உள்ளன. பியர்கள் பல உள்ளுரில் வடிக்கப்பட்டாலும் மியான்மார் பியரே எனக்கு பிடித்தது

1975 ம்ஆண்டில் நடந்த நில நடுக்கத்தின் முன்பு பத்தாயிரம் பபோடாக்கள் கிட்டத்தட்ட 35 கிலோமீட்டர் பிரதேசத்தில் அமைந்திருந்தன என வழிகாட்டி சொன்னார். பர்மாவின் வடபிரதேசம் இமாலயத்தைப்போல் நிலநடுக்கத்திற்கு பல முறை உள்பட்டது. ஜோர்ச் ஓவல் பார்மிய நாட்கள் நாவலில் கதாநாயகன் தனது காதலை காதலிக்கு தெரிவிக்க முன்பு நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு இருவரையும் பிரிக்கிறது.அந்தப் பிரிவால் முழுக்கதையும் திசை மாறுகிறது.

தங்கமுலாமிட்ட பகோடா Shwezigon Pagoda)ஆரம்ப அரசனால் (king Anawrahata) தொடக்கப்பட்டு மகனால் முடிக்கப்பட்டது. இதை சுற்றி பல பகோடாக்கள் கட்டப்பட்டது. இந்தப் பகோடாவைக கட்டுவதற்காக புத்தரின் தலையின் முன் பகுதி எலும்பு வைக்கப்பட்ட வெள்ளையானை பல பிரதேசங்களில் அலைந்து கடைசியில் யானை நின்ற இடத்தில் இந்தப் பகோடாவைக் கட்டினார்களாம். பிற்காலத்தில் புத்தரின் தந்தமும் இங்குள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள மகாபோதியின் வடிவமாக இது கட்டப்பட்டது. இந்த பகோடாவின் அமைப்பு பிற்காலத்துப் பகோடக்களுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டது.

இந்தப் பகோடாவை சுற்றி காவல் தெய்வங்கள் உள்ன. அவைகள் எல்லாம் இந்து தெய்வங்கள் ஆனால் அவை பர்மாவில் நட் (NUT)) என பெயரிடப்பட்டுளளது எல்லா காவல் தெய்வங்களுக்கும் தலைமையாக சக்கர ஆயுதத்தைக் கொண்ட இந்திரன் சிலை இங்குள்ளது. பர்மாவில் இந்துமதம், பர்மிய சோசலிசம்போல் மாற்றப்பட்டுள்ளது. 1975 இந்தப் பகோடா புவி நடுக்கத்தால் சேதமக்கப்பட்டு மீண்டும் கட்டப்பட்டுளளது.

பகனில் எனக்குப் பிடித்தது ஆனந்தாவிகாரை (Ananda Temple) 1090 ல் அமைக்கப்படடது கவுதம புத்தரின் பிரதம சீடன் ஆனந்தவின் பெயரில் கட்டப்பட்டது இதனது கட்டுமானமத்தைப் பார்த்தால் அக்காலத்து இந்திய கோயில்களை நினைவுக்கு கொண்டுவரும். இதை ஆராய்ச்சியாளர் இந்தியாவில் உள்ளவற்றிற்கு ஒப்பிடுவதுடன் பர்மாவில் கட்டப்பட்ட இந்தியவிகாரை என்கிறார்கள். இந்த விகாரையை கட்டிய கட்டடிடக் கலைஞர்கள் நிட்சயமாக இந்திய கலைஞர்களாக இருக்கவேண்டும்
வேறு எங்கும் இதேபோல் ஒன்றைக் கட்டாமலிருக்க இந்தக்கலைஞரகள் பர்மிய அரசனால் கொலை செய்யப்பட்டதாக கதை உள்ளது விகாரையின் உள்ள நான்கு புத்தர்களின் சிலைகள் வெவ்வேறு முத்திரைகளுடன் உள்ளன. பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகான கட்டிடம்

சுவசன்டோ பகோடா (The Shwesandaw Pagoda) ஐந்துதட்டுகள் கொண்டது இந்த விகாரை புத்தரின் புனித தலைமயிரை வைத்து கட்டப்பட்டது. இதை கணேச பகோடா என கூறுவார்கள் ஆரம்பத்தில் பிள்ளையாரின் சிலை வடிவம் நாலு மூலையிலும் இருந்ததாம். நான்கு பக்கமும் ஏறி பார்பதற்கு படிகள் உள்ளது அத்துடன் மேலே நின்று பார்கும் காட்சி பகானிலும் விகாரைகள் எழுந்து நிற்பதைப் பார்பது மிகவும் இரசிக்கக்கூடிய காடசி. இப்படியான விகாரைகளின் தோற்றத்தைத்தான் ஜோர்ச் ஓர்வெல் இரட்சசிகளின் முலைகள் என தனது பர்மியநாட்கள் நாவலில் வர்ணித்திருக்கிறார். பல இடங்களில் பரமீய பெண்களில் முலையில்லை என சொன்னதால்த்தான் இந்த இராச்சகியின் உருவகம் அவருக்கு தேவையாக இருந்திருக்கிறதோ?

புத்த விகாரையின் நூனிகளில் சில வெங்காயம்போல் ஊதியும் சில இடங்களில்மெலிந்தும் மற்றும் வளையங்கள் என்பனவற்றை வைத்து காலங்களையும் கணிப்பார்கள். பகான் பிரதேசம் வாழ்நாள் முழுக்க தங்கி வரலாறைப புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடம். என்னோடு வந்தவர்கள் இதுவரை பார்த்த பகோடாக்கள் போதும் என்றார்கள் எனது மனைவிக்கும நண்பர் இரவிக்கும் மனைவி நிருஜாவுக்கும் புத்த விகாரைகளைப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது மேலும் அவர்கள் இந்து கோவில் இல்லையா என்று வழிகாட்டியைக் கேட்டபோது ஒரு இந்துக் கோயிலுக்கு எம்மை கூட்டிசென்றனர்

பத்தாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட விஷ்ணு கோயில் சதுரவடிவமாக அமைந்துளது தற்போதய பகுதி பிரதான பகுதியான உட்பிரகாரம் மட்டும் தற்போது உள்ளதாக கருதப்படுகிறது . மற்ற கோயில் வெளிப்பிகாரம் சுற்றுமதில் என்பன காலத்தின் தாக்கம் மற்றும் புவிநடுக்கம் என்பவற்றால அழிந்துவிட்டது. அக்காலத்தில் பகானில் வசித்த இந்தியர்களுக்காக கட்டப்படடதாக தற்போது கருதப்படுகிறது.

இந்தக் கோவிலுக்கு நாம் சென்றபோது கோவில் சில பூசைசாமன்கள் மற்றும் ஊதுபத்தி எரிந்தது. அப்பொழுது நான் கேட்டேன் இங்கு யார் கும்பிடுவது இங்கு சுவனியர் விற்பவர்கள் அதை செய்கிறார்கள் . பல உல்லாசப் பிரயாணிகள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள் நல்ல வியாபார தந்திரம் . ஆனாலும் இந்துக்கோயிலைப் பார்த்த பொச்சம் என்னோடு வந்தவர்களுக்கு தீர்ந்தது நல்லதே.

புகானில் ஒருகிரமத்திற்கு அழைத்து சென்றபோது அங்கு கண்ட காட்சிகள் இலங்கை மற்றும் தமிழ்நாட்டில் நான் கண்ட காட்சிகளை காட்டியது. கொல்லன் துருத்தி நான் சிறுவயதில் ஐம்பது வருடங்கள் முன்பாக எழுவைதீவில்.கண்டது. ஓர் இரு வருடத்தில் யாழ்பாணத்திற்கு வந்தபோது இருப்புபை காஸ் கொண்டு உருக்கப்படும் தொழில்நுட்பம் வந்து விட்டடது. இங்கு தோட்ட செய்கைக்கான ஏர் போன்றவற்றையும் வண்டிசக்கரத்தின் வளையங்களையும் தயாரிப்பதில் ஆணும் பெண்ணுமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அதேபோல் வெள்ளி தங்கம் மிகவும் அதிகமாக கிடைப்பதால் இந்த தொழிலாளர்கள் இன்னமும் கைளால் செய்கிறார்கள். இந்த கிராமமும் உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் பலநாடுகளில் மறைந்துவிட்ட விடயங்கள் இங்கே பார்க்க முடிந்தது.

பர்மாவில் அதிசயிக்க வைத்தவிடயம் மிகவும் அமைதியாகவும் வரவேற்கும் தன்மையும் காணமுடிந்தது. பர்மியர்கள் பேசும்போது உரத்துப்பேசுவதில்லை. ஆடை விடயத்தில் லுங்கி அணிந்திருப்தால் ஒருவித யூனிபோமானதன்மை தெரிந்தது. தென்கிழக்காசியாவில் இவர்கள் வித்தியாசமாக தெரிந்தார்கள்.

பர்மாவில் இருந்த அரசர்கள் சகல அதிகாரமும் படைத்தவர்கள். அவர்களுக்கு கீழே இருந்து கிராமஅதிகாரிவரையும் தலைமுறையாக வருபவர்கள். இந்த வழக்கம் பிரித்தானியர்களின் காலத்தில் முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டு நமது நாடுபோல் சிவில்சேவை கொண்டுவந்தார்கள். சுதந்திரத்திற்குப் பின்பாக வந்த இராணுவ ஆட்சி தங்களுக்கு வேண்டியவர்களை நியமித்தது. கடந்த 2010 இருந்து கிராம மட்டத்தில் தேர்தல் நடந்து கிராம அதிகாரிகள் நியமிக்கப்படுவது மக்கள் மத்தியில் சந்தோசத்தை கொடுப்பதாக எமது வழிகாட்டி சொன்னார்.

பர்மாவில் மொழி சிக்கலால் சாதாரண மக்களுடன் உரையாடுவது முடியாது போயிருந்தது என்பது மனவருத்தத்தைக் கொடுத்தது.

••••••

ஐராவதி நதியில் ஒரு பயணம் ( என் பர்மிய நாட்கள் 9 ) / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

ஆறுகள் மனித வரலாற்றின் தொட்டில்கள். நாடோடிகளாக வாழ்ந்த மனிதர்கள் ஆற்றுப் படுக்கைகளில் நிரந்தரமாக குடியிருந்து விவசாயம் செய்தது மடடுமல்ல, மனிதர்களின் நாகரீகம், பண்பாட்டுடன் வழிபடும் மதங்களின் ஊற்றிடமும் ஆறுகளே. கங்கையை இந்துமதத்தில் இருந்து மடடுமல்ல, இந்தியதேசத்தின் கலாச்சாரத்தில் இருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது அதேபோல் யுத மதத்தின் மூலமான பத்துக் கட்டளைகள் நைல்நதியில் மிதந்த குழந்தை மோசஸ் உருவாகியது. புராதன எகிப்திய மதம், பபிலோனியர்களது வாழ்க்கை, பண்பாடு ஆறுகளை அண்டியே வளர்ந்தது.

ஆதிகால நாகரீகம், பாண்பாட்டின் உறைவிடமான ஆறுகள் அக்காலத்தில் விவசாயம், மீன் என்பதோடு தற்காலத்தில் மின்சாரம், உல்லாசம் பிரயாணம், போக்குவரத்து என பல துறைகளில் வளங்களை மக்களுக்கு அள்ளி வழங்குகிறது அதனால் ஆறில்லாத ஊருக்கு அழகு பாழ் என்ற தமிழ் பழமொழியின் புது அர்த்தத்தை பல ஆறுகளைப் பார்த்தபோது புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

எகிப்திய நைல்நதியில் ஏழுநாட்களும், மீகொங், அவுஸ்திரேலிய மரே நதிகளில் பயணம் செய்த எனக்கு ஒரு பகல் முழுவதும்; ஐராவதி நதியில் பயணம் செய்யும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.
மண்டலேயில் இருந்து பகானுக்கு ஐராவதி நதியில் செல்ல கிட்டத்தட்ட பத்து மணித்தியாலங்கள் எடுத்தது. இந்த நதிக்கரை அருகிலேயே பர்மாவின் பல வரலாற்றுத் தலைநகரங்கள் இருந்தன ((Mandalay ,Bagan and sleepy Inwa (Ava) ))

ஒரு காலத்தில் பார்மிய அரசர்கள் பல மனைவிகளோடு, படை, பரிவட்டத்தோடு என ஐராவதி நதியில் பயணம் செய்தார்கள். இப்பொழுது கமராக்கள் கைகளில் ஏந்தியபடி நாம் பயணிக்க எஙகளோடு வெளிநாட்டில் இருந்து வந்த உல்லாசப்பிரயாணிகள் வந்தார்கள். ஐரோப்பா, அமரிக்கா அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து வந்தவர்களுக்கு இருநூறு வருடஙகளுக்கு முன்பான வரலாற்றுத் தோற்றத்தை நதிகரையெங்கும் காண முடிந்திருக்கும். தென்கொரியாவில் குடிசைகளையும் பாய் வள்ளங்களையும் மியூசியத்தில் பார்த்போது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.

30 பேர்களை கொண்ட இயந்திரப்படகில் பிரயாணம் செய்தோம். பெரிய அளவு வசதிகள் இல்லை இருப்பதற்கு கதிரைகளும், மியான்மா பியர், நூடுல் என்று அடிப்படை வசதிகளைக் கொண்ட சிற்றுண்டிச்சாலை படகில் அமைந்துள்ளது.

எனக்கு பக்கத்தில் இருந்த சேரா மற்றும் டேவிட் தம்பதிகள் பெர்லினில் இருந்து வந்தவர்கள். என்னைப் பார்த்ததும் அடுத்ததாக இந்தியாவுக்கு போவதாக கூறினார்கள். அவர்களிடம் இந்தியாவையும் தாஜ்மகாலையும் மற்றும் கங்கைநதியையும் பற்றி பேசிவிட்டு நான் அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் இலங்கையை சேர்ந்தவன் என்றபோது மன்னிப்புக் கேட்டார்கள். சேரா- டேவிட் தம்பதிகள் பல்கலைக் கழகத்தில் வேலை செய்யும் படித்தவர்கள். அவுஸ்திரேலியாவில் வெள்ளையர்கள் மட்டுமே இருப்பதும் பிறவுன் நிறமென்றால் இந்தியன் என்ற நினைவும் ஐரோபியர்களிடம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.

பெரும்பாலான இடங்களில் குறைந்தது ஒரு கிலோ மீட்டர் அகலமானதும் 2170 கிலோமீட்டர் நீளமான ஐராவதி பர்மாவை இரண்டாக பிரிக்கிறது. இமயமலையின் தென்பகுதியில் இருந்து வரும் இந்த ஆறு முழுமையாக பார்மாவூடாக பாய்ந்து இந்து சமுத்திரத்தில் விழுகிறது. இந்த விடயத்தில் மற்ற நைல், மீகோங் நதிபோல் நாடுகள் மத்தியில் பிரச்சனையில்லை. ஆனாலும் தண்ணீர் குறைந்த நாட்களில் கரைகளில் குடியிருக்கும் சிறுபான்மை இனங்களுக்கும் பர்மியர்களுக்கும் பிரச்சனைகள் கூடுவதை அவதானிக்க முடியும்.

ஐராவதியின் முக்கியமான விடயம் இன்னமும் ஆற்றுக்கு குறுக்கே அணைகள் கட்டுப்படாத படியால் ஆறு பெருகி அகலமாகவும் ஆழமாகவும் ஓடுவது. பல ஆறுகள் கோடையில் வரண்டு நதி என பெயரெடுக்க மழைக்காலத்திற்காக காத்திருக்கவேண்டிய வேளையில் கோடையிலும் பெருகி ஓடுகிறது ஐராவதி நதி. புதிய அரசாங்கம் அபிவிரித்தி என்று வந்து அணைகள் பெருகினால் எங்வளவு காலம் நீடிக்குமோ?

மண்டலேயில் இருந்து பகான்வரை கரையெங்கும் புத்தவிகாரைகள், புத்த குருமார்க்கான மடாலயங்களும் சிறிதும் பெரிதுமாக வெள்ளையிலும், மஞ்சளிலும் நிறைந்திருக்கிறது. ஒரு விதத்தில் ஆன்மீகமே அங்கிருந்து பெருகி ஆறாக பெருகி வழிகிறதோ? அதன்மேல் நாம் படகில் செல்லுகிறோம் என எண்ணியபடி நீளமான காமரா லென்சை போட்டு பார்த்தபோது மாட்டுவண்டிகள், விவசாயப் பொருடகளையும் மற்றய உணவுப் பொதிகளை ஏற்றியபடி மெதுவாக சென்றன. வயல்களில் மாடுகள் உழுவது தெரிந்தது. கரையெங்கும் பெண்கள் குறுக்கு கட்டியபடி குளிப்பதும் அவர்களை சுற்றி ஆடு, மாடுகள் மற்றும் நாய்களும் என நிற்பதும் தென்னிலங்கையை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது. இரவில் ஆற்றில் பயணம் செய்தால் புத்தகுருமார் பாலி மொழி பாடல் உச்சரிப்பது கேட்குமென்றார்கள். அந்த அதிஸ்டமில்லை எங்களுக்கு.

ஆற்றில் பல உல்லாசப பிரயாணிகளுக்கான சொகுசுப் படகுகள், மீனவர்களின் படகுகள், அத்துடன் பெரிய கப்பல்கள் தேக்கு மற்றும் கரி போன்ற தாதுப்பொருட்களை ஏற்றியபடி நிறைமாதப்பெண்ணாக ஆற்றில் மிதந்தன.. சீனாவின் எல்லையிலிருந்து இரங்கூன்வரையும் கப்பல் போக்குவரத்து செய்ய முடியும். வீதிப் போக்குவரத்தை விட இலகுவானதாகவும் அமைதியாகவும இந்த ஆற்றப் பயணம் இருநதது.

பர்மாவே பிரித்தானியர் காலத்தில் உலகத்தில் அதிக அளவு அரிசியை ஏற்றுமதி செய்த நாடு அதற்கு காரணம் ஐராவதியே. நாங்கள் பார்த்போது பல இடங்களில் கரையெங்கும் கடலை, அவரை என ஏராளமான மரக்கறிவகைகள் பயிரிடப்பட்டிருந்தன.

பகானருகே ஆற்றின் வழியாக விகாரை ஒன்றிற்கு சென்றபோது கரையில் விவசாயவேலையில் ஈடுபட்டிருந்த முதியவர் எங்களுடன் வந்தார். உல்லாசப் பிராணிகளிடம் இருந்து சன்மானம் பெறுவதாக அவரது நோக்கம் இருந்தாலும் எண்பது வருடங்கள் அவரது முகத்தில் கோடுகளாகத் தெரிந்தது. அந்த வயதில் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது பெரிய விடயம். அவரது கால்களின் உறுதி நாலு கிலேமீட்டர் எங்களுடன் நடந்தபோது தெரிந்தது. எம்மோடு படமெடுக்க அழைத்தபோது இடுங்கிய கண்களோடு அவரது புன்னகை புத்தரின் புன்கைக்கு ஒப்பாகத் தெரிந்தது. படகின் கயிறை பிடித்து கரைக்கு இழுத்து நாங்கள் படகில் ஏறுவதற்கும் உதவியபோது அவரது கையின் உழைப்பு தெரிந்தது. ஒரு அமரிக்க டாலரை கொடுத்தபோது கை அசைத்து விடை தந்தார் அரை ஒரு மணிநேரமாக எம்மிடயே இருந்தாலும் புன்னகை மற்றும் கை அசைப்பைத் தவிர எந்த வார்த்தைப் பரிமாற்றமும் நடக்கவில்லை. மனிதர்கள் அன்புடன் பழகுவதற்கு மொழியின் அவசியம் அதிகமில்லை என உணரவைத்தது.

காலையில் சூரிய உதயத்திற்கு முன்பாக படகில் ஏறி நாங்கள் மாலையில் அஸ்த்தமன காலத்தில் பகானில் இறங்கியபோது ஐராவதியிலும் அஙகிருந்த தொடுவானத்திலும் மாலை சூரியன் ஒளியால் ஏற்படுத்தும் வர்ண கோலங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆற்று நீரும் தொடுவானமும் பொன்னாக உருகியோடியது.

பகான்கரையில் இறங்கியபோது வரிசையாக கரையை நிறைத்து மண்குடங்கள் எமது வருகைக்காக வைத்திருப்பதுபோல் வைக்கப்பட்டிருந்தன. விசாரித்தபோது திருவிழாவிற்காக வேறு ஒரு கிராமத்திற்கு கொண்டு செல்ல தயராக இருந்தது. மண்குடங்களை பர்மியத் வீதிகளிலும் பார்க்க ஆற்றின வழியே கொண்டு செல்வது பத்திரமானது.

நதிக்கரையில் இறங்கியதும் வரிசையாக இளம்பெண்கள் நெக்லசுகளை விற்பதற்கு காத்திருந்தார்கள். அவர்களைத் தவிர்த்து ஹோட்டேலுக்கு சென்றோம்.

எமது ஹோட்டல் முற்றிலும் தேக்கால் ஆனது. உலகத்திலே மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது இந்த பார்மா தேக்கு.ஆனால் தேக்கு மரங்கள் அழிக்கப்பட்டதால் தற்பொழுது பயிராக நட்டு தேக்கம் காடுகளை உருவாக்குகிறார்கள்.

•••••••••••