Category: தொடர்

பெரும் நாவலாசிரியன் எழுதிய சின்னஞ்சிறு கதை. / பொ. கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

Hemingway

Hemingway

பெரும் நாவலாசிரியன் எழுதிய சின்னஞ்சிறு கதை.

*

Hemingway அமெரிக்காவின் Illinos இல் Oak Park எனும் இடத்தில் ஜனித்தார்.
அங்கேயே உயர்பாடசாலைப் படிப்பை முடித்துக்கொண்டவர் பல்கலைகழகங்கள் எதிலும் சேர்ந்து படித்ததாகத்தெரியவில்லை. அங்கேயே The Kansas City Star எனும் பத்திரிகையில் பணிசெய்தார்,
பின் அமெரிக்காவைவிட்டு பாரீஸூக்கு வந்தவர் பாரீஸிருந்துகொண்டு அமெரிக்கப்பத்திரிகைகளின் வெளிநாட்டுச்செய்தி சேகரிப்பாளராகப் பணியாற்றினார். அப்போதுதான் முதலாம் உலகப்போர் ஆரம்பிக்கவும் இத்தாலியப்போர்முனையில் தன்னார்வத்தில் சேர்ந்து அம்புலன்ஸ் சாரதியாகப்பணியாற்றினார். போரின்போது அடுத்தடுத்து பலத்த காயமடைந்தார்.

அவ் அனுபவங்களின் விளைச்சலே 1940 இல் A Farewell to Arms, To Who the Bell Tolls ஆகிய நாவல்களைப்படைக்க முடிந்தது.
1921 இல் தன் 22 வது வயதில் Hardley Richardson என்கிறவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.
Hemingway க்கு The Old Man and the Sea என்ற நாவலுக்காக அவருக்கு 1954 இல் நோபல் பரிசு கிடைத்தது.
தன் வாழ்நாளில் மேலும் 4 தடவைகள் திருமணம் செய்துகொண்ட Hemingwayக்கு மணவாழ்க்கையும் இனிக்கவில்லை.
1961ம் ஆண்டு Ketchum எனும் இடத்தில் ஒரு ஹொட்டலில் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு இறந்துபோகிறார்.

On the Quai at Smyrna

Hemingway எனும் அற்புத கதை மாந்தன் எழுதியவற்றுள் எல்லாம் மிகச்சிறிய கதை இதுதான். ஒண்ணரைப்பக்கங்கள் மாத்திரம். ஒரு நாவலில் தரக்கூடிய உணர்வுகளையும், மனவெழுச்சியையும் ஒரு சிறுகதைக்குள்கூட தன்னால் பொதித்துவிடமுடியுமென்பதை இப்படைப்பின் மூலம் நிரூபித்திருக்கிறார். முதல் வாசிப்பில் சத்தியமாய் எனக்கொன்றும் புரியவில்லை. அவ்வளவுக்குத் தெளிவாகக் குழப்பிவிடுவார் வாசகனை.

On the Quai at Smyrna என்பது கதையின் தலைப்பு. தலைப்பில் வரும் Quai எனும் வார்த்தை Quay ஆகத்தனிருக்கும் என்பது என் அனுமானம். தேடியதில் இறங்குதுறையையும் நீர்நிலைக்கு அண்மித்தாக அல்லது தொடர்ந்து செல்லும் பாதையையோ மேடையையோ சுட்டும் அப்பிரெஞ்சுவார்த்தை மத்தியகாலத்தில்தான் ஆங்கிலத்துக்கு வந்ததும் தெரியவந்தது. முதலாம் உலகமகா யுத்தகாலத்தில் பெரும்பகுதி கிரேக்கத்தின் முற்றுகைக்குட் பட்டிருந்த நகரமும் அது. கிரேக்கத்தை விரட்ட அமெரிக்கப்படைகளுடன் இணைந்திருக்கிறது துருக்கி. இந்த விபரங்கள் எதுவும் கதைக்குள் தராமல் வாசகனை மேலும் குழப்பிவிடுகிறார் Hemingway.
Snows of Kilimanjaro எனும் தொகுப்பில் வந்த இக்கதையை அடுத்துவந்த கதைகளைப் படித்தபோதுதான் கதையின் பகைப்புலத்தையும் காலத்தையும் புரிந்துகொள்ளமுடிந்தது. கதைசொல்லி ஒரு கடற்படை அதிகாரி.

அவர்களின் கப்பல் Smyrna Quai யில் தரித்து நிற்கும்போது இவருக்கு அடுத்தபடியிலுள்ள ஒரு அதிகாரி ‘சிப்பாய் ஒருவன் தன்னை அடிக்கடி கேலி பண்ணி அவமதிப்பதாக’ முறையிடுகின்றான். இவர் அச்சிப்பாயை அழைக்கிறார், பார்த்தால் அவனோ இயல்பிலேயே மிகவும் பணிவுள்ளவனும், இலேசில் வம்புதும்புகளுக்கும் போகாத ஒருவன். ‘விசாரித்ததில் அச்சிப்பாயோ அந்த அதிகாரியுடன் தான் இதுவரை பேசியதே இல்லை’ என்கிறான். ஆனாலும் இவர் அவனுக்கு “நீ கப்பல் புறப்படும்நாள் மாலைவரை கப்பலால் இறங்கவேகூடாது” என்று தண்டனை வழங்குகிறார்.(By Cancelling his shore-leave)
Smyrna வில் கண்மூடித்தனமான ஷெல் வீச்சுக்களும், விமானத்தாக்குதல்களும் தொடர்கின்றன. ஏராளம் துருக்கிப் பெண்கள் தமது இறந்துபோன குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைகிறார்கள். சில பெண்கள் அந்த இறங்குதுறையில் ஒதுக்கான இடங்களில் தம் பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறர்கள். எங்கும் மரணத்தைப் பார்த்து மரத்துப்போயிருந்த கதைசொல்லிக்கு பிறந்த சிசுக்களை பெண்கள் எடுத்துவருவதைப் பார்ப்பது பரவசம் தருகிறது. இந்த Smyrna நகரம்தான் இப்போது Izmir என அழைக்கப்படுகிறது.ஏதோ ஆடுகளைப் பிடிப்பதற்காகத்தான் படையெடுத்தவர்களைப்போல Smyrna வின் ஆடுகளையெல்லாம் கிரேக்கர்கள் பிடித்துச் சாப்பிடுகிறார்கள். அவ்வேளை கிரேக்கர்களுக்கும், அமெரிக்ககூட்டுப்படைக்குமிடையே ஏதோ ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட ஆக்கிரமித்திருக்கும் கிரேக்கர்கள் Smyrna வைவிட்டு வெளியேறவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். கிரேக்கர்கள் அருமையானவர்கள்.

தாம் பிடித்துவைத்திருந்த ஆடுகளின் கால்களை எல்லாம் அடித்துமுறித்துக் Smyrna குடாக்கடலுக்குள் வீசிவிட்டுச் செல்கிறார்கள். இறுதிவரியிலும் கிரேக்கர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள் என்றுதான் முடித்திருப்பார் Hemingway.
[The Greeks were Nice Chaps too.]
கதையை வசித்து முடித்த பின்னாலும் எனக்கு குழப்பமாயிருந்தது. இக்கதையின் மூலம் Hemingway வாசகனுக்கு தரமுனையும் செய்திதான் என்ன? அவர் காட்டிய காட்சிகள் அனைத்தையும் கூட்டிச்சித்திரமாக்கிப் பார்த்தபோதுதான் இந்த ஒண்ணரைப்பக்கக் கதைக்குள் எத்தனைவிதமான மனிதர்களையும் மனதைத்தைக்கக்கூடிய சம்பவங்களையும் சொல்லிவிடுகிறார் என்கிற பிரமிப்பு ஏற்பட்டது.

அப்பாவி ஒருவனைக் குற்றஞ்சாட்டும் அதிகாரி.
அவனுக்கு தன் மனம் விரும்பாமலே தண்டனை அளிக்க வேண்டிய நிலையிலிருக்கும் கதைசொல்லி.
குற்றமேதுமிழைக்காமலே தண்டனை பெறும் சிப்பாய்.
அரசின்/கட்டளை அதிகாரிகளின் ஆணைக்காகவே குழந்தைகளையும் பெண்களையும் இன்னபிற உயிர்களையும் குடிக்கும் எறிகணைகளை ஏவவேண்டிய கட்டாயத்திலிருக்கும் சிப்பாய்கள்.
இறந்த குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு அலையும் தாய்மார்கள்.
கிரேக்கர்களால் கால்கள் ஒடித்துக்குற்றுயிராக வீசப்பட்டுத்துடிக்கும் ஆடுகள்.
துன்பம் மனிதர்கள்மேலும் ஆடுகள்மேலும் சமமாகவே பிரவகிக்கின்றது.
தமிழர்களாகப் பிறந்ததுக்காவே துன்பங்களை அனுபவிக்கும் எம் உறவுகள்தான் மனக்கண்ணில் நிழலாடினார்கள்.
*

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 14 / பத்திக் கட்டுரைத் தொடர் / – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

இக் கால கட்டத்தில் போட்டிகள் மலிந்து விட்டன. அனைத்திலுமே போட்டி. எல்லாவற்றிலும் வென்று விட வேண்டுமென மக்கள் ஓய்வெடுக்க நேரமற்று ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். நவீன காலம் அனைத்தையும் இலகுவாக்கித் தந்திருக்கிறது. ஆனால் அது இலகுவாக்கித் தந்த அனைத்தும் மனிதனை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

இவற்றுள் முக்கியமானது கல்வி. மூன்று வயது சிறு குழந்தையின் மூளைக்குள் திணிக்கப்படும் ஆரம்பக் கல்வி தொடக்கம், முதுகலைக் கல்வி முடிக்கும் மத்திய வயது மாணவர் வரைக்கும் கல்வியானது வேட்டை விலங்கொன்றென பின்னால் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. அது தரும் அழுத்தமானது, மனிதர்களை இயல்பாக வாழ்வதற்கோ, பொழுதுபோக்குகளுக்கோ, அவர்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்தவோ அனுமதிப்பதேயில்லை.

தற்கால பெற்றோரும் தமது பிள்ளைகளின் கல்விக்கென கடன் பட்டேனும் எவ்வளவு பணம் கூடச் செலவழித்துவிடத் தயாராக இருக்கின்றனர். இதனைக் கருத்தில் கொண்டுள்ள பாடசாலைக் கல்விக்கு மேலதிகமான பிரத்தியேகக் கல்வி வகுப்புக்கள் அநேகமானவை, பணம் சம்பாதிப்பதையே தமது இலக்காகக் கொண்டுள்ளதை இக் காலத்தில் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

பல ஆசிரியர்கள், தாம் பணம் சம்பாதிப்பதற்காக வைக்கும் பிரத்தியேக வகுப்புக்களுக்கு வருகை தராத, தாம் கற்பிக்கும் பாடசாலை மாணவர்களை கடுமையாகத் தண்டிப்பது குறித்தும், பரீட்சைகளில் புள்ளிகளைக் குறைத்து இட்டு அம் மாணவர்களைத் தோல்வியடையச் செய்வதையும் தினந்தோறும் செய்திகளில் பார்க்கிறோம். பிள்ளைகள் தம் பெற்றோருக்கு அடுத்தபடியாக உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் மதிக்கும் குருவின் நிலைமை இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறது. பணத்தின் பின்னால் நேரம் காலமற்று அவர்களில் பலரும் ஓடத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

அவ்வாறான ஒரு ட்யூஷன் ஆசிரியரின் நிலைப்பாட்டையே கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே சிங்கள மொழியில் கவிதையாக எழுதியிருக்கிறார். இந்த டியூஷன் ஆசிரியருக்கு கவிதை எழுதும் இளகிய மனம் வாய்த்திருக்கிறது. தினந்தோறும் கவிதை எழுதி விட நினைக்கிறார். ஆனால் நேரம் வாய்ப்பதில்லை. அவரது நேரமெல்லாம் பிரத்தியேக வகுப்பின் வெற்றிக்காக ஓய்வற்று செலவழிந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த மன அழுத்தம் இங்கு கவிதையாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

ட்யூஷன் ஆசிரியரின் கவிதை

இன்றொரு கவிதை எழுத வேண்டும்
சொல்லும்பொழுதே தாளொன்று
பாதி நிறுத்தப்பட்ட குறிப்பேடொன்று
உம்மென்றிருந்தன எடுக்கும்வரைக்கும்

விடிகாலையில் பாடங்களை மீட்டும் வகுப்பு
ஒன்பது மணிக்கு குழு வகுப்பு
இரவில் விடைதிருத்தும் வேலை
சிவப்புப் பேனையிலிருந்து வழிவது
மனைவியின் முறைப்பு

செஞ்சாயத் தேனீரருந்தியபடி சிற்றுண்டிச்சாலையில்
எழுதிய எளிய கவிதைப் புத்தகத்தின்
கவிதைத் தலைப்புகளே இங்கு
சுவர் முழுதுமிருந்து என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பவை

கரும்பலகையில் வெண்கட்டிபோல
தேய்ந்து போகும் வாழ்விடையே
கவிதைகள் கைவிட்டு நழுவி
எனக்கே மிதிபட்டு அலறும்

இலக்கிய வானில் கவிதையொன்றை
கற்பனை செய்கிறேன்
இரவில் வந்து அரைமயக்கத்தில்
நித்திரை கொள்கிறேன்
கண்களில் வீழ்கின்றன நிலாக் கிரணங்கள்
எவ்வாறு நாளை
கவிதையொன்றை எழுதுவேன்

—–

பிரத்தியேக வகுப்பின் ஆசிரியராக ஆக முன்பு, கவிதைத் தொகுப்பொன்றைக் கூட வெளியிட்டுள்ள கவிஞர், ட்யூஷன் ஆசிரியராக ஆன பின்பு, ஒரே ஒரு கவிதையையேனும் எழுதிடவோ, தனது திறமையை வெளிப்படுத்தவோ, தனது பொழுதுபோக்குக்கோ, தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்யவோ நேரமும், வழியுமற்று நிற்பதை எடுத்துரைக்கிறது இந்தக் கவிதை.

இது அனைத்து சமூகங்களுக்கும் பொருந்தும். வேலை நெருக்கடி உருவாக்கும் இந்த மன அழுத்தம்தான் மாணவர்கள் மீது தண்டனையாகவும், குடும்பச் சண்டைகளாகவும், வன்முறைகளாகவும் பரிணமிக்கின்றன. இந்த மன அழுத்தத்தை எதிர்த்துப் போராடும் தைரியம் அனைத்து இளகிய மனங்களுக்கும் அத்தியாவசியமானது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

ரியோனோசுகே அகுதகவாவின் தற்கொலைக் கடிதம் / பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

images (6)images (6)

ஒரு குற்றத்தைக் (சட்டப்படியும், உணர்வின் படியும்) குறித்துச் சிந்திப்பதே அந்த குற்றத்தை பாதி செய்ததைப் போன்ற ஒரு எண்ணமும், அப்படிச் சிந்தித்ததைக் குறித்த குற்ற உணர்வும், அந்தக் குற்றத்தைச் செய்கிறவர்கள், செய்யத் தூண்டுபவர்கள், அதனால் பயனடையப் போகிறவர்கள், அதனை ஒரு தத்துவார்த்த, சட்ட நடைமுறைப் பிரச்சனையாக அணுகுகின்றவர்கள், எழுதுபவர்கள் என மேற்சொன்னவர்களைத் தவிர்த்து ஏனையோருக்கு எழவே செய்யும். தற்கொலைகளைக் குறித்துச் சிந்திப்பதும் அவ்வாறே.

ஏன் தற்கொலைக் குறிப்புகள் ஒரு கவிதைக்குரிய அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன? இக்கேள்வி வெகுநாட்களாக பதிலளிக்கப்படாமல் என்னிடமிருக்கிறது. நிச்சயமாக அவை ஒரு பிரகடனத்தின், அறிக்கையின், வேண்டுகோளின் தொனியைக் கொண்டிருப்பதில்லை. நான் வாசித்த ஒரே தற்கொலைக் குறிப்பில் இப்படியிருந்தது:

“நான் என் தந்தைக்குத் தகுந்த மகனுமல்ல, மயானத்திற்குத் தகுந்த பிணமுமல்ல”.

குறிப்பின் இந்த வரி தற்கொலை செய்து கொண்டவரின் மொத்த வாழ்க்கையை, ஆளுமையை, உபயோகத்தை எடைபோட்டுப் பார்த்து, மிகச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது. சுருக்கமாக, துல்லியமாக தன்னுடைய வாழ்வை மிகப் பொருத்தமாகச் சொல்லிவிட வேண்டுமென்ற முனைப்பு இதிலிருக்கிறது. கவிதைக்கான அடிப்படைகளாகவும் இவை இருப்பதை வியப்போ, மிகையுணர்ச்சியின்றியோ அறிய முடியும்.

Patricide, Matricide இரண்டும் தந்தையை, தாயைக் கொல்வதைக் குறிக்கும் சொற்கள். இந்தியப் புராணங்களின் படி முதல் Matricide செய்தவர் பரசுராமர். குற்றவுணர்வு கூட எழத் தேவையிருந்திருக்காத கொலை அது. குற்றத்திலிருந்து மட்டுமல்ல குற்றவுணர்விலிருந்தே விடுவிக்கப்பட்டவர் அவர். மிசேல் ஃபூக்கோவின் Parricide ஆய்வு நூலான I, Pierre Riviere குற்றத்தை வாசிக்கும் குறுகுறுப்பையும், ஒரு குற்றத்தை அணுகும் முறைகளை அறிந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது. பியர்ரி ரிவ்யே அவனுடைய தாயை, சகோதரியை, சகோதரனைக் கொன்றதும் வீட்டிலிருந்து தப்பித்து ஓடி காட்டில் ஒளிகிறான். குற்றவுணர்வால் பீடிக்கப்பட்ட அவன் தலைமறைவுக் காலத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடிவெடுத்து கடவுளின் தீர்ப்பிற்குப் பயந்து அம்முடிவைக் கைவிடுகிறான்.

பசியாற்ற இலைகளை, வேர்களை, காளான்களை உண்ணும் அவன் இயற்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்தும், விண்மீன்களை ஆராய்ந்தும் நாட்களைக் கழிக்கிறான். ஊர்களுக்கு இடையிலான பயணத்தில் அவன் செய்த குற்றத்தை இரண்டு பெண்கள் பேசுவதைக் கேட்கிறான். அவனது பெயர் சொல்லி அழைக்கும் குரல்களுக்கு நிற்காமல் பயணிக்கிறான். நீந்தியே கடலைக் கடந்து, வரைபடத்தில் பார்த்திருந்த இங்கிலாந்தின் தீவுகளில் ஒன்றிற்குச் செல்லத் திட்டமிடுகிறான். பைத்தியம் பிடித்த பெண்கள் நிறைந்த சிறைச்சாலைக் காலத்தை மனதில் நிகழ்த்துகிறான். ஃபிரான்ஸிற்கு ராணி என்றும், போப் ஜோன் என்றும் தங்களை அழைத்துக் கொள்ளும் பெண்கள் உள்ள சிறை. தனது செயல் கடவுளின் வெளிப்பாடு என்று சொல்வது எளிதானதென்றும் சிந்திக்கிறான். குற்றம் நிகழ்ந்த நாளும், அதன் பின்னான தலைமறைவுக் காலத்தில் உலகை, தன்னை, தான் செய்த குற்றத்தை ஒரு கோட்டில் இணைத்து, அறவுணர்வின் படியும், சட்டத்தின் படியும் ஒரு மனிதன் தன்னுடைய குற்றக் கறைபடிந்த இருப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் பல வழிகளை ஆராய்கிறான்.

ஒரு குற்றத்தைத் திட்டமிடும் காலத்திலும், அதை நிறைவேற்றும் காலத்திலும் ஓய்வின்றிக் கொந்தளிக்கும் உன்மத்தமும், உடலில் பெருகும் அதிகபட்ச சக்தியும் அக்குற்றம் நிறைவேறியதும் மிகக் குறைந்து மனம் அமைதி அடைகிறது. குற்றத்தை அச்சாகக் கொண்டு நாம் சுழல ஆரம்பித்து விடுகிறோம். நமது வாழ்வை இயக்கும் விசையாக அக்குற்றமே பின்னாட்களில் இருக்கிறது. நமது இருப்பின் ஒரே இயக்கு விசை. குற்றத்தில் இருந்தல்ல மாறாக குற்றமிழைப்பதிலிருந்து தப்பிப்பதே அறவுணர்வு. ஆகவே அறவுணர்வற்றவர்கள் ஆர்வமூட்டக் கூடிய வெறுப்பிற்கு உரியவர்களாகிறார்கள்.

மேற்கத்திய கிருத்துவ மனது தற்கொலையை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கு மேற்சொன்ன பியர்ரி ரிவ்யேவை ஓர் அணுகுமுறைப் பொருளாக எடுத்துக் கொண்டால் அவன் தற்கொலை செய்து கொள்வதை ஒரு பாவமாகக் கருதும் அதன் கருத்தாக்கங்களுக்கு முழுதும் பொருத்தமாகிறான். தற்கொலையும், கொலையும் கடவுளின் தீர்ப்பில் ஒருவேளை ஒரே தண்டனைக்கு உரிய சமமான குற்றங்களாக அவனால் புரிந்து கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம்.

இதற்கு முற்றிலும் நேரெதிராக கிழக்கின் மனம் இயங்குகிறது. இங்கே நவீன காலத்திற்கு முன்பாக தற்கொலை என்பது ஒரு மதச் சடங்காகவும், தூய்மையானதாகவும் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு சமணர்களின் வடக்கிருத்தலே ஓர் உதாரணம். இந்து மதப் பிரதிகளில் தற்கொலை எவ்வாறு அணுகப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு தற்சமயம் என்னிடம் வாசிப்பில்லை.

இதனை ஒட்டித்தான் நாம் ரியோனோசுகே அகுதகவாவின் தற்கொலையை, அவரது தற்கொலைக் குறிப்பை வாசிக்க முடியும். நமக்கு நன்கு அறிமுகமான “ரஷோமான்” இவரது படைப்பே. 35 வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்த அகுதகவாவின் தற்கொலைக் குறிப்பில் மேற்கத்தியர்களைப் போல நான் தற்கொலையை பாவமென்று கருதவில்லை என்று எழுதியிருக்கிறார். ஒரு சில பத்திகளில் மட்டுமே எழுதப்பட்ட அவரது தற்கொலைக் குறிப்பு கவித்துவத்தை விடவும் தத்துவச் சாயலுடையதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதன் இறுதிப் பத்தியில் ஒரு மனித இருப்பு கோரி நிற்பது எதுவெல்லாம் என்று மறைமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

“நான், மற்றவர்களை விட அதிகப்படியாக அன்பு செலுத்தப்பட்டவனாகவும், புரிந்து கொள்ளப்பட்டுமிருக்கிறேன்”.

மனித இருப்பே அன்பிற்காகவும், புரிந்து கொள்ளப்படுவதற்காகவுமான நிரந்தர ஏக்கத்தினால் சோர்வடைந்திருக்கிறது வெகுகாலமாக.

•••

வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து / நிஷா மன்சூர்

கவிஞர்  நிஷா மன்சூர்

கவிஞர் நிஷா மன்சூர்

****
ஒருமுறை திருவண்ணாமலைக்கும் அரூருக்கும் இடைப்பட்ட தண்டராம்பட்டு எனும் சிற்றூரை மாலைத்தொழுகை நேரம் கடக்க நேரிட்டது.பள்ளியைத் தேடித் தொழுதுவிடலாம் என்று பைக்கில் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனிடம் மசூதி எங்கிருக்கு தம்பி என்று கேட்க,அவன் தெரிலண்ணா என்றுவிட்டு விரைந்தான்.பின்னர் ஜோடிபோட்டுக்கொண்டு எதிர்ப்பட்ட மூவரிடம் கேட்கலாமென்றால் அவர்கள் நெருங்கும்போதே டாஸ்மாக் வாடை காற்றில் ஆக்ரோசமாகக் கலக்க,இவங்ககிட்ட கேக்க வேணாம்ப்பா என்று முன்னகர்ந்து சாலையோரம் புர்கா அணிந்து நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெரியம்மாவிடம் கேட்டபோது,
” திருவண்ணாமலை ரோட்டாண்ட போனீங்கன்னா லெஃப்ட்ல ஒரு ரோடு வரும் அது உள்ற போனா ஒரு பிரிட்ஜத் தாண்டுனதும் இருக்கு” என்றார்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் சென்றபிறகும் பாலமேதும் வந்தபாடில்லை.அடுத்திருந்த பெட்ரோல் பங்க்கில் விசாரித்தபோது “இந்தாண்ட ஒரு கிலோமீட்டர் போனா இருக்கு,இல்லேன்னா நீங்க வந்த ரோட்டுலயே போனா தண்டராம்பட்டுலயும் இருக்கு” என்றாள் அங்கிருந்த சிறுமி.மீண்டும் வந்தவழியே திரும்பியபோது தாடிவைத்த ஒரு குடும்பஸ்தர் பைக்கில் புர்கா அணிந்த இரு பெண்குழந்தைகளுடன் சென்று கொண்டிருந்தார்.அவரை மறித்துக் கேட்டபோது ” என்னை ஃபாலோ பண்ணுங்கோ பாய்” என்று முன்னே சென்றார்.
அவர்வழி சென்றபோது நாங்கள் வந்த ரோட்டுக்கு இடதுபக்கம் மறைவாக ஒரு சிறுபாதை சரேலெனப் பிரிந்தது.அதைத்தான் அந்தப் பெண்மணி சொல்லியிருக்கிறார், நாங்கள் கவனிக்காமல் மெயின் ரோட்டிலேயே சென்றிருந்திருக்கிறோம்.

கொஞ்சதூரத்திலேயே ஒரு சிறு சந்தைக் காண்பித்து “கடைசீல இருக்குங்க மசூதி” என்றுவிட்டு நன்றியையும் புன்னகையையும் பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றார். அந்தச் சந்தின் கடைசியில் பள்ளி இருந்தது.ஆனால் கேட் இழுத்துச் சாத்தப்பட்டு பூட்டப்பட்டிருந்தது.சமயங்களில் சில பள்ளிகளில் பூட்டை வெறுமனே பூட்டிவிட்டு தாழ்ப்பாளைத் திறந்து வைத்திருப்பார்கள்.பரிசோதித்துப் பார்க்கையில் அப்படியெல்லாம் இல்லாமல் தெளிவாகப் பூட்டியிருந்தார்கள்.தலை முக்காடிட்டு ஒரு இளம்பெண் ஒருகையில் குழந்தையுடனும் இன்னொரு கையில் குழந்தைக்கான சோற்றுக் கிண்ணத்துடனும் வந்துகொண்டிருக்க ” என்னம்மா மசூதி பூட்டியிருக்காங்களேம்மா” என்றேன்.
“நமாஸ் படிச்சுட்டு ஹஜ்ரத் பூட்டிட்டு போயிட்டிருப்பாரு” என்றாள் அந்தப்பெண்.
” எங்களை மாதிரி வழிப்போக்கருங்க கொஞ்சம் லேட்டா வந்தா எங்கம்மா நமாஸ் படிக்கறது,உள்ள போறதுக்கும் வேற வழி ஏதும் இருக்கா..??இல்லன்னா வேறு யார்கிட்டயாவது ஸ்பேர் சாவி இருக்கா இவ்வளோ பெரிய மதில் சுவரா இருக்கே ஏறியும் குதிக்க முடியாதேம்மா” என்றதுக்கு
” அதெல்லாம் கெடையாது, ஒரு தடவ மைக் காணாமப்போச்சு அது அப்புறம் பைக் காணாமப்போச்சு அதுனால இப்பல்லாம் நமாஸ் படிச்சதும் பூட்டிடறாங்க” என்றாாள்.
காருக்கு வந்து தண்ணீர் குடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு கொஞ்சம் பின்பக்கம் லக்கேஜ்களை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு கிளம்பும்போது பார்த்தால் அந்தப்பெண் தன் சோற்றுக்கிண்ணத்தை காரின் பேனட்டில் வைத்துவிட்டு மடியிலிருந்த குழந்தைக்கு வேடிக்கை காண்பித்தபடி சோறூட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
” ஏம்மா பதினாலு லட்ச ரூபா காரு உம்புள்ளைக்கு சோறு வைக்கற ஸ்டேண்டாம்மா,இதுக்கு நீ ஆயிரம் ரூபா ஃபீஸ் கொடுக்கணும் இப்போ” என்றேன் சிரித்தபடி.
” ஆய்ரம் ரூபா போதுமா,ஐயாயிரமா வாங்கிங்கண்ணா” என்று வெட்கப் புன்னகையுடன் சோற்றுக் கிண்ணத்தை எடுத்து நகர்ந்தபோது மடியிலிருந்த குழந்தை என்னைப் பார்த்து கெக்கலிபோட்டுச் சிரித்தது .வானில் ஒளிர்ந்த முழுநிலவு வெளிச்சத்தில் குழந்தையில் ஈர உதடுகளிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்ந்து மின்னின.

நேரம்தான் எல்லோரையும் பாடாகப் படுத்துகிறது. எதற்கும் நேரமில்லாதது போல பாவனை செய்துகொள்வது நாகரீகமாகவே மாறிவிட்டது.

ஒரு சுருக்கு வழியில் தினமும் கடக்கும் ஒரு எளிய ஈமுகோழி கொட்டகைக் காவலாளியிடம் ஈமுகோழிகள் அளிக்கும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வருமானம் குறித்துக் கேட்கவேண்டும் ஒருநாள் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படிக் கேட்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பளிக்காமல் சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தக் குடிசையும் அகற்றப்பட்டு கொட்டகையையும் சிதிலமாகிக் கிடந்தது

அடுத்திருந்த சின்னஞ்சிறு கிராமமொன்றில் இடப்புறம் என்னமோ சுவாமிகள் என்று மிச்சமான பெயிண்ட்டில் எண்ணெய் டின்னில் எழுதப்பட்ட சிறு குடிலில் ஒரு வயதான பெண்மணி அமர்ந்திருப்பார்.சமயங்களில் அவரை கண்ணுக்குக் கண் சந்திக்க நேர்ந்தால் புன்னகைத்த முகத்துடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி ஆசிர்வதிப்பதுபோல சைகை செய்வார்.நவீன கார்ப்பரேட் சுவாமிஜிகளின் அதீத பாவனைகளின்றி இயல்பான கிராமத்துக் குறிசொல்லியின்/ சாமியாடியின் உடல்மொழியுடன் காலில் ஏதோ நோவுடன் தத்தித்தத்தி நடக்கும் நெற்றி முழுக்க திருநீறணிந்த அந்த பெண்மணியை என்றாவது ஒருநாள் வாகனத்தை நிறுத்திச் சந்தித்து ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி கைச்செலவுக்குப் பணமோ அல்லது போர்வை சேலை எதாகிலுமோ கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு. நேர நெருக்கடியில்லாத அந்த ரிலாக்ஸான நாள் வராமலே போய்விட்டது.
கடந்த சில வாரங்களாக அந்தச்சிறு குடில் பூட்டப்பட்டு குப்பைகளண்டிக் கிடக்கிறது. அந்தக் குறிசொல்லி இறந்து மாசக்கணக்குல ஆச்சே என்று யாரும் சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பதட்டமாக இருக்கிறது.

யாரைக் கடக்கிறோம் எதனைக் கடக்கிறோம் என்கிற புரிதல் இல்லாமலேயே வாழ்வின் நுணுக்கமான நெகிழ்வான எல்லாப் பகுதிகளையும் கடந்துசென்று கொண்டிருக்கிறோம்.என்றாவது ஒருநாள் ஏக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது வெறுமையின் நிராதரவில் அரவமற்றுக் கிடக்கும் நெடுஞ்சாலையை மட்டும்தான் பார்க்கமுடியும் என்று தோன்றுகிறது.

#வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து……

உலக சினிமாவும் மசாலா சினிமாவும் – பிம்பங்களின் அக-புற விளையாட்டுகள் / ஜமாலன்

jamalan

jamalan

’போஸ்ட் சினிமா’ (Post Cinema) என்கிற பின்னைய-சினிமா குறித்த உரையாடல்கள் வந்துகொண்டிருக்கும் இக்காலத்தில், தமிழில் உலகப்படம் என்ற வகைத்திணையை நோக்கிய பேச்சே அதிபட்ச சினிமா மதிப்பீடாக வந்துகொண்டுள்ளது. உலகப்படம் என்பது ஒற்றை வரையறையைக் கொண்டது அல்ல. அது ஹாலிவுட் படங்கள் என்கிற உலகமயப் படங்களின் ஒரு மற்றமையாக கட்டமைக்கப் பட்டது. அதாவது முழுக்க பொழுதுபோக்கு என்கிற அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரு நுகர்வுப் பண்டமாக சினிமாவை கட்டமைக்க கண்டறிந்த ஒரு இருமை எதிர்வே வணிகப்படம் (ஹாலிவுட்-பாலிவுட்-கோலிவுட்) மற்றும் உலகப்படம் என்பது. அதாவது ஐரோப்பிய-அமேரிக்க படங்கள் அல்லது மற்ற நாடுகளின் திரைப்படங்களை குறிப்பதே உலகப்படம் என்ற சொல்லாக்கம். அறிவுஜீவிகளுக்கான சினிமா என்று உலகப்படத்தையும் மற்றவர்களுக்கானது என்று உலக அளவில் ஹாலிவுட் வகைப்படங்களையும் இந்தியாவில் மசாலா சினிமாவையும் இப்பிரிவினை ஏற்படுத்தியது. உலகப்படம் என்ற சொல்லை பயன்படுத்தும் முன் இந்த அரசியலை புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

தமிழில் ”மசாலாபடம்” என்றொரு திரைப்படம் வந்துள்ளது. சினிமாவை மசாலாபடமாக எடுப்பதில் உள்ள பிரச்சனைகளை அங்கதமாக மாற்றிக் காட்டும் திரைப்படம். குறைந்தபட்ச பார்வையின்பம் கொண்ட ஒரு சினிமாவாக இல்லை என்றாலும், எல்லோரும் எளிமையாக விமர்சித்து தள்ளிவிடும் மசாலாப்படம் என்ற இந்திய திரைப்படங்களுக்கு என பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட திரைப்படங்களை எடுப்பதில் உள்ள சிக்கலை விவரிக்கிறது. சினிமா எண்மமயமாக (Digitalize) ஆகிவிட்ட நிலையில் அது முகங்கொள்ளும் இணையதள முகநூல், டுவிட்டர், யுடியுப் விமர்சனங்கள் ஏற்படுத்தும் சந்தை தாக்கம் உள்ளிட்டவற்றை இச்சினிமா பேசுகிறது. புதிதாக உருவாகியிருக்கும் உலகமயமான இனையர் (”நேட்டீசன்”) என்கிற வலைதள குடிமக்களின் கருத்துருவாக்கத்தில் இன்றைய சினிமா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் பேசப்படுகிறது.

சினிமா இரண்டுவகையானது ஒன்று பார்வையாளனுக்கான சினிமா இரண்டு படைப்பாளனுக்கான சினிமா என்ற குரலுடன் தொடங்குகிறது அத்திரைப்படம். இக்கூற்றில் உள்ள சிக்கல் பார்வையாளன், படைப்பாளன் என்கிற அதிகார படிநிலையில் சினிமா உள்ளது என்பதே. பார்வையாளனை படைப்பாளானாக மாற்றுவதே சினிமா. அத்தகைய சினிமாவே எதிர்கால சினிமாக இருக்க முடியும். ஆனால், இன்றைய சினிமா படைப்பாளனை பார்வையாளனாக ஆக்கியுள்ளது. அல்லது பார்வையாளனின் நிலையில் நின்று படைப்பது என்ற நிலைக்கு தள்ளியுள்ளது. உண்மையில் பார்வையாளர்கள் என்பவர்கள் பிறப்பதில்லை, உருவமைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த உருவமைத்தல் என்பதை செய்வது அதிகாரத்தின் கலாச்சார விழுமியங்கள், ஊடகங்கள், சினிமா மற்றும் முதலாளிய உற்பத்திமுறை உருவாக்கியிருக்கும் சமூக அமைப்பு.

இக்கூற்றில் உள்ள மற்றொரு சிக்கல் பார்வையாளன் சினிமா என்கிற வரையறை. இன்று அறியப்படும் வெகுசனப் படங்கள் என்கிற மசாலா படங்களே பார்வைாளன் படங்கள் என்பதாகும். பார்வையாளன் சினிமாவை காண்பதில்லை, மாறாக சுவைக்கிறான் என்கிற பிம்பமே இச்சிந்தனைக்கான அடிப்படை. சினிமா என்பது உணவாகவும், தியேட்டர் என்பது உணவுச்சாலையாகவும் இருப்பதான பிம்பமே இக்கூற்று உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் இருப்பது. அழகியல் என்பது “சுவை (ருசி)” அல்லது ”ரசிப்பு” என்ற அடிப்படையில் இது உருவாகுகிறது. அழகியல் என்பது ஒரு பேராணந்த நிலை என்பதிலிருந்து தற்காலிக சுவையுணர்வாக கட்டமைப்பதே முதலாளிய சினிமா என்கிற பண்ட உற்பத்திக்கான அடிப்படையாக அமைகிறது. இச்சுவையுணர்வைக் கொண்ட சினிமாவே மசாலா-பிம்பங்களை உற்பத்தி செய்கிறது.

உலக அளவில் மசாலாபடம் என்று ஒரு திரைப்பட வகைத்திணை இல்லை. இந்தியாவில் மட்டுமே அப்படி ஒன்று உள்ளது. டேவிட் மார்டின்-ஜோன்ஸ் என்பவரால் எழுதப்பட்ட ”டெல்யுஸ் அண்ட் வேர்ல்ட் சினிமாஸ்” என்ற நூலில் ”மசாலா இமேஜ்“ என்ற தலைப்பில் ”த மசாலா இமேஜ்: பாப்புலர் இன்டியன் (பாலிவுட்) சினிமா” என்ற விரிவான கட்டுரை ஒன்று உள்ளது. ஜீல் டெல்யுசின் சினிமா கோட்பாட்டில் விவரிக்கப்படும் அசைவியக்க பிம்பம் (Movement Image) மற்றும் கால பிம்பம் (Time Image) என்பதை வைத்து இந்திய வெகுசன சினிமாவின் பிம்பம் மசாலா பிம்பமாக (Masala Image) உருவாகுவதை விவரிக்கிறது அக்கட்டுரை.

டெல்யுஸின் கோட்பாட்டை ஐரோப்பிய-மையவாதப் பார்வையாக கொள்ளும் அந்நூலாசிரியர் அக்கோட்பாட்டைக் கொண்டு இந்திய சினிமாபற்றிய பார்வையை விரிவுபடுத்தி அசைவியக்க மற்றும் கால பிம்பமாக பிரிக்கமுடியாத ஒரு பிம்ப-முழுமையை அதாவது மசாலா-பிம்பத்தை இந்திய வெகுசன சினிமா கொள்கிறது என்கிறார். அம்முழுமையை ”தர்மிக் வோல்” (Dharmic Whole) என்கிறார். தமிழில் தர்மம்-முழுமையடைதல் என நேரடியாக பெயர்க்கலாம். அல்லது தர்மத்தின் வாழ்வுதனை சூது கவ்வும் இறுதியில் தர்மமே வெல்லும் என்பதை கொண்ட தர்மம்-வெல்லும், வென்றே தீரும் என்கிற தர்மாவேசக் கோட்பாடு எனலாம். அதற்கான திரைக்கதையாடல் வடிவம் தர்மம்-அதர்மம்-தர்மம் என்பதாக உள்ளதை சொல்லிச் செல்கிறது அக்கட்டுரை. தமிழில் வெளிவந்த ”சூது கவ்வும்” என்ற திரைப்படம் இந்த தர்மா-முழுமையை பகடி செய்து எடுக்கப்பட்டதே. அதேபோல் ”மூடர்கூடம்” என்ற திரைப்படமும் தமிழ் சினிமா கட்டமைத்த உலகமும், தமிழ் சினிமா உருவாக்க உலகமும் எப்படியானெதொரு மூடர்களின் கூடமாக, கூடரமாக உள்ளது என்பதை காட்சிப்படுத்தியப் படம்.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் உள்ள மையக்கதையாடலான நன்மைக்கும் தீமைக்குமான போராட்டம் இறுதியில் நன்மை வெல்லும் என்ற கட்டமைப்பு (Paradigm) இந்திய சினிமாவில் இறுதியில் தர்மம்-வெல்லும் என்கிற கட்டமைப்பாக தளம் மாற்றம் பெறுகிறது. ஹாலிவுட்டின் நன்மை-தீமைக்கிடையிலான போராட்டம் என்பது ஒரு கிறித்துவ கட்டமைப்பிலிருந்து உருவமைக்கப்பட்டது. கடவுள்-சாத்தான் என்கிற பிம்பச் சிந்தனையே அக்கட்டமைப்பிற்கான அடிப்படை. இந்திய சினிமாவில் இக்கட்டமைப்பு தர்மம்-வெல்லும் என்கிற இந்திய-வேதமத புராணிக்கட்டமைப்பாக மாறும்போது, தர்மம் என்பது எதன் தர்மம், எதற்கான தர்மம் என்பதெல்லாம் கதையாடல் வரையறுக்க வேண்டியதாக மாறிவிடுகிறது. இந்திய சினிமாவில் எதிர்கொள்ளப்படும் இச்சிக்கலே அதை ஹாலிவுட் திரைப்படத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பதாக உள்ளது. இப்படி ஹாலிவுட் திரைப்பட வகைமைகளில் விலகிய படங்களையே அதாவது அமேரிக்க-ஐரோப்பிய வெள்ளை சினிமாவிலிருந்து விலக்கப்பட்டவையே உலகப்படம் என்ற வகைத்திணைக்குள் அடக்கப்பட்டவையாக உள்ளது.

இந்திய சினிமா இராமயணம் மற்றும் மகாபாரதம் என்கிற இரண்டு புராணிகங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டு கதைக்குள் கதை பல்வேறு கதைகள் என்கிற வடிவத்தைக் கொண்டதாக இருக்கிறது என்று கூறும் அக்கட்டுரையாளர் மசாலா-பிம்பம் தனக்கெனதொரு காலத்தை கொண்டது என்பதை விவரிக்கிறார். அது கதையாடல் யதார்த்திற்கான ஒரு முழுமையை ஒழுங்கைக் கொண்டிராது. அதற்கு பதிலாக, காட்சி மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு முன்பாக அதை நகைப்புக்குரியதாக மாற்றும் ஒரு அழகியலையே கதையாடல் நிர்பந்திக்கிறது. அதனால் இந்திய சினிமாவின் காட்சிகள் பார்வையாளருக்கு மகிழ்வை அல்லது நகைப்பை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது. தொடர்பற்ற பல காட்சிகளை இணைக்கும் பாடல்கள் சண்டைகள். நகைச்சுவை காட்சிகள் என ஒரு கதையாடல் முழுமையை உருவாக்காமல் செய்கிறது. இத்தகைய தொடர்பற்றதான ஒரு முழுமையை உருவாக்கும் காட்சிகளை மசாலா-பிம்பம் என்ற ஒரு சொல்லாடலைக் கொண்டு அலசுகிறது அக்கட்டுரை. இது தெல்யுஸின் இரண்டுவித பிம்பங்களும் கலந்ததொரு பிம்பமாக பிரத்யேகமாக இந்திய சினிமாவில் ஆகிவந்த பிம்பம் என்று விவரிக்கிறது. இந்திய வெகுசன சினிமாவில் உள்ள நடனமும் பாடலும் ஒரேநேரத்தில் பாத்திரங்களின் அசைவியக்க-பிம்பத்தையும், வெவ்வேறு வெளிகள் உலகங்கள் என காட்சிகள் நகர்ந்து செல்லும் கால-பிம்பத்தையும் கலந்து தரும் மசாலா-பிம்பம் என்று விவரிக்கிறது.

இப்பார்வை இந்திய சினிமாவை புரிந்துகொள்ள குறிப்பாக இது அறிவஜீவிகளுக்கான படம் அல்ல என்று தன்னையொரு பாமரனாக காட்டிக் கொள்ளும் சொல்லாடலின் பின் உள்ள கோட்பாட்டை புரிந்துகொள்ள ஏதுவாகும். அறிவுஜீவிகளுக்கான தனித்ததொரு சினிமா என்று ஒன்று இல்லை. சினிமா என்பது சினிமாதான். வெற்றிபெற்ற சினிமா தோல்வியடைந்த சினிமா என்பதெல்லாம் முதலாளியத்தின் லாபநோக்கு கோட்பாட்டைக் கொண்ட சொல்லாடலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ள வாதமே தவிர, அது சினிமா பற்றிய வாதம் அல்ல. பலகோடிகள் முதலீடு செய்யப்படும் தொழில் என்பதால் லாப நோக்கில் உருவாக்கப்படும் ஒரு முதலாளிய நுகர்வுப் பண்டமாக சினிமாவை எடுப்பதற்கு இந்த தர்மாவேச பிம்பம் அவசியப்படுகிறது. இந்தியாவில் எல்லோருக்கும் பொதுவான மனப்-புலமாக உள்ளிருத்தப்பட்ட பிம்பமாக தர்மாவேசம் உருவமைக்கப்பட்டதால், சினிமா என்பது பொதுநோக்கு கொண்டதொரு பிம்ப-பால்வினை-சுகமாக உள்ளது. இது ஒருவகையான வேட்கையை கட்டமைத்து அதற்கு தீனியளிக்கிறது. இந்த வேட்கையை பரப்பும் மசாலா-பிம்பம் உருவாக்கிய பெருந்திரளான பார்வையாளர்கள், சினிமா சந்தையை மட்டும் தீர்மானிப்பவர்கள் அல்ல, இன்றைய சமூக வாழ்வையும் தீர்மானிப்பவர்களாக உள்ளனர்.

அதேபோல் கலை சினிமா, வணிக சினிமா, வெகுசன சினிமா, அறிவுஜீவி சினிமா என்பதெல்லாம் ஒருவகை வியபார உத்தியின் வழியாக பிரிக்கப்பட்டட ஒன்றே. ஒரு சினிமா கலையாக வெற்றிபெருகிறதா? என்பது கலை-அதிகார-மையவாத சிந்தனையே தவிர அது சினிமாவை தீர்மானிக்கும் வாதம் அல்ல. சொல்லப்போனால் கலை என்பது சினிமாவை அளக்கும் அளவீடே அல்ல. சினிமா ஏற்படுத்தும் தாக்கமும், சினிமா ஏற்படுத்தும் பிம்பம்-சார் வினையுமே முக்கியம். ஏனெனில் சினிமா என்பது கலையல்ல. கலைபோன்ற மற்றொன்று. அதுதான் சினிமா. அல்லது எல்லா கலைகளும் கலந்து உருவான புதியதொரு வடிவம் அது. கலை என்பதும் சினிமா என்பதும் முற்றிலும் வெவ்வேறான அறிதல்கள். சினிமாவை கலைப்படமா இல்லையா என்று ஆராய்வது சினிமா பற்றிய புரிதலின்மையை வெளிப்படுத்துவதுடன், கலைதான் உலகின் அழகியலை தீரமாணிக்கும் உச்சபச்சம் என்கிற கலை-அதிகாரக் கோட்பாட்டை நிறுவுவதற்கான முயற்சியே.

சினிமா ஒரு கலை அல்ல. அது சினிமா. உலகை, புறத்தை, அகத்தை, யதார்த்தத்தை சினிமாகவாக பார்ப்பதும், சினிமாவாக சிந்திப்பதும், சினிமாவாக அழகியலை உள்வயப்படுத்திக் கொள்வதுமான ஒன்று. சினிமா எந்த அளவிற்கு துல்லியமாக யதார்த்தை காட்டுகிறது என்பது சினிமாவிற்கான ஒரு அளவுகோல் அல்ல. சான்றாக, காக்கா முட்டையில் காட்டப்படும் சேரி புறத்தில் உள்ள சேரி அல்ல. அது சினிமாட்டிக் பிம்பங்களால் உருவாக்கப்பட்ட சேரி. சினிமாவில் பார்க்கும் சேரியை யதார்த்தத்தில் பார்க்கமுடியாது. அது கேமரா கண்களால் கதையாடலுடன் உருவமைக்கப்பட்ட சேரி. அது இயக்குநரின், ஒளிப்பதிவாளரின் தேர்வில் உருவாக்கப்படும் ஒரு புற யதார்த்தம். அதாவது சினிமாட்டிக் ரியாலிட்டி (Cinematic Reality).

download (38)

சினிமா என்பது புறத்தின் புறம். புறவெளிக்குள் இயங்கும் மற்றொரு புறவெளி. சினிமாவின் அகம் அதன் பார்வையாளர்கள் புழங்கும் சமூகமே. சினிமாவில் இருப்பது அகமற்ற பொருட்களே. அதற்கான அகமாக உருவாகுவது பார்வையாளர்களின் உலகமே. இந்த உள் வெளி அல்லது அக புற விளையாட்டை சினிமாவாக நிகழ்த்திய படமே பின்நவீனப்படங்களின் வரிசையில் பேசப்படும் வுட்டி ஆலனின் ”த பர்ப்பள் ரோஸ் ஆஃப் கெய்ரோ” (The Purple Rose of Cairo (1985)). சினிமாவிற்கும் பார்வையாளருக்கும் இடையில் உருவாகும் உள் வெளி விளையாட்டே இச் சினிமா.

”த பர்ப்பள் ரோஸ் ஆஃப் கெய்ரோ” என்ற சினிமா தியைிடப்பட்டுள்ள திரைஅரங்கிற்கு வெளியே நிற்கும் ஒரு மத்தியதரவர்க்க பெண்ணின் சோகம்படிந்த ஏக்க விழிகளுடன் துவங்கும் இச்சினிமா, இரண்டாம் உலகப்போருக்கு முன்பு உருவான அமேரிக்க பொருளாதார பெருமந்தத்தின் விளைவாக ஏற்பட்ட வேலையின்மையால் ஏற்பட்ட நெருக்கடியும் வறுமையும் இணைந்து ஏற்படுத்திய மன அழுதத்திற்கு வடிகாலாக தினமும் சினிமா பார்க்கும், சினிமாவின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்ட ஒருவரின் அகமா புறமா கதை நடப்பது உள்ளா வெளியா? யார் நகல் யார் அசல் என்று சினிமா உலகையும் இயல் உலகையும் கலைத்துப் போட்டு விளையாடுகிறது. அப்பெண்ணை தினமும் அரங்கில் பார்க்கும் சினிமாவிற்குள் உள்ள ஒரு பாத்திரம் திரையிலிருந்து வெளியில் வந்து உன்னை இங்கு ஐந்தாவது முறையாகப் பார்க்கிறேன் என்னபிரச்சனை என்று அவளோடு ஊர் சுற்றவும் அவளை காதலிக்கவும் துவங்கிவிடும்.

சினிமாக் கதையாடலின் மையப்பாத்திரம் திரையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதால் உள்ளிருக்கும் பாத்திரங்கள் அதற்குமேல் கதையை நகர்த்தமுடியாமல் உட்கார்ந்து விவாதிக்கத் துவங்கி விடுவார்கள். வெளியேறிய பாத்திரத்தை திரைக்குள் கொண்டு சென்றால் மட்டுமே சினிமாவிற்குள் ஏற்பட்ட நெருக்கடியான நிலையை தீர்க்கமுடியும் என அதன் தயாரிப்பாளர் மற்றும் இயக்குநர் அந்த பாத்திரமாக நடித்த நடிகரை அனுப்பி அப்பாத்திரத்தை திரைக்குள் கொண்டு போகச் செய்வார்கள். திரைக்குள் ஒரு கட்டத்தில் இயல் உலகில் உள்ள பாத்திரம் சினிமா உலகிற்குள் நுழைந்துவிடும். இப்படி இயல் உலகும், சினிமா உலகும் எது உண்மை எது பொய் எது உள்ளே எது வெளியே என்கிற ஒரு விளையாட்டை நிகழ்த்துகிறது இச்சினிமா. பார்வையாளன் என்பவன் எப்படி கதையாடலை நிகழ்த்துபவனாக, சினிமா உலகினால் கட்டமைக்கப்படுபவனாக இருக்கிறான் என்பதை காட்சிப்படுத்திய சினிமா இது. பார்வையாளராக உள்ள பெண் பாத்திரம் தனது கணவனை விட்டு சினிமா நாாயகன் மீது காதல் கொண்டுவிடும் வேட்கை கட்டமைப்பையும் காட்சிப்படுத்துகிறது.

இச்சினிமாவில் சினிமாவிற்குள் சினிமாவாக உள்ளே-வெளியே அக-புற விளையாட்டு நிகழ்ந்தால், அப்பாஸ் கைரோஸ்தோமியின் ”ஷ்ரீன்” (Shirin (2008)) என்ற ஈரானிய படத்தில் ஷ்ரீன்-குஸ்ரோவ் காதல் என்கிற பழங்காப்பியம் சினிமா இல்லாத சினிமாவாக பார்வையாளர்களைக் மட்டுமே கொண்டு படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. சினிமா என்பதன் அடுத்த பரிமாணமாக மூளை என்ற திரைக்குள் நிகழ்த்தப்படும் காட்சிப்புலனில் பதியாத ஒரு சினிமாவை நிகழ்த்துகிறது.

ஒலி-ஒளி இரண்டு மட்டுமே கொண்டு நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பார்வையாளர்களின் (எல்லோரும் பெண் நடிகர்கள்) முக உணர்வுகள் மட்டுமே காட்சியாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் சினிமா என்பது ஒலி அதாவது வசனம், இசை மற்றும் சிறப்பு சப்தங்கள் வழியாக கதையாடலாக்கப்பட்டிருக்கும். எந்த ஒரு காட்சியும் இன்றி சினிமாவின் வசனம், இசை மற்ற சப்தங்கள் அதன் ஒளி அமைப்பு வெளிச்சம், இருள் என மாறி மாறி அரங்கில் ஒளி வந்துபோவதும் அதற்கு ஏற்ப முகபாவனைகள் மாற்றமும் என நுட்பமாக பர்வையாளர்களின் தாக்கம் மட்டுமே காட்சிப்படுத்தப்பட்ட சினிமா. பார்வையளார்களிடம் ஏற்படும் மாறுபட்ட உணர்வுச் சித்திரங்களைக் கொண்டு அந்த காதல் காப்பியத்தின் உணர்வை திரைக்கு வெளியிலான பார்வையளரான நமக்கு ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அதில் உள்ள அத்தனை பார்வையாளர்களும் பெண்களே. வுட்டி ஆலனின் பர்ப்பள் ரோஸிலும் பார்வையாளர் பெண்ணே. ஒலித்தல் உருவாக்கும் பிம்பங்களும், பார்வையாளரின் உணர்ச்சிகள் எற்படுத்தும் பிம்பங்களும் அக்கதையாடலை நமக்குள் நிகழ்த்திக் காட்டிவிடுகிறது.

இவ்விரண்டு படங்களும் பார்வையாளர் சினிமாவுடன் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் உயிரோட்டமான உறவு என்பது எப்படி பார்வையாளரை கட்டமைக்கிறது என்பதை சிந்தனை பிம்பமாக மூளைக்குள் ஏற்றிவிடக்கூடிய சினிமா. இத்தகைய படங்களை அறிவுஜீவிகளுக்கானவை என்று ஒதுக்கும்போது பாமரத்தனம் என்பதை பாமரத்தனமாக வைத்துக்கொள்வதற்கான விருப்பே வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய சினிமாக்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்பது அறிதலை மாற்றியமைக்கக் கூடியது. சினிமா என்பதில் மட்டும் வாழப்பழகிவிட்ட தமிழ்க்குடிகளை புரிந்துகொள்ள இந்த பார்வையாளன் கட்டமைப்பு என்கிற உடலரசியல் செயல்பாடுகளை புரிந்துகொள்வது அவசியம். தமிழர்கள் அரசியல் தலைவனை சினிமாவில் தேடுகிறார்கள் என்றால், சினிமா என்கிற பிம்பவினையின் வலிமை ஏற்படுத்தும் தாக்கமே காரணம். திரைக்குள் ஒரு எம்ஜியாரையும் திரைக்கு வெளியே எண்ணற்ற எம்ஜியார்களையும் உருவாக்கும் பிம்பவினையாக தமிழ் சினிமா உருவாக்கிய தர்மம் வெல்லும் மசாலா பிம்பத்தை தமிழ்ச்சமூகச் சூழலில் தவிர்த்துவிட முடியாது.

ஒரு சினிமாவை அறிவுஜீவிக்கான சினிமா அல்ல என்பதற்குள் உள்ள பிம்பம் அறிவு எதிர்ப்பு அதிகார பிம்பமே. அறிவை கைக்கொள்வதன் வழியாக அதிகாரம் பெறுவதும், அறிவை எதிர்ப்பதன் வழியாக அதிகாரம் பெறுவதும் அதிகாரத்திற்கான விளையாட்டின் இரண்டு பக்கங்களே. இரண்டிலுமே அதிகாரம் கைக்கொள்ளப் படுவதற்கான அறிவு உற்பத்தியே செயல்படுகிறது. இந்திய சினிமாவில் குறிப்பாக தமிழ் சினிமாவில் மசாலா பிம்பம் என்பதைக்கூட ஒரு அறிவுஜீவியால் ஆராய முடியும் என்பதும், அதற்குள்ளும் சமூக கட்டமைப்பிற்கான அறிவை உற்பத்தி செய்தும், அல்லது இருக்கும் சமூகத்தின் அறிவை நிலைப்படுத்தி பெருக்கவும் முடியும் என்பதும் இதுபோன்ற வாசக உற்பத்திகளுக்கு முன் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒன்றை பார்த்தவுடன் உணர்ச்சிவசப்படுவது என்பது தமிழ் சினிமா கட்டமைத்த ஒரு மனப்புலமே. அப்படியொரு பரவசத்தை காக்கா முட்டை தமிழ் சினிமா விமர்சன சமூகத்திடம் உருவாக்கியிருக்கிறது.

காக்கா முட்டை மேற்சொன்ன 1. பார்வையாளன் கட்டமைப்பு 2. உலக முதலாளிய வேட்கை மாதிரிகளை உடலுக்குள் முதலீடு செய்தல் என்ற இரண்டு தளங்களினை காட்டிச் செல்கிறது. இது ஒரு பொதுக் குறித்தலை உருவாக்குவதால், உலகப்படச் சந்தையில் புரிந்தேற்பதற்கான ஒரு படமாக உள்ளது. உலகமயத்தின் தாக்கத்தினால் உருவாகும் உடலரசியல் நிலை மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஒரு பொது மனத்தளத்தை உருவாக்கியிருப்பது இதுபோன்ற படங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கான பின்புலத்தை தருகிறது.

’காக்கா முட்டை’ என்ற சினிமாவைக் கட்டமைத்துள்ள பொருட்கள்: 1. தொலைக்காட்சி 2. செல்போன் 3. வாட்ச் 4. வோடொபோன் நாய் 5. பீசா விளம்பரம் 6. மால்கள் 7. பேஷன் டிரஸ் 8. முகநூல் 9. பணம் 10. கட்சி அரசியல் 11. பணம் தந்து உருவாக்கும் போராட்டம் 12. லைவ்-ஷோ எனப்படும் தொலைக்காட்சி விவாத மேடைகள் 13. ஊடகங்கள் – பேட்டிகள் 14. மனித உரிமை அரசியல் 15. தமிழ் வணிக சினிமா 16. கூவம் எனும் தாய்மடி

உலக முதலாளிய நுகர்வு வேட்கையை பரப்பும் முன்மாதிரிகள்: 1. நடிகன் 2. பீசா- 3. தரகர்கள் 4. ஷாப்பிங் வாழ்க்கை

முதலில் குறிப்பிட்ட 16 பொருட்களும் இணைந்து புறவயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை இந்தியாவில் குறிப்பாக இப்படத்தில் சுட்டப்படும் ”திடிர் நகர்” சேரிகளில் உருவாக்குகிறது. அதாவது உலகமயம் ஏற்படுத்தும் ஒரு புறநிலை வாழ்க்கை இது. இதில் அகநிலை என்பது நுகர்வு வேட்கை மட்டுமே. காக்கா முட்டை சாப்பிடுபவர்கள் அதாவது ஒருவேளை உணவிற்கும் வழியற்ற மூட்டை என்பதே அரிதாகவிட்ட வாழ்நிலையைக் கொண்டவர்கள் பீசா சாப்பிட வேண்டும் என விரும்புவது நுகர்வு வேட்கையின் விளைவு. பீசா என்பது காக்கா முட்டையின் வெளியை ஆக்ரமித்துவிட்ட ஒரு நவீனத்தளம். காக்கா முட்டை மரம் கலர்புஃல் பீசா ரெஸ்ட்ராண்டாக மாறுகிறது. காக்கா முட்டையின் இடத்தில் பீசா முளைக்கிறது. பீசா என்பதன்மீது வேட்கைகள் கட்டப்படுகிறது. அந்த வேட்கையை கட்டுவதற்கான முதலாளிய வேட்கை-மாதிரிகளே பின் சொன்ன நான்கும். அதாவது நடிகன். இப்படத்தில் சிம்பு என்ற நடிகர் ஒரு வேட்கைமாதிரியாக வருகிறார். சிம்பு சேரிமக்களை பிரதி செய்யும் ஒரு காட்சி இப்படத்தில் வைக்கப்படுவது, இந்த வேட்கை சினிமாவினால் உருவாக்கப்படும் மெய்-நிகர் சேரிகளில் உருவாகும் நாயக பிம்பத்தை தனது மாதிரியாக கொள்வதற்கே.

அடுத்து பீசா. பீசா என்பது உணவு அல்ல அது ஒரு மேட்டிமைக் கலாச்சார மூலதனத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட வேட்கை-குறியமைப்பு. அதை உண்பவன் சிம்புவாகலாம் என்கிற மாதிரியை உருவாக்கும் மற்றொரு மாதிரி அது. சேரிவாழ் சிறுவர்கள் இருவருக்கும் இணையாக பீசா உட்கொள்ளும் மேல்தட்டு சிறுவர்கள் இருவர் வரும் காட்சி அமைவது இந்த மாதிரியை உருவகித்துக் காட்டுவதே. இந்த சேரிவாழ் சிறுவர்கள் என்னவாகப் போகிறார்கள் என்பதற்கான மற்றொரு வேட்கை மாதிரியே அரசியல் தரகர்களாக வரும் இரு இளைஞர்கள். ஷாப்பிங் வாழ்க்கை என்பது மற்றொரு வேட்கை-மாதிரி. உள்ளே ஐஸ்கிரிம் அல்லது பீசா என்றால் வெளியே பானிபூரி. வேட்கை என்பது இப்படி மேல் கீழாக இடம் மாறி மிதக்கிறது. இப்படியாக மிதக்கும் வேட்கைகள் எந்த உடலையும் பற்றிக் கொள்ளும். பின் அது மோகமாக மாறும்.

வேட்கை குறையை நிறைவு செய்வது அல்ல. மிகையை உற்பத்தி செய்து வழிந்தோடவிடுவது. பசிக்காக அவர்கள் பீசா புசிக்க வேட்கை கொள்வதில்லை. அவர்கள் கொள்ளும் வேட்கை புறத்தினால் விளம்பரங்களால் நடிகர்களால் தொலைக்காட்சிகளால் கட்டப்படுகிறது. ஆசையைத் தூண்டுதல் அதை வேட்கையாக கட்டுதல் பின் மோகமாக மாற்றுதல். அதை அடைவதை குறி இலக்காக இலட்சியமாக மாற்றுதல். அதற்காக எதையும் எடுத்தெறியும், எதை செய்வதற்கும், தனது உடலை உழைப்பால் பிழிந்தெடுப்பதற்கும் தயராக்குதல் என்பதே இவற்றின் பணி. அப்பா வேண்டாம் செல்போன் வேண்டும், பாட்டி வேண்டாம் பீசா வேண்டும் என்பதாக மனஅமைப்பை மாறச் செய்தல்.

இந்தவகை வேட்கை மாதிரிகளை கட்டமைப்பது சினிமா, ஊடகம் உள்ளிட்ட மேற்சொன்ன பதினாறு பொருட்களுமே என்ற ஒரு மாதிரியை முன்வைக்கிறது. இப்பொருட்கள் வேட்கையை உருவாக்கி ஒழுகியோடும் காட்சிகளின் தொடர்ச்சியே இப்படம். இது பார்வையாளன் எப்படி கட்டமைக்கப்படுகிறான் என்பதை சொல்வதே. சேரிவாழ் சிறுவர்களின் தொடர் தொலைக்காட்சி ஈடுபாடும், “கேட்டட் கம்யுனிட்டி (Gated Community)“ எனப்படும் புதுவகை உயர் மத்தியதரவர்க்கத்தைச் சேர்ந்த சிறுவனின் மாதிரியும் உருவாக்கும் பார்வையாளன் இவன். இந்த ’கேட்டேட் கம்யுனிட்டி’ என்கிற எதிர்கால தீண்டாமை பாராட்டும் ஒரு புதிய இனமும், சாதியும் உருவாக்கப்பட்டு நகர்களின் சேரிகளுக்கு இணையாக கட்டமைக்கப்படுவது மற்றொரு வேட்கை மாதிரி. இப்படி வேட்கைகளை பெருக்கி அதற்கான மாதிரிகளை கட்டமைப்பது சினிமா. காக்கா முட்டை அந்தவகையில் சினிமா குறித்த ஒரு சினிமா. சினிமாவை சுவாசித்து வாழும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இப்படம் ஆழ்தளத்தில் உணரப்பட்ட தன்னடையாளமாக மாறியிருப்பதே இதன் வெற்றிக்கு அடிப்படை. சினிமா உலகமயமாக மட்டும் ஆகவில்லை, உடல்மயமாகிவிட்டது. இன்று ஒவ்வொரு தனியுடலும் தன்னையே சினிமாக மாற்றிக்கொண்டு உள்ளது டிஜிட்டல் மற்றும் மொபைல் தொழில்நுட்பத்தில். தன்னையே ஒரு காட்சிப்பொருளாக மாற்றிக் கொண்டு உள்ளது.

இந்திய மற்றும் தமிழ் சினிமாவின் தர்க்கம் கதையாடலுக்குள் கட்டப்படுவதில்லை. கதையாடலுக்கு வெளியில் உள்ள பார்வையாளர்களால் அவர்களது சமூக அடையாள இருப்பால் கட்டமைக்கப்படுகிறது. இந்திய மற்றும் தமிழ் சினிமா திரைக்குள் பாதியும் திரைக்கு வெளியில் பாதியுமாக ஒன்றை ஒன்று இட்டும் நிரப்புகிறது. எல்லா சினிமாவிலும் பார்வையாளன் ஒரு பாத்திரமாக அந்த கதையாடலை தனது சூழலிலிருந்து தர்க்கப்படுத்தி நிரப்பிக் கொள்ளும் பாத்திரமாக இருக்கிறான். பரிமாறப்படும் மசாலாவை தனக்கான விகிதத்தில் கலந்துகொள்பவனாக பார்வையாளனை வைத்துக் கொள்வதிலேயே சினிமாவின் வணிக நோக்கு நிரம்பியுள்ளது. சினிமா ஒரு தொழிற்சாலையாக மாறியதும், மாற்றப்பட்டதும் உலகின் பெருமுதலீட்டு நிறுவனமாக மாறியிருப்பதும் அதனால்தான்.

download (37)

தற்கால சினிமா முதலாளிய வேட்கைகளை மற்றும் வேட்கை மாதிரிகளை ஒரு உடலுக்குள் முதலீடு செய்கிறது. இது முதலாளியப் பாலுந்த-பொருளியலின் அரசியல்.
தற்கால சினிமா லாபநோக்குக் கொண்ட பெரும் முதலீட்டு நிறுவனமாக உள்ளது. உலக முதலாளித்துவத்தின் மிகப்பெரும் முதலீடுகள் மட்டுமின்றி அதன் வணிகச்சின்னங்கள் (Branding) மற்றும் அதன் வணிக மாதிரிகளையும் உலகமயப்படுத்துவதாக உள்ளது.
தற்கால சினிமா இருக்கும் அமைப்பின் ஒழுங்கை அல்லது தர்மாவை உறதிப்படுத்தி ஒடுக்குமுறை அமைப்பை மீள்கட்டமைப்பு செய்வதும் புத்தாக்கம் செய்வதுமான பணியை செய்கிறது.
தற்கால சினிமா வேட்கைகளை நிறைவு செய்யும் பிம்பங்களை மட்டும் உற்பத்தி செயவதில்லை. புதிய புதிய வேட்கைகளை உற்பத்தி செய்து பரவவிடுகிறது.
தற்கால சினிமா இழப்பின் கனவுகளை மட்டும் நிறைவு செய்வதில்லை, புதிய கனவுகளை உற்பத்தி செய்கிறது. அடைவதற்கான கனவுகளையும், அடைய முடியாத வேட்கையையும் மோகத்தையும் பெருக்குகிறது.
மாற்று சினிமா பார்வையாளர்மீதான சுயவிமர்சனத்தை உருவாக்கி அவனது முதலாளிய-அதிகாரம் கட்டமைத்த ஒடுக்குமுறை உலகிலிருந்து எல்லைநீக்கம் செய்வதாக இருக்க வேண்டும். உணர்ச்சிகளுக்கான சினிமாவாக இல்லாமல் அறிவை உற்பத்தி செய்து அதை ஓரிடத்தில் குவிக்காமல் எல்லோருக்குமனதாக மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும். உடலை நுகர்வின் குறியமைப்பிலிருந்து விடுதலை செய்வதாக இருக்க வேண்டும்.
எதிர்கால சினிமா உயிர்த்தலுக்கான பிம்பங்களற்ற சிந்தனையை உற்பத்தி செய்வதாக இருக்க வேண்டும். படைப்பாக்கமிக்கவர்களாக பார்வையாளர்களை மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும்.

••••

-ஜமாலன் ( jamalan.tamil@gmail.com)

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா ( நெளிக்கோடுகளும், அசையாப் புள்ளிகளும் – 2 ) – பாலசுப்பிரமணியன் பொன்ராஜ்

download (3)

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா

Just an attention to the activity of the sounds – John Cage

வசந்தத்தின் உள்வெடிப்பை ஓர் அனுபவமாகக் கடத்த முனைகிற இகோர் ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் “தி ரைட் ஆஃப் ஸ்பிரிங்” இசைக்கோர்வையை ஒரு மெட்டீரியலிஸ்ட் அவருடைய தத்துவார்த்தப் பின்புலத்தோடு எப்படி அணுகுவார் என்று எனக்கு எப்போதுமே ஒரு கேள்வி உண்டு. போர்க்காலங்களின் ஒழுங்கின்மையை உட்பொதிந்ததே வசந்தம் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்கக் கூடியது மேற்குறிப்பிட்ட இசைக்கோர்வை.

நவீன இசை தன்னைப் பெருக்கிக் கொள்வதற்காக மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. நம்முடைய இசை நுகர்வே மின் சாதனங்களின் வாயிலாகக் கிடைத்தது. நவீன இசை பாப்புலர் கலாச்சாரத்தின் அங்கமாகவும், அதன் இயங்கு விசைகளில் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. ஓர் இசைத் துணுக்கின் அல்லது விரிவான இசைக்கோர்வைகளில் நிகழும் இயக்கமும், அசைவும், அறுந்து போதலும், தொடர்ச்சியும், இணைப்பும், சுழற்சியும் ஒரு கண்ணியாகச் செயல்படுகிறது. அக்கண்ணியில் நமது பிரக்ஞை அகப்பட்டு மீள முடியாமல் சரணடைந்து, அவ்வாறு உணர்ந்ததும் மீள எத்தனிக்கிறது.

கலாச்சாரம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் எல்லைகளுக்குள்ளாக நின்று இசையைக் கேட்கிற ஒருவருக்கு அந்நியமான ஒலிகளின், வடிவங்களின் மீது பரிச்சயமின்மையால் எழுகிற ஒவ்வாமை இசை கேட்கிற சமயத்தில் நமது பிரக்ஞையின் வாளாகச் செயல்பட்டு நமக்கும் அவ்விசைக்கோர்வைக்குமாக எழும் தற்காலிகப் பிணைப்பை வெட்டிவிடுகிறது. நாம் வெளியேறி விடுகிறோம்.

பிடிவாதமாகவோ, பரிச்சயத்தின் காரணமாகவே நாம் அதனுள் தங்கினால் நமது பிரக்ஞை முதலில் ஓர் உலுக்கலுக்குத் தயாராகி பின்பு அதன் அதிர்வுகளை அனுமதித்தோ அல்லது மறுத்தோ எதிர்வினையாற்றுகிறது. நாம் அதனோடு நேர்மறையாக அல்லது எதிர்மறையான உறவைப் பேணத் துவங்குகிறோம். அமைதி, ஓசை என்கிற இரண்டு எதிர்நிலைகளை உள்ளடக்கிய இசை உணர்வுகளைக் கட்டியெழுப்புவதையும், பிரதிபலிப்பதையுமே நோக்கமாகக் கொண்டதென்ற பொதுமைப்படுத்தல் உண்மையற்றது. மாறாக உணர்வுநிலைகளைக் குலைப்பதையும், சீரற்றுப் போகவும் செய்கிறது.

சில சமயங்களில் எவ்வித உணர்வையும் எழுப்பாமல் (கலாச்சாரத்தைக் கருத்தில் கொள்ளாமலே) வெறுமனே கடந்து போகிறது. External ஆக ஓர் இசைக்கோர்வையை நாம் வெளியேதான் நிற்கிறோம் என்கிற உணர்வோடு அணுகுவதற்கும் உள்ளிருந்து (Internal) அதனை நம்மீது வினையாற்றிக் கடந்து போவதற்கு அனுமதிப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியே குறிப்பிட்ட இசை நமக்கு விருப்பமானதாகவும், விருப்பமற்றதாகப் போவதற்கான காரணமாக இருக்கிறது. நமது அனுபவக் குவியலின் ஒரு கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டு, அறிவின் துலாக்கோல்களைக் கையிலெடுத்து ஓர் இசைக்கோர்வையோடு நம்மைப் பிணைத்துக் கொள்ளத் துவங்கினால் நாம் எப்போதுமே இசைக்கு அந்நியமானவர்களாகும் சாத்தியமும் உண்டு.

முதலில் நாம் ஞாபகத்தையும், அறிவையும் ரத்து செய்துவிட்டு இசையை அணுகினால் அதன் மூலச்சாரத்தை நெருங்கிவிட முடியுமென்று நம்புகிறேன். ஆனால் நமது பிரக்ஞையே ஞாபகத்தாலும், அறிவாலும் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்க நம்மால் “மெய் மறந்து” போகின்ற நிலையை எட்ட முடிவதில்லை. அதனையும் மீறி நம்மை அந்நிலையை எட்டச் செய்வதே ஒரு மிகச்சிறந்த இசையாக உள்ளது. அது கலாச்சாரங்களின் இடைவெளிகளை இல்லாததாக்கி எல்லைகளால் பிரிவுபடாத ஓர் உலகில் நம்மை நிறுத்துகிறது.

நாம் கேட்கும் திறனுள்ள ஓர் உயிரியாக ஒலி உடலின் பல்வேறு அசைவுகளைப் “பார்க்கிறோம்”. இதுவெல்லாம் பழைய அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒருவித கலாச்சாரத் தாழ்வுமனப்பான்மையுள்ள நமக்கு உலகளாவிய இசையை அணுகுவதில், நிகழ்ந்துள்ள மாற்றங்களை, செலுத்தப்பட்டுள்ள சிந்தனைகளை உள்வாங்கிக் கொள்வதிலுள்ள சிக்கல்கள் நம்மை மேலும் அதனின்று விலக்கி வைக்கின்றன. மாறாக சிறிய அனுபவமே நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசை குறித்து போதாமையுணர்வையும், கல்விப்புலத்திலுள்ள பற்றாக்குறையையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது.

இதன் பக்கவிளைவு நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசையிலிருந்து நாம் தள்ளிப் போவதோடு உலகளாவிய இசையையும் வியப்பின் காரணமாக தூரத்தில் வைக்கிறோம். இந்த இரட்டை விலகல் நம்மை எங்கேயும் ஒட்டாதவர்களாக்கிவிடுகிறது. கால்களும் இல்லாமல் சிறகும் இல்லாமல். ஒவ்வொரு காலகட்டமும் குறிப்பிட்ட இசை ஒலிகளை தனது தனிச்சிறப்பான அடையாளமாக உருவாக்குகிறது.

அப்படித்தான் மேற்கு இசையை அதன் நாகரிகத்தின் நகர்வோடு இணைத்து புதுப்புது வடிவங்களை ஒன்றை மறுத்தோ அல்லது அதனைத் தொடர்ந்தோ பிறப்பிக்கிறது. நாம் தேங்கிக்கிடப்பதாக உணர்வதை சினிமா இசை சரி செய்துவிடுகிறதென்றாலும், சினிமா இசை ஒரு முழுமையான இசை அனுபவமல்ல.

ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி?

ரொமாண்டிசிசம், எதிர்காலவாதம், கன்ஸ்ட்ரக்டிவிசம் ஆகியவற்றின் காலம் ஓடி முடிந்தும், ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி? என்கிற கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட்டும், பிரம்மாண்டத்திற்கான மேனியாவின் பின்விளைவாக கலைஞர்களின் பிரக்ஞை இடதுசாரி சூத்திரங்களிலிருந்து விலகி அரசியல், சமூக காரணங்களுக்காக எளிமையாக்கம், பாப்புலிசம், நாட்டாரியலைத் தேர்ந்து கொண்டதென்று ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இரண்டாம் உலகப்போரின் துவக்க வருடங்களில் சொன்னார்.

அவருடைய உரையில் குறிப்பிட்ட அதிகாரப்பூர்வ சோவியத் இதழொன்றில் வெளியான ஒரு கருத்து இப்படியிருக்கிறது:

Here we have the “Symphony of Socialism”. It begins with the Largo of the masses working underground, an Accellerando corresponds to the subway systmem; the Allegro in its turn symbolizes gigantic factory machinery and its victory over nature. The Adagio represents the synthesis of Soviet culture, science, and art. The Scherzo reflects the atheletic life of the happy inhabitants of the Union. As for the Finale, it is the image of the gratitude and the enthusiasm of the masses.

ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இதை ஒரு ஜோக் என்று புறம் தள்ளுவதோடு “A complete disorientation in the recognition of the fundamental values of life”, என்கிறார். கம்யூனிச பரிசோதனை ஒரு புதிய மனிதப் பிரக்ஞையை எழுப்ப முனைந்ததன் அடையாளமே மேற்சொன்ன பரிந்துரை.

ஒரு வகையில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மனிதப் பிரக்ஞையைத் திரட்டி, அவர்கள் வெட்டிய வாய்க்கால்களின் வழியாக பாய்ச்சி விடமுடியுமென்று நம்பியதன் விளைவே மனித இனத்தின் மாபெரும் பரிசோதனை. நாஜிக்களின் இசைக் கருத்தாக்கங்களையும் வாசிக்க வேண்டும். அவை இதனை விட இன்னும் நகைச்சுவையாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இசையை அரசியல், சமூகவியல் ரீதியாகவும் அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகளை இசை வடிவங்களின் தோற்றமும், வளர்ச்சியும் உருவாக்கியிருப்பதை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவை ஒரு குறிப்பிட்ட கலாச்சாரத்தினால் வார்க்கப்பட்ட பிரக்ஞையின் வெளிப்பாட்டு விளைவு என்று பார்ப்பதற்கு இருக்கும் வாய்ப்பை நாம் அவ்வளவு எளிதாக ஒதுக்கிட விட முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு தடை செய்யப்பட்டதாக இசைக்கருவிகளும், நிகழ்த்தலும் இருக்க விலக்கம் ஒரு சமூக, அரசியல் பிரச்சனையாகி விடுகிறது.

நவீன இசையை நவீனத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தியவர் தியோடர் அடொர்னோ (Theodor Adorno) எனச் சொல்லப்பட்டதுண்டு. அவருடைய Towards a New Manifesto எனும் உரையாடல் நூலில் இப்படிச் சொல்கிறார்: வேகத்தை அனுபவிப்பதென்பது வேலையை அனுபவிப்பதற்கான பதிலியாக இருக்கிறது.

இசையை அனுபவிப்பதென்பது எதற்குப் பதிலியாக இருக்கிறதென்பதை அவ்வளவு எளிதாக விளக்கி விட முடியாது. ஒருவேளை மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளான நம்முடைய ஆன்மாவுக்கான ஏக்கத்தினால் உண்டான வெற்றிடத்தை நிரப்புவதாகவும் இருக்கலாம்.

மதம் மட்டுமல்ல இசையும் இதயமற்ற உலகத்தின் இதயமாக இருக்கிறது.

****

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 12 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

download (21)

ஓரிரு தசாப்தங்களுக்கு முன்புவரை புத்தகங்கள் பொக்கிஷமாகக் கருதப்பட்டதை இப்பொழுதும் கூட ஒரு இனிய நினைவாக ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அன்று புத்தகங்கள் பரிசுப் பொருட்களாகக் கொடுக்கப்பட்டன. புத்தகங்களை வாங்குவதற்கென்றே பலராலும் பணம் சேகரிக்கப்பட்டது.

புத்தகக் கண்காட்சிகள் கிராமப் பாடசாலைகளில் கூட பெரும் விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டன. வாசகசாலைகளில் உறுப்பினராக இல்லாத ஆளைக் காண்பது அரிது எனும் நிலை காணப்பட்டது. வாசகசாலை பூஜிக்கப்பட்டது. வீட்டுக்கு வீடு புத்தகங்களும், பத்திரிகைகளும் கை மாற்றப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டன. வீடுகளில் பொருட்களை சுற்றி வரும் பத்திரிகைத் தாளைக் கூட எடுத்து வைத்து வாசித்தார்கள்.

கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும், கட்டுரையாளர்களும், நூலாசிரியர்களும் மிகவும் கௌரவமானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். கற்றறிந்தவர்களாக அவர்களுக்கு சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்தும், செல்வாக்கும் காணப்பட்டது. தவறியேனும் புத்தகமொன்றை மிதித்து விட்டால் தொட்டு முத்தமிட்டு பத்திரமான இடத்தில் வைத்து விடும் பழக்கம் அனைவரிடமும் இருந்தது.

இணையம் பரவலாக அனைவரிடத்திலும் பல வழிகளில் வந்து கொண்டிருக்கும் இன்று, இந் நிலைமை வெகுவாக மாறி விட்டிருக்கிறது என்பது ஒரு துர்ப்பாக்கியமான உண்மை. அண்மைக்கால இளந்தலைமுறையினர் புத்தகங்களை வாங்குவதும், வாசிப்பதும் அநாவசியம் என்ற எண்ணத்திலேயே வளர்ந்து வருவது வேதனை தருவதாகவே உள்ளது.

வீடியோ, கணினி விளையாட்டுக்களுக்காகவும், நவீன ரக கைபேசிகளுக்காகவும் காலத்தையும், பணத்தையும் எவ்வளவும் கூட செலவழிக்கத் தயாராக இருக்கும் இந் நவீன தலைமுறையினர் புத்தகங்களுக்காக சில நூறு ரூபாய்களை செலவிடக் கூட பெரிதும் தயங்குகின்றனர். குடும்பத்தினரோ, பெரியவர்களோ புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்தாலும் கூட அதனை வாசித்துப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கக் கூட அவர்களால் முடிவதில்லை.

தமிழ் பேசும் மக்களிடத்தில் இப் போக்கு வந்து இப்போது எல்லோருக்கும் பழகி விட்டது. நம் அயல் சமூகமான சிங்கள சமூகத்தில் இப் போக்கு இப்பொழுது உருவாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. கவிஞர் பியன்காரகே பந்துல ஜயவீரவின் கீழேயுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

குற்றமிழைத்தவனொருவன்

பேரூந்தில் – ரயிலில்

முட்டிமோதிப் பயணிக்கையில்,

பணப் பையினால்

முச்சக்கர வண்டிக் கூலியை

சுமக்க முடியாமல் போகும் வேளையில்,

‘அந்தோ, எம்மிடமும் இருக்குமெனில்

சைக்கிள் அல்லாத

ஏதாவதொரு வாகனம்’

என்றெண்ணி

பணிவுடன் வேண்டுகோள் எழுப்புவாயோ

என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே

“அப்பா….
காரொன்று
ஏன் எமக்கில்லை?”
மகன் வினவுகையில்…
“காரொன்று ஏனில்லையென்றால் மகனே…
புத்தகக் குவியலொன்று எம்மிடம் இருப்பதால்” என
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஒவ்வொரு மாதச் சம்பளத்தின் போதும்,
வருடந்தோறும் வருகின்ற
புத்தகக் கண்காட்சிகளில் சுற்றியலைந்தும்
நூல்களை வாங்கி
புத்தக அடுக்குகளை நிரப்பி
இரவுகள் முழுதும் உறக்கம் தவிர்த்து
ஒவ்வொரு ஏடாக எடுத்து
ஒவ்வொன்றாக வாசித்து
சுற்றுகிறேன் இச் சிறு தீவு முழுதும்

நூல்களின் துணையுடன் உலகம் முழுதும்
பாதங்களினால் நடந்தோ
அல்லது வாகனமொன்றிலோ
பயணிக்க முடியாத் தொலைவுகளைப்
புத்தகங்களினால் கடக்கிறேன்

ஆனாலும்…
என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே!
இனிய குழந்தைகளே!
நான் அறிவேன்
குற்றமிழைத்தவனொருவன் நானென்பதை !!!

*****

விலைவாசி உயர்வு, நவீன உலகப் போக்கு, நாகரீகங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு புத்தகங்களுக்காக செலவிடுவதை பெரும் குற்றமெனக் கருதும் மனப்பாங்கை எப்படி இந்தச் சமூகம் உருவாக்கி விடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் சிறிய ஆனால் காரமான கவிதைகளில் ஒன்று இது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். பகுதி – 3 / பொ.கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

இன்றும் Polimar பராமரிப்பகத்தில் பணி.

முதலில் Peter Birlem இன் அறைக்குப் போனேன். மனிதர் வெகு உற்சாகமாக என்னை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன்

“நான் இன்றைக்கு அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன்……தெரியுமோ ” என்றார்.

“ஏனாக்கும்……………?”

“ யாரோ என் கண்ணில் மேலும் கீழுமாக கறுப்பு நிறத்தில் கொழுப்புமாதிரி பட்டையாக எதையோ பூசிவிட்டார்கள்…….மேலே தூங்கமுடியவில்லை” என்றார்.

“ உம் தோழி எவளாவது வந்து உமக்கு மைதீட்டியிருப்பாள் ” சீண்டினேன்.

“ அட நீயொன்று…………… அது என் கண்ணாடியில் அல்லவா பூசியிருந்தது” என்றார்.

அப்போது அங்கே அவரது செவிலி வரவும் அவளிடம் “ Birlem சொல்வது நிஜந்தானா” என்று கேட்டேன். அவள் அவருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு அவரது தலைக்குமேல் ‘வட்டம்’ போட்டுக்காட்டினாள்.

“ சரி……. ஏதோ வாசித்துப்பிடுங்குகிறவர் மாதிரி……… இனிமேல் கண்ணாடியோடு தூங்காதீரும்………” என்றேன்.

வழமையான முகமனுக்குப்பிறகு ஒருவித உரிமையுடன்

“ தோழர் இன்று என்ன எனக்குக் கொண்டுவந்தாய்…………?” என்றார்

“ செப்டெம்பர் மாதத்தின் வெயிலைத்தான் ஏராளம் கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றுவிட்டு அவருக்கு நான் எடுத்துப்போயிருந்த திராட்சையையும் பியர்க்குப்பியையும் கொடுத்தேன். முதலில் பியர்க்குப்பியை எடுத்து அதன் குளிர்ச்சியைக் கன்னத்தில் வைத்து அனுபவித்துவிட்டு அதற்கொரு முத்தம் கொடுத்தபடி “ இதை இப்போதே நான் குடிக்கவா” என்றார்.

“ இப்ப எதுக்கு மதிய உணவுக்கு முன்னதாகக்குடித்தால் கொஞ்சம் பசி எடுக்கும்” என்றேன்.

“அதுவும் சரிதான்” என்றுவிட்டு அதைக்குளிர்பதனப்பெட்டியுள் வைத்து மூடிவிட்டு கோடைக்கான மேலங்கி ஒன்றை எடுத்து அணிந்துகொண்டார்.

வெளியே உலாத்தப் புறப்பட்டோம். வெளியே முகத்தில் வெயில் பட்டதும்

“எனக்குச் சீக்கிரம் Winter வந்துவிடவேண்டும்…….. போலிருக்கு” என்றார்.

“ஏனோ………..” என்றேன்.

“ பனியைப் பார்க்க ஆசையாயிருக்கு, அதைக்கைகளில் அள்ளவேண்டும் போலிருக்கு ”

“ இப்போதுதான் கோடைமுடிகிறது……இனி Herbst (இலையுதிர்காலம்) வந்துதானே Winter வரும்” என்றேன்.

“ஏன் அப்படி……….” என்றார் வெள்ளந்தியாய்.

‘மூன்றாம்பிறை’ கமல் ஞாபகத்துக்கு வரவும் “ அது அனாதியிலிருந்தே அப்படித்தான் ” என்றேன்.

“ அப்பச்சரி………….” என்றார்.

Polimar பராமரிப்பகத்திற்கு அணுக்கமாக Marzahner Park என்றோரு பூங்கா அமைந்திருக்கிறது. அதையே நோக்கியே நடந்தோம்.

பெர்லினுக்கு சுற்றுலா வந்தவர்களாயிருக்கவேண்டும் ஆணும் பெண்ணுமாக இரு இளைஞர்களின் வழிநடத்தலில் இருபத்தைந்துபேர் வரையில் பள்ளிச்சிறுவர்கள் வரிசையில் எங்களை முந்திக்கொண்டு சென்றார்கள். Birlem அவ்வழிகாட்டிகளைச் ‘ஹலோ மெஸூர், மெடம்’ என்று சத்தமாகக் கூப்பிட்டார். நான் அவர்களிடம் என்னதான் கோளாறு வலிக்கப்போகிறாரோ என்று பயந்தபடி இருந்தேன். அவர்களும் குழந்தைகளை அப்படியே ‘நில்லுங்கள்’ என்றுவிட்டு அவரிடம்வந்து மரியாதையுடன் “என்ன பெரியவரே’ என்று விசாரித்தனர்.

“ நீங்கள் குழந்தைகளை வழிநடத்திச்செல்லும் முறை சரியில்லை, தயவுசெய்து வரிசையின் முன்னாக ஒருவரும், கடைசியில் ஒருவருமாக நின்று குழந்தைகளை அழைத்துச்செல்லுங்கள். நீங்கள் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தால் பின் தொடரும் குழந்தைகளுக்கு எதுநடந்தாலும் உங்களுக்குத் தெரியாதல்லவா” என்று கண்டிக்கும் குரலில் சொல்லவும் அவர்களும் சிரித்து நன்றிசொல்லிவிட்டு அப்படியே நடத்திச்சென்றனர்.

வழிநடத்துபவர்களில் அந்தப்பெண் பம்பாய் (பஞ்சு) மிட்டாய் வர்ணத்தில் தலைக்குச்சாயம் பூசியிருந்ததக்கவனித்த Biirlem

“அவள் தலையிலுள்ள பேன்கள்தான் பாவம்” என்றார்.

“புரியலை…………”

“பேன்கள் எல்லாம் நாம் இன்னும் அவள் தலையில்தான் இருக்கிறோமா……….. இல்லைத் தவறி பஞ்சுமிட்டாய்ப்பெட்டிக்குள் எதுக்குள்ளும் விழுந்துவிட்டோமோவென்று ஏங்கித் தவிக்கப்போகுதுகள் ” என்றார்.

பூங்காவுக்குள் போய் மரவாங்கொன்றில் அமர்ந்தோம். Birlem சிகரெட் ஒன்றைப் பொருத்தினார்.

“Birlem நீரும் மழலையர் பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கிறீரா” என்று கேட்டேன்.

“ இல்லை, அது என் பப்பாவுக்குப்பிடிக்கவில்லை…….. நான் தனிப்பிள்ளைதானே……… அதனால் தனியாக ஒரு ஆசிரியை நியமித்து என்னை வீட்டிலேயே கவனித்துக்கொண்டார்.”

“அதுக்கெல்லாம் நிறைய பொருண்மியப் பின்னணி இருந்திருக்கவேணுமே……. பப்பா என்ன பணியிலிருந்தார்.”

“ எங்களுக்குப் பொருண்மியக் குறைகளிருக்கவில்லை, போருக்கு முன்னிருந்தே எங்கள் நிலங்களிலிருந்து கரியைவெட்டி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள், அந்தவகையில் எங்களுக்கு ஆண்டாண்டு நிறையப்பணம் வந்துகொண்டிருந்தது.” என்றார்.

*

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது விமானமொன்று இரைச்சலுடன் வானில் சென்றுகொண்டிருந்தது. தலையை நிமிர்த்தி அண்ணார்ந்து அதைப்பார்க்க முயன்றார் Birlem. அன்றையநாள் மப்பும் மந்தாரமாயும் இருந்ததால் ஒன்றுந்தெரியவில்லை. அதன் இரைச்சல் கடந்து போனபின்னால் “ நான் ஒரு தடவையாவது விமானத்தில் பறந்ததில்லை தெரியுமோ……….மூர்த்தி.” என்றார்.

விமானத்தில் பறக்காததை விடவும் அவர் என் பெயரை ஞாபகம் வைத்துச்சொன்னதுதான் எனக்கு ஆச்சரியம்.. யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்ததிலிருந்தே தொடரியிருப்புப்பாதை அருகில் வாழ்ந்திருந்த ஒரு தோழி ஒருமுறை என்னிடம் “ நான் ஒரு தடவைகூட ரயிலில் போனதில்லை ” என்றிருக்கிறார். சந்தர்ப்பங்கள் எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை தமிழகத்தில் நாகையருகில் வாழும் ஒரு மூதாட்டி. ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் “ நான் இன்னும் ரயிலையே பார்த்ததில்லீங்க ” என்றதும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

வெளியுலகத்தொடர்புகள் குறைந்த கிழக்கு ஜெர்மனியில் வாழநேர்ந்த பலரும் இவரைப்போலவே அன்னாசி, மாம்பழம், வாழைப்பழம், மாதுளை, பப்பாளி, மங்குஸ்தான், றம்புட்டான், கொடித்தோடை, பலா /டோறியான், , தேங்காய், கிவி போன்ற பழங்கள் எதையுமே கண்ணாலே காணாதவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள்.

“ விமானத்தில் பறப்பது ஒன்றும் பெரிய விஷயமே இல்லை Birlem. இன்னும் இந்தியாவிலும் ஆபிரிக்கநாடுகளிலும் ரயிலையோ விமானத்தையோ கண்டிராத பலர் இருக்கிறார்கள்” என்று சமாதானம் செய்தேன்.

“மெய்யாலுமோ………………” என்றவர் கொஞ்சம் திருப்தியடைந்ததைப்போல் இருந்தது.

“ சரி……… இதைப்போல் வேறும் நிறைவேறாத ஆசைகள், விருப்பங்கள் இப்படி ஏதும் இருக்கிறதா?” என்றேன்.

“ வேறெதையும் பெரிதாகச் சொல்லமுடியாது ” என்றவர் கண்களைமூடிச் சற்று யோசித்துவிட்டு “வேண்டுமானால் நான் ஒருபோதும் கடற்பரப்பில் Surfing செய்ததில்லை என்பதைச் சொல்லலாம்” என்றார். (Surfing on Segel boat > பாய்மர மிதவைச் சறுக்கல்)

“ இவ்வளவும் உனக்காகச் செய்த உன் பப்பா Surfing க்கு மட்டும் அனுமதிக்கவில்லையா என்ன……………….” என்றேன்.

“ இல்லை இல்லை…… பப்பாவுக்கு இதில் பங்கொன்றுமில்லை, Birlem க்குத்தான் நீந்தவே தெரியாதே, பின்னே Surfing….. செய்வதெப்படி……?” என்றுவிட்டு அவரே குலுங்கிக்குலுங்கிச் சிரித்தார். நான் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும் “உனக்குத்தான் Lichtenberg இல் Siegfried Strasse யிலிருக்கும் பேருந்துச்சாவடி தெரியுமே………….. அதன் அருகில் அப்போது நீச்சல்தடாகங்கள் இருந்தன. நீந்தப்பழகப்போவதாக சொல்லிவிட்டு நேராகப்போய் 5 மீட்டர் ஆழமுள்ள தடாகத்தில் மற்றவர்களைப்போல் உயரமான தளத்தில் ஏறித் தலைகீழாகக் குதித்தேன், மேலே வரத்தெரியவில்லை, முக்குளித்துத் ‘தனி’ வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் என்னைக் கவனித்துவிட்ட நீச்சல்பயிற்றுனன் பாய்ந்துவந்து என்னைத்தூக்கி எடுத்து ‘இனிமேல் இந்தப்பக்கம் தலைகாட்டப்படாது’ என்று எச்சரித்து வீட்டுக்கு விரட்டிவிட்டான். அதன் பின்னர் நீந்துவதற்காக நான் தடாகங்களுக்கோ, கடலுக்கோ போனதேயில்லை” என்றார்.

“ நீர் போயிருந்த தடாகத்தில் பயிலுனர்களுக்கான வேறு ஆழங்குறைவான தடாகங்கள் இருக்கவில்லையா…….?”

“ இல்லாமல் எப்படி…… எல்லாமும் இருந்திருக்கும், அதையெல்லாம் தேடிப்பார்க்கும் பொறுமை எனக்கு இருந்தால்த்தானே……..இப்ப தெரிஞ்சென்ன ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கிச் சிரித்தார்.

பப்பாவுக்கு புகைப்பழக்கம் இல்லை, அவருடைய சிற்றுந்தில் முன் ஆசனத்தில் ஏறியமர்ந்துகொண்டு புகைத்தேனாகில் என்னைப் ‘பின்னுக்குப்போடா பன்றிக்குப்பிறந்த பன்றி’ என்று விரட்டுவார்…………….. அப்படி விரட்டினான்பா அந்த நீச்சல்பயிற்றுனன் ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கினார்.

“ இப்போ எதுக்காம்…………………?”

“ அன்றைக்கு 2 மீட்டர் உயரப்பன்றிகளும் இருக்கோ பப்பா…….. என்று கேட்டுவிட்டேன்…………. இருக்கும் நிதானமாக தேடிப்பார்த்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பாதிவழியில் வண்டியால் இறக்கிவிட்டுவிட்டான்……….. தடியன்.”

“ ஏதோ ஒரேபிள்ளையானபடியால் அன்று தப்பித்தீர்……… என்னுடைய அப்பாவானால் என்னை அதில வைத்தே வகுந்து போட்டிருப்பார்” என்றேன்.

என் அப்பாவுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்துகொண்டு நான் புகைவிட்டிருப்பேனாகில் என் பிடரிக்கு எப்படியான பூரணகும்பமரியாதை நடந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துப்பார்த்தேன். எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது. “ இப்போ எதுக்குச்சிரிகிறாய் ” என்றார் Birlem.

” வேறு என்ன ஆசைகள்………..?”

“எனக்கொரு தம்பியோ தங்கையோ பெற்றுக்கொடு என்று நான் பலதடவை பப்பா,மமாவிடம் கேட்டேன், எவ்வளவு முயன்றும் அவர்களால் அதுவும் முடியவேயில்லை” என்றுவிட்டு உதட்டைப்பிதுக்கினார்.

*

நாம் இவ்வாறு பழமைபாடுகள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் எமக்கருகாக கரியநிறத்தில் இரட்டைவால்க்குருவியின் தோற்றத்தில் ஆனால் ஒரு குயிலளவு பருமனுடைய பறவையொன்று தத்திக்கொண்டு வந்தது.

Eurasian Magpie

Eurasian Magpie

அணுக்கத்தில் அதன் இறக்கைகளின் மறைவுப்பகுதியும் நெஞ்சும் பால்வெள்ளையாயிருந்தன. சற்று நேரத்தில் அதைத்தேடிக்கொண்டு அதன் இணையும் வந்து சேர்ந்தது. ‘அட இவைகள் வருமென்று தெரிந்திருந்தால் கொஞ்சம் விதைகள் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கலாம்………..ம்ம்ம்ம் அந்தப்பறவைக்கு என்னபெயர்’ என்று கேட்டார். ஜெர்மனில் அதற்கு என்ன பெயரென்று எனக்கும் தெரியவில்லை. Magpie யின் சாயல்கள் கொஞ்சம் இருந்தன. எங்களூர் ‘இரட்டைவால்க்குருவி’யின் சாயலும். பூங்காவின் ஒரு பக்கமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த பையன்களிடம் ‘அந்தக்குருவிக்கு என்ன பெயர்’ என்று கேட்டோம். ‘அது Estel’ என்றுவிட்டுக் கேலியாகச் சிரித்தார்கள். ‘ம்ம்ம்………இரண்டு பெரிசுகளுக்கும் Estel ஐத்தெரியவில்லையாம்’. கூகிளில் Estel ஐத்தேடியபோது அதை Eurasian Magpie என்றும் அதன் உயிரியல் பெயர் Pica Pica என்றுங்கூறியது.

“ பார்த்தியா எவ்வளவு பெரிய விளையாட்டுமைதானம், பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறைக்காலம் மூன்றேமூன்று சிறுவர்கள்தான் விளையாடுகிறார்கள் ”

என்றார் வருத்தமாக.

“என்ன……….. மீதிப்பேர் வீட்டிலிருந்து தொலைக்காட்சி, கணினி, ஐ-பாட், இணைவலை விளையாட்டுக்கள் எதிலாவது கண்ணாடியைப் போட்டுப் பூஞ்சிப்பார்த்தபடி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்றேன்.

பொழுதும் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. 12:00 மணி, அவரை மதியபோசனத்துக்கு எதிர்பார்க்கப்போகிறார்கள். நாம் மெல்ல எழுந்து தத்தத்தொடங்கினாலே அங்கு நேரத்துக்குப் போகலாம்.

“ கிளம்புவோம் ” என்றேன்.

“அதற்கிடையில் இன்னொன்று புகைக்கட்டுமா” என்றுவிட்டு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்து முகர்ந்தார்.

மனிதர்களிடம் ஏதாவது கொறிப்பதற்கு இருக்கும் என்கிற நினைப்பில் வழியில் இரண்டு காகங்களும் எங்கூடத்தத்திக்கொண்டு பின் தொடர்ந்தன.

nebelkraehe_klein

இங்கத்தைய காகங்கள் நம்மவூர்க்காகங்களைப்போல் கருமை இல்லை, , வெண்சாம்பல் நிறம். அவற்றின் தொண்டையும் வயிற்றுப்பகுதியும் பழுப்பு கலந்த வெண்ணிறத்தில் இருக்கும். கரைவதும் மிகக்குறைவு. சும்மா சும்மா குருவிகளைப்போலத் தம்பாட்டுக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும். உபத்திரவம் எதுவுமில்லை. வழமையில் காகத்தைக்கூட விநோதமாகப்பார்க்கும் Birlem இன்றைக்கு அக்காகங்களைக் கண்டதும் “இவை என்ன அந்த Estel களின் அம்மா அப்பாவா” என்றார்.

“இல்லையே வடிவாகப்பார்த்துச் சொல்லும்”

“ஆஹா………… எனக்குத்தெரியுமே…… இதுதான் Rabe (காகம்)” என்று ஒரு சிறுவனுக்குரிய குதூகலிப்புடன் சொல்லிவிட்டு “ எனக்குக் காகத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லேன்” என்றார். உடனே மனதில் எதுவும் வரமறுத்தது.

பாட்டி வடைசுட்ட கதையைக் கொஞ்சம்மாற்றி ஒரு பாட்டி ’டோனட் ’ விற்றுக் கொண்டிருந்ததாகச்சொன்னேன்.

என்னை மடக்குவதுபோல் ”பாட்டிமாரையும் வேலைசெய்ய அனுமதிப்பார்களா” என்றார்.

“ இது பலநூறு வருடங்களுக்கு முந்திய கதைதானே……….. சட்டக்கெடுபிடிகள் அத்தனை இருந்திருக்காது” என்றேன். ‘ஆமோ’ என்றார். என்னோடு சேர்ந்த பின்னால் Birlem மும் இப்போ படுபுத்திசாலியாகிவிட்டார், ஆதலால் பெம்மான் எக்குத்தப்பாக ”நரி எப்படிக் கதைக்கும்” என்று கேட்டுக் கதையை நிராகரித்துவிடுவாரோ என்ற பயமும்கூட வந்தது. நல்லகாலம் அவர் ஏனோ அன்று அத்தனை ஆழத்துக்குப் போகவில்லை.

மிகுதித் தூரத்துக்கு எதைச்சொல்லலாம் என்று சிந்திக்கையில் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் “இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லுபார்க்கலாம்” என்று ஒரு புதிர் போட்டு அதை எஸ்.பாலச்சந்தர் நடித்துக்காட்டியது ஞாபகம் வந்தது.

“காகங்கள்பற்றிய ஒரு ஜோக் இருக்கு சொல்லட்டுமா?” என்றேன்.

“ சொல்லு…. சொல்லு…. சொல்லு…. நீ நல்லாவே சொல்லுவாய்”

“ ஒருமுறை எங்கள் ஊருக்கு வந்தவொரு ‘பரதேசி’ என்னிடம் இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லு பார்க்கலாம் என்று புதிர்போட்டான், நல்லாய் யோசித்துப்பார்த்துவிட்டு தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூத்து ஏழு என்றேன்.”

“அதெப்படி அவ்வளவு கரெக்டா சொல்றே……… எண்ணிப்பார்க்கையில் எட்டுப்பத்து அதிகமாயிருந்திச்சின்னா………. என்றான் பரதேசி”

“அதிலென்ன அதிசயம்……… அவையெல்லாம் வெளியூரிலிருந்து இங்கே விருந்தாட வந்தவையாயிருக்கும் என்றேன்”

“அப்ப……….. கொறச்சலா இருந்திச்சின்னா…………….”

“ அட…….. நம்மவூர்க் காக்காக்கள் வெளியூருக்கு விருந்தாடப்போயிருக்கும்பா…… என்றேன்……..பரதேசி வாயடைத்துப்போனான் ”

“அப்பச்சரி………..நீ சாமர்த்தியசாலி” என்றுவிட்டுப் புன்னகைத்தார் Birlem.

‘இன்னொன்று தன் உணவை அது எங்காவது களவெடுத்தாலும் தட்டிப்பறித்தாலும் உலகத்திலேயே காகம் ஒன்றுதான் பகிர்ந்துண்ணும் பறவை’ என்பதைச்சொல்லி அவை எங்கேயாவது உணவைக் கண்டுவிட்டால் தானே தனித்து உண்ணாமல்……… கரைந்து தம் சுற்றத்தவர் அனைவரையும் அழைத்தே உண்ணும்’ என்று அதன் குணத்தைப்பற்றி ஒரு சிற்றுரையாற்றிவிட்டு. ’பராசக்தி’யில் வரும் சிதம்பரம் எஸ்.ஜெயராமனின் ‘ஆகாரமுண்ண எல்லோரும் நீங்க அன்போடு ஓடிவாங்க’ என்றபாடலை மெட்டைக்கொஞ்சம் மாற்றி சொற்களிடையே கார்வை சேர்த்து ஒரு மெலோடிராமாப் பாடலைப்போல இழுத்துக்காட்டவும் Polimar பராமரிப்பகம் வந்துவிட்டது

*.

என் திவ்யவகீதம் நிறைகையில் அதன் சந்தங்கள்தான் உருக்கியதோ, இல்லை மனிதனிடங்கிடையாத காக்கையின் அருங்குணம் நெகிழ்த்தியதோ, அல்லது அடுத்த செவ்வாய்க்கிழமை வரையில் அவரை வருத்தப்போகும் தனிமையின் துயரத்தை நினைத்தாரோ……… விடைபெறுகையில் Birlem இன் கண்கள் பனித்திருந்தன.

#*#

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 10 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இந் நவீன உலகில் அனைத்துமே இலகுவானதாக இருக்கிறது. தொலைவிலிருப்பவர்களுடனான தொடர்பாடலும் அவ்வாறுதான். சமுத்திரங்கள் கடந்து வெகு தொலைவில் வசித்துவரும் ஒருவருடன் ஏன் விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவருடன் கூட கணப் பொழுதில் தொடர்பினை ஏற்படுத்தி உரையாடிவிட முடிகிறது.

இந்த அதிவேகமான சூழலுக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போனதாகவே நவீன தலைமுறை உருவாகி வருகிறது.

ஆனாலும், இந்த வேகத்தை எட்டும் முன்பாக, தகவல் தொடர்பாடலில் நாம் கடந்து வந்திருக்கும் பயணத்தை எவராலுமே மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாது. அத் தகவல்களை எம்மிடம், எமது மூதாதையர்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்ததைப் போல, நாம் அவற்றை நமக்குப் பிறகான நவீன தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது எமது கடமையாகிறது.

ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறது. தொலைவில் இருக்கும் ஒருவருடன் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள கடிதப் போக்குவரத்து பரவலாக இருந்த காலம் அது. தபாலக ஊழியர் கடிதங்களோடு, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்து அழைக்கக் காத்திருந்த காலம், தமது அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து கடிதங்களை எடுத்து வந்து தரும் அவர் ஒரு தேவதூதனாகவே மக்களுக்குத் தோன்றினார். அவரது வரவுக்காகப் பலரும் வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அக் காலத்தில் அனைத்து விடயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டு அனுப்பப்படும் கடிதங்களே பேருதவியாக இருந்திருக்கின்றன. அக் கையெழுத்துக்கள் அன்பையும், பிரிவின் வேதனையையும், வாழ்த்துக்களையும், கோபங்களையும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன. இக் கால மின்னஞ்சல்களிலோ, குறுந்தகவல்களிலோ அவற்றைக் காண முடியாது என்பது கவலை தரத் தக்க உண்மை.

வெவ்வேறு நாடுகளுக்கிடையேயும், பிரதேசங்களுக்கிடையேயும் கடிதங்கள் மூலம் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவென்றே அன்று பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு பிரிவினர் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவற்ற நேசத்தோடு, தமது நிலத்தின் அற்புதத் தகவல்களையும், தமது நாட்டு முத்திரைகளையும், புகைப்படங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதத்திற்கொரு தடவையாவது உறவினருக்குக் கடிதமனுப்பி எல்லோரையும் நலம் விசாரித்துக் கொள்ளுமொரு வழமை இருந்திருக்கிறது. தொலைதூரநாடுகளுக்கு உழைத்து வரச் சென்றிருந்தவர்கள் கடிதங்களிலேயே தம் உறவுகளைக் கண்டார்கள். நேரத்தை அவர்களுக்கென ஒதுக்கி, கையெழுத்தில் எழுதப்படும் அக் கடிதங்கள் உறவின் வலிமையைக் கூட்டின. ஆனால் சகல வசதிகளும் நம் காலடியிலேயே வந்திருக்கும் இன்று?

இந்த ஆதங்கத்தையே ஒரு கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ. மின்னஞ்சல்களும், தொலைபேசிக் குறுந்தகவல்களும் நிறைந்து வழியும் இக் காலத்தில், தனது இளம்பராயத்தில் வழமையிலிருந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களை மீண்டும் காணும் ஆசையில் அவர் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

அனைத்து உறவினர் நண்பர்களுக்கும்

உறவினர்களே, மனம் கவர்ந்தவர்களே

எனதன்பின் நண்பர்களே…..

புரட்டிப் பாருங்கள் உங்களது

கடந்தகால நாட்குறிப்பொன்றில் அல்லது

எங்காவது எழுதப்பட்டதொன்றிருக்கும்

என்பதில் சந்தேகமில்லை

உங்களுக்கென்றொரு பாசத்துக்குரிய நேச மடல்.

இப்பொழுதினி…..

கொப்பித் தாளொன்றைக் கிழித்து

எழுதுங்கள்,

அன்பான வாக்கியங்கள் ஓரிரண்டு.

அல்லது திட்டுக்கள் ஓரிரண்டு.

எழுதி முடித்து உறையிலிட்டு முகவரியெழுதி…

தபாலிலனுப்புங்கள் எனது பெயருக்கு.

அவையெதுவும் இயலாதிருப்பின்,

இன்னுமிருக்கின்றன தபாலட்டைகள்….

தபாலகங்களில்.

மன்னிக்கவும் அன்பர்களே இவையெல்லாவற்றுக்கும்,

எதற்காக இவையெனில்….

துண்டுத் தாளொன்றில் எழுதப்படும்,

எழுத்துக்களிணைந்து உருவாகும் சொற்களை,

சொற்களிணைந்து உருவாகும் வாக்கியங்களை,

நானின்னும் நேசிக்கிறேன்.

மனதோடு நெருக்கமான…..

அவ்வெழுத்துக்களுக்கும், சொற்களுக்கும்

உயிரிருக்கிறதென எண்ணுகிறேன் நான்.

***

பிரத்தியேகமாக நமக்கென மாத்திரமே கையெழுத்தில் எழுதி அனுப்பப்படும் கடிதங்களை வாசிக்கும் ஆவல் உள்ளுக்குள் நம் அனைவருக்குமே இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வழமைதான் நாளுக்கு நாள் அருகிக் கொண்டே வருகிறது. டீ.திலக பியதாஸவின் கவிதையில் புலப்படும் ஆதங்கம், நம் அனைவருக்குமானதுதான்.

mrishanshareef@gmail.com

காஞ்சனா அம்லானி / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 09 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

காஞ்சனா அம்லானி

காஞ்சனா அம்லானி

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

காதலும் அன்பும் நேசமும் அனைத்து உயிர்களுக்குமே பொதுவானது. அந்த உணர்வுதான் ஒவ்வொன்றையுமே இவ்வுலகில் ஜீவிக்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மீது பேராவல் கொள்ளச் செய்கிறது. தினமும் வாழ நேரும் புதுப்புது மாற்றங்களுடனான வாழ்வில், சக உயிரிடமிருந்து மாறாத அன்பைப் பெறுவது ஒரு பாக்கியமன்றி வேறென்ன?

சகல வசதிகளும் காலடியில் கிட்டக்கூடிய இக் காலத்தைப் போலவன்றி, அக் காலத்தில் தொலைதூரம் சென்ற தம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு கடிதம் எழுதியனுப்பி விட்டு, அதற்கு பதில் கிடைக்க மாதக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அந்த அன்பைக் குறித்து சிலாகித்துப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறோம். அவர்களை அவ்வாறு காத்திருக்கச் செய்ததுவும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான அன்புதான் இல்லையா?

தாய் – சேய் மற்றும் ஏனைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான அன்பு போலவே யார், எவரென்றே அறியாது ஏதோவொரு சந்திப்பின் போது அல்லது சடுதியாகக் கிடைத்த தொடர்பொன்றின் மூலம் இருவருக்கிடையில் தோன்றக்கூடிய உறுதியான அன்பும் கூட போற்றத்தக்கதுதான். சமகாலத்தில் உண்மையான அன்புக்கெல்லாம் சாத்தியமில்லை என நேசத்தில் தோற்றவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். உண்மையான அன்பு எங்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதைப் பாதுகாக்கத் தேவையான விட்டுக் கொடுப்பும், புரிந்துணர்வும், பூரண நம்பிக்கையும்தான் அரிதாகிக் கொண்டு வருகிறது.

காதலையும், நேசத்தையும், அன்பையும் தடுப்பது நியாயமற்றது. அது ஒரு காட்டாறு. அதன் போக்கிலேயே பாய விடுவதன் மூலமே அது செல்லும் பாதையெல்லாம் வாடிய பயிர்களைத் துளிர்க்கச் செய்யும். கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமோ, நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலமோ அதனை அடக்கிவிட முடியாது. எல்லாவற்றையும் மீறி அது பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

எனது இதயத்தின் எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்?

நீ எடுத்துச் சென்ற உன்னுடையவற்றிலிருந்து

தவறுதலாக விடுபட்ட ஏதோவொன்று

என்னிடத்தில்

தென்படாத வர்ணக் கறையைப் போல

மிகப் பெரிதாகவும்

கருங்கல்லைப் போலப் பாரமானதாகவும்

இதயத்துக்குள் ஆழ ஊடுருவிய

நானறியாத ஏதோவொன்று

என்னிடம்

இந்தளவு தனிமை

எங்கிருந்துதான் உதித்ததோ

எனக்குள்ளே மூழ்கிப் போயிருந்த ஒன்று

எப்படி உனக்குரியதாயிற்றோ

எனது இதயத்தின்

எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்

இந்தளவு துயர் தந்து போக?

***

உறவைப் பிரிந்து விலகிச் செல்பவர், தனக்குரியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சென்ற போதிலும், அவர் ஏதோவொன்றைத் தவறுதலாக விட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அது நேசித்த மனதை மிகவும் பாரமாக அழுத்துகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவிற்குத் துரத்துகிறது. இவ்வளவு துயரத்தையும், தனிமையையும் மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போகும் அளவிற்கு, இத்தனை காலமாக எனது இதயத்தின் எந்த இடத்தில் நீ ஒளித்துக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்கச் செய்கிறது அன்பு.

இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்கும் கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானி இலங்கையில் பத்திரிகைத் துறையில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றி வருபவர். சிங்கள மொழியில் சிறுகதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதி வருகிறார். சிறுகதை மற்றும் கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது புதிய கவிதைத் தொகுப்பான ‘உனதிரு விழிகளும் பூமராங்குகள்’ இம் மாதம் ஏழாம் திகதி சிறப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

இரு ஜீவிதங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காதல், திருமணம் ஆகிய உறவுகளில் அன்பின் நெருக்கம், அப் பந்தங்களை இன்னுமின்னும் நெருங்கச் செய்கிறது. அப் பிணைப்புக்களில் ஏற்படும் பிரிவும், விலகலும் அந்த உள்ளங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்கிறது. கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானியின் இக் கவிதையும் கூட, இதயத்தில் ஆழமான வலியை மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போன காதலொன்றைக் குறித்தே அமைந்திருக்கிறது. காதலும், நேசமும், அன்பும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. அதன் பிரிவு தரும் வலியும் அவ்வாறுதான்.

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com