Category: தொடர்

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். பகுதி – 3 / பொ.கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

பொ.கருணாகரமூர்த்தி

இன்றும் Polimar பராமரிப்பகத்தில் பணி.

முதலில் Peter Birlem இன் அறைக்குப் போனேன். மனிதர் வெகு உற்சாகமாக என்னை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன்

“நான் இன்றைக்கு அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன்……தெரியுமோ ” என்றார்.

“ஏனாக்கும்……………?”

“ யாரோ என் கண்ணில் மேலும் கீழுமாக கறுப்பு நிறத்தில் கொழுப்புமாதிரி பட்டையாக எதையோ பூசிவிட்டார்கள்…….மேலே தூங்கமுடியவில்லை” என்றார்.

“ உம் தோழி எவளாவது வந்து உமக்கு மைதீட்டியிருப்பாள் ” சீண்டினேன்.

“ அட நீயொன்று…………… அது என் கண்ணாடியில் அல்லவா பூசியிருந்தது” என்றார்.

அப்போது அங்கே அவரது செவிலி வரவும் அவளிடம் “ Birlem சொல்வது நிஜந்தானா” என்று கேட்டேன். அவள் அவருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு அவரது தலைக்குமேல் ‘வட்டம்’ போட்டுக்காட்டினாள்.

“ சரி……. ஏதோ வாசித்துப்பிடுங்குகிறவர் மாதிரி……… இனிமேல் கண்ணாடியோடு தூங்காதீரும்………” என்றேன்.

வழமையான முகமனுக்குப்பிறகு ஒருவித உரிமையுடன்

“ தோழர் இன்று என்ன எனக்குக் கொண்டுவந்தாய்…………?” என்றார்

“ செப்டெம்பர் மாதத்தின் வெயிலைத்தான் ஏராளம் கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றுவிட்டு அவருக்கு நான் எடுத்துப்போயிருந்த திராட்சையையும் பியர்க்குப்பியையும் கொடுத்தேன். முதலில் பியர்க்குப்பியை எடுத்து அதன் குளிர்ச்சியைக் கன்னத்தில் வைத்து அனுபவித்துவிட்டு அதற்கொரு முத்தம் கொடுத்தபடி “ இதை இப்போதே நான் குடிக்கவா” என்றார்.

“ இப்ப எதுக்கு மதிய உணவுக்கு முன்னதாகக்குடித்தால் கொஞ்சம் பசி எடுக்கும்” என்றேன்.

“அதுவும் சரிதான்” என்றுவிட்டு அதைக்குளிர்பதனப்பெட்டியுள் வைத்து மூடிவிட்டு கோடைக்கான மேலங்கி ஒன்றை எடுத்து அணிந்துகொண்டார்.

வெளியே உலாத்தப் புறப்பட்டோம். வெளியே முகத்தில் வெயில் பட்டதும்

“எனக்குச் சீக்கிரம் Winter வந்துவிடவேண்டும்…….. போலிருக்கு” என்றார்.

“ஏனோ………..” என்றேன்.

“ பனியைப் பார்க்க ஆசையாயிருக்கு, அதைக்கைகளில் அள்ளவேண்டும் போலிருக்கு ”

“ இப்போதுதான் கோடைமுடிகிறது……இனி Herbst (இலையுதிர்காலம்) வந்துதானே Winter வரும்” என்றேன்.

“ஏன் அப்படி……….” என்றார் வெள்ளந்தியாய்.

‘மூன்றாம்பிறை’ கமல் ஞாபகத்துக்கு வரவும் “ அது அனாதியிலிருந்தே அப்படித்தான் ” என்றேன்.

“ அப்பச்சரி………….” என்றார்.

Polimar பராமரிப்பகத்திற்கு அணுக்கமாக Marzahner Park என்றோரு பூங்கா அமைந்திருக்கிறது. அதையே நோக்கியே நடந்தோம்.

பெர்லினுக்கு சுற்றுலா வந்தவர்களாயிருக்கவேண்டும் ஆணும் பெண்ணுமாக இரு இளைஞர்களின் வழிநடத்தலில் இருபத்தைந்துபேர் வரையில் பள்ளிச்சிறுவர்கள் வரிசையில் எங்களை முந்திக்கொண்டு சென்றார்கள். Birlem அவ்வழிகாட்டிகளைச் ‘ஹலோ மெஸூர், மெடம்’ என்று சத்தமாகக் கூப்பிட்டார். நான் அவர்களிடம் என்னதான் கோளாறு வலிக்கப்போகிறாரோ என்று பயந்தபடி இருந்தேன். அவர்களும் குழந்தைகளை அப்படியே ‘நில்லுங்கள்’ என்றுவிட்டு அவரிடம்வந்து மரியாதையுடன் “என்ன பெரியவரே’ என்று விசாரித்தனர்.

“ நீங்கள் குழந்தைகளை வழிநடத்திச்செல்லும் முறை சரியில்லை, தயவுசெய்து வரிசையின் முன்னாக ஒருவரும், கடைசியில் ஒருவருமாக நின்று குழந்தைகளை அழைத்துச்செல்லுங்கள். நீங்கள் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தால் பின் தொடரும் குழந்தைகளுக்கு எதுநடந்தாலும் உங்களுக்குத் தெரியாதல்லவா” என்று கண்டிக்கும் குரலில் சொல்லவும் அவர்களும் சிரித்து நன்றிசொல்லிவிட்டு அப்படியே நடத்திச்சென்றனர்.

வழிநடத்துபவர்களில் அந்தப்பெண் பம்பாய் (பஞ்சு) மிட்டாய் வர்ணத்தில் தலைக்குச்சாயம் பூசியிருந்ததக்கவனித்த Biirlem

“அவள் தலையிலுள்ள பேன்கள்தான் பாவம்” என்றார்.

“புரியலை…………”

“பேன்கள் எல்லாம் நாம் இன்னும் அவள் தலையில்தான் இருக்கிறோமா……….. இல்லைத் தவறி பஞ்சுமிட்டாய்ப்பெட்டிக்குள் எதுக்குள்ளும் விழுந்துவிட்டோமோவென்று ஏங்கித் தவிக்கப்போகுதுகள் ” என்றார்.

பூங்காவுக்குள் போய் மரவாங்கொன்றில் அமர்ந்தோம். Birlem சிகரெட் ஒன்றைப் பொருத்தினார்.

“Birlem நீரும் மழலையர் பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கிறீரா” என்று கேட்டேன்.

“ இல்லை, அது என் பப்பாவுக்குப்பிடிக்கவில்லை…….. நான் தனிப்பிள்ளைதானே……… அதனால் தனியாக ஒரு ஆசிரியை நியமித்து என்னை வீட்டிலேயே கவனித்துக்கொண்டார்.”

“அதுக்கெல்லாம் நிறைய பொருண்மியப் பின்னணி இருந்திருக்கவேணுமே……. பப்பா என்ன பணியிலிருந்தார்.”

“ எங்களுக்குப் பொருண்மியக் குறைகளிருக்கவில்லை, போருக்கு முன்னிருந்தே எங்கள் நிலங்களிலிருந்து கரியைவெட்டி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள், அந்தவகையில் எங்களுக்கு ஆண்டாண்டு நிறையப்பணம் வந்துகொண்டிருந்தது.” என்றார்.

*

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது விமானமொன்று இரைச்சலுடன் வானில் சென்றுகொண்டிருந்தது. தலையை நிமிர்த்தி அண்ணார்ந்து அதைப்பார்க்க முயன்றார் Birlem. அன்றையநாள் மப்பும் மந்தாரமாயும் இருந்ததால் ஒன்றுந்தெரியவில்லை. அதன் இரைச்சல் கடந்து போனபின்னால் “ நான் ஒரு தடவையாவது விமானத்தில் பறந்ததில்லை தெரியுமோ……….மூர்த்தி.” என்றார்.

விமானத்தில் பறக்காததை விடவும் அவர் என் பெயரை ஞாபகம் வைத்துச்சொன்னதுதான் எனக்கு ஆச்சரியம்.. யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்ததிலிருந்தே தொடரியிருப்புப்பாதை அருகில் வாழ்ந்திருந்த ஒரு தோழி ஒருமுறை என்னிடம் “ நான் ஒரு தடவைகூட ரயிலில் போனதில்லை ” என்றிருக்கிறார். சந்தர்ப்பங்கள் எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை தமிழகத்தில் நாகையருகில் வாழும் ஒரு மூதாட்டி. ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் “ நான் இன்னும் ரயிலையே பார்த்ததில்லீங்க ” என்றதும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

வெளியுலகத்தொடர்புகள் குறைந்த கிழக்கு ஜெர்மனியில் வாழநேர்ந்த பலரும் இவரைப்போலவே அன்னாசி, மாம்பழம், வாழைப்பழம், மாதுளை, பப்பாளி, மங்குஸ்தான், றம்புட்டான், கொடித்தோடை, பலா /டோறியான், , தேங்காய், கிவி போன்ற பழங்கள் எதையுமே கண்ணாலே காணாதவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள்.

“ விமானத்தில் பறப்பது ஒன்றும் பெரிய விஷயமே இல்லை Birlem. இன்னும் இந்தியாவிலும் ஆபிரிக்கநாடுகளிலும் ரயிலையோ விமானத்தையோ கண்டிராத பலர் இருக்கிறார்கள்” என்று சமாதானம் செய்தேன்.

“மெய்யாலுமோ………………” என்றவர் கொஞ்சம் திருப்தியடைந்ததைப்போல் இருந்தது.

“ சரி……… இதைப்போல் வேறும் நிறைவேறாத ஆசைகள், விருப்பங்கள் இப்படி ஏதும் இருக்கிறதா?” என்றேன்.

“ வேறெதையும் பெரிதாகச் சொல்லமுடியாது ” என்றவர் கண்களைமூடிச் சற்று யோசித்துவிட்டு “வேண்டுமானால் நான் ஒருபோதும் கடற்பரப்பில் Surfing செய்ததில்லை என்பதைச் சொல்லலாம்” என்றார். (Surfing on Segel boat > பாய்மர மிதவைச் சறுக்கல்)

“ இவ்வளவும் உனக்காகச் செய்த உன் பப்பா Surfing க்கு மட்டும் அனுமதிக்கவில்லையா என்ன……………….” என்றேன்.

“ இல்லை இல்லை…… பப்பாவுக்கு இதில் பங்கொன்றுமில்லை, Birlem க்குத்தான் நீந்தவே தெரியாதே, பின்னே Surfing….. செய்வதெப்படி……?” என்றுவிட்டு அவரே குலுங்கிக்குலுங்கிச் சிரித்தார். நான் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும் “உனக்குத்தான் Lichtenberg இல் Siegfried Strasse யிலிருக்கும் பேருந்துச்சாவடி தெரியுமே………….. அதன் அருகில் அப்போது நீச்சல்தடாகங்கள் இருந்தன. நீந்தப்பழகப்போவதாக சொல்லிவிட்டு நேராகப்போய் 5 மீட்டர் ஆழமுள்ள தடாகத்தில் மற்றவர்களைப்போல் உயரமான தளத்தில் ஏறித் தலைகீழாகக் குதித்தேன், மேலே வரத்தெரியவில்லை, முக்குளித்துத் ‘தனி’ வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் என்னைக் கவனித்துவிட்ட நீச்சல்பயிற்றுனன் பாய்ந்துவந்து என்னைத்தூக்கி எடுத்து ‘இனிமேல் இந்தப்பக்கம் தலைகாட்டப்படாது’ என்று எச்சரித்து வீட்டுக்கு விரட்டிவிட்டான். அதன் பின்னர் நீந்துவதற்காக நான் தடாகங்களுக்கோ, கடலுக்கோ போனதேயில்லை” என்றார்.

“ நீர் போயிருந்த தடாகத்தில் பயிலுனர்களுக்கான வேறு ஆழங்குறைவான தடாகங்கள் இருக்கவில்லையா…….?”

“ இல்லாமல் எப்படி…… எல்லாமும் இருந்திருக்கும், அதையெல்லாம் தேடிப்பார்க்கும் பொறுமை எனக்கு இருந்தால்த்தானே……..இப்ப தெரிஞ்சென்ன ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கிச் சிரித்தார்.

பப்பாவுக்கு புகைப்பழக்கம் இல்லை, அவருடைய சிற்றுந்தில் முன் ஆசனத்தில் ஏறியமர்ந்துகொண்டு புகைத்தேனாகில் என்னைப் ‘பின்னுக்குப்போடா பன்றிக்குப்பிறந்த பன்றி’ என்று விரட்டுவார்…………….. அப்படி விரட்டினான்பா அந்த நீச்சல்பயிற்றுனன் ” என்றுவிட்டு மீண்டும் குலுங்கினார்.

“ இப்போ எதுக்காம்…………………?”

“ அன்றைக்கு 2 மீட்டர் உயரப்பன்றிகளும் இருக்கோ பப்பா…….. என்று கேட்டுவிட்டேன்…………. இருக்கும் நிதானமாக தேடிப்பார்த்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பாதிவழியில் வண்டியால் இறக்கிவிட்டுவிட்டான்……….. தடியன்.”

“ ஏதோ ஒரேபிள்ளையானபடியால் அன்று தப்பித்தீர்……… என்னுடைய அப்பாவானால் என்னை அதில வைத்தே வகுந்து போட்டிருப்பார்” என்றேன்.

என் அப்பாவுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்துகொண்டு நான் புகைவிட்டிருப்பேனாகில் என் பிடரிக்கு எப்படியான பூரணகும்பமரியாதை நடந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துப்பார்த்தேன். எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது. “ இப்போ எதுக்குச்சிரிகிறாய் ” என்றார் Birlem.

” வேறு என்ன ஆசைகள்………..?”

“எனக்கொரு தம்பியோ தங்கையோ பெற்றுக்கொடு என்று நான் பலதடவை பப்பா,மமாவிடம் கேட்டேன், எவ்வளவு முயன்றும் அவர்களால் அதுவும் முடியவேயில்லை” என்றுவிட்டு உதட்டைப்பிதுக்கினார்.

*

நாம் இவ்வாறு பழமைபாடுகள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் எமக்கருகாக கரியநிறத்தில் இரட்டைவால்க்குருவியின் தோற்றத்தில் ஆனால் ஒரு குயிலளவு பருமனுடைய பறவையொன்று தத்திக்கொண்டு வந்தது.

Eurasian Magpie

Eurasian Magpie

அணுக்கத்தில் அதன் இறக்கைகளின் மறைவுப்பகுதியும் நெஞ்சும் பால்வெள்ளையாயிருந்தன. சற்று நேரத்தில் அதைத்தேடிக்கொண்டு அதன் இணையும் வந்து சேர்ந்தது. ‘அட இவைகள் வருமென்று தெரிந்திருந்தால் கொஞ்சம் விதைகள் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கலாம்………..ம்ம்ம்ம் அந்தப்பறவைக்கு என்னபெயர்’ என்று கேட்டார். ஜெர்மனில் அதற்கு என்ன பெயரென்று எனக்கும் தெரியவில்லை. Magpie யின் சாயல்கள் கொஞ்சம் இருந்தன. எங்களூர் ‘இரட்டைவால்க்குருவி’யின் சாயலும். பூங்காவின் ஒரு பக்கமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த பையன்களிடம் ‘அந்தக்குருவிக்கு என்ன பெயர்’ என்று கேட்டோம். ‘அது Estel’ என்றுவிட்டுக் கேலியாகச் சிரித்தார்கள். ‘ம்ம்ம்………இரண்டு பெரிசுகளுக்கும் Estel ஐத்தெரியவில்லையாம்’. கூகிளில் Estel ஐத்தேடியபோது அதை Eurasian Magpie என்றும் அதன் உயிரியல் பெயர் Pica Pica என்றுங்கூறியது.

“ பார்த்தியா எவ்வளவு பெரிய விளையாட்டுமைதானம், பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறைக்காலம் மூன்றேமூன்று சிறுவர்கள்தான் விளையாடுகிறார்கள் ”

என்றார் வருத்தமாக.

“என்ன……….. மீதிப்பேர் வீட்டிலிருந்து தொலைக்காட்சி, கணினி, ஐ-பாட், இணைவலை விளையாட்டுக்கள் எதிலாவது கண்ணாடியைப் போட்டுப் பூஞ்சிப்பார்த்தபடி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்றேன்.

பொழுதும் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. 12:00 மணி, அவரை மதியபோசனத்துக்கு எதிர்பார்க்கப்போகிறார்கள். நாம் மெல்ல எழுந்து தத்தத்தொடங்கினாலே அங்கு நேரத்துக்குப் போகலாம்.

“ கிளம்புவோம் ” என்றேன்.

“அதற்கிடையில் இன்னொன்று புகைக்கட்டுமா” என்றுவிட்டு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்து முகர்ந்தார்.

மனிதர்களிடம் ஏதாவது கொறிப்பதற்கு இருக்கும் என்கிற நினைப்பில் வழியில் இரண்டு காகங்களும் எங்கூடத்தத்திக்கொண்டு பின் தொடர்ந்தன.

nebelkraehe_klein

இங்கத்தைய காகங்கள் நம்மவூர்க்காகங்களைப்போல் கருமை இல்லை, , வெண்சாம்பல் நிறம். அவற்றின் தொண்டையும் வயிற்றுப்பகுதியும் பழுப்பு கலந்த வெண்ணிறத்தில் இருக்கும். கரைவதும் மிகக்குறைவு. சும்மா சும்மா குருவிகளைப்போலத் தம்பாட்டுக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும். உபத்திரவம் எதுவுமில்லை. வழமையில் காகத்தைக்கூட விநோதமாகப்பார்க்கும் Birlem இன்றைக்கு அக்காகங்களைக் கண்டதும் “இவை என்ன அந்த Estel களின் அம்மா அப்பாவா” என்றார்.

“இல்லையே வடிவாகப்பார்த்துச் சொல்லும்”

“ஆஹா………… எனக்குத்தெரியுமே…… இதுதான் Rabe (காகம்)” என்று ஒரு சிறுவனுக்குரிய குதூகலிப்புடன் சொல்லிவிட்டு “ எனக்குக் காகத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லேன்” என்றார். உடனே மனதில் எதுவும் வரமறுத்தது.

பாட்டி வடைசுட்ட கதையைக் கொஞ்சம்மாற்றி ஒரு பாட்டி ’டோனட் ’ விற்றுக் கொண்டிருந்ததாகச்சொன்னேன்.

என்னை மடக்குவதுபோல் ”பாட்டிமாரையும் வேலைசெய்ய அனுமதிப்பார்களா” என்றார்.

“ இது பலநூறு வருடங்களுக்கு முந்திய கதைதானே……….. சட்டக்கெடுபிடிகள் அத்தனை இருந்திருக்காது” என்றேன். ‘ஆமோ’ என்றார். என்னோடு சேர்ந்த பின்னால் Birlem மும் இப்போ படுபுத்திசாலியாகிவிட்டார், ஆதலால் பெம்மான் எக்குத்தப்பாக ”நரி எப்படிக் கதைக்கும்” என்று கேட்டுக் கதையை நிராகரித்துவிடுவாரோ என்ற பயமும்கூட வந்தது. நல்லகாலம் அவர் ஏனோ அன்று அத்தனை ஆழத்துக்குப் போகவில்லை.

மிகுதித் தூரத்துக்கு எதைச்சொல்லலாம் என்று சிந்திக்கையில் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் “இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லுபார்க்கலாம்” என்று ஒரு புதிர் போட்டு அதை எஸ்.பாலச்சந்தர் நடித்துக்காட்டியது ஞாபகம் வந்தது.

“காகங்கள்பற்றிய ஒரு ஜோக் இருக்கு சொல்லட்டுமா?” என்றேன்.

“ சொல்லு…. சொல்லு…. சொல்லு…. நீ நல்லாவே சொல்லுவாய்”

“ ஒருமுறை எங்கள் ஊருக்கு வந்தவொரு ‘பரதேசி’ என்னிடம் இந்த ஊரில் எத்தனை காக்காக்கள் இருக்கு சொல்லு பார்க்கலாம் என்று புதிர்போட்டான், நல்லாய் யோசித்துப்பார்த்துவிட்டு தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூத்து ஏழு என்றேன்.”

“அதெப்படி அவ்வளவு கரெக்டா சொல்றே……… எண்ணிப்பார்க்கையில் எட்டுப்பத்து அதிகமாயிருந்திச்சின்னா………. என்றான் பரதேசி”

“அதிலென்ன அதிசயம்……… அவையெல்லாம் வெளியூரிலிருந்து இங்கே விருந்தாட வந்தவையாயிருக்கும் என்றேன்”

“அப்ப……….. கொறச்சலா இருந்திச்சின்னா…………….”

“ அட…….. நம்மவூர்க் காக்காக்கள் வெளியூருக்கு விருந்தாடப்போயிருக்கும்பா…… என்றேன்……..பரதேசி வாயடைத்துப்போனான் ”

“அப்பச்சரி………..நீ சாமர்த்தியசாலி” என்றுவிட்டுப் புன்னகைத்தார் Birlem.

‘இன்னொன்று தன் உணவை அது எங்காவது களவெடுத்தாலும் தட்டிப்பறித்தாலும் உலகத்திலேயே காகம் ஒன்றுதான் பகிர்ந்துண்ணும் பறவை’ என்பதைச்சொல்லி அவை எங்கேயாவது உணவைக் கண்டுவிட்டால் தானே தனித்து உண்ணாமல்……… கரைந்து தம் சுற்றத்தவர் அனைவரையும் அழைத்தே உண்ணும்’ என்று அதன் குணத்தைப்பற்றி ஒரு சிற்றுரையாற்றிவிட்டு. ’பராசக்தி’யில் வரும் சிதம்பரம் எஸ்.ஜெயராமனின் ‘ஆகாரமுண்ண எல்லோரும் நீங்க அன்போடு ஓடிவாங்க’ என்றபாடலை மெட்டைக்கொஞ்சம் மாற்றி சொற்களிடையே கார்வை சேர்த்து ஒரு மெலோடிராமாப் பாடலைப்போல இழுத்துக்காட்டவும் Polimar பராமரிப்பகம் வந்துவிட்டது

*.

என் திவ்யவகீதம் நிறைகையில் அதன் சந்தங்கள்தான் உருக்கியதோ, இல்லை மனிதனிடங்கிடையாத காக்கையின் அருங்குணம் நெகிழ்த்தியதோ, அல்லது அடுத்த செவ்வாய்க்கிழமை வரையில் அவரை வருத்தப்போகும் தனிமையின் துயரத்தை நினைத்தாரோ……… விடைபெறுகையில் Birlem இன் கண்கள் பனித்திருந்தன.

#*#

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 10 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இந் நவீன உலகில் அனைத்துமே இலகுவானதாக இருக்கிறது. தொலைவிலிருப்பவர்களுடனான தொடர்பாடலும் அவ்வாறுதான். சமுத்திரங்கள் கடந்து வெகு தொலைவில் வசித்துவரும் ஒருவருடன் ஏன் விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவருடன் கூட கணப் பொழுதில் தொடர்பினை ஏற்படுத்தி உரையாடிவிட முடிகிறது.

இந்த அதிவேகமான சூழலுக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போனதாகவே நவீன தலைமுறை உருவாகி வருகிறது.

ஆனாலும், இந்த வேகத்தை எட்டும் முன்பாக, தகவல் தொடர்பாடலில் நாம் கடந்து வந்திருக்கும் பயணத்தை எவராலுமே மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாது. அத் தகவல்களை எம்மிடம், எமது மூதாதையர்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்ததைப் போல, நாம் அவற்றை நமக்குப் பிறகான நவீன தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது எமது கடமையாகிறது.

ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறது. தொலைவில் இருக்கும் ஒருவருடன் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள கடிதப் போக்குவரத்து பரவலாக இருந்த காலம் அது. தபாலக ஊழியர் கடிதங்களோடு, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்து அழைக்கக் காத்திருந்த காலம், தமது அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து கடிதங்களை எடுத்து வந்து தரும் அவர் ஒரு தேவதூதனாகவே மக்களுக்குத் தோன்றினார். அவரது வரவுக்காகப் பலரும் வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அக் காலத்தில் அனைத்து விடயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டு அனுப்பப்படும் கடிதங்களே பேருதவியாக இருந்திருக்கின்றன. அக் கையெழுத்துக்கள் அன்பையும், பிரிவின் வேதனையையும், வாழ்த்துக்களையும், கோபங்களையும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன. இக் கால மின்னஞ்சல்களிலோ, குறுந்தகவல்களிலோ அவற்றைக் காண முடியாது என்பது கவலை தரத் தக்க உண்மை.

வெவ்வேறு நாடுகளுக்கிடையேயும், பிரதேசங்களுக்கிடையேயும் கடிதங்கள் மூலம் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவென்றே அன்று பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு பிரிவினர் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவற்ற நேசத்தோடு, தமது நிலத்தின் அற்புதத் தகவல்களையும், தமது நாட்டு முத்திரைகளையும், புகைப்படங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதத்திற்கொரு தடவையாவது உறவினருக்குக் கடிதமனுப்பி எல்லோரையும் நலம் விசாரித்துக் கொள்ளுமொரு வழமை இருந்திருக்கிறது. தொலைதூரநாடுகளுக்கு உழைத்து வரச் சென்றிருந்தவர்கள் கடிதங்களிலேயே தம் உறவுகளைக் கண்டார்கள். நேரத்தை அவர்களுக்கென ஒதுக்கி, கையெழுத்தில் எழுதப்படும் அக் கடிதங்கள் உறவின் வலிமையைக் கூட்டின. ஆனால் சகல வசதிகளும் நம் காலடியிலேயே வந்திருக்கும் இன்று?

இந்த ஆதங்கத்தையே ஒரு கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் டீ.திலக பியதாஸ. மின்னஞ்சல்களும், தொலைபேசிக் குறுந்தகவல்களும் நிறைந்து வழியும் இக் காலத்தில், தனது இளம்பராயத்தில் வழமையிலிருந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களை மீண்டும் காணும் ஆசையில் அவர் இக் கவிதையை எழுதியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

அனைத்து உறவினர் நண்பர்களுக்கும்

உறவினர்களே, மனம் கவர்ந்தவர்களே

எனதன்பின் நண்பர்களே…..

புரட்டிப் பாருங்கள் உங்களது

கடந்தகால நாட்குறிப்பொன்றில் அல்லது

எங்காவது எழுதப்பட்டதொன்றிருக்கும்

என்பதில் சந்தேகமில்லை

உங்களுக்கென்றொரு பாசத்துக்குரிய நேச மடல்.

இப்பொழுதினி…..

கொப்பித் தாளொன்றைக் கிழித்து

எழுதுங்கள்,

அன்பான வாக்கியங்கள் ஓரிரண்டு.

அல்லது திட்டுக்கள் ஓரிரண்டு.

எழுதி முடித்து உறையிலிட்டு முகவரியெழுதி…

தபாலிலனுப்புங்கள் எனது பெயருக்கு.

அவையெதுவும் இயலாதிருப்பின்,

இன்னுமிருக்கின்றன தபாலட்டைகள்….

தபாலகங்களில்.

மன்னிக்கவும் அன்பர்களே இவையெல்லாவற்றுக்கும்,

எதற்காக இவையெனில்….

துண்டுத் தாளொன்றில் எழுதப்படும்,

எழுத்துக்களிணைந்து உருவாகும் சொற்களை,

சொற்களிணைந்து உருவாகும் வாக்கியங்களை,

நானின்னும் நேசிக்கிறேன்.

மனதோடு நெருக்கமான…..

அவ்வெழுத்துக்களுக்கும், சொற்களுக்கும்

உயிரிருக்கிறதென எண்ணுகிறேன் நான்.

***

பிரத்தியேகமாக நமக்கென மாத்திரமே கையெழுத்தில் எழுதி அனுப்பப்படும் கடிதங்களை வாசிக்கும் ஆவல் உள்ளுக்குள் நம் அனைவருக்குமே இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வழமைதான் நாளுக்கு நாள் அருகிக் கொண்டே வருகிறது. டீ.திலக பியதாஸவின் கவிதையில் புலப்படும் ஆதங்கம், நம் அனைவருக்குமானதுதான்.

mrishanshareef@gmail.com

காஞ்சனா அம்லானி / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 09 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

காஞ்சனா அம்லானி

காஞ்சனா அம்லானி

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

காதலும் அன்பும் நேசமும் அனைத்து உயிர்களுக்குமே பொதுவானது. அந்த உணர்வுதான் ஒவ்வொன்றையுமே இவ்வுலகில் ஜீவிக்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மீது பேராவல் கொள்ளச் செய்கிறது. தினமும் வாழ நேரும் புதுப்புது மாற்றங்களுடனான வாழ்வில், சக உயிரிடமிருந்து மாறாத அன்பைப் பெறுவது ஒரு பாக்கியமன்றி வேறென்ன?

சகல வசதிகளும் காலடியில் கிட்டக்கூடிய இக் காலத்தைப் போலவன்றி, அக் காலத்தில் தொலைதூரம் சென்ற தம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு கடிதம் எழுதியனுப்பி விட்டு, அதற்கு பதில் கிடைக்க மாதக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அந்த அன்பைக் குறித்து சிலாகித்துப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறோம். அவர்களை அவ்வாறு காத்திருக்கச் செய்ததுவும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான அன்புதான் இல்லையா?

தாய் – சேய் மற்றும் ஏனைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான அன்பு போலவே யார், எவரென்றே அறியாது ஏதோவொரு சந்திப்பின் போது அல்லது சடுதியாகக் கிடைத்த தொடர்பொன்றின் மூலம் இருவருக்கிடையில் தோன்றக்கூடிய உறுதியான அன்பும் கூட போற்றத்தக்கதுதான். சமகாலத்தில் உண்மையான அன்புக்கெல்லாம் சாத்தியமில்லை என நேசத்தில் தோற்றவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். உண்மையான அன்பு எங்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதைப் பாதுகாக்கத் தேவையான விட்டுக் கொடுப்பும், புரிந்துணர்வும், பூரண நம்பிக்கையும்தான் அரிதாகிக் கொண்டு வருகிறது.

காதலையும், நேசத்தையும், அன்பையும் தடுப்பது நியாயமற்றது. அது ஒரு காட்டாறு. அதன் போக்கிலேயே பாய விடுவதன் மூலமே அது செல்லும் பாதையெல்லாம் வாடிய பயிர்களைத் துளிர்க்கச் செய்யும். கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமோ, நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலமோ அதனை அடக்கிவிட முடியாது. எல்லாவற்றையும் மீறி அது பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

எனது இதயத்தின் எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்?

நீ எடுத்துச் சென்ற உன்னுடையவற்றிலிருந்து

தவறுதலாக விடுபட்ட ஏதோவொன்று

என்னிடத்தில்

தென்படாத வர்ணக் கறையைப் போல

மிகப் பெரிதாகவும்

கருங்கல்லைப் போலப் பாரமானதாகவும்

இதயத்துக்குள் ஆழ ஊடுருவிய

நானறியாத ஏதோவொன்று

என்னிடம்

இந்தளவு தனிமை

எங்கிருந்துதான் உதித்ததோ

எனக்குள்ளே மூழ்கிப் போயிருந்த ஒன்று

எப்படி உனக்குரியதாயிற்றோ

எனது இதயத்தின்

எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்

இந்தளவு துயர் தந்து போக?

***

உறவைப் பிரிந்து விலகிச் செல்பவர், தனக்குரியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சென்ற போதிலும், அவர் ஏதோவொன்றைத் தவறுதலாக விட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அது நேசித்த மனதை மிகவும் பாரமாக அழுத்துகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவிற்குத் துரத்துகிறது. இவ்வளவு துயரத்தையும், தனிமையையும் மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போகும் அளவிற்கு, இத்தனை காலமாக எனது இதயத்தின் எந்த இடத்தில் நீ ஒளித்துக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்கச் செய்கிறது அன்பு.

இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்கும் கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானி இலங்கையில் பத்திரிகைத் துறையில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றி வருபவர். சிங்கள மொழியில் சிறுகதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதி வருகிறார். சிறுகதை மற்றும் கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது புதிய கவிதைத் தொகுப்பான ‘உனதிரு விழிகளும் பூமராங்குகள்’ இம் மாதம் ஏழாம் திகதி சிறப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

இரு ஜீவிதங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காதல், திருமணம் ஆகிய உறவுகளில் அன்பின் நெருக்கம், அப் பந்தங்களை இன்னுமின்னும் நெருங்கச் செய்கிறது. அப் பிணைப்புக்களில் ஏற்படும் பிரிவும், விலகலும் அந்த உள்ளங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்கிறது. கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானியின் இக் கவிதையும் கூட, இதயத்தில் ஆழமான வலியை மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போன காதலொன்றைக் குறித்தே அமைந்திருக்கிறது. காதலும், நேசமும், அன்பும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. அதன் பிரிவு தரும் வலியும் அவ்வாறுதான்.

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

முத்தொள்ளாயிரம் ( 3 ) / வளவ.துரையன் ( கடலூர் )

download (13)

முத்தொள்ளாயிரம்—51.
மடப்பிடியே!

எலாஅ மடப்பிடியே எங்கூடற் கோமான்
புலாஅல் நெடுநல்வேல் மாறன்—உலாஅங்கால்
பைஅய நடக்கவும் தேற்றாயால் நின்பெண்மை
ஐயப் படுவ துடைத்து

[எலாஅ=தோழி; கூடல்=மதுரை; புலாஅல் ந்டுநல்வேல்=பகவர் மார்பில் பாய்ந்தமையால் புலால் நாற்றமுள்ள நீண்ட கைவேல்; தேற்றாயால்=தெளியாமல் இருக்கின்றாய்]

பாண்டியன் அவனோட பெண் யானை மேல ஊர்வலம் வரான் அப்ப அந்தப் பெண்யானையைப் பாத்து அவ சொல்ற பாட்டு இது:
இளமையான பெண்யானையே! நீ எனக்குத் தோழிதான? நான் முன்னாடி ஒன்கிட்டதான நடையையே கத்துக்கிட்டேன்; அப்பல்லாம் மெதுவாதான் நீ நடந்தாயே! இப்ப நல்லா புலால் இருக்கற நீளமான வேல வச்சிருக்கறப் பாண்டியன் ஒன் மேல ஏரி ஊர்வலம் வரச்ச மெல்ல நடக்கத் தெரியலயே! நீ பொண்ணான்னு எனக்குச் சந்தேகம் வர்ற மாதிரி செஞ்சுட்டயே: இது சரியா?”
அவனை நல்லாப் பாக்கணும்னு அவ நெனக்கறா; ஆனா யானை வேகமா நடந்து போயிடுச்சு; அதால அதுக்கு மெதுவா நடக்கத் தெரியிலயேன்னு சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—52
மெல்ல நடவாயோ

போரகத்துப் பாயுமா பாயாது பாயமா
ஊரகத்து மெல்ல நடவாயோ—கூர்வேல்
மதிவெங் களியானை மாறந்தன் மார்பங்
கதவங்கொண்[டு] யாமும் தொழ

[மா=குதிரை; மதிவெங்களியானை=அறிவு திரிந்த மத யானை]

பாண்டிய மன்னன் குதிரை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; அப்ப அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசைப்பட்ட ஒருத்தி அந்தக் குதிரையைப் பாத்துச் சொல்ற பாட்டு இது

”குதிரையே! நீ சண்டை போடப் போகும்போது வேகமாப் போயி போர் செய்வே; எனக்கும் தெரியும்; ஆனா இப்ப ஒன் மேல கூரா இருக்கற வேலையும், அறிவு கலங்கிப்போயி மதம் இருக்கற யானையையும் வச்ச்சிருக்கற பாண்டியன் ஏறி வரான். நாங்க பாக்க முடியாம எங்கள ஊட்லயே அடைச்சு வச்சிருக்காங்க; நாங்க எங்க ஊட்டுக் கதவுல ஒளிஞ்சுக்கிட்டு அவனைப் பாத்து வணங்கணும்ல; அதுக்காக நீ என்னா செய்யறே? இது போர் செய்ற எடம் இல்ல; இது ஊர்த்தெரு; அதனால கொஞ்சம் மெதுவா போ; நாங்களும் அவனைப் பாத்துடுவோம்”

குதிரையோட வீரத்தையும் சொல்லி அதப் பாத்துக் கொஞ்சம் மெதுவா போன்னு சொல்றா
முத்தொள்ளாயிரம்–53
ஏடு கொடு

ஆடுகோ சூடுகோ ஐதார் கலந்துகொண்[டு]
ஏடுகோ[டு] ஆக எழுதுகோ—-ஈடு
புனவட்டப் பூந்தெரியல் பொன்தேர் வழுதி
கனவட்டம் கால்குடைந்த நீறு

[ஆடுகோ=மூழ்குவேனோ; சூடுகோ= சூடிக் கொள்வேனோ; ஐதா=அழகிதாக; ஏடு=பூவிதழ்; கோடாக எழுது கொம்பாக; நீடு=பெரிய; புனம்=பூந்தோட்டம்; தெரியல்=பூமாலை; வட்டம்=கனவட்டம் என்பது பாண்டியனுடைய குதிரையின் பெயர்; நீறு=புழுதி]

பாண்டியன் வீதியில வரான்; ஆனா இவ ஊட்லேந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ள அவன் போயிட்டான்; ஆனா அவனோட மாலை, தேரு, குதிரை எல்லாம் அவன் நெனவுக்கு வந்துடுச்சு. அதால தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்றா.

”ஏ மனமே! பாண்டியன் மாரில போட்டிருக்கற மாலையில இருக்கற பூவெல்லாம் அழகான பெரிய பூந்தோட்டத்திலேந்து கொண்டு வந்ததாக்கும்; பொன்னாலான தேரு வச்சிருக்கற அவன் அவனோட கனவட்டம்ற குதிரை மேல ஏறிப் போயிட்டான்; அப்ப அவன் குதிரை காலால கெளப்பின புழுதி இதோ கெடக்கு; நான் அதிலியே உழுந்து கொளத்துல குளிக்கற மாதிரி மூழ்குவேனோ? அல்லது அந்தப் புழுதியை எடுத்து என் தலயிலே வச்சு சூடிக்குவேனோ? அல்லது வாசனைப் பொருளெல்லாம் அதோட சேத்து, பூஇதழையே கொம்பா வச்சு என் மார்லயும் தோளிலேயும் எழுதிக்குவேனோ? என்ன செய்வேன்? எப்படி எதைச் செஞ்சா அவனைப் பிரிஞ்சு இருக்கற என் நோவு தீரும்?”

அவனையே மனசில நெனச்சு வச்சிருக்கறதால அவன் போன புழுதி மேல கூட அவளுக்கு அவ்வளவு மயக்கம் இருக்காம்; இதே சொற்களோட திருவாசகத்துல கூட ஒரு பாட்டு இருக்குது. பார்க்கலாம்.

”ஆர்க்கோ அரற்றுகோ ஆடுகோ பாடுகோ
பார்க்கோ பரம்பரனே என்செய்கென்— தீர்ப்பரிய
ஆனந்த மாலேற்றும் அத்தன் பெருந்துறையான்
தானென்பார் ஆரொருவர் தாழ்ந்து
முத்தொள்ளாயிரம்—54.
ஆபுகுமாலை

குடத்து விளக்கேபோல் கொம்பன்னார் காமம்
புறப்படா பூந்தார் வழுதி—புறப்படின்
ஆபுகு மாலை அணிமலையில் தீயேபோல்
நாடறி கௌவை தரும்

[கொம்பன்னார்=பூங்கொம்பு போன்ற இடையுள்ள மகளிர்; அணிமலை=அழகிய மலை;]

இப்பாடலில் ஆபுகுமாலைன்றது அழகான சொல்லாம்; அதாவது ‘ஆ’ என்னும் சொல் பசுமாடுகளைத்தான் குறிக்கும்; அந்த மாடெல்லாம் மேய்ச்சலுக்குப் போயிட்டுத் திரும்பற மாலைப் பொழுதுன்றதைக் குறிக்கும். அந்த நேரத்துல பக்கத்துல இருக்கற மலையில புடிச்சு எரியற நெருப்பு எல்லாருக்கும் தெரியுமே! அதனால ஊர்ல இருக்கற எல்லாரும் நல்லா கூச்சல் போடுவாங்கல்ல; அந்த நாட்ல பொண்ணுங்களோட காமம், ஆசை எல்லாம் கொடத்து உள்ள வச்சிருக்கற வெளிச்சம் போல மறைஞ்சுதான் கெடக்கும். ஆனா பூமாலை போட்டிருக்கற பாண்டியன் வீதி உலாவுக்குக் கெளம்பிட்டான்னா அந்த மலையில எரியற நெருப்பு தெரியற மாதிரி எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சுடும்; அதால ஊராரெல்லாம் அந்தக் காலத்து வழக்கப்படி அலர் தூற்றி ஆரவாரம் செய்வாங்களாம். இந்த அலர்ன்றது ஒருவகையில பாத்தா வம்பு பேசறதுதான்.
முத்தொள்ளாயிரம்==55
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

வழுவிலெம் வீதியுள் மாறன் வருங்கால்
தொழுதேனைத் தோள்நலமுங் கொண்டான்—இமிழ்திரைக்
கார்க்கடற் கொற்கையர் காவலனும் தானேயால்
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

[வழு=குற்றம்; இமிழ்திரை=ஒலிக்கின்ற அலை; கார்க்கட=கரியகடல்;]

பாண்டியன் உலா வந்துட்டுப் போயிட்டான்; அவனைப் பாத்த ஒரு பொண்னு தோழிகிட்ட சொல்றா;

தோழீ! இந்தப் பாண்டியன் குற்றமில்லாத என் தெருவழியே போனான்; நான் வேற ஒண்ணுமே செய்யலடி; அவனைப் பாத்துத் தொழுது கும்பிட்டேன்; அதாண்டி; அவன் என்னோட மனசு, வெட்கம், பொண்ணுன்ற நெலமை எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டான்; என் தோளோட அழகெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான். ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே வரல; இந்தக் கருப்புக்கடல்கிட்ட சொல்லலாம்னா அது எப்ப பாத்தாலும் சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்குது; அதுவும் சேந்துக்கிட்டு என்னை வதைக்குது; இந்தக் கடலுக்கும் கொற்கை நகரத்துக்கும் அவன்தாண்டி அரசன்; இனிமே நான் யாருகிட்ட போயி என் கொறையச் சொல்லுவேன்? இங்க அரசனே எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்ட திருடனா இருக்கானே? வேலியே பயிரை மேயற கதையே இருக்கே? இப்படி இருக்குடி என் நெலமை; யாருகிட்ட சொல்வேண்டி?

“ஆர்க்கிடுகோ தோழி அவன்தார் செய்த பூசலையே” என்னும் நாச்சியார் திருமொழி இங்க நினைவுக்கு வருது.
முத்தொள்ளாயிரம்—56
சீரொழுகு செங்கோல்

மன்னுயிர்க் காவல் தனதான அவ்வுயிருள்
என்னுயிரும் எண்ணப் படுமாயின்-என்னுயிர்க்கே
சீரொழுகு செங்கோல் செழியற்கே தக்கதோ
நீரொழுகப் பாலொழுகா வாறு

அவ தன் தோழிகிட்ட சொல்றா, “ஏண்டி, இந்த ஒலகம் பூரா பாண்டியன்தான செங்கோல செலுத்தி காவல் காத்து ஆண்டு வரான்; அப்ப இங்க இருக்கற எல்லாரையும் ஒண்ணாதான நெனக்கணும்; ஆனா பந்தியில சாப்பிடறதுக்கு எல்லாரையும் வரிசை வரிசையா ஒக்கார வச்சிட்டு, ஒரு வரிசையில் சாப்பிடறவங்களுக்குப் பாலையும், அடுத்த வரிசையில இருக்கறவங்களுக்குத் தண்ணீரையும் கொடுக்கற மாதிரி, மத்த எல்லாருக்கும் இனிமையா நடந்துக்கறான்; ஆனா எனக்கு மட்டும் பிரிவைக் கொடுத்துத் துன்பம் கொடுக்கறானே! இது அவனுடைய தகுதிக்குச் சரியா? நாட்டை ஆளற அரசனே இத மாதிரி செஞ்சா என்னாடி செய்யறது?”

“நீர் ஒழுகப் பால் ஒழுகாவாறு” என்பது பழமொழி
முத்தொள்ளாயிரம்—57
வானேற்ற வையகம்

தானே தனிக்குடைக் காவலனார் காப்பதுவும்
வானேற்ற வையகம் எல்லாமால்— யானோ
எளியேனோர் பெண்பாலே நீர்ந்தண்டார் மாறன்
அளியானேல் அன்றென்பார் ஆர்

தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “ ஏண்டி, நானோ ரொம்பச் சாதாரணமானவ; அத்தோட நான் ஒரு பொண்ணா வேற இருக்கேன்; என் மனச, அழகை, வெட்கத்தை எல்லாம் திருடிக்கிட்ட அவனோ வெண்கொற்றக்குடை வச்சுக்கிட்டு எல்லா அரசருக்கெல்லாம் அரசனா இருக்கான். அவன் சாதாரண ஒரு சின்ன ராஜாவா இருந்தா நான் அவனுக்கு மேல இருக்கற ராஜாகிட்ட சொல்லி என் குறையைத் தீர்க்கலாம்; வேற நாட்டு அரசருகிட்ட சொல்லலாம்னா மானத்துக்குக் கீழே இருக்கற எல்லா நாட்டையும் இவன்தானே ஆளறான்; குளிர்ச்சியான மாலையைப் போட்டிருக்க்கற அவன் தானே வந்து மனம் இரங்கினால்தான் வழி உண்டு; அவன்கிட்ட போயி “இத மாதிரி ஒன்னை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கறவ மேல அன்பு இல்லாம இருக்கறது சரியில்லன்னு சொல்றதுக்கு யாரு இருக்காங்க? ஒருத்தரும் இல்லியே நான் என்ன செய்வேன்?”
முத்தொள்ளாயிரம்—58
தியேன்

பன்மாடக் கூடல் மதுரை நெடுந்தெருவில்
என்னோடு நின்றார் இருவர் அவருள்ளும்
பொன்னோடை நன்றென்றான் நல்லளே பொன்னோடைக்[கு]]
யானைநன் றென்றாளும் அந்நிலையள் யானை
எருத்தந் திருந்த இலங்கிலைவேல் தென்னன்
திருத்தார்நன் றென்றேன் நான்
[பொன்னோடை=பொன்னாற் செய்யப்பட்ட நெற்றிப்பட்டம்; தியேன்= தீயேன்]

மதுரையில் பாண்டியன் யானை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; எல்லாரும் பாக்கறாங்க; ஒரே நெருக்கம்; ஒரே கூட்டம்; பலபேர் பலபடிக்குப் பேசறாங்க; எல்லாத்தையும் பாத்துட்டு ஒருத்தி தன் மனசுகிட்ட சொல்றா;

”ஏ மனசே! மதுரையில தெருவில நெறய மாடமெல்லாம் இருக்குது; அந்தப் பெரிய தெருவில நான் நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். என்னோட இன்னும் ரெண்டு பேர் இருந்தாங்க; அப்பப் பாண்டியன் நல்லா அலங்காரம் செய்யப்பட்ட யானை மேல வந்தான். என்கூட இருந்த ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தி “அந்த யானையோட பொன்னால செஞ்ச நெத்திப்பட்டம் ரொம்ப நல்லாயிருக்கு: ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; இன்னொருத்தி “அந்தப் பட்டத்துக்கேத்த யானயும் கூட அழகுதான்”ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; நானும் அதேபோல சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனா நான் சொல்லலியே; யானையின் பிடரி மேல ஒக்காந்திருக்கற அழகான வேல வச்சிருக்கற பாண்டியனோட மாரில இருக்கற பூமாலைதான் நல்லதுன்னு சொன்னேன்; நான்தான் தீயோன்”

பாட்டுல கடைசியில்தான் அவளோட மன்சில இருக்கற துக்கம் பொங்கி வழியுது. தன்னைத்தான் கெட்டவன்னு சொல்லிக்கறா; தீயேன்றது குறுகி தியேன்னு வந்திருக்கு
முத்தொள்ளாயிரம்—59
வஞ்சியானல்லன்

நறவேந்து கோதை நலம்கவர்ந்து நல்கா
மறவேந்தன் வஞ்சியான் அல்லன்—துறையின்
விலங்காமை நின்று வியன்தமிழ்நா[டு] ஐந்தினையும்
குலம்காவல் கொண்டொழுகும் கோ

[நறவேந்து=தேனைத் தாங்கிய; விலங்காமை=தவறாமை; வஞ்சி=கருவூர்;

அவ அரசன் மேல காதல் கொண்டு தவிக்கறா;அவனோ ஒழுக்கமா இருக்கறவ; அதுலேந்து துளி கூடத் தவறாதவன்; அவன் பார்வையே கெடைக்கமாட்டேங்குது; அப்ப அவ தன் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கறா

“ஏ மனசே! தேன் இருக்கற பூமாலையெல்லாம் இவ போட்டிருக்கா; இந்த அரசன் இவளோட அழகை எல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான்; மறுபடியும் அதை எல்லாம் இவளுக்குக் குடுக்காத கொடுமையைச் செஞ்சுட்டான்; அதால அவன் வஞ்சியான் இல்ல; அதாவது மத்தவங்கள வஞ்சிக்காதவன் இல்ல; அதாவது வஞ்சின்ற ஊரை வச்சிருக்கர சோழன் இல்ல; ஆனா அவன் பாண்டியன்; அதுவும் எப்படிப்பட்டவன் தெரியுமா? ஒழுக்கத்திலேந்து தவறாம அஞ்சு தமிழ்நாட்டயும் காத்து நடக்கற பாண்டியன்; அதால அவன் பார்வை இவளுக்கு எங்க கெடக்கப் போறது?

இந்தப் பாட்டுல அஞ்சு தமிழ்நாடுன்றதுதான் என்னான்னு தெரியல.
முத்தொள்ளாயிரம்—60
உழுத உழுத்தஞ் செய்

உழுத உழுத்தஞ்செய் ஊர்க்கன்று மேயக்
கழுதை செவியரிந் தற்றால்—வழுதியைக்
கண்டநம் கண்கள் இருப்பப் பெரும்பணைத்தோள்
கொண்டன மன்னோ பசப்பு

இந்தப் பாட்டு ஒருத்தி அவ மனசுகிட்ட சொல்றதுதான்; இதில அவ ஒரு கதை சொல்றா; அதாவது ஒரு ஊர்ல வயல்ல நெறய உழுத்தங்காயெல்லாம் காய்த்துக் கெடந்துச்சாம். அதெல்லாத்தையும் புடுங்கிட்டதால அங்க நல்லா பச்சையா புல்லு வெளைஞ்சிருந்தது. அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் அந்த ஊர்ல இருக்கற பசுங்கன்றெல்லாம் வந்து மேஞ்சுட்டுப் போயிடுத்து. அந்த வயலுக்குச் சொந்தக்காரன் வந்து பாக்கும்போது அங்க ஒரு கழுதை மேஞ்சுகிட்டு இருந்த்து. அவன் இந்தக் கழுதைதான் அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் மேஞ்சுட்டுதுன்னு நெனச்சான்; அதால ஒடனே அந்தக் கழுதையைப் புடிச்சு அதோட காதை அறுத்துட்டான். அதேபோலதான் இங்க நடந்திடுச்சு.

அதாவது ”பாண்டியன் உலா வர்றச்ச நம்ம கண்ணுங்கதான் அவனைப் பாத்தது; ஆனா அதுங்களுக்கு ஒரு தண்டனையும் இல்ல. நல்லா பருத்து மூங்கில் போலிருந்த அழகான என் தோளெல்லாம் வீணா மெலிஞ்சு போய்ப் பசலையும் பூத்துடுச்சே”ன்னு அவ தன் மனசோட சொல்லிக்கறா.

பாண்டியனோட மார்புக்குதான் உழுத உழுத்தங்காய் இருக்கற வயலு உவமையாம். அவன் மாரில பல பொண்ணுங்க அதில இருக்கற முடியெல்லாம் தேயும்படி உழுதாங்களாம். ஆனா அதுல அவ கண்ணு போயி தானே மேஞ்சுது; அதுக்காக தோளுக்கு மெலிஞ்சு போற தண்டனை கெடச்சுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—61
முழக்கும் கடா யானை

சென்றதுகொல் போந்ததுகொல் செவ்வி பெறும்துணையும்
நின்றதுகொல் நேர்மருங்கில் கையூன்றி—முன்றில்
முழங்கும் கடாயானை மொய்ம்மலர்த்தார் மாறற்[கு]
உழந்துபின் சென்ற என்நெஞ்சு
[செவ்வி=மன்னனைப் பார்த்து உரையாடுவதற்கு வாய்ப்பான நேரம்; நேர்மருங்கு=அழகான இடை; முன்றில்=முற்றம்; உழந்று=ஆசைப்பட்டுச் சுழன்று]

இதுவும் அவ தன் நெஞ்சுகிட்டே சொல்றதுதான்; பாண்டியன் மேல ஆசை வச்சதால அவ மனசு அவன் பின்னாலயே போயிடுச்சு; அப்ப சொல்றா.
”பாண்டியன் அரண்மனை முற்றத்திலே எப்பவும் பிளிறிகிட்டே இருக்கற மதம் புடிச்ச யானைங்க நெறய இருக்கும். அவன் போட்டிருக்கற மாலையில வண்டெல்லாம் மொச்சுக்கிட்டே இருக்குமாம். அவனைக் கூடறதுக்காக ஆசைப்பட்டு அவன் பின்னாடியே என் நெஞ்சு போயிடுச்சு; பாவம்; அது அங்க போய்ச் சேர்ந்ததோ? இல்ல; அவன் அன்பைக் கேட்டு வாங்கி வந்துகிட்டே இருக்குதோ? இல்ல அவன் பதில் கிடைக்கற வரையில தன் அழகான இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டு அங்கேயே நிக்குதோ; ஒண்ணுமே புரியலியே”

அவளால வண்டெல்லாம் மொய்க்கற மாலை இருக்கற அவன் மார்பை மறக்க முடியல; அங்க யானையெல்லாம் இருக்குமே; அதுக்குப் பயந்துக்கிட்டு மனம், அங்கியே நிக்குதோன்னு நெனக்கறாளாம். இதில பாருங்க; உருவமே இல்லாத மனசுக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து அதுவும் அழகான பெண்ணாக்கி அதோட அழகான இடுப்புல கையை ஊனிக்கிட்டுனிருக்குதோன்னு வேதனைப்படறா; பெரும்பாலும் இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டுதான பொண்ணுங்க நிப்பாங்க;

“கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து”
இந்தக் குறளோட இப்பாட்டைப் பொருத்தலாமாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—62
திங்கள் அதற்கோர் திலதம்

மந்தரம் காம்பா மணிவிசும்[பு] ஓலையாத்
திங்கள் அதற்கோர் திலதமா—எங்கணும்
முற்றுநீர் வையம் முழுது நிழற்றுமே
கொற்றப்போர்க் கிள்ளி குடை
[மந்தரம்=மந்தர மலை; மணி விசும்பு=நீலமணி போன்ற ஆகாயம்; திலதம்=நடு வட்டம்; நிழற்றும்=நிழலைச் செய்யும்; கொற்றம்=வெற்றி; எங்கணும்=எவ்விடத்திலும்]

இந்தப் பாட்டுல சோழ மன்னனோட குடையுடைய குளிர்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. அரசன் எப்பவுமே தன் குடையோட நிழலால இந்த ஒலகத்தைக் காக்க வேணும்; அவன் குடை ரொம்ப ரொம்பப் பெரிசாம்; மந்தரமலைதான் அந்தக் குடைக்குக் காம்பு; குடைன்னா அதுக்கு மேல கூரை இருக்கணும்ல; அதுதான் நீல நெறமான ஆகாயமாம்; மேல இருக்கற ஓலையில இருக்கற நடுவட்டம்தான் சந்திரனாம்; அப்படிப்பட்ட அவனோட குடைதான் குளிர்ச்சியா இருந்து இந்த ஒலகத்தையே காக்குதாம்;
முத்தொள்ளாயிரம்–63.
எமக்குக் காட்டாய்
குருந்தம் ஒசித்தஞான்[று] உண்டால் அதனைக்
கரந்த வடிவெமக்குக் காட்டாய்—மரம்பெறா
போரில் குருகுஉறங்கும் பூம்புனல் நீர்நாட!
மார்பில் கிடந்த மறு
[ஒசித்த=ஒடித்து வளைத்த; குருகு=ஒரு பறவை; கரந்த=ஒளித்த; போர்=வைக்கோற்போர்]

அந்தக் காலத்துல அரசனையே கடவுளா நெனச்சிட்டிருந்தாங்க; ”மன்னனைக் கண்டேன் மாலைக்கண்டேன்”னு சொல்வாங்க; திருமால் மாரில ஒரு மறு இருக்கும்; இந்தப் பாட்டுல அதைச் சொல்லி அரசனையும் கடவுளாகவே நெனச்சு ஒன் மாரில இருந்த அந்த மறுவை நீ எங்களுக்குக் காட்டுன்னு கேக்குது இப்பாட்டு.
மொதல்ல சோழனோட நாட்டைப் பத்தி சொல்லணும்; அவன் ஊர்ல வைக்கோல் போரில இருக்கற கதிர்ல நெறய நெல்லு இருக்கும்; அதைத் தின்றதுக்கு குருகுகள் எல்லாம் அங்க வரும்; வயிறு நெறய தின்னுடும்; அப்பறமும் அதுங்கள யாரும் வெரட்ட மாட்டாங்க; தூங்கறதுக்கு வாகா அந்தப் போரே பஞ்சணை போல இருப்பதால தன் மரத்துக்குப் போகாம அங்கியே தூங்கிடும்; இப்படியெல்லாம் இருக்கறதுக்குக் காவிரி வற்றாம தண்ணி வழங்கறதுதான் காரணம்; அப்படிப்பட்ட நாட்டையுடைய சோழனே! அன்னிக்குத் திருமாலா வந்து குருந்த மரத்தை ஒடிச்சு ஆயர் பொண்ணுங்களுக்காக வளைச்சபோது ஒன் மாரில மறு இருந்துச்சே! அதை ஒளிக்காம காட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—64
வினைவகையால் வேறு
புனல்நாடர் கோமானும் பூந்துழாய் மாலும்
வினைவகையால் வேறுப டுவர்—புனல்நாடன்
ஏற்றெறிந்து மாற்றலர்பால் எய்தியபார் மாயவன்
ஏற்றிரந்து கொண்டமையி னால்

[ஏற்றெறிந்து=வேலை எறிந்தும் வேலை ஏற்றும்; ஏற்றிரந்து=நீரேற்று இரந்துகேட்டு]

அவ சொல்றா; ”காவேரி ஆறு பாயுற நாட்டை உடையவன் சோழன்; பகைவரெல்லாம் எறியற வேலைத் தன் மாரில ஏத்துப்பான்; அத்தோட அவனும் பகைவர் மேல எறிவான்; அப்படி அவங்களை எல்லாம் தோக்கடிச்சுதான அவங்களை நெலத்தை எல்லாம் நம்ம சோழன் எடுத்துக்கிட்டான்; ஆனா திருமாலு மாவலிகிட்டப் போயி நின்னு இரந்து கேட்டுத்தான நெலம் அடைஞ்சான்; அதால சோழன்தான் தான் செஞ்ச செயலால மேம்பட்டவன்”

போன பாட்டுல மாரில மறு இருக்கறதால் அரசனும் திருமாலும் ஒண்ணுதான்னு சொன்னா; திருமால் போலவே இருந்தாலும் இரந்து கேட்காம தான் எதிரிங்களைத் தோக்கடிச்சு நெலம் அடைஞ்சதால சோழன்தான் சிறந்தவன்னு அவ சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—65
கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
காவல் உழவர் களத்தகத்துப் போரேறி
நாவலோஒ வென்றழைக்கும் நாளோதை—-காவலன்தன்
கொல்யானை மேலிருந்து கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
கல்யானைக் கோக்கிள்ளி நாடு.

[நாவலோஒ= இது நெற்களம், போர்க்களம் ஆகியவற்றில் தம் பகுதியினரை அழைக்கும் குறியீட்டுச் சொல்; நாளோதை=காலைப் பொழுதில் இசைக்கும் இசை; இசைத்தால்=அழைத்தால்; போர் ஏறி=வைக்கோற் போர் ஏறி]

இந்தப் பாட்டுல சோழ நாட்டோட வளம் சொல்லப்படுது; சோழ மன்னன் பேரு கிள்ளி; அவங்கிட்ட நல்ல யானைப் படை உள்ளது. அந்த நாட்டுல நெற்களத்துல காவல் காக்குற ஒழவர் எல்லாரும் பலவிதமான வேலையைச் செஞ்சிட்டிருப்பாங்க. வைக்கப் போர் மேல ஏறி, நெல்லடிக்கறதுக்கு மத்த ஆளுங்களைக் கூப்பிடறதுக்கு, “நாவலோஒ’ன்னு குரல் எழுப்புவாங்க; காலையில கேக்குற அந்த ஓசையானது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? பகையா இருக்கறவங்களைக் கொல்ற யானைகளின் மேல இருந்துக்கிட்டு வீரரு எல்லாம் மத்த வீர்ரையெல்லாம் கூப்பிடற மாதிரி இருக்கும்.

ரெண்டு பேர் சொல்லால வாதம் செய்யறதுக்குக் கூப்பிடும்போதும் ஒரு நாவல் மரத்தின் கொம்பை நட்டு வைத்து “நாவலோஒ நாவல்’ னு சொல்றதும் உண்டு. இந்தப் பாட்டுல வர்ற தனிச்சீரு சில பதிப்புல “மாமலவன்” னுஇருக்கு. அதுக்குப் பொருள் யானை ஏறதுல ரொம்ப சிறந்தவன். காஞ்சிப் புராணத்துல கூட, நாவலோ என விளிப்பத் தொழுவாரெல்லாம் நயந்து எய்தி வினையின் மூள்வார்” என்று வருது. மேலும் நெற்கலத்துல கூவறதைப் போர்க்களத்துல கூவறதுக்கு நல்ல் உவமையா சொல்லியிருக்காரு.
முத்தொள்ளாயிரம்—66
விற்பயில் வானகம்
மாலை விலைபகர்வார் கிள்ளிக் களைந்தபூச்
சால மருவியதோர் தன்மைத்தால்—காலையே
விற்பயில் வானகம் போலுமே வெல்வளவன்
பொற்பார் உறந்தை அகம்
[சால= மிகுதியாக; மருவிய=பொருந்திய; பொற்பார்=அழகு நிறைந்த]

இந்தப் பாட்டுல உறையூரின் வளம் சொல்லப்படுது. எதித்து வரும் எதிரிகளை எல்லாம் அவன் வெல்லக் கூடியவன்; அதான் “வெல்வளவன்”. அழகான அவனோட உறையூர் நகரத் தெருக்களிலே மொத நாள் மாலை நேரத்துல பூ விக்கறவங்க பூ தொடுக்கும்போது கிள்ளிப்போட்ட பூ கெடக்கும். அது அடுத்த நாள் காலையில பல வண்னத்துல ஆகாயத்துல இருக்கற வானவில் போல இருக்குமாம். அந்தத் தெருவே வானவில் இருக்கற அழகான ஆகாயம் போல இருக்கும்; கிள்ளிப் போட்ட பூவே இந்த அளவு இருந்ததுன்னா அப்ப தொடுத்த பூ எவ்வளவு இருக்கும்? நெனச்சுப் பாருங்க.

••
முத்தொள்ளாயிரம்—67
செவ்வி இலனே
நின்றீமின் மன்னீர் நெருநல் திறைகொணர்ந்து
முன்றந்த மன்னர் முடிதாக்க—இன்றும்
திருந்தடி புண்ணாகிச் செவ்வி இலனே
பெருந்தண் உறந்தையார் கோ
[நெருநல்=நேற்று; செவ்வி=தக்க நேரம்]

சோழ அரசன்கிட்ட நெறய அரசருங்க கப்பம் கட்ட வந்திருக்காங்க; அவங்கள்ளாம் பலவிதமான பொருள் எல்லாம் கொண்டு வந்திருக்காங்க; சீக்கிரம் கொடுக்கணும்; இல்லன்னா அரசனுக்குக் கோபம் வந்திடும்னு நெருக்கறாங்க. அப்ப அங்க இருக்கற காவலன் சொல்றான்

“மன்னருங்களே! நேத்திக்கு நெறய அரசருங்க பொருளெல்லாம் கொண்டு வந்து தந்து சோழனோட காலடியில விழுந்து வணங்கிட்டுப் போனாங்க; அப்படி அவங்க விழுந்த போது அவங்க போட்டிருந்த தலைக் கிரீடம் பட்டு சோழன் காலெல்லாம் புண்ணாயிடுச்சு; அதால நேத்திக்கே அப்பறம் வந்தவங்களுக்கே கப்பம் கட்ட நேரம் தரல; இன்னிக்கும் அதேபோல அவன் காலடி புண்ணாயிடுச்சு; அதாலதான் ஒங்களுக்கும் நேரம் தரமுடியல”

அவன் காலடி புண்ணானது பத்திக் கூடக் கவலைப் படலியாம்; ஆனா அவங்களுக்கு நேரம் ஒதுக்கித் தர முடியலியேன்னுதான் கவலைப் படறான்னு காட்டுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—68
பொன்னுரை கல் போன்ற
சாலியரி சூட்டால் மடையடைக்கு நீர்நாடன்
மாலு மழைத்தடக்கை மாவளவன்-காலியன்மா
மன்னர் முடிஉதைத்து மார்பகத்துப் பூணுழக்கிப்
பொன்னுரைகல் போன்ற குளம்பு

[சாலி=ஒருவகை நெல்; அரி சூட்டால்= அடித்துக் களத்தில் அடைத்த நெற்போர்; மாலும் மழைத்தடக்கை= மேகங்கள் மயங்கி மழைபெய்வது போல் கொடுக்கும் கை; கால்=காற்று; இயல்=தன்மை; மா=குதிரை]

தங்கத்தை ஒறைச்சுப் பார்க்க ஒரு கல்லு வச்சிருப்பாங்க. வள்ளுவர் கூட கருமமே கட்டளைக் கல்லு என்பாரு. பொன்னை ஒறைச்சு ஒறைச்சு அந்தக் கல்லே அதோட நெறம் மாறிப்போயி அதுவே தங்கத்தோட நெறத்துக்கு வந்திரும்; சோழனுடைய குதிரையோட கால் குளம்பெல்லாம் அந்தப் பொன்னை ஒறைச்ச கட்டளைக் கல்லு மாதிரி ஆயிடுச்சாம்; ஏன்னு தெரியுமா; அந்தக் குதிரை காத்தை விட வேகமாப் போயி எதிரிங்களோட சண்டை போடுது; அப்ப அந்த அரசருங்க தலையை ஒதைக்கறச்சே அவங்க தலையில இருக்கற கிரீடத்துல அதன் கொளம்பு படுது; அப்பரம் அவங்க மாரில இருக்கற பொன் நகையில எல்லாம் காலு கொளம்பு படுது; அதுல எல்லாம் பட்டுப் பட்டு கொளம்பே பொன் நெறத்துக்கு வந்துடுச்சாம்;
சாலின்னு இருக்கற ஒருவகை நெல்லை அறுத்து, அந்த வைக்கோலால தண்ணி வாய்க்கா மடையெல்லாம் அடைக்கற அளவு வளம் இருக்கற நாட்டை உடையவன் அந்த அரசன். அத்தோட மேகம் போல எல்லாருக்கும் கொடுக்கறவன் அவன். மொத ரெண்டு அடியிலயும் இப்படி அரசனைப் புகழுது இந்தப் பாட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—69.
பனி மதியம்
மண்படுதோள் கிள்ளி மதயானை மாற்றரசர்
வெண்குடையைத் தேய்த்த வெகுளியால்–விண்படர்ந்து
பாயும்கொல் என்று பனிமதியம் போல்வதூஉம்
தேயும் தெளிவிசும்பில் நின்று
[மண்படு தோள் கிள்ளி= நிலவுலகத்தைத் தாங்கியிருக்கிற தோள்களை உடைய சோழன்; விண்படர்ந்து=ஆகாயத்தில் சென்று]

இந்தப் பாட்டுல சோழனோட யானையோட வீரத்தை ஒருத்தி அவ தோழிகிட்ட சொல்றா.

தோழீ! இந்த சோழன் இருக்கானே; அவன் அவனோட தோள்ளதான் இந்த பூமியையே தாங்கியிருக்கான்; அவனோட மதம் புடிச்ச யானை எதிரிங்களோட வெண்கொற்றக் கொடையெல்லாம் புடுங்கி எறிஞ்சு கோபத்துல இருக்கு; அதைப் பாத்துட்டு ஆகாயத்துல இருக்கற சந்திரனும் நானும் வெள்ளயாதான இருக்கோம்; ஒருவேள நம்ம மேலயும் அது பாஞ்சுடுமோன்னு நெனச்சுப் பயந்துபோயி அங்கயே நின்னுக்கிட்டுத் தேயுது.
முத்தொள்ளாயிரம்—70
நால்வாய்ப்பொருப்பு
கானிமிர்த்தால் கண்பரிப வல்லியோ புல்லாதார்
மானனையார் மங்கலநாண் அல்லனோ—–தான
மழைத்தடக்கை வார்கழற்கால் மானவேற் கிள்ளி
புழைத்தடக்கை நால்வாய்ப் பொருப்பு
[கால் நிமிர்த்தால்=காலை நிமிர்த்து இழுத்தால்; வல்லிக்கண்=சங்கிலிகளின் பூட்டுவாய்க் கண்கள்; பரிப=அற்றுப் போவன; புல்லாதார்=பகைவர்; மான் அனையார்=மான்போன்ற விழி கொண்ட பெண்கள்; புழைத்தடக்கை=உள்ளே துளை உள்ள பெரிய கை; நால்வாய்=தொங்கும் வாய்; பொருப்பு=மலை; மானவேல்=வீர வேல்]

கிள்ளின்ற சோழ அரசரோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது; ஒருத்தன் அவன் நண்பங்கிட்ட சொல்ற மாதிரி இது இருக்குது.

”ஏண்டா நண்பா! மேகம்தான் இந்த ஒலகத்துக்கு பொய் செய்யாம நெறைய மழை குடுக்கும்; அதைபோல குடுக்கற பெரிய கையை உடையவனும் வீரமான கழல் போட்டு இருக்கற காலை வச்சுக்கிட்டு அத்தோட கயில வீரமான வேலையும் கொண்டவந்தாண்டா எங்க சோழ அரசன்; அவனோட யானைக்குப் தொளை இருக்கற பெரிய தும்பிக்கை தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்; அது பாக்கறதுக்கு மலை போலவே இருக்கும்; அது சண்டைக்குப் போக்க் கெளப்புவாங்க; அப்ப அது காலை நிமிர்த்தி இழுக்கும் போது அதைக் கட்டி வச்சிருக்கற சங்கிலி மட்டுமா அறுந்து போகும்; எதிரிங்க மான் போல அழகான பொண்ணுங்களக் கட்டிக்கிட்டிருக்காங்க; அந்தப் பொண்ணுங்களோட கழுத்தில இருக்கற தாலிக்கயிறு கூட அறுந்து போகும்டா”
கிள்ளியின் யானை கெளம்பினால் பகைவருங்களை அழிச்ச்சிட்டுத்தான் வரும்றது தெரியுது’
முத்தொள்ளாயிரம்—71
கோத்தெடுத்த கோடு
அயிற்கதவம் பாய்ந்துழக்கி ஆற்றல்சால் மன்னர்
எயிற்கதவம் கோத்தெடுத்த கோட்டால்—பனிக்கடலுள்
பாய்தோய்ந்த நாவாய்போல் தோன்றுமே எங்கோமான்
காய்சின வேல்கிள்ளி களிறு.
[அயில்=வேல்; உழக்கி=நிலைகுலையச் செய்து; ஆற்றல்=வலிமை; எயில்=மதில்; நாவாய்=மரக்கலம்;

இப்பாட்டுல ஒரு யானையின் வீரம்தான் சொல்லப்படுது; யானையெல்லாம் படைகளுக்கு முன்னால போயி அங்க இருந்த இரும்புக் கதவை, அதுவும் அந்த இரும்புக் கதவெல்லாம் வேல் போல இருந்துச்சாம்; ஒடிச்சுப் போட்டன. அதுக்கப்பறம் இன்னும் உள்ளே போயிப் பாத்துதுங்க; அங்க கோட்டை மதில்ல ஒரு பெரிய கதவு இருந்துச்சு; அந்தக் கதவை அப்படியே ஒரே குத்தாக் குத்தித் தன் கொம்பிலியே தூக்கி வச்சுக்கிச்சு; கதவும் கொம்பிலியே மாட்டிக்கிச்சு; அப்படியே அது படைங்க இருக்கற கூட்டத்துல போயி சேந்துக்கிச்சு. அப்ப அதைப் பாக்கறதுக்கு பாய்மரத்துல பாய் ஒண்ணுக் கட்டிய மரக்கலம் போல இருந்துச்சாம். யானைதான் மரக்கலம்; தூக்கி இருக்கற அதன் தும்பிக்கைதான் கூம்பாம்; கதவுதான் பாய்மரமாம். என்னா அழகான உவமை பாருங்க.

இதேமாதிரி கலித்தொகையிலயும் ஒரு பாட்டுல வருது; இதோ அந்தப் பாட்டு:

துணைபுணர்ந்[து] எழுதரும் தூநிற வலம்புரி
இணைதிரள் மருப்பாக எறிவளி பாகனா
அயில்திணி நெடுங்கதவு அமைத்தடைத்[து] அணிகொண்ட
எயிலடு களிறேபோல் இடுமணல் நெடுங்கோட்டைப்
பயில்திரை நடுநன்னாட் பாய்ந்தூரும் துறைவகேள்

முத்தொள்ளாயிரம்—72
புறங்கடை நின்றதே
கொடிமதில் பாய்ந்திற்ற கோடும் அரசர்
முடிஇடறித் தேய்ந்த நகமும்—பிடிமுன்பு
பொல்லாமை நாணிப் புறங்கடை நின்றதே
கல்லார்தோள் கிள்ளி களிறு
[கோடு=கொம்பு அதாவது தந்தம். கோட்டுக்கால் கட்டில் என்பார் ஆண்டாள்; பிடி=பெண்யானை; கல்லார் தோள்= மலபோன்ற தோள்கள்]

இந்தக் கிள்ளி இருக்கானே; அவனோட தோளெல்லாம் மலை போல இருக்குமாம். அவன் ஒரு முறை சண்டைக்குப் போறான்; அவனோட யானைப் படை எல்லாம் போகுதுங்க; கடுமையான சண்டை நடக்குது; அதுவும் இந்த யானை போயி எதிரியோட கோட்டை மதிலைத் தன் கொம்பால முட்டுது; கொம்பெல்லாம் ஒடியுது; அப்பறம் இந்த யானை எதிரிங்களா வந்திருக்கற அந்த அரசர் மேலப் பாய்ந்து அவங்களைக் கீழே தள்ளுது. காலால அவங்களை இடறிக்கிட்டே போகுது; அதால அதன் நகமெல்லாம் தேயுது; ஒருவழியா சண்டை முடியுது. படையில இருந்தவங்கள்ளாம் நாட்டுக்கு வந்து அவங்க அவங்க ஊட்டுக்குப் போறாங்க; அரசனும் அந்தப்புரம் போயிட்டான்; அந்த யானையும் யானைக் கொட்டகை உள்ள போகணும்ல; ஆனா போகாம புறங்கடையில அதாவது வெளியிலியே நிக்குதாம்; ஏன் தெரியுமா? உள்ள அந்தக் கொட்டாயில அந்த ஆண்யானையோட பெண் யானை இருக்குதாம்; அதுக்கு முன்னால இந்த ஒடைஞ்ச கொம்போடும், தேஞ்ச நகத்தோடும் எப்படிம் போறதுன்னு வெக்கப்பட்டுக்கிட்டு அந்த ஆண் யானை வெளியிலியே நிக்குதாம். யானைக்குக் கூட அழகு போயிடுத்தேன்னு வெக்கம் பாருங்க.
முத்தொள்ளாயிரம்—73
ஒருகால் மிதியா வருமே
கச்சி ஒருகால் மிதியா ஒருகாலால்
தத்துநீர்த் தண்ணுஞ்சை தான்மிதியாப்—பிற்றையும்
ஈழம் ஒருகால் மிதியா வருமேநம்
கோழியர்கோக் கிள்ளி களிறு
[கோழி=உறையூர்; ஈழம்=இலங்கை; கச்சி=காஞ்சிபுரம்; உஞ்சி=உச்சயினி]

சோழனோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது. ஒரு வீரன் இன்னொருத்தன் கிட்ட சொல்றான்.

”டேய், அதோ பாருடா, நம்ம உறந்தை அரசரோட யானை ஒருகாலை எடுத்து வச்சுக் காஞ்சிபுரத்தை மிதிக்குது; அடுத்த காலை எங்க வைக்குது தெரியுமா? தண்ணீர் நெறயப் பாய்கின்ற குளிர்ச்சியான உச்சயினியிலே வைக்குது; இன்னும் அதோ பாரு. தெக்கே திரும்பிட்டுது; காலைத் தூக்குது; ஆமா, இலங்கையிலதான் வைக்குது; அப்பறம் இங்கதான் வருது”
போருன்னு வந்துட்டா வடக்கெ உச்சயினி வரை போயி தெக்க இலங்கை வரை போயி செயிச்சு வர்றதுதான் சோழனோட வழக்கம் அதே போலத்தான் அவனோட யானையும் இருக்குதாம். யானையோட வேகமும் இதுல தெரிய வருது.
இந்த உச்சயினியை “உஞ்சையம் பதியும் விஞ்சத் தடவியும்”னு சிலம்புல சொல்றாரு.

முத்தொள்ளாயிரம்-74
பேய் மகளிரும் ஆடவரும்
பாற்றினம் ஆர்ப்ப பருந்து வழிப்படர
நாற்றிசையும் ஓடி நரிகதிப்ப—ஆற்ற
அலங்கலம் பேய்மகளிர் ஆட வருமே
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி களிறு

[பாற்றினம்=கழுகுக் கூட்டம்; அலங்கல்=மாலை; ஆர்ப்ப=ஆரவாரம் செய்ய; வழிப்படர=பின்தொடர்ந்து பறந்து வர; கதிப்ப=துள்ள]

சோழ அரசன் கிள்ளியோட யானையையைப் பத்திதான் இந்தப் பாட்டும்;
”அந்த அரசன் கையில் ஒரு வேலு இருக்குது; அதுவும் அழகா அத்தோட நுனி இலை வடிவா இருக்குது. அவனோட யானை கெளம்பி போருக்குப் போவுது; அந்த யானை போகும்போதே எதிரிங்க எல்லாரையும் கொலை செஞ்சுகிட்டே போவுது; அவங்களோட ஒடம்பை எல்லாம் தின்னுடலாம்னு கழுகுக் கூட்டம் பின்னாடியே பறந்துகிட்டு வருது. எதிரிங்களைத் தின்ன நரி எல்லாம் மகிழ்ச்சியாலத் துள்ளுதுங்க; பொம்பளைப் பேயெல்லாம் குடலை மாலையா போட்டுகினு பெருமையா ஆடுதுங்க; அப்படி வருதாம் அந்த யானை”
முத்தொள்ளாயிரம்—75
பெருநடஞ்செய் வெற்றி
உடைதலையும் மூளையும் ஊன்தடியும் என்பும்
குடரும் கொழுங்குருதி ஈர்ப்ப—மிடைபேய்
பெருநடஞ்செய் பெற்றித்தே கொற்றப்போர்க் கிள்ளி
கருநடரைச் சீறும் களம்
[ஊன்=நிணம்; தடி=தசை; என்பு=எலும்பு; குடர்=குடல்; ஈர்த்தல்=இழுத்தல்; மிடைதல்=நெருங்குதல்; பெற்றி=தன்மை; கொற்றம்=வெற்றி; கருநடர்=கருநாடகர்]

”கருநாடக அரசன் என்னா செஞ்சான் தெரியுமா? வழக்கமா குடுக்கற கப்பத்தைக் கிள்ளிக்குத் தரல; அதால கிள்ளி அவன் மேல படையெடுத்தான்; போர் ரொம்பக் கடுமையா நடந்துச்சு; ஒடைஞ்ச தலைகளையும், மூளைகளையும், நிணம், தசைகளையும் எலும்பையும், கொடலையும், இரத்தம் ஆறா வந்து இழுத்துக்கிட்டுப் போகுது; பேயெல்லாம் வந்து கூட்டமா ஆடிச்சு அங்க”
அதைப் பாத்த ஒருத்தன் இன்னொருத்தன்கிட்ட சொல்ற பாட்டு இது.
======================

கவிதையின் விடுதலை / நிகனோர் பார்ரா – நேர்காணல் (தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன் )

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகனோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

சுற்றுச்சூழல் அழிவுகளால் மனித இனம் அழிவுப் பாதையில் செல்லுவதை அவரது பிற்காலத்திய கவிதைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. சூழலியல்-கவிஞர் (eco-poet ) என்றும் அழைக்கப்படும் அவர், Marie-Lise Gazarian Gautier என்பவருக்கு அளித்தப் பேட்டியிலிருந்து (1989) பெரும்பகுதி கீழே:

கே: லோர்க்காவின் “நாடோடிப் பாடல்புத்தகம் ( Gypsy Songbook) ” நூலின் தாக்கம் உங்களுடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பில் ( “Cancionero sin nombre” ) இருந்தது என்று நினைக்கிறீர்களா?

ப: கட்டாயம், எல்லா வகைகளிலும் இருந்தது.

கே: “புதிர் ” ( Puzzle ) எனும் உங்கள் கவிதையில், ” ஒரு முட்டாளாகவே நடித்துவிட்டு , ஒன்றிற்கு பதில் இன்னொன்று சொல்லிச் செல்வது மேல் ” என்று கூறுகிறீர்கள். உங்களுடனான இந்தப் பேட்டியும் ஒரு எதிர்-பேட்டியாகவே மாறி விடுமோ?

ப: நீங்கள் அவ்வாறு நினைப்பது சரியாகவே இருக்கும், ஏனெனில் நான் தொடர்ந்து எப்பொழுதும் அறிவுத்தன்மைக்கும், அறிவற்றதன்மைக்கும் இடையே இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறேன். பரந்து விரிந்த நிறமாலையின் (spectrum ) எந்த ஒரு இடத்திலும் தேங்கி நின்று விடக்கூடாது எனும் உள்மனக் கட்டமைப்புடன் இருக்கிறேன். இந்தப் பேட்டியும் வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடக் கூடும்.

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்


கே: “வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ” என்று கூறுவதின் பொருள் என்ன ?

ப: அது என்னப் பொருளை உணர்த்துகிறதோ, அது தான்- கூடுதலாக ஒன்றும் இல்லை.

கே: சிலி (சிலே ) நாடு, ஒரு கவித்துவம் மிகுந்த நாடாகக் கருதப்படுகிறது. ரூபென் டாரியோ (Ruben Dario ) எழுதிய “அஸுல் ” (Azul ) எனும் நூலின் மூலம், Modernismo என்றழைக்கப்படும் நவீனத்துவ இலக்கிய இயக்கம் அங்குதான் தோன்றியது. நோபல் இலக்கியப் பரிசு பெற்ற பாப்லோ நெருடா மற்றும் கேப்ரியலா மிஸ்ட்ரல் ஆகியோர் பிறந்த நாடு சிலி. கவிதை செழித்தோங்கும் நாடாக ஏன் சிலி அமைந்திருக்கிறது?

ப: மேற்சொன்ன பெயர்களுடன் நோபல் பரிசு பெற்றிருக்கவேண்டிய Vicente Huidobro வின் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எழுப்பியக் கேள்வி குறித்து ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட தருணங்களில் நானும் யோசித்திருக்கிறேன். பொதுவாக சொன்னால், கவிஞர்கள் பலரும் சிலி நாட்டை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பது ஒரு தற்செயல்தான். எல்லா விஷயங்களின் மேலும் ஏன் சட்டத்திட்டங்களைத் திணிக்க வேண்டும்? இருப்பினும், நீங்கள் விடாப்பிடியாகக் கேட்பீர்களெனில், சிலி நாடு புவியியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப் படுத்தப்பட்டிருப்பது மேற்சொன்னதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கும் என்று ஊகிக்கிறேன். அருமையான பல வைன் (wine ) பானங்கள் அங்கேத் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தனிமையும், வைனும் கவித்துவ ஊற்றுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புக் கொண்டுள்ளன.

கே: உங்கள் கைகளின் கீழே ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே செல்வதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள். ஒரு கவிஞன் என்பவன், தனது காலத்தைப் பதிவு செய்பவனாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

ப: ஆம், ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே நான் வலம் வருகிறேன் என்பது உண்மைதான்; சொல்லப் போனால், ஒரு குரல் பதிவும் செய்யும் கருவியையோ (tape recorder ), கேமராவையோ எடுத்து செல்லவும் விரும்புவேன், ஏனெனில் கவிதை தன்னிச்சையாக, உரையாடல்கள் மற்றும் பேச்சிலிருந்து திடீரென எந்தத் தருணத்திலும் பிறக்க வாய்ப்புண்டு. “Hojas de Parra ” எனும் எனது சமீபத்திய நூலில் உள்ள பல கவிதைகள், நான் காதால் கேட்ட சொற்றொடர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அவற்றை, இயன்றவரை இயல்பு மாறாமல் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன் அந்தக் கவிதைகளில். கவிதை என்பது ஒரு உரையாடல் என்னும் கருத்தாக்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டது இது. எனவே நான் உரையாடல்களுடன் நேரடி நெருக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொள்கிறேன்; முன்னரோ, நான் கேட்ட விஷயங்களை விவரித்து எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தேன்..

கே: ஒரு கவிஞனின் வேலை என்ன: ஒரு உலகை உண்டாக்குவது, அந்த உலகை புரிந்துக் கொள்ளும்படியாக மாற்றுவது, அதை அழிப்பது அல்லது அதனை போலித்தனங்களில் இருந்து விடுவிப்பது, இவற்றில் எது?

ப: சுற்றுச் சூழல் சீரழிந்துப் போவதையும், வாழ்வுத் தொடர்ச்சி பற்றியும் நான் செவி மடுக்க வேண்டும். தற்காலத்தில், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் அனைவரும், இந்த உலகை அழிவிலிருந்துக் காப்பாற்றுவதற்கான செயல்பாடுகளில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பழையப் பிரிவினைகளும் ( யார் எதை செய்யவேண்டும் என்பது போன்றவை) வேற்றுமைகளும் அழிந்து இந்த புதிய முக்கியத்துவங்கள் புரிந்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கே: ஆகவே, நாம் இந்த உலகைக் காக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ?

ப: ஆமாம், முதலில் நமது பூமியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். இந்தக் குறிக்கோளை அடைந்துவிட்டோம் என்றால் ( ஏற்கனவே காலம் கடந்து விட்டது என்றுப் பலரும் கருதுகிறார்கள்), நாம் முன்னர் கடந்தக் காலங்களில் ஈடுப்பட்ட பொழுதுப் போக்குகளில் ஈடுபடலாம்.

கே: கட்டுக்கதைகளை அழித்தொழிப்பவர் என்று அறியப்படுகிறீர்கள். அதனை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

ப: அப்படி ஒரு அடையாளம் பெறுவதுப் பற்றி மகிழ்ச்சியே அடைகிறேன், ஏனெனில், நான் கருதுவது என்னவென்றால், நமது புராதனக் கலாச்சாரம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புக் கொண்ட அணைத்து முன்னுதாரணங்கள் மற்றும் செயற்பாடுகளால் தான், நமது உலகம் இப்போது ஒரு முடிவை/அழிவை நோக்கி செல்லும் நிலையை அடைந்துள்ளது. அத்தகைய முன்மாதிரிகள் மற்றும் முன் உதாரணங்கள் அனைத்தும் அழுகிய மீன்களின் நாற்றம் கொண்டவையாகவே நான் கருதி வந்திருக்கிறேன். அணு குண்டுகளால் உண்டான நாசமும், சுற்று-சூழலியல் அழிந்ததும், விதியினால் ஏற்பட்டவை அல்ல. நம் சமூகத்தை ஆளும் இரண்டு நாசக் காரத் தத்துவங்களால் ஏற்பட்டவை அவை – முதலாளித்துவமும் , சோசியலிச பொது உடமைக் கோட்பாடும் ( அது உருவான, வளர்ந்த வகையினால்) தான் அவை.

images (5)
கே: ” கடவுள் உலகத்தை ஒரு வாரத்தில் உருவாக்கினார் , நான் அதை ஒரு கணத்தில் அழித்து விட்டேன் ” எனும் உங்கள் கவிதை வரியை விளக்க முடியுமா ?

ப: அந்தக் கவிதையின் பொருள் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. கவிதைகளையோ , ஹாஸ்யங்களையோ விளக்குவதில் எனக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை. ஒரு ஹாஸ்யத் துணுக்கு, உங்களை உடனே சிரிக்க வைக்க வேண்டும்; ஒரு கவிதை உடனே உங்கள் உள் -மூளையைத் தாக்க வேண்டும்- அவ்வாறு அது செய்யாவிட்டால் , எந்த அளவு விளக்கம் கொடுத்தாலும், எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை.

கே: “பெயர் மாற்றம் ” ( Change of Name- “Cambios de nombre ” ) எனும் உங்கள் கவிதையில் , ” சுய மரியாதை உள்ள எந்தக் இந்தக் கவிஞனும், அவனுக்கேயான சுய-அகராதியை வைத்திருக்க வேண்டும்; நான் சொல்ல மறந்து விடுவதற்கு முன்னர் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்- கடவுளுடையப் பெயரைக் கூட மாற்ற வேண்டும்” என்று சொல்கிறீர்கள். உங்களுடைய அகராதியில் என்னென்ன வார்த்தைகள் இருக்கின்றன மற்றும் கடவுளுக்கு என்னப் பெயர் கொடுத்து உள்ளீர்கள்?

ப: இதற்கு நான் பதில் சொல்வதற்கு முன்னர் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல விரும்புகிறேன். ஒருவர், ஒரு கவிதையின் சொற்களையும், அதை எழுதிய ஆசிரியனின் உணர்வுகளையும் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடாது. எந்தக் கவிதையுடனும் என்னை நானே ஒன்றுப் படுத்திப் பார்ப்பதில்லை, சிலத் தயக்கங்கள் இல்லாமல். முகமூடிகள் அணிந்து செயல்படுவது என்னுடைய படைப்புகளில் அதிகம் – பிரெஞ்சுக் கவிஞர் ரைம்போவுடன் (Rimbaud ) பல ஒற்றுமைகள் இந்த விஷயத்தில் உண்டு. எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு புதிய சித்தாந்தம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ஒன்றைச் சார்ந்து பேசுவதோ அல்லது மறுதலித்துப் பேசுவதோ கவிதை ஊடகத்தில் தம்மளவில் சுயமாகத் தாமே தனித்து நிற்கவேண்டும்; இல்லையெனில், அவை பொருத்தமற்று, பொருளற்றுப் போய்விடும்.

கே: ஒரு எதிர்க் கவிஞனின் மொழி எது? இருக்கும் மொழியை அழித்து, புதிய சொற்களை உண்டாக்குகின்றானா அவன், மொழியை மறு-உருவாக்கம் செய்ய?

ப: நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கியபோது, இருவகையான மொழிகளைக் கண்டேன்: கவிஞர்கள் பயன்படுத்திய ” கவி மொழி” மற்றும் தெருக்களில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் பயன்படுத்திய “இயல்பான / சாதாரண” பேச்சு மொழி. இவற்றின் இரண்டிற்கும் இடையே இருந்த பெரும் பிளவிற்கான காரணத்தை நான் கண்டறிய முடியாததால், இந்தப் பிரிவை/பிளவை அழிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தேன். சாதாரண நடைமுறை மொழி தினசரி அனுபவங்களுக்கு நெருங்கியதாக இருந்த அதே சமயத்தில், “கவி மொழி” காலத்திற்கு ஒவ்வாத குணத்தையும், மற்றக் குறைகளையும் கொண்டிருந்ததாக நம்பினேன். ஆகவே, பேச்சு மொழியில் அமைந்த கவிதையை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்- அந்த உள்ளுணர்வு சரி என்றும் பிற்பாடு சரியானது என்று உறுதி ஆனது, ஹெய்டெக்கரை (Heidegger ) வாசித்தப் பிறகு. அந்தத் தத்துவ அறிஞர் சொல்வார் , மொழியின் சாராம்சம் கவிதை என்று. இந்த விதிமுறையை சற்றே மாற்றி நான் கூறுவேன் – பேச்சு மொழியின் சாராம்சமே கவிதை என்று. இறுதியாக, நான் இலக்கியத்திற்கு எதிரானவன் என்று அறிவித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை – ஏனெனில், இலக்கியமும் மனித அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகையால், கவிதைக்கான ஒரு நல்லத் தொடக்கப் புள்ளியாக அது அமையக் கூடும். ஆகவே, ஒரு பேச்சுக் கவிதையின் இடையே ஒரு ” தேய்ந்துப் போன / நைந்துப் போன ” ( cliche ) சொல்லைக் கண்டு ஆச்சர்யப் படக்கூடாது.

கே: கவிதைக்கு என்னென்ன புதிய சொற்கள், சொற்றடர்களை நீங்கள் அறிமுகப் படுத்தியுள்ளீர்கள் ?

ப: எதிர்-கவிதை, முழு அகராதியையும் திறப்பதற்கு ஒரு வாயிலை தோற்றுவிக்கிறது. எந்த ஒரு வார்த்தையையும் தூக்கி எறிந்து விடக் கூடாது. அதன் காரணமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதேனும் ஒரு கவிதையில் இடம் பெறத் தகுதிக் கொண்டதே.

கே: பழக்கத்தில் தேய்ந்துப் போன /பொருள் இழந்துப் போன சொற்களைக் கவிதைகளில் பயன்படுத்தி, அக்கவிதைகளில் அவை பொருத்தமாக அமைவதற்கேற்றார் போல் செய்ய எவ்வாறு முடிந்தது?

ப: ஒரு தேய்ந்துப் போன சொல்லை மையமாக வைத்து அமைக்கும் கொலாஜ் போன்றது அது. அத்தகைய ஒரு சொல், தன்னுடைய தனித்தன்மையை ஒரு எதிர் கவிதையில் தக்க வைத்துக்கொள்வதில்லை, ஆனால், அக்கவிதையை ஒரு விசேஷமான விளைவை, தாக்கத்தை உண்டாக்கும். கூடைப் பந்தாட்டத்தில் பந்தைத் தூக்கி எறிவது போன்றது அது- பந்தை குறிப்பிட்ட முறையில் சுழற்றி எரிய வேண்டும், புள்ளிகள் பெறுவதற்கு; பழைய முறையில் ஏதோ சும்மாத் தூக்கி எறிந்தால் போதாது.

கே: இந்த உலகைப் பற்றிய யதார்த்தமான ஒரு பார்வை உங்களுக்கு இருக்கிறதா, ஒரு எதிர்-கவிஞன், சூழலியல் கவிஞன் என்ற முறையில் ?

ப: அனைத்துப் புலன் உணர்வுகளும், அனைத்து அனுபவங்களும் ஒரு முழுமையின் ஒரு பகுதியே என்றும், அவை கவிதைகளுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும் எனும் அனுமானத்துடனேயே இருக்கிறேன். ஒரு கவிஞனின் வேலை, இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய ஒரு வரைவை உருவாக்குவதே.

images (1)
கே: ” நிகனோர் பார்ராவின் கவிதைகள்” ( “La Poesia de Nicanor Parra “)

எனும் தனது புத்தகத்தில், Marlene Gottlieb சொல்கிறார், ” கவிதையின் விடுதலையை நீங்கள் சாதித்து விட்டீர்கள் ” என்று. பழையக் கவிதை மொழியை கைவிட்டு, முதலில் எதிர்-கவிதையையும் பின்னர் சூழலியல் -கவிதையையும் நீங்கள் கைக்கொள்ளவும், அவற்றை உருவாக்கவும் உங்களைத் தூண்டியது எது?

ப: மரபார்ந்த கவிதை, சாதாரண மனிதனின் அனுபவங்களை எதிரொலிக்கவில்லை என்றே நான் எப்போதும் கருதி வந்துள்ளேன்; அத்தகைய அனுபவங்களை ஒரு தனித்த தளத்திற்குத் தள்ளி வைத்து விட்டது. அனுபவங்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை அவை உள்ளபடி எழுதுவது, குறிப்பாக அலங்காரங்கள் இல்லாமல் எழுதுவது சரியாக இருக்கும் என்றே நான் கருதினேன். ” யதார்த்தவாதம்” என்பது நான் சொன்ன இந்த நம்பிக்கையைத்தான் பிரதிலிபலிக்கிறது எனில்,என்னுடைய எதிர்-கவிதை அதனுடன் அதிகத் தொடர்பு கொண்டது- குறியீடுகள், படிமங்கள் போன்றவற்றுடன் உள்ள தொடர்பை விட.

கே: 1938 ம் வருட தலைமுறையை ( The generation of 1938) சேர்ந்தவர் நீங்கள்; அந்த இயக்கத்தின் போர்க்குரல், ” உருவகத்துடன் சண்டையிடுங்கள்; காட்சியியலின் மரணம், யதார்த்தம் நீண்டு வாழட்டும், மீண்டும் தெளிவு பிறக்கட்டும்”. உங்கள் கவிதையை இந்த போர் முழக்கம் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறதா?

ப: நான், உவமைகள், உருவகங்கள், படிமங்கள் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துவதில்லை. என்னுடைய அக்கறைகள் வேறானவை. ரைம்போ, குறியீட்டாளர்கள், நவீனத்துவர்கள் ( Modernistas ) போன்றவர்கள் போல, புலன் ஆகாத விஷயங்களைத் தேடி நான் போவதில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் பார்வையில், யதார்த்தம் எப்படி தோன்றுகிறதோ, அதை அவ்வாறே உருவாக்குவதையே நான் விரும்புகிறேன்.

கே:அப்படியெனில், உங்களை “தெளிவு மற்றும் வெளிச்சத்தின் ” கவிஞர் என்று அழைக்கலாமா ?

ப: நான் எனது இருபதுகளில் இருந்தபொழுது, இதுவரை வெளியிடப்படாத ( ” பகல் பொழுதின் வெளிச்சம்”- “The Light of Day” ) எனும் நூலை எழுதினேன். அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்துதான், ” தெளிவு” எனும் கருத்தாக்கம் பெற்றேன். பல காலத்திற்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட , பெருமைவாய்ந்த சிலி நாட்டு விமர்சகரும் கவிஞரும் ஆன டோமஸ் லகோவின் அறிவார்த்தமான ஒரு கட்டுரையின் அடிப்படையில் கேட்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறன்.

கே: கவிதைகளை , ” இரவின் கவிதைகள் ” மற்றும் “விடியலின் கவிதைகள் ” என்று இருவகைகளாகப் பிரிப்போமாயின் , நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளை பாப்லோ நெருடாவின் கவிதைகளோடு எந்த வகையில் ஒப்பிடுவீர்கள்?

ப: அவரே பல முறை சொன்னதுபோல, நெருடாவின் கவிதைகளை ” இரவின் கவிதைகள் ” என்றேக் ,கொள்ளவேண்டும். இருப்பினும், காலப்போக்கில் அவர் “விடியல் கவிதைகளையும்” எழுத முற்பட்டார் (உதாரணம், “Extravagario ” மற்றும் ” The Primary Odes” ). என்னுடைய விஷயத்தில்,நேர்மாறாக நடந்தது; நான் ” பகல் பொழுதின் கவிதைகள்” ( Poetry of Day) மற்றும் “விடியல் கவிதைகளுடன்” தான் துவங்கினேன்; இருப்பினும், எனது கவிதைகளில் நிழல்களின் இருப்பையும், மதிப்பையும் மறுக்கமுடியாது. “கற்பனையான மனிதன் ” ( “The Imaginary Man” ) போன்ற கவிதை, இசை நயத்துடனும், குறியிடுகளுடனும் இருப்பதற்கு வெட்கம் கொள்ளவில்லை.

கே: புதிர்த்தன்மையும் , தெளிவுத்தன்மையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஒரே நேரத்தில் இயங்குவதை எவ்வாறு உருவாக்குகிறீர்கள்?

ப: நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைப் பற்றி எனக்கே உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை , வாசனைகளை நன்றாக முகரும் திறன் எனக்கு இயல்பிலேயே நன்றாக அமைந்திருப்பதால் இருக்கக் கூடும்.

கே: பார்வைத் திறனை விட அதிகப்படியாக அமைந்திருக்கும், மூக்கினால் வாசனைகளை நுகரும் திறனாலா?

ப: இல்லை,ஒரு உருவகத்தன்மைக்காக , உவமானம் போல சொன்னேன்; “பார்வை வாசனையும் “, ” மூக்கினால் முகரப்படும் வாசனையும் ” வெவ்வேறாக , ஆனால் இருக்கின்றன. அதனை, ஏழாவது அறிவு என்றும் அழைக்கலாம்.

கே: உங்கள் முதல் கவிதைகள் 1937 ஆம் ஆண்டு, ” Cancionero sin nombre” எனும் தலைப்பில் வெளிவந்தது. உங்களுடைய இரண்டாம் நூல், ” கவிதைகள் மற்றும் எதிர்-கவிதைகள்” 1954 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. ” கவிதைகள்” மற்றும் “எதிர்-கவிதைகள் ” ஆகிய பதங்களை விளக்க முடியுமா?

ப: எதிர்-கவிதை எனும் கருத்தாக்கத்தை நான் தான் தோற்றுவித்தேன் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படி ஒரு பெயர் ஏற்கனவே இருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. பிரெஞ்சுக் கவிஞர் Henri Pichette எழுதிய Apoemes எனும் புத்தகத்தில் இருந்து எனக்கு அது வந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை நான் Oxford பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு புத்தகக் கடையில் 1949 ஆம் வாக்கில் பார்த்தேன். அந்தப் புத்தகம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது; உடனடியாக எதிர்-கவிதை எனும் பதம் என் மனதிற்கு வந்தது. அந்த பிரெஞ்சுக் கவிஞரின் புத்தகம் Antipoems என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தால், இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்,ஏனெனில், எதிர்-கவிதை எனும் சொல், வலிமையானதாக,அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது. அந்தப் பதம் என் சிந்தனையில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் கடைசியில் தைரியமாக எனது புத்தகம் ஒன்றின் தலைப்பாக அதைப் பயன்படுத்தும் வரை. ஆனால், எதிர்-கவிதை என்பதுடன் ஏதோ வேறு ஒன்றையும் சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆகவே,” கவிதைகள்” எனும் பதத்தையும் சேர்த்து, ” கவிதைகள்- எதிர்-கவிதைகள் ” என்று பெயரிட்டேன். அவ்வாறு செய்ததின் காரணம், எதிர்-கவிதை என்பது, முரண்பாடுகளுடன் தொடர்பு கொண்டது; அது, யதார்த்தத்தின் ஒரு பாதி அளவுடன் திருப்தி அடைந்துவிடுவதில்லை; அனுபவத்தின் முழுமையை ஆட்கொண்டதாக அது இருக்கவேண்டும். ஆராய்ந்து, அலசிப் பார்க்கும் கவிதை வகை அல்ல அது; ஒரு செயற்கையான வகைப்பாடுதான் . அந்த நாட்களில், நான் இயற்பியல் மாணவனாகவும் இருந்தேன். Bohr எனும் இயற்பியல் விஞ்ஞானியின் ஆராய்வுப் படி, ஒவ்வொரு அணுவின் மத்தியில், நேர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும், அதை சுற்றி வட்டப்பாதையில், எதிர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும் உண்டு. ஆன்மீக உலகிலும், நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை குணங்கள் பற்றிய கருத்தாக்கம் உண்டு. அதே பாணியில், கவிதையும், எதிர்-கவிதையும்.

கே: தாங்கள் இப்போது சூழலியல்-கவிதைகளும் எழுதுகிறீர்கள்; அவற்றில், எதிர்-கவிதையும் ஒரு பங்கு வகிக்கமுடியுமா?

ப: கண்டிப்பாக. எதிர்-கவிதையின் அடிப்படை முகாந்திரம், எந்த வகையான கண்முடித்தனமான நம்பிக்கையையும் மறுதலிப்பது, நான் அந்த சமயத்தில் (எதிர்-கவிதையில்) எடுத்துரைக்கும் விஷயத்தைத் தவிர. ஆகவே, உறுதிப்படுத்துதல்-மறுதலித்தல் ( Affirmation -Negation ) எனும் எதிர்மறைகளுடன் ஒரே நேரத்தில் நான் செயல்படவேண்டும். அந்த வகையில், எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு விதத்தில் Taoist கவிதைதான் ( சீனத் தத்துவம்- நேர்மறையும் எதிர்மறையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கூடியே வாழும்; ஒன்றின் பிம்பம் தான் மற்றையது எனக் கூறுவது). கடந்தப் பத்தாண்டுகளாக நான் Taoist தத்துவத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது தற்செயல் அல்ல. பார்வை, முகருதல் மற்றும் மற்றப் புலன்கள் சம்பந்தமாகவும், உள்ளார்ந்த (உள்முக, அக) ஆராய்ச்சியிலும், TaoTeChing தத்துவம் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு தத்துவத்தின் தொடர்பு இல்லாமல் என்னை கற்பனை செய்துப பார்க்க இயலவில்லை இப்பொழுது.

கே: உங்களுக்கு ” கடவுள்” எவ்வாறு அர்த்தப்படுகிறார்?

ப: எனக்கு, கிறிஸ்துவர்களின் கடவுளோ அல்லது வேறு தனிப்பட்ட கடவுள்களோ இல்லை; இருப்பினும் தவிர்க்க முடியாத வகையில் சிறுவயதிலிருந்தே கிறிஸ்துவ மதத்தின் பாதிப்பு ஓரளவு இருந்துவந்திருக்கிறது. சிறுவயது முதலே , நம் உள்ளே ஆழமாக ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதால், ஒரு நாத்திகன் கூட ஏதோ ஒரு சமயத்தில் திடீரென ஒரு கத்தோலிக்க பாதிரியிடமிருந்து புனிதப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது ஆச்சரியம் அளிக்காது.

கே: உண்மைதான்,ஆனால் நீங்கள் நாத்திகவாதி இல்லையே?

ப: இல்லை, நான் என்னை நாத்திகவாதியாக அழைத்துக் கொள்ளமாட்டேன். இந்த விஷயத்தை சரியான முறையில் அணுகவேண்டுமென்றால், Taoist முறையில் தான் செய்ய வேண்டும். ஆகவே, என்னை நானே விவரித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், நான் சொல்வேன்,நான் ஒரு Taoist துறவி என்று, அல்லது ஒரு Taoist துறவியின் சீடன் என்று.

கே: உங்கள் குழந்தைகளுடன் உங்களுக்கு சிறப்பான உறவு இருக்கிறதல்லவா ?

ப: அவர்கள் அனைவருடனும் என்னுடைய உறவு சீராக இருக்கிறதென்றே சொல்வேன் ; ஆனாலும் என்னுடைய குழந்தைகளில் ஒருவரிடம், பெரும் பிரச்சனைகளை அனுபவித்து வருகிறேன், அதைப் பற்றி பேசவே முடியாத அளவிற்கு.

கே: உங்களுக்கு மொத்தம் எத்தனை குழந்தைகள்?

ப: ஆறு.

கே: உங்களுக்கு மிகவும் கவலை ஏற்படுத்தும் விஷயங்கள் என்னென்ன ?

ப: தற்போதய காலத்தில்,நமது கிரகம் அழியாமல் வாழ்வதுப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறேன். இதனைப் பலமுறைகளிலும் சொல்லி இருக்கிறேன், இருப்பினும், திரும்ப சொல்வதில் தயக்கமில்லை. நான் மிகவும் அக்கறைக் கொள்வது,இந்த பூமியின் ஆரோக்கியத்திலும், சுற்றுசூழல் அழிந்துவிடாமலிருப்பதிலும். மற்றும் , அணு ஆயுதப் பேரழிவைத் தடுப்பதிலும் . மற்ற வேறு விஷயங்களில் முன்பு நான் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்- புதிராகக் கடந்து செல்லும் காலம், நோய்கள்,மறுக்கப்பட்ட காதல் போன்றவற்றில். ஆனால், இன்று நம்மை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பிரச்சனைகளோடு ஒப்பிடும்பொழுது , இவை எல்லாம் மேலோட்டமான ஆடம்பர விஷயங்கள் .

******************************

( Email: thesrajesh@gmail.com)

(Parra, Nicanor, and Marie-Lise Gazarian Gautier. “Nicanor Parra.” In Interviews with Latin American Writers, pp. 173-97. Elmwood Park, IL: Dalkey Archive Press, 1989)

முத்தொள்ளாயிரம் ( 2 ) / வளவ.துரையன் ( கடலூர் )

14212844_879713405467804_3754012655543410611_n

முத்தொள்ளாயிரம்—26.

அறிவார் யார்?

அறிவார்யார் யாமொருநாள் பெண்டிரே மாகச்
செறிவார் தலைமேல் நடந்து—மறிதிரை
மாடம் முரிஞ்சும் மதுரையார் கோமானைக்
கூட ஒருநாள் பெற.
[செறிவு=தலைவியை அடைத்து வைக்கும் காவல்; முரிஞ்சும்=உராயும்]
இந்தப் பாட்டு ஒரு தலைவி தன் தோழிகிட்ட சொல்றது.
”தோழீ, நாம் ஒரு நாளைக்காவது மதுரைக் கோமான் பாண்டியனுக்குப் பொண்டாட்டியா இருக்கறதுக்கு வழி சொல்றவங்க யாருடி? இப்படி என்னப் பாதுகாத்து வச்சிருக்கறவங்க தலைமேல் நடந்து போய் வைகை ஆத்துத் தண்ணி அலையெல்லாம் உராய்கிற மாடமெல்லாம் இருக்கற மதுரைக்கு மன்னனாகிய பாண்டியனை ஒரு நாளைக்காவது சேர்றதுக்கு வழி சொல்வார் யாரடி?”
ஒருநாளு அவன் கூட வாழ்ந்தா கூடப் போதும்றா; இதேபோலக் குறுந்தொகையில ஒரு பாட்டு வரும்.
”ஒருநாள் புணரப் புணரின்
அரைநாள் வாழ்க்கையும் வேண்டலன் யானே”

===

முத்தொள்ளாயிரம்—27

எதனைப் பெறாமல் வாடும்?

கைய[து] அவன்கடலுள் சங்கமால் பூண்டதுவும்
செய்யசங்[கு] ஈன்ற செழுமுத்தால்—மெய்யதுவும்
மன்பொரு வேல்மாறன் வார்பொதியில் சந்தனமால்
என்பெறா வாடுமென் தோள்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “ தோழீ, என்கையில நான் போட்டிருக்கற வளையெல்லாம் அந்தப் பாண்டியனோட கடலிலேந்து எடுக்கப்பட்ட சங்கிலேந்து செஞ்ச வளையல்கள்தாம்; போட்டிருக்கற நகையெல்லாம் அவன் கடலோட சங்கு ஈன்ற முத்தால செஞ்சதுதான். என்ஒடம்புல நான் பூசியிருக்கற சந்தனமும் வெற்றியே கொள்ற வேலை வச்சிருக்கற பாண்டியனோட பொதிகமலையிலிருந்து வந்த்துதாம்; இதெல்லாம் போதும்னு நெனக்காம இன்னும் என் தோளெல்லாம் இன்னும் வாடுதுடி; வேற இன்னும் என்ன பெறணுமாம்?

முத்தொள்ளாயிரம்—28

வயமான் வழுதி

நாணாக்கால் பெண்மை நலன்அழியும் முன்னின்று
காணாக்கால் கைவளையும் சோருமால்—காணேன்நான்
வண்[டு]எவ்வம் தீர்தார் வயமான் வழுதியைக்
கண்[டு]எவ்வம் தீர்வதோர் ஆறு
[வழுதி=பாண்டியன்; எவ்வம்=துன்பம்; வயமான்=வலிமயான குதிரை]
பாண்டியன்கிட்ட காதல் வச்சிருக்கற ஒரு பொண்ணு தன் தோழிகிட்ட சொல்றா.
”வண்டெல்லாம் எப்படிப் பசியாறும் தெரியுமாடி; தேனக் குடிச்சுதான; அந்தத் தேனிருக்கற பூக்களால கட்டப்பட்ட மாலையாத்தான் அவன் போட்டிருக்காண்டி; அவன் வலிமையான ஒரு குதிரைப் படையை வச்சிருக்காண்டி; அப்படிப்பட்ட அந்தப் பாண்டியனைப் பாக்காம இருந்தாலோ என் தோளெல்லாம் மெலிஞ்சு போயிடும்டி; கைவளையெல்லாம் சோந்துபோயிக் கழண்டு போயிடும்டி; சரி; அவனைப் போய் பாக்கலாம்னா வெக்கம் வந்து தடுக்குதடி; வெக்கப்படாட்டா நானும் ஒரு பொண்ணாடி; என்ன செய்யறுதுன்னு தெரியலடி; இந்தத்துன்பம் தீர ஒரு வழியும் தெரியலயேடி”

முத்தொள்ளாயிரம்—29

கோட்டுமண் கொள்ளல்

வாருயர் பெண்ணை வருகுரும்பை வாய்ந்தனபோல்
ஏரிய வாயினும் என்செய்யும்—கூரிய
கோட்டானைத் தென்னன் குளிர்சாந்[து] அணியகலங்
கோட்டுமண் கொள்ளா முலை
[வாருயர் பெண்ணை=நீண்டுயர்ந்த பனை]
கோட்டு மண் கொளல்னா என்னா தெரியுமுங்களா? தலைவன் இருக்கான்ல; அவனோட ஒண்ணா சேந்து தலவி தழுவற பொது அவன் மார்பில இருக்கற சந்தனம் போன்றதெல்லாம் இவள் மார்பில் வந்து படியறதுதாங்க; இதைச் சீவக சிந்தாமணியிலயும் பாக்கலாமாம்.
கோட்டுமண் கொண்ட மார்பன் கோதைவாள் குளித்து மூழ்கிக்
கோட்டுமண் கொள்ளா நின்றாள் குரிசில்மண் கொள்ள நின்றாள்
அவ தன் நெஞ்சுகிட்டயே சொல்லிக்கறா; “நெஞ்சே! என்னுடைய முலையெல்லாம் உயரமான பெரிய பனையோட குரும்புபோல அழகாத்தான் இருக்கு; ஆனா இந்தப் பாண்டியன் இருக்கானே? அவனுக்குக் கூர்மையான கொம்பெல்லாம் இருக்கற யானைகளோட படை உண்டு. அப்படிப்பட்ட அவனோட மார்பில சந்தனம் பூசிய கலவை இருக்கும்; அந்தக்கலவையோட அழுந்தித் தோய்ந்து அந்தக் கலவையை உச்சியிலயும் அடியிலயும் கொள்லாத இந்த என் முலை அழகாக இருந்தாலும் பயனில்லையே!

முத்தொள்ளாயிரம்—30

எல்லாம் எனக்கு

ஏற்பக் குடைந்தாடில் ஏசுவர் அல்லாக்கால்
மாற்றி இருந்தாள் எனவுரைப்பர்—வேற்கண்ணாய்
கொல்யானை மாறன் குளிர்புனல் வையைநீர்
எல்லாம் எனக்கோ இடர்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “வேலைப்போல அழகான கண்ணு இருக்கற என் தோழியே! எதிரியைக் கொல்ற யானப்படை இருக்குது பாண்டியன்கிட்ட; அவனோட குளிரான தண்ணி உள்ள வைகை ஆத்துல நான் நல்லா உள்ள மூழ்கிக் குடைந்து குளிச்சா ஒடனே, அங்க இருக்கறவங்க, “ஓகோ! இவ அந்தப் பாண்டியன்கிட்ட வச்சிருக்கற காதல் அதிகமாயிடுச்சா; அதனாலதான் இப்படிக் குளிக்கறா”ன்னு ஏசுவாங்க; குளிக்காம இருந்தாகூட ஒடனே, ”ஓகோ! இவ பாண்டியன் மேலே வச்சிருக்கற காதலு வெளிய தெரிஞ்சுடும்னு குளிக்காம இருக்கா”ன்னு சொல்வாங்க; இப்படிக் குளிச்சாலும் சரி குளிக்காம இருந்தாலும்சரி எல்லாமே எனக்குத் ஒரே தும்பமா இருக்கேடி; நான் என்னா செய்வேன்”

முத்தொள்ளாயிரம்—31

இழையாது இருக்கும்

கூடற் பெருமானைக் கூடலார் கோமானைக்
கூடப் பெறுவனேல் கூடென்று—கூடல்
இழைப்பான்போல் காட்டி இழையா திருக்கும்
பிழைப்பிற் பிழைபாக்[கு] அறிந்து
அந்தக் காலத்துல ‘கூடல் இழைத்தல்’னு ஒண்ண் இருந்ததுங்க; அதாவது பொண்ணுங்க ஏதாவது மனசில நெனச்சது நடக்கணும்னு வேண்டிக்கிட்டு, மணல்ல வட்டம் போடுவாங்க; அப்பறம் அந்த வட்டத்துல சின்ன சுழியா போட்டுக்கிட்டே வருவாங்க; கடைசில எல்லா சுழியையும் எண்ணிப் பாப்பாங்க; அது ஒத்தப் படையா வந்தா நெனச்சது நடக்காதாம்; ரெட்டப் படையா வந்தா நெனச்சது நடக்குமாம்;
ஒருத்தி இதே மாதிரி சுழி போடற மாதிரி போட்டா; ஆனா பாதியிலேயே நிறுத்திட்டா; அப்ப தோழி தன் நெஞ்சுக்குள்ளேயே சொல்லிக்கறா;
“ஏ கூடற் சுழியே! நான் மதுரையில இருக்கற கூடல் பெருமானான என் பாண்டியனைக் கூடுவேன்னு நீ நெனச்சா நல்லாப் பொருந்தி வா”ன்னு தலைவி நெனச்சுக்கிட்டான்னு நாம நெனக்கணும்னு மொதல்ல ஆரம்பிச்சா; ஆனா அது தவறிப்போயி பொருந்தாம தவறிப் போனா என்னா செய்யறதுன்னு பயம் வந்துடுச்சி; அதால சுழிக்கறது போலக் காட்டினவ இன்னும் சுழிக்காமலேயே இருக்கா”

முத்தொள்ளாயிரம்—32

தமிழ்நர் பெருமான்

என்னை உரையல்என் பேர்உரையல் ஊர்உரையல்
அன்னையும் இன்னள் என உரையல்—பின்னையும்
தண்படா யானைத் தமிழ்நர் பெருமாற்[கு]என்
கண்படா வாறே உரை
[உரையல்=சொல்லாதே; தண்படா=குளிர்ந்த தன்மை பொருந்தாத]
தலைவி தன் தோழிகிட்டத் தான் பாண்டியன் மேல் காதல் வச்சிட்டதைப் போய் சொல்லச் சொல்றா; ஆனாலும் அவ பொண்ணு இல்லையா? தன்னைப் பத்தி வெளிப்படையா சொல்லக்கூடாதுன்னு நெனக்கறா; அதே நேரத்துல குறிப்பா சொன்னாலே போதும்; அவளப் பத்திப் பாண்டியன் தெரிஞ்சிப்பான்னு அவ நெனக்கறா;
”தோழீ! பாண்டியனோட யானை இருக்கே; குளிர்ந்த தன்மைக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தமில்லே! அப்படிப்பட்ட யானையை வச்சிருக்கற பாண்டியன்கிட்ட போயி என்னப் பத்தி நீ சொல்லணும்; ஆனா இன்ன தெருவில இன்னாருடைய பொண்ணுன்னு எதுவும் சொல்லாத; சொல்லிட்டா என்னாடா வெக்கமில்லாம சொல்லி அனுப்பிச்சிட்டாளேன்னு என்னைப் பத்தி அவன் நெனச்சுடுவான்; அதால என் பேரச் சொல்லாதே; என் பேரைச் சொன்னா எனக்குப் புடிச்ச பொண்ணு பேரு எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சு போச்சே! அவ சொல்லி அனுப்பி ஒரு தோழியும் வந்துட்டாளேன்னு அவன் நெனப்பான்; என் ஊரையும் சொல்லாதே; என் அம்மா இப்படிப்பட்டவன்னு சொல்லாதே; இதெல்லாம் நீ சொல்லக்கூடாது; ஆனா பொதுவா யாரோ ஒருத்தர் கிட்ட சொல்றதுபோல ஐயோ; பாவம் ஒரு பொண்ணு இன்னும் தூங்காமலே ஏங்கிக்கிட்டிருக்கான்னு அவன் காதுல உழற படற மாதிரி நீ சொன்னா போதும்”

முத்தொள்ளாயிரம்—33

இளையளாய் மூத்திலள் கொல்லோ

வளையவாய் நீண்டதோள் வாட்கணாய் அன்னை
இளையளாய் மூத்திலள் கொல்லோ—தளைஅவிழ்தார்
மண்கொண்ட தானை மறங்கனல்வேல் மாறனைக்
கண்கொண்டு நோக்கலென் பாள்
[வாட்கணாய்=வாள்போன்ற கண்களை உடைய பெண்; தளைஅவிழ்ந்த தார்=கட்டு அவிழ்ந்த பூமாலை; தானை=படை; மாறன்=பாண்டியன்]
அவனைப் பாக்காதேன்னு சொல்லிட்ட தன்னோட அம்மாவப் பத்தி அவ தன் தோழிகிட்ட சொல்ற பாட்டி இது:
”நல்லா அழகா வளையலு போட்டிருக்கற, வாள் போல கூரா கண்ணு உள்ள என் அருமத் தோழியே! நான் சொல்றதக் கேளு; என் அம்மா அந்தப் பாண்டியனப் பாக்காதேன்னு சொல்றா; எந்தப் பாண்டியனத் தெரியுமா: அவன் தோள்ள அரும்புக் கட்டு அவிழ்ந்து போன மாலை இருக்கும்; எதிரின்னு ஒத்தன் வந்துட்டான்னா அவனைக் கொன்னுபோட்டு, அவன் நெலத்தைப் பாண்டியன் எடுத்துக்குவான்; அவன் வேலே வீரத்தோட கோபத்தோடே இருக்கும்; அப்படிப்பட்ட பாண்டியனக் கண்ணால பாக்கக்கூடாதுன்னு சொல்றாளே எங்கம்மா; இப்ப எளமையா இருக்கற என் நெலமய அவ புரிஞ்சுக்கலியே? ஏன்? ஒருவேளை அவ எளமையாவே இருந்ததில்லையாடி; இப்ப இருக்கற கெழவியாத்தான் என்னிக்குமே இருந்தாளா?

முத்தொள்ளாயிரம்—34

அம்மனைக் காவலுளேன்

கொடிபாடித் தேர்பாடிக் கொய்தண்தார் மாறன்
முடிபாடி முத்தாரம் பாடித்—தொடிஉலக்கை
கைம்மனையில் ஓச்சப் பெறுவேனோ யானுமோர்
அம்மனைக் காவல் உளேன்
[கொய்தண்தார்=பூக்கள் கொய்து உடனேயே கட்டப்பட்ட மாலை; தொடி உலக்கை=பூண் கட்டப்பட்ட உலக்கை; ஓச்சல்=உலக்கியைக் குத்துவதற்காக உயரே தூக்குதல்; அம்மனை=ஒப்பற்ற தாய்]
இந்தப் பாட்டுல அந்தக் காலத்துல ஒலக்கையால எப்படிக் குத்துவாங்கன்னு சொல்லப்படுது. ஒலக்கை குத்தற பொண்ணுங்க பாட்டுப்பாடிக்கிட்டே குத்துவாங்களாம்; அதே போல ஒரு ஊட்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க மனசில யாரை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்காங்களோ அவனோட பேரு, தெறம எல்லாத்தையும் சொல்லிப் பாட்டுப் பாடி ஒலக்கை குத்தறாங்க; அதைக் கேட்டுட்டு அவ தன் மனசுக்கு சொல்றா.
” மனமே! என் அம்மா என்னை இப்படி ஊட்லயே அடைச்சுப் போட்டுட்டா; நானும் அடங்கிக் கெடக்கறேன்; அதோ அவங்கள்ளாம் பாட்டுப் பாடிக்கிட்டு ஒலக்கை குத்தறாங்க; நானும் அப்ப பூத்த பூக்களால கட்டின மாலையை போட்டிருக்கற பாண்டியனோட கொடி, தேரு, தலையில அணிந்திருக்கற முடி, மார்பில போட்டிருக்கறா முத்தாரம், இதைப் பத்தியெல்லாம் பாடி பூண் போட்டிருக்கற ஒலக்கையை எப்ப குத்துவேனோ?”

முத்தொள்ளாயிரம்—35

வெறுங்கூடு காவல்

கோட்டெங்கு சூழ்கடல் கோமானைக் கூடஎன
வேட்டாங்குச் சென்றஎன் நெஞ்சறியாள்—கூட்டே
குறும்பூழ் பறப்பித்த வேட்டுவன்போல் அன்னை
வெறுங்கூடு காவல்கொண் டாள்
[கோட்டெங்கு=தேங்காய்க் குலைகள் உடைய தென்னைகள்; குறும்பூழ்=காடை என்னும் பறவை;]
வேடர்கள் காடையைப் புடிக்கறதுக்காக தாங்களே ஒரு காடையை கூட்டில வச்சு வளத்து வருவாங்களாம். அதுக்குப் பார்வைக் காடைன்னு பேரு. வலையைக் கட்டிட்டு அதுக்குப் பக்கத்துல இந்தப் பார்வைக் காடை இருக்கற கூட்டை வச்சிடுவாங்க. இந்தக் காடை சத்தம் போடும். அதைக் கேட்டுட்டு வர்ற காடைங்க வலையில மாட்டிக்கும். ஒரு நா அந்தக் கூட்டிலிருந்த பார்வைக் காடை எப்படியோ பறந்து போச்சு. அது கூடத் தெரியாம அந்த வேடன் அந்தக் கூட்டை மட்டும் இன்னும் காத்துக்கிட்டிருக்கானாம். அதைச் சொல்லி தன் நெஞ்சுகிட்ட ஒருத்தி சொல்றா;
நெஞ்சமே! தேங்காய்க் குலையெல்லாம் நெறய இருக்கற தென்னை மரமெல்லாம் இருக்கறதுதான் பாண்டிய நாடு. அவனைப் போயி கூடணும்னு என் நெஞ்சு எப்பவோ பறந்து அவன்கிட்ட போயிடுச்சு; ஆனா அது தெரியாம வேடன் ஒருத்தன் கூட்டுக்காடை பறந்து போனது தெரிஞ்சுக்காம வெறுங்கூட்டைக் காவல் காத்தானாமே, அதேபோல என் அம்மா என் வெறும் ஒடம்பை ஊட்ல வச்சுக் கதவைச் சாத்தி காவல் காக்கிறாளே!

முத்தொள்ளாயிரம்–36

நானும் இழக்கிறேனே!

களியானைத் தென்னன் இளங்கோஎன்[று] எள்ளிப்
பணியாரே தம்பார் இழக்க—அணியாகங்
கைதொழ தேனும் இழக்கோ நறுமாவின்
கொய்தளிர் அன்ன நிறம்
[அணியாகம்=அழகிய மார்பு; களியானை=மதக்களிப்புள்ள யானை; நறுமா=நல்ல மணமுள்ள மாமரம்; கொய்தளிர்=கொய்யும் தன்மையுள்ள மாந்தளிர்]
அவ பாண்டியன் கிட்ட காதல் கொண்டாச்சு; அவனைப் பிரிஞ்சு இருக்கறதால அவ ஒடம்பு பசலை பூத்துடுச்சு; நெறம் எல்லாம் மாறிப் போச்சு; அப்ப அவ தன் மனசுக்கிட சொல்றா;
”ஏ மனமே! பாண்டியன்கிட்ட மதம் புடிச்ச யானையெல்லாம் இருக்கற பெரிய யானைப் படை இருக்கு; அதக் கூட நெனக்காம அவனைச் சின்ன பையன்ன்னு நெனச்சுக்கிட்டு வணங்காம ரொம்பத்தான் எளக்காரமா பேசினாங்களே; அதுக்காக அவங்களோட நெலம் நாடு எல்லாம் போக வேண்டியதுதான்; ஆனா அவன் தெருவில போகச்சே அவனோட அழகான மார்பைப் பாத்து நான் வணங்கினேனே? அப்படி இருக்கச்சே ரொம்ப லேசாப் பறிக்கற மாங்கொழுந்து போல மென்மையா இருந்த என் ஒடம்பு நெறத்தை நான் இழக்கிறேனே; இது சரியா”

முத்தொள்ளாயிரம்—37

எவ்வாறோ?

கனவை நனவென்[று] எதிர்விழிக்கும் காணும்
நனவில் எதிர்விழிக்க நாணும்—புனையிழாய்
என்கண் இவையானால் எவ்வாறோ மாமாறன்
தன்கண் அருள்பெறுமா தான்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “நகையெல்லாம் அழகா போட்டிருக்கற என் தோழியே! இதைக் கேளு. இந்தப் பாண்டியனை நேராப் பாக்கும்போது அவனைப் பாக்கறதுக்கு வெக்கம் வந்து என் கண்ணெல்லாம் பாக்கமாட்டேங்குது. ஆனா கனவில அவன் வரான் இல்ல; அப்ப அதைக் கனவுன்னு நெனக்காம அவனைப் பாக்குது; இப்படி என் கண்ணெல்லாமே எனக்கு எதிரியா மாறிட்டா நான் அவன்கிட்ட அன்பு வாங்கி அடையதுதான் எப்படிடி?”

முத்தொள்ளாயிரம்—38

கைதிறந்து காட்டேன்

தளையவிழும் பூங்கோதைத் தாயரே! ஆவி
களையினும்என் கைதிறந்து காட்டேன்—வளைகொடுபோம்
வன்கண்ணன் வாண்மாறன் மால்யானை தன்னுடன்வந்[து]
என்கண் புகுந்தான் இரா.
[மால்யானை=பெரிய மத யானை; இரா=இரவு; தளையவிழும்=அரும்புக் கட்டு அவிழ்ந்த; கோதை=மாலை; வன்கண்ணன்=அஞ்சாதவன்; வாண்மாறன்=வாள் ஆகிய ஆயுதம் உடையவன்; வளைகொடுபோம்=வளையலைத் திருடிக்கொண்டு போகிற]
அந்தக் காலத்துல பெத்த தாயின்னு ஒருத்தரும் வளக்கற தாய்னு ஒருத்தரும் இருப்பாங்க; வளக்கற தாயிக்கு செவிலித்தாய்னு பேரு; இந்தப் பாட்டு தலைவி தன் செவிலித்தாய்கிட்ட சொல்ற பாட்டாம்;
”நீங்கள்ளாம் எனக்கு பூ மாலை போட வந்திருக்கீங்க; அந்த மாலையும் இன்னும் அரும்பு கட்டு அவிழ்க்காத பூக்களால கட்டினதுதான்; அன்னிக்கு ஒரு நா வந்து என் வளகளை எல்லாம் திருடிக் கொண்டு போன யாருக்கும் பயப்படாதவன்தான் அவன்; பெரிய வாளை வச்சிருக்கறவன்; நேத்து ராத்திரி பெரிய யானையோட வந்து என் கண்ணுள்ள புகுந்துட்டான். நான் கண்ணைத் தொறந்துட்டா அவன் ஓடிடுவான்; அதால என் உயிரையே எடுத்தா கூடநான் என் கண்ணைத் திறக்க மாட்டேன்”
இதுல ஒரு நயம் இருக்கு. ஒரு நா அவ தோட்டத்துல போகச்சே அவ வளையலு அவளுக்கே தெரியாம கழண்டு விழுந்துடுச்சு; அன்னிக்கு ராத்திரி அவன் கனவுல வந்தான்; கையைப் புடிச்சான்; அதால காலையில வளையல அவன்தான் திருடிக்கினு போயிட்டான்னு நெனச்சாளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—39

நல்வினை ஒன்றில்லேன்

ஓராற்றான் என்கண் இமைபொருந்த அந்நிலையே
கூரார்வேல் மாறன்என் கைப்பற்ற—வாரா
நனவென்[று] எழுந்திருந்தேன் நல்வினைஒன்று[] இல்லேன்
கனவும் இழந்திருந்த வாறு
[ஓராற்றால்=ஒருவகையால்]
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா
”தோழி! அன்னிக்கி ஒரு நா ராத்திரி ரொம்ப நேரமா தூக்கமே வரலை; கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு ஒரு வகையா கண்ணு ரெண்டும் மூடிச்சு; அப்ப என்னாச்சு தெரியுமா? கூர்மையான வேலை வச்சிருக்கற பாண்டியன் வந்தான்; என் கையைப் புடிச்சான்; அது கனவுன்னு எனக்குத் தெரியேலேடி; உண்மையிலேயே வந்து என் கையைப் புடிக்கறான்னு நெனச்சு நான் பட்டுன்னு எழுந்திருச்சுட்டேன்; அதால கனவும் கலைஞ்சு போச்சு; பாருடி; கனவுல கூட அவனை அணைக்கற நெலமை எனக்கு வரலியே; அதையும் எழந்திட்டேனே! நல்ல காரியம் நான் ஒண்ணுமே செய்யலியா? ஏண்டி எனக்கு இந்த மாதிரி நடக்குது?

முத்தொள்ளாயிரம்—40

திரைவரவும் உரைவரவும்

உகுவாய் நிலத்த துயர்மணல்மேல் ஏறி
நகுவாய்முத்[து] ஈன்றசைந்த சங்கம்—புகுவான
திரைவரவு பார்த்திருக்கும் தென்கொற்கைக் கோமான்
உரைவரவு பார்த்திருக்கும் நெஞ்சு
[உகுவாய்=மணல் உதிர்கின்ற கடற்கரை விளிம்பு; நகுவாய் முத்து=ஒளிவிட்டு விளங்கும் முத்து; புகுவான்=கடலினுள் புகும்பொருட்டு; திரை=அலை]
அருமையான ஓர் உவமை இந்தப் பாட்டுல சொல்றாங்க; அதாவது ஒரு தலைவி தன் மனத்தைப் பாண்டியன்கிட்ட தூது விடறா; அப்புறம் மனசோட சொல்லிக்கிறா;
”கடல்ல அலையெல்லாம் வந்து மோதும்; அங்க இருக்கற மணல் மேட்டை அரித்து மணல் குறைஞ்சு போயிடும்; விளிம்பு மட்டும் தெரியும்; அந்த மணல்மேட்டில கடல்லேந்து கரையில் வந்து மோதற அலைமேலே ஏறிக்கிட்டு சங்கு வரும்; அது மணல் மேட்டில முத்தை ஈனு வச்சுடும்; அதனால உண்டான தளர்ச்சியால கொஞ்ச தூரம் போயி நிக்கும்; அத்தோட அது மறுபடியும் கடல் உள்ள போறதுக்குப் பெரிய அலை எப்ப வரும்னு காத்துக்கிட்டு இருக்கும்; அதேபோல கொற்கையை ஆளுற பாண்டியனோட அரண்மனை வாசல்ல போயி என் மனசு நிக்கும். அவன் எப்ப நம்ம கூப்பிடுவான்னு அவன் கட்டளையை எதிர்பாத்துக் காத்துக்கிட்டு இருக்கும்”

முத்தொள்ளாயிரம்—41

மாறடு போர்மன்னர்

மாறடு போர் மன்னர் மதிக்குடையும் செங்கோலும்
கூறிடுவாய் நீயோ! குளிர்வாடாய்!—சோறடுவார்
ஆரத்தால் தீமூட்டும் அம்பொதியில் கோமாற்கென்
வாரத்தால் தோற்றேன் வளை
[மாறுஅடு=பகையை அழிக்கும்; மதிக்குடை=சந்திரன் போன்ற குடை; ஆரம்=சந்தனம்; வாரம்=அன்பு]
இந்தப் பாட்டுல வாடைக் காத்த தலைவி தூது விடறா; அவ சொல்றா,
“ ஓகோ! நீதான் வாடைக் காத்தா? நான் வேற யாரோன்னுதான் நெனச்சேன்; குளிரான வாடையே! நீ தெற்கதான போற? அங்க சோறு பொங்கறவங்க கூட சந்தனக் கட்டையால தீ மூட்டுவாங்களாம்: அந்த எடம் தான் பொதிய மலையாம்; அதுக்குத் தலைவனான பாண்டியன்கிட்ட வச்சிருக்கற அன்பாலதான் நான் என் வளையலைத் தோத்தேன்; அவன்கிட்ட போயி சொல்லு;
”எதிரிங்களை எல்லாம் கொன்னு போடற தெறமையான அவன் வச்சிருக்கற வெள்ளையான குடையோட தகுதிக்கும், கையில வச்சிருக்கற செங்கோலுக்கும் இத மாதிரி அவன்கிட்ட அன்பு செலுத்தற ஒரு பொண்ணை வருந்த உடறது நியாயமான்னு கேளு”

முத்தொள்ளாயிரம்—42

நகுவாரை நாணி

புகுவார்க்[கு] இடம்கொடா போதுவார்க்[கு] ஒல்கா
நகுவாரை நாணி மறையா—இகுகரையின்
ஏமான் பிணைபோல நின்றதே கூடலார்
கோமான்பின் சென்றஎன் நெஞ்சு
புகுவார்=உள்ளே செல்பவர்; [கொடா=கொடுத்து; போதுவார்=வெளியே செல்பவர்; இகுகரை=தாண்டிச் செல்லக் கூடிய கரை; ஏ=அம்பு; ஏமான்=அம்பு எய்யப்பட்ட மான்; பிணை’பெண்மான்]
இந்தப் பாட்டுல ஒரு காட்சியையே நாம பாக்கலாம். ஒரு காடு; அங்க ஒரு ஆண் மானும் பெண்மானும் கூடிக்கிட்டு இருந்துச்சு;. அத ஒரு வேடன் பாத்தான்; ஒடனே அம்பு போட்டான்; ஆண்மான் கரையைத் தாண்டி ஓடிப் போச்சு. பெண் மான்மேலே போயி அம்பு தைச்சுடுச்சு; அம்போடயே பெண்மான் பொதர்லே மறைஞ்சு கெடந்தது. போறவங்க எல்லாரும் போகட்டும்; அப்பறம் நாம போயிடாலாம்னு நெனச்சது. அதோட போறவங்க எல்லாரும் நம்ம நெலயப் பாத்தா சிரிப்பாங்களேன்னு நெனச்சு வருந்திச்சு.
இதைச் சொல்லி தலைவி, தோழிகிட்ட சொல்றா, “ தோழி! பாண்டியன் பின்னாலயே என் மனம் போச்சுடி; அவனோட அரண்மனை வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு உள்ளேந்து வர்றவங்களுக்கு வழி கொடுத்து, உள்ள போறவங்களுக்கும் வழிவிட்டு அவன் எப்ப தனியா இருப்பான்னு பாத்துக்கிட்டு அம்பு தைச்ச பெண்மான் போல நிக்குதுடி”
மானோட ஒடம்புல வேடனோட அம்பு தைச்சதும், அவளோட மனசில காமன் அம்பு தைச்சதும்தான் இங்க நல்ல நயம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—43

மணவா மருண்மாலை

பிணிகிடந் தார்க்குப் பிறந்தநாள் போல
அணியிழை அஞ்ச வருமால்–மணியானை
மாறன் வழுதி மணவா மருண்மாலைச்
சீறியோர் வாடை சினந்து
[பிணி=நோய்; அணி=அணிகலன்; மருண்மாலை=மயக்கம் தரும் மாலை]
இது தலைவி தோழிகிட்ட சொல்லற பாட்டு
“நல்லா நகையெல்லாம் போட்டிருக்கற தோழியே! பாண்டியன் யானை மேலே ஏறி வருவான். அந்த யானையோட ரெண்டு பக்கமும் ’கணீர் கணீர்’னு சத்தம் போடற மணியெல்லாம் கட்டித் தொங்க விட்டிருப்பாங்க; அவனோட கூட முடியாத இந்த மயக்கமான மாலைப் பொழுதிலே இந்த வாடைக் காத்து வந்து துன்பப்படுத்துது; பொதுவா நோயில கெடக்கறவங்களுக்குப் பொறந்த நாளு வந்தா அன்னிக்கு நோயி அதிகமா வாட்டுமாம். அதுபோல இந்தக் காத்து வந்து ரொம்ப துன்பம் தருதே நான் என்ன செய்வேண்டி?

முத்தொள்ளாயிரம்—44

புல்லப் பெறுவேனோ?

மாணார்க் கடந்த மறவெம்போர் மாறனைக்
காணாக்கால் ஆயிரமும் சொல்லுவேன்— கண்டக்கால்
பூணாகத் தாஎன்று புல்லப் பெறுவேனோ
நாணோ[டு] உடன்பிறந்த நான்
[மாணார்=பகைவர்; கடந்த வென்ற; மறம்=வீரம்; வெம்போர்=கொடும்போர்]
தலைவி தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது.
”ஏ! மனமே! என் பாண்டியன் தன் எதிரிங்களை எல்லாம் சண்டையில தோக்கடிச்சு வெற்றி பெற்றவன்; அவனைப் பாக்காத போது ,’நீ போட்டிருக்கற வேப்பம்பூ மாலையைத்தான்னு கேட்டு வாங்கிப் போட்டுக்குவேன்; அவன் தோள்ல சாஞ்சுக்குவேன்; அவனோட ஆடுவேன்; மயங்குவேன்; ஊடுவேன்; தேடுவேன்; என்னென்னமோ ஆயிரம் வார்த்தைகளைப் பேசுவேன்; ஆன நேர பாத்துட்டா வெக்கம் வந்து தடுக்குதே! அப்படிப்பட்ட வெக்கதோடயே இருக்கற நான் அவன்கிட்டப் போயி ’நீ என்னா நகை போட்டிருக்க; சொல்லு பாப்போம்’னு கேட்டுக்கிட்டுப் பக்கத்துல போயி அவனோட மார்போட தழுவிக் கிடப்பேனோ; சொல்லு பாப்போம்”

முத்தொள்ளாயிரம்—45

வல்லே புலர்க

புல்லாதார் வல்லே புலர்கென்பர் புல்லினார்
நில்லா இரவே நெடிதென்பர்—நல்ல
விராமலர்த் தார்மாறன் வெண்சாந்[து] அகலம்
இராவளிப் பட்ட திது
[புல்லாதார்=தழுவாதார்; வல்லே=விரைவாக; புல்லினார்=தழுவியவர்; புலர்க என்பர்=விடிக என்பர்; விராமலர்=பலவகை மலர்; சாந்தகலம்=சந்தனம் பூசிய மார்பு]
அவ பாண்டியன்கிட்ட மனசைப் பறிகொடுத்திட்டா; ராத்திரியில தன் மனசுக்குள்ளியே பொலம்பறா.
ஏ மனசே! நல்லா பல நெறமான மலரெல்லாம் ஒண்ணா சேத்துக் கட்டின மாலையைப் போட்டுக்கிட்டுருக்கான் பாண்டியன்; அவனோட சந்தனம் பூசி இருக்கற மார்பை நல்லா தழுவினவங்க எல்லாம், ராத்திரியைப் பாத்து, “ஏ ராத்திரியே! இரு;இரு; சீக்கிரம் போயிடாத”ன்னு சொல்லுவாங்க; ஆனா அவன் மார்பைச் சேராதவங்க எல்லாம், “ஏ! ராத்திரியே! போ, போ, சீக்கிரம் போய் விடிஞ்சுடு”ன்னு சொல்லுவாங்க;
இரா அளிப்பட்டதுன்னு வர்றத ஒரு பொருளா “ராத்திரி அவங்களுக்குக் கொடுத்தது இதுதான்”ன்னு சொல்லலாம்; இன்னொரு பொருளா ”பாவம்தான்; அவங்கள ராத்திரி தொல்லைப்படுத்து”ன்னு இரக்கமா சொல்ல வைக்குதுன்னு எடுத்துக்கலாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—46

கருதியார் கண்

இப்பிஈன் றிட்ட எறிகதிர் நித்திலம்
கொற்கையே அல்ல படுவது—கொற்கைக்
குருதிவேல் மாறன் குளிர்சாந்[து] அகலங்
கருதியார் கண்ணும் படும்

[இப்பி=முத்துச் சிப்பி; எறிகதிர்=வீசுகின்ற ஒளி; நித்திலம்=முத்து; குருதி வேல்=இரத்தம் தோய்ந்த வேல்; கருதியார்=நினைத்தவர்]

பாண்டியனைப் பாத்து அவன்கிட்ட ஒருத்தி மனசைப் பறி கொடுத்திட்டா; இப்ப அவனைப் பிரிஞ்சிருக்கறா; ரொம்பவும் துக்கப்படறா; அதால கண்ணீரு வர்றது;
அப்ப அவளோட தோழி பேசறா, “மனசே! சிப்பியிலேந்துதான் முத்து உண்டாயி அந்த சிப்பி இருக்கற கொற்கையிலேந்துதான் வரும்னு சொல்லுவாங்க; இல்ல;இல்ல; அந்தக் கொற்கையை ஆட்சி செய்யற, எப்பவும் ரத்தக் கறை இருக்கற வேல வச்சிருக்கற, பாண்டியனோட குளிர்ச்சியான சந்தனம் பூசியிருக்கற மார்பை நெனச்சவங்களோட கண்களிலும் உண்டாகுமாம்.”
பாண்டியனை நெனச்சவங்கள கண்ணில எல்லாம் வர்ற கண்ணீர்த் துளிகள்தான் முத்துகள்னு சொல்லப்படுது.

வளவ.துரையன்

வளவ.துரையன்

முத்தொள்ளாயிரம்–47

யானும் தானும்

யானூடத் தானுணர்த்த யானுணரா விட்டதற்பின்
தானூட யானுணர்த்தத் தானுணரான்—தேனூறு
கொய்தார் வழுதி குளிர்சாந்[து] அணியகலம்
எய்தா[து] இராக்கழிந்த வாறு

தலைவன் வந்தபோது அவன்கிட்ட பொய்யாக் கோபிச்சுக்கிட்டு ஊடி இருந்ததால
அவனைச் சேராத தலைவி சொல்ற பாட்டு இது. தோழிகிட்ட சொல்றா.
”தோழி! ராத்திரி பாண்டியன் என்கிட்ட சேரத்தான் வந்தான். நான் வேணுமின்னே அவனோட ஊடிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் பலவிதமா சொல்லிச் சொல்லி என்னை மாத்தப் பார்த்தான். ஆனா நானோ மறுபடி மனசு மாறாம ஊடிக்கிட்டே இருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு மனசு மாறி அவனோட சேரப் போனேன். ஆனா இப்ப அவன் ஊட ஆரம்பிச்சுட்டான்; நான் அவன் மனசை மாத்த எவ்வளவோ சொல்லிப் பாத்தேன் அவன் தெளியவே இல்ல; அதால ரெணு பேரும் மாறிமாறி இப்படிச் செய்ததால அன்னிக்கிப் பூத்த பூக்களால கட்டப்பட்டதும், தேன் சொட்டிக் கொண்டிருக்கறதுமான மாலையைப் போட்டுக்கிட்டிருக்கற பாண்டியனோட சந்தனம் பூசிய மார்பைத் தழுவாமலே இரவு கழிஞ்சுப்போச்சிடி”
யான், தான், உணர்த்த, உணரா ஆகிய முரணான சொல்லெல்லாம் வச்சு இந்தப் பாட்டு நல்லா எழுதப்பட்டுள்ளது.

முத்தொள்ளாயிரம்—48

வரிவளையும் புரிவளையும்

செய்யார் எனினும் தமர்செய்வர் என்னும்சொல்
மெய்யாதல் கண்டேன் விளங்கிழாய்—கையார்
வரிவளை நின்றன வையையார் கோமான்
புரிவளை போந்தியம்பக் கேட்டு

[விளங்கிழாய்=ஒளிபொருந்திய அணிகலன்கள் அணிந்தவள்; புரிவளை=வலம்புரிச் சங்கு; வரிவளை=கைவளை]

”செய்யார் எனினும் தமர்செய்வர்”னு ஒரு பழமொழி இருக்கு; அதுதான் இந்தப் பாட்டுல சொல்லப்படுதாம். அதாவது ஒரு சமயத்துல ஒதவி செய்யாதவங்க வேற காலத்துல ஒதவுவாங்கன்றதுதான் இதோடப் பொருளாகும்.
”நல்ல ஒளி உள்ள அணிகலன்கள் போட்டிருக்கற தோழியே! பாண்டியன் போனான்; அவன் என்னப் பாக்கல; ஆனா நான் அவனைப் பாத்தேன்; காதலை அவன் மேல வச்சேன்; என் தோளெல்லாம் மெலிஞ்சு போச்சு; கயில போட்டிருந்த சங்காலான வளையெல்லாம் கழல ஆரம்பிச்சன; ஆனா அப்பத்தான் பாண்டியன் கெளம்பி வர்றப் போனான்னு சொல்லற வலம்புரி சங்கு சத்தம் பெரிசா போட்டுது. அவன் வர்றப் போறான்னு கழல ஆரம்பிச்ச வளையெல்லாம் நின்னு போச்சு; சங்கால செய்யப்பட்ட வளை கழண்டு விழுந்து ஒடைஞ்சு போயிடப் போகுதேன்னு சங்கு இனத்தைச் சேந்த வலம்புரிச் சங்கு மொழங்கி ஒதவி செஞ்சுது; இதே சங்கு முன்னாடி மொழங்காமே இப்ப சத்தம் போடறதால ஒரு காலத்தில ஒதவி செய்யாதவங்க வேற காலத்துல ஒதவி செய்வாங்கன்ற பழமொழி தெரியுதடி.

முத்தொள்ளாயிரம்—49

துளை தொட்டார்

காப்படங்[கு]என் றன்னை கடிமனை இற்செறித்[து]
யாப்படங்க ஓடி அடைத்தபின்—மாக்கடுங்கோன்
நன்னலம் காணக் கதவந் துளைதொட்டார்க்[கு]
என்னைகொல் கைம்மா[று] இனி

[காப்பு=காவல்; கடிமனை=காவல் உள்ள மனை; இற்செறித்து=வீட்டினுள் அடக்கி வைத்து; யாப்படங்க=கதவு விளிம்பு பொருந்த; தொட்டார்=தோண்டினவர்]

மாக்கடுங்கோன்னு பாண்டியனுக்கு ஒரு பேருண்டு. அவன் வீதி உலா வரான்; அவனைப்பாத்தா அப்பறம் மக அவனையே நெனச்சு ஒடம்பு எளைச்சுப் போயிடுவான்னு அம்மா ஓடிப்போய் கதவை அடக்கறா. ஆனா அந்தக் கதவுல ஒரு தொளை இருக்கு அது வழியா உள்ள இருக்கற மக பாண்டியனைப் பாத்துடறா; பாத்துட்டு தோழிகிட்ட சொல்றா.
“தோழி! ”உள்ளயே இரு, உள்ளயே இரு”ன்னு சொல்லிக் காவலுக்கு அடங்கி இருக்கற ஊட்டுல நான் இருக்கேன்; பாண்டியன் வரச்சே ஒடனே ஓடிப்போய் கதவோட விளிம்பெல்லாம் ஒண்ணா பொருந்தற மாதிரி அம்மா கதவை அடைச்சு வச்சிட்டா; ஆனா அந்தப் பாண்டியனோட அழகை எல்லாம் அந்தக் கதவுல இருக்கற தொளை வழியா பாத்துட்டேன்; அப்படி நான் பாக்கற மாதிரி முன்னாடியே அந்தத் தொளையைத் தோண்டி வச்ச தச்சருக்கு நாம எப்படி நன்றி காட்டுவோம்டி, ஒண்ணுமே செய்ய முடியாம இருக்கோமே”
கதவுலயே பூட்டு வச்சு அதைச் சாவிபோட்டுத் தெறக்கறதுக்கு ஒரு தொளை இருக்குமே; அந்த்த் தொளையைத் தன் மேல இரக்கம் வச்சுத் தச்சர் வச்சிருக்கார்னு அவ நெனச்சுக்கறா; அதை வச்சவருக்கு ‘என்ன கைம்மாறு இனி”ன்னு சொல்லச்சே அவளொட ஆர்வம், மயக்கம் எல்லாம் தெரியுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—50

சாலேகஞ் சார்

துடிஅடித் தோல்செவித் தூங்குகைந் நால்வாய்ப்
பிடியே!யான் நின்னை இரப்பல்—கடிகமழ்தார்ச்
சேலேக வண்ணனொடு சேரி புகுதலுமெம்
சாலேகம் சார நட

[துடி=உடுக்கை; தொல்=கேடயம்; தூங்குதல்=தூங்குதல்; நாலுதல்=தொங்குதல்;சேலேகம்=செந்தூரம்; சாலேகம்=சன்னல்]

பாண்டியன் உலா வரப் போறான்; ஆனா அவனைப் பாக்க உடாம ஒரு பொண்ணை உள்ள அடைச்சு வச்சிருக்காங்க; அப்ப அந்தப் பொண்ணு பாண்டியன் ஒக்காந்து வர்ற யானையை பாத்துச் சொல்லற பாட்டு இது.
”உடுக்கையைப் போல பாதமும், கேடயம் போல காதும், தொங்கற தும்பிக்கையையும், தொங்கற வாயும் இருக்கற யானையே! நான் ஒன்கிட்ட ஒண்ணு கெஞ்சிக் கேக்கறேன்; நல்ல வாசனை உள்ள பூமாலையைப் போட்டுக்கிட்டு செந்தூர நெறமா இருக்கற பாண்டியனோட நீ வரும்போது எங்க ஊட்டுச் சன்னல் ஓரமா நடந்து போவணும்”.
சன்னல் ஓரமா யானை போனா அப்ப உள்ள அடைச்சு வச்சிருக்கற அந்தப் பொண்ணு அது மேல இருக்கற பாண்டியனைப் பாத்த்துடுவாளாம். இவ சொன்னா யானை கேக்குமா? எப்படியாவது அவனைப் பாக்கணும்னு அவ கேக்கறா; அவ்வளவுதான்.

•••••

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 08 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹ

கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹ

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

இலங்கையை ஆட்கொண்டிருந்த யுத்த மேகம் அகற்றப்பட்டு வருடங்களாகின்றன. போர் சூழ்ந்த தீவின் தேகம், நோய் நீங்கி படிப்படியாக ஆரோக்கியத்தின் பக்கம் மீண்டு கொண்டிருக்கிறது. பழைய காயங்களின் தழும்புகள் இப்பொழுதும் இருக்கின்றனதான். தேசத்தின் ஆயுட்காலம் முடிவதற்குள் அவற்றைக் காலம் ஆற்றியும், மாற்றியும் விடும். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் நாட்டின் புது மினுமினுப்பிலும், பளபளப்பிலும் அமர்ந்து இலங்கையின் போர் வரலாற்றை பாடப் புத்தகங்களில் படித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

ஆனாலும், நாம் மறந்து விடக் கூடாத, மறந்து விட முடியாத போர் வீரர்கள் இரு தரப்பிலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தமது மொழிக்காகவும், தமது மண்ணுக்காகவும், தமது மக்களுக்காகவும் தாம் கொண்ட இலட்சியத்துக்காகவும் எந்தப் பிரதிபலனையும் பாராது தமது உயிர், பலம், இளமை, ஆரோக்கியம் என அனைத்தையும் அர்ப்பணித்து யுத்தம் செய்தவர்கள் ஒரு புறம். வறுமை, வேலை வாய்ப்பின்மை, அரச உத்தியோகம், நல்ல வேதியம், சமூகத் தொண்டு, ஒரே தாய்நாடு போன்ற பல காரணங்களுக்காக அரசாங்கத்தோடு இணைந்து போராடியவர்கள் மறுபுறம்.

இரு தரப்பினரையுமே போர் மிக ஆழமாகவும், மோசமாகவும் மென்றது. அதன் பற்களில் அகப்பட்டு உயிரோடு எஞ்சிய போர் வீரர்கள் பலரும் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அங்கவீனர்களாக வாழ விதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எந்த மக்களது சௌபாக்கிய வாழ்க்கைக்காக தமது உயிரைக் கொடுத்துப் போராடினார்களோ அந்த வீரர்களது கண்ணீருக்கும், உயிர்களுக்கும், காயங்களுக்கும் மதிப்பற்றுப் போன ஒரு சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

இலங்கையின் பெருநகரங்களை விடவும், வறுமை சூழ்ந்த கிராமங்களிலிருந்து தமது வாழ்வாதாரத்துக்காக வேண்டி இராணுவத்தில் இணைந்து போரிட்ட இளைஞர்களே அதிகம். அவர்களுள் பலரும் இன்றும் கூட உடலின் பாகங்களை இழந்து ஊனமுற்றவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அதிகாரம் படைத்தவர்கள் கூட அவர்களைப் புறந் தள்ளிவிடும் உலகில், அவர்கள் வழிபடும் தெய்வங்கள் மாத்திரமே அவர்களை இன்னும் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்து, வாழச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

அவ்வாறாக ஊனமுற்றுள்ள இராணுவ வீரனது ஒரு நாள் வாழ்வியலை எடுத்துச் சொல்கிறது கவிஞர் மஹேஷ் முணசிங்ஹவின் இக் கவிதை.

ஊனமுற்ற இராணுவ வீரனும் புத்தரும்

முதியோர்

காயமுற்றோர் மற்றும் நோயாளிகள்

குழந்தைகள் – வயதுவந்தோர்

பிணக்குவியல்களை

நிறைய நிறையக் கண்ணுற்றேன்

பாவங்களை ஊக்குவிக்கும்

துறவிகளின் உருவங்களைக் கண்டேன்

*பிரித் நூலும் கட்டப்பட்டது

‘நாட்டைக் காக்கும்’ எனக்கு காவல் கிட்டவென

பிரார்த்தித்த தகவல்களும் கிடைத்தன தாயிடமிருந்து

விழி சதை இரத்தமென தானம் செய்து

உங்களிடம் வந்துள்ளேன்

ஆனாலும் புத்தரே

உங்களது பார்வை மகிமைமிக்கது

கிராமவாசிகளுக்கு மறந்துபோயிருக்கும்

மனைவி குழந்தைகளோடு

நலம் வேண்டிப் பாடும்

சுகப் பிரார்த்தனைப் பாடலிடையே

எனது தலையை ஊடுருவும்

உங்களது பழக்கமில்லாத புத்தர் விழிகள்

கண்ணெதிரே தோன்றுகின்றனர்

என்னால் கொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்

ஆங்காங்கே வீழ்ந்துகிடந்த

அவர்கள் மெலிந்தவர்கள்

துயருற்ற ஏழைகள்

ஒரே நிறம்

ஒரே உருவம்

எல்லோருக்குமே

எனது முகம்

நூறு ஆயிரமென

நான் கொன்றொழித்திருப்பது

என்னையேதானா

பாளிச் செய்யுள்களை இசைக்கின்ற

சிறிய பிக்குகள்

பின்னாலிருந்து

நீங்கள் தரும் புன்முறுவல்

தென்படாதிருக்க இரு விழிகளையும் மூடிக்கொள்கிறேன்

கரங்கள் தென்பட்டு விடுமோ என்ற அச்சத்தில்

வணங்குவதற்குக் கூட உயர்த்தாமலிருக்கிறேன்

****

* பிரித் நூல் – பாதுகாவல் தேடி, புத்தரை வணங்கி, உடலில் கட்டப்படும் நேர்ச்சை நூல்.

அரச கட்டளைக்கிணங்க தான், தேடித் தேடிக் கொன்றொழித்த தன் தேச மக்களது ஆத்மாக்கள், நினைவுகள் வழியாக அந்த இராணுவ வீரனை கணந்தோறும் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அந்த ஞாபகங்கள் கொடியவை. யுத்தம் செய்து அங்கவீனத்தோடு மீண்டு வந்துள்ள ஒவ்வொரு போர்வீரனுக்குள்ளும் இவ்வாறான காயங்களுடனான பல ஞாபகங்கள் உள்ளன. அவை ஒரு போதும் ஆற்ற முடியாதவை.

••••

mrishanshareef@gmail.com

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். * பகுதி 1. / பொ. கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

எனது புதிய முதுமக்கள் குறைகேள் / நலன்விசாரிக்கும் ஊழியம் தொடர்பாகப் பல விசித்திர மனிதர்களையெல்லாம் சந்திக்கநேரும் என்பது எதிர்பார்த்ததுதான்,

சென்றவாரம் நான் சந்தித்த ஒரு விசித்திரமான ஒரு ஜெர்மன்கார முதியவரின் பெயர் Peter Birlem என்பது. அவரது முதல் விசித்திரம் அவருக்குத் தான் யாரென்பது அடிக்கடி மறந்துபோகும். தன் பெயர், தான் பிறந்த ஊர், மனைவிகள், பிள்ளைகள் பெயர் எல்லாமும் மறந்துபோகும்.

*

அங்கே சிறிய ஏரி இருக்கு, அதை வந்தடையும் கால்வாய்கள் இருக்கு, கோதுமை வயல்வெளி / பண்ணை எல்லாம் இருக்கு, பாரவுந்து தட்டாமல் முட்டாமல் போகக்கூடிய அகலமான ஒழுங்கைக்குள் எங்களுடைய பெரிய வீடிருக்கு என்றெல்லாம் சொல்லுவார். ஆனால் ஊரின் பெயர் மட்டும் ஞாபகம் வராது. விரைவுத்தொடரியில் (S-Bahn) கடைசிநிலயத்தில் இறங்கி 15 நிமிடங்கள் பேருந்தில் போனால் தன் வீடுவந்துவிடும் என்பார். அவர் சொன்ன குறிப்புகளின்படி கூகிளில் லேக் உள்ள இடங்களாகத் தேடியபோது ஒருநாள் அது Marienweder என்பதை நானாக கண்டுபிடித்தேன், ஆமோதித்தார், ஆனால் Mona என்கிறபெயரை மட்டும் அவர் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. அடிக்கடி அழகி எப்படி இருக்கிறாள், சாப்பிடுகிறாளா, ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாளா என்றெல்லாம் விசாரிப்பார். அவரைப்பிரிந்துவிட்ட காதல் இணைபோல என்றெல்லாம் என்னைப்போல் எண்ணிவிடாதீர்கள். தன்னைத் தன் ஓபா (பாட்டன்) பள்ளிக்கூடத்துக்கு இட்டுச்சென்ற குதிரையாம் Mona ! அதன் நினைவில் இன்னமும் உருகுகிறார்.

*

சென்ற மே மாத இறுதியில் அவரது பிறந்தநாள் வந்திருந்தது. அவர் வதியும் Polimar எனும் பராமரிப்பு நிலையத்தினரோ, அல்லது வேறுயாரோ அவருக்கு முகப்பில் 70 என்று வரையப்பட்ட பிறந்தநாள் வாழ்த்து அட்டையொன்றை வழங்கியிருக்கவேண்டும், அன்றுபோய் அவருடன் அமர்ந்து ஒரு அரைமணிநேரம் உரையாடியிருக்கையில் திடீரென அவருக்கு அந்த அட்டை கண்ணில்பட்டது.

“ இங்கே எந்தக் கிழத்துக்கு 70 வயது…………….” என்றார்.

நான் “உமக்குத்தான் 70 வயது ” என்றேன்,

“ அப்படியா……… 70 ஆச்சா…….அப்போ நான் யார்……..எனக்கு என்ன பெயர் “ என்றார் திடுக்கிட்டு.

“ நீர்தான் திரு. Peter Birlem” என்று நான் சொல்லிமுடியவும்

“ நான் எதுக்கு இங்கே இருக்கிறேன்“ என்றார்.

“ அப்போ எங்கே இருக்கச்சௌகரியம்………… இங்கு உமக்கேதும் அசௌகரியமா” என்றேன்.

“ இங்கே ஒரு குறையுமில்லை, என்ன எப்போதாவது ஒரு நாள்தான் Roulade தருகிறார்கள் என்றார் குழந்தைகள்போல் மன்னையைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டு.

(Roulade ஐரோப்பாவில் அநேகமாக விருந்துகளில் பரிமாறப்படும் ஒரு சுவையான உணவு, அதன் மூலம் ஃப்ரான்ஸ் என்கிறது சமையற்கலைக்களஞ்சியம். இறைச்சியை பூரியைப்போலத் தட்டையாகத்தட்டி அதற்குள் பலவகை பீற் மற்றும் செந்நிறக்கோவா / கீரையன்ன மரக்கறிவகைகள், பாற்கட்டி, வெங்காயம், மிளகு வெஞ்சனங்கள் பொதித்து சுருட்டி உலோக இழையால் வரிந்து கட்டிக் கணப்பில் வெதுப்புவது. பின் குறுக்காக வில்லைகளாக அரிந்து விதவிதமான சோஸுகளுடன் பரிமாறப்படும்.)

மறுபடியும் “எனக்கு என்ன பெயர்…….” என்றார்

பெயரைச் சொல்லிவிட்டுப் பேச்சின் திசையைமாற்ற “ Birlem நீர் இம்முறை ஓரிடமும் விடுமுறை உல்லாசப்பயணம் போகவில்லையா” என்று கேட்டேன்.

“ ஏன் இல்லை இப்போதுதான் போய்விட்டு வந்தோமே……… இப்படித்தான் வடக்கே…….” என்றுகொண்டு மேற்கே கையை நீட்டிக்காட்டினார்.

“எங்கே போனீர்கள்….எந்த இடம்…….. அங்கே என்னவென்னவெல்லாம் பார்த்தீர்கள்…. எனக்குச்சொல்லவே இல்லையே”

“எந்த நகரத்துக்கும் இல்லை”

“பின்னே எங்கே… ஏதும் கிராமமா…….”

அவருக்கு அந்த இடம் ஞாபகம் வரவே இல்லை. எனக்குத்தெரிந்த பெர்லினுக்கு வடக்காகவுள்ள பத்து பதினைந்து இடங்களைச் சொல்லிப்பார்த்தேன். எதுவும் அவர்போன இடமல்ல. அப்படியே காரில் மலையும் மடுவுமான ஒரு காட்டுப்பிரதேசத்தில் மரங்களினூடாகப் புகுந்து புகுந்து பயணித்ததையும் அங்கே கூடாரமடித்து இருந்ததையும் நினைவுகூர்ந்தார். அவ்விடத்தில் பக்கத்தில் ஸ்றோபெரி பழங்கள் வரைந்திருந்த ஒரு ஐஸ்கிறீம் விற்கும் கூண்டு இருந்ததாகவும் அவர்கள் பரிமாறிய Rum சேர்த்த ஐஸ்கிறீமை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து “லெக்கர் லெக்கர் லெக்கர்” என்றார். (லெக்கர்=> அருஞ்சுவை)

“அப்படி லெக்கர் ஐஸ்கிறீம் உங்கள் நாட்டிலும் இருக்கல்லவா……” என்றார்.

“எங்கள் நாட்டிலும் கிடைக்கும்………… ஆனால் நாங்கள் ஐஸ்கிறீமுடன் மதுவெல்லாம் சேர்க்கமாட்டோம்” என்றேன்.

சற்று மௌனமாக இருந்துவிட்டு ” நாங்கள்போன அந்த ஐஸ்கூண்டு இன்னமும் அங்கேதான் இருக்கா….?” என்றார்.

“ நிச்சயம் இருக்கும், சரி………அங்கே யாருடன் போயிருந்தீர்கள்…..” என்று கேட்டேன்.

“ பப்பாதான் எங்களைக் கூட்டிப்போனார் என்றார்.

சரியாய்ப்போச்சு…… என் கணித்தலின்படி அது ஒரு 50 அல்லது 60 வருடங்களுக்கு முன்னான சமாச்சாரத்தின் நினைவிடைதோய்தல்.

“ சரி, மதியம் இன்று என்ன சாப்பாடு” என்று விசாரித்தேன்.

“ எனக்கு டயறி எழுதும் பழக்கம் இருந்த காலத்தில் கேட்டிருந்தால் டப்பெனப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லியிருப்பேன், இனிமேல் கஷ்டம், சொல்லமுடியாது” என்றார்.

“ சரி எப்போது டயறி எழுதுவதை நிறுத்தினீர்”

“ நான் பத்தாவது படிக்கும்போது காற்பந்து மைதானத்தில் என் புத்தகப்பையைத் தொலைத்துவிட்டேன்……… அந்தப்பையோடு என் டயறியும் தொலைந்துபோயிற்று……… அதன்பிறகு நான் டயறி வாங்கவுமில்லை, எழுதவுமில்லை”

இப்படியாக அவர்தன் நடைவண்டியுடன் பேசிக்கொண்டே வரவும் அவரை அருகிலிருந்த ஒரு பூங்காவுக்கு அழைத்துப்போனேன், கோடைகாலமாதலால் களிசானும் வெய்ஸ்டும் மட்டும் அணிந்திருந்த ஒரு பெண் அப்பாதையில் எங்களை முந்திக்கொண்டுபோனாள். மிகையாகத் தசைகள் வைத்திருந்த அவளின் அங்கஅசைவுகளைக் கண்டதும் கிழவருக்கு வாலிபம் திரும்பியது. விசில் அடித்தார்,

அவள் திரும்பவும்

“ இச் சூடான மதியத்தில்

ஜோரான வண்ணத்து

எவ்விடம் நோக்கிப்பறக்குதோ” என்றார் கவித்துவமாக.

‘தனியாக நடக்கவே முடியாத உமக்கு அது நிரம்பத்தான் முக்கியம்’ என்றிருந்தது அவள் பார்வை.

*

நாம் பூங்காவை அடைந்ததும்

“ சரி…..சிகரெட் புகைப்போமா…….” என்றார்.

அத்துடன் நூறாவது தடவையாக

“ இல்லை நான் புகைப்பதில்லை” என்றேன்

“அப்போ உனக்கு அவ்வளவு செலவிருக்காது……… அந்தக்காசையெல்லாம் எங்கே பதுக்கி வைத்திருக்கிறாய்” என்று தமாஷ் பண்ணினார்.

“ காசு இல்லாதபடியால்த்தான் நான் சிகரெட்டே பிடிப்பதில்லை” என்றேன் பதிலுக்கு,

“ ஓ……அப்படியானால்……….நீ பாவம்” என்று சொல்லிச்சிறிது நேரம் எனக்காக வருந்திவிட்டு

“ ஆனால்….எந்நேரமும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாயே…………எப்பிடி” என்றார்.

“ அட நீரொன்று…… சிகரெட் இல்லாததுக்கெல்லாம் மூஞ்சியைத்தொங்கப்போட எனக்குக் கட்டுபடியாகாதப்பா” என்றேன்.

எப்படிப் புரிந்துகொண்டாரோ தெரியவில்லை. மீண்டும் சிகரெட் பக்கெற்றை எடுத்து முகர்ந்துபார்த்தார்.

“சரி……. சரி…. நீர் உம் சிகரெட்டைப்புகைத்துக்கொண்டிரும்……….நான் அருகிலுள்ள குடிப்பதற்கான நீர்த்தாரையில் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வருகிறேன் ” என்றுவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

“ தாராளமாகக் குடித்துவிட்டுவா………ஆனால் வரும்போது பேன்களை மட்டும் அழைத்து வந்திடாதே” என்றார்.

ஒருவேளை பேன்கள் எம்மில் ஒட்டியிருப்பதால்த்தான் இப்படிக் ’காரமெல்’ நிறத்தில் இருக்கிறோமோ என்னவோ…………….

நான் திரும்பி வருவதற்கிடையில் அவர் ஒரு மாதிடம் தன் உரையாடலைத் தொடங்கிவிட்டிருந்தார்.

நான் வந்ததும் அம்மாதிடம் மன்னிப்புக்கேட்டுக்கொண்டு உரையாடலை நிறுத்திவிட்டு “ என்ன பேன்களை அழைத்து வருகிறாயா ” என்றார்.

“ அங்கே பேன்கள் இல்லை…….. கரடிகள்தான் நின்றன, அவை Peter Birlem வீட்டுக்கென்றால் தாங்கள் வரமாட்டோமாம் ” என்றேன்,

“ அவைக்கு அவ்வளவு பயம்” என்றார் மென்நகையுடன்.

“ இருக்காதா பின்னே……..”

*

அவரைத் திரும்ப அழைத்துவருகையில் ’இன்று என்ன நாள்’ என்று விசாரித்தார். “ செவ்வாய்க்கிழமை” என்றேன்.

அப்படியானால் நாம் சற்றே விரைந்து நடப்போம்” என்றார்.

நான் ‘சரி’ என்றாலும் அவரால் ஆர்முடுகவெல்லாம் (accelerate) முடியாது.

“எதுக்கு” என்றேன்.

புதன் ஆகிச்சென்றால் நீ போயிடுவாய்……..அப்புறம் நான் தனித்துப்போயிடுவேன் அதுதான் ” என்றார்.

“ நான் போனபின்னால் உன்னுடைய அம்மா அப்பாவெல்லாம் வந்து பார்த்தாலும் பார்க்கலாம்……….. ஆமா அவர்களெல்லாம் எங்கே” என்றேன்.

“கனகாலமாய் என்னையும் வந்தும் பார்க்கேல்லை…………… செத்திருக்கவேணும்” என்றார் வெகுஇயல்பாய்.

பேசிக்கொண்டே அவரது பராமரிப்பகத்தை அடையவும் எனக்கு அவருடனான அன்றைய பணிவேளை முடிவடைந்தது. புறப்பட ஆயத்தமானேன். அப்போது அவசரமாக ஜன்னலூடு எட்டிக் கீழேபார்த்தவர்

“ நிழலில் நிறுத்தியிருந்த என் கார் எங்கே………நீ கொண்டுபோய்விட்டாயா……” என்றார்.

“ இல்லையே திரு. Peter Birlem, நான் உமது காரை எடுக்கவில்லையே ” எனக்குத்தான் என் டிராம்வண்டி இருக்கே, விட்டுவீதியாய் பயணிக்க “என்றேன்.

“ சரி…………அப்போ…………..நீ என் காரைக்கொண்டுபோ……..” என்றார் தயாநிதியாய்……………..

*
(இன்னும் பேசுவோம்) பகுதி 2

அன்று நான் அந்த ஹோமுக்குப்போனபோது Peter Birlem வதியும் தளத்திலுள்ளவர்கள் எல்லோரும் மியூஸிக்குப் போயிருந்தனர், Peter Birlem மட்டும் தனது அறையிலேயே முடங்கித். தன் கதிரையில் அமர்ந்து அண்டங்காக்கா மாதிரித்தலையை ஏறுகோணத்தில் சரித்துவைத்து நான்போன பிரக்ஞையே இல்லாமல் யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“ நீர் ஏன் மியூஸிக்குப் போகவில்லை? ” எனக் கேட்டேன்.

“ இப்படித்தான் ஒரு நாள் கொயரில் நான் பாடியபோது என் இசை ஆசிரியை ‘ Birlem வாயைமூடு’ என்றார்………….. அதுக்குப்பிறகு நான் பாடுவதற்கு வாயைத்திறப்பதில்லை” என்றுவிட்டு மீண்டும் மௌனமானார். சரி அபாரமான சிந்தனை வசப்பட்டிருந்தமாதிரி இருந்திச்சே………. ‘ உம் ஆழ்ந்த சிந்தனை என்ன மார்க்கத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தது’ என்று உசாவினேன்.

“நான் இரண்டுதடவைகள் திருமணம் செய்தது உனக்குத்தெரியுந்தானே” என்றார். ஏதோ இரண்டுக்கும் நானே சாட்சிக்கையெழுத்திட்டவன் மாதிரி “ ஆம் ஆம் ஆம் அதிலென்ன சந்தேகம் ” என்றேன். அவர்களில் யாரை முதலில் மணமுடித்தேன் என்பதை நினைவுபடுத்தமுடியவில்லையே…………. அதைத்தான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்.

*

தனக்கு இளமைக்காலங்களில் தந்தையாருடன் ஒத்துப்போகமுடியவில்லை என்பதை முன்பு எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். ஒருநாள் இவருக்கும் தந்தையாருக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்படவும் தந்தையார் கோபத்தில் எம்மவரைபோலவே “Peter நீ இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள் காலடி வைக்கப்படாது” எனத்திட்டியிருக்கிறார்.

Birlem ஓடிப்போய் ஒரு Wohnwagen / Automobile Caravan ஐ வாங்கிவந்து பின் வளவுள் நிறுத்தி வைத்து அதற்குள் வாழத்தொடங்கியிருக்கிறார். அதற்குள் வாழ்ந்தபோதுதான் தனக்கு Helga வுடனான உறவு ஏற்பட்டதென்றும், சிறிதுகாலம் அவளுடன் அக் Caravan க்குள் வாழ்ந்த கதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்.

“அப்போ இருவருக்கும் குளியல், கழிப்பறை வசதிகள் Caravan க்குள் சௌகரியமாக இருந்திருக்காதே” என்று கேட்டேன்.

“வீட்டின் திறப்பு என்னிடந்தானே இருந்தது……… அதெல்லாம் பின்கதவால் அப்பப்ப போய் ஜோராய்க் குளிச்சிடுவோம்.” என்றார்.

“அப்போ Caravan இல் குடிபோகமுன்னும் வேறொருத்தியுடன் அப்பாவின் வீட்டில் வாழ்ந்தியா………..?”

“இல்லையே…………”

“ அப்போ Helga தான் உன்னுடைய முதல் மனைவி.”

“ நீ சொன்னால் சரியாய்த்தான் இருக்கும்……… கில்லாடி நீ” என்றார்.

“ இவ்வளவு காலவாழ்க்கையில் உனக்கு ஒருவர்கூட நண்பர்கள் இல்லையா…..?”

“ பலபேர் இருந்தார்கள்……………….அனைவருமே என்னை நோகடித்தார்கள்……………அனைவரையும் விட்டொதுங்கிவிட்டேன் ” என்றார்.

“ நோகடித்தார்கள் என்றால் எப்படி………………?”

“ Klemens….. என்னுடைய விலையுயர்ந்த Stieffel ஐ எடுத்துப்போனான், திருப்பித்தரவே இல்லை.”

(Stieffel என்பது: நாஜிகள் அணிவதைப்போன்ற முழங்கால்வரையிலான குதிரை மற்றும் மோட்டார்பைக் சவாரிகளின்போது அணியும் நீளச்சப்பாத்து,)

“ ஒருநாள் நான் இங்கே இருப்பதை எப்படியோ அறிந்துகொண்டு இங்கே வந்தான், எதுக்கு என் Stieffel ஐத் திருப்பித்தரவில்லை என்று ஆவிவிட்டேன்…….. அன்று போனவந்தான் திரும்ப வரவே இல்லை.”

(ஆவிவிடுதல்-> விலங்கைப்போல் பிளிறுதல்)

“ உமது Martina வாவது அப்பப்ப வந்து உம்மைப் பார்ப்பாளா………..?”

“ யார் அது Martina……..?”

” உமது மகள்தான் “

“ (Bloede Kuh) பைத்தியம் பிடித்த மாடு அது…….. அவள் கதையை எடுக்காதே………”

கிழவருக்கும் மற்றவர்களோடு இணங்கிப்போகும் வல்லபமும் மிகக்குறைவு என்பதை அவருடன் பழகிய இரண்டொரு நாட்களுக்குள் உணரமுடிந்தது.

*

இப்படியாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் Polimar நிலையத்தின் (Dienst-Leiter) பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski எம்மிடம் அனுமதி பெற்றுக்கொண்டு எம் அறைக்குள் நுழைந்தார். நுழைந்தவர் முதலில் குளிப்பறைக்குள் சென்று அது துப்புரவாக உள்ளதா என்பதை ஆராய்ந்தார்.

Birlem “என்னதான் பார்க்கிறாய் Frau.Stanowski” என்று அவரை விசாரிக்கவும் அவர் “இவள் Stefanie இந்தப்பக்கமாய் வந்தாள் காணவில்லை அதுதான் பார்த்தேன்” என்றார். Stefanie சுகாதாரத்தொழிலாளி. இளம்பெண், நீலச்சீருடையில் றப்பர்ப்பொம்மையைப்போல ‘கும்’மென்றிருப்பாள். Stefanie அறைக்கு வந்தாளானாள் Birlem அவள் போகுமட்டும் ஜொள்ளுஜொள்ளாய் வடித்தபடி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.

“Stefanie யானால் நீங்கள் அவளை என் கட்டிலில் உள்ள போர்வைக்குள் தேடுங்களேன்………….. அதிலதானே நாங்கள் கிடந்தோம்……………… குளியலறையில் தேடுவது வீண்” என்றது Birlem.

ஒரு நாள் ஜன்னாலூடு எட்டிக்கீழே பார்த்துவிட்டு “சீக்கிரம் புறப்படு நாம் கீழேபோவோம்………… ஒரே இளங்குட்டீஸ்களின் கூட்டமாயிருக்கு, இருவருமாய்ப்போய் சைட் அடிக்கலாம் ” என்று என்னையும் துணைக்கு அழைத்தார். அப்போது நேரம் 11 மணிதானிருக்கும். எந்தப்பள்ளியும் விட்டிருக்காது, எங்கே வந்தார்கள் குட்டீஸ் இப்போ……… எதுக்கும் Birlem சொன்னால் சரியாயிருக்கும் என்ற நினைப்பில் அவரைக்கீழே அழைத்துப்போனேன்.

அந்த Polimar நிலையத்தின் முன்னால் உள்ள விசாலமான நடைமுற்றத்தில் (Prominade) வியாபாரிகள் காலநிலை உவப்பாயிருக்கும் நாட்களில் ஜவுளி, பழங்கள், ஐஸ்கிறீம், pastry எனக்கடைகள் விரிப்பார்கள். அன்று அப்படிச் சில பெண்கள் விரித்த ஆயத்த ஆடைகள் விற்கும் கடை ஒன்றில் வர்ணம் வர்ணமாய் ஆடைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கவும் மேலேயிருந்து நோக்கிய Birlem க்கு அவையெல்லாம் குட்டீஸ்களின் கூட்டம்போல ஒளிர்ந்திருக்கிறது.

குட்டீஸை எதிர்பார்த்து வந்தவருக்கு முழு ஏமாற்றம். தன் நடைவண்டியையும் மெதுவாகத்தள்ளிக்கொண்டு கடையையும், கடைக்காரப்பெண்களையும் ஒருசேர வருடிக்கொண்டு அவர் செல்லவும் ஒரு துடுக்குப்பெண் இவரை வம்புக்கிழுத்தாள்.

“ மெஸியூ……….என்ன தேடுகிறீர்கள்……….. ”

எரிச்சலில் இருந்தவர் திட்டியான தன் மார்பைப் பொத்திப்பிடித்துக்கொண்டு

“ எனக்கு அளவான ஒரு பிறேஸியர், இருக்குமாவென்று பார்க்கிறேன் ” என்றார்.

“ உனக்கான பிறேஸியர் இங்கே கிடைக்காது, மெஸியூ………… வேணுமானால் உன் களிசானைக் இறக்கிவிடு……. பார்த்துப்பொருத்தமாய் உனக்கொரு சஸ்பென்டர் இலவசமாய்த் தாறேன்” என்றாள் அவள்.

“ நான் (லைவ்) நியூட் ஷோ காட்டுவதைவிட்டு ரொம்பநாளாச்சே என் அன்பே…. ” என்றார் இவர்.

*

Polimar எனப்படும் அந்த முதியவர்களுக்கான ஹோமில் 5 தளங்கள் உள்ளன. அவை முறையே 1.Darss, 2. Hiddensee, 3. Usedom, 4. Rügen, 5. Sylt எனப்படும். அத்தனையும் ஜெர்மனியின் அழகான ஊர்களின் பெயர்கள். பின்னவை இரண்டும் சிறு தீவுகள். அப்போது Birlem இன் அறையுள்ள Usedom தளத்தின் கழிப்பறைகளுக்கு புதிய (Water Closets / Comets) பொருத்தும் பணிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அதனால் அப்பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski, Birlem மிடம் தயவாகக் கேட்டார் இன்றைக்கு Hr. André யின் குளியலறையில் சில திருத்தப்பணிகள் செய்கின்றோம், அதனால் இன்றைக்கு மட்டும் Hr. André ஐ உனது குளியலறையைப் பாவிக்க அனுமதிப்பாயா?

“முடியாவே.…………. முடியாது…….ஊஹூம்.”

“ஏன் அப்படி……………..?”

“ இது எனது அறை, அதை கண்டவர்கள் எல்லாம் பாவிக்க அனுமதிக்க முடியாது” என்றுவிட்டு என்னிடம் தாழ்சுருதியில்

“ அவனது மூஞ்சியைப் பார்க்கவே எனக்குப்பிடிக்காது” என்றது.

“ Hr. André ஒன்றும் கண்டவர் கிடையாது, இந்நிலையத்தில் உன்கூட வாழும் ஒருவர் Birlem ”

“ எந்தச் சைத்தானும் இங்கு வேண்டாம்.”

*

ஒருநாள் Birlem மிடம் விளையாட்டுக்குப்போல “எனக்கென்ன பெயர் சொல்லு பார்ப்போம்” என்று கேட்டேன். . உதட்டைப்பிதுக்கியது.

“அட இத்தனை நாட்கள் உனக்காக வந்துபோகிறேனே…………… உனக்கு என்னபெயர்……….. மனைவி குழந்தைகள் இருக்காங்களாவென்று கேட்க ஏன் உனக்குத் தோன்றவில்லை………… எனக்குப்பெயர் மூர்த்தி ” என்றேன்.

“இன்றைக்கு மூர்த்தி வந்திராவிட்டால்………… பதிலாக ஒரு கீர்த்தியோ கோர்க்கியோ வந்திருப்பான். வாறவன் பெயரையெல்லாம் கேட்டுவைச்சு நான் என்ன செய்யலாம் சொல்லு” என்றது.

பெம்மானுக்கு ஏன் நண்பர்களே கிடையாது என்பது புரிந்தது.

*

Birlem முடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கையில் திடீரென்று பிரதான வீதியில் இரண்டு ஆம்புலன்ஸ் வண்டிகள் கூவிக்கொண்டு விரைந்தன.

ஆம்புலன்ஸ் சத்தத்தைக்கேட்டுக் கலவரமானவர் என்னிடம் “எட்டிப்பார்……… எட்டிப்பார் ஆம்புலன்ஸ்கள் இங்கேயா வருகின்றன என்று பார் பார் பார் “ என்று பதட்டப்பட்டார்.

ஆம்புலன்ஸுக்கு மனுஷன் இவ்வளவுக்குப் பயப்படுவான் என்பது எனக்கும் அன்றைக்குத்தான் தெரியும்.

எதுக்கு அம்புலன்ஸுக்கு இத்தனை பயம் என்பது அவரது விளக்கத்தின் பின்பே எனக்குப்புரிந்தது.

அந்த முதியோரில்லத்திலிருந்து சுகவீனம் காரணமாக ஆம்புலன்ஸிலிருந்து எடுத்துச்செல்லப்பட்ட எவரோ எப்போதோ இறந்துபோயிருக்கிறார்கள். அதனால் அந்த வண்டிகள் தன்னை ஏற்றிக்கொண்டு செல்லத்தான் வருகின்றனவோ என்கிற பயக்கெடுதிதான் அவருக்கு………. வேறொன்றுமில்லை.

அடுத்த நாள் சென்றபோது……….. இரவு பயங்கரமாகக் கனவுகள் ஏதும் கண்டிருப்பார்போலும் ” “இரவிரவாய் முன்விளக்கை அணைத்துவிட்டு ஏராளம் பாரவுந்துகள் உறுமிக்கொண்டு என்வீட்டுக்கு எதுக்கு வந்தன ” என்று கேட்டார்.

இனிமேலும் அவர் இரவுகளில் பாரவுந்துகள், எருமைகள், பிஸாசுகள், சைத்தானுகள் வந்தன என்பாராயின் ஒரு உளவியலாளரை அவரிடம் அனுப்பிவைப்பதாக இருக்கிறேன்.

இன்னொருநாள் நான் Birlem ஐப் பார்க்கச்சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்த ஹோமுக்கு 300 மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு கியோஸ்க் இருக்கிறது. அதில் ஒரு காப்பி வாங்கிக்குடித்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்த Polimae Home இலிருக்கும் ஒரு கிழவர் என் எதிரில் வந்து அமர்ந்தார். ஒரு முறை அவர் தன் பேச்சில் தனக்கு 86 வயது என்று சொன்ன ஞாபகம். ஓரளவு தம்பாட்டில் நடந்து திரியக்கூடிய முதியவர்களுக்கு ஒரு கிலோ மீட்டருக்குள்ளாக வெளியே சென்று வர அனுமதியுண்டு.

அவருக்கும் ஒரு காப்பியை வாங்கிக்கொடுத்துவிட்டு “ உங்களுக்கு வேறும் ஏதாவது வேணுமா” என்று உபச்சாரத்துக்காகக் கேட்டேன்.

“ம்……… வேண்டும், எனக்கு இசை வேண்டும்” என்றார். எனக்குப்புரியவில்லை,

“ என்ன மாதிரியான இசை வேண்டும்” என்று கேட்டேன்.

“என் மரணத்தை அறிவிக்கும் இசையைகொண்டுவா, அல்லது எனக்கு மரணத்தைக்கொண்டுவா.” என்றார்.

உள்ள முடி அத்தனையையும் அதிலேயே பிய்த்துப்போட்டிருக்கவேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு. அது என்னிடமும் அத்தனை இல்லை என்பதே அடுத்த பிரச்சனை.

*
15.08.2017 பெர்லின்.

தற்காலிகத்தைக் கொண்டாடுதல் – ( அண்மையில் வாசித்த கதைகள் -1 ) – அ. ராமசாமி

அ.ராமசாமி

அ.ராமசாமி

இதுதான் கவிதையின் வடிவம்; நாடகத்தின் கட்டமைப்பு இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும்; சிறுகதையின் தொடக்கமும் முடிவும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென வலியுறுத்தும் நபர்களைப் பின்னுக்குத்தள்ளி எழுத்தும் பனுவல்களும் கடந்துபோய்க்கொண்டே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியங்களில் மட்டுமல்ல; எல்லாவகையான செயல்பாடுகளிலும் இயங்குநிலையிலும் வடிவச்சீர்மையை வலியுறுத்தும் போக்கு முடிந்துவிட்டது. நெகிழ்ச்சியும் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக மாறுவதாகவும், மாறாமலேயே தோன்றுவதாகவும் இருக்கும் வடிவங்களே கொண்டாடப்படும் வடிவங்களாக நம்முன்னே அலைகின்றன.

தரையிலோடும் மகிழ்வுந்தாக இருக்கும் பொம்மை, அதன் ஓட்டப்போக்கிலேயே கடலில் மூழ்கிவிரையும் நீர்மூழ்கிப் படகாகவும், விண்ணில் பறக்கும் ராக்கெட்டாகவும் மாற்றத்தக்கதாக இருக்கவேண்டுமென விரும்பும் சிறார்களின் விருப்பங்களைப் பெற்றோர்கள் மறுதலிப்பதில்லை. குழந்தைகளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுதலில்தான் தாய்மையும் தந்தைமையும் முழுமையாகிறது; வாழ்க்கையின் அர்த்தம் உருவாகிறது எனப் பெற்றோர்கள் நம்புகிறார்கள். அதன்மூலம் தாங்கள் வடிவவிரும்பிகள் என்பதை நிரூபிக்கிறார்கள். கச்சிதமான வடிவத்தில்தான் வாழ்க்கை அர்த்தமாகிறது என நம்பவில்லையென்றால், குழந்தைகள் விரும்பும் பொம்மைகளையும் புனைவுகளையும் ஏன் அவர்களுக்குப் பரிசளிக்கப் போகிறார்கள்?.

ரமேஷ் ரக்‌சன்

ரமேஷ் ரக்‌சன்

பசித்த வயிறை நிரப்பிக்கொள்ள இரையைத்தேடுவதைப் போல, கிளர்ந்தெழும் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள எதிர்ப்பால் உடலை நாடும் அடிப்படை உணர்வின் அர்த்தத்தை மறைத்துவைத்திருக்கும் தமிழ்ச்சொல் காமம். மறைப்பைக் கொஞ்சம் கசியவிடும் நெகிழ்ச்சியான சொல் காதல். அதனையும் தாண்டித் தளர்வான சொல்லாக இருப்பது அன்பு. அன்பு, காதல், காமம் என்னும் சொற்களை விளக்கும்போது ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட உடல்கள் பற்றிப்பேசியாகவேண்டும். இவற்றிலும் காதலையும் காமத்தையும் விளக்க ஓராணுடலும் பெண்ணுடலும் விளக்கப்பட்டாக வேண்டும்.

காமத்தை விளக்க இவ்விரு உடல்களின் சேர்க்கையைச் சொல்லியாகவேண்டும். இத்தகைய தொடர்ச்சியான சொல்லாடல்களின் பின்னணியில் ஏற்கப்பட்ட அமைப்பாக இருப்பது குடும்பம். அதனை உருவாக்கிக்கொண்டபின் அதன்வழியாக விளக்கப்படும் காமமும் காதலும் அன்பும் ஏற்புடையன; நிரந்தரத்தன்மைகொண்டன; புனிதமானவை. குடும்ப அமைப்பை உருவாக்கிக்கொள்ளாமல் காட்டப்படும் அன்பும் காதலும் காமமும் ஏற்புடையனயல்ல; தற்காலிகமானவை; தண்டனைக்குரியன.

பெண்ணுடலும் ஆணுடலும் அவாவிக்கொண்ட உறவை வரையறைகளுடனும் கருத்தியல் தள விளக்கங்களுடன் நிறுவிக்கொண்ட குடும்ப வடிவம் தரும் நிரந்தரம் எப்போதும் ஏற்கத்தக்கதாக இருப்பதில்லை. நிரந்தரத்தை விரும்பியேற்கும் கணத்திலிருந்து விடுபட நினைக்கும் மனமும் உடலும் விலகலை அவாவிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் விலகலை ஏற்காத நுண்ணலகான குடும்பமும், அதன் மேல் எழுப்பி நிலைநிறுத்திக்கொண்ட சமயம், அரசு போன்ற பேரலகு நிறுவனங்கள் குடும்பத்தின் நிரந்தரத்தைப் பொருள் உறவுகளாலும், பண்டமாற்றுச் சடங்குகளாலும் இறுக்கமாக்கியுள்ளன. இறுக்கமான அக்குடும்பவடிவத்தை நிரந்தரமானதாகக் காட்டக் கலை இலக்கியங்களின் துணையோடு புனிதத்தையும் கற்பித்துவந்துள்ளன. குடும்ப அமைப்பை நிரந்தரக் கட்டமைப்பாக்க உதவிய கலை இலக்கியங்களின் தொடர்ச்சிகளே அதனை நிரந்தரமில்லையென நிறுவவும் முயல்கின்றன என்பது விநோதமுரணல்ல; காலத்தின் இயக்கம்.

ஒரு விளையாட்டுப் பொம்மையின் வடிவத்திலேயே நெகிழ்ச்சித்தன்மையையும், தற்காலிகத் தன்மையைக் கொண்டாடும் நிலைக்கு நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் நம் காலத்து வாழ்க்கைமுறையும் தேவைகளும் எல்லா வகையான வரையறைகளையும் வடிவங்களையும் வலியுறுத்துவதற்குப் பதிலாக அவற்றைக் கைவிடச்சொல்லி வலியுறுத்துகிறது. கைவிட்டவர்களின் களிப்பையும் கொண்டாட்ட நிலையையும் உணர்ந்துகொள்ள மறுப்பவர்களுடன் பேசும் நோக்கத்தோடு கூடிய பிரதிகளை நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ வெளிப்பாடுகளுடன் கூடிய பனுவல்கள் தருகின்றன.

விளிம்புக்கு அப்பால் என்னும் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பெர்ஃப்யூம் என்னும் கதையை ரமேஷ் ரக்‌சன் எழுதியுள்ளார். ஜெமிலா என்னும் மாடலிங் பெண் – அவளைப் படமெடுப்பதற்காகச் சந்தித்த ஆண் ஆகியோரிடையே ஏற்பட்ட அனைத்தும் தீர்மானித்து எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளின் விளைவுகள் அல்ல. நான்கு + நான்கு மணிநேர போட்டோ ஷுட்டில் தன்னைப் படம் எடுப்பவனிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக் கணவன் – மனைவியாகிவிடும் வேகம் நிரந்தரத்தை விரும்பும் நிதானமல்ல. மாடலிங்கைக் கைவிட்டு, போட்டோ கிராபி கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கி, காதலியாகி, மனைவியாக மாறிய விளையாட்டு அது.
images (81)
அந்தந்த நேரத்தையும் -ஒவ்வொரு கணத்தையும்- முன்னதின் தொடர்ச்சியாக நினைக்காமல், இன்னொன்றின் புதிதாக நினைத்துக்கொண்டாடும் மனநிலை. இவனிடம் போட்டோ ஷூட்டிற்கு வருவதற்கு முன்னால், இவனைப்போலவே நான்கு காமிராக்காரர்களிடம் மாடலிங் செய்யப்போனவள் அவள். அவர்களிடம் மாடலிங் பொருளாக இல்லாமல், மனமும் ஆசையும் விருப்பமும் கொண்ட பெண்ணாக இருந்திருப்பாளா என்ற கேள்வி ஐந்தாவதாகப் படம்பிடித்த இவனுக்குத்தான் இருக்கிறது; ஜெமிலாவுக்கு இல்லை.

ஆண்-பெண் இணைந்து உருவாக்கிய குடும்ப அமைப்பின் புனிதமும் நிரந்தரத்தனமும் நேர்த்தியான மொழி நடையிலும், கச்சிதமான கதைகூறல் முறையிலும் எழுதப்பெற்ற தமிழ்ச்சிறுகதைகள் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. அதே நேரத்தில் குடும்ப அமைப்பின்மீது விசாரணைகளை முன்வைக்கும் கதைகளும் இணையான எண்ணிக்கையில் கிடைக்கின்றன. அவற்றை எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் கதையில் உருவாக்கப்படும் பெண்பாத்திரங்களின் சார்பில் நின்று, ஆணின் அதிகாரம் செல்லுபடியாகும் அமைப்பாக இருக்கிறது என்ற விமரிசனத்தை முன்வைத்துள்ளனர். பாலினச் சமத்துவத்தை மறுக்கும் குடும்ப அமைப்பில் நெகிழ்ச்சியும் சமத்துவம் பேணும் கூறுகளும் உருவாக்கப்படவேண்டும் என்ற நிலைபாட்டையும் அக்கதாசிரியர்கள் முன்வைத்துள்ளனர். ஆனால் ரமேஷ் ரக்சனின் கதை அத்தகைய மரபான சொல்லாடல்களுக்குள்ளோ, நவீனத்துவக்கேள்விக்குள்ளோ நுழையாமல், நேரடியாகத் தற்காலிகத்தைக் கேள்விகளற்ற சொல்லாடலாக முன்வைக்கிறது.

ஜெமிலாவிடம், மர்லின் மன்றோவிற்கும் அவளது தந்தைக்குமிடையே இருந்த உறவினை நினைவூட்டும் கணவனாகிய கதைசொல்லி, தன்னை ‘டாடி’ என்று அழைத்துக்கொண்டே அவள் நெருங்கும்போதுச் சின்னதான பண்பாட்டுச் சிக்கலில் மனம் தடுமாறுகிறான். அந்தத் தடுமாற்றம் இந்திய ஆணின் தவிர்க்கமுடியாத தடுமாற்றம். ஜெமிலாவின் அருகிருப்பையும் உடலின் ஈர்ப்பையும் தன் கழுத்தில் தொங்கும் காமிராவைப்போலவே கருதுபவன் அவன். திரும்பத்திரும்பக் கையாளாமல் காமிராவை விட்டுவைப்பதில்லை. துடைத்துச் சுத்தம் செய்வதற்காகவாவது அதன் மீது கவனம் செலுத்திக்கொண்டே இருப்பது அவனது வாடிக்கை. கதையில் இடம்பெறும் இரண்டு பேரில் ஆண் பாத்திரத்தின் கோணத்தில் சொல்லப்படும் பெர்ஃம்யூம் என்ற தலைப்பே தற்காலிகத்தின் முழுமையான குறியீடாக நிற்கிறது.

தமிழில் இவ்வகையான கதைகளை எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் ஒருவகையான எச்சரிக்கைக் குறிப்புகளையும் தங்களை விலக்கிவைக்கும் முன் அனுபந்தங்களையும் சொல்லிக்கொண்டு கதையை முன்வைப்பார்கள். ஆனால் ரமேஷ் ரக்சன், அத்தைகைய முன் அனுபந்தங்களையே விலகி நிற்கும் குறிப்புகளையோ எழுதாமல், கச்சிதமான வடிவத்தில் எழுதியுள்ளார். தன்மைக்கூற்றில் அமைந்துள்ள பெர்ஃம்யூம் கதையின் தொடக்கம் இப்படி இருக்கிறது:

நானும் அவளும் ஆன்லைனில் பெர்ஃப்யூம் தேடிக்கொண்டிருந்தோம். யூனிசெக்ஸ் பாடி ஸ்ப்ரே இந்தமுறை வாங்கலாம் என்றாள். நான் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் சரி என்றேன். அவள் ஒரு முடிவுக்கு வருவதாய்த் தெரியவில்லை.தேடிக்கொண்டே இருந்தாள். முன்னெப்போதோ தேடியவற்றில் யுனிசெக்ஸ் வாட்ச் இருக்கவும் வாட்ச்சுக்குச் சென்றாள். ’நீ ஒரு முடிவுக்கு வருவதாய்த் தெரியவில்லை’ என்றேன். என்னைத் தேர்வுசெய்யச் சொன்னாள். லேப்டாப்பில் டேப்களின் எண்ணிக்கை ஓடிக்கொண்டே போனதே தவிர, வாட்ச்சும் பாடி ஸ்ப்ரே-வும் மாதிரி தெரியவில்லை.

இந்தத் தொடக்கம் தரும் தகவல்களை

நான் அந்த நாலு பேர் யார் என்றத் தகவலைக் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையிலிருந்தேன். அவள் மேலேறி இயங்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

என்ற கதையின் முடிவுக்கூற்றோடு இணைத்துப் பார்க்கும்போது கச்சிதமான சிறுகதை வடிவமும் ரமேஷ் ரக்சனுக்குக் கைவந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

ஜெமிலாவின் உடலையும் விருப்பங்களையும் வருணிக்கும்போது உருவாக்கப்பட்டுள்ள மொழியும் அது உருவாக்கும் கற்பனை வெளிகளும் தமிழை நவீனப்படுத்தும் மொழிக்காரராக ரமேஷ் ரக்சனை அடையாளம் காட்டியுள்ளது. நிரந்தரமானவை என நினைத்த அமைப்புகளைத் தற்காலிகமாக்ககாட்டுவதும், அதன் இருப்பைக் கொண்டாடுவதும் பின் நவீனத்துவ வெளிப்பாட்டுக்கூறுகளில் ஒன்று. அந்தவகையில் குடும்பத்தை ஆண்- பெண் சேர்க்கையால் உருவாக்கப்படும் பிணைப்பின் நிரந்தரத்தைத் தற்காலிகமானது என்ற புரிதலோடு அணுகும் மனிதர்களால் ஆனது எனச் சொல்லும் இந்தக் கதையை அந்த வகைக்கதை எனச் சொல்வதற்குத் தயங்கவேண்டியதில்லை.

IMG__08637_std
***

கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க ( அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 05 ) – எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

download

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

அலுவலக நேரங்களில், நகரத்தின் ரயில், பேரூந்து நெரிசல்களுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு பயணிப்பவர்களுக்குத் தெரியும் அவற்றுக்குள்ளிருக்கும் இன்னல்கள். ஆண்களும், பெண்களுமாய் ஜீவிக்க வேண்டி அனுபவிக்க நேரும் இவ்வாறான சிக்கல்கள்தான் வாழ்க்கையை நகர்த்துகின்றன. எவருமே இக் கஷ்டங்களை வரவேற்பதில்லை.

வீட்டிலிருந்து, அழகாக, நேர்த்தியாக உடையணிந்து பேரூந்திலேறும் ஒருவர் அலுவலகத்துக்கருகில் இறங்கும்போது அவரது ஆடைகளைப் போலவே, கசங்கி விட்டிருப்பார். அவ்வாறே வேலைசெய்து களைத்து, அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறி, பேரூந்திலேறி வீட்டுக்கு வந்து சேரும்போது அவரது அனைத்துப் பலமும் உறிஞ்சப்பட்டு, சக்கை போல ஆகி விட்டிருப்பார். ஆண்களைப் போலவே பெண்களும் இக் கொடுமைகளை அனுபவித்த போதிலும், பெண்கள் இவற்றை விட மேலதிகமாகவும் பல கொடுமைகளை பிரயாணங்களின் போது அனுபவிக்கின்றனர்.

இச் சிங்கள மொழிக் கவிதையைப் பாருங்கள். எழுதியிருப்பவர் பெண் கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க. ஒரு சட்டத்தரணியான இவர் கவிஞர், விமர்சகர், சமூக ஆர்வலர், கலைஞர் எனப் பன்முகம் கொண்டவர். சிங்கள மொழியில், வாழ்வின் அனுபவங்களைக் கவிதைகளாக எழுதும் இவரது கவிதைகள் பல காத்திரமான இதழ்களிலும், பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்துள்ளன. கவிதைத் தொகுப்புக்களையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இக் கணத்தின் யதார்த்தம்

சேலைத் தலைப்பை இழுத்துக் கீழே தள்ளி விட்டு

பருத்த ஆண்கள் பேரூந்தில் ஏறுகையில்

தயக்கத்தோடு படியில் தொற்றிக் கொள்கிறேன்

பேரூந்தின் கர்ப்பத்துக்குள்

மெதுமெதுவாகத் தள்ளப்படுகிறேன்

வியர்வையில் தெப்பமாகி

இடைவெளிகளிடையே நகர்த்தப்படுகிறேன்

விழுந்திடாதிருக்க முயற்சிக்கிறேன்

சரிகிறேன் எழுகிறேன்

சூழவும் எதுவும் தென்படாத அதியுச்ச தள்ளுகைகளிடையே

நான் சிந்திக்கிறேன்

‘யார் நான்

கவிதாயினியா

மிக அழகிய இளம்பெண்ணா

அவ்வாறும் இல்லையெனில்

உயர்பதவியேதும் வகிப்பவளா

காதலியா, தாயா, அன்பான மனைவியொருத்தியா

இதில் எது பொய்யானது

தீயாயெரியும் பேரூந்தொன்றுக்குள் சிறைப்பட்டு

களைப்போடு துயருறும் விலங்கொன்றுதான் நானன்றி

இக்கணத்தில் வேறெவர்?’

யதார்த்தம் என்பது என்ன

பேரூந்திலிருந்து இறங்கி

வீட்டில் காலடி வைக்கும் கணம்

குறித்துக் கனவு காண வேண்டுமா

குளிர்ந்த நீரில் உடல் கழுவி

தேனீரைச் சுவைக்கும் விதம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டுமா

எனில் யதார்த்தம் எனப்படுவது இக்கணம்தான்

பெரும் காரிருளில் மூழ்கி

இருப்பின் துயரத்தை அனுபவிக்கும் விலங்கொன்றாக மட்டும்

என்னை நானே சந்திக்கும் இக் கணம்

‘நான்’ வீழ்ந்துடைந்து அழிந்து போகும் இக் கணம்

கவிஞனான போதும்

இடரை அனுபவிப்பது இப் பேரூந்தினுள்ளேதான்

இங்கு வைத்தியரோ, வேறெவராயினுமொருவரோ

பெண்ணோ, ஆணோ

தெள்ளத் தெளிவாகத் துயரனுபவிக்கும்

விலங்கொன்றன்றி வேறெவர்

இது இக்கணத்தின் யதார்த்தம்

இக் கணம் துயரத்திலிருந்து தப்பிக்கச் செய்யும்

கதவைக் காணக்கூடிய கணம்

பேரூந்திலிருந்து இறங்கிச் செல்ல முன்பு

வெளிச்சம் என்னை நெருங்கட்டும்

இவ் வாழ்வைப் பிணைத்திருக்கும் கயிறு தளர்ந்து போகட்டும்

****
images (14)

நகர வாழ்க்கை ஒரு மாயை. அது பல விதக் கிராம மக்களால்தான் ஒளியூட்டப்படுகிறது. அப் பளபளப்பான வெளிச்சம், இன்னுமின்னும் கிராம மக்களை ஜீவிக்கவென நகரத்துக்கு ஓடி வரும்படி செய்து கொண்டேயிருக்கிறது. நீங்கள் இதை வாசிக்கும் இக் கணமும் எவரேனும் ஒருவர் புதிதாக, நகரத்துப் பேரூந்தில் வந்து இறங்கியிருப்பார் பாருங்கள். அதுதான் வாழ்க்கை.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com