Category: 2016

கடைசி நேர படைப்பாளி / சிபிச்செல்வன்

1471805_645023605548633_185624657_n

இதழைப் பதிவேற்றம் செய்கிற இறுதி நிமிடங்களில் தன் கவிதைகளை ( அது கவிதைகளாகவும் தெரியவில்லை ) அனுப்பி எதிர் கவிதைகள் இலக்கியத்தின் இன்றைய நிலையை கேள்வி கேட்பவை என்ற ரீதியில் தொடர்ந்த டார்ச்சர் செய்கிற இந்த உட்டாலக்கிடியான் கவிதைகளை வெளியிடுவதற்கு எனக்கு விருப்பமில்லையென்றாலும் மாற்று வகை இலக்கியத்திற்கும் இடமளிக்கவேண்டிய பத்திரிகை நோக்கில் தொடர்ந்து இடமளிக்க வேண்டிய நிலை

நண்பர்கள் அவர்களின் படைப்புகளை தொடர்ந்து உற்சாகமாக அனுப்பிவைத்து ஒத்துழைப்பினை நல்குகிறார்கள்
இவர்களின் நட்பும் அன்பும் இல்லாமல் மலைகள் 112 ஆவது இதழ் சாத்தியமில்லை
வழக்கம்போல அவர்களுக்கும் இதை வாசிக்கிற இலக்கிய வாசகர்களுக்கும் என் நன்றி

அன்போடு

சிபிச்செல்வன்

இடுப்பை வளைத்து நக்கி கொடுக்கும் பயிற்சிகள் இலவசம் ( உட்டாலக்கிடி கவிதைகள் ) / உட்டாலக்கிடியான்

images-13

வணக்கம் வணக்கம்
இடுப்பை இவ்வளவு வளைத்ததுபோதுமா?
இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாக வேண்டுமா?
அட இது அரசியல் இடுப்பில்லைங்கோ
இது இலக்கிய இடுப்பு
அரசியல்வாதி பல கோடிகள் சம்பாதிக்க இடுப்பை வளைத்து குனிவான்
இலக்கியவாதியோ சில நூறுகளுக்கும் ஒரு குவார்ட்டருக்கும் கோழி பிரியாணிக்கே அப்படி குனிவான்
நீங்கள் விருது கொடுத்தால் போதும் உங்கள் காலை நக்குவான்
உங்களுக்கு அடிமை சேவகம் செய்ய பின்னாலேயே அலைவான்
நீங்களும் சலித்துப்போய
இந்த உன் விருது என வீசியெறிய அதை ஒரு நாயின் லாவகத்தோடு எலும்புத்துண்டை கவ்வி பிடிப்பான்

வாலை குழைத்து
கால்களை தொற்றி உங்கள் முகத்தை நக்கிக்கொடுப்பான்
நாய் இதைப் பார்த்து நாணும்
ஆனால் கவலையே சிறிதும் படாமல் பெற்ற விருதை காட்டி பல்லையிளிப்பான

அவனைக் கொண்டாட ஒரு கூட்டம் விருதுகளை வென்ற வீரன் என்று கொண்டாடும்
அதைப் பார்த்து எதிரணியினர் சினத்தோடும் பொறாமையோடும்
அடுத்த வருடம் இந்த விருதை இவனைவிட பலமடங்கு போராடி ( நக்கி ) பெற்றுவிட திட்டமிட
இந்தக் கவிதையும் நீங்களும்
டும்மா டும்மக்கா
டுபுக்கு
லாலக்கு போலி குப்பி
போடா நாயே என்று கவிதையை முடிக்கு
இதற்கு லாவணி பாடும் ஒரு கூட்டம்
எதிர் கவிதையெழுதி கும்மியடிக்க
நீங்களே
ஒரு நான்கு அறைகள் கொண்ட மாடியில் குழுவினருக்கு மது விருந்தை கொடுப்பீர்கள்
இதற்கு எதிராக எந்த மயிரானாவது வாயை திறப்பான் என்றால் அவன் நக்கீரன் பரம்பரையில் வராதவன் என்ற அவப்பெயரை நீக்க போராடி தோற்ப்பீர்கள்

•••

போடா வெண்ணெய்
உனக்கெதற்கு இந்த வெட்டிவேலை என்று ஒருவன் கூவுகிறான்
நானாடா என்று ஒருவன் திருப்பி கூச்சலிட
எதிரில் வந்தவன் திரும்பி போகிறான்
நானில்லையென்று துப்பியபடிக்கு
இவனும்
அவனும்
உவனும்
நீயும் நானும்
அவளும் இவளும்
எவளும் என்று பெயர்கள் இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்க
திருநங்கைகள் கூட்டமாக வந்து எதிர்ப்பை தெரிவிக்கிறார்கள்
அவர்களையும் சமத்துவமாக கவிதைக்குள் கொண்டுவந்தாகிவிட்டதால்
இனி டிவிகளை பார்க்கவேண்டியதுதான்
கணிணி பார்க்காமல் விட்டுவிடாதே என்கிறாள் இன்னொருத்தி
இவை வரிசையில் வரவேண்டிய அவசியமில்லை என்கிறான் பின் நவினத்துவவாதி
அவன் கோணல் புத்திக்காரன் என்கிறார் பேரளம்பெண்
அவள் பிதற்றுகிறாள் என்கிறார் இளம் நரை முடிகொண்ட நடுநிலை நாடகக்காரன்
அவனுக்கு நடுவில் ஒன்றுமில்லை வெறும் பொக்கையென்று சொல்லி கோபக்காரன் அழுகிறான்
இவர்கள் இவ்வாறு அழுகிப் போனார்கள் என்று சொல்லி அறுவை சிகிச்கை செய்ய வந்த மருத்துவர் விருந்து கேட்கிறார்
நீங்களும் சரியென்று சொல்லி
ஒரு முழுப்பாட்டில் மூத்திரத்தை அவருக்கு அருந்த கொடுக்க அவர் அதை தேவாமிர்தம் என்று சொல்லிக்கொண்டே அருந்துகிறார்
அப்போதுதான் உங்களுக்கு உறைக்கிறது
உங்கள் மூத்திரத்தை நீங்கள் அவனுக்கு கொடுக்காமல் நீங்களே குடிக்க வேண்டும் என்ற மருத்துவகுணமிகந்த மூத்திரத்தை அவனுக்கு கொடுத்துவிட்டதால் இனி அந்த நடுநிலை விமர்சக மண்டையன் தன் கொட்டையிலிருந்து வடிநீரைப் பிடித்து சுவையான காபியை கொட்டை வடிநீர் குளம்பி புலம்பி ஊருக்கு அறிவிப்பான்
தான் தெரியாமல் செய்துவிட்டதாக எவரும் நினைக்காமல் இருக்க தன் வார்த்தைகளில் வழக்கமான சர்க்கரையைவிட கூடுதலாக சாக்ரீன் தடவிய வார்த்தைகளை ஏற்றுமதி செய்வதற்கு இலவச பயிற்சிகளை ஊர் ஊராக ஹோட்டல்களில் பயிற்சிமுகாம் நடத்தி நல்ல கொழுத்த லாபத்தை தனக்கும் தன் குழுவினருக்கும் சம்பாதித்துகொடுப்பான்
கொட்டை மண்டையன்
இவனை அங்கேயிங்கேயெங்கேயென்று தேடாமல் பாருங்கள்
ஒருவேளை அவன் நீங்களாகவும் இருக்கலாம் அல்லது உங்கள் ரயில் பயணத்தில் அருகில் அமர்ந்து உங்களைப்போலவே நல்லவனாக நடித்துக்கொண்டுவருபவனாகவும் இருக்கலாம்
ஆடைகள் இவனுக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம்
மூக்கும் அவனுக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம்
நாக்கும் இல்லாமல் இருக்கலாம்
(அதை கால்களை நக்கி நக்கி சொர சொரப்பு போய் துண்டாகிப் போயிருக்கலாம் )
அவனின் குசுவை நீங்கள் பிரமாதம் பிரமாதம் என்று கூவி கூச்சலிட்டு கொண்டாட வேண்டும்
ஆக இவையும் இன்னும் சில எழுதப்படாத விதிமுறைகளும் உண்டு
அவற்றை கற்றுக்கொள்ள அடுத்த ஊரில் அடுத்த ஞாயிறு வெளிவரும் செய்தித்தாள் விளம்பரத்தில் கண்டு அங்கே கட்டணம் செலுத்தி காத்திருந்தால் மிச்சம் மீதியை அங்கே பெற்றுக்கொள்ளலாம்.( மன்னிக்க கற்றுக்கொள்ளலாம் )
இதைப் படிக்கிற எருமைத்தோல் வாசகனை திட்டி நடுநிலையாள மண்டையன்கள் கூப்பாடு போட்டால் உங்கள் நாக்கை சுழற்றினால் அவன் சைகையை சரியாகப் புரிந்தகொள்வான்
இவனும் அவனும் எவனும் நம்ம ஆட்கள் என்பதையும்
அவன் ஜாதியை சேர்ந்தவன் நீயென்றும்
அவன் குழுவை சேர்ந்தவன் நீயென்றும்
அவன் நிறத்தை சேர்ந்தவன் நீயென்றும்
அவன் குறியும் உன் குறியும் ஒரேமாதியிருப்பதாக நினைப்பதும் நிறுவ நீயென்றும் அடிமையாக அவனுக்கும் உவனுக்கும் எவனுக்கும்
அல்லது
பிற பாலினங்களுக்கும்
மற்றும்
விலங்குகளுக்கும் ( அவை இழிவு செய்ய நேர்ந்தவற்றிற்காக இந்த எதிர் கவிஞன் வருத்தம் கொள்கிறான். எல்லாவற்றையும் விட மோசமானவர்கள் இந்த மனிதர்கள் என்ற பெயரில் உலவுகிற குறுபுத்திக்காரர்கள்
)

இரண்டு நாட்களுக்குபின்னால் மரணித்துப்போகிற எவருக்கும் இரண்டு ஏக்கர் காடு கூட
கூட வராது
நேற்றியில் வைக்கிற ஒரு ரூபாய் காயினைக்கூட வட்டிலில் எடுத்துபோட்டு அவன் வாரிசுகளுக்கு கொடுத்து விடுவார்கள்
என்ற ஞானோதயம் பெற்ற எவனும் அல்லது எவளும் எழுவுவீட்டில் நியாயம் பேச மாட்டார்கள்
அடப் போடா
நீ ஒரு கவிஞனா என்று கெக்கலிகொட்டி சிரிப்பவர்களுக்குமத்தியில்
நான் எதிர் கவிஞன்டா என சொல்லி
என் பெயர் உட்டாலக்கியடியான்
என் கவிதைகளின் பெயர் உட்டாலக்கி கவிதைகள் என்று தினவெடுத்த நாக்கை சுழட்டி
கணிணியில் கவிதையை வார்ப்பிர்கள்
வர்தா புயல்போல மரங்களை வேரோடு புரட்டிப் போட்டு
கவிதையை நிர்வாணமாக்கி நிக்கும் நடுத்தெருவில்
ஆணிவேரறுந்த மரம்

••

உமைக்குள்ளே சிவனாடும்.. ( கவிதைகள் ) / சக்தி ஜோதி

download-35


1. உமைக்குள்ளே சிவனாடும்..

தேன் பெருக்கி, பால் கசியப் பூத்திருக்கும்
செவ்வரளி வனத்தில்
தன்னை இருத்தியிருந்தாள்.
குங்குமப் பூவும் கற்பூரமும் கூட்டிய
செஞ்சந்தனக் களபம்
சேர்த்தரைத்து வழித்தெடுத்துச்
சேகரித்தாள்
நரம்பு புடைத்த வில்வ இலையில்.
தண்மை படர்ந்து மையல் மினுங்கும்
நதிக்கரை மணல் அள்ளி
இருகைகளால் கூட்டிச் சமைத்தாள்
ஏகாந்த லிங்கம்.
அரைத்த சந்தன விழுதை
அமைத்த லிங்கத்தின் மேனி பூசி
தன்மேலும் அப்பித்
தகதகத்தாள் தேவியென.
உச்சிக்கால பூசைக்கு உகந்தவளாக
உணர்ந்தபடியே
நெய் வழியும் கல்விளக்கில் திரியிட்டாள்.
ஒற்றை நிமிர்சுடரில் துவங்கியது
உமைக்குள்ளே சிவனாடும்
ஊர்த்துவ தாண்டவம்.

%

2. ஆதிரூபம் காட்டி..

சித்தம் முழுக்க சிவனை ஏந்தி
பித்தாகி பெருநிலையடைந்த உமை
அவன் தலைமீது பாதம்வைத்து
போகத்தில் தோய்ந்திருந்த கணத்தில்
பனித்த கண்களில் செவ்வரியோட விரிந்து
தன்னுள்ளிருந்த சிவத்தை உணர்ந்து
அவனிடம் தன் ஆதிரூபம் காட்டி
முன்பு அவன் அருந்திய நஞ்சை
அச்சிறு கணத்தில்
அமுதாக்கினாள்.
%

3.. அவனோடு பிதற்றி..

ஆதியும் அந்தமுமில்லா காதலில்
அவனை நினைத்து
அவனால் நினைக்கப்படத் தவித்து
அவனைக்கண்டு
அவனுக்கே தன்னைத் திறந்து
அவனோடு பிதற்றி
அவனில் பித்தேறி
என்பும் உள் உருக
உருகி உயிராய் வழிய
சிவன் பாதம் சரண் புகுந்தாள்.
%

நான்கு கவிதைகள் / கருணாகரன் ( இலங்கை )

images-10

மீட்பர்

குற்றவாளிகளைத் தெரிந்தவன்
நீதி மன்றத்தின் வெளி நடையிலிருந்து கவனிக்கிறேன்

குற்றங்களை மறைக்கும் முயற்சியில்
சற்றும் தளராமல்
விவாதங்களை முன்னிறுத்திச் சமராடுகிறார்
வக்கீல்
அவருடைய வார்த்தைகள் உலர்ந்து
நீதிமன்றமெங்கும் சிதறுகின்றன.

குற்றங்களை முன்னிறுத்தித்
தண்டனையை நெருக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்
எதிர் வக்கீல்

மூண்டெரியும் விவாதக்கனலில்
எந்த நேரமும் நீதிமன்றம் தீப்பற்றி எரியக்கூடும்

இந்த நிலையிலும்
பழுப்படைந்த கண்ணாடிக் கூண்டினுள்ளே
நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் நீதிபதிக்கு
எதுவும் புலப்படவில்லை.

எழதுவுமே சொல்லத்தோன்றாமல்
விசாரணை நரம்புகளின் வழியே
தேடிச் செல்கிறார் தீர்ப்பாயத்தின் மையத்தை நோக்கி
என்றபோதும் அவருடைய காலடியில்
வழுகிச் செல்கின்றன
அவர் உணரத்தவறிய உண்மையின் தடயங்கள்

திடீரென
உறைந்த குருதி பெருக்கெடுத்துப் பாய்ந்து
குற்றவாளிகளை மூழ்கடிக்கக் கண்டேன்

சட்டெனப் பாய்ந்து வந்த நீதிபதி
அவர்களை மீட்டுச் சட்டத்தைப் பாதுகாத்தார்
நீதியையும்கூடத்தான்.

பெருக்கெடுத்த குருதி
உறைய மறுத்து தழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது
கண்ணீரின் மையத்தில்

பதறும் என்னிதயத்தை அந்தக் கல்லறையில்
வைத்துவிட்டு வந்தேன் ஒரு சாட்சியமாக இருக்கட்டுமென்று.

00

கடவுளின் காலடி

இறங்கிச் செல்லும் படிக்கட்டில்தான்
உங்களைச் சந்தித்தேன்
ஏறிக்கொண்டிருக்கும் உங்கள் கண்களில்
பார்வைப்பரப்பு விரிந்து கொண்டேயிருந்தது.

பெரும்பரப்பின் மேலே நீங்கள் நின்றபோது
வானம் அண்மித்திருந்தது
நட்சத்திரங்கள் சிரித்துப் பேசும் குரல் கேட்டது
பறவைகளின் சிறகுகள் உங்கள் தோள்களிலும் முளைத்தது.

கடவுளின் தோற்றம்
அதிசயமானதொன்றல்ல
அதுவாகவே நீங்கள் ஆகிய பிறகு

இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் என் கண்ணறிந்தது
காலடியில் சிரித்தபடியிருக்கும் முள்ளின் முனையே

ஏறிக்கொண்டிருக்கும் படிக்கட்டில்தான்
உங்களிடமிருந்து விடைபெற்றேன்

00

காணாமல் போனவன்

முருக்கம் பிஞ்சுக் கட்டுகளை வைத்துச் சென்றவன்
இன்னும் வரவில்லை
காத்திருக்கிறாள்
இரவழிந்து பகலாகி
பகல் உருகி இரவாகி
காலம் நீண்டு புதராகியது.

மாடவிளக்கு அவளோடு உருகிக் காய்கிறது
எத்தனை நாளென்று தெரியவில்லை
எத்தனை யுகமென்றும் புரியவில்லை

காத்திருப்பின் அடியில் வேர்கள் முளைத்து
அவள் பெருங்காடாகினாள்

அவனின்னும் வரவில்லை

நிலவு கரைந்து அலையாகிறது
நுரைகள் திரண்டு நிலவாகிறது
ஓயாத அலையாகிக் கடலில் புத்தவள்
அவன் வரவைக் காணாத கரையை மோதிச் சரிக்கிறாள்
கடலில் தேடித் தேடிச் சலிக்கிறாள்

அவன் வரும்போது
காத்திருப்பின் கனல் எங்கே செல்லும்?

அம்மா என்றொரு சொல்லறிய
அவள் காடாகிக் கடலாகி
வெயிலாகி மழையாகி
தெருவாகி வெளியாகி
இரவாகிப் பகலாகி
அலையாகி
கரையேற விதியற்றுக் காத்திருந்து
பெருந் தீயாகினாள்

வராமலே சென்றவன்
வளர்த்த தீ
அதுவென்றறியாதவளாக இருந்தாள்
தீ.

00

கூடாரத்தின் கீழே

கூடாரத்தின் கீழே
இரவுகளை வைத்து மூடிவிட்டுச் செல்லும்
பெண்ணைப் பின்தொடர்ந்து சென்றவன்,
இடையில் வழி தவறிச் சென்று
கடிகார முட்களின் முனைகளில் சிக்கினான்

வெள்ளரிப் பழங்கள் வெடித்து மலர்ந்த தோட்டத்தில்
அவள் கத்தரிப்புவாகிக் கனிந்திருந்தாள்
பருத்திச் செடிகள் புத்துக் களித்த வளவில்
அவள் பலாப்பழமாகிப் புத்துக் களித்தாள்

கடிகார முட்களிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டோடி வந்தவன்
அவளருகே வர
அவள் பகலாக மாறினாள்
திகைத்தவன், ஒளியின் விநோதம் கண்டு
தன்னுடலையும் ஒளியாக்கினான்

ஒரு பெரிய படையணி
அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தது

மூடிவைத்த இரவை எடுத்து
அதுவே தன்னுடைய காதற் பரிசென்று
தம்மைச் சுற்றிவளைத்த ஒவ்வொருவருக்கும்
பகிரந்து கொடுத்தாள்

கூடாரத்தை எடுத்து அவர்களைச் சுற்றி மூடினாள்
ஒளியைப் பெருக்கி
தன்னை விடுவித்தாள்

ஒளிக்குச் சுவடு இல்லை என்பதால்
அதைத் தொடர்ந்து
அவர்களைப் பிடிக்க முடியவில்லை
என்று எழுதி வரலாற்றிடம் கையளித்த படையணி
அவள் கொடுத்த காதற் பரிசோடு
உறங்கியது கூடாரத்தினுள்.

•••

அன்னா அக்மதோவா கவிதைகள் / தமிழில் தி.இரா. மீனா ( பெங்களூர் )

download-34

“You live by the sun and I live by the moon
but one love is alive in us”

அன்னா அக்மதோவா [ Anna Akhmatova ]

அன்னா அக்மதோவா (1889 – 1966) மிகச் சிறந்த ரஷ்யக் கவிஞர்.கவிதையைத் தவிர உரைநடை,வாழ்க்கை வரலாற்று விளக்கம், கட்டுரைகள் ஆகியவை அவருடைய படைப்பாக்க வகைகளுக்குச் சான்றுகளாகும். இத்தாலி, ருமே னியம்,கொரியம் ஆகிய மொழிகளில் கவிதைகளை மொழி பெயர்த்தவர். வாழும்காலத்தில் இரண்டு விதமான நிலைகளில் சோவியத் ரஷ்யாவைக் கண்டிருந்தாலும் அவரது படைப்புகள் இருபதாம் நூற்றாண்டைப் பிரதிபலிக் கின்றன. தன் சமகாலத்தவர்களான Osip Emil’evich Mandel’shtam, Boris Leonidovich Pasternak, and Marina Ivanovna Tsvetaeva ஆகியோரின் வழியில் நவீன பாணியில் அவர் கவிதைகள் அமைந்தன.அவர் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தாலும் இருண்ட தன்மையான வாழ்நாளே அதிக அளவில் இருந்தது.

உக்ரைனில் [ Ukraine ] மிக செல்வந்த நிலையிலிருந்த குடும்பத்தில் பிறந் தவர் தந்தை Andrei Antonovich Gorenko கடற்படை அதிகாரி. தாய் Inna Erazmovna. அக்மதோவாவின் இயற்பெயர். Anna Andreevna Gorenko இளம் வயதிலேயே கவிதைகள் எழுதுவதில் அவருக்கு பெரிய ஆர்வமிருந்தது. அவர் கவிதை எழுதுவதை விரும்பாத தந்தை குடும்பப்பெயரை அதற்குப் பயன்படுத்தக் கூடாது எனக் கண்டிப்பாகச் சொல்ல தாய்வழிப் பாட்டியின் பெயரான Akhmatova வைப் புனைபெயராக்கிக் கொண்டார்.கவிஞர் Nikolai Gumilevவைக் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டார். 11 வயதில் கவிதை எழுத ஆரம் பித்தார்.17 வயதில் “’Evening” (1912) என்ற அவருடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்தது.அது காதலின் மகிழ்வற்ற நிலையை மிக வெளிப் படையாகச் சொல்லும் பிரபலமான கவிதைகளை உள்ளடக்கியது. அதை யடுத்து “Rosary ”(1914) என்ற இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பு வெளியானது. இதில் காதலின் மகிழ்வு,சோகம் என்ற இரண்டு நிலைகளும் ஆழ்மனவுணர் வுப் பின்புலத்தில் வெளிப்படுகின்றன.இதுவும் மிகப் பரவலாகப் பேசப்பட்ட தொகுப்பாகும். தொடக்கத்திலிருந்தே எளிதில் மனதைப் பறிகொடுக்கும் தன்மை-உணர்ச்சிகளின் நிலைப்பாடின்மை அவருக்கு ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது. அவர் மூன்று முறை திருமணம் செய்து கொண்டவர்

ஜெர்மனி ரஷ்யாவின் மீதான போரை அறிவித்த சூழல் அவரால் பொறுக்க முடியாததாகும்.இந்த உணர்வு ”காலையில் பொதுவான விஷயங்கள் குறித்த மென்மையான கவிதைகள் படைப்பு..ஆனால் மாலைக்குள் முழு உலகமே தகர்ந்தது “என்பதில் வெளிப்படுகிறது..அதுமுதல் கவிதைகளின் பார்வை அவர் என்றைக்குமே விட்டுச் செல்ல விரும்பாத,மிகவும் பிடித்தமான ரஷ்யாவைப் பற்றியே இருந்தது.பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு James Joyce ’ன் Ulyssesல் சொல் லப்பட்டிருந்த ”உன் தாயை உன்னால் அனாதையாக்கி விட முடியாது” என்ற கருத்தை”உன் தாய்நாட்டை உன்னால் அனாதையாக்கி விடமுடியாது “ என்று தனக்குப் பிடித்தபாணியில் சிறிது மாற்றிச் சொன்னார்.அவரது “Poem without Hero,”(1940-1962 )என்ற படைப்பு மிகச்சிறந்த உலகளாவிய இலக்கியப் படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.22 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டு அவர் எழுதிய படைப்பாகும்.அதன் கதாநாயகன் கவிதைதான்.லெனின்கார்டு, டாஷ்கண்ட் ,மாஸ்கோ என்று பல்வேறு இடங்களில் அது எழுதப்பட்டது. பல வகையான குரல்களின் வெவ்வேறு வகை வெளிப்பாடாக அது அமைந்தது. தன் காலத்தின் சிக்கலான பகுப்பாய்வை தீவிரமான பார்வையில் அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் எனவும் இருபதாம் நுற்றாண்டின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளை அது மிக விரிவாகப் பிரதிபலிப்பதாகவும் விமரிசகர்கள் குறிப்பி டுகின்றனர்.அவருடைய இறப்பிற்குப் பிறகே அது வெளிவந்தது.

My Half Century,” என்ற அவருடைய உரைநடை மற்றும் சுயசரிதை நூலை “ A real achievement” என Robert P. Hughes பாராட்டியுள்ளார்.அதில் கடிதங்கள், புஷ்கின் பற்றிய கட்டுரைகள். தன் காலத்து கவிஞர்களுடனான சந்திப்புகள், ,பெண் படைப் பாளிகளை கவனத்திற்குரியவர்களாக ஏற்காத அன்றைய சூழல் ஆகியவற்றைப் பற்றி மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

தன் மகன் ஸ்டாலின் அரசால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப் பட்டபோது அக்மதோவா ஏறக்குறைய பதினேழு மாதங்கள் நாள்தோறும் சிறை வாசலுக்குச் சென்று காத்திருந்த காலகட்டத்தில் அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்ட ஒரு பெண்மணி அவரது அனுபவங்களை எழுதும்படி வேண்ட அந்த அடிப்படையில் Requiem (1935-1940 ) கவிதைத் தொகுப்பு உருவானது.அது ஐந்து வருட காலகட்டத்தில் உருவான உணர்வுகளை மனனம் செய்து நினைவிலிருத்திப் பின்னாளில் அவரால் எழுதப்பட்டதாகும்.

Pushkin, Racine மற்றும் Evgeny Baratynsky அவருடைய முன்னோடிகளாவார்கள். கவிஞர் என்ற நிலையை மாறுபடுத்தித் தன்னைப் பெண் கவிஞர் [poetess] என்று மற்றவர்கள் குறிப்பிடுவதை அவர் விரும்பவில்லை. அவருடைய கவிதைகளின் உன்னதமும் ,அருமையும் உணர்ந்த அவருடைய சமகாலப் படைப்பாளிகள் அவரை Queen of the Neva” மற்றும் “Soul of the Silver Age” என்றே அழைத்தனர். தன் எழுத்துகள் தடை செய்யப்பட்டிருந்த காலகட்டத்தில் அவர் மொழி பெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுத் தன் வாழ்க்கைத் தேவைகளைச் சமாளித் தார். எண்பதுகளில் அவர் படைப்புகளுக்கான அங்கீகாரம் அரசால் வழங் கப் பட்டது .1964 ல் அவருக்கு Etna Taormina International Prize in Poetry விருது கிடைத்தது. 1965 ல் ஆக்ஸ்போர்டு பலகலைக்கழகம் அவருக்கு கௌரவ டாக்டர் பட்டமளித்தது.இன்று அவர் படைப்புகள் குறித்து பெரிய அளவில் ஆய்வுகள் நிகழ்ந்து வருகின்றன.

சில கவிதைகள்;

பிரிவு

இந்த நிலம் எனதில்லை எனினும்

நான் இந்த உள்கடலை

குளிர்ச்சியான தண்ணீரை.

பழைய எலும்புகள் போன்ற வெள்ளை மணலை

சூரியன் மறையும்போது வித்தியாசமாய்ச் சிவப்பாகும்

பைன்மரங்களை நினைவில் வைத்திருப்பேன்.

நம் காதலோ அல்லது நாளோ

எது முடிகிறது என்று என்னால் சொல்லமுடியாது

அந்த எதிரொலி

கடந்த காலத்திற்கான பாதைகள் என்றோ மூடப்பட்டுவிட்டன
நான் இறந்த காலத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னதான் செய்யமுடியும்?
அதில் என்ன இருக்கிறது?இரத்தத்தால் உரசப்பட்ட கற்கள்
அல்லது சுவறான கதவுச்சிறை
அல்லது எதிரொலி ,அதுதான் என்னை எப்போதும் வருத்துகிறது
அமைதி, உறுதி என்று நான் பிரார்த்தனை செய்தபோதும்
எதிரொலி ஒரு பழங்கதையாகவே இருக்கிறது.

அதையும் என்நெஞ்சில் மட்டுமே சுமக்கிறேன்.

•••

நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்

நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்–
நிமிடங்களை நூற்றாண்டுகளாக முடிவற்றவைகளாக உணர்வேன்
ஒரு முறை உன்னைப் பார்த்திருந்தால்—
மீண்டும் இரக்கமற்ற வகையில் நெஞ்சுக் காயத்தோடு.
நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லையெனில்-
இருட்டிலும் உறைபனியிலும் காற்றாய்க் கிடப்பேன்
ஒரு முறை உன்னைப் பார்த்து விட்டால்—
ஏதோ ஒன்றால் கருக்கப்பட்டு சுருங்குவேன்

நான் உன்னைப் பார்க்க விரும்பினால்—
தேவதைகளின் கரங்கள் சொர்க்கத்திற்கு என்னை அனுப்பும்
நான் ஒருமுறை உன்னை பார்த்திருந்தால்-
நரகத்தின் கொடுமைகள் தரப்பட்டிருக்கும்
என் அமைதிக்குத்தான் இழப்பு
உன்னுடனோ அல்லது நீயில்லாமலோ—அது சிதைவுதான்
எனக்கு பூமி கிடைக்கவில்லை

நான் சொர்க்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவள்

••

அந்த வார்த்தை

அந்தக் கல் வார்த்தை

என் நெஞ்சில் விழுந்தது.

பரவாயில்லை ,நான் தயார்தான்

சமாளித்துக் கொள்வேன்.

இன்று நான் செய்ய வேண்டியது அதிகமுள்ளது;

ஞாபகங்களைக் ஒரேயடியாகக் கொன்றாக வேண்டும்

என் ஆத்மாவை கல்லாக்க வேண்டும்

மீண்டும் வாழக் கற்கவேண்டும்.

என் ஜன்னலின் வெளியே விழாவாய் கோடையின்

உற்சாகக் சலசலப்பு கேட்கும் வரை..

பல காலமாகவே முன்னுணர்வு,

திறமிக்க நாளும், கைவிடப்பட்ட வீடும்..

••

வெள்ளை இரவு

நான் கதவைப் பூட்டவில்லை

மெழுவர்த்திகளையும் ஏற்றவில்லை,

நீ அறியவும் மாட்டாய் ,கவலையுமில்லை

தூங்கப் போகுமளவுக்கு

எனக்கு பலமில்லை

வயல்வெளிகள் நிறமிழந்தன

சூரியாஸ்தமனம் பைன்மரங்களை இருளாக்கியது

எல்லாம் இழந்த நிலைதான்

இந்த வாழ்க்கை சாபமான நரகம்தான்

கதவருகில் உன்குரல் கேட்டு போதையாகிறேன்.

நீ வருவாயென நிச்சயம் தெரியும்

•••

எளிய வாழ்க்கையும் உலகமும் எங்கோ இருக்கிறது.

வெளிப்படை,இரக்கம்,மகிழ்ச்சி ..

எளிய வாழ்க்கையும் ,உலகமும் எங்கோ இருக்கிறது.

மாலையில் அண்டைவீட்டுக்காரர் பெண்ணோடு பேசுகிறார்;

மிகமென்மையான முணுமுணுப்பு,

வேலிக்கு அப்பாலிருக்கும் தேனீக்களுக்கு மட்டுமே கேட்கும்.

நம் கசப்பான சந்திப்புகளின் சடங்குகளை உற்றுப்பார்த்து,

ஆனால் கஷ்டத்தோடு சம்பிரதாயமாக வாழ்கிறோம்

அப்போதுதான் தொடங்கிய வாக்கியத்தை

இரக்கமற்ற திடீர் காற்று முறித்துவிடும்.

ஜொலிக்கிற பனியுடனான அகன்ற ஆறுகள்,

வெளிச்சமற்ற அடர்ந்த தோட்டங்கள்,

கேட்க முடியாத மெல்லியகலையின் அற்புதக் குரல்..

ஆனால் எதற்காகவும் இந்த அற்புதப்புகழும்

ஆபத்தும் கொண்ட நகரத்தை எங்களால் பரிமாற்றம் செய்யமுடியாது.

•••

எப்படிப் பிரியாவிடை கொடுப்பது என்று நமக்குத் தெரியாது

எப்படிப் பிரியாவிடை கொடுப்பது என்று நமக்குத் தெரியாது

தோளோடு தோள் சேர்த்து அலைவோம்.

சூரியாஸ்தமனம் வந்துவிட்டது.

நீ உற்சாகமிழந்து , நான் உன் நிழலாய்.

தேவாலயத்திற்குள் போய் ஞானஸ்நானங்கள்,

திருமணங்கள், இறப்புக்கூட்டங்கள் பார்ப்போம்

நாம் ஏன் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபடவேண்டும்?

வெளியே வந்து அவரவர் தலை திருப்பி…

அல்லது இடுகாட்டில் உட்கார்வோம்

பனியில் ஒருவரைப் பார்த்தொருவர் பெருமூச்சு விடுவோம்

உன் கைக் குச்சி மாளிகைகளை அடையாளம்காணும்

அதில் எப்போதும் நாம் இணைந்திருப்போம்

••

இரண்டுமுறை சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்

இரண்டுமுறைகள் சொல்லப்பட முடியாத வார்த்தைகளுண்டு

ஒருமுறை அப்படிச் சொன்னவன் புலன்களை இழந்தவன்

இரண்டு விஷயங்கள் மட்டும் முடிவில்லாதவை

நீலமான சொர்க்க படைப்பவனின் அருளும்.

சில மேற்கோள்கள்:

“இடியின் முழக்கம் கேட்கும் போது உங்களுக்கு என் நினைவு வரும்,

அவள் விரும்பியது புயல் என்று தோன்றும்.”

“எதிர்காலம் இறந்த காலத்தால் பக்குவமடைகிறது,

எனவே கடந்தகாலம் எதிர்காலத்தில் கெடுகிறது-

செத்தை இலைகளின் ஒரு கொடுமையான விழா..”

“உண்மை மென்மை என்பது குழப்பமில்லாதது; அது அமைதியானதும் கேட்க

முடியாததுமாகும்.”

———

டியர் ஜிந்தகி ( ஹிந்தி திரைப்பட விமர்சனம் ) / லாவண்யா சுந்தரராஜன்

download-31

சமீப காலமாக ஹிந்தியில் கதாநாயகிகளை முன்னிலை படுத்தும் திரைகதைகளை மிக அதிகமாக திரையாக்கம் செய்து வருகிறது காகனி, இங்கிலீஸ் விங்கிலிஸ், குயின், என்.ஹெச் 4, பின்ங் என்று நீளும் அந்த பட்டியலில் அடுத்து வந்திருக்கிறது டியர் ஜிந்தகி. அன்பான வாழ்க்கையே என்று தலைப்பிட்ட இந்த படம் தலைப்பிலேயே நம்மில் பலரை “உங்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் வாழ்கையை அன்புகுரியதாக பார்க்கிறீர்கள், அதனை காதலிப்பர்வர்களாக இருக்கின்றீர்கள்” என்று கிண்டலாக கேட்கிறது.

ஆம் நாம் தேவையற்ற துக்கம், சோகம், போறாமை, கோவம், துவேசம் என்று எண்ணற்ற குப்பைகளை மனதிலும் தலையிலும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்தவர்கள் மேல் கொண்டுள்ள பல்வேறு தேவையற்ற உணர்வினும் நம்முள்ளேயே எத்தனை மன அழுத்தங்களை, வேண்டியே வேண்டாமலோ தேவையற்ற பயங்களை சுமந்து திரிகிறோம். அவற்றை எல்லாம் விட்டொழித்து கடலலைகளோடு கபடி ஆட வாருங்கள் என்று அழைப்பு விடுக்கிறது டியர் ஜிந்தகி.

இந்த தலைப்பினை திரைப்படத்தின் நாயகி (ஆல்யா பட்) சிறுவயதில் நூற்றுகணக்கான கடிதங்களை தன்னை பெற்றோருக்கு எழுதுபவளாக சித்திரித்தப்பதால் அந்த கோணத்தில் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கடிதம் என்று எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால், நாயகி தன் வாழ்க்கைக்கு தானே எழுதிக்கொள்ளும் கடிதம். அந்த கடிதத்தை எழுத அவள் தன் வாழ்வின் ஒரு பகுதியோடு நடத்தும் பயணமே இந்த திரைப்படம்.

அது நம் அனைவருக்கும் வாழ்க்கையின் வேறொரு கோணத்தை சித்தரிப்பது சிறப்பானது.. நாம் எதை சிந்திக்கிறோம் எதன் பின்னால் நம் அனைத்து நம்பிக்கையையும் வைக்கிறோம். எதற்காக எல்லா உழைப்பையும் கொட்டி அதன் பின்னர் அலைந்து திரிகிறோம். அத்தனை உயர்வாக எந்த விசயங்களும் இல்லை. வாழ்க்கை சுமக்கப்பட வேண்டியது அல்லது நேசிக்கப்பட வேண்டியது என்று காட்சிப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள் திரைப்படக் குழுவினர். ஹிந்திபடங்களில் நான் எப்போதும் காண்பது சிறப்பான தெய்வற்ற திரைக்கதை. இந்த படத்திலும் அப்படியே அமைந்திருப்பது கூடுதல் பலம். பிண்ணனி இசை காட்சியமைப்பு என்று எதிலும் மிகையற்ற திரையாக்கம்.

கதையின் நாயகி கதைப்படி ஒரு கேமிரா உமன்(நன்றி: கௌரி சின்டே) முதலிரு காட்சிகளுக்குள்ளே அவளுடைய திறமையான காட்சியமைப்புகளை, காட்சி வழி உணர்வை கடத்தும் கலையை கொண்டவள் என்பதை பார்வையாளர்கள் உணரும் வண்ணம் சிறந்த காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வளவு திறமையான, முக்கியமாய் தன்னுடைய திறமையை முழுமையாக உணர்ந்த அந்த நாயகியின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகள் ஆரம்ப காட்சிகளிலேயே பதிவாகிறது. வீட்டில் எந்த பொருட்களிலும் ஒழுங்கின்மையே அவள் ரசிக்கிறாள். அவளே ஒரு ஒழுங்கின்மையின் அடையாள போல் காட்சியளிக்கிறாள். மிகவும் கிழந்த ஜீன்ஸ் போட்டுக் கொள்கிறாள், பிறர் சரி சரி செய்ய செய்ய அலங்கார பொருங்களை கவிழ்ந்தி வைக்கிறாள். நாற்காலி படுத்துக் கொள்கிறாள்.

தான் ரசிக்கும் போட்டோக்களை தலைகீழாக வைத்திருக்கிறாள்.(படுத்துக் கொண்டு பார்க்கும் போது அவை நேராக தெரியலாம்) பொற்றோரிடம் பேசவே பிடிக்காதா கசப்புணர்வோடு இருக்கிறாள். அவள் மிகவும் கலை உணர்வு மிக்கவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் மிகவும் தன்னைத் தானே அசிக்கமாய் தன் ஒழங்கற்றவள் என்று நினைக்கிறாள் என்பதை உணர்த்தும் பல காட்சிகளை அமைத்திருக்கிறது இந்த திரைக்கதை.

இத்தனையாக ஜீனியஸ் மற்றும் வியேர்ட் தன்மைகளின் கலவையான நாயகி பார்க்க மிக அழகாக இருக்கிறாள். மேலும் அந்த அழகில் பலர் மயங்கி சரிகின்றனர் என்பதையும் கூடவே அறிந்திருக்கிறாள். எல்லாரையும் ஆண் நண்பர்கள் ஆக்கிக் கொள்கிறாள். ஆனால் நெருக்க நினைக்கும் போது தானே விட்டு விட்டு ஓடிவிடுகிறாள். தன்னுடைய திறமையும் அழகையும் மிக துல்லியமாக கணித்திருந்தாலும் அவள் முக்கியமான தருணங்களில் உளருகிறாள்.

தன்னால் நினைத்தை சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். காரணமெல்லாம் ஒரு ப்ரேக் அப். இந்த ப்ரேக் அப், காதல் தோல்வியிலிருந்து அவளுடைய வாழ்க்கையின் வேறு ஒரு பயத்தை, தெளிவின்மையை எப்படி ப்ரேக் அப் செய்கிறது என்பதே திரைக்கதை. டியர் ஜிந்தகி வாழ்க்கையின் சில முக்கிய கூறுகளை மிக அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது.

சில சமயங்களில் எளிதான வழியை விடுத்து மிக கடினமான வழியை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். முக்கியமாய் அந்த கடினப்பாதையில் செல்ல தேவையான ஆயத்தங்கள் இல்லை என்றே நமக்கே தெரிந்தாலும் அப்படி செய்வதன் மூலம் நம்மை நாமா தண்டித்துக் கொள்வதாக குரூர திருப்தி அடைகிறோமோ? அதனை நியாயப்படுத்த லட்சியம் அதற்காக தானே இந்த நாள் முயற்சியும் உழைப்பும் என்று பிதற்றிகிறோம். பின்னர் அதன் சுமையை சுமக்க முடியாமல் கடக்க முடியாமல் தவிக்கிறோம். சில இடங்களில் அன்பை பின் பொருட்டோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்தின் பொருட்டோ அல்லது காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தில் பெயரில் மௌனமாக துயரப்படுகிறோம்.

அப்படி நம்மை நாமே வருத்தி கொள்வதிலும் ஒரு முறையாவது துயரப்படுகிறோம் என்று ஏன் சொல்ல மறுக்கிறோம். இதெல்லாம் எந்த கட்டாயத்தால் செய்கிறோம். தேவையே இல்லாத பயங்கள் தவறான புரிதல்கள் இன்னும் என்ன என்ன குழப்பங்களை கொண்டிருக்கிறோம். இவை அனைத்தும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்.

மனநோய் என்பது பைத்தியமில்லை. நம்மில் தவறான கற்பிதங்களோடு, கற்பிக்கப்பட்ட கோட்பாடுகளோடு இருக்கும் அனைவரும் மன நோயாளிகளே. இப்படித் தான் எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகர் ஒருவர் சொல்வார். அவர் என்னுடைய நண்பர். இந்த படத்தின் மிக முக்கியமான திருப்பமாக நாயகி மனநோய்க்கு ஆலோசனை அல்லது தெரப்பி வழங்கும் ஒருவரின் பேச்சினால் ஈர்க்கபடுவதே. “ஒருவருக்கு கிட்னி பழுதாகி விட்டது அதை மாற்றிக் கொள்ள மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன் என்று சொல்வதற்கு எந்த தடையும் இல்லை.

ஆனால் மன அழுத்தத்தை தீர்த்து கொள்ள அல்லது மூளையின் வேதியல் மாற்ற நிலையை சீர் செய்ய ஒரு மனநல மருத்துவரிடமோ அல்லது தெரப்பிஸ்ட்களிடலோ சென்றால் அதனை மறைக்கவே செய்கிறோம். அதாவது மூளை நமது உடலின் பகுதி இல்லை என்பது போல” என்று பேசப்படும் வசனம் எவ்வளவு முக்கியமானது. நாம் அனைவருமே அப்படித்தானே. யாரும் மன நல ஆலோசகரிடம் ஆலோசனை பெறுவர்கள் என்றால் அவர்களை பைத்தியங்கள் போலன்றோ பார்க்கிறோம். மன நல ஆலோசகர்களிடம் (தெரப்பிஸ்ட்) செல்பவர்கள் எல்லோருமே மனநலம் பாதிப்பப்பட்டவர்கள் என்றோ பைத்தியங்கள் என்றோ நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அவர்களுக்குள் இருக்கும் மன அழுத்தம் அல்லது இயற்கைக்கு எதிரான விசயங்கள் எல்லாமே அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒரு மனத்தடையின் காரணமாக அல்லது மிக சிறு வயது பாதிப்பாக இருக்கலாம். வளர்ந்து விட்ட பிறகும் அந்த சிறு வயது பாதிப்பானது அவர்களது பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் வெளிபடலாம். அந்த நடவடிக்கைகள் சம்மந்தப்படவர்களுக்கே புரியாத புதிராக இருக்கலாம். அந்த புதிர் நடவடிக்கைகள் இன்னும் பல்வேறு சிக்கல்களை அவர்களுக்கு கொண்டு வரலாம்.

உதாரணமாக இந்த படத்தில் நாயகி தன்னுடைய அம்மா, அப்பாவிடம் பேசுவதை மிகப் பெரிய சுமையாகவும், அம்மாவிடம் எப்போதும் சிடுசிடுப்பளானவளாகவும், தன்னுடைய பெற்றோர் இருக்கும் ஊரான கோவாவிற்கு செல்வதற்கே பிடிக்காதவளாகவும் இருப்பாள். அதற்கான காரணம் அந்த மன நல ஆய்வின் மூலமாக தெரியவரும் போது அவளுக்கு அது மாபெரும் அதிர்ச்சியாகவும் பின்னர் அதுவே தெளிவாகவும் ஆக்கும்.

இதனை தெரப்பியில் ப்ரேக் அப் என்பார்கள். அந்த “பிரேக் அப்” பிறகு தன்னுடைய சிறு சிறு முயற்சிகளால் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவள் மிகவும் நெருக்கமாகிவிடுவாள். தன்னை தானே மாபெரும் சுமையாக நினைத்தவள் தன்னோடு அன்றாடம் போரிட்டு கொண்டிருந்தவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை இலவம் பஞ்சு போல உணர ஆரம்பிப்பாள்.

என்னுடைய நண்பருடன்(மன நல ஆலோசகர்) பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவருடைய சில அனுபவங்களை பேச்சின் தேவைக்கேற்ப பகிர்ந்து கொள்வார். அவரிடம் ஆலோசனை பெறும் ஒரு பெண் தன்னுடைய அம்மாவிடமும் கணவரிடமும் ஓயாமல் சிடுசிடுப்பவள். அதன் பின்னர் ஏன் இப்படி ஓயாமல் சிடுசிடுத்து துன்பபடுத்துகிறோம் என்று குற்ற உணர்விலும் தவிப்பாள்.

இதே போலொரு ஆய்வினால் தன்னுடைய அம்மா தன்னை சிறுவயதில் வீட்டில் யாரிடமோ விட்டு விட்டு வேலைக்கு சென்றதும், மூன்றாவது பெண் குழந்தை என்று அவளை உதாசீனம் செய்துமே காரணம் என்பதை கண்டறிய உதவியதாகவும் அந்த ஆலோசனைக்கு பிறகு தன்னுடைய அம்மா மற்றும் கணவரிடம் சிடுசிடுபதில்லை என்றும் சொன்னாள்.

இன்னொரு முறை வேறு ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அவரும் மன நல ஆலோசனை பெற்றும் தன்னுடைய அனுபவத்தை என்னுடம் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் தன்னுடைய மன நல ஆலோசகரிடம் என்னிடம் பிரச்சனை இருக்கிறதா என்று எப்படி அறிவீர்கள் என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் பேசும் விதம், அதன் வேகம், அதற்குள் இருக்கும் படபடப்பு எல்லாம் உங்கள் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று காட்டிக் கொடுக்கும் என்று சொன்னதாக சொன்னார்.

அப்படித் தான் இந்த படத்தில் முதலில் தன்னுடைய பிரச்சனை இன்னது என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது மிக வேகமாக, படபடப்பாக, ஏதோ மாபெரும் தவிப்போடு நாயகி மனநல ஆலோகரிடம் பேசுவாள். பேசி முடிக்கும் முன்னரே பல்வேறு நாற்காலிகளில் மாறி மாறி அமர்வாள்.

அதே போல் மற்றவர்கள் தன்னை ஏதோ தவறாக நினைக்கிறார்கள் என்று நாயகி அவளாக நினைத்துக் கொள்கிறாள் என்று அவள் கண்ட கனவின் விளக்கமாக அவளே உணர்ந்து கொள்வது போலும், இந்த உலகில் தவறு சரி என்று எதுவும் இல்லை எல்லாம் சமூகம் கற்பித்ததே என்றும் மன நல ஆலோசகர் சொல்வார். மேலும் “why sliently suffering? Speak out” என்றும் இந்த திரைப்படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். இந்த எல்லா விசயங்களுமே எனது நண்பர்கள் மூலம் மன ஆலோசனைகளாக நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன்.

திரைப்படத்தில் பல காட்சிகள், மன ஆலோசனை வழங்கும் எனது நண்பரையும், கவிஞர் ஆனந்த அவர்களையும் அதிகம் நினைவூட்டினாலும் ஒரே ஒரு காட்சி கவிஞர் இசையை என்கிற சத்தியமூர்த்தியை நினைவுபடுத்தியது. அவர் லூஸ் ஹேர் கவிதையில் சில வரிகள் இந்த திரைப்படத்தில் காட்சியாகி இருக்கிறது.

நாயகியின் மனம் கவர்ந்த ஒருவன் அந்த லூஸ் ஹேரை கொஞ்ச நேரம் கட்டி வையேன் என்பான். மேலும் நாயகியின் உடல் மொழி அனைத்து ஒரு திறமையான ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவரின் உடல்மொழியை ஒத்திருந்தது. அவள் படம் எடுக்கும் விதம் மற்றும் ரெக்காடிங் செய்யும் விதம், ஒளி, ஒலியை கூட்டும், குறைக்கும் விதம் எல்லாம் அதி கச்சிதமாக இருந்தது.

மன தடுமாற்றம் உள்ளவர்கள் அமர்ந்தால் கிரிச்சிடும் நாற்காலி படத்திலேயெ எனக்கு மிக பிடித்த ஒன்றாக இருந்தது. மேலும் மனநல ஆலோசனையின் போது மனநல ஆலோசகர்கள் சொல்லும் Session, Pattern என்ற வார்த்தைகளும் திரைப்படத்தில் வருகின்றது. மேலும் moral of the story ஆக genius knows where to stop” என்ற வசனம் மிகவும் நறுக்கானது. வாழ்க்கையில் எல்லோரும் மிகவும் தேவைப்படுவது.

எந்த ஒரு கலையும் அனுபவத்திலிருந்து உதிப்பதே. அதே போல் அந்த கலையில் சொல்லப்பட்ட அனுபவத்தை நாம் உணர்ந்து பார்க்கும் கூடு விட்டு கூடு பாயும் அந்த தருணமே மிக நெகிழ்வானது. இந்த திரைப்படத்தில் ஆரம்ப காட்சி ஒன்றில் ஒரு பெண் தான் காயப்பட்டதாக உடன் வரும் ஆணை மறுத்துக் கொண்டே வருவாள்.

எப்படியாவது சமாதானம் செய்து விட வேண்டும் என்ற செல்ல அணைப்பை வழங்கும் தருணம் அவள் மிகவும் வெறுமையாக பார்ப்பது போலிருக்கும் காட்சியை, அந்த பெண் அவள் வேண்டாமென்று சொல்லும் இளைஞனின் அணைப்பிலிருந்தபடியே கடக்கும் மற்றுமொரு இளைஞனை கண்டு மித மிஞ்சிய புன்னகையை பரவிட்டு பார்ப்பது போல் நாயகி மாற்றி அமைப்பாள். அந்த காட்சிக்கு பிறகு நாயகியிடம் இது உங்கள் வாழ்வனுபத்திலிருந்து அமைக்கப்பட்ட காட்சியா என்று தயாரிப்பாளர் கேட்பான்.

அதே போல் அவர் எடுக்கும் குறும்படத்தில் வரும் போர்ச்சுகீஸ் முதல் பெண் கமாண்டோ தன் பாதுகாப்பை கருதி தான் பெண் என்பதை மறைத்து பதினான்கு வருடம் போரிடுவதும் அந்த சமயத்தில் எல்லாம் அவள் மிகவும் குற்ற உணர்வால் தன்னிடம் தானே போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் என்பது போல் காட்சி அமைத்து, பின்னர் ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனையும் அவர் தரும் மனதிடமும் அவளை பெண் காமாண்டோவாகவோ போரினை தொடர செய்வதாக எடுத்திருப்பாள்.

அதுவும் உங்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து தானா என்று கேட்பான் மற்றும் ஒருவன். ஆம் வாழ்க்கையிலிருந்து உதிக்கும் கலை அதி அற்புதமாக இருக்கும். வாழ்க்கை அனுபவத்தை புரட்டும் கலை இன்னும் அற்புதமாக இருக்கும். அப்படி பல சந்தர்பங்களின் நான் பேசி கேட்டறிந்த விசயங்களை, அனுபவங்களை, படித்த கவிதையை திரையில் கண்டதால் இந்தப் படம் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக தோன்றியது.

•••

நெடும்பயணம நாடக நிகழ்வு, ஒரு சிறு குறிப்பு : ப்ரசன்னா ராமஸ்வாமி

15380378_10154093334586074_1187748858722956855_n

வல்லாதிக்கத்தின் ஆணவத்தில் எழும் பேராசை பெண்ணாசையாகவும் மண்ணாசையாகவும் வெறி கொண்டு அலைகிறது, வஞ்சகமும் சூழ்ச்சி வலையும் பின்னுகிறது.
அந்த வெறி, மண் வளத்தையும் பெண்ணையும் பண்டமாக்காமல் வாழ்வின் பகுதியாகக் கொண்ட குறுங்குடியை வேட்டையாடுவதுதான் கதைக்களம்.

முப்பேரரசும் மலையாண்ட பாரியும் அவன் குடிகளும் இவ்வுரப்டு கூறுகளின் ப்ரதிநிதிகளாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

வாழிடம் பறிக்கப்பட்டு வாழ்வாதாரமிழந்து காடுகளிலிருந்தும் மலைகளிலிருந்தும் துரத்தப்பட்டு நகரங்களில் கட்டிடத் தொழிலாளிகளாக அலையும் ஆதிக்குடிகள், சமகாலத்தில் ஜவ்வாதுமலையிலிருந்து வந்தவர்கள், பாரியின் குடிகளோடு ஒத்த அடையாளத்தைப் பெறுகின்றனர். அடையா்ளங்கள் அசைய அசைய, பாரியின் குடிகளின் கதையும் சுதந்திர இந்தியாவில் சுற்றுச் சூழலுக்கும் ஆதிக்குடிகளுக்கும் நேர்ந்ததும் ஊடும் பாவுமாக இழைகிறது. பறம்பின் கதையாடலிலும் கதை கூறலிலும் வசனங்களில் பழந்தமிழும் கபிலரின் பாடல்கள் எடுத்தாளப்பட்டிருக்கும் விதமும் சிறப்பு.

15327340_10154093334976074_6722977862376861181_n
சமகாலக் கதையாடலில் காட்சிகளுக்குப் பொருத்தமான பாடல்கள் எழுதி இசைக்கப்படுகின்றன.
பாரியின் கதையை மக்கள் பரவுவதும் சோழப்பேரரசனை கூத்து வடிவத்தைப் பயன்படுத்தி அலங்காரங்களினாலும் புஜகீர்த்திகளாலும் ஆகிருதி கூட்டப்பட்டவனாகவும அவனது இழிகுணத்தைக் கட்டியக்கரனின் கூற்றுக்களின் வழியாக ஏகடியத்துக்கு உள்ளாக்கியும்
வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் இயக்குனரின் வடிவம் சார்ந்த சிந்தனைகளைப் புலப்படுத்துகிறது.

உணர்வு நிலைகளைப் பிரதிபலிக்கும் குழுக்கூற்றுக்களாக வரும் பாடல்களுக்கான அசைவுகள் சிறபாகச் செய்யப் பட்டிருக்கின்றன. அவற்றின் நேர்த்தியும் தாளக்கட்டும் பேராசான் ராமானுஜத்தை நினைவு படுத்தியதில் ஆச்சர்யமில்லை….அவற்றை அவருடைய மகள் கிரிஜா அமைத்திருக்கிறார்.

ஒரே ஒரு உயர்த்தப்பட்ட தளமும் கிடுகு வேலியும் தவிர சாதாரணமான பொருட்களே பயன்படுத்தப்பட்டு பல்வேறு வெளிகளை உருவாக்கிய விதம் நன்று.

நாற்பத்தியைந்து பேர் கொண்ட, மாணவ நடிகர்கள், தொழில்முறை இசைக்கலைஞர்கள் என்ற குழுவைக் கொண்டு பார்த்திபராஜா உருவாக்கியிருக்கிறார். அவருடைய இந்த இளம் வயதில் ப்ரமிக்கத்தக்க வேலை இது.

15326546_10154093334736074_1253576445868279537_n
மாணவர்கள் அவ்வளவு எளிதாக, சரளமாக இல்லாத தமிழைப் பிழையறப் பேசினார்கள். இயன்ற அளவு சிறப்பாகவே நடித்தார்கள். எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு innocence, அதைத் தமிழில் எப்படிச் சொல்வதெனத் தெரியவில்லை…அவர்களிடம் இருந்தது. நாடகம் பேசும் அரசியல் அவர்களுக்குக் கதைதான்.
இன்னொரு விதத்தில் கல்லூரி வளாக நாடக இயக்கத்தை முன்னெடுக்கும் போது இப்படிப்பட்ட கதையாடல்களுக்குள் அவர்கள் கவனத்தைக் கொண்டு வருவது மிக முக்கியமான வேலைதான்.

கட்டியக்காரனாக பார்த்திபராஜா தோன்றியதும் மேடையில் இடியிடித்து மின்னலடித்து மழை பொழிந்தது…அற்புதமான ஆட்டம். குரல்வளம்.
என்னுடைய ‘மீண்டும் மீண்டும்’
நாடகத்தின் ஒரு பகுதியில் கிரேக்கத் தளபதி கொடூரன் மெனலாஸாக பல்கலைக்கழக இளம் மாணவனாக இருந்த அவர் நடித்திருந்தார்…அந்த இளம் வயதிலேயே அந்தப் பாத்திரத்தின் வலுவை அவர் பிடித்திருந்தார்…

நெடும் பயணத்துக்கு இசைவாக
சிறப்பான இசை, நல்ல குரல் வளமும் பாவமும் உள்ள பாடகர். தாளவாத்தியமாக தவிலைத் தேர்வு செய்திருந்தது சிறப்பு.

தேர்ந்தெடுத்த அழகியலும் கூர்மையான அரசியலும் கூடியதான நெடும்பயணம் நாடகத்தை எழுதி, இயக்கி, நடிக்கவும் செய்திருக்கும் பார்த்திபராஜாவுக்கு நிறைந்த பாராட்டுக்கள்.

ஒவ்வொரு காலத்திலும் யாராவது ஒருவர் தமிழ் நாடகச் செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்க, முன்னெடுக்க ஒரு செயல்பாட்டை மேற்கொள்கிறார்கள்…சில ஆண்டுகள் மு ராமசாமி நிஜ நாடக இயக்கத்தின் விழாக்களில் அதைச் செய்தார். இப்போது சில ஆண்டுகளாக பார்த்திபராஜா திருப்பத்தூரில் அந்த வேலையை சிறப்பாகச் செய்து வருகிறார்.

அவர் பணியாற்றும் கல்லூரியும் இதற்கிசைந்து ஆதரவாக இருப்பது பெரும் கொடை. தான் சார்ந்திருக்கும் பல்கலைக்கழகம் போன்ற பெரிய அமைப்புகளின் சகலமான வசதி வாய்ப்புகளனைத்தையும் தனக்கும் தன் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும் பயன்படுத்துவது, எல்லாவற்றிலும் நாடகமாற்றும் ஏனையவர்களுக்கெதிராக அரசிியல் செய்வது என்றெல்லாம் இல்லாமல் இவ்வளவு இளம் வயதில் நாடக அர்ப்பணிப்புடன் செயல்படும் பார்த்திபராஜாவுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

•••

ஐந்து கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) – தமிழ் உதயா ( இலங்கை )

download-3

01

ஆசீர்வாதத்தின்
ஆதாமும் ஏவாளும் ஆக
இருந்து விட
அங்கே பரிசளிக்கப்பட்ட
கனிவும் காதலும் பேரழகும்
இன்பமாய் இருக்கக் கூடும்.
இறந்த காலத்தின்
எதிர்காலத்தின் கிண்ணங்கள்
வெறுமையாக்கப் படலாம்.
நிகழ்காலத்தால் நிரப்பப் பட்ட
அன்பின் கிண்ணம்
எப்போதும்
நிரம்பியதாகவே இருக்கட்டும்.
துன்பக் கிண்ணங்கள்
அருகிலேயே அமர்ந்திருக்கக் கூடும்
அப்போது தான்
துயரங்களின் வெறுமையும்
நிரம்பிய மகிழ்வின் தருணமும்
காத்திருக்கின்றன
என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறோம்
அது
வாழ்க்கை நழுவும்
தருணமாகவும் இருக்கக் கூடும்.

02

துடித்தலையும்
ஓர்
ஈனக்காற்று
துயரக் கடல்கள்
நிறை
பிரிவின் வனம்
கொண்டாட்டம்
ஒன்றின்
மகிழ்வின் மரணம்
உடன்பாடு இல்லாத
உணவின்
வெறுப்பு
அன்பின் கொதி உலையில்
வெந்து உருக்கிய
உயிர்
வளர்ந்து செழித்த
ஒரு காதல்
வேர் நுனி
தவித்துப் பசித்திருந்த
ஒரு வயிற்றின்
கருணை
ஆதரவாக ஆசுவாசமாய்
கொட்டித் தீர்க்கும்
ஒரு தோள்
மெல்ல மெல்ல அசையும்
ஓர் அலைபேசியின்
இனிய நா
ஒற்றை
யன்னலும்
அதன் திரையும்
தனித்தலையும்
கதவும் அதன்
குருவிக் கீச்சொலியும்
கதை
கதையாய்
பேசித் தீர்க்கிறது
இந்த
சிறையற்ற சிறையின்
ஒவ்வொரு நான்கு சுவர்கள்
நிலா இருட்டில்
ஒரு தனிமையின்
கொடிய மௌனத்தை !

03

நீ
இல்லாத
இந்த இருண்ட வானவில்லை
கலைத்துக் கொண்டு போ
நான்
துடிதுடித்து
மடிந்து விடுகிறேன்
மண்ணின் ஈரத்தோடு
என் மீது
நீ போர்த்திய கார் மேகங்கள்
நீ என்னில் வீழ்ந்து உதிர்த்த
நிலவொளிப் பனித்துளிகள்
சிலிர்க்கும் அடர்ந்த விடியலாய்
மழைத்துளி
ஒன்றின் ஈரத்தை
அதன் நெடு சுவாசத்தை
அதனிலிருந்து பிரிக்கவா முடியும்
அலைகளை உறிஞ்சி
விரிந்த மெத்தையின்
வெண் திட்டுக்களாய்
நிழலென பூத்துக் கிடக்கிறாய்
உதறிய காற்றை
இழுத்து இழுத்துப் பிடித்து
தொடர்ந்திட அலைகிறது
இந்த நதிக்கரையின் காலக் கண்கள்
ஆகாயச் சிறகை விரித்து
ஆயிரம் இரவுகளை
ஏன் கொணர்கிறாய்
ஓர் ஆலண்டாப் பறவையென
காதல் முத்தத்தால் பற்றிச் செல்லவா
உனக்கான சொற்களை
கோர்த்துக் கோர்த்து பார்க்கிறேன்
பெரு வனத்தின் பேரன்பை
கொட்டிக் கொட்டி சாய்க்கின்றேன்
அந்த
இராட்சதப் பறவையின்
கொடூர அன்பை விஞ்சுவதாயில்லை
உனக்கான எந்த மறுபெயரும்

04

மரத்தின் கிளைகளில்
பறந்து தாவும்
ஒரு சிட்டுக்குருவியின் நெஞ்சம் போல
எத்தனை கர்வமற்ற சிலிர்ப்பு
இந்த வைகறை வெயிலும்
விரிந்த மரங்களும்
தனக்கே உரிமையென
சொந்தம் கொண்டாடும்
அதைப் போல எத்தனை
உயிர்ப்பான தேடல்
இந்த சிட்டுக்குருவிகள் இல்லாத
வானத்தை
மரங்களை
பூமி மண்ணை
என் முற்றத்தை
யாரேனும் பரிசளிக்க முடியுமா
அந்த சோகத்தை
யோசித்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை
இது பிரக்ஞையான
ஒரு கவிதைத் தேடலின்
சோகம் நிறைந்த வானம்
அது அதை விட பெரியதாகவே இருக்கும்

05

நீ வருவாயா
ஒரு கிளை பரப்பிய
மௌனங்களின் நிழலில்
உலர விடாத மழையென
சொற்கேசம்
அற்ற படிமங்களால்
புள்ளிக் கோலமிட்டு நிரப்பும்
பூக்களை காவிக் கொண்டு
பித்தன் போல சுற்றும் பட்டாம்பூச்சியென
ஒரு
புல்லாங்குழல்
நனைக்கும் ஈர சுவாசத்தை
இட்டு நிரப்பிவிட்டு
இசை தழுவிய உடலோடு நீ
உன்
நினைவுகளை
காற்றின் மீது அலையவிட்டு
தூவி விடுகிறேன் என்னுள்
மிச்சமாக கிடக்கும் சொற்களையும்
உன்
அன்பு வாசலின்
மெல்லிய கனவுகளை
சுமந்து வரும் இமைகளை
இந்த ஏகாந்தங்கள் வருடி விடக் கூடும்
அதை விடுத்து
பிரபஞ்சத்தின் தளிர்த்தலில்
அசையும் கவிதைச் சிறகொன்றைத்
தூக்கி தூரப் பறந்து விடலாம்
ஒரு
குழந்தை போல
வளர்ந்து கொண்டே இருக்கும்
ஈரம் தேடும் சுவாசங்களை
இறக்கி வைத்து விட்டு வேர் கொள்
சொற்களற்ற
மிதந்து வரும் சௌந்தர்யத்தை
விரிந்த வெற்றுப் புத்தகமாய்
முடியாத இரவொன்றில்
விடிய விடிய வாசித்துப் போகிறேன்

****

தட்டான்களும் வண்ணாத்துப் பூச்சிகளும் / கோவை எம் தங்கவேல்

download-33

வீட்டின் எதிரில் பெரிய ஓட்டு வீடு. யாரோ ஒரு தேவரின் வீடு. அதை முஸ்லிம் ஒருவரிடம் விற்று விட்டு தெற்கே குடி போய் விட்டார். வீட்டு வாசலின் இடது பக்கமாக மூன்று நாவல் மரங்கள் இருந்தன. ஒன்று முஸ்லீம் வீட்டாருக்கு பாகம். இன்னொன்று வீட்டின் இடது பக்கமாய் இருக்கும் மாமாவுக்கு பாகம். மேற்கு பக்கத்தில் இருக்கும் மரம் என் தாத்தாவுக்கு பாகம்.

எதிர் வீடு பெரிய கட்டு வீடு. கிழக்குப் புறத்தில் ஒருவர் குடியிருந்தார். மேல்புறத்தில் ஆசாரி குடியிருந்தார். அவருக்கு மூன்று ஆண் பசங்க. அதில் ஒருவன் என்னோடு படித்தான். எங்கே படித்தான்? படிக்கிறேன் பேர்வழி என புத்தகமட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு திரிந்தான். ஆசாரி வீட்டின் எதிரே பெரிய மாமரம் ஒன்று அகல விரிந்து கொண்டிருந்தது. அதன் நிழலில் தான் ஆசாரி மர வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருப்பார்.

எதிர் வீட்டுக்கு தென்புறமாக சலுவாவின் வீடு. கிழக்குப் பார்த்த வீடு. அங்கு அதிகம் பேர் வாழ்ந்தார்கள். சலுவா தான் எதிர் வீட்டையும் வாங்கினார். சல்வா வீட்டுக்காரர் மலேசியாவில் வேலை பார்த்தார். அவருக்கு நிறைய பெண்களும், ஆண்களும் இருந்தனர்.

நாவல் மரத்தில் பழங்கள் கொத்துக் கொத்தாய் பழுத்து தொங்கும். குருவிகளும் இன்னபிற பறவைகளும் விடாது சத்தம் எழுப்பியபடி பழங்களை ருசிக்க வந்து விடும். கல் வாசலில் நாவல் பழங்கள் வந்து விழும். மண் ஒட்டாது இருப்பதால் அடிக்கடி நான் அவைகளை எடுத்து தின்பதுண்டு. மண்ணில் விழுந்தால் அதை நாசூக்காக எடுத்து விட்டு சாப்பிடுவதுண்டு. இருந்தாலும் மண்ணும் வயிற்றுக்குள் சென்று விடும். அதையெல்லாம் நாக்கு கண்டு கொள்வதே இல்லை.

ருசி என்று வந்து விட்டால் மண்ணாவது ஒன்னாவது? இரவுகளில் வவ்வால்கள் வந்து நாவல் பழங்களைக் கொத்துக் கொத்தாகச் சப்பி போட்டு விட்டு சென்று விடும். ஒரு முறை வடக்கித் தெருவில் இருக்கும் ஒருவரைக் கொண்டு வந்து மரத்தைச் சுற்றி வலைகளைக் கட்டி வைத்து விட்டோம். மூன்று வவ்வால்கள் மாட்டின. அதை வறுவல் செய்ய அறுக்கும் போது தான் அருகில் இருந்து பார்த்தேன். அதன் கலரும் மூஞ்சியும் சகிக்காது.

அன்றிலிருந்து எனக்கு வவ்வால்களைக் கண்டாலே ஆகாது. நான் ஆவலுடன் சாப்பிடும் நாவல் பழங்களை அவைகள் தின்று விடுவது ஒரு காரணம். மரத்தில் இருந்து பழங்களை உலுப்பி எடுத்து தண்ணீரில் அலசி கொஞ்சம் உப்புத்தூள் தூவி குலுக்கி வைத்து விட்டு அரை மணி நேரம் சென்று எடுத்துச் சாப்பிட்டால் அமிர்தமாக இருக்கும். சட்டி சட்டியாகச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

ஆசாரி வீட்டில் விசேசம் போல. வாசலில் பந்தல் போட்டார்கள். பந்தலில் அழகான ஓலைகள் தொங்க விடப்பட்டன. ஒலிப்பெருக்கியை வைத்துப் பாடல் போட ஆரம்பித்தார்கள். பெரும் சத்தத்துடன் பாடல்கள் ஒலிக்க ஆரம்பித்தன. இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒலிபெருக்கிகள் விடாது பாடல்களை ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். தீன் சவுண்ட் சர்வீஸ்காரர்கள் தான் வருவார்கள். கருப்பு கலரில் இருக்கும் தட்டுகளிலிருந்துதான் பாடல்கள் ஒலிக்கும். நான் சென்று பார்த்து வருவதுண்டு.

ஆச்சரியத்தில் விழிகள் பிதுங்கியபடி தட்டையான கலர் படங்கள் பதிந்த கவருக்குள் இருக்கும் தட்டுகளை எடுத்து எடுத்துப் பார்ப்பதுண்டு. மைக் செட்டுக்காரர் ’பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இரு’ என்றுச் சொல்லி விட்டு பீடி குடிக்கப் போய் விடுவார். கிராம போன் பாடி முடித்ததும் மீண்டும் ஒரு தட்டை எடுத்து மாட்டி நானே பாட விடுவேன். நான் சரியாகச் செய்கிறேனா என்று மைக் செட்டுக்காரர் மேற்பார்வை பார்ப்பார். குஷியாக இருக்கும். அம்மாவிடம் வந்து, ”அம்மா, இது நான் போட்ட பாட்டு எப்படி இருக்கு?” என்று பெருமிதமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.

ஆசாரி வீட்டு விசேசத்தில் இரவுகளில் பளீரென்று வெளிச்சம் அடிக்கும் ஒரு வஸ்துவை நான் பார்த்தேன். அதுதான் பெட்ரோமாக்ஸ் லைட். விஸ் என்ற சத்தத்துடன் ஒளி வீசிக் கொண்டிருக்கும். பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசமாய் இருக்கும். அதில் ஒளி வீசும் பகுதி ஒன்றிருக்கும். அதன் பெயர் மேன்டில். வலை போன்றிருக்கும். மண்ணெண்ணெய் தான் எரிபொருள். ஒரு லிட்டர் பிடிக்கும். ஆனால் இரவு முழுவதும் எரிந்து கொண்டிருக்கும். விசேசங்கள் என்று வந்து விட்டால் கடைத்தெருவில் இருந்து வாடகைக்கு கொண்டு வந்து இரவுகளில் வைத்து விடுவார்கள்.

எங்கள் வீட்டிலும் சலுவா வீட்டிலும் தான் கரண்ட் இருக்கும். நான்கு பல்புகள் அவ்வளவுதான் வீடு முழுமைக்கும். டியூப் லைட் ஒன்று இருந்தது. அது நீண்ட நாட்களாக எரிவதில்லை. அம்மா வீடு கூட்டிப் பெருக்கும் போது கரண்ட் மீட்டரில் ஒரு அடி வைப்பார். அது ஏன் என்று ரொம்ப நாட்களுக்கு முன்பு வரை தெரியாது. பின்னர் தெரிந்த பிறகு அம்மாவின் சிக்கனத்தை நினைத்துச் சிரித்துக் கொள்வேன். ”அதை தொட்டுக்கிட்டு விடாதேடா, புடிச்சுக் கொன்னுடும்” என்று என்னிடம் சொல்லி வைப்பார். அது எனக்கு எட்டாது. அதனால் அதைத் தொட்டுப்பார்ப்பது பார்ப்பதோ அல்லது அது என்னைப் புடிச்சுக்கொல்வதோ ஆகாத காரியம்.

நான் தான் தட்டான்கள், வண்ணாத்துப்பூச்சிகள், பொன்வண்டுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து கொன்று கொண்டிருந்தேனே? அவ்வப்போது கரட்டான்களை வேறு கொலைகள் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

வீட்டின் இடது புறமிருந்த கொல்லையில் தும்பைச் செடிகள் அதிகம் இருக்கும். கடுகு போன்ற ஒரு செடியும் இருக்கும். அது பெயர் என்னவென்றுதான் தெரியவில்லை. தும்பைப்பூவில் தேன்குடிக்க வரும் வண்ணாத்துப்பூச்சிகளை சத்தமே காட்டாமல் உட்கார்ந்து அமுக்கிப் பிடித்து விடுவேன். மூன்று தும்பைச் செடிகளைப் பிடித்து கையில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

வண்ணாத்துப் பூச்சி வந்து அமரும் போது ஒரே அமுக்கு. அது செத்தே போய் விட்டோம் என்று மயக்கத்தில் இருக்கும். பிடித்து விடுவேன். அதைக் கொண்டு வந்து அதன் பின்புறம் நூலைக் கட்டிப் பறக்க விடுவேன். சிலதுக்கு பின்புறம் நூலோடு வந்து விடும். வெறும் தலையோடு பறந்து போய் விடும். எனக்குத்தான் எரிச்சலாக இருக்கும். மீண்டும் பிடிக்க வேண்டும். தட்டான்களில் நூல் கட்டுவது என்பது பெரும்பாடு.

வீட்டு வாசலில் பறக்கும் தட்டான்களைப் பிடிப்பதே பெரும் கலையம்சம் பொருந்தியது. பெரிய துண்டாக வைத்துக் கொண்டு சத்தமே காட்டாமல் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும். அருகில் பறக்கும் போது ஒரே அடி. துண்டுக்குள் சிக்கி விடும். சில தட்டான்கள் செடிகளில் உட்காரும் போது சத்தமே காட்டாமல் அதன் வாலைப் பிடித்து அமுக்கி விடுவேன்.

மாமா பையன் விட்டியன் தான் பொன்வண்டுகளையும் அதுகள் சாப்பிடும் இலைகளையும் கொண்டு வந்து தருவான். அதன் கழுத்தில் நூலைக் கட்டி ஒரு சுற்றுச் சுற்றினால் சும்மா விர்ரென்று சுற்றும். ஆனால் அதன் கழுத்தில் மட்டும் விரலை வைத்து விடக்கூடாது. ஒரே கடி என்று விட்டியன் என்னை பயமுறுத்தி வைத்தான். நானா அடங்குவேன். கையில் துணியைச் சுற்றிக் கொண்டு விரலை வைப்பதுண்டு. பொன்வண்டு மஞ்சள் கலரில் முட்டைபோடும். இதெல்லாம் விளையாட்டு எனக்கு.

எங்களூரில் ஆட்டக்குதிரைகளை வியெஸெம் ராவுத்தர் வளர்த்து வந்தார். அந்தக் குதிரை எம்.ஜி.ஆர் படத்தில் கூட நடித்திருக்கிறது என்றார்கள். நான் டியூசன் சென்று விட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் போது வியெஸெம் ராவுத்தர் வெள்ளைகலரில் இருக்கும் குதிரைக்கு ஆடச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார். வேடிக்கைப் பார்ப்பதுண்டு. ஒரு தாம்பாளத்தட்டில் கால்களை வைத்து ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அந்தக் குதிரை. ராவுத்தர் கையில் சாட்டை ஒன்று இருக்கும். சாட்டையால் ஒரு விளாசு விளாசுவார்.

குதிரை கனைத்துக் கொண்டே கால்களை மாற்றி மாற்றி வைத்துக் கொண்டு ஆடிக் கொண்டிருக்கும். முஸ்லிம் வீட்டு விசேசங்களில் மாப்பிள்ளை முகம் முழுவதும் சரம் சரமாய் தொங்கும் பூக்களை அணிந்து கொண்டு குதிரை மீது வருவார். குதிரையின் முன்னே பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டுகளை தலை மீது வைத்துக் கொண்டு ஆட்கள் செல்ல பாண்டு வாத்தியங்களுடன் ஊர்வலம் சலுவா வீடு வரைக்கும் வந்து திரும்பிச் செல்லும்.

அம்மா என்னைத் திட்டி விட்டால் அருவாளைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டின் இடது புறம் இருந்த நீண்டு வளர்ந்த பனை மரத்தின் அடியில் இருந்த மஞ்சமினா மரத்தினை வெட்டிச் சாய்த்து விடுவேன். அது வளரும் வரை எனக்கு கோபம் வராது. மீண்டும் கோபம் வந்தால் மீண்டும் வெட்டிக் குதறிவிடுவேன். அந்த மரமும் விடாது துளிர்ப்பதும் நான் கோபம் வந்தால் வெட்டுவதுமாய் எனக்கு விபரம் தெரிந்த நாள் வரைக்கும் தொடர்ந்தது. கல்லூரிக்குச் சென்ற பிறகு அந்த மஞ்சமினா மரம் வளர்ந்து படர்ந்து நின்றது. மாமா ஒரு நாள் அதையும் வெட்டி விட்டார். வீட்டைச் சூழ்ந்த கொடத்தடி மாமரம், காசாலட்டு, பெரிய மாமரம், பாவக்காய் மாமரம், தேத்தாமரம், வேப்பமரங்கள் எல்லாம் கவர்மெண்டு போட்ட ஆழ்துளைகுழாயினால் பட்டுப் போயின. இப்போதும் ஊருக்கு அந்தக் ஆழ்துளைக் கிணற்றிலிருந்துதான் தண்ணீர் கிடைக்கிறது. ஆனால் ஊரெங்கும் இருந்த பச்சை காணாமல் போய் விட்டது அத்துடன் தட்டான்களும், வண்ணத்துப்பூச்சிகளும், பொன்வண்டுகளும், பெட்ரோமாக்ஸ் லைட், கிராம போன் மற்றும் ஆட்டக்குதிரையும் தான்.

•••

முருக தீட்சண்யா கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) மயிலாடுதுறை

images-9

01

சேகுவாரவைக் கூட
அவள் தான்
அறிமுகம் செய்தாள்,
மாக்சிம் கார்க்கியின்
தாய் படி என்றாள்,
மார்க்சின் மூலதனம்
வாழ்வை மாற்றும்
வாசித்துப்பார் என்றாள்.
இப்போது
ஒரு பெல்லாரி
வெங்காயத்துக்கே
அழுதுவிடுகிறாள்,
அடி வயறு கனக்க
அழுக்குத் தாலி சுமக்கும்
அந்த புரட்சிக்காரி …… !

02

கூடடைதல் குறித்த
அச்சமற்ற பறவைகள்
எப்போது திரும்பக் கூடும்
இன்றா நாளையா
இந்த வனபபின்
மெளனங்களை
யார் உடைக்கக் கூடும்
ஒரு தனிமையை
விடவும்
மேலான நரகத்தை
யார் பரிசளிக்கக் கூடும்
கொஞ்சம் திறந்து
விடுங்களேன்
ஒரு பூட்டப்பட்ட கதவின்
வெளிப்புறத்தை விடவும்
உட்புறம் ஒன்றும் அத்தனை
கொடுமையானது இல்லை

03

சூழ்ச்சி வலைகளில்
சிக்க வைத்தல்
எளிதாய்
கைகூடி விடுகிறது
உனக்கு.
நம்ப வைத்து
கழுத்தறுக்கும்
நயவஞ்சக
விளையாட்டுக்கள்
ஒன்றும்
புதிதில்லை
உன் நாட்காட்டியில்.
விடம் தோய்ந்த
வார்த்தைகளில் தான்
இருக்கிறது
உன் விசாரிப்புகள்
எப்போதும்.
முதுகுக்கு பின்னே
உன் சிரிப்பொலிகள்
கேட்டுக் கொண்டேதான்
இருக்கிறது.
நீ எப்படியும்
என்னை
புதைத்துவிடத்தான்
போகிறாய்
என்பதும் புரிகிறது.
ஆனாலும்
வாழப்பிடிக்கிறது
நிறைய,
உன்
ஒரு துரோகத்தையாவது
வென்றுவிட
முடியுமெனில் …… !

04

வெயிலுக்கு மகள்
வைத்த பெயர்
இந்துமதி மிஸ்
யதேச்சையாய்
வகுப்பறையை
கடக்கிறபோது தான்
கவனித்தேன்
அடடா
வெயில் தான்
எத்தனை அழகு

05

ஏதேன் தோட்டத்து
ஆப்பிள்களை உனக்கு
பரிசளிக்க முடியாது
என்னால்,
சிலுவைப்பாடு தான்
என்னோடு வந்தால்.
எப்போதும்
உயிர்க்கும்
நம்பிக்கையின்
சிறு வெளி
ஒரு ஒற்றை
மின்மினி நான்
என்னை
நட்சத்திரங்களில்
புதைப்பதை
ஏற்பதில்லை
எப்போதும்.
இந்த பெருங்காட்டின்
வனத்தில்
காற்றோ
மழையோ
வெயிலோ
போதவில்லை
நமக்கு
இந்த முரண்களின்
கூடாரம்,
வெளியே வருகிறேன்
அணைத்துக் கொள்கிறது
ஒப்பீடுகளற்ற ஒரு வானம் …..

••••