Category: இதழ்98

ஒரு பெண்: ஒரு மதுக்கோப்பை – ( இந்தி மூலம் ) : அம்ரிதா ப்ரீதம் – தமிழில் : நாணற்காடன்

download

புகழ்பெற்ற ஓவியர் சுமேஷ் நந்தாவைப் பற்றிய இந்தக் கதையைச் சென்ற வருடமே எழுதி விட்டேன். தில்லியில் அவருடைய ஓவியக் கண்காட்சி நடந்தது. தினமும் ஏதாவது ஒரு பத்திரிக்கையில் சுமேஷ் நந்தாவின் ஓவியங்கள் பற்றிய விமர்சனங்கள் வந்தபடி இருந்தன. மிகப்பெரும் ஆளுமைகள் புகழ்ந்து எழுதினர். எனக்கு ஓவியக்கலை பற்றி கலைப்பூர்வமாக எதுவும் தெரியாது. ஆனால் அதிலிருக்கும் நுண் உணர்வை புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் இருந்தது. கண்காட்சியில் வைக்கப்பட்டிருந்த பல ஓவியங்களை மௌனமாகப் பார்த்து புகழ்ந்து கொண்டிருந்த என் கண்கள், சுமேஷ் நந்தாவின் இரண்டு ஓவியங்களுக்கு முன் உறைந்து போய் நின்றன. ஒரு ஓவியத்திற்குக் கீழே இரண்டரை இலை – ஒன்றரை இலை என்றும் மற்றொரு ஓவியத்திற்குக் கீழே ஒரு பெண் – ஒரு மதுக் கோப்பை என்றும் எழுதப்பட்டிருந்தது.

முதலாவது ஓவியம் தேயிலைத் தோட்டத்தில் தேயிலை பறிக்கும் மலைப்பெண்களுடையது. அந்த ஓவியம் என்ன உணர்வுகளைப் பேசுகிறது என்பதை சுமேஷ் நந்தா விளக்கினார். “தேயிலைச் செடியின் உச்சியில் துளிர்த்த தளிர் இலையைத்தான் ஒன்றரை இலை என்பார்கள். ஒரு முழு பெரிய இலையும் அதனோடு ஒட்டித் துளிர்த்திருக்கும் தளிர் இலையும் சேர்ந்ததுதான் ஒன்றரை இலை. அதற்கும் கீழே இரண்டரை இலை இருக்கும். இரண்டு மென்மையான முழு இலைகளும் ஒரு தளிர் இலையும் சேர்ந்தது இரண்டரை இலை ஆகும். அதற்கும் கீழே நிறைய கிளைகளில் முதிர்ந்த இலைகள் வளர்ந்திருக்கும். அந்த இரண்டரை இலையையும், ஒன்றரை இலையையும் தனியாகப் பறித்து வைத்துக் கொள்வார்கள். இந்த இலைகளைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் தேநீருக்கு மிகவும் விலை அதிகம். செடியின் கீழே முதிர்ந்திருக்கும் இலைகளின் தேநீர்தான் நம் மக்களுக்கு விற்கப்படுகிறது. ஒரு முழு தேயிலைச் செடியிலிருந்து வெறும் நான்கே நான்கு தளிர் இலைகள்தான் பறிக்க முடியும். அப்படியென்றால் ஒரு தேயிலைத் தோட்டத்தில் எத்தனை தளிர் இலைகள் கிடைக்கும் என்பதை எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். இந்தத் தேநீர் மிகவும் விலை அதிகமானது. அறுபது ரூபாய்க்கும் அதிகமாகவே விற்கப்படுவதுண்டு.

சுமேஷ் நந்தாவின் இந்த ஓவியத்தில் முன்னாலிருக்கும் பெண்ணின் பாதி முகம்தான் தெரிகிறது. முதுகைக் காட்டி திரும்பியிருக்கிறாள். ஆயினும், அந்தப் பாதி முகமே கொள்ளை அழகாக இருக்கிறது. தேயிலைச் செடி போல, அந்த உச்சியில் துளிர்த்திருக்கும் தளிர் போல, அந்த ஒன்றரை இலை போல பசுமையாக மின்னுகிறாள் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் நான் இதை சுமேஷ் நந்தாவிடம் சொல்லவில்லை.

இரண்டாவது ஓவியத்தின் கீழே ஒரு பெண் – ஒரு மதுக்கோப்பை என எழுதப்பட்டிருந்தது. ஒரு மலைப் பெண் பூரண அழகோடு அந்த ஓவியத்தில் இருந்தாள். மக்கள் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்து இந்த ஓவியத்தின் உதடுகள் பேசுகின்றன என்றனர். உண்மையாகவே இப்படிப் பேசுகின்ற ஓவியத்தை நான் எப்போதும் பார்த்ததேயில்லை. அது சம்பந்தமாக ஓவியர் சுமேஷ் நந்தா எதுவும் சொல்லவில்லை. “இந்த மதுக் கோபையைக் குடிப்பதற்கு வயது ஒரு பொருட்டல்ல” என்று நான் சொன்னேன். ஓவியர் ஆச்சரியமாக என்னைப் பார்த்தார். அறுபது வயது இருக்கும் அவருக்கு. அவருடைய கண்களில் இளமை உருகித் ததும்பத் தொடங்கியது. “இந்த ஓவியத்தை பற்றி இப்படி ஒரு கருத்தை யாருமே சொன்னதில்லை. நான் சொல்ல வந்ததும் அதுதான். என் நண்பர்கள் கூட இந்தக் கருத்தைச் சொன்னதில்லை. நிறைய பேர் ஒரு பெண் – ஒரு கோப்பை என்றால் கோப்பை மட்டும் புதிதாகிக் கொண்டே இருக்குமே என்று கிண்டல்தான் செய்வார்கள்”

அந்த ஓவியத்தில் ஏதோ ஒன்று என்னைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. வாரம் முழுக்கக் கண்காட்சி நடந்தது. நான் மூன்று முறை கண்காட்சிக்குப் போனேன். எல்லா ஓவியங்களையும் பார்ப்பதற்காக இல்லை. ஒரு பெண் – ஒரு மதுக் கோப்பை என்ற அந்த ஒரு ஓவியத்தைப் பார்ப்பதற்காக மட்டுமே மூன்று முறையும் போனேன். நான் சுமேஷ் நந்தாவிடம் அந்த ஓவியம் பற்றி ஓர் அப்பழுக்கற்ற கருத்தைச் சொல்லியிருந்தேன். கலை நுணுக்கம் அறிந்து நான் அதைச் சொல்லவில்லை. என் மனத்தில் தோன்றிய உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடு அந்தக் கருத்து. எனது அந்தத் தூய்மையான கருத்தால் தன் மனத்தை திறந்து உதடுகளுக்குக் கொண்டு வந்தார் சுமேஷ் நந்தா.

“ஓவியத்திற்கான கருவைத் தேடி ‘காங்கடா’ என்ற கிராமத்தில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அங்கிருந்து தேயிலைத் தோட்டம் இருந்த ‘பாலம்பூர்’ வெகு தூரம் இல்லை. இரண்டரை இலை – ஒன்றரை இலை என்ற இந்த ஓவியத்தை அங்குதான் நான் வரைந்தேன். இதோ ஓரமாக நிற்கிறாளே இந்தப் பெண். நன்றாகக் கவனியுங்கள். அவளைத்தான் எனது இரண்டாவது ஓவியமாக ஒரு பெண் – ஒரு கோப்பை என்று வரைந்திருக்கிறேன்.”

“ஓ.. அப்படியா… நீங்கள் சொல்வதற்கு முன் நான் இதை அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் முதல் நாளிலேயே இந்த ஓவியத்தைப் பார்த்ததும் எல்லாப் பெண்களும் சேர்ந்து தேயிலைச் செடி போலவும் இந்தப் பெண் மட்டும் அந்தச் செடியின் உச்சியில் துளிர்த்துப் பசுமையாக மின்னுகிற தளிர் போலவும் எனக்குத் தோன்றினாள்” என்றேன்.

சுமேஷ் நந்தாவின் வயோதிகக் கண்களில் இளமை ஒளி வீசத் தொடங்கியது. “இப்போது நான் நம்பிக்கையால் நிறைந்திருக்கிறேன். நீங்கள் என் இரு ஓவியங்களுக்கும் சொன்ன கருத்துகள் என்னை ஈர்த்து விட்டன. எனது கதையைக் கேட்கும் உரிமை உங்களுக்கு இருக்கிறது. நான் என் கதையை யாரிடமும் இதுவரை சொன்னதேயில்லை.

நான் அந்தப் பெண்ணை ‘டூணி’ என்றுதான் கூப்பிடுவேன். அவள் பெயரைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளும் விருப்பம் கூட எனக்கு ஏற்படவில்லை. தேயிலை பறித்துக் கொன்டிருந்த அவள்தான் இரண்டரை இலை – ஒன்றரை இலை என்ற விஷயத்தை என்னிடம் சொன்னாள். “உங்கள் பெண்கள் அனைவரும் தேயிலைச் செடியின் உச்சியிருக்கும் தளிர்கள். விலை மதிப்பற்றவர்கள் நீங்கள். இந்தத் தேநீரைக் குடிக்க யாருக்குக் கொடுத்து வைத்திருக்கிறதோ” என்றேன் நான்.

ஒரு மழை நாள் வெள்ளத்தில் கிராமங்களை இணைக்கும் பாதை மூழ்கிப் போனது. போக்குவரத்து துண்டிக்கப்பட்டது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகுதான் அந்தப் பாதை கண்களுக்குத் தெரிய வந்தது. இந்தப் பக்கமிருந்து நான் போய்க்கொண்டிருந்தேன், அந்தப் பக்கமிருந்து டூணி வந்து கொண்டிருந்தாள். “தண்ணீர் வருவது நின்று விட்டது ஆனால் ஈரம் இன்னும் காயவில்லை டூணி” என்றேன் நான்.

“டூணி என்ன சொன்னாள் தெரியுமா? “இது யாரோ ஒரு மனிதனின் கண்ணீர். அது எப்போதும் காய்ந்து போகாது” என்றாள். நான் டூணியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அழகான முகம். டூணி சொன்னதை நான் ஏற்கனவே ஒரு வங்காள நாவலில் படித்திருக்கிறேன், டூணி வங்காள நாவல் படித்தவளில்லை. எல்லா தேசத்திலும் துக்கத்தின் மொழி ஒன்றுதான் இல்லையா?”

நான் அவள் வீட்டிற்குப் போனேன். வீட்டில் அம்மா, அப்பா, இரண்டு அண்ணன்கள், அண்ணி ஒருத்தி ஆகியோர் இருந்தனர். டூணியின் மனத்தில் என்ன துக்கம் இருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க வீட்டின் உள்ளேயும் வெளியேயும் துழாவினேன். அப்படி ஒரு வார்த்தையை அவள் ஏன் உமிழ்ந்தாள். இறுதியில் அவள் துக்கத்திற்காகன விதையைக் கண்டுபிடித்தேன். டூணியின் அப்பா நிறையக் கடன் வாங்கியிருந்தார். அந்த ஊரில் பெண்கள் விலை பொருள் போலத்தான். முன்னூறு ரூபாயிலிருந்து ஆயிரம் ரூபாய்க்குள் விலையாக பெண்களை விற்று விடுவார்களாம். கடன் கொடுத்தவன் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாய் கடனிற்கு டூணியைக் கேட்டிருக்கிறான். டூணி “அவன் மனிதனே இல்லை; அரக்கன். எனக்கு கனவில் கூட அவனை நினைத்தால் பயமாக இருக்கிறது” என்று தன் அப்பாவிடம் சொல்லியிருக்கிறாள்.

ஒரு நாள் நான் டூணியை தனியாக உட்கார வைத்து “நான் உன் பயமென்னும் கயிற்றை அறுத்தெறியட்டுமா?” என்று கேட்டேன்.

“அது எப்படி?” என்று கேட்டாள்.

“நான் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாய் தருகிறேன். உன் அப்பாவிடம் அவனுடனான திருமண நிச்சயத்தை நிறுத்தி விடச் சொல்” என்று சொன்னேன்.

“வேறொரு பெண்ணாக இருத்திருந்தால் என் காலில் விழுந்திருப்பாள். ஆனால் அவள் என் இதயத்திற்குள் விழுந்து விட்டாள்.” “என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறீர்களா?” என்று கேட்டாள்.

“டூணி, நீ தேயிலைச் செடியின் விலை மதிப்பு மிக்க தளிர் போன்றவள். அந்தத் தளிரின் தேநீரை அருந்த யாருக்குக் கொடுத்து வைத்திருக்கிறதோ” என்று அவளிடம் அடிக்கடி சொல்லுவேன். அன்று டூணி அவளின் உயிரின் இலைகளால் எனக்காக தேநீர் தயாரித்துக் கொடுத்தாள். இப்படி நடக்குமென்று நான் எப்போதும் யோசித்ததே இல்லை. “நான் பணம் தருகிறேன் என்று சொன்னது உன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் அர்த்தத்தில் இல்லை டூணி” என்று சொன்னேன். ஆனால் அவளது ஆடையில் தீப்பொறி வீசிவிட்டது போல ஆனாள்.

“நான் உங்களிடம் பிச்சை கேட்கிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களா” என்றாள் டூணி.

“என் வாழ்க்கை அத்தனை நல்லதாயிருந்ததில்லை டூணி. எத்தனை பெண்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்து போயிருக்கிறார்கள் தெரியுமா? நான் வாழ்க்கையில் சின்னச் சின்ன பாதைகளில் அவர்களோடு பயணித்திருக்கிறேன். ஆனால் நீண்டதொரு பாதையை நான் தேர்ந்தெடுத்ததேயில்லை. ஒரே ஒருத்தியுடன் வாழ்க்கை முழுவதும் பயணிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை நான் தொலைத்து விட்டேன்.”

“என் வாழ்க்கை நெருப்பால் ஆனது. உன்னால் குடிக்க முடியாது. மீறிக் குடிக்க முயன்றால் வாய் சுட்டு விடும்.” என்றவாறு அவளை அமைதிப் படுத்துவதற்காக பேரன்போடு அவளது உதடுகளின் மேல் என் விரல்களை வைத்தேன்.

“அதனாலென்ன ஊதி ஊதி குடித்துக் கொள்வேன்” என்றாள் டூணி.

நான் அவள் முகத்தையே பார்த்தேன். இவள்தான், இந்த டூணியோடுதான் என் வாழ்க்கையின் நீள் பாதையில் பயணிக்க முடியும் என்று அந்தக் கணத்தில் எனக்குத் தோன்றியது.

இருவரின் முடிவுகளும் வெள்ளிக் காசுகளைக் கொட்டியது போல் கலகலவென ஒலித்தன.

“இதற்கு முன் என் வாழ்வில் எத்தனைப் பெண்கள் வந்து போயிருக்கிறார்கள் என்பது உனக்குத் தெரியாது டூணி. ஒவ்வொரு பெண்ணும் எனக்கொரு மதுக்கோப்பை. ஒரு கோப்பையை குடித்து முடித்ததும் அடுத்த கோப்பையை நிரப்பிக் கொள்வேன்” என்று சொன்னேன்.

டூணி சிரித்தாள். “ஏன் என் தாகத்தைத் தீர்க்க மாட்டீர்களா?” என்றாள்.

என்னால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. “சரி ஒரு சத்தியம் செய்து தாருங்கள். என் மனக்கோப்பையைக் குடித்துத் தீர்க்கும் வரை இன்னொரு மதுக்கோப்பையை நாடக்கூடாது. ம்… சத்தியம் செய்யுங்கள்” என்றாள் டூணி.

“நான் இன்று வரை நிறையக் கோப்பைகளைக் குடித்திருக்கிறேன். அவை வெறும் உடல் கோப்பைகள். அவற்றில் மனக்கோப்பை என்று எதுவுமே இருந்ததில்லை. ஒரு வேளை இருந்திருந்தால் அதிலிருந்த மது காலியாகியே இருக்காது. நான் அடுத்தடுத்த கோப்பைகளைத் தொட்டிருக்கவும் மாட்டேன்.”

“எனது உறுதியான முடிவைப் பார்த்துக் கொண்டேன். டூணியும் உறுதியாக இருந்தாள். டூணியின் பெற்றோரும் எங்கள் முடிவை ஏற்றுக் கொண்டனர். பிறகு நான் பணத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்காக நகரத்திற்கு வந்து விட்டேன்.”

மணி எட்டு ஆகிவிட்டது. கண்காட்சி எட்டு மணிக்கு முடிந்து விடும் என்பதால் கூட்டம் குறையத் தொடங்கியது. புதிதாக யாரும் வரவில்லை. கதையோ பாதியில் நின்றுவிட்டது. கதையை நிறுத்தி விட்டு சுமேஷ் நந்தா மௌனமாக நின்றிருந்தார்.

நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், நின்று போன கதையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவரோ கண் மூடி நின்றிருந்தார்.

கதவு சாத்துவதற்காக வாட்ச்மேன் வந்து கொண்டிருந்தார். நான் கைகளால் சைகை காட்டி அவரை அமைதியாக இருக்கச் சொன்னேன். கதை தொடரும் எனக் காத்திருந்தேன்.

ஓவியரின் மூடிய கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் சிந்தத் தொடங்கின. அந்தத் துளிகள் கதையைத் தொடர வைத்தன.

“நான் பணத்தோடு திரும்பினேன். ஆனால் விதியோ என் மதுக் கோப்பையை என்னிடமிருந்து பிடுங்கி விட்டிருந்தது.”

“ஏன் ஐயா? டூணிக்கு கட்டாயத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டு விட்டதா?” என்றேன் நடுங்கும் குரலில்.

“அதைவிடவும் பயங்கரமான விஷயம் நடந்து விட்டிருந்தது. டூணி சொல்லியிருந்தாளே அந்த அரக்கன், அந்த கிழட்டுக் கடன்காரன் திருமண நிச்சயம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டதை அறிந்து சூழ்ச்சி செய்து விஷம் கொடுத்து டூணியைக் கொன்று விட்டான்.”

“டூணியின் சிதையில் கொஞ்சம் சூடும் கொஞ்சம் நெருப்பும் பாக்கியிருந்தது. நான் அந்த நெருப்பை சாட்சியாக வைத்து சிதையைச் சுற்றி அக்னி வலம் வந்தேன்.”

ஏறக்குறைய முப்பது முப்பத்தைந்து வயதில் ஓவியர் அந்த அக்னி வலம் வந்திருப்பார் போலும். கடந்த முப்பதாண்டு காலமாக அக்னி வலம் வந்த கதையைப் பொத்தி வைத்திருந்திருக்கிறார். அவருக்கு இப்போது அறுபது, அறுபத்தியிரண்டு வயதிருக்கும். ஓவியரின் உதடுகள் மெதுவாக அதிர்ந்தன. “சரி ஒரு சத்தியம் செய்து தாருங்கள். என் மனக் கோப்பையை குடித்துத் தீர்க்கும் வரை இன்னொரு மதுக்கோப்பையை நாடக்கூடாது. ம்…சத்தியம் செய்யுங்கள்” என்று டூணி சொல்லியிருந்தாளே அந்த சத்தியத்தின்படி நான் இன்னொரு கோப்பையை இதுவரை தொடவேயில்லை.”

முன்னால் டூணியின் ஓவியம் இருந்தது. டூணி ஒரு பெண். ஒரு மதுக் கோப்பை. மரணம் ஓவியரின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கோப்பையைப் பிடுங்கிக் கொண்டது. ஆனால் அவரது கற்பனையிலிருந்த அந்தக் கோப்பையை எந்த மரணத்தினாலும் பிடுங்கி விட முடியாது. அந்தக் கோப்பையைப் பருகியபடியே வாழ்வைக் கடந்து விட்டார் அவர். அந்தக் கோப்பையின் மது தீரவே இல்லை.

சுமேஷ் நந்தா என்னிடம் இந்தக் கதையைச் சொல்லி ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் ஆகி விட்டது. அப்போதே இந்தக் கதையை நான் எழுதி விட்டேன். ஆனால் அவர் அப்போது பிரசுரிக்க அனுமதி தரவில்லை. அப்போது அவரது பெயருக்குப் பதிலாக ஒரு கற்பனைப் பெயரில்தான் இந்தக் கதையை எழுதியிருந்தேன்.

“மரணத்தைத் தழுவும் நாள் வரையில் இந்தக் கோப்பையை அருந்திக் கொண்டிருக்க விரும்புகிறேன். அதுவரை இந்தக் கதையைப் பிரசுரிக்க வேண்டாம். நான் இறந்த பிறகு இந்தக் கதையை என் நிஜப் பெயரிலேயே வெளியிடுங்கள். பெயரை மாற்ற வேண்டாம்.” என்று சுமேஷ் நந்தா சொல்லியிருந்தார்.

சென்ற வாரம் சுமேஷ் நந்தா இறந்துவிட்ட செய்தியைப் பத்திரிக்கைகளில் படித்திருப்பீர்கள். அவரின் கலை நுணுக்கங்களைப் பற்றிப் பக்கம் பக்கமாக எழுதியிருந்தனர். சில பத்திரிக்கைகள் சுமேஷ் நந்தா தன் இறுதி மூச்சை விட்ட அறையில் அவர் வரைந்த ஒரு பெண் – ஒரு மதுக்கோப்பை என்ற ஓவியம் இருந்தது என்ற செய்தியை வெளியிட்டிருந்தன.

இந்தக் கதையில் நான் எதையும் மாற்றிவிடவில்லை. அவர் சொன்னபடி அவரது நிஜப் பெயரை எழுதியிருக்கிறேன்.

************

பிரத்யுக்ஷா பிரஜோத் ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) கவிதைகள்

images (17)

இக்கால மாந்தர்

**

நயம்பட பேசி

நன்னடத்தை காட்டி

இன்முகம் பூண்டு

இனிப்பாய் சேதி சொல்லி

நட்பாய் பழகுவார்

சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால்

நஞ்சை உமிழ்ந்து

முதுகில் குத்தி

வரைமுறையின்றி வசைபாடி

எதிராய் கூட்டம் சேர்த்து

காரி உமிழ்ந்து

கை தட்டலும் பெறுவார்

இக்கால மாந்தர் இவர்
••

நிழல் வேண்டி

**

நீண்ட நெடுந்தூர பயணமொன்றில்

மனித காட்டின் நடுவில்

சுட்டெரிக்கும் சூரியனின்

அச்சுறுத்தும் சுடு கிரணங்களிலிருந்து

தப்பி பிழைக்க பாய்ந்தோடுகிறது

உலர்ந்த வாழ்வும்

காய்ந்த வயிறும்
•••

மேடைவாசிகள்

**

நில்லாமல் நீங்கிச் செல்ல

நித்தமும் பயிற்றுவித்து

கண்களை மூடிக் கொண்டும்

நேர்க்கோட்டில் பார்வையை செலுத்தப் பழக்கியும்

தடம் புரளாமல் நடத்திச் செல்கிறது வாழ்க்கை

அருகிலோ எதிரிலோ

நிகழும் அநியாயமேதும்

நியாயமாய் தட்டிக் கேட்கப்படுவதில்லை

தனக்கு சுடும்போது

சுற்றி யாருமில்லை

அவநிலை மாற

குரல் கொடுக்கும் கூட்டத்து

தனி மனிதர் யாரும்

தனித்து செயல்படார்

கூட்டம் கலைந்தால்

மேடை பேச்சு

காற்றோடு போச்சு
நினைவடுக்கு

**

நீயும் நானும் சந்தித்த

துவக்கப் புள்ளியை

தேடி அலைகிறேன்

தடம் தெரியாமல் அழித்திட

புறந்தள்ள எண்ணி

செல் பூட்டி ஓடி ஒளிகிறேன்

என் அகம் புகும்

வித்தை அறிந்திருக்கிறாய்

அடர்ந்த காட்டின் இடுக்கினூடே

ஊடுருவி பாயும் வெளிச்சக்கீற்றாய்

உன் நினைவுகள்

கார்கால எதிர்மழையில்

ஊசலாடும் கடைசி சருகாய்

உன் இறுதி அத்தியாயம்

இன்றும் என்னுள்

களைந்தெறிய கற்கவில்லை

கரைந்துப் போகிறேன்

இன்னும் ஆழமாக

••••••

இது இட்லி பற்றிய கதையில்லை. ( கவிதைகள் ) / மௌனன் யாத்ரீகா.

images (18)
அகம் பிரம்மம்

பூமி தணியும் மட்டும் காத்திருந்து,
ஊற்றைத் திறந்துவிட்டார் பிதா.
ஒரு மண்புழுபோல் ஊர்ந்து பரவியது நீர்.
பூமியின் நாலா திசைக்கும்
மடையை மாற்றிவிட்டுக் கொண்டிருந்த
அந்த இரவில்,
நீர் பாவாத நிலத்தில்
உலகின் ரகசியத்தைத் திறந்துக் கொண்டு,
ஓர் இலைத் துளிர்த்திருந்ததைப்
பிதா பார்த்தார்.
கருநீலத்தால் சூழப்பட்டிருந்த பெரும்பகுதியை
தனது மூடிய கண்களையொத்த இலை
எதிர்கொண்டு வியாபித்ததைப் பார்த்த கணம்,
ஊற்றின் போக்கை நிறுத்திவிட்டு,
பச்சை நிறத்தின் பிரவாகத்தை
ரசிக்கத் தொடங்கினார்.
நீரினும் இனிய சாயலில்
அச்செடி பூப்பித்த மலர்கள்
சொல்லால் சொல்ல முடியாத
வியப்பாக, பிரம்மமாக மாறிற்று.
முடிவற்ற வெளியெங்கும்
ஒரு பிரபஞ்ச சக்தி.
காணும் யாவற்றிலும் அச்சக்தியின் பீறிடல்.
விசை கொண்டு பறந்தவை,
நஞ்சேறிய சர்ப்பம், சௌரத்தைத் தீண்டும் மரம், சீற்றக் கடல்,
புலர்காலைச் சிவப்பு, சாமத்தின் இருள்
முடிவில்லாத பிரம்மத் துய்ப்பில்
கட்டுண்டது செகம்.

••••

இது இட்லி பற்றிய கதையில்லை.

ரூபாய்க்கு பத்து இட்லி கிடைத்த நாளில்
அப்போது பிரசித்தியான,
ஆளைப் படுக்கையில் கிடத்துகிற
காய்ச்சல் எனக்கு வந்தது.
குங்குமம் குழைத்து
நெற்றியில் பத்திட்ட முதல் நாள் இரவில்
உடலில் கொளுத்திய வெப்பம்
லேசாய்க் குறைந்தது போலிருந்தது.
தும்பையும் வேம்பும் வீட்டருகிலேயே கிடைக்க,
நொச்சிக்கும் தைலத் தழைக்கும்
அப்பா காட்டைச் சுற்றி வந்தார்.
நசுக்கித் துணியில் கட்டிய தழைகள்
கொதிநீரில் வெந்தபோது
வாசனை ஊரை வளைத்தது.
சளிப் பிடித்துக் கொண்டு மூக்குறிஞ்சிய
மூதாய் ஒருத்தி
வாணலைத் திறந்து ஈர்த்து நுகர்ந்தாள்.
தண்டட்டி ஆடிய அவள் காதுகள்
புடைத்துச் சுருங்கின.
உடல் பொறுக்கும் சூட்டுக்கு
வெந்நீரின் பதம் வந்துவிட்டதாகக் கூறி
என் தலையில் அம்மா ஊற்றிய நீர்
தோல் வெந்துவிடும் அளவுக்கு
சுடுவதுபோல் இருந்தது.
தலைத்துவட்டும்போது என் கண்ணிலிருந்து
காய்ச்சல் வெளியேறியதை உணர்ந்தேன்.
ரெண்டு பர்லாங் தூரத்திலிருந்த
பெரிய தலைக்கட்டு ஊரில்
குடைக்கல்லில் அரைத்த வெங்காயச் சட்னியுடன்
தேக்கு இலையில் மடிக்கப்பட்ட இட்லியை
வாங்கி வந்திருந்தார் அப்பா.
காய்ச்சலின் உபயத்தில் கிடைத்த
அந்தப் பத்து இட்லியை உண்ட நாளில்
என் காய்ச்சல் பறந்து போனது.
காலம் ஓடி, நான் இப்போது தனிக்குடித்தனக்காரனாக இருக்கிறேன்.
என்னைப் பார்க்க வரும் அப்பாவுக்கு
பழையக் கஞ்சியையே
முகம் மலர்ந்து ஊற்றி வைக்கும்
என் பெருந்தகையாள் அறியாள்
இட்லி பற்றிய அக்கதைகளை….
•••••••••••

:பட் அவரோட டீலிங் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. / வடிவேலு நகைச்சுவை மீது ஒரு வாசிப்பு / ஸ்டாலின்ராஜாங்கம்

download (10)

நகைச்சுவையாகிவிட்ட எதார்த்தங்கள்

வடிவேலு நகைச்சுவை மீதான வாசிப்பை முன்வைத்து

தமிழ்சினிமாவில் புழங்கி வரும் பாத்திர வார்ப்புகளுள் மூன்றை எடுத்துக் கொள்வோம். 1. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் 2. போலீஸ் அதிகாரி 3. ‘ரவுடி’ தமிழ் சினிமாவின் நாயக பிம்பத்தில் ஓங்கி நிற்போர் மட்டுமல்ல அப்பிம்பத்திற்கு வர ஏங்குவோரும் இம்மூன்று பாத்திரங்களிலும் நடித்துள்ளனர். அந்த வகையில் தமிழ்த் திரைப்பட கதையாடலின் செல்வாக்கு பெற்ற பாத்திரங்கள் இவை.

1980-களின் சினிமாக்களில் வேர் பிடித்த ‘கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன்’ 1990-களில் பெரிய அளவில் எழுந்து நின்றான். கிராமப்புற பாரம்பரியமான பண்ணையடிமை, பழைய நம்பிக்கைகள், சாதி போன்ற அடையாளங்கள் கடந்தகால படங்களில் சித்தரிப்பு குறைபாடுகளுடனாவது விமர்சிக்கப்பட்ட நிலைமை மட்டுப்பட்டு கிராமப்புற பாரம்பரிய அடையாளங்களை போற்றத் துவங்கி அவற்றை போற்றவும் காக்கவுமான நாயக பாத்திரம் செல்வாக்கு பெற்றதையே கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் என்;கிறோம். கிராமப்புற பஞ்சாயத்து முறை, அதில் பண்பாட்டு வரையறைக்கேற்ப வழங்கப்படும் தீர்ப்புகள், குடும்ப ஃ ரத்த உறவுகளின் முக்கியத்துவம், மானம், அதற்கான வீரம் (வன்முறை) என்றெல்லாம் இதற்கான கதையாடல் சட்டகம் அமைந்தன. அரண்மனையொத்த வீடு, வெள்ளை வேட்டி சட்டை, மீசை, அரிவாள் போன்றவை இதுபோன்ற படங்களின் வழி கட்டமைக்கப்பட்ட குறியீடுகளாகும். சின்னக்கவுண்டர், தேவர் மகன் தொடங்கி சிற்சில மாற்றங்களோடு அண்மைக்கால கொம்பன் படம் வரை இச்சித்தரிப்பு உண்டு.

காவல்துறை அதிகாரி வேடத்தை பலரும் ஏற்று நடித்துள்ளனர். நாயக பாத்திரத்திற்கான கம்பீரம், வீரம், பொறுப்பு, ஒழுக்கம் போன்ற சாகச அம்சங்கள் இருப்பதால் சினிமாவில் போனியாகும் பாத்திரம் இது. தங்கப்பதக்கம் சிவாஜி தொடங்கி சிங்கம் சூர்யா வரை தமிழில் தொடரும் மரபு இது. முன்பு குடிமை சமூகத்தின் மேம்பாட்டுக்கு தொந்தரவான உள்ளூர் அரசியல்வாதி தொடங்கி குப்பத்து தாதாவரை துரத்தி பிடித்து கொண்டிருந்த போலீஸ்கார நாயகன் 1990-களில் தீவிரவாதிகளை பிடித்து தேசபக்தியின் குறியீடாக மாறி தற்காலத்தில் சர்வதேச மா‡பியாக்களோடு மோதிக் கொண்டிருக்கிறான். எனவே போலீஸ் என்றாலே நேர்மை, வீரம், கம்பீரம் ஆகியவற்றால் ஆனவன் என்கிற சித்திரம் செல்வாக்கு பெற்றிருக்கிறது.

மேலே கூறப்பட்ட இருவரிலிருந்து சற்றே வேறானது ரவுடி பாத்திரம். ரவுடியை எதிர்மறை குணங்கள் கொண்டவனாகவே காட்டினாலும் அவன் கொலைக்கு அஞ்சாதவன்; எப்போதும் தந்திர புத்தியோடு யோசித்துக் கொண்டே இருப்பான்; சண்டையிடுவதற்கு அஞ்சாதவன் போன்ற பிம்பங்களே ரவுடி பாத்திரத்தின் மீது தரப்படுகின்றன. தீமையின் குறியீடாக ரவுடி காட்டப்பட்டாலும் அவனையும் இரண்டாகப் பிரித்து நன்மைக்காக திருடுபவன் – சண்டையிடுபவன் என்கிற தளத்தில் நாயகனும் ஏற்று நடிக்கும் பாத்திரமாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. நவீன கால சட்டத்திட்டங்களுக்கு கீழ்படியாத உள்ளூர் நாட்டார் பாத்திரங்களை ஏற்று (கரிமேடு கருவாயன், மலையூர் மம்பட்டியான்) ஆங்கில ராபின்ஹூட் போன்று நாயக அம்சங்களோடு நடிக்கத் தொடங்கினார்கள். இன்றைக்கும் தமிழில் ரவுடியை நாயக பாத்திரமாக்கி நடிக்காத நடிகர்கள் குறைவு. அதாவது ரவுடிக்கு அமையும் சாகச வாய்ப்பு அவனை கதையாடலின் நாயகனாக்குகிறது.

இம்மூன்று பாத்திரங்களும் நாயக சாகசம் கொண்டவை. தத்தம் பாத்திரத்தை, தோன்றும் சூழலை பெருமிதப்படுத்துபவை. அவர்கள் அடையாளம் கொள்ளும் அமைப்பை பாதுகாப்பவை. ரவுடியை தவிர்த்து மற்ற இருபாத்திரங்களும் கிராமப்புற அதிகார அமைப்பையும், நவீன அரசின் அதிகார அமைப்பையும் உயர்த்தி பிடிப்பவை. இவ்வாறு உயர்த்தி பிடிப்பதற்கேற்ப வாழ்வின் குறுக்கும் நெடுக்குமான பக்கங்களை ஒற்றையாக்கி இவர்களென்றாலே இப்படிதான் இருப்பார்கள் என்பதாக நேர்மை, கம்பீரம், பெருமிதம், சாகசம், மானம், வாக்கு தவறாமை போன்ற அம்சங்கள் இப்பாத்திரங்கள் மீது கட்டமைக்கப்பட்டு வருகின்றன. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனுக்கு எதிரான பாத்திரம் என்றால் கூட ஊரில் அவனுக்கு இணையான அந்தஸ்து கொண்ட மற்றுமொரு பண்ணையார் பாத்திரமோ, சொத்துக்காக அந்தஸ்துக்காக மோதும் பங்காளி பாத்திரமாகவோதான் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். 1980-கள் வரையிலான படங்களில் இருந்ததைப் போன்று கோபக்கார இளைஞனாகவோ ஒடுக்கப்பட்டவனின் எழுச்சியாகவோ அச்சித்தரிப்பு அமைவதில்லை.

ஆனால் இத்தகைய பாத்திர வார்ப்புகள் எதார்த்தில் இருப்பவைதானா? என்றால் ஏறக்குறைய இருப்பதில்லை என்றே கூறலாம். உண்மையில் இத்தகைய சினிமாக்கள் அவை அடிக்கடி கூறிக்கொள்வதைப் போன்று சமூக எதார்த்தத்தை தான் பிரதிபலிக்கின்றனவா? அல்லது இத்தகைய சித்தரிப்புகள் சமூக எதார்த்தத்தின் மீது பிரதிபலிக்கிறதா? என்கிற கேள்விகளை எழுப்பி விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனின் அடையாளங்கள் நிலவுடைமை மதிப்பீடுகள் சார்ந்தது. அதற்கேற்ப அவன் கிராமத்தின் இடைநிலை பெரும்பான்மை எண்ணிக்கை சாதியை சேர்ந்தவன். நவீன அரசியலால் அறிமுகமான பொதுவுரிமை, பிரதிநிதித்துவ அதிகாரம் போன்றவற்றை மறைமுகமாக மறுத்து பாரம்பரிய அதிகாரத்தை வலியுறுத்துபவன்.

இதுபோன்ற பாத்திர வார்ப்புகள் மட்டுமல்ல அவற்றோடு நியாயம் பெறும் சாதி உள்ளிட்ட அடையாளங்களும் தட்டையாகவே முன்வைக்கப்படுகின்றன. எனினும் அதன் கதையாடல் அம்சத்திற்காக வெகுமக்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன. இப்பாத்திர வார்ப்புகள் புனைவு என்பதைத் தாண்டி சமூக நடைமுறைகளில் பாடல்களாக, பிம்பங்களாக, வசனங்களாக கையாளப்படுகின்றன என்பதே நாம் இதை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதற்கான காரணங்களாகும். கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனும், போலீஸ் அதிகாரியும் மிகு புனைவினால் கட்டப்படுகிறார்கள். இவர்கள் புழங்கும் அமைப்பை அதன் சமகாலத்தில் வைத்து பல்வேறு அம்சங்களோடு உளவியல்பூர்வமாக அலசும் படங்களே இல்லை. நடைமுறையில் அப்படியில்லாவிட்டாலும் சமகால அதிகாரத்திற்கு தேவைப்படுவதால் சாதிய கலாச்சாரமென்று ஒன்றை கற்பனை செய்து அதோடு தங்களை இணைத்துக் கொள்கின்றனர்.

இந்நிலையில் இப்பாத்திர வார்ப்புகளை சினிமா என்கிற தளத்திலேயே நின்று எவ்வாறு எதிர்கொள்வது? இதற்கு மாற்றான பாத்திர வார்ப்புள்ள படங்கள் உருவாக வேண்டும் என்பதே தேவை. கிராமப்புறத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பாத்திரமொன்றுக்கு மீசை வைத்து அரிவாள் தூக்கி இதே நாயக கதையாடலுக்குள் சித்தரிக்கலாம் அல்லது இத்தகைய அதிகாரத்தின் பாத்திரங்களை தீவிரமாக பகடி செய்து எதிர்கொள்ளலாம். இது திட்டமிட்டும் திட்டமிடாமலும் நிகழலாம்.

பொதுவாக நம்முடைய திரைப்படங்களில் இதுபோன்ற நாயக பாத்திர வார்ப்புகள் அன்றாட வாழ்வின் தருணங்களில் வைத்து பேசப்பட்டாலும் நாயக பெருங்கதையாடல் என்ற விதத்தில் கற்பனையாக – மிகுபுனைவாக – லட்சியவாதமாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இதன்படி இச்சித்தரிப்புகள் எதார்த்தமானவையல்ல. மீண்டும் மீண்டும் வேறு வேறு படங்களில் சொல்லப்படுவதால் எதார்த்தமானவை போன்று காட்டப்படுகின்றன. எதார்த்தமானவை போன்று நம்பப்படுகின்றன. இதற்கு மாறாக நகைச்சுவை காட்சிகளும் பாத்திரங்களும் நாயக பாத்திரங்களின் கம்பீரம், பெருமிதம், வீரம், மானம் போன்றவற்றிற்கு எதிர்நிலையில் கேலியாக – புறக்கணிக்கத்தக்க வழக்கங்களாக – சமூகத்தில் இல்லாதவைகளாக காட்டப்படுகின்றன. இலட்சியப்படுத்துவது நகைச்சுவை பாத்திரங்களின் நோக்கமாய் இருப்பதில்லை. ஆனால் உற்றுக்கவனித்தால் லட்சியப்படுத்தப்படும் நாயக பாத்திரங்களைவிட லட்சியப்படுத்தப்படாத நகைச்சுவை பாத்திரங்களின் சித்தரிப்பு எதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமாக இருப்பதை பார்க்கமுடியும். இருக்கும் எதார்த்தத்தை லட்சியப்படுத்துவதை விட அடைய விரும்பும் ஃ காட்டிக் கொள்ள விரும்பும் அடையாளங்களை எதார்த்தமாக காட்டி லட்சியப்படுத்தும் சமூக உளவியலோடு தொடர்புடைய பார்வை இது.

இந்நிலையில் நாயக சாகசத்தின் லட்சியவாதத்திற்கு உதவி வந்த மேற்கண்ட மூன்று பாத்திர வார்ப்புகளுக்கு இணையான அதேவேடத்தில் அமைந்த நகைச்சுவை பாத்திரங்கள் சிலவற்றை பார்க்கலாம். அப்பாத்திரங்களுக்கான இடச்சூழல், பாத்திரங்கள், வசனங்கள், பொருள் பிறக்கும் தருணங்கள் சார்ந்து லட்சியவாத நாயகனுக்கு இல்லாத எதார்த்த பொருத்தம் நகைச்சுவை நாயகனுக்கு அமைவதை பார்க்க முடிகிறது. இதில் சமகால நகைச்சுவை பாத்திரங்களில் வடிவேலு முக்கிய இடம் வகிக்கிறார் எனலாம். அந்த வகையில் வடிவேலு நடித்த சில படங்களில் இவை சார்ந்த பாத்திரங்களைப் பற்றி பேசலாம்.

வடிவேலுவின் உடல்மொழி, வசனம், பேசும் தொனி, குரலின் தன்மை சார்ந்து தமிழின் தேர்ந்த நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்லாமல் தமிழ் சினிமா வரலாற்றிலும் முக்கியமாக நடிகராக மாறியிருக்கிறார். தம்முடைய நகைச்சுவை காட்சிகளுக்கான சம்பவங்களையும், பாத்திரங்களையும், வசனங்களையும் வெகுமக்களின் அன்றாட புழங்குத் தளத்திலிருந்து எடுத்து நிகழ்த்துகிறார் என்ற வகையில் ஒருவித தமிழ் அழகியல் இவரிடம் உருப்பெறுவதை பார்க்க முடிகிறது. தமிழ் சினிமாவில் நிறைய நகைச்சுவை நடிகர்களின் வௌ;வேறுவிதமான பங்களிப்பு இருந்தாலும் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், நாகேஷ், கவுண்டமணி வரிசையில் வடிவேலு தான் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கிறார். எள்ளல், பகடி சார்ந்து சமகாலத்தை பிரதிபலிப்பதில் ஓரிடம் இருந்தாலும் கவுண்டமணிக்கு செந்தில் போன்ற இணைப்பாத்திரத்தை (அதாவது பிறரின் தோற்றம், தொழில், நிறம், பேச்சு போன்றவற்றை) வைப்பதின் மூலம் நகைச்சுவை அமைகிறது. சமூகத்தின் மேல்கீழ் என்கிற பாகுபாட்டுத் தன்மை மறைமுகமாக கவுண்டமணியின் நகைச்சுவை சட்டகத்திற்குள் செயல்படுவதை பார்க்கலாம். ஆனால் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை இப்பண்பிலிருந்து பெருமளவு விலகுகிறது. அவர் தன்னையே பகடிக்கு உள்ளாக்கிக் கொள்கிறார். தன்னிலிருந்தே நகைச்சுவை உருவாக்குகிறார். வடிவேலு பற்றிய இத்தகைய புரிதலை வைத்துக் கொண்டு இக்கட்டுரையின் முதல் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ள நாயக பாத்திர வார்ப்புகளை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை மூலம் எதிர்கொள்ளப்படும் விதத்தை பார்க்கலாம். வடிவேலுவின் படங்களில் உச்ச நகைச்சுவையாக அமைந்த சில படங்களை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம். ‘மாயி, வின்னர், தலைநகரம், மருதுமலை, கிரி’ போன்ற படங்களே அவை.

மாயி தமிழகத்தின் தென்பகுதியை களமாக கொண்ட படம். தென் பகுதிக்கேயுரிய இடைநிலை சாதியைக் குறிப்பிடும் வகையிலான கதை பின்னணி கொண்டது. தியாகமும் கருணையும் கொண்ட வழக்கமான கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயக பிம்பத்தை மையப்படுத்தி கதை நகருகிறது. இப்படத்தின் நகைச்சுவை வேடமேற்றிருக்கும் வடிவேலுவின் பாத்திரம் பிரதான கதாபாத்திரங்களோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தாலும் நகைச்சுவை பகுதிகள் தனிட்ராக்காக அமைந்திருக்கின்றன. கதை நாயகனை அழைத்து கொண்டு பெண் பார்க்க செல்லுவதன் மூலம் நாயகனின் சாதி அந்தஸ்து கொண்ட பாத்திரம் இது என்பதை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கதையில் வடிவேலு சிங்காரித்துக் கொண்டு வேலையேதுமில்லாமல் ஊரை சுற்றிவரும் மைனர் பாத்திரம். வெள்ளை வேட்டி சட்டை, தொடைக்கு மேல் எடுத்துக்கட்டிய வேட்டி, சட்டை காலருக்கு மேல் கர்சீப் என்று சுய அலட்டல்களோடு வலம் வருபவர். சொந்தகாரப் பெண்களை கேலி செய்யக் கூடியவர். ஆனால் ஒருபோதும் அப்பெண்கள் இவரை விரும்புவதில்லை. இந்நிலையில் தன்னுடைய பழைய கால வீரதீரங்களையெல்லாம் சொல்லும் தாத்தாவின் (அவரும் இப்படியானவர் தான்) யோசனைப்படி முறைப்பெண்ணான கோவைசரளாவை ஏமாற்றி திருமணம் செய்து கொள்ளுவார். சென்று தன் ஆண்மையை நிறுவ வேண்டிய முதல் இரவில் அவளிடமிருந்து பெரும் தாக்குதல் வெளிப்படும். உதவ வரும் தாத்தாவையும் அவள் அடித்து சாய்த்துவிடுவாள். இதன் மூலம் வடிவேலுவும் தாத்தாவும் பேசிவந்த பாரம்பரிய ‘வீரக்கதை’யெல்லாம் உதிர்ந்துவிடுகின்றன. இதேபோல மற்றொரு காட்சியில் குடித்துவிட்டு ‘வீரத்தின்’ வெளிப்பாடாய் ஓட்டலில் பெரும் கலாட்டா செய்வார். ஓட்டல் உரிமையாளரின் பெண்களை பிடித்திழுப்பார். ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அங்கு வரும் மனைவியை கண்டு அஞ்சி நடுங்குவார். எல்லோரும் பார்க்கும்படியாக அவள் அடித்து துவைப்பாள். படம் முழுக்க அவருக்கு இவ்வாறே காட்சிகள் அமையும்.

இப்படத்தை பொறுத்தவரைக்கும் இவை நகைச்சுவை காட்சிகளே. நகைச்சுவைக்காக சித்தரிக்கப்படும் காட்சிகள் என்றாலே எதார்த்தமற்றவை என்பதே இவற்றைப் பற்றிய பொதுப் புரிதல். ஆனால் உண்மையில் படத்தில் காட்டப்படும் இப்பண்புகள் தாம் நடைமுறையில் பெரும்பான்மை கிராமப்புற மைனர்களில் நிலை. அவர்களின் வீரமும் அலட்டலும் வரையறைக்குட்பட்டவை. எல்லா இடத்திலும் ஒன்று போல் இல்லாமல் எதிர்க்க ஆளில்லாத இடத்தில் வீரம் காட்டுவதும், தன்னை தொடர்ந்து வீரனாகவே சொல்லிக் கொண்டே இருப்பதும் தன்னுடைய பயத்தை மறைப்பதற்கான உளவியல் தான். மேலும், கிராமப்புற மோதல்களில் கூட்டமாக மட்டுமே சென்று தாக்குவார்கள். பின்னால் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற தைரியத்தில் வீரம் பேசுவார்கள். வடிவேலுவின் பல படங்களில் இதை அப்படியே பார்க்கலாம். வீரம் பேசிவிட்டு திரும்பி பார்த்தால் சக ஆட்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அடிவாங்கித் திரும்புவார். பொதுவாக கூட்டங்களாக சென்று மோதி கொள்வதுதான் சாதிக் கலவரங்களின் அடிப்படை. எனவே இன்றைய சாதி அமைப்புகள் சொல்லிக் கொள்ளும் வீரம், ஆண்ட பரம்பரை போன்ற வாசகங்கள் எல்லாம் உள்ளீடற்றவை; திரட்டியைக் காட்டி வீரம் பேசுபவை; வடிவேலு காட்டும் வீரம் அதைப் பற்றிய பேச்சுகள் பிரச்சினை வரும் வரை தான் நீடிக்கின்றன. சம்பந்தப்பட்டவர் வந்துவிட்டால் பொசுங்கி போகின்றன. உண்மையில் வீட்டுக்கு எதுவும் சம்பாதித்து தரமுடியாத மைனர்கள் மனைவியிடம் வாங்கிய வசவுகளையும் அடிகளையும் மறைத்துவிட்டு (ஒருவகையில் மறைப்பதற்காகவே) வெளியில் வந்து வீரம் பேசுவதும் மீசை முறுக்குவதும் நடக்கும். இந்த உளவியல்தான் படங்களில் பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் சமூகத்தில் பெரும்பான்மையாக இல்லாத ஃ உண்மைக்கு நெருக்கமற்ற சித்தரிப்புகள் தான் நாயக பாத்திரத்தின் பண்பாக காட்டப்பட்டு அவையே உண்மை போல சொல்லப்படுகின்றன. நடைமுறையில் இருப்பவற்றை நகைச்சுவையாக சொல்லுவதால் சமூகத்தில் நிலவாதவை போன்ற பொருள் பிறக்கின்றன. உண்மையில் நகைச்சுவை நாயகன் தான் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அசல் பிம்பம்.

மாயி படத்தோடு ஒப்பிடுவதற்கான படம் வின்னர். மாயி படத்தில் உருவான இப்பாத்திர வார்ப்பு அபாரமாக தோற்றம் கொண்டது வின்னர் படத்தில் தான். ஊரில் ஜமீன்தார் போல வாழும் வயதான பெரியவர்களின் தூரத்து உறவு பேரனாக வரும் வடிவேலு வழக்கம் போல அலம்பித்திரியும் மைனர். எந்த வேலையும் செய்வதில்லை; தன்னைப் போலவே சிலரை சேர்த்துக் கொண்டு ஊரை சுற்றித் திரிகிறார்; வீரனாக பேசிக் கொள்கிறார். ஆனால் சண்டை வந்தால் அடி வாங்கி வருகிறார். மீசை வளராமல் பென்சிலில் மீசை வரைந்து கொள்கிறார். தங்கள் குடும்பத்திற்கு இணையான குடும்ப நிலையிலுள்ள நாயகியை சீண்டி அடி வாங்குகிறார். ஒளிந்து கொள்ளுகிறார். ஆனாலும் ஒருமுறை கூட தன் ‘கோழைத்தனத்தை’ ஒத்துக்கொள்ளாதவராக இருக்கிறார்.

தமிழ் சினிமாவில் கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகன் மீது ஏற்றப்பட்டிருக்கும் பெருமித சுமைகள் அனைத்தையும் வடிவேலுவின் பாத்திர வார்ப்பு தவிடு பொடி ஆக்கிவிடுகின்றன. மானம், வாக்கு, வீரம், மீசை, அரிவாள், குடும்ப பெருமை போன்ற ஒவ்வொன்றும் கழன்று விழுகின்றன. வழக்கமான கிராமப்புற சாகச நாயக படங்களில் மீசை முறுக்கி பெருமை பேசுவதை பிரதி செய்து மீசையை பென்சிலில் வரைந்து கொள்கிறார். மீசை முறுக்கி சண்டையிடுவதற்கு மாற்றாக அடிவாங்கி வரையப்பட்ட மீசை அழிந்து போகிறது. முரட்டு பாத்திரமொன்றில் நாயகன் தோன்றுவானால் அது வீரமாக மாற்றப்பட்டுவிடும், கேலி செய்தாலும் பெண்கள் அவனையே விரும்புவார்கள். அடங்காத பெண்ணை அடக்கி திருமணத்திற்கு பிறகு தன் ‘ஆண்மை’ மூலம் அடங்கி நடக்க வைப்பார்கள். ஆனால் வடிவேலு பெண்களாலும், மனைவியாலும் தாக்கப்பட்டு காலில் விழுந்து கெஞ்சுகிறார். உண்மையில் இதுவே எதார்த்ததிற்கு நெருக்கமானது. அதே போல சக்திவேல், வானவராயன் போன்ற ‘கம்பீர’ பெயர்களுக்கு மாற்றாக கட்டத்துரை என்றும், குதிரை சாரட் வண்டிகளுக்கு மாற்றாக சரக்கு ஏற்றும் சைக்கிள் வாகனமாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. வின்னர் படத்தில் வீரம் காட்டும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் கவிழ்ந்துவிடும் பாத்திர வார்ப்பு அப்படியே கோவில் படத்திலும் தொடர்கிறது. ஊர் ஊராக சென்று கம்பு சுற்றுவதில் பேர் வாங்குவதாக காட்டிக் கொள்ளும் வடிவேலு எங்குமே ஜெயிப்பதில்லை. ஆனால் சொந்த பணத்தில் பரிசு வாங்கி வந்து தன்னையே பாராட்டிக் கொள்கிறார். பளு தூக்க முடியாமல் தூக்கி மூக்கு உடைபடுகிறார். இந்த ஒவ்வொரு சித்தரிப்பையும் சாகச நாயகனுக்கு எதிர்நிலையில் வைத்து வாசித்தால் இவற்றை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதன் தொடர்ச்சியாக மஜா படத்தை வைக்கலாம். ஜமீன்தார் தகுதியிலிருப்பவரின் மகள் பாதுகாவலர் போல வரும் வடிவேலு அதற்கேற்ப மீசை, அடியாட்கள், முகத்தில் மரு, தன் வீரம் பற்றிய பிரதாபங்கள் என்று வலம் வருகிறார். இவையெல்லாம் பேச்சு மட்டும் தான் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளும் நாயகன் இவரை தூக்கிக் கொண்டு போய் விடுவான். வீரம் பேசி வந்த இவரால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது. காரிலிருந்து ஆட்களோடு வேகமாக இறங்கி வரும் போது வேட்டி கார் கதவில் மாட்டி அவிழ்ந்துவிடுகிறது. அவிழ்ந்ததையும் பார்க்காமல் அண்டர்வேரொடு அவர் வேகமாக வரும் காட்சி வேட்டியை காட்டி மானம் பேசும் அதுவரையிலான படங்களின் காட்சிகள் மீது எறியப்பட்ட ஒரு விமர்சனம் எனலாம். இவ்வளவு கோழைத்தனமுடைய ஒருவன் வீரனாக வலம் வருவது பற்றி நாயகன் கேட்கும் போது வடிவேலு தரும் விளக்கம் தமிழ் நகைச்சுவை வரலாற்றில் ஒரு கிளாஸிக். ‘ஒருமுறை அடித்த அடியில் முடி பிய்த்து போனது. அதை சுருட்டி மருவாக வைத்துக் கொண்டேன். இப்போ பாரேன் விரையாக தெரியுதில்ல அதுதான்’ என்று தான் வீரன் போல பில்டப் மட்டுமே செய்து வருகிறேன் என்று கூறுவது நம்மூர் ஆண்ட பரம்பரை பெருமை பேசுபவர்களின் அசல் நடைமுறை அல்லவா‚ கிராமப்புற பாரம்பரிய நாயகனின் வீரம், மானம், வாக்கு என்று கட்டமைக்கப்படும் அடையாளங்களுக்குப் பின்னால் அதிகார நலன் இருக்கிறது. கிராமப்புற அதிகார அமைப்பு காப்பாற்றப்படுகிறது. அவற்றை கட்டுடைப்பதின் மூலம் அதிகாரத்திற்கு எதிரான திசையில் தனக்குரிய பங்கை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை நிகழ்த்துகிறது.

அடுத்து வடிவேலுவின் மருதமலை படத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். தென்தமிழகத்தில் தலித்துகள் போட்டியிட முடியாத பஞ்சாயத்துகளாய் இருந்த பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார் மங்கலம் கிராமங்களை கதையாடல் களமாய் போலிமை செய்த படம் இது. கிராமப்புற காவல்நிலையம் ஒன்றில் வடிவேலு ஏட்டு. மேலே முறுக்கிவிடப்பட்ட மீசையோடு தன்னுடைய கடந்த கால சாகசத்தையே சொல்லிக் கொள்ளுவார். ஆனால் பயந்தவர். நொடிக்கு நொடி அவரின் பிரதாபங்கள் அம்பலப்படுவதும். அவரும் சராசரி மனிதனே என்று தெரியவருவதும் தான் படத்தின் நகைச்சுவை பகுதிகள். அதாவது தமிழ் சினிமா போலீஸ் அதிகாரிக்கென்று கட்டமைத்து வரும் பிம்பத்திற்கு எதிரானது இச்சித்தரிப்பு.

வடிவேலு அறிமுகமாகும் காட்சியில் நாயக அந்தஸ்து கொண்டு முறுக்கிய மீசையோடு விரைப்பாக திரும்பி நடக்கிறார். அப்போது அவரின் பிம்பம் பல பிம்பங்களாக காட்சிபடுத்தப்படுகிறது. அதோடு கன்னியாகுமரியிலிருந்து காஷ்மீர் வரை ரவுடிகளை சுட்டுத் தள்ளிவிட்டு வேறு யாரும் கிடைக்காததால் இங்கு ஏட்டாக வந்திருப்பதாகக் கூறிக்கொள்கிறார். புதிய கான்ஸ்ட்பிளாக வரும் நாயகனை நோக்கி ‘ஒரு மேலதிகாரிக்கு சல்யூட் அடிக்கனும்னு தெரியாதா?’ என்று கேட்கிறார். இவ்வாறு போலீஸேக்கேயுரிய அதிகாரத்தோடு அறிமுகமாகும் ‘கம்பீரம்’ அடுத்த காட்சியிலேயே உடைகிறது. நாயகன் சல்யூட் அடிக்கும் வேகத்தில் நிலைகுத்தி வைத்திருந்த துப்பாக்கியை கையிலிருந்து நழுவி விட்டுவிடுகிறான். அது நேராக வடிவேலுவின் கண்ணுக்கு நேராக பாய்ந்து ரத்தம் வர காரணமாகிவிடுகிறது. இவ்வாறு முதல்காட்சியில் கம்பீர தகர்ப்பு அடுத்த காட்சிகளிலும் தொடர்கிறது. பிறகு மார்க்கெட்டில் போய் நின்று லஞ்சம் கேட்கிறார். பழகிப் போன கடைக்காரன் இவர்மீது கோபப்படுகிறார். மெல்ல மெல்ல கம்பீரம் குறைந்து கெஞ்சத் தொடங்கிவிடுகிறார். கடைகாரன் பிச்சை கேட்பவனையும் போலீஸ் ஏட்டான வடிவேலுவையும் ஒன்றாக நிறுத்தி காசை தூக்கி எறிகிறான். இரண்டுமே பிச்சைதான் என்று இக்காட்சி அமைந்து இருக்கிறது. ஆனால் தூக்கி எறியும் காசை பிச்சைக்காரன் பிடித்துவிட போலீஸ்கார வடிவேலு பிடிக்க முடியாமல் தடுமாறுகிறார். கடைகாரன் பிச்சைக்காரன் சரியாக பிடித்துவிட பிடிக்கத் தவறிய போலீஸை திட்டுகிறான். லஞ்சத்திற்காக அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். பிறகு வடிவேலு கண் எதிரிலேயே பிச்சையெடுத்த பணத்தையெல்லாம் பிச்சைக்காரன் எண்ணுகிறார். அப்பணத்தையெல்லாம் பறித்துக் கொள்வதோடு அவனை ஜெயிலிலும் அடைத்துவிடுகிறார். கொட்டடிக்குள்ளிலிருக்கும் பிச்சைகாரன் ஏட்டான வடிவேலுவை சத்தமாக திட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார். அதனைக் கேட்ட இன்ஸ்பெக்டர் வந்து அவனின் பணம் எங்கே? என்று கேட்கிறான். அதை செலவு செய்துவிட்டதாக கூச்சமில்லாமல் கூறுகிறார். இன்ஸ்பெக்டரோ ‘பிச்சைக்காரனிடம் வாங்கி தின்றிருக்கிறாயே வெட்கமாயில்லை?’ என்று கேட்பார். உடனே வடிவேலு ‘நேற்று பிரியாணி வாங்கி வந்து தந்தேனே எப்படி இருந்தது?’ என்று இன்ஸ்பெக்டரை கேட்பார். அவரோ நல்லாயிருந்தது என்பார். அது அவன் காசு தான் பரவாயில்லையா என்பார். இன்ஸ்பெக்டர் வாயடைத்துக் கொள்வார். இவ்வாறு ஒவ்வொரு காட்சியும் தமிழ் சினிமா சித்தரித்து வந்து நேர்மை கொண்ட சாகச போலீஸ் நாயகனுக்கு எதிராக இயங்குவதை பார்க்கலாம்.

போலீஸ் என்றாலே நேர்மை, கம்பீரம், வீரம் என்று கட்டமைக்கப்படுவது போலியான மதிப்பீடு. போலீஸ் பணி என்பது உடலுழைப்பு சார்ந்தது தான். ஐ.பி.எஸ் போன்ற படிப்புகளை படித்துவிட்டு பணிக்கு வருவோரைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் போலீஸ் வேலைக்கு செல்வோரில் பெரும்பான்மையோர் உடலுழைப்போடு தொடர்புடைய இடைநிலை மற்றும் அடித்தட்டு சாதியினர் ஆவர். உடலை வருத்துதல், லஞ்சம், பரிந்துரை, சரிகட்டல் போன்ற பலவும் இதில் செயல்படுகின்றன. பணிக்கு வந்த பின்னரும் பயிற்சி காலம், பணி மாற்றம், பணி சுமை, மேலதிகாரிகளின் தலையீடு போன்ற பலவும் இருக்கின்றன. இதை உளவியல் பூர்வமாக பதிவு செய்த படங்கள் மிகவும் அரிது. ஆனால் இதற்கு மாறாக அப்பாத்திரத்தை மிகு புனைவாக்கி காட்டும் படங்களே வந்துள்ளன. சராசரி மனிதர்களின் உணர்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக போலீஸ்காரர்கள் காட்டப்படுகிறார்கள்.

இப்படத்தில் கான்ஸ்டபிளான நாயகனுடன் சேர்ந்து ஏட்டு வடிவேலு குற்றம் சாட்டப்பட்ட கைதி ஒருவரை நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்த அழைத்துச் செல்கிறார். செல்லும் வழியில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தாம் கடைசியாக அம்மாவை பார்க்க விரும்புவதாக கலங்குகிறான். கேட்டதும் வடிவேலு அழுதுவிடுகிறார். குற்றவாளியை பார்த்து நாயகன் ‘ஏனழுகிறாய்?’ என்கிறான். ஏட்டான வடிவேலுவோ அவன் கதையை கேட்டு தானழுந்ததாக கூறிவிட்டு நீதிமன்றத்தில் ஆஜர் படுத்தும்முன் ‘செல்லும்வழியில் அவன் அம்மாவை பார்க்க வைத்து அழைத்துச் செல்லலாம்’ என்கிறார். நாயகனோ வேண்டாம் என்கிறார். தம் அதிகாரத்தை சொல்லி நாயகனுக்கு கட்டளையிடுகிறார். குற்றவாளி காட்டும் வீட்டின் முன் அவனை இறக்கிவிட்டு விட்டு இருவரும் வாசலில் காத்திருக்கிறார்கள். நேரமாகிவிட்டதை நாயகன் வடிவேலுவுக்கு நினைவூட்டியபடியே இருக்கிறான். ‘கல் நெஞ்சக்காரன்’ என்று திட்டியபடியே சென்று கதவைத் திறக்கிறார். அங்கு கதவுக்குப் பின்னால் வீடில்லை. வெட்ட வெளியே இருக்கிறது. அதாவது அவன் தப்பிவிட்டிருக்கிறான். அவன் தப்பியதைவிடவும் நாயகன் மறுத்ததையும் மீறி தானே பொறுப்பெடுத்து அனுப்பியவன் ஓடிவிட்டான் என்பதால் நாயகன் திட்டப்போவதை நினைத்துதான் அதிகம் பயப்படுகிறார். (கீழே பணியாற்றும் அதிகாரியாக இருந்தாலும் அவன் நாயகன் அல்லவா?) நினைத்தது மாதிரியே வடிவேலுவை முறைக்கும் நாயகன் ‘உலகத்திலேயே அக்யூஸ்டை கட்டிபிடித்து அழுத முதல் போலீஸ்காரன் நீதான்யா’ என்று திட்டுகிறான். இங்கு போலீஸ்காரனுக்கு சராசரி மனித நடத்தை இருக்க முடியாது என்பது மறைமுகமாக சொல்லப்படுவது மட்டுமல்ல அவ்வாறிருப்பது கண்டிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் அவன் போலீஸ். கலங்காமலும் விட்டு கொடுக்காமலும் இருக்க வேண்டும். உண்மையில் இது தான் அதிகாரம். ஆனால் வடிவேலு பாத்திரம் இந்த அதிகாரத்திற்கு எதிர்நிலையில் செயல்படுகிறது. அடுத்து இன்ஸ்பெக்டரிடம் சொல்லிவிட வேண்டாமென்று சாதாரண கான்ஸ்டபிள் காலில் விழுந்து கெஞ்சவும் செய்கிறார்.

ரவுடி ஒருவனிடம் காவல் நிலையத்தில் வைத்தே தான் பிற ரவுடிகளிடம் அடி வாங்கிய அனுபவங்களை வடிவேலு பகிர்ந்து கொள்ளும் இடம் இப்படத்தின் மற்றுமொரு செவ்லியல் தன்மைக் கொண்ட நகைச்சுவை. சாகச நாயகன் அதிகாரியாய் இருக்கும் போது பெரும் வீரம் காட்டுவான். ஆனால் அக்கம்பீரத்தை தாறுமாறாக்கிவிடுகிறது வடிவேலுவின் இந்த விவரணை. ரவுடிகளிடம் அடிவாங்கியதை பெருமை பொங்கக் கூறுவது, பிரதிபலனாக அவர்களிடம் லஞ்சப்பணம் பெற்றுக் கொள்வது போன்றவற்றை நுட்பமான முகக்குறிப்புகளுடன் வடிவேலு விவரிப்பது அபாரம். மற்றொரு காட்சியில் பிணத்தை காவல் காப்பதற்காக அஞ்சி நடுங்குவார். இவ்வாறு படம் முழுக்க கம்பீரத்தின் வழியே கட்டமைக்கப்படும் அதிகாரத்திற்கு எதிராக சாதாரண போலீஸ்காரரின் குணாசதியங்கள் விரிகின்றன.

அடுத்ததாக தலைநகரம், கிரி ஆகிய படங்களில் ஏறக்குறைய ஒத்த பண்புள்ள பாத்திரங்களை வடிவேலு ஏற்றுள்ளார். தலைநகரம் படத்தில் நாய் சேகர் என்ற பெயரில் ரவுடி பாத்திரம். கிரி படத்தில் சிறு நகரொன்றில் பேக்கரி ஒன்றை சில ஆட்களை வைத்து நடத்தும் முதலாளித் தன்மை கொண்ட பாத்திரம். இரண்டிலுமே சவடால், சவால் விடுத்து மாட்டிக் கொள்ளும் பாத்திரம். தலைநகரம் படத்தில் தன்னை ரவுடியாக கட்டமைத்துக் கொள்ள படாதபாடுபடுவார். ரவுடி என்றாலே கொலை செய்ய அஞ்சாதவன், பயங்கரமானவன் போன்ற பிம்பங்களை உருவாக்குவதே ஒருவனை ரவுடியாக நீடிப்பதற்கு தேவைப்படுகிறது. அவை சார்ந்த அச்சம் இயலாமை இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் தன்னைப் பற்றிய அச்சத்தை மக்களிடையே தக்க வைப்பது மூலமே அவன் ரவுடியாக நீடிக்கிறான். உண்மையில் ரவுகள் என்போரில் பலரை நெருங்கிப் பார்த்தால் வெளியில் அறியப்பட்டிருக்கும் பிம்பத்திற்கு மாற்றாக சராசரி வாழ்க்கை மீதான ஏக்கம், பயம், இயலாமை போன்றவற்றோடெல்லாம் இருப்பதை அறியலாம்.

தலைநகரம் படத்தில் வடிவேலு தானாக போய் போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறிக்கொண்டு ‘ஏய் நான் ஜெயிலுக்குப் போறேன், ஜெயிலுக்கு போறேன், ரவுடியாகிட்டேன்’ என்று கூறுகிறாரே ஒழிய அதற்கான எந்த காரியங்களிலும் ஈடுபடுவதில்லை. ரவுடி என்ற பிம்பம் மட்டுமே அவருக்குத் தேவைப்படுகிறது. காவல் நிலையத்தில் சென்று இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்கும் போது விறைப்பாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு நிற்கிறார். ஆனால் கீழே கால்கள் இரண்டும் நடுங்குகின்றன. பேண்ட்டிலேயே சிறுநீர் தானாக கழிகிறது. அப்போதுதான் ‘பில்டிங் ஸ்டிராங், பேஸ்மென்ட் வீக்’ என்ற புகழ்பெற்ற வசனத்தை பேசுகிறார். பகவதி படத்தின் தொடர்ச்சி இதிலிருக்கிறது. இவ்வாறு உள்ளூர் அளவிலான அனுபவத்திலிருந்து ரவுடி என்ற பெயரில் கட்டமைக்கப்படும் பிம்பத்தின் போலித்தனம் நகைச்சுவை மூலம் உடைகிறது.

கிரி படத்தில் ‘அக்காவை வைத்து பேக்கரியை வாங்கினேன்’ என்பதை அவரே நாயகனிடம் கூறுமிடம் பிரமாதம். தன்னுடைய சொந்த பேக்கரி போலவே நாயகியிடம் காட்டிவரும் போது அவளும் ‘இப்படியாமே’ என்று கேட்டுவிடுகிறாள். இன்றைய உலக அளவிலான உடைமை உருவாக்கத்திற்கு மட்டுமல்ல அரச உருவாக்கத்திற்கும் இத்தகைய பின்னணி உண்டு. ஆனால் அதையெல்லாம் மறைத்து கம்பீரம் காட்டும் மனிதர்களை நாம் அன்றாட வாழ்வுத் தருணங்களில் சந்திக்கவே செய்கிறோம். இப்பின்னணியில் வடிவேலு சொல்லும் பேக்கரி பெற்ற கதை முக்கியமான சமூகத்தரவு எனலாம். இதேபோல இங்கிலீஷ்காரன் படத்தில் அக்காமகள்களை காப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு தீப்பொறி திருமுகம் என்ற பெயரில் அரிவாளை கையாளத் தெரியாமல் தனக்குத்தானே காய மேற்படுத்திக்கொள்வதும், போலியான வாக்கிடாக்கி மூலம் கல்யாண மண்டபத்தில் ‘பாம்’ வைக்கத் தெரியாமல் திரிவதும் முக்கியமான காட்சிகள்.

தமிழ் சினிமாவில் எந்த நகைச்சுவை நடிகரும் அடைய முடியாத எல்லையை வடிவேலு அடைந்திருக்கிறார். 24 மணி நேர நகைச்சுவை சேனல்கள் வந்து பெருகிவிட்ட காலத்தில் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை பரவலாக அதிக வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது உண்மையே எனினும் சமகாலத்தை பிரதிபலிக்கும் தன்மையே அவரை குறிப்பிடத்தக்கவராகியிருக்கிறது. அவர் நகைச்சுவைக்காக படங்களில் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளும் வசனங்களும் தமிழர்களின் அன்றாட வாழ்வை பிரதிபலிப்பதற்கான சொல்லாடல்களாக மாறியிருக்கின்றன என்பது வேறெந்த நகைச்சுவை நடிகருக்கும் அமையாது. அரசியல் விமர்சனங்களில் வடிவேலுவின் வசனங்கள் பல வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாததை எளிமையாக புலப்படுத்தி இருக்கிறது. தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் தொடங்கப்பட்ட முதல் ஓராண்டு காலம் சமகால அரசியலை கேலி சித்திரம் வரைய வடிவேலு சினிமாவில் நகைச்சுவைக்காக பேசிய வசனங்களே பயன்படுத்தப்பட்டன என்பது வரலாறு. வேறு எவரிடமும் இது சாத்தியமாகவில்லை. மேலும், ஆனந்த விகடன் கேலிச் சித்திரங்கள், சமூக வலைத்தளங்களில் போடப்படும் மீம்ஸ், படம் என யாவற்றிலும் வடிவேலுவின் வார்த்தைகளே நிரம்பி கிடக்கின்றன.

இப்பின்னணியில்தான் இதுவரையிலான சினிமா கதையாடல் காட்டி வந்த எதார்த்தத்திற்கு எதிரான மிகுபுனைவு பிம்பங்களை வடிவேலுவின் நகைச்சுவை பாத்திரங்களைக் கொண்டு புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. அரசியல்வாதிகளையும், பஞ்சாயத்து பண்ணையார்களையும் கிண்டலடிப்பதில் கவுண்டமணி தான் சமர்த்தர். ஆனால் சூரியன் போன்ற சில படங்களைத் தவிர மற்ற படங்களில் அவர் வெளியிலிருந்தே இருந்தே கிண்டல் அடிப்பார். இப்போக்கு மட்டுமல்ல தன்னை சரியாக காட்டிக் கொள்ளமட்டுமல்ல சுயவிமர்சனத்திற்கும் எதிரானது. ஆனால் வடிவேலு பாத்திரம் விமர்சிக்கப்பட வேண்டிய பாத்திரமாகவே தன்னை மாற்றிக் கொள்வார்.

அதிகார பிம்பங்களை கிண்டலுக்கு உள்ளாக்குதல் என்பது வடிவேலுவின் திட்டங்களில் ஒன்றா? அத்தகைய ஓர்மையுடன் தான் மக்கள் பார்க்கிறார்களா? போன்ற கேள்விகள் இங்கு எழலாம். இதைப்பற்றி விவாதிப்பதற்கு நம்மிடம் துல்லியமான தரவுகள் ஏதுமில்லை. வாசிப்பின் சாத்தியம் என்று வேண்டுமானால் உடனடியாக பதில் சொல்லலாம். அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதில் தலைகீழாக்குவதில் பகடிக்கு முக்கிய இடமுண்டு என்பது தமிழில் பேசப்பட்டுள்ளது.

அதேவேளையில் வடிவேலு தொலைக்காட்சி பேட்டியொன்றில் தன்னுடைய நகைச்சுவைக்கான கச்சா பொருள் பற்றி ஒருமுறை கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. நான் நம் ஊர்களில் பொது இடங்களிலும் பிற இடங்களிலும் மக்கள் நடந்து கொள்ளும் விதங்களிலிருந்தே நகைச்சுவைக்கான கருவை நான் எடுக்கிறேன் என்கிறார். இக்கட்டுரையின் வாசிப்பை புரிந்து கொள்ள இந்த வாக்கியம் போதும். சினிமாவில் அதிகார நோக்கத்திற்காக கம்பீரம் காட்டும் பாத்திரங்கள் எதார்த்தமானவையல்ல. அவை லட்சியபடுத்தப்பட்டவை மட்டுமே. ஆனால் நகைச்சுவை காட்சிகளாக காட்டப்படுபவை தாம் எதார்த்தமானவை. வெளியில் தன்னை கம்பீரப்படுத்திக் கொண்டு உள்ளுள் இதற்கு மாறாக இயங்கும் சமூக மனிதர்களை பிரதிபலிக்கிறார் என்றால் இதுவே சமூக எதார்த்தம் எனலாம். இதன்படி சமூக எதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கிறார் என்ற முறையில் வடிவேலுவின் நகைச்சுவை காட்சிகளே சாகச கதையாடல் கொண்ட கற்பித சினிமாவிற்கு எதிரான அசலான கதையாடல் எனலாம். வடிவேலுவின் அபார நகைச்சுவைக்கு உள்ளூர் எதார்த்தத்தின் தொடர்பே காரணம் எனலாம். பகடி ஃ கிண்டல் ஃ கேலி ஃ நகைச்சுவை எல்லாமே அதிகாரத்திற்கு எதிரானவையாக கலை இலக்கியங்களில் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதிகாரத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்வது ஒருவகை. பகடியாக எதிர்கொள்வது மற்றொரு வகை. ஆனால் இங்கே எதார்த்தம் நகைச்சுவையாகவும் நகைக்க வேண்டிய போலி பெருமிதங்கள் எதார்த்தமாகவும் இருத்தப்பட்டிருப்பதை என்னென்று சொல்வது?

ஃபேஸ்புக்கில் வாழ்பவள் – பாலு மணிமாறன் ( சிங்கப்பூர் )

tU

மலர்விழி என்ற மலர் உயர்நிலை இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும்போது, கையில் அடங்காமல் கொஞ்சம் வெளியில் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் அளவிலான ஒரு சிறிய நோட் புக்கை வைத்திருந்தாள். அந்த நோட் புக்கும் அவளும் ஒன்றுதான் என்று ஒரு நாள் இரவு, அவள் தனது அறையில் அழுது கொண்டிருந்தபோது தோன்றியது. வீடு, பள்ளி, நட்பு என்ற வரம்புகளுக்குள் அடங்காமல் பருவகாலம் தவறி வந்த அடைமழைபோல் விழுந்து, வழமையான வாழ்க்கையிலிருந்து நீட்டிக் கொண்டிருப்பவள் மலர். எல்லோரையும் தான் வெறுப்பதும் எல்லோரும் தன்னை வெறுப்பதும் ஏன் என்ற கேள்வி அவளுக்குள் விடைகளோடு எழுந்து கொண்டிருந்ததுதான் ஒரு பகல்நேர வானவில் போன்ற அதிசயம்.

அடுத்தவர்கள் தன்னை வரையறுப்பதற்கான வாய்ப்புகளை அவள் வழங்குவதில்லை. தான் யார் என்று, கைக்குள் அடங்கா அந்த நோட் புக்கில் அவளே எழுதி வைத்திருந்தாள். அவளுக்குத் தமிழ்க் கவிதைகள் பிடிக்கும். அவள் எழுதி வைத்திருந்ததும் ஒரு கவிதைபோல் இருந்தது.

நான் இரவைப் போன்றவள்;
எந்த இரவும் தான் இரவில்தான் வருவேனென்ற
முடிவைத் தானே எடுப்பதில்லை.

நான் பகலைப் போன்றவள்;
எந்தப் பகலும் விரும்பி
இந்த உலகைப் பிரிவதில்லை.

நான் நிலவைப் போன்றவள்;
நான் தேய்வதுமில்லை, வளர்வதுமில்லை.
தேய்வதும் வளர்வதும் அடுத்தவர் காணும்
தோற்றங்கள்.

நான் காற்றைப் போன்றவள்;
நான் வரவேண்டுமெனில்,
கதவை, ஜன்னலைத் திறந்து வைப்பது
உங்கள் வேலை.

நான் மழையைப் போன்றவள்;
விழ விரும்பும் நேரத்தில்,
விரும்பிய இடத்திலெல்லாம்
விரும்பியபடி விழுவேன்.

நான் மரத்தைப் போன்றவள்;
என்றோ ஒருநாள் வரப்போகும் பறவைக்காக
காலங்கள் பல காத்திருப்பது
எனக்குப் பிடிக்கும்.

நான் நிலத்தைப் போன்றவள்;
மனிதர்கள் தொடர்ந்து என்னைக் கீறுவதை
நான் அனுமதிப்பேன்.

நான் பறவையைப் போன்றவள்;
எவருக்கும் என் முக அடையாளம் தெரியாது.
எங்கிருந்தேன், எங்கிருக்கிறேன்,
எங்கிருப்பேன் என்று
முகம் தெரியாத பறவையை
எப்படி அடையாளம் காண்பீர்கள்?

நான் வெளிச்சம் போன்றவள்;
என் முதலும் முடிவும் அறிந்தவர் இல்லை.
நான் என்னைப் போன்றவள்;
என்னைப்போல் என்னைத் தவிர
எவர் இங்கு இருக்க இயலும்?

அந்தக்கவிதை எப்படியோ தமிழாசிரியை திருமதி. பத்மாவின் கண்களில் பட்டு விட்டது. “இது யாருடைய கவிதை? வைரமுத்துவுடையதா?” என்றவர் கேட்க, “என்னுடையது” என்று சொல்லாமல், “ஆமாம்” என்பதுபோல் தலையசைத்தாள் மலர். ஏன் அப்படிச் செய்தாள் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் அப்படித்தான் அசைத்தாள். “வைரமுத்து, வைரமுத்துதான். என்ன அழகான, ஆழமான வரிகள்” என்ற ஆசிரியையின் வார்த்தைகள் மலருக்கு அதிர்ச்சியளித்தன. இனிமேல் இவை தன்னுடைய வரிகள் என்று சொன்னால், ஆசிரியர் நம்ப மாட்டார் என்பதால், “இப்படிப்பட்ட நல்ல கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசி. இந்த அளவிற்கு முடியாவிட்டாலும், ஒருநாள், ஓரளவு நல்ல கவிதைகளையாவது உன்னால் எழுத முடியும்” என்றவர் அறிவுரை சொன்னபோது, “சரி, ஆசிரியை” என்றாள்.

சிங்கப்பூர்ப் பள்ளியொன்றில் உயர்நிலை இரண்டாம் நிலையில் படிக்கும் ஒரு மாணவி, கவிஞர் வைரமுத்து அளவிற்கு எழுத முடியும் என்ற அதிர்ச்சியை மற்றவர்களுக்குத் தரக்கூடாது என்பதற்காகவே, மலர் அந்தக் கவிதையை யாரிடமும் காட்டாமல் மறைத்து விட்டாள். அந்தக் கவிதை, மகிழ்ச்சியைக் காட்டிலும், தான் மற்ற மாணவர்களைப்போல் இல்லையே என்ற கவலையையே மலருக்குத் தந்தது. தான் மற்ற மாணவர்கள்போல் இல்லையென்பதை அவள் பல காலமாகவே உணர்ந்திருந்தாள். தோழிகள் என்று யாரையுமே சுட்ட முடியாமல் போனதற்கு இந்த காரணமே போதுமானதாக இருந்தது. “அந்த கணேஷைப் பார். ரதியையே பார்த்திட்டு இருக்கான்” என்று பக்கத்திலிருந்த எலிசா சொல்ல, “நீயும் அவனை அப்படித்தானே பார்க்கிறாய்? இந்த வயதில் அவன் அப்படித்தான் பார்ப்பான்” என்றாள் மலர். இப்படி முகத்திலடித்தாற்போல் சொன்னால், எலிசா தொடர்ந்து மலரின் அருகில் உட்காருவாளா?

ஒருமுறை பள்ளிகளுக்கிடையிலான பேச்சுப் போட்டியில் மலரின் பெயரையும் சேர்ந்த்திருந்தார் ஆசிரியை. ‘இளையர்களின் கவனத்தை அதிகம் கலைப்பது சினிமாவா? தொலைக்காட்சியா?’ என்பதுதான் தலைப்பு. எல்லோரும் தங்கள் பேச்சை எழுத்து வடிவில் எழுதிவர வேண்டும். அவள் எழுதி வந்ததை ஆழ்ந்து வாசித்த ஆசிரியை, “மலர், நீ அடுத்த ஆண்டு கலந்து கொள். இந்த ஆண்டு வேறு ஒரு மாணவருக்கு வாய்ப்பு கொடுப்போம்” என்று சொல்லிவிட்டார். ‘இன்றைய இளையர்களை அதிகம் சிதைப்பது, அவரவர் மனமே’ என்றெழுதும் ஒரு மாணவியை மேடையில் பேச வைக்கும் முறை அந்த ஆசிரியைக்குத் தெரியவில்லை.

படிப்பும் மலருக்குப் பிடிக்கவில்லை. அது அவளை விட்டு விலகி, வெகுதூர வானத்தில் இருக்கும் கை வரா நட்சத்திரம்போல் இருந்தது. வானத்து நட்சத்திரத்தை மனிதர் தொடமுடியுமா?

“நம்ம வீட்ல இப்படியொரு பிள்ளையா? மூத்தது ரெண்டும் ஸ்காலர்ஷிப்ல யுனிவர்சிட்டி போயிட்டு. இதுமட்டும் ஏன் இப்படி நம்ம மானத்தை வாங்குதோ…” அம்மா அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தைகள். கத்தியில் விஷம் தடவி நெஞ்சில் செருகியது போன்ற உணர்வில் கிளர்ந்தெழும் வார்த்தைகள். காய்ந்த சருகுகளை வீதியில் உதிர்க்கும் மரம்போல, அந்த வார்த்தைகளை உதிர்த்துத் தள்ளக் கற்றிருந்தாள் மலர். அப்பா மட்டும் தலை தடவி, “படிக்கப் பிடிக்கலையாம்மா?” என்று கேட்டார். “பிடிக்கும்பா. ஆனால், பள்ளிக்கூடத்தில் இல்ல; லைப்ரரில” என்பாள் மலர் அப்பாவின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு. அப்பாவின் கைகள் மட்டுமே உலகில் பாதுகாப்பானஇடமென்று தோன்றும்.

download (2)

நூலகம்தான் எவ்வளவு பெரிய அறிவுக்கடல்! அதற்கு மட்டும் எப்படி மலர் பேசும் மொழி புரிகிறது? அவளுக்கு வேண்டியெதையெல்லாம் அது எப்படித் தேடியெடுத்து மடியில் போடுகிறது? அவளை அறிவால் கட்டி முத்தமிடும் முறை அதற்கு எப்படித் தெரிகிறது? லைப்ரரியின் ஏதோ ஒரு மூலையில் அமர்ந்து வாசித்து வாசித்துக் கடைசியில் வெளியேறும் மலருக்கு, லைப்ரரிப் பணியாளர்களின் புன்னகைகூட கிடைக்கத் தொடங்கிவிட்டது. ஒருமுறை லைப்ரரியன் ஹானி, “எப்படி இவ்வளவு வேகமாக வாசிக்கிறாய். உனக்காகவே புதுப் புத்தகங்கள் வாங்க வேண்டும் போலிருக்கிறதே..” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். மலர்விழியின் சின்னஞ்சிறு நோட் புக்குகள் அவளுடைய குறிப்புகளால் நிறைந்து வழியத் தொடங்கின.

ஒருமுறை டிசிப்பிளின் மிஸ்ட்ரஸ் ஜஸ்விந்தர் கெளர் அவளை அழைத்துப் பேசினார். “உன்னைப்பற்றி சின்னச் சின்ன கம்ப்ளைண்ட்ஸ் உன் வகுப்பு ஆசிரியர்களிடமிருந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன. நானும் சில மாதங்களாக உன்னைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீ மிகவும் திறமையான மாணவி. மனது வைத்தால் நீ மிகச்சிறந்த மாணவி என்று பெயெரெடுக்க முடியும்” என்று சொல்லி நிறுத்தியவர், “சிகரெட் புகைப்பதைப் பற்றி உன்னுடைய கருத்தென்ன? அது நல்ல பழக்கம் என்று நினைக்கிறாயா?” என்று கேட்டார். ஒரு சின்ன அதிர்ச்சி மலரின் உள்ளங்கால் தொட்டுக் கரைந்தது. “தெரியலை டீச்சர்” என்றாள்.

போன வார மாலை நேரமொன்றில், நூலகத்துக்குச் சென்ற ஜஸ்விந்தர் கெளர், ஒரு ஓரமாகப் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த மலரை உற்றுப் பார்த்தபடி நின்றிருக்க, அருகில் வந்த நூலக உதவியாளர். “அவர் உங்கள் மகளா?” என்று கேட்டார். “இல்லை” என்றதும், “இவ்வளவு புத்தகங்கள் படிக்கிற ஒரு பெண்ணை என் அனுபவத்தில் பார்த்ததில்லை” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து விட்டார்.

“ஓ.கே மலர். நீ, நீயாக இரு. ஆனால், நிதானமாக இரு. எல்லாம் சரியாகும். நீ ஒரு நாள் ஜெயிக்க முடியும்” என்று டிசிப்பிளின் மிஸ்ட்ரஸ் சொல்ல வந்தது புரிந்தும் புரியாததுபோல் இருக்க, மலர் அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டாள். படிப்பை நிறுத்திவிட்டு பள்ளியிலிருந்து நகர்ந்து இலக்கின்றி அலைந்த நாட்கள் பின்வந்தன.

ஒரு 24 மணி நேரக் கடையில் வேலைக்குப் போகத் தொடங்கிய பதின்ம வயதின் இறுதியில் மலரின் சகோதர, சகோதரிகள் அவளோடு பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். பல்கலைக்கழகங்களில் படிப்பை முடித்து, பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பணியில் இருப்பவர்களின் சகோதரியை, யாரேனும் நண்பர்கள், 24 மணி நேரக் கடையில் சிகரெட் வாங்கும்போது பார்க்கும் துக்கம் எவ்வளவு கொடியது? தாமரை இலை சொந்தம், மலர் என்ற நீர் நிலையை எதுவும் செய்யவில்லை

சிகரெட் பெட்டி வாங்க ஒரு நள்ளிரவில் வந்த கருணாகரன் நல்ல நண்பனாகக் காரணம், சிகரெட்டா அல்லது, பள்ளியிறுதியைக் கடக்காத அவளைப் போன்ற அவனா என்பதற்கான பதில் மலரிடம் இல்லை. அவர்களிருவரும் ஆட்கள் அதிகமில்லாத அதிகாலையில் கடையின் கதவருகே குத்த வைத்து உட்கார்ந்து சிகரெட் புகைத்தபடி எதையெதையோ பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். மலர் புகை பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். பப்பிற்குச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தாள். பெற்றோர்கள் வெளியே சென்ற தோழிகள் வீட்டில், மதுவருந்தத் தொடங்கியிருந்தாள். அந்த மூன்றும் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தன. எதிலிருந்தோ விட்டு விடுதலையான உணர்வினைக் கொடுத்தன. உலகின் முகத்தில் மெல்ல எச்சில் முகிழ்ந்த நிம்மதி.

கருணாகரன் அருகிலிருந்த ஏதோ ஒரு புளோக்கில்தான் வசித்தான். பல பேச்சுகளின் ஊடாக, “அப்பா மலேசியன். அம்மாவை விட்டுட்டு ஓடிட்டாரு.” என்று சொல்லியிருந்தான். ஒரே ஒருமுறை அவளை அன்பாக அணைத்தும்கூடக் கொண்டான். அதுவும் ஊர் உறங்கும் ஓர் அதிகாலைதான். அவளுடைய பெருத்த உடல் அவனுடைய பிடிக்குள் அடங்காதபோதும், ஆறுதல் மிகுந்த அணைப்பு. பகலில் தேடிவந்து ஏன் ‘ஸோரி’ சொன்னான் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.

மலர் ஃபேஸ்புக்கில் தனக்கென ஒரு கணக்கைத் தொடங்கியிருந்தாள். உண்மையான பெயரைத் தவிர்த்து, lonely horse என்ற பெயரை வைத்துக் கொண்டாள். அதற்கென ஒரு பறக்கும் குதிரையைப் புரஃபைல் படமாகவும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டாள். ஆனால், முதல் பதிவே கருணாகரனைப் பற்றிப் போடுவோம் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அன்றிரவு சிகரெட் புகைப்பதற்காக கடையின் வாசலுக்கு வந்த மலர், எதிர்புறம் இருளில் இருந்த புளோக்குகளின் ஊடாகப் பார்வையை ஓட்டினாள். அவளுக்கு மிகவும் நட்பான இருட்டு. அவளிடம் எதையும் மறைக்காத சிநேகமிக்க இருட்டு. எதிர் புளோக்கிற்கும் அடுத்துப்படர்ந்த அடர் இருட்டில் இருந்த புளோக்கின் தாழ்வார மூலையொன்றில் யாரோடோ இருட்டு நிழலாகத் தெரிந்தான் கருணாகரன். சிகரெட்டைப் பாதியில் அணைத்து எறிந்துவிட்டு கடைக்குள் வந்து விட்டாள் மலர்.

கொஞ்சநேரம் கழித்து, கருணாகரன் வந்து சிகரெட் வாங்கினான். “வா, கொஞ்ச நேரம் பேசலாம்” என்றான். “உனக்கு எல்லாமே கொஞ்ச நேரம்தானா?” என்று கேட்டாள் மலர். பதிலேதும் சொல்லாமல், அவன் சிகரெட்டோடு போய்விட்டான். காலையில் படுப்பதற்கு முன் ஃபேஸ்புக்கில் இப்படியொரு பதிவைப் போட்டாள்.

‘அந்த இருள் உனக்குப் பிடித்திருந்தது. நீ ஒரு வெளிச்சம் என்று நம்பியவளுக்கு எப்படிப் பிடிக்கும் உன் இருட்டு?’

அதற்கான முதல் லைக் அவளுடைய உயர்நிலைப்பள்ளி டிசிப்ளின் மிஸ்ட்ரஸ் ஜஸ்விந்தரிடமிருந்து வந்தது.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மலருக்கு ஃபேஸ்புக் உலகம் பிடித்துவிட்டது. அவள் அவளாக இருக்க, பேச, உலவ, வாழ வாய்ப்பளிக்கிற உலகம். இதயத்தின் அறைகளைத் திறந்து, எல்லாவற்றையும் இடம்மாற்றி வைக்க அனுமதிக்கிற உலகம்.

எப்படியென்று தெரியவில்லை, எப்படியெப்படியோ பலர் அவளுக்கு நண்பர்களானார்கள். சிங்கப்பூர், மலேசியா, இந்தியா, இலங்கை, அமெரிகா, கனடா என்று அவளுடைய தேசங்களின் எல்லைகள் விரிந்தன. என்றோ ஒருநாள், இந்த பூமி எந்த தேசங்களும் இல்லாத பூமியாக மாறிவிடும் என்று மலர் நம்பினாள். அந்த நம்பிக்கை உண்மைதான் எனச் சொல்லும் உரத்த குரலென ஃபேஸ்புக் இருந்தது.

ஒருநாள், ஆஸ்திரேலியாவில் தாதியாகப் பணிபுரியும் இந்தியப் பெண்ணான வாசுகி அவளுடைய ஃபேஸ்புக் உலகிற்குள் வந்து சேர்ந்தாள். அவளால் மலரைப் பற்றிய எல்லாவற்றையும் இயல்பாக ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்தது. “நான் புகை பிடிப்பேன்” என்றபோது, “நானும் 13 வயதில் என் அப்பா புகைத்துவிட்டு எறிந்த மீதத்துண்டை எடுத்து புகைக்க முயன்றேன். இருமல் வந்துவிட்டது. சனியன் பிடித்த இருமல் மட்டும் வராமல் இருந்திருந்தால் இன்னும் புகைத்துக் கொண்டிருந்திருப்பேன்” என்று சொல்லி, ‘ஹஹஹா’ போட்டாள். பார்க்கக் கிடைக்காத அந்த ‘ஹஹஹா’ அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. மலரின் சிலவரி ஸ்டேட்டஸ்களுக்கு ரசிகர்கள் கூடினார்கள்.

‘ஒரு காதலில், கொல்வதுதான் முடிவென்றால், பேசியும் கொல்லலாம்; பேசாமலும் கொல்லலாம்’ என்று ஸ்டேட்டஸ் போட்ட ஒருநாளில், மலேசியாவிலிருந்து சிவநேசன் என்ற சிவா, ‘என்னை எப்படிக் கொல்வதாக உத்தேசம்?’ என்று உள் டப்பியில் வந்து கேட்டான். ‘இல்லாத ஒன்றை எப்படிக் கொல்வது?’ என்று பதிலளித்தாள் மலர்.

அந்த பதிலே ஒரு காதலின் தொடக்கத்திற்குப் போதுமானதாக இருந்தது. இதில் என்ன கூத்து என்றால், அவனுக்கு ஒரு அழகிய காதலியிருந்ததும், அவர்கள் காதல் நிச்சயமாகி இருந்ததும்தான். ‘எனக்கென்ன பைத்தியமா… இவ்வளவு அழகான் பெண்ணை திருமணம் செய்ய இருக்கிறாய். அப்புறம் என்ன எங்கோ இருக்கிற இன்னொரு பெண்ணிடம் காதல், கத்தரிக்காய்?’ என்ற மலரிடம், ‘அழகால் மட்டுமே ஒரு வாழ்க்கை முழுமையாகி விடுவதில்லை. நீ உன் அறிவால் என்னை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்’ என்று பதில் சொன்னான் சிவா.

‘அறிவால் எல்லாம் சாத்தியமென்றால், உணர்வுகளற்றுப் போய் விடட்டும் உன் உலகு’ என்ற அந்தநாளின் ஸ்டேடஸிற்கு. ‘அக்கா, என் வாழ்க்கையைக் கெடுத்திடாதீங்க’ என்று உள் டப்பிக்குள் வந்தாள் சிவநேசனின் எதிர்கால மனைவி. அவனைப் புளோக் செய்ய மலருக்கு வேறேதும் காரணங்கள் தேவையாக இருக்கவில்லை. இதயத்தின் ஏதோ சில இடங்களை வாடகைக்கு எடுத்த ஒன்றை எடுத்து எறியும்போது, வெறுமையாகும் அறைகளில், வெளிச்சம் இருப்பதில்லை.

அன்று பப்பிற்குப்போனபோது, பள்ளியில் அவளோடு படித்த வகுப்பின் முதல் மாணவியான சுவாதியைச் சந்திப்போமென்று மலர் துளியும் நினைக்கவில்லை. சுவாதி என்ற பெயர்கூட மறந்துவிட்டது. “ஹாய் மலர், என்னை ஞாபகம் இருக்கா?” என்று அவள் மலரைக் கட்டிக் கொண்டபோது, “எப்படி மறக்க முடியும்?” என்றபடி நடனமாடி வியர்வையில் நனைந்திருந்த சுவாதியை உணர்ந்தாள்.

பரதநாட்டியம், வீணை என்றிருந்தவள் எப்படி இந்தப் புகை மூட்டத்திற்கு நடுவே? “உனக்கு நம்மோடு படித்த ராகவேந்தர் ஞாபகம் இருக்கா?”நானும் அவனும் ஒன்றாகப் படித்தோம். காதலித்தோம். கல்யாணம் செய்து கொண்டோம். பிரச்சனையெல்லாம், கல்யாணத்துக்கு பிறகுதான். எல்லாமே பிரச்சனை. அப்புறமென்ன…. டைவர்ஸ்தான். எனக்குத் தெரியும், உனக்குக் கல்யாணம் ஆகி இருக்காது. கல்யாணம் செய்யாதே மலர். அதுதான் நல்லது. நானும் உன்னைப் போல் கொஞ்சம் குண்டா, கருப்பா இருந்திருந்தா என்னைக் காதலிச்சிருப்பானா அந்த ஹிப்போகிரட். எல்லாம் இந்தப் பயனில்லாதா அழகால் வந்த வினை” மலருக்கு தீராத வலியைத் தந்த வார்த்தைகள்.

‘அடுத்தவர்களை அழகென்ற ஆயுதம் ஆழமாகக் கீறி விடுகிறது. அதன் தழும்புகள் என்றும் அழிவதில்லை’ என்று ஸ்டேட்டஸ் இட்டாள் மலர். ‘எத்தனை பேர் இருந்தாலும், அத்தனைபேர் மத்தியிலும் நீதான் பேரழகு’ என்ற பின்னூட்டம் ஜஸ்விந்தரிடமிருந்து வந்தது. அவர் சொல்வது உண்மையாகவும் இருக்கலாம்.

சொந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன்னுடைய தோழியுடன் ஒரு வாடகை வீட்டில் தங்கியிருப்பதற்கான காரணங்கள் வீட்டில் இயல்பாக நிகழ்ந்தன. அப்பா இறந்துபோன காலத்தின் பின்னொரு நாள், அம்மா ஆத்திரத்தில் அடிப்பதற்குக் கையை ஓங்கினார். ‘Stop it or i will call the police’ என்ற பின், “உன்னைப் பெத்து வளர்த்து ஆளாக்கினது என்னை போலீஸ்ல பிடிச்சுக் குடுக்கவா? இனி ஒரு நிமிசம் இந்த வீட்ல இருக்காதே, வெளியே போயிடு” என்று சொல்லிவிட்டார்.

‘என் வீடு என்று எதுவுமில்லை, என் தாய் என்று எவருமில்லை, என் வாழ்வென்று ஒன்றுமில்லை. எல்லாம், எல்லாம், வந்து வந்து போகும் தருணங்கள்’

உள் டப்பிக்குள் வந்த வாசுகி, “வீட்டை விட்டு வெளியாகிட்டியா மலர்?” என்று கேட்டார். “உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“உன்னை நானறிவேன். பரவாயில்லை. தைரியமா வெளியே தங்கு மலர். உலகத்தை வேற எப்படி புரிஞ்சுக்கிறது? ஆனால், ஆனால், உன் முடிவு சரின்னு நிருபிக்கிற வாய்ப்பா வாழ்க்கையை அமைச்சுக்க” என்று பதில் வந்தது வாசுகியிடமிருந்து.

ஏதோ சில வார்த்தைகள் கிளறி விடும் உணர்வுகளின் பேரில் செய்யும் முடிவுகளின் மீதாகிதான் ஓடுகிறது வாழ்க்கை. கிளறி உதிர்ந்தாள் மலர். சட்டென்ற ஒரு முடிவில், சிகரெட் புகைப்பதை, பப்பிறகுப் போவதை, குடிப்பதை நிறுத்திக் கொண்டாள். ‘ஒன்றைத் தொடங்குவது முடியுமென்றால், அதை முடிப்பதும் முடியும்தானே?’ என்று கேட்டது அந்த இரவில் மலரின் ஸ்டேட்டஸ்.

அதைப் படித்துவிட்டு, உள் டப்பிக்கு வந்து, ‘Lonely Horse, உங்கள் பெயர்கூடத் தெரியாது. ஆனால், நீங்கள் ஒரு பெண் என்று மட்டும் நிச்சயம் தெரியும். நீங்கள் நன்றாக வசனம் எழுத முடியுமென்று நினைக்கிறேன். விரைவில், இந்தக்கால இளையர்களின் வாழ்க்கையைப் பேசும் 50 வாரத் தொடர் ஒன்றை வசந்தம் தொலைக்காட்சிக்காகத் தயாரிக்கப் போகிறேன். அதற்கு நீங்கள் வசனம் எழுத முடியுமா? முடியுமென்றால் சொல்லுங்கள்… நாளை இயக்குநர் முருகனை உங்களிடம் பேசச் சொல்கிறேன். வற்புறுத்தலை. நல்லா யோசிச்சு உங்கள் பதிலைச் சொல்லுங்க” என்றார் சிங்கப்பூரில் பலரும் அறிந்த நாடக இயக்குநர் விநாயகம். அழுத்தமும் ஆழமும் ஒருசேர வசனம் எழுதும் கதாசிரியர் & தயாரிப்பாளர்.

எல்லாம் ஏதோ ஒரு முன் முடிவின் பேரில்தான் நிகழ்கின்றன. நிகழ்கின்ற காலமும் எப்போதோ நிர்ணயிக்கப்பட்டு விடுகிறது. மகிழ்ச்சியும் சோகமும் மாறி மாறி இழையோடும் இவ்விளையாட்டை வெளியில் நின்று ரசிக்கப் பழகிவிட்டால், எல்லாம் எளிதாகிவிடும் என்று மலருக்குத் தோன்றியது.

‘முடியாது என்று சொல்வதற்குக் காரணங்கள் இல்லாதபோது, நான் முடியாதென்று சொல்வதில்லை!’ என்று சொன்ன மலரின் அன்றைய ஸ்டேட்டஸை ஜஸ்விந்தர் கெளர் எப்படிப் புரிந்து கொண்டாரோ, தெரியவில்லை, ‘நீ ஜெயிப்பாய், Go for it girl!’ என்று பின்னூட்டமிட்டிருந்தார்.
•••

கள்ளக்காதலி ( சிறுகதை ) / போகன்

1623733_742373792448927_1422391054_n
1
கேட்டைத் திறந்ததும் முக்காடிட்டு அமர்ந்திருந்த அந்த உருவம் சட்டேன்று எழுந்தது
நான் திடுக்கிட்டு ”ஆரு ?”என்றேன் .

மேலே மாடியில் சன்னலில் ஒருகணம் மனைவியின் உருவம் தெளிந்து மறைந்தது பார்த்தேன்

”மணி என்ன ?இப்ப கதவைத் திறக்கீகோ ?”‘

”அஞ்சு.நான் ஒரு வாக்கிங் போயிட்டு வரேன் ”
”அந்த மாத்திரையைத் தின்னுத் தொலைச்சீகளா இல்லையா?”
‘இல்லை.அது எனக்கு கெட்ட கனவா வருது ”
”இல்லேன்னா மட்டும் …”
”பராக்கு பார்த்துட்டு எங்கியாவது வயக்காட்டுக்கு நடுவில நின்னுகிட்டு
பாப்பா எனக்கு வழி தெரியலைன்நு போனடிச்சா நான் வரமாட்டேன் ”
நான் ””இல்லை என்றேன் ”இந்தா பார்வதிபுரம் முக்கு வரைக்குத்தான்
போறேன் . ஒரு காப்பி குடிச்சிக்கிட்டு …”

”காப்பி குடிச்சிக்கிட்டு இங்கே கக்கூஸ்ல வந்து கத்தப்படாது ”

நான் பாதி கதவைக் கையில் பிடித்தபடி நின்றேன்

”போங்க போங்க அப்படியே சொன்னா சொன்ன இடத்தில நிக்குற பத்தினியாட்டம்
போஸ் கொடுத்துகிட்டு ..”என்றாள் அவள் படுத்துக்கொண்டே ”கீரை கிடைச்சா
வாங்கிட்டு வாங்க ”

நான் மறுமுறையும் ”ஆரு ?”என்றேன்

யாராவது வழிப்போக்கர்களாக இருக்கலாம்.சில நேரம் குடிகாரர்கள் வாசலில்
கொட்டை தெரிய கிடப்பதுண்டு.ஆனால் பெண்கள் பார்த்ததில்லை

அவள் தட்டத்தை இறக்கி ”ஜெயமோகன் …”என்றாள்

நான் ”ஜெயமோகனா ?”என்றேன் ”அவர் வீடு தள்ளிலல்லா போகணும் ”

”இல்லே போதகர் ஜெயமோகன் ”என்றாள்

”போதகரா ?”ஜெயமோகன் போதகராக மாறிவிட்டாரா ?எனது மனக்குறளி ‘அவர்
எப்போதும் போதகராகத்தானே இருந்தார் ?’என்றது

பெண் நினைவு வந்தது போல ஏறக்குறைய அழுகை போல ”ஜெயச்சந்திரன்.பாலவிளை
ஜெயச்சந்திரன் .உங்களுக்கு சினேகிதம்னு சொன்னாரே ”

எனக்கு சட்டென்று நினைவு வந்தது .ஏறக்குறைய இருபது வருடங்களுக்கு முன்பான
பழக்கம் கடைசியாக அவரை மார்த்தாண்டம் YMCA கட்டிடத்தில்
சந்தித்தேன்.அன்று அவர் டால்ஸ்டாயின் புத்துயிர்ப்பு நாவலைக் கையில்
வைத்திருந்தார் .என்னுடன் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்த அவருக்கு நான்தான்
அந்தப் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன்.பிற்பாடு அவரை சில வருடங்கள் கழித்து
சுவரொட்டிகளில் அவரைப் போதகர் ஜெயமோகனாக சந்தித்தேன்.பிற்பாடு தன்
வாழ்வில் விவிலியத்துக்கு அடுத்து முக்கியமான புத்தகம் அது என்று ஒரு
கிறித்துவ டிவியில் அவர் பேட்டி கொடுத்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்
”கர்த்தரின் வழிகள் விநோதமானவை .அன்று என் வாழ்க்கையை மாற்றிய அந்த
புத்தகத்தைக் கொடுத்தவர் ஒரு ஹிந்து நண்பர்.உண்மையில் அவர் ஒரு ஹிந்து
கூட அல்ல.நாத்திகர் ”

எனக்குச் சிரிப்பாக இருந்தது

சிலரது அகம் சீட்டுக்கட்டுக் கோபுரங்கள் போல இருக்கும்.லேசாக மூச்சு
விட்டால் கூட சாய்ந்துவிடுகிற பலத்தோடு இருப்பார்கள் .அவரை போல.

சிலர் தஞ்சாவூர் செட்டிப் பொம்மைகளைப் போல.எவ்வளவு பலம் கொண்டு
சாய்த்தாலும் திரும்ப யதாஸ்தானத்துக்கு திரும்பிவிடுவார்கள் .என்
மனைவியைப் போல.

நான் நாத்திகன் என்று அவர் சொன்னது உண்மைதான்

”ஜெயச்சந்திரனுக்கு என்ன ?”

2

ஆஸ்பத்திரியில் ”எங்கேம்மா போயிட்டீங்க ”என்று கத்தினார்கள் ”இந்த
மருந்த உடனடியா வாங்கிட்டு வாங்க ”

ஆனால் உடனடி மருந்தை உடனடியாக வாங்க முடியாமல் ஒரே கூட்டம்
.உள்ளிருக்கும் மருந்துக் கடையில்தான் வாங்கவேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடு
வேறு.

நான் காலைவெயிலும் மனப் பதட்டமும் முகத்தில் ஒழுக அந்தப் பெண்ணைப்
பார்த்தேன் அவள் இன்னமும் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள்

நடுவில் ஒருமுறை வீட்டிலிருந்து போன் வந்து ”எங்கே போய்த் தொலைஞ்சீங்க ?”

”இங்கேதான் ஜெயசேகரன் ஆஸ்பத்திரில … நண்பர் ஒருத்தர் ரொம்ப உடம்பு
முடியாம ஆஸ்பத்திரில …”

”இந்தக் கதைல்லாம் வேண்டாம்.அரை மணில இங்கே இருக்கணும்”

நான் அந்தப் பெண்ணிடம் ”நான் சீக்கிரம் போகணும் .ஜெயச்சந்திரனுக்கு
என்ன ?அவரைப் பார்க்க விடுவாங்களா இல்லையா ?”‘

நர்ஸ் இது பார்வையாளர் நேரமல்ல என்று ஒரேடியாகக் கத்த -அவள் வேலை நேரம்
முடிகிற எரிச்சலில் இருந்தாள் -அந்தப் பெண் கெஞ்சும்போது அவள் கண்ணீர்
இறங்கி படிகளில் விழுந்தது

நர்ஸ் இரங்கி ”சரி போங்க பெரிய டாக்டர் வர்றதுக்குள்ள திரும்பிடுங்க ”

அவசர கவனிப்பு அறைக்கு மாடிப்படிகள் ஏறும்போது கீழே இளம் செவிலியர்கள்
அன்றைய நாளுக்கான பிரார்த்தனைகள் ஆரம்பித்துக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்

3

மாடிப்படிகளில் ஏற ஏற எனக்கு என் மறதியின் தளைகள் அவிழ்ந்தன

ஒரு மாதம் இருக்குமா ?

மாலைத் தினசரியில் ”போதகர் கள்ளக்காதலியுடன் வீட்டில் சிறைவைப்பு
!அடி!உதை !மனைவி ஆவேசம்!”

அதன் சாணித்தாளில் மங்கலாகத் தெரிந்த முகம் ..ஏன் எனக்கு பரிச்சயமாகத்
தோன்றிற்று என இப்போது விளங்கியது

நடைத் துணையாக வந்தவரிடம் சொன்னபோது ”எல்லா போதகர்களுக்கும் ஒரே
முகம்தான் ”என்றார் அவர் ”ஆடுகளைத் திருடி கசாப்புக்காரனிடம்
ஒப்புவிக்கும் கள்ள மேய்ப்பர்களின் முகம் ”

நான் திரும்பி அந்தப் பெண்ணை உற்றுப் பார்த்தேன்

அவரது இடது கன்னத்தில் நெடுவாக்கில் ஒரு நீண்ட தழும்பு ஓடியது ஓடி அவள்
மார்புக்குள் இறங்கியது .

4

”நண்பா எனக்கு ஏதாவது படித்துக் காட்டு ”என்றார் அவர் ”அன்றொரு நாள்
மழையிரவில் மார்த்தாண்டத்தில் நீ என் வாழ்க்கையை மாற்றியது போல ஒரு
புத்தகத்தை ”

நான் பேசாது அவருடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த கருவிகள் ஒலித்து ஒலித்து
அடங்குவதைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன்.அவர் படுக்கையில் இருந்த
கருத்ததோல் விவிலியத்தினைப் பார்த்தேன்
”வேறு ஏதாவது புத்தகம் ”என்றார் அவர் ”இப்போது ஆண்டவரின் புத்தகம்
என்னிடம் பேச மறுக்கிறது ‘ எனும்போது குரல் உடைந்தது

நான் ”ஆண்டவர் வீட்டில் பல அறைகள் உள்ளன பல புத்தகங்களும் ”என்றேன்

இருதயத்தைக் கண்காணிக்கும் கருவி சட்டென்று பெரிய ஒலியாய் எழுப்ப செவிலி
வந்து பார்த்து ”போதும் இனி விசிட்டர்ஸ் அவர்ல வாங்க”

”என்னிடம் இப்போது புத்தகங்கள் எதுவுமில்லை நண்பா ”என்றேன்
எழுந்துகொண்டு ”மாலை வரும்போது கொண்டுவருகிறேன் ”

5

மாலை நேர செவிலி அப்போதுதான் புணர்ச்சியில் இருந்து எழுந்த பெண் போல
மலர்ச்சியாக இருந்தாள்

என் கையிலிருந்த மின்படிப்பானைப் பார்த்து ”பிரார்த்தனை செய்யப் போகிறீர்களா
?ரொம்ப நல்லது ”என்று புன்னகைத்தாள்

ஜெயச்சந்திரனுக்கு ஏற்கனவே ஒரு முறை குடல் இறக்கத்துக்காக வலை வைத்து
ஆப்பரேசன் பண்ணியிருக்கிறது .போன வாரம் நடந்த ‘கள்ளக்காதல்’பிரச்சினையில்
-”என் மனைவி என்னை நெஞ்சில் கால் வைத்து மிதித்தாள்” -அது வெடித்து
வெளியேறி அழுகி பாதி குடலை நீக்க வேண்டியதாகிவிட்டது .மேலும் அவர் இருதய
நோயாளி கூட.

”அபாயகரமான இடத்தில் அவர் இருக்கிறார் .ஏறக்குறைய கடவுளின்
அருகில் .இரண்டு நாள் கழித்துதான் எதையாவது சொல்ல
முடியும்.மீதியிருக்கும் குடல் ஒட்டி அவர் மலம் போகவேண்டும்.போனால் அவர்
பிழைப்பார்.இல்லாவிடில் ..”

அவர் ”கர்த்தர் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன் ”என்றார் ”நான் இவளை மனதால்
கூட இச்சித்ததில்லை ”

அந்தப் பெண்ணின் முகம் இன்னும் முகத் திரையால் மூடப்பட தழும்பின் தடம்
பற்றி மேலும் கண்ணீர்த்துளிகள் ஓடி வந்தன

”இப்போது என் கையில் ஒரு ரூபாய் கூட இல்லை.இவளது குருதிப்பணம் தான்
இன்று என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கிறது ”என்றார் போதகர் ”அவர்கள்
எல்லாவற்றையும் பிடுங்கிக் கொண்டுவிட்டார்கள் !”

அவள் பக்கம் திரும்பி ”எத்தனை ஆத்துமாக்களை நான் கர்த்தரிடம்
சேர்த்திருப்பேன் !இன்று நான் கைவிடப்படும்போது …”’

அவர் பெருமூச்சுடன் ”நண்பரே கர்த்தரை நோக்கிய வழி மிகத் தனிமையானது
.அதில் சிநேகிதர்கள் இல்லை.மனைவி இல்லை.புத்திரர்கள் இல்லை ”

அந்தப் பெண் முதல் முறையாக வாய் திறந்து ”வழித்துணைகள் உண்டென்று சொல்வீர்களே ?”

அவர் முகம் கசப்பால் சுருங்கியது ”வழித்துணை !வழித்துனைகளைத் தேடியது
நம்மை எங்கே கொண்டுவந்துவிட்டது என்று பார்த்தாயா !நம் வழி முற்றிலுமாக
மறைக்கப்பட்டுவிட்டது .இனி நாம் நரகத் தீயில் சென்று விழ வேண்டியதுதான்
.அதற்கு எப்போதுமே நிறைய வழித்துணைகள் உண்டே !”

அந்த பெண் லேசாக விசும்பினாள்

”அவ்வளவுதானா ?”என்றாள் ”நம் வாழ்வு முடிந்துவிட்டதா ?””என்றாள்
”எதுவும் எப்படியும் போகட்டும்.யார் வேண்டுமானாலும் விலகட்டும் நான்
நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் வருவேன்.என் வழியும் சத்தியமும் ராபியும்
நீங்கள்தான்.”என்றால் நல்ல ஆங்கிலத்தில்

எனக்கு சட்டென்று அந்தப் பெண்ணை அணைத்து முத்தமிடவேண்டும் என்று
தோன்றியது திரும்பி போதகரை சினத்துடன் பார்த்தேன்

அவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார் ”ஹா!”என்றார் ”ஏவாளின் கண்ணீர்!”

செவிலி இப்போது சந்தேகமாக அருகில் வந்து ”பிரார்த்தனை முடியலையா ?”‘

நான் ”இனிதான் ”என்றேன்

அவள் அவரது கள்ளக் காதலியிடம் சொன்னாள் ”யூரின் பேக் நிரம்பிடுச்சு பாருங்க ”

அவள் அதை எடுத்துக்கொண்டு பாத்ரூமுக்குப் போவதைப் பார்த்தபடி இருந்தேன்

பிறகு நான் கிண்டிலைத் திறந்து புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்

இப்பொது எனக்கு எல்லாம் தெளிவாகியிருந்தது .நான் என்ன செய்ய வேண்டும் எதை
வாசிக்க வேண்டும் எல்லாம் .இதோ நான் மந்தையிலிருந்து வெளியேற்றிய ஆட்டை
மீண்டும் மந்தைக்குள் சேர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு அரிய சந்தர்ப்பம்
தொடங்கும் முன்பு ‘உங்களுக்கு ஆங்கில இலக்கியம் தெரியுமா ?விருப்பமுண்டா
?”என்று அவளிடம் கேட்டேன்

”நாங்கள் வழி கெடுவதற்கு அதுதான் காரணமாக இருந்தது .இவள் ஆங்கிலப்
பேராசிரியராக இருந்தாள் ”என்றார் அவர்

அன்று நான் படிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தது .லேடி சாட்டர்லியின் காதலன்
ஏறக்குறைய போதகர்கள் விவிலியத்தைப் புரட்டுவது போல எதேச்சையாக ஒரு
பக்கத்தைப் பிரித்து ஆரம்பித்தேன்

லேடி சாட்டர்லி அவளது பண்ணையாளும் காதலனுமான மெல்லோர்ஸ் குடிசையில்
தங்கும் இடம்.இரவு கலவிக்குப் பிறகு அவனுடனேயே தூங்கும் லேடி சாட்டர்லி
விடி காலை மழையில் அவளது ஆடைகளை அவளது பிரபுத்துவத்தை அவளது
வர்க்கத்தைமதத்தை எல்லாம் களைந்து நடனமாடும் இடம் .ஒரு சிறிய
தயக்கத்துக்குப் பிறகுமெல்லோர்சும் அவளோடு சேர்ந்துகொள்கிற இடம் மழையில்
கூபகக் கூடுவரை
நனைந்து குளிர் நடுக்க மீண்டும் குடிசைக்குள் நுழையும் அவர்கள் ஒரே
போர்வைக்குள் கணப்பு காயும் இடம்.அப்போது மெல்லோர்சின் விரல்கள் அவள்
உடலெங்கும் காதலோடு பரவுகின்ற இடம்

முகம் உதடு மோவாய் மார்பு முலைக்காம்பு நாபி தொடைகள் அடிவாயிற்று மயிர்
மதன மேடை யோனிப் பிளவு

மலத் துவாரம்…

ஒவ்வொரு இடத்தின் மீதும் அவனது விரல்கள் நதிப்பரப்பின் மீது பனிப்புகை
தங்குவது போல வாஞ்சையுடன் பிரியத்துடன் தங்குகின்றன.

அவன் இறுதியாக அவளது மலத்துவாரத்தில் விரல் வைத்தபடி சொல்கிறான் ”இந்தத்
துளைவழியாக நீ மலம் கழிக்கிறாயா இந்தத் துளை வழியாக சிறுநீர் பெய்கிறாயா
எனக்கு கவலை இல்லை.நான் இவற்றையும் சேர்த்தே உன் உடலாக நேசிக்கிறேன்.உன்
ஆன்மாவாக உணர்கிறேன் .ஆம் நான் உன் மலத்தையும் சிறுநீரையும் கூட
நேசிக்கிறேன் .இவை என்னை இவை உன்னை அசுத்தமாக்குவதில்லை.இவையே உன்னை
யும்என்னையும் உயிரோடு வைத்திருக்கின்றன.மேலாக இது உன்னை
என்னை அழகாக்குகிறது .இது வெளியே இப்போது பெய்துகொண்டிருக்கும்
புலர்மழையைப் போல பரிசுத்தமானது ”

6

”என்னாச்சு ?எங்கே இருக்கீங்க ?”‘

நான் நடையை நிறுத்திவிட்டு சுற்றிலும் பார்த்தேன்

”தெரியலியே ”

”நாசமாப் போச்சு.அதான் சொன்னேனே.மாத்திரையைப் போடுங்க போடுங்கன்னு
திரும்பி வந்துடுவீங்களா ?இல்லே நான் ஆட்டோ பிடிச்சிட்டு வரணுமா ?ஏன்
காலையிலேயே இழவெடுத்துத் தொலையறீகோ ?இப்ப நான் உங்களைப் பார்ப்பேனா
?இந்தப் பிள்ளைகளை ஸ்கூலுக்கு கிளப்புவேனா ?”

நான் நிதானமாக ‘இல்லே நான் வந்துடுவேன் ”என்றேன் ”எப்படியாவது”

நான் என்னைத் தாண்டிப் போய்க்கொண்டிருந்த ஒருவரை நிறுத்தி ”சார்
பார்வதிபுரம் போகணும் நடந்து நடந்து திசை தப்பிடுச்சி ”

அவர் ”அட இது காணியாகுளம் .இப்படியே போனா இஞ்சினியரிங் காலேஜ் தான்
போகும் பிறகு ஊர் சுடுகாடு ”என் கூட வாங்க நானும் பார்வதிபுரம் தான்
போறேன் .எனக்கும் அப்பப்ப இப்படி ஆகும் ”

நான் அவருடன் நடந்தேன்.

சானலில் தண்ணீர் நுரைத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது .ஒரு நீர்க்காகம் முங்கி
முங்கி எழுந்து எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது .நாரைகள் நீல வானின்
குறுக்கே யாரோ வெளுத்த எழுத்துகளால் தட்டச்சிடுவது போல
நடந்துகொண்டிருந்தன

”என் வீடு இங்கே இருக்கு ”என்றார் அவர் ”நீங்க நேரா போங்க ”

நான் ‘நன்றி ”சொல்லும்போதுதான் அவர் முகத்தை பார்த்தேன் .வழக்கம்போலவே
அவர் முகம் பரிச்சயமாக இருந்தது

வீடு அருகில் வந்ததும்தான் நினைவு வந்தது
அது ஜெயமோகன்.

ஆனால் இது வேற ஜெயமோகன்

எனது ஜெயமோகன் வடகிழக்கு மாநிலம் ஒன்றில் இப்போது தனது கள்ளக்காதலியுடன்
ஊழியம் செய்கிறார்

‘முன்பைவிட கர்த்தர் இப்போது ரொம்ப அணுக்கமாக இருக்கிறார் .நிறைய
பேசுகிறார்’என்று நேற்று எனக்கு கடிதம் எழுதியிருந்தார்

”நன்றி என் நாத்திக நண்பரே .எல்லாவற்றுக்கும் நன்றி ”
•••••••••

மானுடத்தைப் பாடிய நவீன கவிஞன் சமயவேல் – உதயசங்கர்

download

80-களில் கோவில்பட்டி நகரம் அரசியல் மற்றும் இலக்கிய நிகழ்வுகளாலும், சந்திப்புகளாலும், அரட்டைகளாலும், விவாதங்களாலும் அன்றாடம் நிரம்பி வழிந்தது. திடீரென ஒரு பத்து பதினைந்து இளைஞர்கள், எழுத்தாளர்களாக, சி.பி.எம்.மின் ஆதரவாளர்களாக உருவானார்கள். எங்களுக்கு முன்பே பாலு, சுவடி என்ற சுந்தரவடிவேலு, சி.எஸ்., என்ற சி.சுப்ரமணியன், ரவி, என்று ஒரு இளைஞர் குழாம் 70 –களில் இந்திய மாணவர் சங்கம் தொடங்கி கோவில்பட்டியில் இருந்த கோ.வெ.நா. கல்லூரியில் ஸ்டிரைக் அடித்து டிஸ்மிஸ்ஸாகி, பல்கலைக்கழகத்தின் சிறப்பு அநுமதியுடன் பரீட்சை எழுதினார்கள். அவர்களில் சுவடியைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவருமே அரசியலில் மட்டுமே ஈடுபாடு காட்டினார்கள். சுவடி மட்டுமே கதை கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில் யாருமே எதிர்பாராமல் நாறும்பூநாதன் தலைமையில் நாங்கள் மொட்டுக்கள் கையெழுத்துப்பத்திரிகை வழியாக இடது சாரி ஆதரவாளர்களாக அறிமுகமானோம். எங்களுக்குப் பின்னால் கிட்டத்தட்ட பத்து பதினைந்துபேர் திமுதிமுவென வந்து சேர்ந்தார்கள். அதற்கு முன்பும் ஏன் அதற்குப் பின்பும் கூட அப்படியொரு நிகழ்வு நடக்கவில்லை.

நாறும்பூ நாதன், உதயசங்கர், சாரதி, முத்துச்சாமி, சிவசு, ராஜூ, அப்பணசாமி, திடவைபொன்னுச்சாமி, கோணங்கி, கணேசன், மீனாட்சி சுந்தரம், நாகராஜன், ஞாபகமறதியின் அடுக்குகளில் சிக்கிய இன்னும் சிலபேர் என்று ஒரு பெரிய கூட்டமே சேர்ந்தது. போதாது என்று தமிழ்ச்செல்வனும் கோவில்பட்டி வந்து சேர்ந்தார்.

அங்கிங்கெனாதபடி நேரங்காலம் தெரியாமல் நாள் முழுவதும் புதிய புதிய அநுபவங்கள், புதிய புதிய உரையாடல்கள், திடீரென தமிழிலக்கியத்தின் கேந்திரமான இடத்தை கோவில்பட்டி பிடித்தது. கோவில்பட்டியை நோக்கி எழுத்தாளர்கள் படைகுருவிகளைப் போல கூட்டம் கூட்டமாக வந்து போயினர். கோவில்பட்டியில் முதல் நாள் பேசுகின்ற பாடுபொருள் மிக விரைவிலேயே தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் விவாதப்பொருளாக மாறியது என்று சொல்வது மிகையாக இருக்காது என்று நம்புகிறேன். ஏனெனில் கோவில்பட்டி வந்து செல்கிற எழுத்தாளர்கள் அப்படியான செய்திகளை பரப்பி விடுவார்கள். ஏற்கனவே இடைசெவலில் கி.ரா, இருந்தார். கோவில்பட்டியில் தேவதச்சன், கௌரிஷங்கர், கிருஷி, சுவடி, ஆகியோர் இருந்தார்கள் என்றாலும் பெரிய அளவுக்கு ஒருவருக்கொருவர் ஊடாட்டமோ, சந்திப்புகளோ நிகழவில்லை. நெருக்கடி நிலைக்காலத்தில் தர்ஷனா திரைப்படக்கழகம் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் 79-80 வாக்கில் தான் ஒரே ஊரில் பத்து சிறுகதையாளர்கள், ஒரு பத்து கவிஞர்கள், இரண்டு நாடகக்குழுக்கள், கண்காட்சிகள், என்று பரபரப்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு தடவை புதுமைப்பித்தன் நினைவு தினத்தன்று ஊரெங்கும் அவருடைய கட்டுரைகளிலிருந்தும், கவிதைகளிலிருந்தும் கலை, இலக்கியம், சிறுகதை, கவிதை, பற்றிய அவருடைய கருத்துக்களை அட்டைகளில் எழுதி மின்கம்பங்களில் தொங்கவிட்டிருந்தோம். எல்லாவேலைகளையும் நாங்களே செய்வோம். தட்டி போர்டு எழுதுவது, அதைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் ரோட்டு முக்கில் கட்டுவது, போஸ்டர் ஒட்டுவது, துண்டுப்பிரசுரம் விநியோகிப்பது என்று அனைத்து வேலைகளையும் போட்டி போட்டுக் செய்தோம். ஒவ்வொரு நாளும் புதிய புதிய திட்டங்களுடன், கனவுகளுடன், சந்திப்போம். .எப்போதும் தெருக்களின் முக்கிலிருந்த டீக்கடைகளில், சந்து பொந்துகளில், சாலைகளில், மாலையில் காந்திமைதானத்தில் குறைந்தது நான்கு பேராவது கூடிக்கூடிப் பேசிக் கொண்டிருப்போம்.

அரசியல், தத்துவ விவாதங்களும் அனல் பறக்கும். சி.பி.எம். எதிர்ப்பாளர்களாக இருந்த நண்பர்களுக்கும், சி.பி.எம். ஆதரவாளர்களாக இருந்த எங்களுக்கும் அடிக்கடி முட்டிக் கொள்ளும். எங்கள் தரப்பில் நான் கொஞ்சம் பிடிவாதமாகவும், வறட்டுத்தனமாகவும் இருந்தேன். அதனால் மற்றவர்களிடம் நட்பு பாராட்டும் பல எழுத்தாளர்கள், நண்பர்கள், என்னிடம் கொஞ்சம் தூரம் காட்டினர். அப்போது 1982-83 ஆண்டாக இருக்கலாம். ஆசிரமம் தெருவிலிருந்த தந்தி அலுவலகத்துக்கு கவிஞர் சமயவேல் சென்னையிலிருந்து மாற்றலாகி வந்திருக்கிறார் என்ற தகவல் கிடைத்தது. ஒவ்வொருவராகச் சென்று பார்த்து வந்தோம். அலட்சியமான ஒரு முகபாவத்துடனும், கண்ணாடிக்குப் பின்னால் அலைபாயும் கண்களுடனும், லேசான திக்கலும் நக்கலும் கலந்த கூர்மையான வார்த்தைகளை பேசும் மெல்லிய குரலும் சமயவேலின் மீது ஒரு பயத்தை உருவாக்கியது. அவர் கோவில்பட்டியில் ஏற்கனவே இருந்த நண்பர்களைப் போல இல்லை. இலக்கியத்தில் விரிந்து பரந்த வாசிப்பும், அரசியலில் கூரான இடது சாரிப்பார்வையும் இருந்தது. ஆனால் சி.பி.எம்மை அப்படி கேலி செய்வார். அதிதீவிர இடது சாரி இயக்கத்தோடு அப்போது தொடர்பு இருந்தது என்று நினைக்கிறென்.கலை குறித்த அவருடைய பார்வைகள் உலகளாவிய அன்றையப் போக்குடன் உடன் செல்பவை. மெல்ல, மெல்ல அவருடைய பேச்சுக்கு நாங்கள் வசமானோம்.

சமயவேல் கோவில்பட்டி எழுத்தாளர்கள் யாரையும் விட்டு வைக்கவில்லை. எல்லோரையும் கிண்டலடிப்பார். அவர்களுடைய படைப்புகளைக் கேலி செய்வார். கடுமையாக விமர்சனம் செய்வார். ஆனால் எல்லோருடனும் உரையாடலை நடத்திக் கொண்டிருப்பார். அவருடைய அலுவலகம் இருந்த ஆசிரமம் தெருவிலேயே ஒரு அறையைப் பிடித்திருந்தார். கொஞ்ச நாட்கள் இரவென்றும் இல்லாமல் பகல் என்றும் இல்லாமல் அதிலேயே கிடந்தோம். அந்தச் சிறிய அறையில் சிலசமயம் பதினைந்துபேர் வரை படுத்துக் கிடந்திருக்கிறோம். இரவைச் சூடாக்கிய விவாதங்கள் நடுநிசியில் முடியும்போது குடிதண்ணீர் இருக்காது. ஒரு சிகரெட்டோ, பீடியோ, கூட இருக்காது. ஏற்கனவே குடித்து வீசிய கட்டை பீடிகளை எடுத்து குடிப்போம். சில சமயம் மறுபடியும் விவாதம் கிளம்பி விடும். இந்த ஆசிரமம் தெரு அறை பற்றிய அவருடைய கவிதை அற்புதமானது. சமயவேல் அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய சம்பளத்தில் பெரும்பகுதியை நண்பர்களுக்காகச் செலவு செய்தார்.

அரசியல் விவாதங்களை ஒட்டி ஒரு நாள் எங்களை ஒரு வகுப்புக்குக் கூட்டிப் போவதாகச் சொன்னார் சமயவேல். ஒரு நாள் மாலை ஊருக்கு வெளியே இருந்த வீட்டின் பின்புறம் இருந்த கிணற்றடியில் உட்காரவைத்து கண்ணன் என்ற பெயருடைய தோழர் ஒருவர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் திட்டம், நடைமுறை, அதன் தோல்விகள், பாராளுமன்றப்பாதையின் அபத்தம் புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்புகளின் திட்டம், என்று சுமார் ஒரு மணிநேரத்துக்கும் மேல் பேசினார். முடிவில் கேள்விநேரம். யாரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. வகுப்பு எடுத்தவருக்குத் திருப்தியில்லை. திரும்பி ஊருக்குள் வருகிறவரை எல்லோரும் ஏதோ இழவு வீட்டுக்குப் போய் வந்த மாதிரி துக்கம் அனுசரித்தோம். அப்படி ஒரு நிகழ்வு நடந்ததைப் பற்றி அதற்கப்புறம் கூட பேசியதாக நினைவிலில்லை. ஆனால் பிரயாசைப்பட்டு எங்களையெல்லாம் திரட்டிய சமயவேல் விரக்தியடைந்து விட்டார். எங்களிடம், சி.பி.எம். உங்களை நல்லா பிரெய்ன்வாஷ் பண்ணிட்டாங்க என்று சொன்னார். அதன்பிறகு எங்களிடம் அரசியல் பேசுவது குறைந்து விட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

கோவில்பட்டியில் அப்போது ஒரு வழக்கம் இருந்தது. கதையோ, கவிதையோ, கையெழுத்துப் பிரதியாக எழுதி எல்லோரிடமும் படிக்கக் கொடுக்கிற வழக்கம் இருந்தது. கோவில்பட்டி எழுத்தாளர்களே விமரிசனம் செய்வதில் கில்லாடிகள். ஆனால் சமயவேல் அனைவரிலும் கடுமையான விமரிசகராக இருந்தார். நான் கொடுத்த பல கதைகளை அப்படியே நிராகரித்தார். அவர் பரவாயில்லை என்று சொன்ன ஒரே கதை பாலிய சிநேகிதி. அது ஒரு செகாவ் கதையைப் போலிருக்கிறது என்றார். அவ்வளவு போதாதா? நான் தலைகால் புரியாமல் திரிந்தேன். அவருக்கு கோவில்பட்டியில் மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளர் கோணங்கி மட்டும் தான். அவரும் கோணங்கியும் டேய் மாப்பிள்ள…டேய் மாப்பிள்ள என்று மூச்சுக்கு ஒரு தடவை கூப்பிட்டுக் கொள்வார்கள். அதைப் பார்க்கும்போது எனக்குப் பொறாமையாக இருக்கும். சமயவேலுடனான உரையாடல்கள் எங்களுடைய இலக்கிய அறிவை விசாலமாக்கியது. படைப்பு நுட்பங்களைப் பற்றி அவருடன் பேசிய இரவுகள், உலக இலக்கியங்கள் குறித்த அவருடைய பார்வையை எல்லாம் கோவில்பட்டி சுவீகரித்துக் கொண்டது.

1985-ஆம் ஆண்டு வேலை கிடைத்து நான் திருவண்ணாமலை சென்று விட்டேன். 1987-ஆம் ஆண்டு அவருடைய முதல் கவிதைத்தொகுப்பு காற்றின் பாடல் வெளியானது. தமிழ்க்கவிதையுலகில் மிகப்பெரிய அதிர்வை உண்டாக்கிய மிகச் சிறிய தொகுப்பு. அந்தத் தொகுப்பிலுள்ள ஒவ்வொரு கவிதையுமே கவித்துவத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டவை என்று கூறலாம். கவிதைகளில் ஈரம் ததும்பும் மானுடம் வானம்பாடி கவிதைகளுக்குப் ப்ன்பு புதிய பரிமாணத்தில் புதிய வீச்சில் வெளியாகியிருந்தது. பல கவிதைகள் முற்போக்காளர்களின் நிரந்தர கல்வெட்டு வாசகங்களாயிற்று.

கூரை முகட்டுப்பட்சிகளின் கரைதல்களுடன்

இமைகளைப் பிரித்து வாழ்த்துச் சொல்லும்

இளங்காலை

ஒரு உடம்பு முறுக்கலில் மெல்லமே பிரியும்

நேற்றின் அயர்வுகள்

வாசலைத்தாண்டி

உப்புக்காரனின் குரலோடு

ஒரு மாபெரும் இயக்கம் தொடங்கி விட்டது

குளிக்க சாப்பிட வேலைக்கென

கலகத்துக்கு அழைக்கும் வாழ்க்கையை

இன்றும் நேசிப்பேன்.

இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பில் பின்னிணைப்பாக அமைந்த கேள்வி-பதில் கலை இலக்கியம், கவிதை குறித்த அவருடைய பார்வையை வெளிப்படுத்திய விதம் முன்னெப்போதும் இல்லாதது. அதன் பிறகு 1995-ஆம் ஆண்டு அவருடைய அடுத்த கவிதைத்தொகுப்பு அகாலம் வெளிவந்தது. அரசியல், தத்துவம், விஞ்ஞானம் அனைத்தும் மனிதனைக் கைவிட்ட நிலையில் அவர் தன்னுடைய கவிதைகளின் மீண்டும் அடிப்படையான அறவிழுமியங்களை நோக்கிப் பயணப்பட விரும்புகிறார். மனிதர்களின் மீதான நம்பிக்கையை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதின் மூலம் மானுடத்தை உரப்படுத்துகிறார். அவரே சொல்கிறார்.

“ வாழ்வின் இத்தனை சிக்கல்கள், குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் எப்போது வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்கிறபடி உண்மை நமது இருதயத்துக்குள்ளேயே இருப்பதை நினைத்து நினைத்து சந்தோஷப்படுபவன் நான். சாய்வுகளில் தான் உண்மை திரிந்து விடுகிறது. பன்முகத்தோற்றம் தருகிறது. நமது சொந்தச்சாய்வை சுத்தமாய் விலக்கி வைத்துவிட்டு, ஒரேயொரு நிமிஷம் யோசித்தால் போதும்; எதைப்பற்றிய உண்மையும் நம்மில் ஊற்றெடுத்துப் பெருகுவதை உணர முடியும். இதற்கு ஞானியாக வேண்டிய அவசியமில்லை. தானற்ற, தன்னலமற்ற எளிய மனமே போதும். இத்தகைய எளிய மனத்தை அதன் பரிசுத்த வடிவில் அறிமுகப்படுத்தும் எனது கவிதைகளும் எளிமையானவை தாம். மிகுந்த எளிமை, மிகுந்த உண்மையை வேண்டி நிற்பதை எவரும் அறிவர் “

அகாலத்தில் உள்ள பிரகடனங்கள் வீழ்ந்த காட்டில் என்ற கவிதையை உச்சரிக்காத வாசகர்களோ, கவிஞர்களோ கூட இருக்க மாட்டார்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.

சலிப்படையவே மாட்டேன்

மீண்டும் மீண்டும்

நான் நானாவே இருப்பேன்

வாழ்வின் ஒவ்வொரு கிளையிலும்

உன்னதம் தேடுவதை

ஒருபோதும் நிறுத்தேன்

உண்மையை மேலும் மேலும்

காதலிப்பேன்

எல்லாமதிப்புகளும் பூமியில்

இறந்து விட்டன என்னும்

நவீனவாதம் பொய்யாக்குவேன்

நேசம் விதைத்த காட்டில்

நெருப்பு முளைத்தாலும்

பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு

உழுது விதைவிதைப்பேன்

தத்துவங்கள் வீழட்டும்

தேசங்கள் சிதறட்டும்

உலகம் எதையும் பிதற்றட்டும்

பசித்தவர்கள் பக்கமே என்றும்

நான் இருப்பேன்.

தமிழ்க்கவிதையின் நவீனப்பிதாமகன் பிரமீள் காற்றின் பாடல் தொகுப்பைப் படித்து விட்டு எழுதிய வரிகள் மிக முக்கியமானவை.

“ பிதற்றவோ, போதிக்கவோ, மனித விரோதங்களைப் பிறர் மீது பீய்ச்சியடிக்கவோ செய்யாத கவிதைகள் “ என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

சமயவேலின் கவிதையியல் நேரடியானது. எளிமையானது. அரசியல் பிரக்ஞையுடையது. ஆனால் அதன் கவித்துவம் மானுடம் போற்றும் மகத்தான தருணங்களைக் கொண்டது. நேரடிக்கவிதைகள் எல்லாம் பருண்மையான புறவயச் செயல்பாடுகளையே பிரகடனங்களாக வெளிப்படுத்த சமயவேலின் கவிதைகள் மனதின் நுண் தளத்தில் ஊடாடுகிறது. முற்போக்குக்கவிஞர்கள் சமயவேலின் கவிதைகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள ஏராளமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவருடைய மூன்றாவது தொகுப்பான மின்னிப்புற்களும் மிதுக்கம்பழங்களும் 2010-ல் வெளிவந்தது. அவருடைய கவிதைகளின் வெளியும் பாடுபொருளும் மேலும் விரிவடைந்து தமிழ்க்கவிதையுலகில் தனக்கென்று தனித்துவமான இடத்தை தக்கவைத்துக் கொண்டார் சமயவேல். நேரடியான கவிதைகள் எழுதுகிற யாரும் சமயவேலைத் தவிர்க்க முடியாது.

நீண்டகாலமாக அவரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு இல்லை. என்னுடைய புத்தகங்களை அவர் வாசித்திருப்பாரா என்பது கூட சந்தேகம். எழுத்தாளர் ச.தமிழ்ச்செல்வனின் மகன் சித்தார்த்தனின் திருமணநிகழ்விலும், மதுரையில் நடந்த கடவு இலக்கிய அமைப்பின் கூட்டத்திலும் சந்தித்தேன். நான் மொழிபெயர்த்து வெளியான மண்டோ கதையைப் படித்து விட்டு அவர் கையில் இருந்த மண்டோ தொகுப்பிலிருந்து ஒரு கதையை எனக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார். அத்துடன் அவருடைய சிறுகதை நூல் நான் டைகர் இல்லை என்ற புத்தகத்தையும் அனுப்பியிருந்தார். அந்தப்புத்தகத்தை நான் உடனே வாசித்தேன். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. அவ்வளவாக உவக்கவில்லை. கவிஞர் சமயவேல் தான் என மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகவும், உத்வேகமளிப்பவராகவும் இருக்கிறார்.

கோவில்பட்டி ஆசிரமம் தெருவில் அவர் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த அறை இப்போது இல்லை. அன்று அந்த அறையில் டீயும் பீடியும் குடித்துக் கொண்டு விவாதங்கள் செய்த இலக்கிய நண்பர்களில் பலர் மறைந்து விட்டனர். பலர் இலக்கிய உலகில் இல்லை. காலம் இரக்கமில்லாதது. எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும் வல்லமை கொண்டது. இரவுகளில் லேசான சிரிப்புடன் அவருடைய நக்கல் குரலில் சமயவேல் பேசிய வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மை இப்போதும் சுடுகிறது. அந்தத்தெரு இப்போது மிகவும் உண்மையாக இருக்கிறது.

((((((((((()))))))))

டயஸ்போராவிற்கு உங்களை வரவேற்கிறோம் / ஸ்ரீநிவாசன் ( லண்டன் )

download (2)

இணைய உலகில் எண்ணற்ற சமூக வலைத்தளங்கள் நாள்தோறும் பெருகி வருகின்றன. மக்களும் கிடைக்கும் அனைத்து வழிகளிலும் தமது எண்ணங்களையும் படைப்புகளையும் பகிர்ந்து வருகின்றனர்.

மின்னஞ்சல் குழுக்கள், வலைப்பதிவுகள், டுவிட்டர், டுவிட்லாங்கர், முகநூல், மீடியம், டம்ளர் எனப் பல்வேறு தளங்கள் நம் எண்ணங்களைப் பகிர உதவுகின்றன.

இவற்றுள் முகநூல் ஆரம்பம் முதல் பல்வேறு வசதிகளை அளித்து, சமூக வலைத்தளங்களில் முதல் இடத்தைப் பிடிக்க முயற்சி செய்து வருகிறது. இந்த முயற்சிகளில் முகநூல் நிறுவனம் உருவாக்கும் சிக்கல்கள் ஏராளம். நமது தகவல்களைப் பிற நிறுவனங்களுக்கு விற்பது, Free Basics போன்ற திட்டங்களால் இணையச் சமநிலையைக் குலைப்பது போன்ற பல செயல்களை செய்கிறது முகநூல் நிறுவனம்.

மென்பொருள் உலகின் எல்லாத் தேவைகளுக்கும் சிக்கல்களுக்கும் தீர்வு காணும் கட்டற்ற மென்பொருள் ஆர்வலர்கள் முகநூலின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து மக்கள் அனைவரையும் விடுவிக்க முடிவு செய்து, டயஸ்போரா என்ற கட்டற்ற சமூக வலைத்தள மென்பொருளை உருவாக்கியுள்ளனர்.

நமது தகவல்கள் நமக்கே சொந்தம்.

இந்த டயஸ்போரா மென்பொருள் தனி ஒரு நிறுவனத்திற்கு சொந்தமானதல்ல. இது ஒரு கட்டற்ற மென்பொருள். இதை யாரும் இலவசமாகப் பதிவிறக்கலாம். மாற்றங்கள் செய்யலாம். யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். நமது வீட்டுக் கணினியில், நமது சர்வரில் என எங்கும் நிறுவிக் கொள்ளலாம். நமது சர்வர் மூலம் நாம் பகிரும் தகவல்கள் நம்மிடம் மட்டுமே இருக்கும். வேறு யாரும் அவற்றை சொந்தம் கொண்டாட இயலாது.

முகநூல் அப்படி அல்ல. முகநூலில் நாம் பகிரும் தகவல்களும், புகைப்படங்களும், காணொளிகளும் முகநூல் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமானவை. எப்போது நினைத்தாலும் முகநூல் நிறுவனம் நமது ஆக்கங்களை நீக்கிவிடும்.

பரவலான மென்பொருள்

முகநூல் அதன் நிறுவனத்தின் சர்வர்களில் மட்டுமே நிறுவப் பட்டுள்ளது. டயஸ்போரா உலகெங்கிலும் உள்ள சர்வர்களில் நிறுவப்பட்டு பராமரிக்கப் படுகிறது. இவை pod எனப்படுகின்றன. இணையத்தில் எங்கு நிறுவப்பட்டாலும் இந்த pod கள் பிற pod களை தாமே கண்டறிந்து அவற்றுடன் இணைந்து ஒரே மென்பொருள் போன்ற அமைப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

இதனால் உங்கள் சொந்த pod, உங்கள் நண்பர்களின் pod, அல்லது இணையத்தில் இருக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான pod களில் ஏதோ ஒன்று வழியாக இணைந்து உங்கள் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

முழு சுதந்திரம்

சில சமூக வலைத்தளங்கள் உங்கள் கைபேசி எண்ணைக் கேட்டு உங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன. டயஸ்போராவில் இது போன்ற சிக்கல்கள் இல்லை. நீங்கள் முழுமையாக அடையாளம் காண இயலாதவாறு கூட உங்களை மறைத்துக் கொண்டு இயங்க முடியும்.

சிறப்புகள்.

1. பகிர்தல்

யார்யாருடன் உங்கள் ஆக்கங்களைப் பகிர்வது என்பது உங்கள் முழுக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.

2. #குறிச்சொற்கள்

# என்று ஒரு வார்த்தைக்கு முன் எழுதி அதைக் குறிச்சொல்லாக்கலாம். அதைக் கொண்டு தேடுவது மிக எளிது.

3. விருப்பம், பகிர்வு

பிறர் ஆக்கங்களை விரும்பலாம். பகிரலாம்.

4. @பெயர்

நண்பரின் பெயர் முன் @ சேர்த்து அவரை உரையாடலில் குறிப்பிடலாம். இது அவருக்கு அறிவிக்கப்படும்.

5. பிற சமூக வலைத்தளங்களுடன் இணைப்பு

நீங்கள் டயஸ்போராவில் எழுதுபவை பிற சமூக வலைத்தளங்களைப் போய் சேர ஏற்பாடு செய்யலாம். இதனால் உங்கள் ஆக்கங்கள் அங்கு உள்ளவர்களையும் சென்றடையும்.

6. அரட்டை

XMPP என்ற protocol மூலம் எந்த ஒரு அரட்டை மென்பொருள் வழியாகவும் டயஸ்போரா நண்பர்களுடன் அரட்டை அடிக்கலாம்.

7. கைபேசி

கைபேசியின் உலாவியில் எளிதாக அணுகலாம். செயலிகளும் உருவீக்கப்பட்டு வருகின்றன.

8. மொழியாக்கம்

கட்டற்ற மென்பொருள் என்பதால் உலகின் எந்த மொழியிலும் மொழியாக்கம் செய்து விடலாம்.

9. தொடர்ந்த மேம்பாடுகள்

Ruby On Rails என்ற நிரலாக்க மொழிக் கட்டமைப்பைக் கொண்டு உருவீக்கப் பட்டுள்ளது டயஸ்போரா. உலகெங்கும் உள்ள ரூபி நிரலாளர்கள் இணைந்து தொடர்ந்து புது வசதிகளை அளித்து வருகின்றனர்.

வாருங்கள். டயஸ்போராவில் பேசுவோம்.

உங்களுக்கு விருப்பமான டயஸ்போரா pod ஐத் தேர்ந்தெடுக்க இங்கு செல்க. அதில் ஒரு கணக்கு உருவாக்கி, பிற நண்பர்களுக்கும் அறிமுகம் செய்து, அழைக்கவும்.

மென்பொருள் உலகில் நமக்கு விடுதலை அளிக்கும் கட்டற்ற மென்பொருட்களுக்கு யாவரும் எளிதில் தரக்கூடிய பங்களிப்பு, அவற்றைப் பயன்படுத்துவதுதான்.

வாருங்கள். டயஸ்போராவில் பேசுவோம்.

நான் பயன்படுத்தும் pod : http://diasp.in

எனது டயஸ்போரா கணக்கு : tshrinivasan@diasp.in

சில முக்கிய இணைப்புகள்.

https://joindiaspora.com/

https://podupti.me/

https://wiki.diasporafoundation.org/Choosing_a_pod

தரிசனம் / கோ.புண்ணியவான் ( மலேசியா )

images (4)

அம்மா வராந்தா கேட்டை அகலத் திறந்து விட்டிருந்தாள். விசாலமாக திறந்திருப்பதைப் பார்ப்பது சற்று அசாதாரணக் காட்சியாக இருந்தது- வராந்தா ஆடை துறந்து திடீரென அம்மண கோலம் பூண்டது போல சிமிந்துத் தரை விரிந்து திறந்தபடி கிடந்தது. வெற்றுத் தரையில் முற்றிய மாலை வெயில் பாய்ந்து பரவி விழுந்திருந்தது. வெயில் ஏறி ஏறி உச்ச சூட்டில் கனன்று சிமிந்துத்தரையை வெடித்துப் பிளந்துவிடுமோ எனத் தோணியது . தரையின் அகன்ற வெளிச்சம் விழுந்து கண்கள் கூசின. தரை வெப்பத்தால் உடலில் சட்டென சூடு பாய்ந்தது. மிக மெல்லிய காற்று தொடங்கியிருந்தது. அடிக்கும் வெயிலுக்குச் சன்னமான காற்று ஒரு பொருட்டே அல்ல. மாலை முதிரும் வேளையில் காற்று கனமாகலாம். அம்மாவின் கைகளில் தானியங்கிச் சாவிக்கொத்து குருவி அலகு போல துருத்திக் சற்றே நீண்டிருந்தது.. அதனைக் கதவருகே இருக்கும் ஆணியில் தொங்க விடாமல் வாசலைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

“ஏம்மா கதவத் தெறந்திட்டு வாசப்படியில நிக்கிறீங்க? பாருங்க வெயில் அடிக்குது, கண்ணு கூசுது” என்றேன். அம்மா ஒன்றும் பேச வில்லை. என் வார்த்தைகள் காதில் விழவில்லையோ என் சாவிக்கொத்தை அவள் பிடியிலிருந்து பெறப் பார்த்தேன். என் ஸ்பரிசத்தால் பிடியை மேலும் இறுக்கினாள். சிலையாய் ஸ்தம்பித்திருந்தாள்.

அவள் முகத்தை ஏறிட்டு “அம்மா “ என்றேன். அசைவில்லை. இம்முறை அழுத்தமாக. தோளைத் தொட்டு மெல்ல உலுக்கினேன். என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சலித்து, “அப்பா வர நேரம்” என்றாள். என் சமநிலைக் குலைந்து, அவள் தோளிலிருந்த சட்டென்று என் கையை விலக்கினேன். மனம் சற்று பின் வாங்கியிருந்தது. ஒரு எதிர்பாரா அதிர்ச்சி என்னைத் தாக்க ஸ்தம்பித்துப் போனேன். ஒரு கணம்தான்! பின்னர் சுதாரித்துக் கொண்டேன்.

“ அம்மா என்னாச்சு ஒங்களுக்கு?” அவள் கண்களை விரித்து மீண்டும் என் பக்கம் திரும்பினாள். விழிகளில் ஒளி சன்னமாய்ப் பாய்ந்திருந்தது. மிக அண்மையில் இருந்ததால் விழிப்படலத்தில் ஈரம் மின்னி பளிச்செனத் தெரிந்தது.

“ அவர் எறந்து ரெண்டு மாசத்துக்கு மேலாவுது !” என்றேன். அவள் ஒரு விநோதப் புன்னகையை என் மீது வீசினாள். அதனைப் புன்னகை என்று சொல்லிவிட முடியாது, அது ஒரு கேலிப் பார்வை.

“கதவச் சாத்துங்கம்மா”.

மீண்டும், “அவர் வரும் நேரம்,” என்றாள் அதே ஜதி மாறாமல். தீக் குச்சியை உரசியது போல எனக்குள் மெல்லிய கோபம் திரண்டு கொண்டிருந்தது.

“ அம்மா அப்பா செத்து கருமாதி கூட முடிஞ்சிடுச்சு,” என்னோட வாங்க என்று கையைப் பிடித்து இழுத்து அப்பா படத்துக்கு மாலை போட்டு பொட்டிட்ட சிறிய பூசை மேடையருகே இழுத்துச் சென்றேன். அவள் என் இழுப்புக்கு தயாராகபடி தள்ளாடி பின் தொடர்ந்தாள். பார்வை நுழைவாயிலிருந்து விலகியிருக்கவில்லை. அவளைப் படத்தினருகே நிறுத்தினேன். காமாட்சியம்மன் விளக்கொலியில் அப்பாவின் முகம் வெளுப்பேறி அசைந்துகொண்டிருந்தது. திரி சிறிதாகிப் போன கரியச் சாம்பல் பென்சிலில் நுனியை நினைவு படுத்தியது, சிறு குழந்தையின் சிவந்த கால் சிறுவிரலாய் சூம்பி, நிமிர்ந்தாடியது தீபம். அது கொழுந்து இலைபோலும் காற்றின் அசைவுக்கு ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் நெற்றியில் குங்குமப் பொட்டு உப்பிச் சிதறி- சிதறிய இடம் சிலந்தி வலைபோலப் பின்னலிட்டிருந்தது. கொழுந்தின் பிம்பம் நெஞ்சுப் பகுதியில் விழுந்துத் துலங்கியது. பூ வாடிய வாடை சுவாசத்தை உரசியபடி இருந்தது, உதிரியாக வாடாத மலர்களின் வாசம் கொஞ்சம். கசிந்து நாசிக்குள் வலிந்து நுழையும் ஊதிபத்திப் புகை மரண வாசத்தின் எச்சத்தை நினைவுகூர்ந்தது. படத்தின் கீழ் சிதறிய உதிரிப் பூக்கள் வண்ணக் கோலமிட்டிருத்து. எரிந்த சாம்பலான திரியிடமிருந்து கருகும் வாடையும் இணைப்பாக. அப்பா சன்னலற்ற சிறிய அறைக்குள் அடைக்கலமாகியிருந்தார். இரு மாதங்களுக்கு முன்னால் வரை வீடு முழுதும் வியாபித்திருந்தவர். என்னை அசைத்தது. ஒவ்வொருமுறையும் அந்த அறையைக் கடக்கும் போதும் , நிழலாகிப் போன அப்பாவின் பிம்பம் கண்களில் படும்போது அவரின் இழப்பு மெல்ல மெல்லக் கறைந்து சோகம் வற்றியிருந்தது. ஆனாலும் கண்மாறாமல் பார்க்கும் தருணங்களில் எனக்குள் ஓர் அதிர்வு ஊடுருவி கடந்து போனது. அம்மா கைகளைத் தரையில் ஊன்றாமல், நின்ற நிலையிலிருந்தே சரிந்து அப்படியே சம்மனமிட்டு அமர்ந்தாள். ஐம்பதை நெருங்கியிருந்தவள் கைத்தாங்கல் இல்லாமல் அமர்வதை அதிசயமாகப் பார்த்தேன். என்னை நான் மறந்து சலனமற்று நின்றேன், அவளின் சரிவு என்னைச் சுய நினைவை மீட்டது. சட்டென உடைந்து அழுதாள். அப்போது அம்மா அப்பாவின் இறப்பை அங்கீகரித்த நிறைவு எனக்கு.

சற்று நேரத்தில் மீண்டும் எழுந்து வாசற்பக்கம் வந்து வராந்தா கேட்டை ரிமோட் கொண்டு சாத்தியபடி. “அப்பா வந்துட்டார்” என்றார். எனக்கும் மீண்டும் குழம்பியது.

அப்பா இறந்து ஏழாம் துக்கம் வரை உடனிருந்து மீண்டும் வேலைக்கு போக வேண்டிய கட்டாயம். தங்கைக்கும் அதே நிலை. விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு கருமக்கிரியைக்கு வந்துவிட்டு மூன்றாம் நாள் திரும்பிவிட்டோம். அம்மா தனியாளாகிப் போனாள். எல்லா அறையும் மனித சுவாசமற்று முடங்கிய நிலை. நடமாட்டம் அற்ற வெற்றுப் பொழுதுகள். பேச்சுக்குரல் ஒலிக்காத அறைகள். வேறு வழியில்லை . துணையில்லை தனிமையாகத்தான் காலம் தள்ளவேண்டும். ஒற்றையாளாய்ப் போன அம்மாவின் இருப்புக்கு மாற்றாலக வேறு வழிதேட விழைந்துத்கொண்டிருந்தது மனம். வேலை நேரத்தில் குறுக்கே விழும் அம்மாவின் நினைவுகளின் சுமை தாங்காமல் உடன் அழைத்துப் போக எல்லா ஏற்பாடும் செய்தாகிவிட்டது. அவள் பிடிவாதமாய் இருந்தாள். இடம் பெயரப் போவதில்லை என்ற திட்டவட்டம் அவளிடம். தங்கையும் உட்காரவைத்து பாடம் நடத்தினாள். மூனு பேரும் கோலாலம்பூர்ல ஒரே வீட்ல இருந்திடலாம் என்றாள். ‘அவரோடையே இருக்கப்போகிறேன்,’ என்றாள் மெல்லிய குரலில்.”அவரோட எப்படிம்மா .இருப்பீங்க? ஒனக்குப் பைத்தியாமா பிடிச்சிருச்சு?” என்று கேட்கும் அளவுக்கு அவளின் பிடிவாதம் சினத்தைக் கிளர்த்திவிட்டிருந்தது. “ இல்லாதவரோட எப்படி இருக்க முடியும்?

“ காலையிலேர்ந்து வேலவுட்டு வர வரைக்கும் இல்லாதவரோடதான் இத்தனி நாள் இருந்திருக்கேன்” என்றாள், எங்கள் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்காமல்.

“ இப்போ, நெரந்தரமா இல்லியேம்மா…” இதைச் சொல்லும் போது எனக்குள் கருணையற்ற இழை உருண்டோடியது. அக்கருணையின்மையில் வெட்கினேன். அம்மா உட்செலுத்திய பிடிவாதத்திடன் பிரதிபலிப்பு..

“ஒங்களுக்குத்தான் அப்படி,” என்றாள் தணிந்த குரலில். எங்களுக்குள் அந்த வார்த்தைகளின் பொருளைத் திணிக்கும் முயற்சியில். நாங்கள் புண்பட்டது அவள் பொருட்படுத்தயிருக்க மாட்டாள் போலும்.

அன்று இரவு அம்மாவின் அறையில் படுக்க ஆயத்தமானேன். படுக்கையில் ஓதிப்பார்க்கலாம். அப்பாவின் ஆடைகள் நிறைந்த அலமாரியின் ஒரு கதவு திறந்திருந்தது. அப்பாவின் துணிமணிகளை என்ன செய்வது என்ற உதிரி எண்ணம் என்னை மெல்லத் தொந்தரவு செய்தது. கொஞ்ச நேரம் ஒரு நாவலை வாசித்ததும் கண் கிரங்கத்தொடங்கியது. விளக்கை அணைத்தேன். அம்மா உள்ளே வந்து விளக்கைப் போட்டாள். அப்பாவின் சட்டை சிலுவாரை ஐயர்ன் செய்து, குழந்தை போல ஏந்திவந்து அலமாரிக்குள் பவ்வியமாய்த் தொங்கவிட்டாள். அவளின் செயல்பற்றி கேட்டு அர்த்தமற்ற பதிலில் மேலும் குழம்பிக் கலவரப்படத் தயாராயில்லை!

என்னைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து , “ஒன் ரூமுக்குப் போ’” என்றாள். “ நீ தனியா படுப்பியேம்மா” என்றேன். “நான் தனியா இல்லை.” என்றாள் . அவள் குரலில் திண்ணமான அழுத்தம்.

என்னுள் பீதி ஊர்ந்து சிலிர்த்தது.

அம்மா மனம் சிதறியிருப்பதான வலிமையான சமிக்ஞை அது! அவளை ‘மறுநடவு’ செய்வது அத்துணை எளிதல்ல.

நாளை மறுநாள் கே எல் திரும்ப வேண்டும். உடனடியாக அவளை ஒரு சைக்காட்ரிசிடம் கொண்டு போக, டாட்கர் தோழியின் உதவி கேட்டேன். சைக்க்காட்ரிஸ்ட் மறுநாளே அப்போய்ண்ட்மண்ட் கொடுத்திருந்தார்.

“ஏன் டாக்டரப் பாக்கணும்? நான் சுய நெனைவோடத்தான் இருக்கேன்,” என்றாள்.

“இல்லம்மா, நாங்க நிம்மதியா வேலை செய்யணும். நீங்களும் இங்க ஆரோக்கியா இருக்கணும். அந்த உறுதி எங்களுக்கு வேணும். எங்களுக்காக வாங்க,” என்று கைப்பிடித்துக் கெஞ்சினேன் .ஒரு சைகாட்ரிசிடம் கொண்டு போவது அம்மாவுக்குத் தெரிந்துவிடக் கூடாது.

“அவர் இந்த வீடல்தான் இருக்கார் என்னோட எனக்கென்ன வேறு வேண்டிக்கெடக்கு?.”

“பரவால்ல இருக்கட்டும்.” நான் சமரசத்துக்கு வந்ததும் அவள் உடன் பட, அழைத்துச் சென்றேன். டாக்டரிடம் அம்மாவின் விநோத போக்கைப் பற்றி விளக்கிச் சொல்லிவைத்திருந்தேன்.

இரண்டு மணி நேர பரிசோதனைக்குப் பிறகு, அவளுக்கு (Schizophrenia) மனச்சிதை துவக்க நிலையில் இருக்கலாம் என்று சந்தேகப் பட்டார் . கணவரின் மறைவை உள்வாங்க சிலருக்கு நாள் பிடிக்கும். பல காலம் புரிந்துணர்வோடு வாழ்ந்த தம்பதிகள். இப்போதைக்கு மருந்து மாத்திரை வேண்டாம், இது கொஞ்ச காலம்தான் இருக்கும், ஆறேழு மாதம் ,பின்னர் மெல்ல மெல்ல இல்லாமல் போக வாய்ப்புண்டு, அஞ்சவேண்டியதில்லை,” என்றார்.

அம்மா மறைவாக இருந்த தருணத்தில், “வேறு பாதிப்பு ஏதும் இருக்குமா?” எனறு கேட்டதற்கு ”அவர்களால் யாருக்கும் தொல்லை இருக்காது, அவர்களே சுய உளச்சிகிட்சையில் ஈடுபடவேண்டும், அதாவது, எனக்கொன்றுமில்லை என்ற சுதாரித்துப் பழகவேண்டும்,” என்று கூறிவிட்டார். மனம் சற்றே ஆறுதலடைந்தது.

அம்மாவை தனியாளாக வீட்டில் விட்டு விட்டு வருவதற்கு இருவருக்குமே மனம் ஒப்பவில்லை. அவரை உடன் அழைத்துக் கொண்டுபோகும் சாத்தியக் கூறுகள் பலனளிக்கவில்லை என்பதால் எங்களுக்கு வேறு வழியும் தெரியவில்லை. அந்தத் தருணத்தில்தான் தங்கை சொன்னாள்.

“அம்மா, அப்பாவோடு வாழ்வதாக கற்பனை செய்து கொள்கிறாள். அப்பா தன் நிழலை இறக்கும் போது எடுத்துச் செல்லவில்லை போலிருக்கிறது. அம்மா அவரோடு வாழ்வதாக கற்பனையே செய்து கொள்ளட்டுமே. அது அம்மாவுக்கு திருப்தியளிக்கிறதென்றால் நாம் ஏன் அதைக் கெடுக்க வேண்டும்? இப்படியே விட்டு விடலாம்,” என்றாள்.

எனக்கு அது சரியாகவே பட்டது. ஆனால் ஒரு நிழலோடு வாழ்கிறாள் என்ற நினைவு என்னைச் சிதைத்தது. அது என்ன வாழ்க்கை? அப்படி என்ன சுகம் அதில்? கற்பனை வாழ்க்கை மட்டுமே நிறைவைத் தர முடியுமா? என்ற பல புதிர்கள் என்னுள் மொய்த்துக் கிளறின. சற்று சுதாரித்துபோது தாய்மை உணர்வின் கரிசனம் சமன் செய்தது.

நாங்கள் கிளம்பி விட்டோம். அம்மா எங்கள் பிரிவுக்காகக் கண்கலங்கவில்லை. எங்களுக்குத்தான் அவளை தனித்து விட்டதில் குற்றமனம் இருந்தது.

அம்மாவின் போக்கு தொடக்கத்திலிருந்தே எங்கள் விழிகளை உயர்த்தின.

கரும்மக்கிரியை அன்று நள்ளிரவில், தாலி அறுக்கும் சடங்கு நடைபெற ஏற்பாடாகி இருந்தது.

அம்மா தலை நிறைய பூவைக்கப்பட்டு, முகத்தில் மஞ்சலிடப்பட்டு, நெற்றி நிறைய குங்குமப் பொட்டிட்டு, தாலிக் கயிற்றில் மஞ்சள் தோய்த்து, கல்யாணக் கூரை உடுத்தி, மலர் மாலை அணிவித்து நடுக்கூடத்துக்கு அழைத்து வரப்பட்டாள். எல்லாப் பெண்களும் கண்ணீரைத் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர். அம்மா நடுக் கூடத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு அமர்த்தும் வரை ஒன்றுமே பேசவில்லை. ஆனால் தாலி நீக்கும் சடங்கு நடைபெறும் வேளையில் அதனை வன்மையாகத் தடுத்தாள். நான் இப்படியே விட்டு விடுங்கள், அவர் என்னோடு இருப்பதாகவே நான் நினைக்கிறேன்.” என்று கூறிவிட்டாள்.

ஓரிரு குரல்கள் எதிராக எழுந்தன. “தாலி நீக்குவதா இல்லையா என்பதை நான் தான் முடிவெடுக்கணும். நீங்க இல்லை,” என்றாள் காளியாகி. எல்லாரும் வாயடைத்துப் போனார்கள்.

வேலை நேரத்தில் அம்மாவின் தனிமை நினைவு ஆற்று வெள்ளமெனச் சுழித்து சுழித்து ஓடியது. அம்மா ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாள் ஆனால் அந்த புகை மூட்ட வாழ்க்கைதான் குறுக்கே படிந்த வண்ணம் இருந்தது.

அம்மா அவரைத் தேடித் தேடி தொலைந்து கொண்டிருக்கிறாள். கடந்து போன வாழ்நாட்களில் மிச்சத்தில் தன்னை தோய்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்நோயோன்ய தாம்பத்ய பந்தத்தின் எச்சம் அம்மாவின் மனதுக்குள்ளிருந்து இன்னும் முழுமையாய் விடுபடவில்லை. அந்த வாழ்வை நேசிக்கிற அவளின் நம்பிக்கை ஒரு பெரும்புதிராய் ஊதிப் பெருகிக்கொண்டிருந்தது. அதை அவள் பரவசம் அடைகிறாளா ஏக்கப் பெருமூச்சு செரிகிறாளா என்ற சந்தேகம் வலுத்துக்கொண்டிருந்தது. அம்மா அந்த நினைவுகளின் தடங்களில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாக ஒரு நினைவு குறுக்கு வெட்டாக ஓடினாலும், அவள் ‘தரிசனம்’ எங்களை இம்சித்தவாறுதான் இருந்தது.

தொலைபேசி அவளின் அப்போதைய நிலவரத்தை அறிந்துகொள்ள உதவியது. ஆனால் அம்மா ஒரு முறையேணும் தொடர்பு கொண்டதில்லை.

மூன்று மாதங்கள் கழித்த ஒரு விடுமுறையில் மீண்டும் வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தோம். என்னை வெளிநாட்டில் ஒராண்டுகாலம் ஒரு பயிற்சிக்கு அனுப்ப என் வேலையிடம் என் அனுமதிக்காகக் காத்திருந்தது. அம்மாவின் ஆசிக்காக இந்த விடுமுறையைப் பயன் படுத்த நினைத்தேன்.

“நீ அவரைக் கேளு, அவர் என்ன சொல்றார் அதன் படி நட.” என்றாள்.

“நீங்கதானம்மா சொல்லணும், அவர் எப்படிம்மா அனுமதி கொடுப்பார்? என்றேன்.

“எதா இருந்தாலும் இவ்வளவு நாளும் அப்பாகிட்டதான சொல்வீங்க, அப்படித்தான் இதுவும்,” என்றாள். ஒரு அதிர்வு மனதில் நிலைகொண்டது. நான் நிலைகுலைந்தேன். அம்மா மாறவில்லை. அப்படியென்றால் அம்மா வேறொரு மனுஷியாக…! அம்மாவிடம் ஏன் இந்த இயந்திரத் தனம்? திரும்பத் திரும்ப பழைய நினைவில் தோய்ந்து ஊறி……..

நான் உற்று நோக்கினேன் எனக்கு அவள் வெற்று உருவம் போலத்தான் காட்சியளித்தாள். ‘அம்மா’ என்ற அந்த உயிரியல் தோற்றம் அற்றவராக. அவள் முகத்தில் எண்ணற்ற முறை கோபத்தையும் அன்பையும் அறியாமையும் நெகிழ்வையும் தன்னம்பிக்கையையும் அச்சத்தையும் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி ஒரே உணர்வைத் தேக்கி நிலைத்த முகத்தை பார்த்ததில்லை. அப்படியோர் ஒர் அர்த்தமற்ற தோற்றம்.

அம்மாவை மீண்டும் டாக்டரிடம் அழைத்துக் கொண்டு போக வேண்டித் திட்டமிட்டேன். ஆனால் அவள் அதற்கு உடன்படப்போவதில்லை. முதல் முறை கொண்டு சென்ற போது டாக்டரின் சிகிட்சை அவள் விரும்பவில்லை. அப்பாவின் இல்லாமையை உணர்த்த நினைத்த அந்த உரையாடலை அவள் வெறுப்பதை முகச் சமிக்ஞை வெளிக்காட்டியது.

அப்பாவிடமிருந்து அம்மா ஒரு கணம்கூட விலகியதில்லை.

திருமணமோ, பிறந்தநாளோ, பேரங்காடியோ ஒரு ஜோடிப் புறாக்களைப் போலத் திரிந்தார்கள். இருவருக்குமான புரிந்துணர்வின்மை ஒரு இரவோடு காலாவதியாகிவிடும். அதே பழைய சிரிப்பு, அதே பழைய நேசம் கால் கோலிட்டுவிடும் மறுநாள் காலையே.

நான் தங்கையிடம் சொன்னேன். அம்மா அப்படியேத்தான் இருக்காங்க. அப்பாவ அனுமதி கேளுங்கிறாங்க. அவர் எப்படி அனுமதி கொடுப்பார்? பைத்தியக் காரத் தனமா இருக்கே…”

“பரவால்லா, அம்மா பார்க்க, நீ அவர் படத்துகிட்ட நின்னு கேட்டுப்பார்’,” என்றாள்.

“ஒனக்குமாடி…பிடிச்சிருச்சு,” அவள் சிரித்தாள். “அம்மா திருப்திக்காக” என்றாள்.

உடன் படாத மனநிலையோடு அன்று சாயங்கால பூசையறைக்குச் சென்றேன். அப்பாவின் படம் நீக்கப்பட்டிருந்தது. அப்பா அம்மாவின் படுக்கையறைக்கு இடம் மாறி இருந்தார். மாலையும் குங்குமப்பொட்டும் நீக்கப்பட்ட படம். அகல் விளக்குக் கூட இல்லை. என் கோரிக்கை அம்மாவின் காதில் விழும்படி அப்பா படத்தின் முணு முணுமுனுத்தேன். ஒரு கணம் மெல்லிய சிலிர்ப்பு உள்ளே இழையோடி அசைத்தது. அப்பாவின் படத்தை கூர்ந்து நோக்கும்போது உண்டாகும் உணர்வு என்று விட்டுவிட்டேன். அம்மாவின் முகம் மெல்ல மலர்ந்திருந்தது.

அன்று இரவும் அம்மா தனியாகத்தான் படுத்திருந்தாள். என் துணையை அவள் விரும்பமாட்டாள் என்று உறுதியாகத் தெரியும்.

எனக்கு தூக்கம் வரச் சற்று நேரமானது. தங்கை பக்கத்தில் உறங்கிவிட்டிருந்தாள். அப்பாவிடம் பேசியதும். அவரின் பதில் தரமாட்டார் என்ற கேலி நினைவும் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

பின்னர் நான் உறங்கிப் போன பிரக்ஞை இல்லை.

திடீரென்று, ஒரு வெடிச்சத்தம் ஒலித்ததுபோல இருவரும் ஒரே நேரம் திடுக்கிட்டு விழித்திருந்தோம். தூண்டில் முள்ளில் மாட்டிய மீனின் கண்கள் போல மிரண்டு அகலத் திறந்திருந்தன தங்கையின் விழிகள். மெல்லிய வியர்வை கழுத்தில் மின்னியது. எனக்கும் அதே நிலை. அறை முழுதும் பீதி. நள்ளிரவு கடந்துவிட்ட அகால வேளை. நிசப்தத்தின் ஆதிக்கமும் இரவின் அசைவின்மையும், ஒன்றிணைந்திருந்தது. . பதறியடித்து ஓடிவந்தது போல அவளிடம் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு விரைந்தது. அலைபோல நெஞ்சு ஏறி இறங்கியது. மூச்சிக் காற்றின் தணல் முகத்தில் அறைந்திருந்தது. கையை மெல்ல நகர்த்தி என் இடது கரத்தை அழுந்தப் பற்றியிருந்தாள். நான் என் தங்கையைப் பார்த்தேன். திரும்பி அவளும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு கணம் ஒருவரை ஒருவர் கண்மாறாமல் சிலையைப் பார்ப்பது போல பார்த்தவண்ணம் இருந்தோம். அவள் பார்வையில் மிரட்சி என்னை உலுக்கியது.

“அப்பா……” என்றாள் சுவர்ப் பக்கம் கைநீட்டி, அரண்ட சன்னமான குரலில். கண்களை அறை முழுதம் அலையவிட்டபடி. எனக்கு உடல் உதறியது. அடிப்பாதம் சில்லிட்டு உச்சந்தலைவரை ஊர்ந்து ஏறி சிலிர்த்தது. நா வரண்டு மேலண்ணித்தில் ஒட்டாமல் “எனக்கும் தெரிந்தார்” என்றேன்.

•••••••••

.

னைவுநி எனும் நினைவு ( கவிதைகள் ) / நேதாஜிதாசன்

images (1)

மூர்ச்சையாகும் மாயை

தன்னை விழுங்கிய உருவம் துணி துவைக்க ஆரம்பித்தது
சூன்யம் சோப்பு என்றானது
சூன்யத்தின் ஒரு பிம்பம் தண்ணீர் என்றானது
சூன்யத்தின் நிழல் துணி என்றானது
அழுக்கு தீரும் என்கிற வசந்தத்தின் நிலவு உதிர்ந்து விழும் நான் என்ற சொல்லின் காலத்தை விழுங்கும் ஆதி அந்தத்தின் ஒரு நிழல் உதிர தொடங்கியபோது தன்னை விழுங்கும் உருவம் துணியை உலர வைக்க சூரியனின் தூக்கத்தை கலைக்க சூன்யத்தின் பிம்பம் ஊறிய துணியை உதற தூக்கம் கலைந்த இன்னும் பல கிரகங்கள் இருப்பை உறுதி செய்ய தொடங்கின
இடிகள் குயில்களின் குரலாக கேட்டது
குயில்களின் குரல் மின்னலின் குறைக்கப்படாத ஒளியாக கேட்டன

கலீலியோவும் பாதரசமும்

அன்று நொறுங்கி கொண்டே இன்று என பரிணமித்துக் கொண்டிருந்தது
நொறுங்கி சிதறிய இன்று அறிவியல் ஆய்வுக்கூடத்தில் கவனம் தவறி கரடுமுரடான தரையில் சிதறிப்போன பாதரசம் போல உருண்டு திரண்டு கலீலியோ சொன்ன உருண்டை வடிவம் எடுத்து எடுக்க எடுக்க எங்கும் அகப்படாத பேய்களை போல உடல் மாற்றி உடல் மாற்றி வரிகளை கண்கள் தாண்டுவதை போல தாண்டி தாண்டி செல்ல யாரோ அதன் கழுத்தில் அதே அறிவியல் கூடத்தில் பாதரசத்தில் மூழ்கிய தங்கம் வெள்ளியாக மாறி கிடந்ததை போல புதுமை எனும் பதக்கத்தை அதன் கழுத்தில் போட சிதறி நொறுங்கிய அன்று அன்று போல என்றுமே என்ற பகல் கனவு காண எங்கோ ஒரு சிதிலமடைந்த கனவின் பகல் மறைந்து போக தொடங்க பழமையெனும் இருட்காற்று வீச தொடங்கியது ஒய்யாரமாக நொறுங்கி கொண்டிருந்த அன்றின் மீது

னைவுநி எனும் நினைவு

தூக்கம் கலைந்து திருதிருவென முழித்து பார்த்தேன்
இருள் யாரையோ திருதிருவென பார்த்து கொண்டிருந்தது
யார் அது என கேட்டேன்
அது யார் என கேட்டது
தூரத்தில் கோயில் ஒலிபெருக்கியில் ஒரு சிக்கலான இசை
யாரும் எழுந்து நடனமாட தொடங்கிவிடுவர்
அப்படித்தான்
சிதம்பரத்தில் நடனமாடி களைத்தவர் மூச்சை தண்ணீரில் கரைத்து கொண்டு இருந்தார் என்பது ஒரு மனவழி செய்தி
யார் அது என சதா நடனமாடி நடனமாடி மூச்சை கரைப்பவரிடம் கேட்கலாம் என்றால் தனித்து நிற்க துணிவில்லா ஒரு குரங்கின் ஆபாச சேட்டை என எங்கெல்லாம் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு சொந்த நாட்டில் அடிமைகளாக வாழும் உடல் சிதைந்து சிதறி உயிரை மறந்து போனவர்கள் சொன்னார்கள்
இவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்
என்ற ஒரு போர்க்கால பதற்றத்துடன் மறுபடியும் தூங்க கண்ணை மூடிக்கொண்டேன்
கும்பகர்ணன் தோற்றுப்போனான்

•••••