Category: இதழ் 100

100 ஆவது இதழை சாத்தியமாக்கிய உங்களுடன் சில நிமிடங்கள்

10406992_601867773252370_8881455898890951678_n (1)

வணக்கம் நண்பர்களே

மலைகள் 100 ஆவது இதழ் சற்றுமுன் பதிவேற்றம் பெற்றிருக்கிறது
இதனை சாத்தியமாக்கிய அனைத்து தரப்பு படைப்பாளிகளுக்கும் வாசக நண்பர்களுக்கும் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்

மலைகள் 100 ஆவது இதழ் வெளிவரப்போகிறது என்ற அறிவிப்பை முகப்புத்தகத்தில் வெளியானதும் நிறைய படைப்பாளிகள் தங்களது படைப்புகளை அனுப்பத் தொடங்கி இதோ தற்போது வரை தங்களது படைப்புகளை அனுப்பிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்

சில படைப்புகள் தேர்வுபெறவில்லை என்றாலும் அவர்களுடைய முயற்சியை நான் மதிக்கிறேன் அவர்களும் ஒரு நாள் சிறந்த படைப்புகளை அனுப்பிவைப்பார்கள்

கடந்த வருடம் மலைகள் இதழ் நடத்திய சிறுகதை முகாமில் பங்கேற்ற கோபிதரன் என்ற நண்பர் இந்த வருடத்தில் சிறுகதை ஒன்றை எழுதி அதை 100 ஆவது இதழுக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். அந்தக் கதையை மலைகள் இதழ் வெளியிட்டுள்ளது. அவருக்கு வாழ்த்துகள்

முகப்புத்தகத்தில் வாழ்த்துக்கள் வெளியிட்ட நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றி
மேலும் வாழ்த்தையே விமர்சனமாக்கிய நண்பர் மகாதேவனுக்கு இருக்கிற ஆதங்கம் என்னவெனில் மலைகள் இதழில் மறுமொழி பகுதியை நிரந்தரமாக மூடி வைத்திருக்கிறார்களே
இங்கே மைக்செட்காரர்கள்கூட இல்லாமல் தனியாக பயத்துடன் பாடுகிறார்கள் என்ற விமர்சனத்தையும் கண்டேன்
வாழ்த்துவதற்கு உரிமையிருப்பவர்களுக்கு விமர்சனம் செய்யவும் உரிமையிருக்கிறது என்பதை அறிவேன்
ஆனாலும் அவருக்கு சில விளக்கங்களை சொல்ல வேண்டியது கடமை

மலைகள் மற்ற இணைய இதழ்களைப் போலவே மறுமொழிக்கு இடம் கொடுத்தே வந்தது. ஆனால் யாரோ விஷமிகள் அந்த இடத்தை வைரஸ் பரப்பும் இடமாக மாற்றி வைத்து தானாகவே பல்கிப் பெருகும்படியான வகையில் வைத்திருந்தார்கள். இதனால் மலைகள் இதழின் எல்லாப் பக்கங்களும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டார்கள். இதனால் அந்தப் பகுதியை நிரந்தரமாக மூடி வைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

அப்புறம் மலைகள் இதழை சி.சு.செல்லப்பா மற்றும் அழகியசிங்கர் வரிசையில் வைத்திருக்கிறார் நண்பர் மகாதேவன். நானும் அந்த வரிசையில் வருகிறவன் என்பதாலேயே மலைகள் இதழை எத்தனை பேர் வாசிக்கிறார்கள் அல்லது எத்தனை பேர் நிராகரிக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய எந்தக் கவலையுமில்லாமலேயே தொடர்ந்து கொண்டு வருகிறேன்

உண்மையில் உலகம் முழுவதும் மலைகள் இதழை வாசித்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது 100 சதவீகிதம் உண்மை. எந்த எந்த நாடுகளிலிருந்து வாசிக்கிறார்கள் என்பதை அறியும் வசதியெல்லாம் தற்போது தொழில்நுட்பத்தின் வழியாக சாத்தியமாகியிருக்கிறது. அதை நீருபிக்கவும் இயலும் . தொடக்கத்தில் தினமும் மணிக்கொருதரம் எவ்வளவு பேர் எந்த நாட்டிலிருந்து வாசிக்கிறார்கள் என்பதை காண ஆவலாக இருந்தது.ஆனாலும் ஒரு கட்டத்தில் அதைப் பார்ப்பது சலிப்பானதாக மாறிவிட்டது. இன்னொரு மனநிலைக்கு என்னை தள்ளியது.

மலைகள் இதழை ஒரு லட்சம் பேர் வாசித்தாலும் ஒரே ஒருவர் வாசித்தாலும் ஒன்றுதான் என்ற நிலைக்கு வந்தேன். எண்ணிக்கை என்பது நமக்கு நாமே கொள்ளும் திருப்தி என்பதும் தெரிந்தது. ஆகையால் தற்போது அதைப் பற்றி கவலைகொள்வதில்லை. என் கடன் மலைகள் இதழை கொண்டு வருவது. அதை எத்தனை பேர் வாசித்தாலும் வாசிக்காவிட்டாலும் எனக்கு கவலை இல்லை என்ற புரிதலோடுதான் தற்போது இருக்கிறேன்.

மலைகள் இதழுக்கு இதுவரை அதிகபட்சமாக 54 உலக கதைகளை மொழிபெயர்த்து கொடுத்திருப்பவர் நண்பர் ச.ஆறுமுகப் பிள்ளை அவர்கள் அவருக்கு வெறும் நன்றி என்ற வார்த்தை சரியானதாக இருக்குமா எனத் தெரியவில்லை
அவருக்கு கிட்டத்தட்ட இணையாக அதிக உலக கதைகளை மொழிபெயர்த்தவர் ஸ்ரீதர் ரங்கராஜன்.அவருக்கும் நன்றிகள்
இவர்களைப் போலவே தனது மொழிபெயர்ப்புகளால் அதிகம் பங்கேற்றவர்கள் இந்திரன் மற்றும் ஸ்ரீபதி பத்மநாபன் மற்றும் பாலகுமார்.
தங்களின் தொடர்ச்சியான பங்களிப்பின் வழியாக மலைகள் இதழுக்கு ஆதரவு கொடுப்பவர்களின் பட்டியல் நீளமானது என்றாலும் சிலருக்காவது இந்த இடத்தில் நன்றியை சொல்லதான் வேண்டும். அதில் வா.மு.கோமு, சத்தியப்ரியன் மற்றும் பல நண்பர்களும்

மலைகள் இதழில் தொடரை தொடங்கிய மகாதேவன் மற்றும் அ.ராமசாமி மற்றும் நோயல் நடேசன் ஆகியோருக்கும் தனித்தனியாக நன்றிகள்

மலைகள் இதழில் இலங்கை மற்றும் வெளிநாடுகளில் தன்னுடைய தொடர்புகளால் படைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கிற பணிகளை தானாகவே முன்வந்து செய்துகொண்டிருக்கிற இலங்கை கருணாகரன் அவர்களுக்கும் நன்றி

மலைகள் இதழின் வாசகர்கள் உலகளவில் பரவியிருக்கிறார்கள் என்பது மலைகள் தரத்தின் ஒரு பகுதி என்றால் இன்னொரு உண்மையையும் ஏற்றுக்கொள்ளதான் வேண்டும் அது தொழில்நுட்ப வசதிகள்தான். தற்போது கணிணி மற்றும் டேப்லேட் மற்றும் அகன்ற திரைகளுடன் கூடிய கைப்பேசிகள் வாசகர்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் உலகத்தில் நடக்கிற விஷயங்களை அப்டேட் செய்துகொள்ள வசதியாக இருப்பதால் மலைகள் இதழ் பதிவேற்றம் நடந்த அடுத்த நொடியில் உலகம் முழுவதிலும் உள்ள வாசகர்களுக்கு அந்த நொடியே போய் சேர்ந்து விடுகின்றன

மலைகள் இதழ் தொடங்கிய சமயத்தில் தொடங்கிய இணைய இதழ்களும் சரி அதன்பிறகு மலைகள் இதழுக்கு கிடைத்த வெற்றியைப் பார்த்து தொடங்கப்பட்ட இதழ்களும் சரி சுணங்கிதான் இருக்கின்றன. மலைகள் யாருக்கும் போட்டியுமில்லை . போட்டியாக நினைப்பதும் இல்லை.
அப்புறம் மலைகள் 100 ஆவது இதழுக்குப் பிறகு அதை மாதமிருமுறை என்பதை மாற்றி மாதம் ஒருமுறை அல்லது இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அல்லது மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை என மாற்றிவிட சொல்லி நண்பர்கள் ஆலோசனைகளை வழங்கிக்கொண்டுள்ளார்கள்.
உண்மையில் இதைப் பற்றி இதுவரை எந்த இறுதியான முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை.

படைப்புகளை வாங்குவதற்கு தரமானதாக வாங்குவதற்கு பல சமயங்களில் கெஞ்சியும் கூத்தாடியும் பெறுவதை நினைத்தால்தான் கொஞ்சம் கடுப்பாக இருக்கிறது . ஆனாலும் இதழுக்கு மோசமான படைப்புகளை நிராகரிக்கிற உரிமை என்னிடமே இருப்பதால் வருகிற அனைத்து படைப்புகளையும் அப்படியே பிரசுரிப்பதில்லை. இதனால் பலருக்கும் வருத்தம் இருந்தாலும் அதற்கு நான் ஒன்றும் செய்ய இயலாது.

மலைகள் இதழ் கொண்டு வருவதில் எத்தனையோ தடைகள் வந்திருக்கின்றன இந்த 5 ஆண்டுகளில்
குறிப்பாக என் மனைவிக்கு இருதய வால்வு ( செயற்கை ) மாற்றுவதற்கு மருத்துவமனைகளில் சுமார் ஒன்றரை வருடங்கள் போராடிய சமயங்களில்
மற்றும்
கடந்த மாதம் என் அம்மா இறந்த சமயத்தில் இருந்த பல்வேறு மனஉளைச்சல்களின் போது
அப்புறம்
மின்தடை
கணிணி கோளாறு
இணைய கோளாறு
தொழில்நுட்ப கோளாறுகள்
என் உடல்நலக்கோளாறுகள் ( இதோ கடந்த ஒரு வாரமாக எழுந்து நடமாட உடலுக்கு தெம்பின்றி இருந்தாலும் இரவு பகல் பாராமல் கணிணிமுன் அமர்ந்து படைப்புகள் வாங்குவதும் அதை தேர்வுசெய்வதும் அதை மலைகள் இதழில் லே அவுட் செய்வதுமாகவும் இந்த நொடியில் பதிவேற்றம் நிறைவேற்றி இறுதியாக இந்தப் பகுதியை எழுதுவது வரை.. உடல் சோர்வு , மனச்சோர்வு என எதுவும் ஒரு பொருட்டாக இல்லாமல் மலைகள் இதழே என் கண்ணிற்கும் மனத்திற்கும் தெரிந்துகொண்டுள்ளது.இடையில் இந்த வாரத்தில் மருத்துவமனைகளில் இருந்த சமயங்களைத் தவிர )

இப்படி எத்தனையோ காரணங்களால் தடைப்பட இருந்த சமயங்களிலும்

மலைகள் இணைய இதழ் உரிய நேரத்தில் இதோ இந்த இதழ்வரை கொண்டுவர பெரும் போராட்டங்களை சந்தித்திருக்கிறேன்

மலைகள் இதழால் எந்தப் பண பலனும் இல்லை என
பலரும் மலைகள்இணைய இதழைக் கேவலமாகப் பேசியபோதும் அல்லது பெரும் பாராட்டுகளாக கொட்டியபோதும் அதை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளலாமல் தொடர்ந்து நடத்துகிற மனவலிமையால் மட்டுமே வருகிறது என்பதுதான் 100 சதவிகித உண்மை
இந்த மனவலிமை தொடர்ந்து எனக்கு வாய்க்கட்டும்.

இதோ இந்த மலைள் 100 ஆவது இதழுக்கு 55 படைப்புகள் வந்துள்ளன. அவற்றை முழுமையாக பதிவேற்ற பெரும் சிரமங்கள் ஏற்பட்டாலும் அதை மகிழ்ச்சியோடுதான் செய்துள்ளேன்

இந்த இடத்தில் இன்னும் சிலருக்கு அவசியம் நன்றி சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் இருக்கிறார்கள்
ஆம்
காலச்சுவடு கண்ணன் என்னை உலகத்தமிழ் இணைய இதழுக்கு பணியாற்ற சென்னைக்கு அழைத்து பத்திரிகை நடத்தும் பயிற்சியை ஏற்படுத்திகொடுத்தவர்
உலகத் தமிழ் இணைய இதழின் ஆசிரியராக இருந்து எனக்கு இதழியல் பயிற்சிகளை மண்டையில் உரக்க குட்டிக் குட்டிக் கற்றுக்கொடுத்தவர் அரவிந்தன். அவர் குட்டியபோது வலித்தாலும் மனக்கசப்புகளை உருவாக்கியிருந்தாலும் அந்த வலிகள்தான் இன்று மலைகள் இணைய இதழ் வெற்றிகரமாக வெளிவருவதற்கு உதவிசெய்கின்றன என்பது பெரும் உண்மை.ஆகையால் இதழியல் கற்றுக்கொடுக்க வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக்கொடுத்த காலச்சுவடு கண்ணனுக்கும் ஆசான் அரவிந்தனும் எனது சிறப்பு நன்றிகள்

படைப்பாளிகள் மற்றும் வாசகர்கள் என அனைவருக்கும் இன்னொருமுறை நன்றி சொல்லி தற்போது விடைபெறுகிறேன்
மீண்டும் உங்களை சந்திப்பேன் அப்போது விரிவாக எழுதுகிறேன்

உங்கள்

சிபிச்செல்வன்

ஆசிரியர்

மலைகள் இணைய இதழ்

உண்மை, வேறு ஒரு உண்மை. ( சிறுகதை ) / வண்ணதாசன்.

10478209_10209048990401095_8333072366953198909_n

’மழை பெய்யுதா சாந்தி’ – கணபதி வலது பக்க ஜன்னலைப் பார்த்துக்கொண்டே கேட்டான். கண்ணைத் திறக்க முடியவில்லை. கண்ணாடியை ராத்திரி புத்தகம் வாசித்த இடத்தில் வைத்திருப்பான். ஜன்னல் வெளிச்சம் ஒரு நீண்ட செவ்வகமாக, மசங்கலாக முன்னே வந்து தெளிந்து, பின்னால் போய் ஜன்னலில் மறுபடியும் ஒட்டிக்கொண்டது.

‘என்ன கேட்டீய?’ என்று வாயில் பற்பசை நுரையுடன் அடுக்களைப் பக்கம் இருந்து கேட்டாள். வாய் கொப்பளிப்பதற்காக கையில் செம்புத் தண்ணீரோடு சாந்தி அப்படி நிற்கிற தோற்றம் பிடித்திருந்தது. அந்தச் செம்பு கணபதியின் அம்மா உபயோகித்த பித்தளைச் செம்பு. ஒருவேளை அது அம்மாவின் அம்மா உபயோகித்த ஒன்றாகவும் இருக்கலாம். கனத்துக் கிடக்கும். அந்தக் கனமே அதை ஒருவகையில் உபயோகிக்கத் தூண்டுகிறது என்று நினைத்துக் கொள்வான்.

சாந்திக்கு அந்தச் செம்பை ரொம்பப் பிடிக்கும். பிளாஸ்டிக் கப்புகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, எதற்கெடுத்தாலும் அதையே உபயோகிக்கிற வழக்கம் அவளுக்கு. ஒரு சமயம், ‘ மாமியா ஞாபகத்துக்கு அதை எப்பவும் கூடவே வச்சுக் கிடுதியாக்கும்?’ என்று கணபதி கேட்பான். இன்னொரு சமயம், ‘குண்டூஸ், அம்மா செம்பும் நீயும் ஒண்ணு போலதான் இருக்கீங்க. ‘ என்று அவளைக் கொஞ்சுவான்.

நிஜமாகவே சாந்தி இப்போது கொஞ்சம் குண்டாகிவிட்டது போலத்தான் இருந்தது. இப்படியே எழுந்து போய் அவளைக் கட்டிக்கொண்டால் நன்றாக இருக்கும். கணபதி இடுப்பில் கட்டியிருந்த சாரத்தை, உள்ளங் கையால் உணர்ந்தபடி நீவிவிட்டுக் கொண்டான். அவனுக்கு மறுபடி மழை நினைவு வந்தது.

சொப்பனத்தில் அப்படி ஒரு மழை பெய்துகொண்டு இருந்தது. நல்ல ஐப்பசி கார்த்திகை அடை மழை. அடிக்கிற வேகத்திற்குக் குறையாமல் தெறிக்கிற வேகம் இருக்கிறது. தரையில் தெறிக்கிறதை விடவும் அந்த வாள் மேல் பட்டுத் தெறிக்கிறது ஒரு வெள்ளிக் குமிழ் உடைவது போல் மினுமினுக்கிறது. ஆமாம். வாள் தான். கணபதி அப்படி ஒரு வாளைப் பார்த்ததே இல்லை. அப்படி ஒன்று என்ன, இதுவரை ஒரு வாளை, சினிமா தவிர, வேறு எங்கேயும் பார்த்ததே இல்லை.

ஒரு பாகம் நீளத்திற்கு மேல் அது உறையிலிருந்து சற்று முன் யாரோ உருவியது போல, மழை வந்த அவசரத்தில் , ஒரு பிடியளவு உருவியதை அப்படியே விட்டு விட்டுப் போய்விட்ட தோற்றத்தில் , அப்படி உருவிய தூரத்திற்கு மட்டும் வாளின் கூர்மை பளபளத்தது. உறையின் மேல் செய்யப்பட்டிருக்கும் பூ வேலையும், கைப் பிடியின் நெளிவுகளும் பார்த்தால், வடக்கத்திக்காரி மாதிரி இருந்தது. சாந்தி தான் அப்படிச் சொல்வாள். பஸ்ஸில், ரயிலில் போய்விட்டு வந்தால் ,’ எங்கே பார்த்தாலும் இப்போ வடக்கத்தி சனம் கூடிப் போயிட்டுது.’ என்பாள். கல்யாண வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வந்து, ‘பொண்ணு நல்லா, வடக்கத்திக்காரி மாதிரி செக்கச் செவேல்னு மூக்கும் முழியுமா இருக்கு, சேட்டுவீட்டுப் பிள்ளை கணக்கா” என்று அவள் வர்ணிக்கும் போது கணபதிக்கு உடனே அவனை இரண்டாகக் கீறி வகிர்ந்தது போல இருக்கும்.

அவனுக்குள் இருந்து வெடித்துக்கொண்டு ஜீவ ரத்னம் வெளிவருகிற மாதிரி இருக்கும். எத்தனை வருடம் ஆனாலும், எப்படி மூடி முடித் தையல் போட்டு வைத்தாலும் ஜீவா அவனுக்குள் இருந்து கிழித்து முன்னால் வந்து நின்றுவிடுவாள். ஜீவாவுக்கு முதன் முதலில் இருந்தே ரஜபுத்ரக் களை என்று கணபதிக்குத் தோன்றும். இத்தனைக்கும் அவன் எந்த ரஜபுத்ரப் பெண்ணையும் படத்தில் கூடப் பார்த்தது கிடையாது. சரித்திரப் புத்தகத்தில் ரோஜாப் பூவை வைத்திருக்கிற நூர்ஜஹான் தவிர கணபதி யாரைக் கண்டான்.

ஆனாலும் ஜீவாவின் சுருட்டை முடி, எப்போதும் கண்ணீரில் மிதக்கிறது போல அகன்று இருக்கும் அவள் கண்கள், எப்போதும் சற்றுக் குனிந்து நெஞ்சோடு நாடியை அழுத்தி, ஏற்கனவே சிறியதான உதடுகள் கீற்றாக உள்மடங்க, உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் பார்க்கிற விதம், சராசரியை விடச் சற்றுக் குறைவான உயரத்தில், முன்னும் பின்னும் இறுகித் திரண்டிருக்கும் அவளுடைய உடம்பு வாகு எல்லாம் ஜீவா ஏதோ ஒரு நூற்றாண்டில் ராஜபுதன அரண்மனையில் இருந்து இடுப்பில் வாள் செருகி, குதிரையேறித் தாவி இந்த நூற்றாண்டுக்கு, அதுவும் கணபதி இருக்கும் தெருவுக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டவள் ஆகவே தோன்றும். ’என் சோகமான இளவரசிக்கு’ என்று துவங்கும் ஒரு கடிதத்தைக் கூட கணபதி ஜீவாவுக்கு எழுதியிருக்கிறான். மிக நெருக்கமான, சந்தோஷமான, ‘மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச’ பாடலை அவள் பாடி முடித்து அவன் கிளர்ந்திருந்து மூடிய கண்களில் முத்தம் இடும்போது, ‘இந்தக் கண்ணு ரெண்டும், சோகமா, ஆழமா என்னமோ பண்ணுது, இப்போதான் ஒதுங்கின சிப்பி மாதிரி, ஈரமா இருக்கிறது ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு’ என்று ஜீவாவை இறுக்கியிருக்கிறான்.

ஜீவா அப்போது யாருடைய சிபாரிசிலோ அற நிலையத் துறை அலுவலகத்தில் தற்காலிகமாக வேலை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். அறநிலையத் துறை அலுவலகம் பெரிய தேரடிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும். அனேகமாக அவளை அந்தத் தேரடியில் வைத்தே சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறான். தேரின் எண்ணேய் மக்கு வாடையும், முழு நாளும் வெயிலில் கிடந்த, வளைவு வளைவான தேர்க்கூரைத் தகட்டு வாசனையும் சேர்ந்தே ஜீவாவின் ஞாபகம் அவனுக்கு வரும்.

கணபதிக்கு வேலையில்லாமல் இருந்தது. அவள் அவ்வப்போது ஆல் இந்தியா ரேடியோவில் அறிவிப்பாளர் ஆகப் போய்விட்டு வருவாள். அறநிலையத் துறையில் வேலைக்குப் போவாள். மெல்லிசைக் குழுக்களில் அவளுடைய அக்காள் பாடமுடியாமற்போன, அவசரங்களை நிரப்ப, பாடிவிட்டு வருவாள். ‘போறாளே பொன்னுத் தாயி, பொலபொலவென்று கண்ணீர் விட்டு’ என்ற பாட்டுக்கு நிறையக் கை தட்டல் வாங்கியிருக்கிறாள். அப்புறம் அவளை ஸ்வர்ணலதா பாடல்களைப் பாடுவதற்கென்றே கூப்பிட்டார்கள். ’ காதல் ஓவியம், பாடும் காவியம்’, ‘ஆசையக் காத்திலே தூது விட்டு’ என்று பாடச் சொல்லி நிறையச் சீட்டுகள் வரும் அளவுக்கு அவள் ஒரு கட்டத்தில் பிரபலம். கணபதிக்கு அதையெல்லாம் விட, ‘எவனோ ஒருவன் வாசிக்கிறான், இருட்டில் இருந்து நான் யாசிக்கிறேன்’ பாட்டை அவள் பாடும் போது மழைச்சத்தம் கேட்கிற மாதிரி இருக்கும். இருட்டில் இருப்பது போலவும் பக்கத்தில் தண்ணீர் புரண்டு ஓடுவது போலவும் இருக்கும்.

சட்டென்று ஏதோ அவிழ்ந்தது போல இருந்தது கணபதிக்கு. அந்தக் கனவில் இப்போது எந்தப் புதிரின் முடிச்சும் இல்லை. அப்படி ஒரு பிடி உருவிய வாள் போல, மழையில் நனைந்து கிடந்தது ஜீவாவாகத் தான் இருக்கும். இருக்கும் என்ன? ஜீவாவே. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக , சுவரில் தொங்கும் ஃபோட்டோச் சட்டத்தைப் பெருவிரலில் உன்னி நின்று தூசி துடைத்தது போல, அந்தக் கனவு அதன் கருப்புவெள்ளையைத் துல்லியமாக்கி மேலே வருகிறது. அப்படி மழை பெய்த முற்றம் கூட, கணபதியின் அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா, அத்தை எல்லாம் இருந்த பூர்வீக வீட்டு முற்றம் போலத் தெளிவு கொண்டது. நான்கு வீடுகள், நான்கு வீட்டு வாசலிலும் அரை வட்டம், அதைவிடச் சிறிய அரை வட்டம் என இறங்கும் கல் படிகள்.

ஜீவா, அப்படி எனில் நீ ரஜபுத்ரப் பெண்ணே தானா? உன் உடைவாளை இப்படிக் கொட்டும் மழையில் தவறவிட்டுவிட்டு எங்கே போனாய்? இந்த வாளை ஒரே ஒரு பிடி மட்டும் உருவியிருக்கிறாய். முழுவதும் உருவி ஒரே போடாய் அந்த ராஜேந்திரனைச் சாய்த்திருக்க வேண்டியதுதானே. ஒருவேளை அப்படிச் சாய்த்துவிட்டேன் என்று சொல்லத்தான், உன் வாளை எங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் எறிந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறாயா?

download (17)
கணபதி மறுபடியும் கதவு கதவாகத் திறந்து கொண்டே போய், மழை தெறிக்கக் கிடக்கும் வாளை எடுக்கக் குனிந்தான். எடுத்துவிடுவது போல, கைக்குள் வந்துவிடுவது போல, விரல்களுக்கு வெகு தூரத்திற்கு வாள் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

‘என்னத்தை அப்படி, பல்லு கூடத் தேய்க்காமல், கட்டிலுக்கு அடியில் குனிஞ்சு குனிஞ்சு தேடிக்கிட்டு இருக்கியோ? கண்ணாடியவா? அதுதான் ஒண்ணுக்கு ரெண்டு , மேசையில ஒண்ணு தலை மாட்டிலே ஒண்ணுண்ணு காவலுக்கு இருக்கும்லா. ‘ – சாந்தியின் குரல் கணபதியின் பக்கம் வந்துகொண்டு இருந்தது. ஈர நைட்டியின் வாசத்துடன் நிற்கிற அவளைக் கணபதி ஏறிட்டுப் பார்த்தான். ஏதோ இவன் கண்ணாடியைத்தான் தேடுகிறான் என்பது போல, அவள் கையில் அந்தக் கருப்பு ஃப்ரேம் கண்ணாடியை நீட்டிக்கொண்டு நின்றாள். இவன் அதை எட்டி வாங்கிக் கொண்டதும்,’எந்திருச்சு வந்து முகத்தைக் கழுவுங்க’ என்று நகர்ந்தாள். அவள் இடம் பெயர்ந்த இடத்தில் கணபதி பக்கம் இருந்த காற்று தன்னை உருவிக்கொண்டு போய்ச் சேர்ந்துகொள்வது ஒரு சருகு அரூபமாக நகர்வது போல இருந்தது.

எல்லாம் சருகு நகர்வாகத்தான் போய்விட்டது. துளிர்த்தது தெரிந்தது. பழுத்ததும் உதிர்ந்ததும் தெரியவில்லை. ஜீவா ராஜேந்திரனுடன் போய்விட்டாள். அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும். ராஜேந்திரன் பாங்கில் வேலை பார்க்கிறான். நிறையச் சம்பளம் வாங்குகிறான். எல்லாம் சரி. ஆனால் ஜீவாவின் அக்காவைக் கட்டியவனே இவளையும் தன்னோடு கூப்பிட்டுக்கொள்ள எப்படிச் சம்மதித்தாள். இவளும் அதே வீட்டில் இருக்கிற அளவுக்கு ஜீவாவின் அக்காவுக்கு எப்படி முடிந்தது? தன்னுடன் இருந்த நெருக்கம் பொய்யில்லை. உண்மை என்று கணபதிக்குத் தெரியும். ஜீவா உண்மையாகத்தான் இருக்க முடியும்.

இந்த உலகத்தில் ஒரு உண்மை மட்டும் தானா உண்டு? வேறு வேறு உண்மைகளும் உண்டு அல்லவா? ஜீவா இந்த உண்மையில் இருந்து வேறொரு உண்மைக்கு நகர்ந்து விட்டாள் போல. கணபதி வெகு சுருக்கமாக அப்படி முடித்துக் கொண்டான். அவனுக்கு அவனுடைய ராஜம்மா அத்தைதான் ஞாபகம் வந்தாள். ராஜம்மா அத்தை தமிழ் டீச்சர். கோபால் மாமா கணக்கு சார். வீடு எல்லாம் கட்டிப் பால் காய்ச்சிவிட்டார்கள். அத்தைக்கு நாற்பது வயது கூட இருக்கும். அத்தை ஒரு முழுப் பரீட்சை லீவில், பஸ் டிரைவராக இருக்கும் அவளுடைய அப்பாவு அத்தானோடும் அக்காவோடும் போய் இருந்துகொண்டாள்.

இந்த இடத்தில் கேள்வி கேட்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்று கணபதிக்குப் புரிந்தது. இது கேள்வி இல்லை. இதுதான் விடை. என்று தெரிந்த பிறகு அவனுக்குப் பெரிய குழப்பம் ஒன்றுமில்லை. கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. கணபதி விஷயம் அவன் அக்கா மூலமாக அம்மாவுக்குத் தெரியும். அம்மாவுக்குத் தெரிகிற போது அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமா? தெரியும். ‘ எல்லாம் இருக்கும் டே உலகத்தில. விடு. அதுக்காக, இப்போ அவ எங்கே இருக்கா, என்ன பண்ணுதா? சிரிக்காளா, அழுதாளாண்ணு ஊர் ஊராத் தேடிக் கிட்டு இருக்காதே. அதுக்கு அப்படி அமைஞ்சுது, நமக்கு இப்படி அமைஞ்சுதுண்ணு வச்சுக் கோ’ என்று நேரடியாகவே சொல்லிவிட்டார்.

தேடி ஊர் ஊராக எல்லாம் போகவில்லையே தவிர, ஜீவா எப்படி இருக்கிறாள் என்பதை அவன் விசாரித்துக்கொண்டுதான் இருந்தான். இவன் விசாரிக்கவிட்டால் கூட, யாராவது தகவல் சொல்லத்தான் செய்தார்கள். ‘ராஜேந்திரன் அந்தப் புள்ளைய ரொம்பப் படுத்துதானாம். பிள்ளை உண்டாகியிருக்கும் போல இருக்கு. கலைச்சுரச் சொல்லிட்டானாம். இது கண்ணுக்குக் கீழே கருப்பு அடிச்சு என்னமோ போல இருக்கு. பாவம்’ என்று கேள்விப்பட்ட போது கணபதிக்கும் சர்வீஸ் கமிஷன் எழுதி வேலை கிடைத்திருந்தது.

கணபதிக்கு வேலை கிடைப்பதற்கு முன்பே பெண் தரத் தயாராக இருந்தார்கள். கமர்ஷியல் டாக்ஸ் ஆபீஸ் வேலை என்று தெரிந்ததும் நிறையப் பேர் வந்தார்கள். கணபதி பெண்ணை நேரில் எல்லாம் பார்க்கவில்லை. ‘அக்காவும் நீயும் பார்த்துட்டே இல்லே. போதும்’ என்று அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டான். சாந்தியைக் கட்டி ஒன்றரை வருஷம் இருக்கும். சாந்தியை கணபதிக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. சமயத்தில் ஜீவா ஞாபகம் வரும். அதுவும் மழைக்காலத்தில், அல்லது ஸ்வர்ணலதா பாட்டுக் கேட்கையில் அப்படியே உள்ளுக்குள் குடையும். ‘என்ன ஒரு மாதிரியாக இருக்கீங்க” என்று கூடச் சாந்திக்குக் கேட்கத் தெரியாது. எப்போது எல்லாம் இப்படித் தவிப்பு வருகிறதோ, அன்றைக்கு எல்லாம் அவன் சாந்தியுடன் ரொம்ப சந்தோஷமாகக் கழித்திருக்கிறான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மறு நாள் காலை யோசித்துப் பார்த்தால், கணபதிக்கு. ‘இது இப்படித்தான் போல’ என்று நிம்மதியாகக் கூட இருக்கும்.

இன்றைக்குக் காலையும் அப்படி நிம்மதியாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் கனவு , கோவிலுக்குப் போகிற போது தேரடியைப் பார்க்கிற மாதிரி, தென்காசி பஸ் ஸ்டாண்டில் குற்றாலம் போக நிற்கிற போது ஜீவாவைப் பார்க்கிற மாதிரி இருந்திருந்தால் கூட, பெரிதாக ஒன்றும் இருந்திராது. இப்படி ஒரு கனவு வினோதமாக, முன்னும் பின்னும் இல்லாமல் வந்தது யோசிக்கவைக்கிறது. ஒரு வாள். லேசாக யாரோ உருவி இருக்கிறார்கள். மழையில் நனைந்துகொண்டு கிடக்கிறது. அதுவும் ஊரை விட்டு , அப்பா பங்கு வீட்டை எல்லாம் விற்றுக் கிரயம் பண்ணிய பிறகு, அந்த வீட்டு வாசலில் கிடக்கிறது.

கணபதி கட்டிலிலேயே உட்கார்ந்திருந்தான். ஜீவா ஒரு வாள் போல மழையில் கிடக்கிறதாகவே மறுபடி மறுபடி தோன்றியது. குனிந்து எடுத்து, அதன் கூர் நுனியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து, சினிமாக்களில் வருவது போல, கையை முழுதாகத் தோளோடு உயர்த்தி, வாளை ஏந்த வேண்டும் என்று நினைத்தான். நிஜமாகவே கையை உயர்த்தியிருக்க வேண்டும்.

‘என்ன கையையும் காலையும் உக்கார்ந்த இடத்திலே ஒசத்திக்கிட்டு’ சாந்திக்கு இவனுடைய செய்கை சிரிப்பை உண்டாக்கி இருந்தது. அவள் சிரித்தபடிதன்னை நோக்கி வருவது கணபதிக்கு மிகுந்த கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. ‘என்ன கருவேப்பிலை வாசம் அடிக்கு?’ என்று கரகரவென்ற குரலில் கேட்டான். அவளுக்கு அந்தக் கரகரப்புப் புரிந்திருந்தது. ‘ ஆங். கொத்தமல்லி வாசனை அடிக்குது’ என்று பக்கத்தில் வராமல் அங்கேயே நின்றாள். கணபதி எழுந்திருந்து போய் அவளை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டான். தொண்டைக் குழி வரைக்கும், அந்த வாளின் ஞாபகம் வந்து, ‘ரஜபுத்ரி’ என்ற சொல் முண்டியது.

‘என் ராஜாத்தி’ என்று கணபதி மூச்சு முட்டச் சொன்னான்.

%

கினோ (சிறுகதை ) முரகாமி ( ஜப்பான் ) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில்-ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (3)

அம்மனிதன் எப்போதும் ஒரே இருக்கையில்தான் அமர்வான், பணம் செலுத்தும் இடத்திலிருந்து ஆகக்கடைசியாக உள்ள இருக்கை. அதாவது, அது வேறொருவரால் உபயோகப்படுத்தப்படவில்லை என்றால், ஆனால் அது பெரும்பாலும் காலியாகத்தான் இருக்கும். சிலசமயம், மதுக்கூடத்தில் கூட்டம் அதிகரிக்கும், அப்போது அவ்விருக்கைதான் அதிகமும் கவனத்தைக் கவராத வெகு அசௌகரியமான இருக்கையாக இருக்கும். மாடிப்படியின் கீழ் அமைந்ததால் அப்பகுதியின் மேற்சுவர் சாய்வாக அமைந்திருக்கும், எனவே தலையில் இடித்துக்கொள்ளாமல் நிற்பது சிரமம். அம்மனிதன் உயரமானவனாக இருந்தும் ஏதோவொரு காரணத்துக்காக அந்தக் குறுகலான, ஒடுங்கிய இடத்தையே தேர்ந்தெடுத்தான்.

அவன் முதன்முதலாக இம்மதுக்கூடத்துக்கு வந்தநாள் கினோவுக்கு நினைவில் உள்ளது. அவனுடைய தோற்றம் உடனடியாக கினோவின் கவனத்தை ஈர்த்தது – சற்றே நீலநிறம்கொண்ட மொட்டைத் தலை, ஒல்லியான அதேசமயம் அகன்ற தோள்கள், அவன் கண்களில் இருந்த கூர்மையான ஒளிர்வு, புடைத்த கன்ன எலும்புகள், விசாலமான நெற்றி. முப்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் இருப்பவனாகத் தெரிந்தான், மழை பெய்யவில்லை என்றாலும் சாம்பல் நிறத்தில் நீளமான மழைப்பாகை அணிந்திருந்தான். முதல் பார்வையில், கினோ அவனை யகூசா என்றே நினைத்து தன்னைச் சுற்றிப் பாதுகாப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டான். மதுமேசையின் கோடியிலிருந்த அந்த இருக்கையைத் தேர்ந்ததும், அம்மனிதன் தன் மேலங்கியைக் கழற்றிவைத்துவிட்டு, தணிவான குரலில் ஒரு பியர் கொண்டுவரும்படி சொல்லிவிட்டு, கனமான ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்க ஆரம்பித்தான். அரைமணிநேரம் கடந்து பியர் முடிந்ததும் கையை ஒன்று அல்லது இரண்டு விரற்கடை அளவே உயர்த்தி கினோவை அருகில் வரும்படி பணித்து விஸ்கி கொண்டுவரச் சொன்னான். “எந்த வகை?” என்று கினோ கேட்டதற்கு அதில் தனக்கென்று தனி விருப்பம் ஏதும் இல்லை என்றான்.

“ஏதேனும் சாதாரண ஸ்காட்ச் வகை. இரண்டு குப்பி. அதே அளவுக்கு தண்ணீர் சேர்த்து முடியுமென்றால் கொஞ்சம் பனிக்கட்டி சேர்த்துக் கொடுங்கள்.”

கினோ, ஒயிட் லேபெலை ஒரு கண்ணடிக்கோப்பையில் ஊற்றி அதே அளவுக்கு தண்ணீர் சேர்த்து வடிவான இரண்டு பனிக்கட்டியைச் சேர்த்துக் கொடுத்தான். அம்மனிதன் ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டு, கோப்பையை கூர்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்து, கண்களைச் சுருக்கி “இது நல்லதுதான்,” என்றான்.

அடுத்த அரைமணி நேரத்துக்கு வாசித்துக் கொண்டிருந்தபின் எழுந்து வந்து செலுத்த வேண்டிய தொகையைப் பணமாகச் செலுத்தினான். மீதம் சில்லரை வராதபடிக்குச் சரியான தொகையைக் கொடுத்தான். கினோ, அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றதும் நிம்மதியான ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டான். ஆனால் அவன் சென்ற பின்னும் அவன் இருப்பு அங்கேயிருந்தது. கினோ பணமேசைக்குப் பின்னாலிருந்தபடி, இன்னமும் அவன் அங்கே இருப்பதான பாதி நம்பிக்கையில், இருவிரற்கடையளவு தனது கையை உயர்த்தி ஏதேனும் கொண்டுவரப் பணிக்கக் கூடுமென, அவன் அமர்ந்திருந்த இருக்கையை எப்போதேனும் பார்வையிட்டான்.

அம்மனிதன் கினோவின் மதுக்கடைக்குத் தொடர்ந்து வர ஆரம்பித்தான். வாரம் ஒருமுறை அல்லது அதிகமென்றால் இருமுறை. மாறாமல் முதலில் ஒரு பியர் அருந்துவான் பிறகு ஒரு விஸ்கி. சமயத்தில் கரும்பலகையிலுள்ள விலைப்பட்டியலைப் பார்த்து ஏதேனும் எளிமையான உணவொன்றைத் தரச் சொல்வதுண்டு.

அம்மனிதன் ஒரு வார்த்தை பேசுவதே அரிது. வழக்கமாக முன்மாலைப் பொழுதுகளில், ஒரு புத்தகத்தைத் தன் அக்குளில் இடுக்கியபடி வந்து அதை மேசைமீது வைப்பான். படிக்கையில் களைப்பாக உணர்ந்தானென்றால் (குறைந்தபட்சம், கினோ அவன் களைத்து விட்டதாக யூகித்தான்) பக்கங்களிலிருந்து பார்வையை உயர்த்தி தனக்கு எதிரேயுள்ள அடுக்குத்தட்டில் வரிசையாய் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மதுசீசாக்களை, பாடஞ்செய்யப்பட்ட தொலைதூரப் பிரதேச விலங்குகளின் வரிசையைக் கூர்ந்து பார்ப்பதுபோல பார்வையிடுவான்.

இப்போது அவனுடைய வருகை கினோவுக்குப் பழகிவிட்டது, என்றாலும் இதற்கு முன்பும் இருவரும் தனித்திருந்தாலும் கூட அவன் அசௌகரியமாக உணர்ந்ததில்லைதான். கினோ எப்போதும் அதிகம் பேசிக் கொள்பவனல்ல, எனவே மற்றவர் முன்பு அமைதியாக இருப்பதென்பது அவனுக்குக் கடினமாக இல்லை. அவன் படித்துக் கொண்டிருக்கையில், கினோ, அவன் தனியாக இருந்தால் என்ன செய்வானோ அதைச் செய்துகொண்டிருப்பான் – பாத்திரம் கழுவுதல், சுவைச்சாறு வகைகளைத் தயாரித்தல், இசைத்தட்டுகளைத் தெரிவு செய்தல், அல்லது செய்தித்தாளை வாசித்தல் என.

கினோவுக்கு அம்மனிதனின் பெயர் என்னவென்று தெரியாது. அவன் மதுக்கடையின் தொடர் வாடிக்கையாளன், ஒரு பியரும் விஸ்கியும் சுவைப்பவன், அமைதியாக வாசிப்பவன், தொகையைப் பணமாகச் செலுத்திவிட்டுச் செல்பவன். அவன் வேறு யாரையும் பொருட்படுத்தியதில்லை. இதற்குமேல் கினோவுக்கு அவனைப்பற்றி என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது?

கல்லூரி நாட்களில் கினோ, சிறந்த மத்திம-தூர ஓட்டக்காரன், ஆனால் இரண்டாம் வருடத்தின்போது குதிகால் தசைநாரைக் கிழித்துக் கொண்டதால் பெருநிறுவனங்களின் ஓட்டப்பந்தய அணியில் சேரும் யோசனையைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று. பட்டப்படிப்பு முடிந்ததும் அவனுடைய பயிற்சியாளருடைய பரிந்துரையின்பேரில் விளையாட்டுப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்தது, அங்கேயே பதினேழு வருடங்கள் வேலை செய்தான். அந்நிறுவனம் தயாரிக்கும் விளையாட்டுக் காலணிகளை கடைகளில் இருப்பு வைப்பதும் முன்னணி வீர்ர்களை அக்காலணிகளை அணியச் செய்வதும் அவனுடைய வேலை. மத்திம அளவுடைய, ஒகயாமாவைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட அந்நிறுவனம், பிரபலமாவதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தது. மேலும், ‘நைக்’, ‘அடிடாஸ்’ போன்ற நிறுவனங்கள் போல பணபலம் இல்லாத நிறுவனமாக இருந்தமையால் உலகின் சிறந்த ஓட்டக்காரர்களின் ஒப்பந்தங்களைப் பெற முடியவில்லை என்றாலும் அந்நிறுவனம் கவனத்துடன் கைகளால் தயாரிக்கப்பட்ட, முன்னணி ஓட்டக்காரர்களுக்கான காலணிகளைத் தயாரித்து வந்தது, அதனால் சிலர் அதனை விரும்பவும் செய்தனர். “நேர்மையாக வேலை செய், அது நிச்சயம் பலனளிக்கும்” என்பதே அந்நிறுவனத்தை உருவாக்கியவரின் தாரகமந்திரம். அந்நிறுவனத்தின் கிட்டத்தட்ட சமகாலத்திற்கொவ்வாத அணுகுமுறையும் அதன் பிரபலமற்ற தன்மையும் கினோவின் குணாதிசயத்திற்கு நன்றாக ஒத்துப்போனது. எனவேதான் அதிகம் பேசாத, பழகும் தன்மையற்ற கினோவால் கூட விற்பனை செய்ய முடிந்தது. உண்மையில் அது ஏனென்றால் அவனுடைய குணம் பயிற்சியாளர்களுக்கும் தடகள வீரர்களுக்கும் பிடித்துப்போனது. ஒவ்வொரு ஓட்டக்காரரின் தனிப்பட்ட தேவையையும் கவனமாகக் கேட்பான், அந்த விபரங்கள் தவறாது தலைமையகத்துக்குச் சென்று சேர்வதை உறுதிசெய்து கொள்வான். சொல்லிக்கொள்ளும்படியான சம்பளம் இல்லைதான் என்றாலும் அவனுக்கு அவ்வேலை ஈடுபாட்டோடு நிறைவளிப்பதாகவும் இருந்தது. அவனால் ஓடமுடியாவிட்டாலும் வீரர்கள் பந்தயத்தடத்தில் நேர்த்தியுடன் ஓடுவதைப் பார்க்க விரும்பினான்.

கினோ வேலையை விட்டது அவனுக்கு அந்த வேலை பிடிக்காமல் அல்ல, அவனுடைய மனைவி அவனோடு நிறுவனத்தில் பணிசெய்து கொண்டிருந்த நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனோடு உறவு வைத்திருக்கிறாள் என்று தெரிந்ததால்தான். கினோ, வீட்டில் செலவழித்த நேரங்களை விட டோக்கியோவின் வீதிகளில் அதிகநேரம் செலவழித்தான். உடற்பயிற்சி செய்பவர்கள் பயன்படுத்தும் பெரிய தோள்பையொன்றில் காலணிகளின் மாதிரிகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு ஜப்பானின் அனைத்து விளையாட்டுப்பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் கடைகளுக்கும் செல்வான், உள்ளூரில் உள்ள கல்லூரிகளுக்கு, தடகள அணிகளுக்கு, பொருளுதவி செய்யும் நிறுவனங்களுக்கும் செல்வான். அவன் இல்லாத நேரங்களில் அவன் மனைவியும் சக பணியாளனும் உறவு வைத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். கினோ தடயங்களைப் புரிந்து கொள்பவனல்ல. தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கை சரியாக இருக்கிறதென்று நம்பினான், அவன் மனைவி சொன்ன அல்லது செய்த எதுவுமே அவனுக்கு முரணாகப் படவில்லை. ஒருமுறை அலுவலகப் பயணத்திலிருந்து ஒருநாள் முன்னதாக வந்திராவிட்டால் என்ன நடக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியாமலே போயிருக்கும்.

அன்று அவன் டோக்கியோவுக்குத் திரும்பியபோது, நேராக கசாயில் உள்ள அவனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்குச் சென்றபோது, அவனது படுக்கையறையில் அவனும் மனைவியும் படுக்கும் படுக்கையில் அவன் நண்பனும் மனைவியும் நிர்வாணமாகப் பின்னிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அவள் மேல்புறம் இருந்தாள், இவன் கதவைத் திறந்து அவளை நேருக்குநேர் பார்த்தபோது அவளது வடிவான முலைகள் மேலும் கீழுமாகக் குதித்துக் கொண்டிருந்தன. அப்போது அவனுக்கு முப்பத்தொன்பது வயது, அவளுக்கு முப்பத்தைந்து. அவர்களுக்குக் குழந்தையில்லை. கினோ தலையைக் குனிந்தபடி, கதவை மூடிவிட்டு, அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான், அதன்பிறகு அவன் அங்கே செல்லவேயில்லை. அடுத்தநாள் வேலையிலிருந்து விலகினான்.

கினோவுக்கு, திருமணம் செய்து கொள்ளாத ஓர் பெரியம்மா உண்டு, அம்மாவின் உடன்பிறந்த சகோதரி. அவன் பிறந்ததிலிருந்து அவனோடு அன்பாக இருப்பவள். அவளுக்குப் பலவருடங்களாக ஒரு வயதான ஆண்நட்பு உண்டு (“காதலன்” என்பதே இன்னமும் துல்லியமான வார்த்தையாக இருக்கும்), அவர் பெருந்தன்மையோடு அவளுக்கு அயோமா பகுதியில் ஒரு சிறிய வீட்டை அளித்திருந்தார். அங்கு இரண்டாம் தளத்தில் வசித்தபடி முதல் தளத்தில் ஒரு காஃபி நிலையத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கு முன்பு அழகானதொரு தோட்டம், அதில் வசீகரிக்கும் வில்லோ மரமொன்று தாழக்கிளை பரப்பி, இலை மிகுந்திருக்கும். அந்தவீடு, நேஸு அருங்காட்சியகத்தின் பின்புறமுள்ள ஒரு குறுகலான தெருவில் அமைந்திருந்தது. உண்மையில் அது வாடிக்கையாளர்களை ஈர்ப்பதற்கான இடமே இல்லை, ஆனால், அவன் பெரியம்மாவுக்கு மனிதர்களை ஈர்க்கும் தன்மை உண்டு, எனவே அந்த காஃபி நிலையத்தில் ஓரளவு நல்ல வியாபாரம் நடந்தது.

வயது அறுபதாகி விட்டதாலும் முதுகில் அடிபட்டதாலும் அவளால் தொடர்ந்து தனியாக அதை நடத்துவது சிரமமாக இருந்தது. எனவே அவள் இஸு கோஜென் ஹைலேண்ட்ஸ்-சில் உள்ள ஒரு முதியோர் ஓய்வு அடுக்ககத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்தாள். “இந்த காஃபி நிலையத்தை ஏற்று நடத்த நீ முன்வருவாயா என்று யோசித்தேன்?” என்று கினோவைக் கேட்டாள். இது அவன் மனைவியின் உறவைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு மூன்றுமாதம் முன்னால். “என்னைக் கேட்டதற்கு நன்றி. ஆனால் நான் இப்போதுள்ள இடத்தில் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கிறேன்.” என்றான்.

அலுவலகத்தில் விலகல் கடிதம் கொடுத்தபின், பெரியம்மாவுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்து கடை இன்னமும் இருகிறதா என்று விசாரித்தான். அது ஒரு தரகரிடம் விற்பனைக்குக் காத்திருக்கிறது என்றும் சொல்லிக் கொள்ளும்படியான விசாரணைகள் ஏதும் இல்லை என்றும் சொன்னாள். “நான் அங்கே ஒரு மதுக்கடை ஆரம்பிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றான் கினோ. “மாதவாடகை கொடுத்துவிடுகிறேன்.”

“ஆனால், உன் வேலை என்ன ஆயிற்று?”

“இரண்டு நாள் முன்பு விலகிவிட்டேன்.”

“உன் மனைவிக்கு அதில் ஏதும் சிக்கலில்லைதானே?”

“அநேகமாக, சீக்கிரமே நாங்கள் விவாகரத்து செய்து கொள்வோம்.”

கினோ காரணங்களை விளக்கவில்லை, அவன் பெரியம்மாவும் கேட்கவில்லை. சிறிது நேரம் மறுமுனையில் அமைதி நிலவியது. அவன் எதிர்பார்த்திருந்ததைவிட மிகக் குறைவான ஒரு தொகையை மாதவாடகையாகச் சொன்னாள். ”அது என்னால் முடியும் என நினைக்கிறேன்,” என்றான்.

அவனும் பெரியம்மாவும் எப்போதுமே அதிகம் பேசிக்கொண்டதில்லை (அவன் அம்மா அவளுடன் நெருங்க அனுமதிக்கவில்லை), ஆனால் இருவருக்குள்ளும் ஒரு புரிதல் எப்போதுமே உண்டு. கினோ வாக்குறுதிகளை மீறுபவனல்ல என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

கினோ தன் சேமிப்பில் பாதியை காஃபி நிலையத்தை மதுக்கடையாக மாற்றுவதில் செலவிட்டான். எளிமையான மேசை நாற்காலிகளையே வாங்கினான், நீளமான, உறுதியான மதுமேசை அமைத்தான். அமைதி தரும் வண்ணத்தில் சுவர்க்காகிதங்களை ஒட்டினான், தன் வீட்டிலிருந்த இசைத்தட்டு சேகரிப்புகளை எடுத்துவந்து, அவற்றை மதுமேசை மேலிருந்த ஓர் அடுக்குத்தட்டில் வரிசைப்படுத்தினான். அவன் திருமணமாகாமல் இருந்தபோது வாங்கி வைத்திருந்த சிறந்தவகை இசைபெருக்கும் கருவிகள் – தோரென்ஸ் இசைத்தட்டுக் கருவி, லக்ஸ்மென் ஆம்ப்ளிபையர், சிறியவகை ஜே.பி.எல். இரட்டை ஒலிபெருக்கி – அப்போது இவையெல்லாம் அவன் வருமானத்தை மீறிய செலவு – அவனிடம் இருந்தன. அவனுக்கு எப்போதுமே பழைய ஜாஸ் இசைகளைக் கேட்பது பிடிக்கும். அவனது ஒரே பொழுதுபோக்கு, அதை யாரிடமும் அவன் பகிர்ந்துகொண்டதில்லை. கல்லூரி நாட்களில் ரப்போங்கியிலுள்ள ஒரு மதுக்கடையில் மது விநியோகிப்பவனாக பகுதிநேர வேலையில் இருந்திருக்கிறான், எனவே காக்டெயில் தயாரிக்கும் கலை நன்கு தெரியும்.

மதுக்கடைக்கு ‘கினோ’ என்று பெயர்வைத்தான். அதைவிடப் பொருத்தமாக வேறு எதுவும் தோன்றவில்லை. கடை திறந்த முதல் வாரத்தில் ஒரு வாடிக்கையாளர் கூட வரவில்லை, ஆனால் அதற்காக அவன் கலங்கவில்லை. அவன் அந்த இடத்திற்கு விளம்பரம் செய்யவில்லை, கண்ணைக்கவரும் பெயர்ப்பலகை கூட இல்லை. அமைதியாக, அந்த சிறிய சந்துக்குள் அமைந்த மதுக்கடையை ஆர்வத்துடன் தேடிவரும் வாடிக்கையாளர்களுக்காகக் காத்திருந்தான். அவன் கையில் பணிவிலகலின்போது தரப்பட்ட பணம் கொஞ்சம் இருந்தது, அவன் மனைவியும் அவனிடம் ஜீவனாம்சம் ஏதும் கோரவில்லை. அவள் ஏற்கெனவே இவனுடைய முன்னாள் சக ஊழியனோடு சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்திருந்தாள், கசாயில் உள்ள அந்த அடுக்கக வீட்டை விற்றுவிடுவதென கினோவும் அவளும் முடிவு செய்திருந்தனர். கினோ அவன் பெரியம்மாவின் இரண்டாம் தள வீட்டிலேயே தங்கிக்கொண்டான். தற்போதைக்கு அது வசதியானதாகத் தோன்றியது.

முதல் வாடிக்கையாளருக்காகக் காத்திருந்தபோது அவனுக்குப் பிடித்தமான இசையைக் கேட்டும், அவன் வாசிக்க நினைத்திருந்த புத்தகங்களை வாசித்துக்கொண்டும் இருந்தான். வறண்ட நிலம் மழையை வரவேற்பது போல, தனிமையையும் அமைதியையும் ஏகாந்தத்தையும் தனக்குள் அனுமதித்தான். நிறையமுறை, ‘ஆர்ட் டேட்டம்’ தனியாக வாசித்த பியானோ இசையைக் கேட்டான். அது அவனது மனநிலைக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றியது.

அவன் மனைவி மீதோ அல்லது அவள் உறவு வைத்திருந்த சக ஊழியன் மீதோ அவனுக்குக் கோபமோ அல்லது கசப்புணர்வோ தோன்றவில்லை, அது ஏனென்றும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அந்தத் துரோகம் அதிர்ச்சியை அளித்தாலும், நாட்கள் செல்லச்செல்ல அது தவிர்க்க இயலாதது என்பது போலவும் அது தன்னுடைய விதி என்றும் தோன்றியது. அவனுடைய மொத்த வாழ்க்கையிலும் அவன் எதையும் சாதித்ததே இல்லை, அது ஒரு பயனற்ற வாழ்க்கைதான். அவனால் மற்றவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்த முடியவில்லை, சொல்லப்போனால் தன்னையே மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள அவனால் முடியவில்லை. மகிழ்ச்சி? அப்படியென்றால் என்னவென்று அவனால் உறுதியாகச் சொல்லவும் முடியவில்லை. அவன் புலனுணர்வுகளும் திட்டவட்டமாக இல்லை, உணர்ச்சிகளான வலி அல்லது கோபம், ஏமாற்றம் அல்லது துறத்தல் ஆகியவை எப்படி இருக்கும் என்றும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனால் முடிந்ததெல்லாம் அவன் மனதை – அது இப்போது ஆழம் மற்றும் எடையற்றுப் போயிருந்தாலும் – இலக்கின்றித் திரியாமல் கட்டிப்போடும் ஒரு இடத்தை உருவாக்குவதுதான். குறுகிய தெருவுக்குள் புதைந்துள்ள இச்சிறிய மதுக்கடை அவனுக்கு அப்படியான ஓரிடமாக மாறியது. அவ்விடம் – அதன் அமைப்பினால் அல்லாது – விநோதமான முறையில் அவனுக்கு வசதியான இடமாகவும் மாறியது.

’கினோ’ மதுக்கடை எவ்வளவு வசதியான இடமென்று முதலில் கண்டுகொண்டது மனிதர்களல்ல, ஒரு தெருப்பூனை. இளம் சாம்பல்நிறப்பெட்டை, அழகான நீண்ட வாலுடையது. அப்பூனை கடையின் மூலையில் காட்சிப்பேழையின் அருகிலுள்ள ஓர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து சுருண்டு தூங்கியது. அது தனியாக இருக்கவே விரும்பும் என்று கினோ நினைத்ததால் அதை அவன் அதிகமாகப் பொருட்படுத்தவில்லை. நாளைக்கொருமுறை உணவளித்து, தண்ணீரை மாற்றி வைப்பான், அவ்வளவுதான். அதோடு கதவில் சிறியதாக வளர்ப்புப் பிராணிகளுக்கான கதவை ஏற்படுத்தி அது விரும்பும்போது வந்துபோகும்படி செய்தான்.

அந்தப்பூனை தன்னோடு நல்ல அதிர்ஷடத்தையும் கொண்டுவந்திருக்க வேண்டும். அது வந்தபின் நுகர்வோரும் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தனர். இந்தக் குறுகிய தெருவில் அமைந்த அழகான வில்லோ மரத்துடன் கூடிய மதுவிடுதி, அதன் அமைதியான மத்திம-வயது உரிமையாளன், பழைய பாடல்கள் சுழன்று கொண்டிருக்கும் இசைத்தட்டுக் கருவி, மூலையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் சாம்பல்நிறப் பூனை ஆகியவற்றை விரும்பிய சிலர் வாடிக்கையாளராக மாறினர். சிலசமயம் அவர்களே புதிய நுகர்வோரையும் அழைத்து வந்தனர். செழிப்பான நிலை என்பதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தாலும் அம்மதுவிடுதி அதன் வாடகைப் பணத்தைச் சம்பாதித்துக் கொண்டது. கினோவுக்கு அது போதுமானது.

மொட்டைத் தலையுடைய அவ்விளைஞன் மதுக்கடை திறந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்தான் அங்கே வரத்தொடங்கினான். அதிலிருந்து இரண்டுமாதம் கழிந்தபின் அவனுடைய பெயர் ‘கமிதா’ என்று கினோவுக்குத் தெரியவந்தது.

அன்று லேசாக மழை பெய்துகொண்டிருந்தது, குடை வேண்டுமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் இருக்குமே, அப்படியான மழை. கடையில் மூன்று வாடிக்கையாளர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். கமிதா மற்றும் சூட் அணிந்த இரண்டு மனிதர்கள். அப்போது மணி ஏழரை. வழக்கம் போலவே கமிதா மதுமேசையின் ஆகக்கடைசி முக்காலியில் அமர்ந்து ஒயிட்லேபெல் மற்றும் தண்ணீர் சேர்த்து அருந்தியபடி வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவ்விருவரும் வேறொரு மேசையில் அமர்ந்தபடி ’பினோட் நோய்ர்’ அருந்திக் கொண்டிருந்தனர். மதுப்புட்டியை அவர்களே எடுத்து வந்திருந்தனர், மேசைக்கட்டணமாக ஐயாயிரம் யென் கொடுத்துவிட்டு அங்கே வைத்து அருந்தலாமா என்று கேட்டனர். கினோவிடம் அப்படிக் கேட்கப்பட்டது முதல்முறை, என்றாலும் மறுப்பதற்கு அவனிடம் காரணங்கள் இல்லை. எனவே மதுப்புட்டியைத் திறந்து, இரண்டு ஒயின் கோப்பைகளையும் ஒரு கிண்ணத்தில் கலந்த பருப்பு வகைகளையும் வைத்தான். அதிகம் தொந்திரவொன்றும் இல்லை. அதிகமாகப் புகை பிடித்தனர், சிகரெட் புகை கினோவுக்குப் பிடிக்காது என்பதால் அவர்களை வரவேற்கும் மனநிலை அவனுக்கு இல்லை. செய்வதற்கு ஏதும் அதிகமாக இல்லை என்பதால் அமைதியாக ஒரு முக்காலியில் அமர்ந்தபடி கோல்மன் ஹாகின்ஸ்சின் “Joshua Fit the Battle of Jerico” பாடலைக் கேட்டபடி அமர்ந்திருந்தான். மேஜர் ஹாலியுடைய தாளக்கருவித் தனியிசை அவனைக் கவர்ந்தது.

முதலில் அவ்விரு மனிதர்களும் நன்றாகத்தான் இருந்தனர், அவர்களுடைய ஒயினை ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர் – பிறகு ஏதோவொரு விஷயத்தில் இருவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு வந்துவிட்டது – அது என்னவென்று கினோவுக்குத் தெரியாது – இருவருக்கும் கோபம் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது. ஒருகட்டத்தில் அவர்களில் ஒருவன் கோபத்தோடு எழும்போது மேசையை இடற, நிரம்பிய சாம்பல்கிண்ணம் தரையில் விழுந்தது, கண்ணாடிக் கோப்பையொன்று தரையில் மோதித் தெறித்தது. கினோ விளக்குமாறுடன் விரைந்து அவற்றைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுப் புதிய கோப்பையும் சாம்பல்கிண்ணமும் வைத்தான்.

கமிதா – கினோவுக்கு அவனது பெயர் அப்போது தெரியாது – அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதத்தால் அசூயை அடைந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவனுடைய முகபாவம் மாறவில்லை ஆனால் இடதுகை விரல்கள் பியானோ வாசிப்பவன் சுருதிக்கட்டைகளைச் சோதிப்பதுபோல் மதுமேசையில் ஓசையின்றித் தாளமிட்டன. நான் இச்சூழ்நிலையைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்று கினோ நினைத்துக்கொண்டான். அவர்களிடம் சென்றான். ”மன்னிக்கவும், உங்கள் குரலைச் சற்றுத் தணிவாக வைத்துக் கொள்ளமுடியுமா” என்று பணிவோடு கேட்டான்.

அவர்களில் ஒருவன் கினோவை உணர்ச்சியற்ற கண்களால் நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு எழுந்து நின்றான். அவன் பெரிய உருவினன் என்பதை கினோ அதுவரை கவனிக்கவேயில்லை. உயரமில்லை என்றாலும் பீப்பாய் போல அகன்ற மார்பும் மிகப்பெரிய கைகளும் உடையவனாக சுமோ மல்யுத்த வீரனைப் போல இருந்தான்.

மற்றவன் சிறிய உருவமுடையவன். ஒல்லியாக வெளுத்து, துருதுருவென்ற பார்வையுடன், மற்றவர்களைத் தொந்திரவு செய்வதில் தேர்ந்தவன் போலத் தோன்றினான். அவனும் மெதுவாக மேசையினின்று எழுந்தான், கினோ அவர்கள் இருவரையும் முகத்தோடு முகம் பார்த்தபடி இருந்தான். இருவருமே தங்கள் சண்டையை சற்று நிறுத்திவிட்டுக் கினோவை எதிர்கொள்ளத் தயாராயினர். இருவரும் இதற்காகவே ரகசியமாய் காத்திருந்தது போலவும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிவைத்துக் கொண்டது போலவும் இருந்தது.

“ஆக நீ உன் விருப்பம்போல எங்களுக்குள் குறுக்கிட்டுப் பேசலாம் என்று நினைக்கிறாய்?” என்றான் பெரிய உருவம் கொண்டவன், அவன் குரல் உறுதியாகவும் தணிந்தும் இருந்தது.

அவர்கள் அணிந்திருந்த சூட் விலையுயர்ந்ததாகத் தோற்றமளித்தது, ஆனால் உற்றுக் கவனித்தால்தான் அது தரமில்லாதது மற்றும் சரியாகத் தைக்கப்படாதது என்பது தெரியும். முழுவீச்சான யகூசாக்கள் இல்லை, என்றாலும் அவர்கள் செய்கிற தொழில் நிச்சயமாக மரியாதைக்குரியது அல்ல. பெரிய உருவம் கொண்டவன் ஒட்டக் கத்தரித்திருந்தான், உடனிருந்தவன் தலைக்கு பழுப்பு நிறச்சாயம் பூசி முடியைப்பின்னால் இழுத்துக் குதிரைவால் கொண்டை போட்டிருந்தான். கினோ மோசமான ஏதோவொன்றுக்குத் தயாரானான். அவனுக்கு அக்குளில் வியர்க்கத் தொடங்கியது.

“மன்னிக்கவும்,” என்று இன்னொரு குரல் வந்தது.

கினோ திரும்பியபோது கமிதா அவனுக்குப் பின்னால் நின்றிருப்பதைப் பார்த்தான்.

“வேலை செய்பவரைக் கடிந்துகொள்ள வேண்டாம்,” என்று கினோவைச் சுட்டிக்காட்டியபடி கமிதா சொன்னான். “நான்தான் உங்களிடம் அப்படிக் கேட்கச் சொன்னேன். கவனத்தைக் குவிக்க முடியவில்லை என்பதால் என்னால் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியவில்லை.”

கமிதாவின் குரல் அமைதியாகவும் வழக்கத்தைவிட உணர்ச்சியற்றும் இருந்தது. அதேசமயம், இதுவரை பார்த்திராத ஒன்று நடந்துகொண்டிருந்தது.

“என்னால் புத்தகம் படிக்க முடியவில்லை,” என்று சிறியவன் அவ்வாக்கியத்தில் ஏதும் பிழையில்லை என்று உறுதிப்படுத்திக் கொள்பவன்போலத் திருப்பிச் சொன்னான்.

“ஏன், உனக்கென்று வீடு இல்லையா?” பெரியவன் கமிதாவைக் கேட்டான்.

“இருக்கிறது,” கமிதா பதிலளித்தான். “பக்கத்தில்தான் வசிக்கிறேன்.”

“அப்படியென்றால் நீ ஏன் வீட்டுக்குப் போய் படிக்கக் கூடாது?”

”எனக்கு இங்கே படிப்பதுதான் பிடித்திருக்கிறது.” என்றான் கமிதா.

அவர்கள் இருவரும் ஒருமுறை பார்வையைப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

“புத்தகத்தை என்னிடம் கொடு,” என்றான் சிறியவன். “நான் உனக்காகப் படித்துக் காட்டுவேன்.”

“நானே அமைதியாக வாசிப்பதுதான் எனக்குப் பிடிக்கும்,” என்றான் கமிதா. “தவிரவும், நீங்கள் எந்த வார்த்தையையேனும் தவறாக உச்சரித்தால் நான் வெறுப்படைவேன்.”

“நீ வித்தியாசமான ஆள்தான் இல்லையா,” என்றான் பெரியவன். “வேடிக்கையான மனிதன்.”

“உன் பெயர் என்ன?” குதிரைவால் கொண்டை கேட்டான்.

“என் பெயர் கமிதா,” என்றான். “அதை ‘கடவுள்’ எனும் வரியெழுத்துகளால் எழுதவேண்டும், ‘கமி’ பிறகு ’வயல்’ என்ற எழுத்தால் ‘கடவுளின் வயல்’. ஆனால் உச்சரிக்கும்போது நீங்கள் நினைப்பது போல ‘கன்டா’ என்று உச்சரிக்கக் கூடாது. ‘கமிதா’ என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.”

“நான் அதை ஞாபகத்தில் இருத்திக் கொள்வேன்,” என்றான் பெரியவன்.

“நல்ல யோசனை. ஞாபகங்கள் உபயோகமானவை.” என்றான் கமிதா.

“அதிருக்கட்டும், நாம் சற்று வெளியே செல்வோமா?” சிறியவன் கேட்டான். “அப்போதுதான் நாம் என்ன சொல்லவிரும்புகிறோம் என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்லலாம்.”

“எனக்கும் அதில் சம்மதம்தான்,” என்றான் கமிதா. “எங்கே என்றாலும் சரி. ஆனால் அதற்கு முன்னால், நீங்கள் தரவேண்டிய காசைக் கொடுத்துவிடுங்கள். மதுவிடுதியை நீங்கள் சிரமத்துக்குள்ளாக்கக் கூடாதல்லவா.”

கமிதா, கினோவிடம் அவர்களுக்கான ரசீதைக் கொண்டுவரச் சொல்லிவிட்டு, தன்னுடைய மதுவுக்கான பணத்தை சரியாகச் செலுத்தினான். குதிரைவால் கொண்டை பத்தாயிரம் யென் நோட்டு ஒன்றை மேசையில் விசிறினான்.

“மீதம் தரவேண்டாம்,” என்றான் குதிரைவால் கொண்டை. “ஆனால் நீ ஏன் நல்ல கண்ணாடிக் கோப்பைகளை வாங்கி வைக்கக்கூடாது? இது விலையுயர்ந்த ஒயின், இந்தமாதிரியான கோப்பையில் குடித்தால் அதன் சுவை கேவலமாக இருக்கிறது.”

“எவ்வளவு மட்டமான இடம்,” பெரியவன் இகழ்ச்சியாகச் சிரித்தபடி சொன்னான்.

“ரொம்பச்சரி. மட்டமான மதுக்கடை, மட்டமான வாடிக்கையாளர்கள்,” என்றான் கமிதா. “இது உங்களுக்குப் பொருத்தமான இடமல்ல. பொருந்தும் இடங்கள் வேறெங்கேனும் இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியும் என்று சொல்ல வரவில்லை.”

“நீ பெரிய புத்திசாலியா,” என்றான் பெரியவன். “உன்னைப் பார்த்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது.”

“அப்புறம் நிதானமாக யோசித்துப் பலமாகவே சிரித்துக் கொள்ளுங்களேன்.” என்றான் கமிதா.

“நான் எங்கே போகவேண்டும் என்று நீ சொல்லத் தேவையில்லை,” என்றான் குதிரைவால் கொண்டை. இரையைக் கணக்கிடும் பாம்பு போல மெதுவாக நாக்கை நீட்டி உதடுகளை ஈரப்படுத்தினான்.

பெரியவன் கதவைத் திறந்து வெளியே போக, குதிரைவால் கொண்டையிட்டவனும் பின்னாலேயே சென்றான். சூழ்நிலையின் தீவிரம் உணர்ந்து மழை பெய்தாலும் பரவாயில்லை என அப்பூனை எங்கோ நழுவியிருந்தது.

”உங்களுக்கு எதுவும் பிரச்சினையில்லையே?” என்று கினோ கமிதாவைக் கேட்டான்.

மெல்லிய புன்னகையுடன் கமிதா “கவலை வேண்டாம்,” என்றான். “நீங்கள் எதுவும் செய்யவேண்டியதில்லை திரு.கினோ. ஒதுங்கியிருங்கள். இது சீக்கிரமே முடிந்துவிடும்.”

கமிதா வெளியில் சென்று கதவை மூடினான். வெளியே முன்னைவிடச் சற்றுப் பலமாக மழைபெய்து கொண்டிருந்தது. கினோ ஒரு முக்காலியில் அமர்ந்தபடி காத்திருந்தான். விநோதமான முறையில் வெளியே அமைதி நிலவியது, எதுவும் கேட்கவில்லை. நன்கு பழக்கப்பட்ட ஒரு நாய் தன் எஜமானனுக்குக் காத்திருப்பதைப் போல மதுமேசையின்மீது கமிதாவின் புத்தகம் திறந்து கிடந்தது. பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கதவு திறந்தது, கமிதா மட்டும் தனியாக உள்ளே நுழைந்தான்.

“எனக்கு ஒரு துண்டு தரமுடியுமா?” என்று கேட்டான்.

கினோ அவனுக்குப் புதிய துண்டு ஒன்றைக் கொடுத்ததும் கமிதா தலையைத் துடைத்துக் கொண்டான். பிறகு கழுத்து, முகம் கடைசியாக இரு கைகள். “நன்றி. இப்போது எல்லாம் சரியாகிவிட்டது,” என்றான். “அவர்கள் இருவரும் இனியெப்போதும் இங்கு வரமாட்டார்கள்.”

“என்னதான் நடக்கிறது?”

கமிதா, “நீ தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பதே நல்லது” என்பதைப்போலத் தலையசைத்தான். அவனது இருக்கைக்குச் சென்று மிச்சமிருந்த விஸ்கியைக் கவிழ்த்துக்கொண்டு விட்ட இடத்திலிருந்து வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

கமிதா சென்றதன் பிறகு, கினோ வெளியில் வந்து, அந்தப் பகுதியை சுற்றிப்பார்த்தான். அந்தத் தெரு ஆளின்றி அமைதியாக இருந்தது. சண்டை நடந்ததற்கான அறிகுறியோ, ரத்தமோ எங்குமில்லை. அவனால் என்ன நடந்திருக்குமென யூகிக்க முடியவில்லை. மீண்டும் உள்ளே சென்று வேறு வாடிக்கையாளர்கள் வரக் காத்திருந்தான். ஆனால் அன்றிரவு யாரும் வரவில்லை. அந்தப்பூனையும் திரும்பவில்லை. அவன் தனக்காகச் சிறிது ஒயிட் லேபெலை ஊற்றிக்கொண்டான், அதே அளவு தண்ணீர் சேர்த்து இரண்டு பனிக்கட்டிகளைப் போட்டு, சுவைத்துப் பார்த்தான். எதிர்பார்த்தபடி, விசேஷமாக ஒன்றுமில்லை. அன்றைய இரவில் அவன் உடலுக்குச் சிறிது மது தேவைப்பட்டது.

இச்சம்பவம் நடந்த ஒருவாரத்துக்குப் பிறகு கினோ, ஒரு பெண் வாடிக்கையாளரோடு படுத்தான். மனைவியைப் பிரிந்ததிலிருந்து அவன் உறவுகொண்ட ஒரே பெண் இவள்தான். அவளுக்கு முப்பது வயது, அல்லது சற்று அதிகமாக இருக்கலாம். அவளை அழகியென்று வகைப்படுத்தலாமா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவளிடம் ஏதோவொரு தனித்தன்மை இருந்தது, வித்தியாசமாகத் தெரிந்தாள்.

அந்தப்பெண் பலமுறை அம்மதுவிடுதிக்கு வந்திருக்கிறாள், அவள் வயதையொத்த ஒரு ஆணோடுதான் வருவாள், அவன் ஆமைஓடு போன்று சட்டமிட்ட கண்ணாடி அணிந்து ‘பீட் தலைமுறையினர்’ போல ஆட்டுத்தாடி வைத்திருப்பான். பரட்டையான முடி, எப்போதும் டை அணியமாட்டான், எனவே கினோ அவன் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவனல்ல என்று கண்டுகொண்டான். அந்தப்பெண் எப்போதும் இறுக்கமான ஆடைகளை அணிந்து அவளது ஒல்லியான வளைவுகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பாள். மதுக்கூடத்தில் அமர்ந்து அரிதாக ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளைக் கிசுகிசுத்தபடி காக்டெயில் அல்லது ஷெர்ரி1 அருந்துவார்கள். அவர்கள் எப்போதுமே வெகுநேரம் இருந்ததில்லை. கினோ, அவர்கள் உடலுறவுக்கு முன்பாகச் சற்று மது அருந்திக்கொள்கிறார்கள் என்று யூகித்தான். அல்லது முடிந்ததும். இரண்டில் எதுவென்று அவனால் சரியாகச் சொல்லமுடியாவிட்டாலும் அவர்கள் மது அருந்திய விதம் அவனுக்கு உடலுறவை ஞாபகப்படுத்தியது. நீண்ட, தீவிரமான உடலுறவு. இருவரும் விநோதமான முறையில் உணர்ச்சியற்றுக் காணப்பட்டனர், குறிப்பாக அந்தப்பெண், அவள் சிரித்து கினோ பார்த்ததே இல்லை. அவள் எப்போதாவது இவனிடம் பேசுவதுண்டு, அது அப்போது ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிற இசையைப் பற்றியதாக இருக்கும். அவளும் ஜாஸ் இசையை விரும்புபவள், இசைத்தட்டுகளைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ”என் அப்பா, வீட்டிலிருக்கும்போது இவைகளைக் கேட்பார்” என்பாள். “இது பழைய நினைவுகளைக் கொண்டுவருகிறது.”

அவள் சொல்லும் தொனியிலிருந்து அந்நினைவுகள் இசையைப் பற்றியதா அல்லது அவளது அப்பாவைப் பற்றியதா என்ற முடிவுக்கு வரமுடியாது. ஆனால் அவன் ஒருபோதும் அதைக் கேட்க முயற்சித்தானில்லை.

கினோ, உண்மையில் அவளோடு அதிகமாகத் தொடர்புவைப்பதைத் தவிர்க்கவே முயற்சி செய்வான். அவன் அவளோடு நட்பு பாராட்டுவதை அந்த ஆண் விரும்பவில்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரியும். ஒருமுறை இவனும் அவளும் டோக்கியோவில் உள்ள, இசைத்தட்டுகளை மறுவிற்பனை செய்யும் கடைகளைப் பற்றியும் வினைல் இசைத்தட்டுகளைப் பராமரிப்பது பற்றியுமான தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொண்டபோது அது நீண்ட உரையாடலாக அமைந்துவிட்டது. அதன்பிறகு, அம்மனிதன் சந்தேகத்துடன் இவனைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். பொதுவாக கினோ எல்லாவிதமான பிணைப்புகளிலிருந்தும் தன்னை அந்நியப்படுத்திக் கொண்டு கவனமாகவே இருப்பான். பொறாமை மற்றும் அகம்பாவம் போல மோசமான இன்னொன்றில்லை, கினோவுக்கு இவ்விரண்டாலும் ஏற்பட்ட மோசமான அனுபவங்கள் ஏராளம். அவனுக்குள்ளிருக்கும் ஏதோவொன்று மற்றவர்களின் இருண்ட பகுதியைக் கிளறிவிடுகிறது என்று அவ்வப்போது அவன் யோசிப்பதுண்டு.

அந்த இரவு, அப்பெண் மட்டும் தனியாக வந்தாள். வேறு வாடிக்கையாளர்களும் இல்லை, அவள் கதவைத் திறந்ததும் இரவின் குளிர் காற்று உள்ளே ஊர்ந்தது. மதுமேசையில் அமர்ந்து பிராந்தி வேண்டுமென்று சொல்லிவிட்டு, ‘பில்லி ஹாலிடே’வின் ஏதாவதொரு பாடலைப் போடமுடியுமா என்று கேட்டாள். “முடியுமென்றால் ஏதேனும் பழைய பாடல்” என்றாள். கினோ கொலம்பியா நிறுவனத்தின் இசைத்தட்டொன்றை எடுத்து ‘Georgia On My Mind’ என்ற பாடலைச் சுழலவிட்டான். இருவரும் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அது முடிந்ததும் “அடுத்த பக்கத்தையும் போடமுடியுமா?” என்றாள், கினோ அவள் கேட்டுக்கொண்டபடி செய்தான்.

மெதுவாக மூன்று பிராந்திகளை, மேலும் சில இசைகளை – எரால் கார்னரின் “Moonglow”, Buddy DeFranco வின் “I cant get started” ஆகியவற்றைக் கேட்டுக்கொண்டே முடித்தாள். முதலில் அந்த ஆணுக்காக இவள் காத்திருக்கிறாள் என்றுதான் கினோ நினைத்தான், ஆனால் அவள் தன் கைக்கடிகாரத்தை ஒருமுறை கூடப்பார்க்கவில்லை. வெறுமனே அங்கே அமர்ந்துகொண்டு இசையை ரசித்தபடி, சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பிராந்தியைச் சுவைத்தபடி இருந்தாள்.

“உங்கள் நண்பர் இன்று வரப்போவதில்லையா?” மூடும் நேரம் நெருங்கியதும் கினோ கேட்பதென்று முடிவு செய்து கேட்டான்.

“அவர் வரப்போவதில்லை. வெகுதொலைவில் இருக்கிறார்,” என்றாள். எழுந்து நின்று தூங்கிகொண்டிருக்கும் பூனையை நோக்கி நடந்தாள். விரல்களால் அதன் முதுகை வருடினாள். பூனை அசையாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“இனி ஒருவரையொருவர் சந்திக்கவேண்டாமென்று நினைத்திருக்கிறோம்,” என்றாள்.

கினோ, என்ன சொல்வதென்று தெரியாததால் அமைதியாக மேசையின் பின்னாலிருந்து ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

“எனக்கு எப்படிச் சொல்வதென்று தெரியவில்லை,” என்றாள். பூனையைத் தடவிக்கொடுப்பதை நிறுத்திவிட்டு மதுமேசைக்கு உயர்குதிகால் காலணிகள் சத்தமிட வந்தமர்ந்தாள். “எங்கள் உறவு… சரியாகச் சொன்னால் இயல்பானதல்ல.”

“சரியாகச் சொன்னால் இயல்பானதல்ல.” கினோ அவள் சொன்னதை, அதற்கு என்ன பொருள் என்று கவலைப்படாமல் திருப்பிச் சொன்னான்.

கோப்பையில் இருந்த சிறிது பிராந்தியைக் குடித்து முடித்தாள். “என்னிடம் உள்ள ஒன்றை உங்களுக்குக் காண்பிக்க விரும்புகிறேன் திரு.கினோ.”

அது என்னவாக இருந்தாலும் கினோ அதைப் பார்க்க விரும்பவில்லை. அது அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது. ஆனால் அதை வார்த்தையாகச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை.

அந்தப்பெண் கம்பளிப்பின்னல் மேலாடையைக் கழற்றி முக்காலியில் வைத்தாள். இரண்டு கைகளையும் முதுகுப்பக்கம் கொண்டுசென்று ஆடையின் பற்பிணையைக் கழற்றினாள். முதுகைத் திருப்பி கினோவுக்குக் காட்டினாள். அவளுடைய மார்புக்கச்சையின் வெள்ளைப் பட்டைக்குக் கீழே, மங்கிய கரியின் நிறத்தில் காயங்களைப்போல ஒழுங்கற்ற புள்ளிகள் இருந்தன. அவை அவனுக்கு, குளிர்கால இரவின் விண்மீன் குழுக்களை ஞாபகப்படுத்தின. உள்ளீடற்ற நட்சத்திரங்களின் கரிய வரிசை.

அப்பெண் எதுவும் பேசாமல் தன் முதுகை கினோவுக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு கேள்வியை எதிர்கொண்டதுபோல, கினோ அக்காயங்களை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். முடிவில் அவள் மீண்டும் பற்பிணையை மேலே இழுத்துவிட்டு அவன்பக்கமாகத் திரும்பினாள். மீண்டும் கம்பளி மேலாடையை அணிந்துகொண்டு தலையைச் சரிசெய்து கொண்டாள்.

“அவை சிகரெட்டால் உண்டான காயங்கள்,” என்றாள் சுருக்கமாக.

கினோ வார்த்தைகளின்றி இருந்தான். ஆனால் அவன் ஏதாவது சொல்லியாக வேண்டும். ”யார் உனக்கு இதைச் செய்தது?” என்று வறண்ட குரலில் கேட்டான்.

அவள் பதில் சொல்லவில்லை, கினோ தானும் அவளிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை என்று உணர்ந்தான்.

உணர்ச்சியற்ற குரலில் “அது வேறு இடங்களிலும் இருக்கிறது,” என்றாள். “காண்பிப்பதற்குச் சற்று சங்கடமான இடங்களில்.”

கினோவுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்தப்பெண் விஷயத்தில் வழக்கத்திற்கு மாறான ஏதோ இருப்பதாகத் தோன்றியது. ஏதோவொன்று உள்ளிருக்கும் உணர்வைத் தூண்டி அவளோடு நெருங்க வேண்டாமென எச்சரித்தது. அவன் இயல்பாகவே எச்சரிக்கையான ஆள். அவனுக்கு ஒரு பெண்தான் வேண்டுமெனில் அதைத் தொழிலாகச் செய்பவர்களை அணுகலாம். மேலும் இந்தப்பெண்ணோடு அவனுக்கு ஈர்ப்பேதும் உண்டாகவில்லை.

ஆனால் அந்த இரவில் ஒரு ஆணின் காதல் அவளுக்கு மிக அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது – அது அநேகமாக அவன்தான். அவள் கண்கள் ஆழமற்று இருந்தன, கருவிழிகள் வித்தியாசமாக விரிந்து காணப்பட்டன, ஆனால் அதில் ஒரு முடிவான, பின்வாங்கப்போவதில்லை என்ற வெளிச்சம் இருந்தது. கினோவுக்கும் அதை எதிர்ப்பதற்கான வலு இல்லை.

கினோ மதுக்கூடத்தைப் பூட்டினான், இருவரும் மாடிக்குச் சென்றனர். படுக்கையறையில், அவள் வேகமாகத் தன் உடைகளைக் களைந்து உள்ளாடைகளை உரித்தெறிந்தாள், காண்பிக்கச் சங்கடமான இடங்களை அவனுக்குக் காண்பித்தாள். முதலில் கினோவால் பார்வையைத் திருப்பிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை, ஆனால், மறுபடியும் பார்வை அங்கே சென்றது. இவ்வளவு குரூரமான ஒரு செயலைச் செய்யும் ஆணின் மனநிலையையும் அதை அனுமதிக்கும் பெண்ணின் மனநிலையையும் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, அவன் புரிந்து கொள்ளவும் விரும்பவில்லை. அது, கினோ வாழும் உலகத்திலிருந்து பல ஒளியாண்டுகள் தொலைவிலுள்ள ஒரு வறண்ட கிரகத்திலுள்ள அநாகரிகமான காட்சி.

அவள், அவன் கைகளை அத்தழும்புகளின் ஊடே எடுத்துச் சென்றாள், ஒவ்வொன்றையும் தொடச் செய்தாள். அவள் முலைகளின் மீதும் யோனியின் அருகிலும் தழும்புகள் இருந்தன. பென்சிலால் புள்ளிகளை இணைப்பவன்போல கருத்துத்தடித்த அத்தழும்புகளை ஒவ்வொன்றாகத் தடவிப்பார்த்தான். அப்புள்ளிகள் ஓர் உருவத்தை உருவாக்குவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது, ஆனால் அது என்னவென்று அவனால் யோசிக்க முடியவில்லை.

டடாமி2 யின்மீதே இருவரும் உறவு கொண்டனர். எவ்வித வார்த்தைப் பரிமாற்றங்களும் இல்லை, முன்தூண்டல்கள் இல்லை, விளக்கை அணைக்கவோ அல்லது மெத்தையில் படுக்கவோ நேரம் இல்லை. அவளின் நாக்கு அவன் தொண்டைக்குள் இறங்கியது, நகங்கள் அவன் முதுகில் அழுந்தின. வெளிச்சத்தின் கீழ் இரண்டு பசித்த மிருகங்கள் போல அவர்கள் ஏங்கிக் காத்திருந்த சதையை வெறியோடு தின்றனர். வெளியில் விடியத் துவங்கியதும், மெத்தைக்கு ஊர்ந்து சென்று இருளால் விழுங்கப்பட்டதுபோல உறங்கினர்.

கினோ மதியத்துக்குச் சற்று முன்புதான் கண்விழித்தான், அந்தப்பெண் கிளம்பிப் போயிருந்தாள். உண்மைக்கு நெருக்கமான ஓர் கனவைப்போல உணர்ந்தான், ஆனால் அது கனவல்ல. அவன் முதுகில் நகக் கீறல்கள், கைகளில் பற்களின் தடம், ஆண்குறியைப் பிழிந்தெடுத்தாற்போல மெல்லிய வலி. வெள்ளைத் தலையணையில் சுருண்ட கரும்கேசங்கள், படுக்கையில் அவன் இதற்குமுன் கண்டிராத பலமான வாசனை.

அதன்பிறகு அப்பெண் பலமுறை மதுக்கூடத்திற்கு வந்தாள், எப்போதும் அந்த ஆட்டுத்தாடி வைத்தவனோடுதான் வருவாள். மதுமேசையில் அமர்ந்து, ஒன்றிரண்டு காக்டெயில் அருந்திவிட்டு மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு வெளியேறுவார்கள். அவள் கினோவோடு ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசுவாள், பெரும்பாலும் இசை பற்றியதாக இருக்கும். அவள் பேசும் தொனி முன்பு போலவே இருக்கும், அந்த இரவில் இருவருக்குள்ளும் நடந்ததன் நினைவே அவளுக்கு இல்லை என்பதுபோல. ஆனாலும் கினோவால், சுரங்கத்தின் ஆழத்தினுள் ஒளிரும் ஒரு மங்கலான விளக்கைப்போல அவள் கண்களில் ஒளிரும் ஆசையைக் கண்டுகொள்ள முடியும். அது அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரியும். அது மீண்டும் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் தெளிவாக நினைவுக்குக் கொண்டுவரும் – முதுகில் அழுந்திய அவளின் நகம், அவனது ஆண்குறியின் வலி, அவளது நீண்ட வழுக்கிச்செல்லும் நாக்கு, அவன் படுக்கையிலிருந்த வாசம்.

அவன் அந்தப்பெண்ணோடு பேசும்போது உடனிருப்பவன் உன்னிப்பாக கினோவின் முகபாவத்தையும் நடத்தையையும் கவனிப்பான். கினோவுக்கு அவர்களோடு ஏதோ ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டு பின்னியிருப்பதாகத் தோன்றும், ஒரு ஆழமான ரகசியம், அவர்கள் இருவருக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று.

கோடைகாலத்தின் முடிவில், கினோவின் மணமுறிவு முடிவானது. ஒரு மதியவேளையில் அவனும் அவன் மனைவியும் சில கடைசி விஷயங்களைத் தீர்த்துக்கொள்ள மதுக்கூடத்தில், அது திறப்பதற்கு முன் சந்தித்துக் கொண்டனர்.

சட்ட ரீதியான விஷயங்கள் வேகமாக முடிந்தன, இருவரும் சில முக்கிய ஆவணங்களில் கையெழுத்திட வேண்டியிருந்தது. கினோவின் மனைவி நீலநிறத்தில் புத்தாடை அணிந்திருந்தாள், தலைமுடியை குட்டையாகக் கத்தரித்திருந்தாள். அவன் இதுவரை அவளைப் பார்த்ததைவிட ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் தெரிந்தாள். ஒரு புதிய, நிச்சயமாக நிறைவுள்ள, வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கப் போகிறாள் என்பது புரிந்தது. மதுக்கூடத்தைச் சுற்றிலும் பார்த்தாள். “என்ன அற்புதமான இடம்,” என்றாள். “அமைதி, சுத்தம், மௌனம் – அப்படியே உன்னைப்போல.” சிறு மௌனம் இருவருக்கிடையேயும் தோன்றியது. ”ஆனால் இங்கே உன்னை அசைத்துவிடும்படியான ஏதும் இல்லை”: அவள் சொல்ல விரும்பியது இதைத்தான் என்று கினோ நினைத்துக்கொண்டான்.

“குடிக்க ஏதாவது வேண்டுமா?” என்றான்.

“கொஞ்சம் ரெட் ஒயின், உன்னிடம் இருந்தால்.”

கினோ இரண்டு ஒயின் கோப்பைகளை எடுத்து ’நாப்பா ஸின்ஃபான்டெலை’ ஊற்றினான். அமைதியாகக் குடித்தனர். அவர்களுடைய மணமுறிவு குறித்து அவர்களால் நலம்பாராட்ட முடியாது. அந்தப்பூனை மெதுவாக வந்து ஆச்சரியப்படும் விதமாக அவன் மடியில் தாவியது. கினோ அதன் காதுகளின் பின்புறம் தடவிக் கொடுத்தான்.

இறுதியில் அவன் மனைவி “நான் உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும்,” என்றாள்.

“எதற்காக?” என்றான் கினோ.

“உன்னைக் காயப்படுத்தியதற்கு. நீ லேசாகக் காயப்பட்டாய், அப்படித்தானே?”

“அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்,” என்று சற்றே யோசித்துவிட்டுச் சொன்னான். ”நானும் மனிதன்தானே. காயப்பட்டேன். ஆனால் அது அதிகமா, குறைவா என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ”

“நான் உன்னைச் சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”

கினோ தலையசைத்தான். “நீ மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டாய். நானும் உன் மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டேன். இனி அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவேண்டாம்.”

“என்ன நடக்கிறது என்று உன்னிடம் சொல்லவேண்டுமென்றுதான் நினைத்தேன், ஆனால் வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை.”

“ஆனால், எப்படியிருந்தாலும் இந்த இடத்திற்குத்தானே வந்திருப்போம்?”

“அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்,” என்றாள்.

கினோ, சிறிது ஒயினைச் சுவைத்தான்.

“இதில் யார் தவறும் இல்லை,” என்றான். “நான் ஒருநாள் முன்னதாக வந்திருக்கக் கூடாது. அல்லது நான் வருகிறேன் என்பதை உனக்குச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அப்போது நாம் அதை அனுபவிக்க வேண்டியதாகி இருக்காது.”

அவன் மனைவி எதுவும் பேசவில்லை.

“எப்போதிருந்து அவன் பழக்கம்?” என்று கேட்டான்.

“நாம் அதைப்பேச வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

“நான் அதைத் தெரிந்து கொள்ளாமலிருப்பதே நல்லது, அப்படித்தானே? நீ சொல்வதும் சரிதான்,” என்று கினோ ஒத்துக்கொண்டான். பூனையைத் தடவிக்கொடுப்பதை அவன் நிறுத்தவில்லை, அது மெலிதாகச் சத்தமிட்டது. மற்றுமொரு முதல் செய்கை.

“ஒருவேளை இதைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கில்லாமல் இருக்கலாம்,” என்றாள் அவன் மனைவி, “ஆனால் நீ நடந்ததை மறந்துவிட்டு புதிதாக யாரையாவது தேடிக்கொள்ள வேண்டும்.”

“அநேகமாக.” என்றான் கினோ.

“நிச்சயமாக உனக்கான ஒருபெண் வெளியில் இருப்பாள். அவளைத் தேடிக் கண்டடைவது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. நான் அப்படியான பெண்ணாக உனக்கு இருக்க முடியவில்லை, மோசமான ஒரு செயலைச் செய்து விட்டேன். நான் அதற்காக வருந்துகிறேன். ஆனால் ஆரம்பத்திலிருந்தே நம் இருவருக்கிடையில் ஏதோ தவறு இருந்தது, பொத்தானைத் தவறாகப் போட்டுக்கொண்டது போல. நீ ஒரு சந்தோஷமான, இன்னமும் இயல்பான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வாய் என்று நினைக்கிறேன்.”

பொத்தானைத் தவறாகப் போட்டுக்கொண்டது போல, கினோ அதை யோசித்தான்.

அவள் அணிந்துகொண்டிருந்த ஆடையைப் பார்த்தான். ஒருவருக்கொருவர் முகம் பார்க்கும்படியாக அமர்ந்திருந்தனர் என்பதால் அதில் இருப்பது பற்பிணையா அல்லது பொத்தானா என்று அவனால் சொல்லமுடியவில்லை. ஆனால் அதேசமயம், பற்பிணையை விடுவித்தாலோ அல்லது பொத்தானைக் கழற்றினாலோ அவன் என்ன பார்க்கக்கூடும் என்று யோசிப்பதை அவனால் தவிர்க்கமுடியவில்லை. இனி, அவளுடல் அவனுக்கானதல்ல, எனவே அதைப்பற்றி யோசிக்க மட்டுமே அவனால் முடியும். அவன் கண்களை மூடியதும், கணக்கற்ற கரும்பழுப்பு சூட்டுக்காயங்கள் அவளின் தூயவெள்ளை முதுகில் புழுக்களைப்போல நெளிவதாகத் தோன்றியது. அந்தச் சித்திரத்தைக் கலைப்பதற்காக தலையை உதறிக்கொண்டான், அவன் மனைவி அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டாள்.

மென்மையாக அவன் கைமீது கையை வைத்தாள். “என்னை மன்னித்துவிடு,” என்றாள். “இதற்காக நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன்.”

இலையுதிர்காலம் வந்ததும் அப்பூனை காணாமல் போனது.

அது எங்கோ போய்விட்டது என்று புரிந்துகொள்ள கினோவுக்குச் சிலநாட்கள் ஆனது. இன்னமும் பெயரிடப்படாத அப்பூனை அது விரும்பும்போது மதுவிடுதிக்கு வரும், சிலநாட்களுக்கு வராமலேயே இருக்கும் என்பதால், கினோ அது ஒருவாரம் அல்லது பத்துநாளைக்கு வராமல் இருந்தால்கூட கவலைப்படமாட்டான். அவனுக்கு அந்தப்பூனையைப் பிடிக்கும், அதுவும் அவனை நம்பியது போலத்தான் தோன்றியது. அது மதுக்கூடத்திற்கு ஒரு அதிர்ஷ்டம் போலவும் இருந்தது. அந்த மூலையில் அது சுருண்டு தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்வரை தவறுதலாக ஏதும் நடக்காது என்பது கினோவின் நம்பிக்கை. ஆனால், இரண்டு வாரங்கள் கடந்ததும் அதுகுறித்து யோசித்தான். மூன்று வாரங்கள் ஆனதும் கினோவின் உள்ளுணர்வு அது திரும்பி வராது என்று சொல்லியது.

அந்தப்பூனை காணாமல் போன அதேசமயத்தில், வெளிப்புறம் கட்டிடத்துக்கு அருகே, கினோ பாம்புகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது.

முதலில் அவன் பார்த்த பாம்பு இளம்பழுப்பு நிறமுடையது, நீண்டது. முன்பகுதியில் உள்ள வில்லோ மரத்தின் நிழலில் நிதானமாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. கையில் மளிகைப் பொருட்களுடன் கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தபோது கினோ அதைப் பார்த்தான். டோக்கியோவின் மத்தியில் ஒரு பாம்பைப் பார்ப்பதென்பது அரிது. கொஞ்சம் ஆச்சரியமானாலும் அவன் அது குறித்துக் கவலைப்படவில்லை. அந்தக் கட்டிடத்தின் பின்னால் நேஸூ அருங்காட்சியகம் மிகப்பெரிய தோட்டத்துடன் அமைந்திருந்தது. எனவே அங்கே ஒரு பாம்பு வசிக்கும் என்று நினைப்பதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

ஆனால், இரண்டுநாள் கழித்து, செய்தித்தாளை எடுப்பதற்காக மதியம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில் கதவைத் திறந்தபோது அதே இடத்தில் வேறு ஒரு பாம்பைப் பார்த்தான். இது, நீலநிறத்தில் முந்தையதைவிடச் சற்று சிறியதாக பார்வைக்கு வழுவழுவென்று தெரிந்தது. அது கினோவைப் பார்த்ததும், நின்று, லேசாகத் தலையைத் தூக்கி, அவனை ஏற்கெனவே தெரியும் என்பதுபோல வெறித்துப் பார்த்தது. கினோ என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்தான், பாம்பு மெதுவாகத் தலையைத் தாழ்த்தி நிழலில் மறைந்துபோனது. இது கினோவுக்கு சற்று பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

மூன்று நாட்கள் கழித்து, மூன்றாவது பாம்பைப் பார்த்தான். அதுவும் முன்பகுதியில் உள்ள வில்லோ மரத்திடியில்தான் இருந்தது. இது ஒப்பீட்டளவில் மற்றவற்றை விடச் சிறியதாகவும் கருப்பாகவும் இருந்தது. கினோவுக்குப் பாம்புகளைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்றாலும் இது ஆபத்தான வகை என்று தோன்றியது. ஏனோ அது விஷமுடையதாகத் தோற்றமளித்தது. அவன் இருப்பை அது உணர்ந்த அடுத்த கணமே புதருக்குள் சென்று மறைந்தது. ஒருவாரத்திற்குள்ளாக மூன்று பாம்புகள் எப்படிப் பார்த்தாலும் அதிகம்தான். விநோதமான ஏதோ ஒன்று நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

கினோ, இஸுவில் உள்ள பெரியம்மாவை தொலைபேசியில் அழைத்தான். அக்கம்பக்கத்தில் நடைபெறுவனவற்றைப் பற்றிய அனைத்துத் தகவல்களையும் சொல்லி முடித்தபிறகு, அயாமாவில் – வீட்டுக்கருகில் எப்போதும் பாம்புகளைப் பார்த்ததுண்டா என்று விசாரித்தான்.

“பாம்பா?” ஆச்சரியத்தில் சத்தமாகக் கேட்டாள். “நான் அங்கே நீண்டகாலமாக வசித்தேன். ஆனால், பாம்பைப் பார்த்த ஞாபகம் ஏதும் இல்லை. இது ஏதும் நிலநடுக்கம் வரப்போவதற்கான அறிகுறியோ என்னவோ. விலங்குகள் பேரழிவு குறித்து முன்னமே தெரிந்துகொண்டு வித்தியாசமாக நடந்துகொள்ளும் என்பார்கள்.”

“அது உண்மையென்றால் நான் அவசரத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி இருப்பில் வைத்துக்கொள்வது நல்லது,” என்றான் கினோ.

“அது நல்ல யோசனையாக இருக்கும். என்றோ ஒருநாள் டோக்கியோ பலமான நில அதிர்வுக்கு உள்ளாகப் போகிறது.”

“ஆனால் பாம்புகளுக்கு நில அதிர்வை முன்னுணரும் தன்மை உண்டா?”

“அவை எதையெல்லாம் முன்னுணரும் என்று எனக்குத் தெரியாது,” என்றாள். “ஆனால் பாம்புகள் புத்திசாலித்தனமானவை. தொன்மக் கதைகளில் அவை எப்போதும் மனிதனுக்கு உதவியிருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு பாம்பு உன்னை வழிநடத்தும்போது அது நல்லவழிக்குக் கொண்டுசெல்கிறதா அல்லது தீயதிற்கா என்று சொல்லமுடியாது. பெரும்பாலான சமயங்களில் அது நல்லது மற்றும் தீயதின் கலவையாக இருக்கும்.”

”அது விவாதத்திற்குரியதுதான்,” என்றான் கினோ.

“அதேதான். பாம்புகள் நிச்சயமாக விவாதத்திற்குரியவைதான். இந்தத் தொன்மக் கதைகளில் பெரியதும், அறிவாளியுமான பாம்பு தன் இதயத்தை உடலுக்கு வெளியே எங்கேயேனும் மறைத்து வைக்கும், தன்னை யாரும் கொல்லக்கூடாது என்பதற்காக. அதைக்கொல்ல வேண்டுமென யாரேனும் நினைத்தால் அது இல்லாதபோது அதன் மறைவிடத்திற்குச் சென்று துடித்துக்கொண்டிருக்கும் இதயத்தைத் தேடிக்கண்டுபிடித்து அதை இரண்டாகப் பிளக்க வேண்டும். நிச்சயம் அவ்வளவு சுலபமான வேலையில்லை.”

பெரியம்மாவுக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்?

“சமீபத்தில் NHK – வில் ஒரு நிகழ்ச்சி பார்த்தேன், உலகளவில் உள்ள தொன்மக் கதைகளை ஒப்பிட்டுச் செய்த நிகழ்ச்சி,” என்று விளக்கினாள். “ஏதோ ஒரு பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் இதுபற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். தொலைக்காட்சி நல்ல பயனுள்ள விஷயம்தான் – நீயும் சமயம் கிடைக்கும்போது நிறைய தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் பார்.”

கினோவுக்கு வீட்டைச் சுற்றிலும் பாம்புகள் இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. அவற்றின் அமைதியான இருப்பை அவன் உணர்ந்தான். நள்ளிரவில், மதுக்கூடத்தை மூடியபின் அப்பகுதி, எப்போதேனும் ஒலிக்கும் வாகனங்களின் எச்சரிக்கை மணியோசை தவிர அமைதியாக இருந்தது. அவ்வளவு அமைதி, அவனால் ஒரு பாம்பு ஊர்ந்து செல்லும் ஓசையைக் கேட்க முடிந்தது. ஒரு பலகையை வைத்து பாம்புகள் உள்ளே நுழையக்கூடாதென, கதவிலுள்ள வளர்ப்புப் பிராணிகளுக்கான வழியை அடைத்தான்.

ஓர்நாள் இரவு பத்துமணிக்குச் சற்று முன்பாக கமிதா வந்தான். ஒரு பியர், பிறகு அவன் வழக்கமாக அருந்தும் இரண்டு குப்பி ஒயிட் லேபெல் ஸ்காட்ச், அதன்பிறகு முட்டைக்கோஸில் செய்த உணவைச் சாப்பிட்டான். இவ்வளவு நேரங்கழித்து வருவது அவன் வழக்கமல்ல, இவ்வளவு நேரம் அங்கிருப்பதும் கூட. எப்போதேனும், வாசிப்பதிலிருந்து தலையை உயர்த்தி எதிரிலுள்ள சுவரினை எதையோ தேடுவதைப்போலப் பார்த்தான். கடையை மூடும் நேரம் நெருங்கியும் கடைசி வாடிக்கையாளராகும் வரை இருந்தான்.

அவன் செலுத்தவேண்டிய பணத்தைச் செலுத்தியதும், “திரு.கினோ,” என்று முறைப்படி அழைத்து, “இந்த நிலை ஏற்பட்டது குறித்து நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்,” என்றான்.

”இந்த நிலை ஏற்பட்டதற்கு?” என்று கினோ திரும்பச் சொன்னான்.

“நீங்கள் இம்மதுக்கூடத்தை மூடிவிடவேண்டும். தற்காலிகமாகவேனும்.”

கினோ என்ன பதிலளிப்பதென்று தெரியாமல் கமிதாவை விழித்தபடி பார்த்தான். மதுக்கூடத்தை மூடவேண்டுமா?

கமிதா அரவமற்று இருந்த மதுக்கூடத்தைச் சுற்றிப் பார்வையிட்டு, பிறகு மீண்டும் கினோவைப் பார்த்தான். “நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று உங்களுக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை, இல்லையா?”

“எனக்குப் புரியவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.”

கமிதா, “இந்த இடத்தை மிகவும் விரும்பினேன்,” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது போலச் சொன்னான். “அமைதியான இடம், என்னால் வாசிக்க முடிந்தது, நல்ல இசையை ரசித்தேன். நீங்கள் இங்கே மதுக்கூடத்தைத் திறந்ததும் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக சில விஷயங்கள் இல்லாமல் போய்விட்டது.”

“இல்லாமல் போய்விட்டதா?” என்றான் கினோ. இதற்கு என்ன பொருள் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. விளிம்பில் சிறுதெறிப்புள்ள ஒரு தேநீர்க்கோப்பையின் சித்திரம் மட்டுமே அவனுக்குள் உருவானது.

”அந்தச் சாம்பல்நிறப் பூனை திரும்பி வரப்போவதில்லை,” என்றான் கமிதா. “குறைந்தபட்சம், இப்போதைக்கு.”

”ஏனென்றால் இந்த இடத்தில் சிலது இல்லை என்பதாலா?”

கமிதா பதில் சொல்லவில்லை.

கினோ கமிதாவின் பார்வையைத் தொடர்ந்தான், கவனமாக மதுக்கூடத்தைச் சுற்றிலும் பார்த்தான், ஆனால் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஏதும் தெரியவில்லை. இருப்பினும் முன்பைவிட அதிகமான வெறுமையை அவன் உணர்ந்தான், நிறமும் உயிர்ப்பும் குறைவதாக. வழக்கத்தைவிட வேறான, இரவில் அடைபட்டிருக்கும்போது இருப்பதான உணர்வு.

கமிதா பேச ஆரம்பித்தான். “திரு.கினோ, நீங்கள் தெரிந்தே தவறு செய்கிற வகையைச் சேர்ந்தவரில்லை. அது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனால் இவ்வுலகத்தில் சிலசமயங்களில் தவறு செய்யாமல் இருப்பது மட்டும் போதாது. சிலர் அந்த இடைவெளியை குறுக்குவழி போலப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். நான் சொல்வது புரிகிறதா?”

கினோவுக்குப் புரியவில்லை.

“இதைப்பற்றி கவனமாக யோசித்துப் பாருங்கள்,” என்று கினோவின் கண்களுக்குள் பார்த்தபடி கமிதா கூறினான். “இது ஆழ்ந்து சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி. ஆனால் ஒருவேளை இதற்கான பதில் கிடைக்காமல் போகலாம்.”

“அதாவது, ஏதோ பெரிய பிரச்சினை ஆகிவிட்டது, நான் தவறாக எதையோ செய்து விட்டேன் என்று இல்லை, சரியான ஒன்றைச் செய்யத் தவறிவிட்டேன் என்பதால். இந்த மதுவிடுதிக்கோ எனக்கோ ஏதோ ஆபத்து ஏற்படப்போகிறது என்று சொல்கிறீர்களா?”

கினோ ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தான். “அப்படியும் சொல்லலாம். ஆனால் நான் உங்களை மட்டும் குற்றம் சொல்லவில்லை திரு.கினோ. நானும்தான் தவறு செய்திருக்கிறேன், அதை முன்னமே கவனித்திருக்க வேண்டும். நான் இன்னமும் கவனம் செலுத்தியிருக்க வேண்டும். இது ஒரு வசதியான இடம், எனக்கு மட்டுமல்ல, எல்லோருக்கும்தான்.”

“அப்படியென்றால் நான் என்ன செய்ய?” என்றான் கினோ.

“மதுக்கூடத்தை மூடிவிட்டு சிலநாட்களுக்கு எங்கேனும் தொலைதூரம் சென்றுவிடுங்கள். இந்தநிலையில் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது. அடுத்துவரப்போகும் நீண்ட மழைக்கு முன்பாக நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பிவிடுவதே நல்லதென்று நினைக்கிறேன். இதைக் கேட்பதற்காக என்னை மன்னிக்கவேண்டும், நீண்ட பயணம் செய்யுமளவு உங்களிடம் பணமிருக்கிறதா?”

“கொஞ்சநாள் சமாளிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.”

“நல்லது அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை அந்தச் சமயத்தில் கவலைப்பட்டுக் கொள்ளலாம்.”

“யார்தான் நீங்கள்?”

“நான் கமிதா என்ற பெயருள்ளவன் அவ்வளவே,” என்றான் கமிதா. “அதை, ’கமி’ – ‘கடவுள்’ எனும் வரியெழுத்துகளால் எழுதவேண்டும், பிறகு ‘தா’ – ’வயல்’ என்ற எழுத்தால் ‘கடவுளின் வயல்’. ஆனால் உச்சரிக்கும்போது ‘கன்டா’ என்று உச்சரிக்கக் கூடாது. நான் வெகு நாட்களாக இந்தப்பகுதியில் வாழ்கிறேன்.”

கினோ, கேட்டுவிடுவது என்ற முடிவுடன், “திரு.கமிதா, எனக்கு ஒரு கேள்வி உண்டு. இதற்கு முன் இங்கே பாம்புகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?” என்றான்.

கமிதா அவனுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை. “நீங்கள் செய்யவேண்டியது இதுதான். தொலைதூரம் சென்று விடுங்கள், ஓரிடத்தில் அதிகநாட்கள் தங்கவேண்டாம். ஒவ்வொரு திங்கள் மற்றும் வியாழக்கிழமைகளில் தவறாமல் அஞ்சலட்டை ஒன்றை அனுப்புங்கள். நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள் என்று அதன் மூலம் தெரிந்து கொள்வேன்.”

“அஞ்சலட்டையா?”

“நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்களோ அங்கே உள்ள ஏதாவது படம்போட்ட அஞ்சலட்டை.”

“ஆனால் அதை யாருக்கு அனுப்ப?”

“இஸூவில் உள்ள உங்கள் பெரியம்மாவுக்கு அனுப்பலாம். உங்கள் பெயரையோ ஏதேனும் தகவலோ எதுவுமோ எழுதாதீர்கள். யாருக்கு அனுப்புகிறீர்களோ அந்த முகவரி மட்டும் எழுதுங்கள். இது மிக முக்கியமானது. இதை மறந்துவிடாதீர்கள்.”

கினோ அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். “உங்களுக்கு என் பெரியம்மாவைத் தெரியுமா?”

‘ஆமாம். நன்றாகவே தெரியும். உண்மையில், ஏதும் நடந்துவிடாமல் இருக்க, உங்கள் மேல் ஒரு கண்வைத்துக் கொள்ளும்படி சொன்னதே அவர்தான். அநேகமாக நான் அவருக்குக் கொடுத்த வாக்கிலிருந்து தவறிவிட்டேன்.”

யாரிவன்? கினோ தனக்குள்ளாகக் கேட்டுக்கொண்டான்.

“திரு.கினோ, எல்லாம் சரியாகிவிட்டது, நீங்கள் திரும்பலாம் என்று எனக்குத் தோன்றும்போது நான் உங்களைத் தொடர்பு கொள்வேன். அதுவரை இங்கேயிருந்து விலகி இருங்கள். புரிந்ததா?”

அன்று இரவு, கினோ தன் பயணத்துக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் எடுத்துவைத்துக் கொண்டான். அடுத்துவரப்போகும் நீண்ட மழைக்கு முன்பாக நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பிவிடுவதே நல்லதென்று நினைக்கிறேன். அது திடீரென அவனுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது, என்றாலும் அதன் ஏரணம் அவனைத் தப்பிச்செல்லத் தூண்டியது. ஆனால், கமிதாவின் சொற்கள் ஏரணம் கடந்த தூண்டல் உடையவை. கினோ அவனைச் சந்தேகிக்கவில்லை. நடுத்தரமான அளவுள்ள தோள்பையொன்றில் சில உடைகளையும் குளியலறைப் பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டான், அது அவன் எப்போதும் வியாபாரப் பயணங்களுக்காக உபயோகப்படுத்தி வந்தது. விடியும்போது ஓர் அறிவிப்பை முன்கதவில் ஒட்டிவைத்தான்: “மன்னிக்கவும். மதுக்கூடம் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டுள்ளது.”

வெகுதொலைவு என்று கமிதா சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் எங்கே போவதென்று கினோவுக்குப் புரியவில்லை. வடக்குப்பக்கம் போகலாமா? தெற்கா? அவன் காலணிகள் விற்பனை செய்யும்போது அவன் வழக்கமாகச் செல்லும் பாதையைத் தொடர்ந்தான். புறவழிச்சாலை வேகப்பேருந்து ஒன்றில் ஏறி டகாமாட்சூவுக்குச் சென்றான். ஷிகோகுவில் ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு க்யூஷு நோக்கிச் செல்வான்.

டகாமாட்சூ நிலையத்தின் அருகே இருந்த ஒரு தங்கும் விடுதியில் மூன்றுநாட்கள் இருந்தான். நகரத்தைச் சுற்றிவந்து சில திரைப்படங்களைப் பார்த்தான். அரங்குகள் பகல் வேளையில் ஆளரவமின்றி இருந்தன, திரைப்படங்களும் வேறுபாடின்றி மூளையை மழுங்கடிப்பவையாகவே இருந்தன. இருட்ட ஆரம்பித்ததும் அறைக்கு வந்து தொலைக்காட்சியைத் திறப்பான். அவன் பெரியம்மாவின் அறிவுரையைப் பின்பற்றி கல்வியறிவை வளர்க்கும் விதமான நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தான், ஆனால் அதிலிருந்து பயனுள்ள தகவல்கள் ஏதும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. டகாமாட்சூவில் இரண்டாவதுநாள் வியாழக்கிழமை என்பதால் அங்கிருந்த கடையில் அஞ்சலட்டையை வாங்கி தபால்தலையை ஒட்டி பெரியம்மாவுக்கு அனுப்பினான். கமிதா சொன்னபடி, பெரியம்மாவின் பெயர், முகவரி மட்டும் எழுதினான்.

“இதைக் கவனமாக யோசித்துப் பாருங்கள்,” கமிதா சொல்லியிருந்தான். “இது ஆழ்ந்து யோசித்துப்பார்க்கத் தகுதியுள்ள முக்கியமான கேள்வி.” ஆனால், என்ன யோசித்தாலும் என்ன பிரச்சினை என்று கினோவால் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை.

சிலநாட்கள் கழித்து க்யூஷுவில், குமமோட்டோ நிலையத்துக்கு அருகிலுள்ள விலைமலிவான விடுதியொன்றில் கினோ தங்கியிருந்தான். தாழ்ந்த கூரை, சிறிய குறுகலான படுக்கை, சிறிய தொலைக்காட்சிப்பெட்டி, சிறுவடிவிலான குளியல்தொட்டி, சுருங்கிப்போன குளிர்சாதனப்பெட்டி. தன்னை ஒரு அரக்கன்போல அங்கே உணர்ந்தான். இருந்தாலும் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு கடைக்குப் போனது தவிர அறைக்குள்ளேயே நாளைக் கழித்தான். கடையில் சிறிய சீசாவில் விஸ்கி, குடிநீர், மற்றும் நொறுக்குத் தீனி வாங்கி வைத்திருந்தான். படுக்கையில் படுத்தபடி ஒருபுத்தகத்தை வாசித்தான். வாசிப்பதில் களைப்படைந்தால் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தான். தொலைக்காட்சி களைப்பைத் தந்தால் படிக்க ஆரம்பித்தான்.

குமமோட்டோவில் அவனுக்கு அது மூன்றாம் நாள். அவன் வங்கிக் கணக்கில் இன்னமும் பணம் இருந்தது, அவன் விரும்பினால் இதைவிடப் பெரிய இடத்தில் தங்கியிருக்கலாம். ஆனால் இதுதான் இப்போதைக்கு அவனுக்குச் சரியான இடம் என்று உணர்ந்தான். இதுபோலச் சிறிய இடங்களில் தங்கியிருக்கும்போது அதிகம் சிந்தனைவயப்பட மாட்டான், தேவையானதெல்லாம் கைக்கெட்டும் தூரத்திலேயே இருக்கும். எதிர்பாராதவிதமாக, இதை ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மையோடு இருந்தான். அவன் விரும்பியதெல்லாம் இசையிருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்பதுதான். டெடி வில்சன், விக் டிக்கென்சன், பக் க்ளேட்டன் – சமயத்தில் அவர்களின் நிலைத்த, அடிமைப்படுத்தும் உத்திகள்கொண்ட நேரடியான இசைக்கோர்வை கொண்ட பழைய ஜாஸ் இசைக்காக ஏங்கினான். அவர்கள் அதை இசைக்கும்போது கொண்ட மகிழ்ச்சியை, அவர்களின் அற்புதமான நேர்மறை உணர்வைத் தானும் உணர விரும்பினான். ஆனால், அவனுடைய இசைச்சேகரிப்புகள் வெகுதொலைவில் இருந்தன. அவன் தனது மதுக்கூடத்தை, அதை மூடியதிலிருந்து அதிகம் நினைத்துப் பார்க்கிறான். அந்தக் குறுகிய தெரு, பெரிய வில்லோ மரம். வாடிக்கையாளர்கள் அவன் எழுதியிருப்பதைப் படித்துவிட்டு அங்கிருந்து செல்வது. அந்தப் பூனை என்னவானது? அது திரும்பி வந்தால் தன்னுடைய வாசல் அடைக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கும். இன்னமும் பாம்புகள் அமைதியாக வீட்டை வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனவா?

எட்டாவது மாடியிலிருந்த அந்த அறையின் சன்னலுக்கு நேரெதிரே ஓர் அலுவலகத்தின் சன்னல் இருந்தது. காலையிலிருந்து மாலைவரை மனிதர்கள் அங்கே வேலை செய்வதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பான். அது என்னவகையான வியாபாரத்தலம் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ‘டை’ அணிந்த ஆண்கள் போவதும் வருவதுமாக இருந்தார்கள், பெண்கள் கணினியின் விசைப்பலகையைத் தட்டியபடி இருந்தனர், தொலைபேசியில் பேசினர், ஆவணங்களை சேகரித்து வைத்தனர். ஒருவரின் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடிய சித்திரம் அல்ல இது. அங்கிருப்பவர்களின் தோற்றமும் ஆடைகளும் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தன, சொல்லப்போனால் சிறப்பற்றவை. கினோ அவர்களை மணிக்கணக்காக ஒரேயொரு காரணத்திற்காகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்: அவனுக்கு செய்வதற்கு வேறு வேலையேதும் இல்லை. மேலும் அங்கிருந்தவர்கள் சிலசமயம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள் என்பது இவனுக்கு எதிர்பாராத மற்றும் ஆச்சரியமான ஒன்று. சிலர் சமயத்தில் வாய்விட்டு வெடித்துச் சிரித்தனர். ஏன்? கவர்ச்சியற்ற அவ்வலுவலகத்தில் நாள் முழுவதும் வேலைசெய்து, கொஞ்சமும் ஊக்கமளிக்காத (குறைந்தபட்சம் கினோவின் பார்வையில்) செயல்களைச் செய்து – எப்படி இதற்குப்பிறகும் அவர்களால் சிரிக்க முடிகிறது? அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ரகசியம் ஏதேனும் அதில் இருக்கிறதா?

அவன் அங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஒரே இடத்தில் அதிகநாள் இருக்காதே, என்று கமிதா சொல்லியிருக்கிறான். இருந்தாலும் இந்தக் குறுகிய குமமோட்டோ விடுதியை விட்டுச்செல்ல மனமில்லை. அவன் எங்கே செல்லவேண்டுமென்று அவனால் யோசிக்க முடியவில்லை. உலகம் பெருங்கடலாக அடையாளங்களற்று இருக்கிறது, கினோ அதில் வரைபடத்தையும் நங்கூரத்தையும் தொலைத்துவிட்ட சிறுபடகாக இருக்கிறான். க்யூஷுவின் வரைபடத்தினை விரித்து அடுத்து எங்கே செல்வதெனத் தேடும்போது கடல்நோய் கொண்டவனைப்போல குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு வாசித்தபடி அவ்வப்போது எதிரில் உள்ள அலுவலகத்தில் நடப்பதை நோட்டமிட்டபடி இருந்தான்.

அன்று திங்கட்கிழமை, எனவே விடுதியின் பரிசுப்பொருள் விற்கும் கடையில் குமமாட்டோ அரண்மனையின் படம்போட்ட அஞ்சலட்டை ஒன்றை வாங்கினான், பெரியம்மாவின் பெயர் மற்றும் முகவரியை எழுதித் தபால் தலையை அழுத்தி ஒட்டினான். அந்த அட்டையை உயர்த்திப்பிடித்து சிந்தனைகளின்றி அந்தக் கோட்டையை உற்றுப்பார்த்தான். வழக்கமான ஒரு படம், இதுமாதிரியான அஞ்சலட்டைகளில் வரக்கூடியது. அக்கோட்டை நீலவானத்தின் பின்னணியில் பருத்த வெண்மேகங்கள் தவழ கம்பீரமாக உயர்ந்து நிற்கிறது. எவ்வளவு நேரம் உற்றுப்பார்த்தாலும் அவனுக்கும் அந்தக் கோட்டைக்கும் எந்தவிதமான தொடர்பையும் அவனால் ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. பிறகு ஒரு வேகத்தில் அட்டையைத் திருப்பி அவன் பெரியம்மாவுக்கு ஒரு தகவலை எழுதினான்:

எப்படி இருக்கிறீர்கள்? உங்கள் முதுகு இப்போது எப்படியிருக்கிறது? நான் இன்னமும் தொடர்ந்து பயணித்துக்கொண்டே இருப்பதைப் புரிந்திருப்பீர்கள். சமயத்தில் நான் பாதி ஒளியூடுருவக்கூடியவனாக இருப்பதைப்போல் தோன்றுகிறது. அப்போதுதான் பிடிக்கப்பட்ட கணவா மீன்போல என் உள்ளுறுப்புகளை நேரடியாகப் பார்வையிட முடியும் எனத்தோன்றும். மற்றபடி நான் நல்லபடியாக இருக்கிறேன். எப்போதேனும் உங்களைப் பார்க்க வருவேன் என்று நம்புகிறேன். கினோ.

கினோவை எழுதத்தூண்டியது எதுவென அவனுக்குத் தெரியவில்லை. கமிதா கண்டிப்பாக அதைச் செய்யக்கூடாதெனச் சொல்லியிருந்தான். ஆனால் கினோவால் அவனைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளமுடியவில்லை. எப்படியாகினும் நான் நிஜத்தோடு தொடர்புகொண்டுவிட வேண்டும், இல்லையென்றால் நான் இனி இல்லை என்று தோன்றியது. நான் இருப்பற்றவனாகிவிடுவேன். மீண்டும் மனம் மாறுவதற்குள் அங்கிருந்து வேகமாக வெளியில் வந்து விடுதிக்கு அருகிலிருந்த தபால் பெட்டிக்குள் அதை நழுவவிட்டான்.

அவன் கண்விழித்தபோது, படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த கடிகாரம் இரண்டேகால் மணியைக் காட்டியது. யாரோ கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். சத்தமாக இல்லாமல், உறுதியான அழுத்தமான தட்டல், ஒரு தேர்ந்த தச்சன் ஆணியை அறைவது போல. அது கினோவை ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து வெளியே இழுத்து, அவன் விழிப்புநிலை முழுவதுமாக வரும்வரை, இன்னும் கருணையற்று, அது துல்லியமாகும்வரை தொடர்ந்தது.

கினோவுக்கு இந்த ஓசையின் பொருள் என்னவென்று தெரியும். அவன் எழுந்துசென்று கதவைத் திறக்க வேண்டுமென்பதும் தெரியும். எது கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறதோ அதால் கதவை வெளியிலிருந்து திறக்க முடியாது. அது கினோவின் கையால்தான் திறக்கப்படவேண்டும்.

இந்த ஓசை அவன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்ததுதான் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது, இருந்தாலும் அதேசமயம் அவன் எல்லாவற்றிலும் அதிகமாகப் பயந்ததும் இதற்குத்தான். இது இருண்மையானது: இரண்டு அதீதங்களுக்கிடையேயான இடைவெளியைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பது. “நீ லேசாகக் காயப்பட்டாய், அப்படித்தானே?” அவன் மனைவி கேட்டாள். “நானும் மனிதன்தானே. காயப்பட்டேன்,” என்று பதிலளித்தான். ஆனால் அது உண்மையல்ல. குறைந்தபட்சம் அதில் பாதி உண்மையல்ல. நான் எவ்வளவு காயப்பட்டிருக்கவேண்டுமோ அவ்வளவு காயப்படவில்லை, கினோ தனக்குத் தானே ஒப்புக்கொண்டான். எப்போது நான் உண்மையான வலியை உணர்ந்திருக்க வேண்டுமோ அப்போது அதை அடக்கிக்கொண்டேன். நான் அதை உள்வாங்க விரும்பவில்லை, அதைச் சந்திக்காமல் தவிர்த்தேன். எனவேதான் இப்போது என் இதயம் வெறுமையாக உள்ளது. பாம்புகள் அவ்விடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, குளிர்ச்சியாகத் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவற்றின் இதயங்களை அங்கே வைக்க முயற்சிக்கின்றன.

“இந்த இடம் எனக்கு மட்டுமன்றி எல்லோருக்கும் வசதியானது,” என்று கமிதா சொன்னானே, அதன் பொருள் என்னவென்று கினோ இப்போது புரிந்துகொண்டான்.

கினோ, போர்வையைத் தலைக்கிழுத்து, கண்களை மூடி, கைகளால் காதைப் பொத்திக் கொண்டான். நான் பார்க்கப்போவதில்லை, கேட்கப்போவதுமில்லை என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். ஆனால் அந்த ஓசையைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. உலகத்தில் எந்தமூலைக்கு ஓடிச்சென்று காதுகளைக் களிமண்ணால் அடைத்துக் கொண்டாலும் கூட அந்த ஓசை இரக்கமற்று அவனைக் கண்டுபிடித்துவிடும். அது அந்த விடுதியின் கதவில் தட்டும் ஓசையல்ல, அவன் இதயத்தில் தட்டும் ஓசை. ஒருவனால் அதிலிருந்து தப்ப முடியாது.

எவ்வளவு நேரம் கடந்தது என்று தெரியாது. ஆனால், தட்டும் ஓசை நின்றுவிட்டதை உணர்ந்தான். அந்த அறையினுள் நிலவின் மறுபக்கம் போல அமைதி நிரம்பியது. இருந்தாலும் கினோ போர்வைக்குள்ளேயே இருந்தான். அவன் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும். கதவுக்கு வெளியே இருக்கும் அது அவ்வளவு சுலபமாக முயற்சியைக் கைவிட்டுவிடாது. அதற்கு எந்த அவசரமும் இல்லை. இன்னும் நிலவு வெளிப்படவில்லை. ஒளிகுறைந்த உடுமண்டலங்களே வானத்தில் கரும்புள்ளியிட்டன. இந்த உலகம் அதிக காலமாக அவற்றுக்கானது. அவற்றுக்கு வெவ்வேறு முறைகளுண்டு. அவற்றுக்கு வேண்டியதை அவை எந்தவகையிலும் எடுத்துக் கொள்ளும். இருளின் வேர்கள் பூமியின் கீழ் எங்கும் பரவக்கூடியது. தேவையான காலத்தை எடுத்துக்கொண்டு, வலிமை குறைந்த புள்ளியைத் தேடி, கடும்பாறையையும் அவை தகர்த்துவிடக்கூடியன.

பிறகு, கினோ எதிர்பார்த்தது போலவே தட்டுவது மீண்டும் ஆரம்பமாயிற்று. ஆனால் இம்முறை வேறு திசையிலிருந்து வந்தது. முன்பைவிட அருகிலிருந்தும் கேட்டது. தட்டுபவர் யாராயினும் அவன் படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த சன்னலுக்கு வெளியே இருந்தனர். வழுக்கும் சுவரில் எட்டுமாடி உயரத்திலிருந்து தொங்கிகொண்டு மழைச்சாரல் கீறிக்கொண்டிருக்கும் கண்ணாடியில் டக்-டக்-டக்கெனத் தட்டுகின்றனர்.

அந்த ஓசை ஒரே தாளத்திலிருந்தது. இருமுறை. பின் மீண்டும் இருமுறை. மீண்டும் மீண்டும் விடாமல். உணர்ச்சியில் துடிக்கும் இதயம் போல.

திரைச்சீலை திறந்துதான் இருந்தது. தூங்கப்போகும்முன் கண்ணாடியில் மழை உருவாக்கும் கோலங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். போர்வைக்குள்ளிருந்து தலையை எடுத்தால் இப்போது என்ன பார்ப்பான் என்று கினோவால் கற்பனை செய்யமுடிந்தது. இல்லை – அவனால் அதை நினைத்துப்பார்க்கவே முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் கற்பனை செய்யும் திறனை அவன் அழிக்கவேண்டும். ‘நான் அதைப் பார்க்கக்கூடாது’, அவன் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். எவ்வளவு வெறுமையாக இருந்தாலும் அது என்னுடைய இதயம். கடற்கரையில் ஒதுங்கிய கட்டையில் சுருண்டு கிடக்கும் கடல்தாவரம் போல, நினைவுகள் வார்த்தைகளற்று பேரலை ஒன்றிற்காகக் காத்திருக்கின்றன. வெட்டுப்படின் உதிரம் கசியக்கூடிய உணர்ச்சிகள். என் புரிதலுக்கு அப்பால் அவற்றைத் திரியவிடக்கூடாது.

“ஞாபகங்கள் நல்லது,” என்கிறான் கமிதா. திடீரென ஒரு சிந்தனை கினோவுக்குத் தோன்றியது: கமிதா வீட்டின் முன்னாலிருக்கும் அந்தப் பழைய வில்லோ மரத்தோடு ஏதோ ஒருவகையில் தொடர்புடையவன். இந்தச் சிந்தனை அவனுக்குள் எவ்வாறு உதித்தது என்று தெரியவில்லை ஆனால், அது அவனுக்குள் உண்டானதும் மற்ற விஷயங்கள் தானாக வந்து பொருந்திக்கொண்டன. கினோ, பச்சை நிறம் சூழ்ந்த, அநேகமாகத் தரையைத் தொடுமளவு தாழ்ந்த கிளைகளுடைய அம்மரத்தை உருவகித்தான். கோடையில், கட்டிடத்தின் முன்பகுதிக்கு அவை குளிர்ந்த நிழலை அளித்தன. மழைக்காலத்தில் அதன் மென்மையான கிளைகளில் தங்கநிற நீர்த்துளிகள் பளபளத்தன. காற்று வீசும் நாட்களில் பறவைகள் ஒன்றோடொன்று அதன்மேலே கிறீச்சிட்டு ஓட, அமைதியுற்றாலும் மீண்டும் தன் மெல்லிய கிளைகளை ஆட்டி அமைதியற்ற மனம் போல ஆடியது.

போர்வைக்குள் கண்களை இறுக மூடி, புழுவைப்போலச் சுருண்டு, கினோ அவ் வில்லோ மரத்தைப்பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அம்மரத்தைப்பற்றி ஒவ்வொன்றாக நினைத்துப் பார்த்தான் – அதன் நிறம், வடிவம், அதன் அசைவு. கூடவே விடிவதற்காகப் பிரார்த்தித்தான். இதைப்போலவே இரவு முழுதும் பொறுமையாக, வெளிச்சம் வந்து பறவைகள் பறந்து தங்கள் நாளை ஆரம்பிக்கும் வரையில், அவன் காத்திருந்தான். அவன் செய்யக்கூடியதெல்லாம் பறவைகளை நம்புவதுதான், எல்லாப் பறவைகளையும் நம்புவது, அவற்றின் சிறகுகளோடும் அலகுகளோடும் நம்புவது. அதுவரை அவன் தன் இதயத்தை வெறுமையாக்க விடக்கூடாது. அந்த வெளி, வெற்றிடம் அவற்றை உள்ளே இழுக்கும்.

வில்லோ மரம் போதாத போது, கினோ அந்தச் சாம்பல்நிறப் பூனையையும், நெருப்பில் வாட்டிய கடல்தாவரத்தின்பால் அதற்கிருந்த விருப்பத்தையும் நினைத்துக்கொண்டான். கமிதா மதுமேசையில் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருப்பது, இளம் ஓட்டக்காரர்கள் பந்தயத்தடத்தில் கடுமையான பயிற்சிகளை மீண்டும் மிண்டும் செய்வது, “My Romnce” ல் வரும் பென் வெப்ஸ்டரின் தனிக்குரல் பாடல் ஆகியவற்றை நினைத்தான். தன் மனைவியை அந்த நீலநிற ஆடையில், குட்டையான முடியோடு நினைத்தான். அவள் தன் புதிய இல்லத்தில் ஆரோக்கியமான, மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருப்பாள் என்று நம்பினான். உடலில் ஏதும் காயங்களின்றி வாழ்வாள் என்றும் நம்பினான். அவள் என் முகத்துக்கு நேரே மன்னிப்புக் கேட்டாள், நான் அதை ஏற்றுக்கொண்டேன். நான் மறப்பது மட்டுமல்லாமல் மன்னிக்கவும் பழகவேண்டும் என்று நினைத்தான்.

ஆனால் காலத்தின் நகர்வு ஒரேமாதிரியாக இல்லையென்று தோன்றியது. கேடுகெட்ட தாபத்தின் எடையும் கழிவிரக்கத்தின் துருப்பிடித்த நங்கூரமும் அதன் இயல்பான ஓட்டத்தைப் பாதித்துக் கொண்டிருந்தன. தொடரும் மழை, குழப்பத்திலுள்ள கடிகாரக் கைகள், பறவைகள் இன்னும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில், முகமற்ற அஞ்சல் பணியாளன் ஒருவன் அஞ்சலட்டைகளை மௌனமாக பிரித்து வைக்கிறான், அவன் மனைவியின் அழகிய முலைகள் காற்றில் வேகமாகக் குதிக்கின்றன, ஏதோவொன்று சன்னலை பிடிவாதமாகத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் கேட்பதான இவ்வொலி புரியாத புதிரொன்றின் ஆழத்துக்குள் அவனை மயக்கி இழுத்துச் செல்கிறது. டக் டக், டக் டக் பிறகு மீண்டும் – டக் டக். ”பார்வையை விலக்காதே, அதை நேர்கொண்டு பார்,” அவன் காதுகளில் யாரோ கிசுகிசுக்கிறார்கள். “உன் இதயம் பார்வைக்கு இப்படித்தான் இருக்கிறது.”

வில்லோ மரத்தின் கிளைகள் கோடை முற்பகுதியின் காற்றிலாடுகின்றன. கினோவின் உள்ளில் எங்கோ ஒரு சிறு இருண்ட அறைக்குள் வெதுவெதுப்பான கரமொன்று அவனைநோக்கி நீள்கிறது. வலிமையும் மென்மையுமான அக்கரத்தை கண்களை மூடியபடி தன்மீது உணர்கிறான். அவன் அதை மறந்தேவிட்டான், அதைவிட்டு வந்து வெகுகாலமாகிவிட்டது. ஆம், நான் காயப்பட்டிருக்கிறேன். மிக மிக ஆழமாக. அதை தனக்கே சொல்லிக்கொண்டான். பிறகு அழுதான்.

உலகைக் குளிரில் மூழ்கடித்தபடி மழை வேகம் குறையாமல் தொடர்ந்தது.

* * *

1. பழுப்பு அல்லது கருநிற ஒயின் வகை.
2. தரையில் இடப்படும் கோரைப்பாய்.

ஜப்பானிலிருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் – பிலிப் கேப்ரியல்

*********

ஒளிபுகா இழைகள், புனிதத் தலங்கள் Fiber Optics, Holy Places ஆங்கிலம் : ஆமி பரோடேல் ( Amie Barrodale) / தமிழில் / ச.ஆறுமுகம்

download (25)
ஆமி பரோடேல் டெக்சாஸில் புத்த மார்க்கத்தினராக வளர்ந்தவர். பர்னார்டில் கல்லூரிப்படிப்பு முடிந்ததும் தி ஆனியன், வைஸ் போன்ற இதழ்களில் முதுநிலை ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். பின்னர் ஓராண்டுக்கு இந்தியாவில் பணிபுரிந்தார். தற்போது வைஸ் இதழில் புனைவியல் ஆசிரியராகப் பணிபுரியும் அவர் கான்சாஸ் நகரில் கணவருடன் வசிக்கிறார்.

அயோவா எழுத்தாளர் பணிக்கூடத்தின் கற்பித்தல்-படைத்தல் உறுப்பினரான இவரது சிறுகதைகள் மற்றும் கட்டுரைப் படைப்புகள் பாரிஸ் ரிவ்யூ, ஹார்ப்பர்ஸ் மாகஸீன், வைஸ், மெக்ஸ்வீனீஸ் மற்றும் இதர இதழ்களில் வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன. வில்லியம் வீ என்ற சிறுகதைக்காக பாரிஸ் ரிவ்யூ இவருக்கு பிளிம்ப்டன் டிஸ்கவரி விருதினை 2012ல் வழங்கியுள்ளது.

தற்போது தமிழாக்கம் செய்யப்படும் சிறுகதை அடங்கியுள்ள அவரது You Are Having a Good Time என்ற சிறுகதைத் தொகுதியில் மொத்தம் பத்து கதைகள் உள்ளன. ஆமி பரோடேலின் கதை சொல்லும் மாந்தர்கள் அதிகம் குடிப்பவர்களாக, தவறான விஷயங்களைப் பேசுபவர்களாக, தவறான மனிதர்களை விரும்புபவர்களாக இருக்கிறார்கள். பேராவல் கொண்டவர்களான இவர்களைப் பற்றிப் பேசும் கதைகள் வழக்கமான கதைகளைப் போலன்றி மாறுபட்டு நிகழ்கின்றன. இருப்பினும் வாசகனுக்குள் வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள் குறித்து விரும்பத்தக்க பல சமரசங்களை ஏற்படுத்துவதில் வெற்றிபெறுவதாக அமைகின்றன.

*********

அவர்கள் இருவரும் காதலாகப் புணர்ந்து முடித்த பின், அவன் சொன்னான், “எமா, புதிய புத்தகம் ஒன்று வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அது ஒரு பழைய புத்தகம், ஆனால் அதைப்பற்றி அதற்கு மேல் அதிகம் தெரிந்தவர் யாரும் இல்லை. அந்த எழுத்து, ஆசிரியரின் வேலைக்கு உலைவைத்து, அவரது பணிவாழ்க்கையையே சிதைத்துவிட்டதென்றாலும், அது ஒரு அருமையான புத்தகம். கவனத்தை ஈர்க்கிற ஒரு கவர்ச்சிகரமான பெண், அவள் – வேறென்ன சொல்வது, அவள் … ஸ்லோயேன் நிவாம், அவளை உனக்குத் தெரியுமா?”

“அந்தப் பெயரைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.” என்றாள், எமா.

“உனக்கு இந்த ஸ்லோயேன் நிவாமைப் பிடிக்கும், பாரேன். வேடிக்கையான பெண். அவளை நினைக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு உன் ஞாபகந்தான்.”

“ நீ என்னதான் சொல்லவருகிறாய்?”

மறுநாள் விமான நிலையத்தில், ஸ்லோயேன் நிவாமின் நினைவுக்குறிப்புகள் புத்தகம் ஒன்றை அவளிடம் கொடுத்த அவன் சொன்னான், “வாசித்துப் பார், நீயே தெரிந்துகொள்வாய்.”

பாதுகாப்புச் சோதனைக்கான வரிசையில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போதே அவள் வாசிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். மிசௌரியின் மேல் பறக்கும்போது, நாவலின் பாதிக்கு, ஸ்லோயேன் நிவாமும் அவளது முதலாளிக்குமான ஒரு சண்டை கட்டத்துக்கு வந்துவிட்டாள். நடுவான ஒரு இடை வாக்கியத் தொடர். ஸ்லோயேன் நிவாம் எழுதுகிறாள், “ அவரைக் காதலித்தேனென்று நான் இப்போது சொல்வது தவறான நேரமாக இருக்கலாம். ஆனால், நான் காதலிக்கத்தான் செய்தேன்.” எமா புத்தகத்தை மார்போடு அழுத்திக்கொண்டாள்.

“உங்களுக்கு உடம்புக்கு ஒன்றுமில்லையே?” அருகிலமர்ந்திருந்த பெண் கேட்டாள்.

கன்னத்தைத் துடைத்த எமா, தலையாட்டினாள். அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து திரும்பிக்கொண்டாள். சிறு சிறு புட்டிகளாக பல ஸ்காட்ச் புட்டிகளை அவள் விழுங்கியிருந்தாள். அவள் கடுகடுப்பானவளாகக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அதனாலேயே அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்ட அவள், “ எவ்வளவு அழகு, ஹூம்? ஜன்னலுக்கு வெளியே, மிசௌரி. தெரிகிறதா? மிஸ்ஸௌரி? மிசெரி, துயரம். அது அப்படித்தான் – நான் அந்த அளவுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். நான் துயரத்துக்கு மேலாக மிசெரி – மிசௌரிக்கு மேலாக இருக்கிறேன்.”

அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு மாதிரி, சங்கடமாகத் தோன்றியிருக்கும் போலத் தெரிந்தது. அவள் மறுபக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டாள்.

ஸ்லோயேன் நிவாம் இரண்டு நாவல்கள் எழுதியிருந்தாள். அவை தற்போது அச்சில் இல்லை. அமேசானில் ஒன்று ஒரு பென்னி + அனுப்புகைச் செலவுக்கும் மற்றொன்று 109 டாலருக்கும் விற்பனையில் இருந்தது. எமா இரண்டையும் அனுப்புமாறு எழுதினாள்.

கிறித்துமசுக்கு முதல்நாள் புத்தகங்கள் வந்தன. எமா அவளுக்குப் பிடித்தமான ஸ்பெஷல் சாம்பெய்ன் சர்பத் தயாரித்தாள். இரண்டு புட்டிகள் சாம்பெய்னை ஒரு பாத்திரத்தில் கவிழ்த்து, உறைவிக்குள் வைத்து, அரைமணி நேரத்துக்கொரு முறை கலக்கிச் செய்யவேண்டியது, அது. படுக்கையில் படுத்துப் படிக்கும்போது, அவள் சாம்பெய்ன் சர்பத்தைக் குடித்து முடித்தாள்.

ஸ்லோயேன் நிவாமின் முதல் நாவல் மணமான ஒரு மனிதனுடனான அவளது நெடுநாள் தொடர்பு பற்றியது. எமாவால் முடியாத ஒன்றினை நிவாம் எட்டிப் பிடித்திருந்தாள். வேடிக்கையானதென்றும் வசியமென்றும் உலகத்தை நினைக்கவைத்த ஒன்றை, ஒருவரைக் காதலிக்கும் வழியினை அவள் முழுவதுமாகக் கைப்பற்றியிருந்தாள்.

எமாவின் மணமான மனிதன் இதைத்தான் சொல்ல முயன்றானா? எமா அப்படி நினைக்கவில்லை. அந்த நாவல்களை அவன் படித்திருந்ததாக அவள் நினைக்கவில்லை; அப்படியே வாசித்திருந்தாலும், அவனால் அதைப் புரிந்திருக்க இயலாது. அவனைப் பொறுத்தவரை அந்த உறவு என்பது ஒரு தப்பித்தலுக்கான வால்வு. ஆனால் அவளுக்கோ, அது கவிதை. ஒருமுறை அதை அவனுக்கு, இப்படிச் சொல்ல முயற்சித்தாள்,”என் கண்ணில்படுகிற அனைத்திலும், ஒவ்வொரு இழையிலும் நீ இருக்கிறாய். டெனிம் ஆடையில் மூன்று இளைஞர்களைக் காணுகிற போதுங்கூட, ஏற்கெனவேயே நான் அதை உனக்கு விவரித்திருக்கிறேன். அதை எனக்குள் விளங்கிக்கொள்ளும் முன்பாக, உன்னுடனான உரையாடலில் ஈடுபடுகிறேன்.” அதன் பின்னர் ஒரு சில மாதங்களுக்கு லாஸ் ஏஞ்சல்சுக்குச் செல்வதென்பது அவனால் முடியாத காரியமாக இருந்தது.

ஆனால், ஸ்லோயேன் நிவாம் அதைத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கிறாள்; ஏனென்றால் அவள் அவளது மணமான மனிதனைப்பற்றி மட்டுமே வெட்டவெளிச்சமாகப் பேசுகிறாள். அதிலும், அவள் அவளது வாழ்க்கை நிகழ்வுகளைக் காட்சிகளாக விவரிக்கிறாள். பிரான்ஸ் நாட்டில் ஒரு விமான நிலைய கட்டிடத்திற்கு வெளியே பயணச்சீட்டுப் பகுதியில் வழிதவறிப்போன அவள் ஒரு இரவு முழுவதும் நீளமான பெஞ்சு ஒன்றில் அன்றாடக் கூலிக்கு வேலை தேடும் பிரெஞ்சு நாடோடிக் குழு ஒன்றுடன் கழிக்கவேண்டியிருந்தது. அவர்களில் ஒருவன் அவளுக்கு ஆப்பிள் ஒயின் கொடுத்து உபசரித்துவிட்டு மற்றவர்களிடம் சொன்னான், ”சாதாரணமாக, மிகச் சாதாரணமாகத்தான் இருக்கிறாள். அவளுக்கு ஒன்றும் ஆகிவிடவில்லை.” அவளது படுக்கையறைக்குள் நுழைந்து, வெளித்தெரிந்த செங்கல் சுவரில் அமர்ந்த வௌவால் ஒன்றினைப் பற்றியும், அவள் அதை எப்படி வெறுங்கையால் பிடித்து வெளியே எடுத்தாள் என்பது பற்றியும் சொல்கிறாள். அவளது நாவல் முழுக்க பிறமனை நயந்த உறவினை நியாயப்படுத்துவதாக, பொதுவாக ஒவ்வொருவரும் சொல்வதான – அவன் மணவிலக்கு பெறவேண்டும் அல்லது அவள் அவனை விட்டு விலகவேண்டும் என்ற பொதுப்புத்தி விவகாரத்தை முற்றாக நிராகரிப்பதாக இருந்தது. ஸ்லோயோன் நிவாம் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை. நாவலின் முடிவில் அவள், மணமான அவனைக் கேட்கிறாள், “நான் உன்னுடனேயே இருக்கவேண்டுமென்று நீ எப்போதும் விரும்புவாயா?” அவன் சொல்கிறான், “நீயே தான்.”

அதிகாலை மூன்று மணிக்கு நாவலை முடித்ததும், எமா, மணமான அவனுக்கு நீண்ட ஒரு செய்தியைத் தயாரித்தாள். `அனுப்பு` விசையை அவள் தொட்டபோது, அவளது அலைபேசியின் திரை வெற்றானது. பிரதானத் திரையிலிருந்து அவள் செய்தித்திரைக்குத் திரும்பினாள். அய்யோ! வரைவுச் செய்தியை அது இழந்திருந்தது.

பின்னர் முதல் இரண்டு வரித்தொடர்கள் மட்டும் உருண்டு திரண்டு வந்தன. அவை சென்று சேர்ந்துவிட்டன என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள்; ஆனால், மீதிச் செய்திகள் அழிந்துவிட்டனவே! அதிர்ச்சியில் திகைத்துப்போன அவள் அந்த இரண்டு வரிகளை மீண்டும் வாசித்தாள். அவை அநியாயத்துக்குப் பரிதாபமாகத் தெரிந்தன : நான் இவ்வளவு நேரமும் ஒளிபுகா இழைகள், புனிதத் தலங்களை வாசித்துக் கொண்டேயிருந்திருக்கிறேன். இப்போதுதான் அதை முடித்துக் கீழே வைத்தேன். அவள், ஒரு பூனைக்குட்டியை விவரிக்கிற இந்த அழகான பகுதி அதிலிருக்கிறது – அவள் ஜோன்”

எமா குழம்பிப்போய்விட்டாள். அவளது வரைவிலிருந்து மேலும் இரண்டு வரிகள் உருண்டு வந்தன: ”நிவாம் – காசியின் தெருக்களில் – இது தாங்கவியலாத வியப்பு. அவள் அங்கே, ஒரு குறுகியகாலப்பணிக்காக, வந்திருக்கிறாள் – அப்போதுதான் பிரார்த்தனைக்காக”

எமா புரிந்துகொண்டாள். அந்த மணமானவனின் பழைய அலைபேசி அவளுடைய நீண்ட செய்தியினை இருபத்திரண்டு துண்டுப்பகுதிகளாகச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதைத் தடுத்து நிறுத்தும் திறன் அவளுக்கு இல்லை. பிரான்சிலிருந்த அந்த மணமானவனுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த அவளது நீண்ட வரைவிலிருந்து திரண்டுவந்த மற்றுமொரு துண்டுப் பகுதியை அவள் கவனித்தாள்.

மிரட்சியில், அதை நிறுத்துவதற்காக அவளது அலைபேசியை அணைத்தாள். மின் அடுப்புக்குச் சென்று அதைத் திறந்து, கதவில் சாய்ந்து நின்றாள். அங்கிருந்து குளியலறை தெரிந்தது. அப்படியே அலைபேசியைக் கழிப்பறைத் தொட்டிக்குள் வீசிவிடுவதாகக் காட்சிப்படுத்திப் பார்த்தாள். பின்னர் அலைபேசியின் இயக்கு விசையைத் தட்டிவிட்டுக் காத்திருந்தாள்.

திரையில் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக உருப்பெறத் தொடங்குவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் இதழ்கள், “ப்ளீஸ், ப்ளீஸ், ப்ளீஸ்” எனத் தவித்தன.

வரைவுகள் உண்மையிலேயே திரண்டுவரத் தொடங்கின.

”கங்கை ஆறு, முற்றுமாக சலிப்படையச் செய்வதாக அவள் கருதிய அந்த ஆறும் வாசனைத்திரிகளின் புகையும் உடல்களின் நாற்றமுமாக அவள் அப்போதுதான் இருமிமுடித்திருந்தாள்; பின்னர் அவள்”

”இந்த அன்பைக் கோருகிற, வீடற்ற பூனைக்குட்டியை, சிறிது முடியுடனான தோல் போர்த்தப்பட்ட அந்த ஒல்லிக்குச்சியைக் காண்கிறாள்; அவள் அப்போது அந்த மணமானவனுடன் இருக்கிறாள்; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக்கொள்வதோடு”

“அது முற்றிலுமான ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்தபோதிலும், அதனை எடுத்துச் சென்றேயாக வேண்டுமென்று அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. அந்தப் பூனைக்குட்டி வேறு மிகவும், வெறுந்தோலாக மெலிந்து, உண்மையில் பிழைக்கிற நிலையிலா இருந்தது? ஆக”

“ அவர்களுடைய அறைக்கு – அவர்கள் பணத்தைத் தண்ணீராக இறைத்திருந்த, மிக ஆடம்பரமான அறைக்கு அதனை எடுத்துவரும்வரையில் கூட அவர்கள் அதனை உணரவில்லை – அவர்கள் தங்கியிருந்த ஐந்து நட்சத்திர”

“விடுதியில், வாயில் காப்பவனுக்கு கையூட்டு கொடுக்கவேண்டியிருந்தது; ஏனெனில், அவர்களுக்கு, உடல் முழுதும் சேறாகியிருந்த அந்தப் பூனையை மறைத்து எடுத்துச்செல்லவேண்டுமென்று தோன்றியிருக்கவில்லை – அந்தப் பூனைக்குட்டியின் முன் கையில்”

“மூன்று இடங்களில் முறிவு ஏற்பட்டிருந்தது. அதனால், அடுத்தநாள், அவர்கள் அதனை கால்நடை மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்கள்; அங்கேயுள்ள ஒவ்வொரு அழகான, இனிய இந்திய மருத்துவ”

“மாணவரும் பூனையின் கையில் முறிவு ஏற்பட்டிருப்பதைத் தெரிந்துகொள்ள- அவர்கள் மாணவர்கள் என்பதை முதலில் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளுங்கள், அவர்கள் எப்போது முறிவினைத் தெரிந்துகொண்டார்கள் என்பதை நீங்கள் சொல்லமுடியும், எப்படியென்றால்,”

“பூனைக்குட்டி `மியாவ், மியாவ் மியாவ் மியாவ் மியாவ் மியாவ்` எனக் கத்திக்கத்தி அழுதுகொண்டேயிருக்கிறது! ஆக, ஐந்தாவது மருத்துவ மாணவர் அந்தப் பாவப்பட்ட”

“பிறவியின் கையை அழுத்தும்போது, அதோடு நிறுத்திக்கொள்ளும்படி ஸ்லோயேன் இடையில் புகுந்து சொல்லப் போதும்போதுமென்றாகி, ஆனாலும் அந்தச் சித்திரவதை அத்துடன் ஒழிகிறது. அங்கே முழுவதுமாக பசுக்களின் வரைபடங்கள்”

“நிறைந்த சுவர் மற்றும் ஒரு அறுவைசிகிச்சைக்கூடம், பசுக்களுக்கான காப்புக்கவசம் இருக்கிறது. ஆனால், அந்த வரைபடங்கள், சிறுகுழந்தையால் வண்ணமிடப்பட்டதுபோல இருக்கின்றன; அங்கிருந்த மிக அடிப்படைத் தேவையான”

“பொருட்கள், ஆனால் இந்த மாணவர்கள், பசுவின் உட்புறம் செல்வதற்கு இவற்றைப் பயன்படுத்துவார்கள் என்பதை உணர்கிறாள். கோட்டு அணிந்த இந்த இளைய ஆண்களும் அறுவைசிகிச்சை நிபுணர்களும் உள்ளே செல்கிறார்கள்”

“ஆக, அவளுடைய பூனையின் கை ஏற்கெனவே முறிந்துபோனதென்பதால், கையை அறுவைசிகிச்சையால் வெட்டியெடுக்க அதன் மயிர்ப்பகுதியைச் மழித்து நீக்கவேண்டியிருக்கிறது. அதனால், அவர்கள் பூனைக்குட்டியை இறுகப் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்ளும்படி அவளிடம் சொல்ல,”

“பூனை பயந்து மிரண்டுபோயிருக்கிறது. அவள் அதன் முதுகினைப் பற்றியிருக்க, நிகழ்ந்ததிலேயே மிக மோசமான அருவருக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அவர்கள் அந்தப் பிராணியின்”

”மேல்தோலை மழிக்கின்றபோது, பூனை கடந்த இருபத்துநான்கு மணி நேரத்தில் ஏதேனும் உணவு உட்கொண்டதாவெனக் கேட்க, ஸ்லோயேன் நிவாமுக்கும் அவள் காதலில் இருந்த அந்த மணமான மனிதனுக்கும்”

அந்த விஷயம் தெரியாமலிருக்க, அதனால் அறுவைசிகிச்சை செய்யமுடியாமலாகி, அவர்கள் அதனை மீண்டும் விடுதிக்கே கொண்டுசெல்ல, ஆனால் அதுவோ மேற்கொண்டும் அவர்களின் பிடித்திருக்க”

“அனுமதிக்கத் தயாராக இல்லை. அப்புறமாக அதன் முன்கை அகற்றப்பட, அப்படியே அது பிழைத்து வாழ்ந்துவிட இயலுந்தானென்றாலும், அவள் அதனை வீட்டுக்குள் ஒளித்துவைத்துப் பாதுகாக்கவே, அதனாலும் முன்கை இல்லாமலேயே”

”வாழ்ந்துவிட முடிந்தது. ஆனால், ***ஒரு மாதத்திற்குப் பின்னால்** அவள் வேற்றுப்பணிக்காக ஹைதிக்குச் செல்லவிருந்தபோது, அந்த பாவப்ப்பட்ட பிராணிதான் எடுத்துச் செல்லவியலாத”

“கடைசிப் பொருளாக, ஆனால், அதற்காக அவளால் அதனை அப்படியே தன்னந்தனியாக< விட்டுச்சென்றுவிட இயலாது. அது இறப்பதற்காக காட்டுக்குச் செல்கிறது, பாலைவனத்தில் ஏசுவைப் போல, என அவள் எழுதுகிறாள், நானோ தேம்பித் தேம்பி” ”அழுதுகொண்டிருந்தேன், அழுதுகொண்டிருந்த நேரத்தில் பாருங்கள், நான் ஏற்கெனவேயே சொல்லியிருக்கிறேனே, என் வீட்டிலிருக்கும் அந்தச் சுண்டெலி அடுப்பைத் தின்றிருக்கிறது. ஆக, விஷயம் என்னவென்றால், சிலவேளைகளில் வாழ்க்கை அவ்வளவு” ‘அழகாக இருக்கமுடியும்.” காலையில் சாய்மெத்தையில் கண்விழித்தாள், எமா. அவள் அரணக் காலணிகளைக் கூடக் கழற்றியிருக்கவில்லை. நிர்மலமாக அவள் எழுந்தாள்; பின்னர் கடந்த இரவினை நினைத்தாள். அலைபேசியைப் பாய்ந்து எடுத்தாள். அதிகாலை 5.15க்கு அந்த மணமான மனிதன், அவளுடைய வரைவு முழுவதற்குமாகச் சேர்த்து, “GOOD TIMES” என இரண்டே வார்த்தைகளில் பதிலளித்திருந்தான். பின்னர் பலமணி நேரங்கள் கடந்தபின், அவன் வரைவனுப்பியிருந்தான்: நான் நாட்டில் இல்லாதபோது, மின்னஞ்சல்தான் சிறந்தது. வருத்தமாகத்தானிருக்கிறது, இருந்தாலும் ரோமிங் கட்டணங்கள் அநியாயத்துக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கவைக்கின்றன.X.” •••••••

கவிஞன் இருந்த அறை – சேரன்

download

கவிஞன் இருந்த அறை

இந்த அறைக்கு எதிர் அறையில்தான்

ஸான்ட்ராவை வைத்திருந்தோம்

மீசை விறைக்கும் உறைபனி

அவ்வப்போது வரும்

காலைச் சூரியன் ஒளி

படர்ந்து அறைக்குள் விரியட்டும்

எனப் பெரிய கண்ணாடி யன்னல்கள்

அவற்றில் எல்லோருடைய பெருமூச்சுக்களும்

மோதி உருவழிகின்றன

எஞ்சி இருப்பவை அதிக நாட்கள் அல்ல

எனத் தெரிந்ததும்

இப்படி அழகான அறைகளுக்கு மாற்றி விடுவார்கள்

மருத்துவம் கிடையாது

பெரு வலி நீக்கியாக ஹைட்ரோமோர்ஃபோன் .

அது எழுப்பும் விசித்திரக் கனவுகளுக்கும் அதிசயக் குழப்பங்களுக்கும்

எல்லைகள் கிடையா

நொடிக்கொரு தரம் நிறம் மாறும் உலகு

மூன்றாம் நாள், பின்மாலை. மிகுந்த சலிப்புற்று

” போய்த் தொலைகிறேன்” என்றபடி

என் பக்கம் திரும்பினாள் ஸாண்ட்ரா

” கொஞ்சம் ச்சிவாஸ் றீகல், ஒரு சிகரெட் கொண்டு வர முடியுமா?”

கொணர்ந்தேன்.

அறைக் கதவை மூடிவிட்டேன்.

யன்னல்களைச் சற்றே திறந்து விட்டேன்.

இரு மிடறு விஸ்கி உள்ளே இறங்கியதும்

சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்து அவள் வாய்க்குத் தருகின்றேன்.

கைப்பிடியளவு புகைக்குள் அவள் முகம்

அந்தரத்தில் கலங்கியது.

” என் மகளைப் பார்த்துக்கொள்;

முன்கோபக்காரிதான் எனினும் உனக்காக மட்டும்தான் உருகுவாள்”

மெல்லக் கண்கள் மூடுகின்றன.

திரையில் ஒரு நேர்கோடு.

தாதியரை அழைக்க ஒலி எழுப்பும் பொத்தானை அமுக்கி விட்டு

வெளியில் வருகிறேன்.

மெல்லிய இரும்புத்திரை போர்த்திய முகங்களுடன்

தாதியர் உள் நுழைகிறார்கள்.

2.

இந்த அறையில் கவிஞன் கிடக்கின்றான்

குரல் இல்லை

நேற்று முகத்தில் நிறைந்திருந்தது வேட்கை

இப்போது தளர்வு

மூடாத கண்கள் எனினும் அவன்

யாரைப் பார்க்கிறான் எனத் தெரியவில்லை

முற்றிற்று

புற்றுநோய் எனத் தெரிந்தாலும்

வாழும் விருப்பே எப்போதும் பலமான நோயெதிர்ப்பு

என்பது அவனது மந்திர வாக்கியம்

அந்த அறையில் சான்ட்ராவை வைத்திருந்தது

கவிஞனுக்குத் தெரியும்

இந்த அறையின் முடிவும் தெரியும்

இன்னும் இரண்டாண்டுகளாவது எனக் கடவுளரைக்

கெஞ்ச மாட்டான்;

மூச்செழுப்பும் ஒலியோ

திரைச்சீலைகளை அசைக்கிறது

கால்களும் கைகளும் இறுகி மேலெழும் போதெல்லாம்

அறையில் கவிந்திருந்த மௌனம்

துண்டு துண்டாய் உடைந்து சிதறுகிறது

நண்பர்கள் வந்து உன் தலைமாட்டில்

அமர்கின்றனர். உன் கவிதையை வாசிக்கின்றனர்.

உன் பாடலைப் பாடுகின்றனர்.

உன் கைகளை வருடுகின்றனர்

உன் முகத்திலும் விழியிலும் அசைவு மலர்கிறது என்கிறார்கள்

மருத்துவர்கள் சூனியக்காரர்கள்தான்

இந்த அறைக்குள் அவர்களுக்கு வேலை இல்லை

முற்றாய் மயங்கிய நிலையிலும்

நிலை குத்தி விழித்திருக்கும் கண்களை

மூட முயல்கிறேன்.

சாத்தியம் இல்லை.

பெரும் அருவி ஒய்வது போல

மெல்ல மெல்ல அடங்குகிறது மூச்சு.

விட்டு விடுதலையாகிச் செல்லும்

சிறு புள் மனம்.

download (22)
( கவிஞர் திருமாவளவன் )

**

ஜனவரி, 2016

2016க்கான மேன்புக்கர் பரிசு பெற்ற கொரிய நாவல் : தி வெஜிடேரியன். / நூல் அறிமுகம் : சமயவேல்

download

கடந்த பத்தாண்டுகளில் நான் வாசித்த நாவல்களில் என்னை மிகவும் துன்புறுத்திய நாவல் ‘தி வெஜிடேரியன்’. தென் கொரியாவைச் சேர்ந்த ஹன் காங்க் என்பவரால் 2007ல் கொரிய மொழியில் எழுதப்பட்ட இந்த நாவல் டெபொரா ஸ்மித்தால் 2015ல் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டது. கடந்த மே 16ம் தேதி, இந்த நாவல் 2016ம் ஆண்டுக்கான அகில உலக மேன் புக்கர் பரிசைப் பெற்ற அறிவிப்பு வெளியாகியது. இப்பொழுது எல்லா நாடுகளிலும் பேசப்படும் நாவல் ஆகிவிட்டது. மூன்று பகுதிகளால் ஆகிய இந்த நாவல் சம்பத்தின் ‘இடைவெளி’ போன்ற மிகச் சிறிய நாவல். ஆனால் படிக்க ஆரம்பித்ததில் இருந்து பல வகையான மனக்கிளர்ச்சிகளால் தாக்கப்பட்டு, உடுப்பைக் கழற்றாமல் குளியல் தொட்டிக்குள் சுருண்டு படுத்துத் தூங்கும் இந்த நாவலின் பாத்திரங்களோடு சேர்ந்து நானும் மெல்ல மெல்ல விடுதலை அடைந்து கொண்டிருந்தேன். நாவல் ஒரு வன்முறை மிக்க நீள்கவிதையாக பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. ஏற்கனவே கிம்-கி-டுக்கின் எல்லாப் படங்களையும் பார்த்திருப்பதால், கொரியா இப்படி ஒரு நாவலை மட்டுமே உலகுக்குத் தரமுடியும் என்பது முதல் இருபது பக்கங்களிலேயே உறுதியாகிவிட்டது.

முதல் பகுதி இந்த நாவலின் மையப் பெண்ணான இயாங்க்-ஹையின் கணவரால் கூறப்படுவதாக எழுதப்படுகிறது. மிக இயல்பான அந்தத் தம்பதிகளின் வாழ்வை திடீரென ஒரு புயல் தாக்குகிறது. இத்தனைக்கும் அது இயாங்க்-ஹை எடுத்த ஒரு சிறிய முடிவிலிருந்து தொடங்குகிறது. நான் புலால் சாப்பிட மாட்டேன். இந்த வீட்டிலும் புலால் இனிமேல் கிடையாது என அவர் எடுக்கும் முடிவால் அந்த சிறிய குடும்பம் மட்டுமின்றி இயாங்க்-ஹையின் அக்காள் இன்-ஹையின் குடும்பமும் சிதைகிறது.

ஒரு கொடுங்கனவிலிருந்து விழித்தெழுந்த இயாங்க்-ஹை ஃப்ரிட்ஜ் முன்னால் நிற்கிறாள். ஃப்ரில்ஜிலிருந்த மாமிசம் இருந்த பேக்கைத் தூக்கி வெளியே எறிகிறாள். பிறகு மீன்கள், கருவாடு எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிகிறாள். ஏன் இப்படி என்று கேட்டால் ‘ஒரு கனவு’ என்கிறாள். இயாங்க்-ஹையின் கனவுப் பகுதிகள் சாய்வு எழுத்துக்களால் நாவலின் இடையிடையே தரப்படுகிறது. இந்தக் கனவுப் பகுதிகள் அனைத்துமே அற்புதமான சர்ரியலிசக் கவிதைகளாக இருக்கின்றன. இந்த நாவலின் சாராம்சத்தின் இழைகள் இந்தக் கனவுகள் மூலம் நம்க்குள்ளும் நுழைகின்றன. இயாங்க்-ஹை போலவே நாமும் தாக்கப்பட்டு வீழ்கிறோம். இயல்பான சமூக குடும்ப உறவுகளில் இருக்கிற வன்முறைகள், அதிகாரச் சாட்டைகள், போலிமைகள், எதற்கென்றே தெரியாத இறுக்கமான கட்டிதட்டிப்போன கலாச்சாரக் கூறுகள் என எல்லாவற்றையும் இந்த நாவல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழித்தொழிக்கிறது. நாவலுக்குள் கவிதைகள் செருகப்படுவதை ஒரு அருவெறுப்பாகக் கருதுகிற (சில தமிழ் நாவல்களின் கொடுமைகள்) நான் இந்தக் கொரிய நாவலில் அத்யாவசியமான ஒரு சரடாக சாய்வெழுத்துக் கவிதைகள் இயங்குவதைக் கண்டு திகைத்துப் போனேன்.

மாமிசம் சாப்பிட மறுக்கும் இயாங்க்-ஹை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடலாலும் மனதாலும் நோய்மையுறுகிறாள். மெலிந்து கொண்டே வருகிறாள். கணவனின் வற்புறத்தலால் ஒரு அலுவலக விருந்துக்கு சென்று கண்வனுக்கு பெரும் அவமானம் உண்டாக்குகிறாள். கண்வன் புரியாமைக்குள் தள்ளப்படுகிறான். இயாங்க்-ஹையின் அம்மாவுக்கும் அக்காளுக்கும் போனில் விவரம் தெரிவிக்கிறான். அவர்கள் எல்லோரும் வீட்டுக்கு வந்து எப்படியாவது அவளை இறைச்சி சாப்பிட வைக்க முயல்கிறார்கள். அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான முத்துச்சிப்பி மீனையே சாப்பிட மறுக்கிறாள். இயாங்க்-ஹையின் அப்பா ஒரு பன்றிக்கறித்துண்டை எடுத்து, அவளது வாய்க்குள் வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கப் பார்க்கிறார். அவள் மூர்க்கமாகத் திமுறுகையில் அவளது அக்கா தலயைப் பிடித்து வாயைத் திறக்க வைத்து உள்ளே திணித்துவிடுகிறார். அதைத் துப்பிவிட்டு, அடிபட்டதொரு விலங்கைப்போல அவள் உறுமுகிறாள். ஒரு பழக்கத்தியை எடுக்கிறாள். அம்மா அலறுகிறாள். கையை வெட்டிக் கொள்கிறாள். ரத்தம் ரிப்பன் போல் வழிய மயங்கிவிழுகிறாள். ஒரு துண்டை கைகளில் சுற்றுகிறார்கள். இயாங்க்-ஹையைத் தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவ மனைக்கு ஓடுகிறார்கள். இந்த இடத்தில் ஒரு சாய்வெழுத்துப் பகுதி வருகிறது. இயாங்க்-ஹையின் ஒன்பது வயதில் ஒரு நாய் அவளது காலில் கடித்துவிடுகிறது. பெருமைமிக்க இதே அப்பா அந்த நாயை ஒரு மோட்டார்சைக்கிளில் கட்டி வட்டமடித்து இழுத்துக் கொல்கிறார். அன்று மாலை அந்த நாயின் கறியை விருந்து செய்து கிராமம் முழுக்கப் பரிமாறுகிறார். அவளும் ஒரு கோப்பை நிறைய சாப்பிடுகிறாள். நாய் மோட்டார் சைக்கிளோடு ஓடும் போது நுரையும் ரத்தமும் வேலியேற அவளை ஏறிட்டுப்பார்த்த அந்த இரண்டு கண்களும் ஞாபகம் வருகிறது. ஆனால் அதைப்பற்றி அவளுக்குக் கவலையில்லை. நிஜமாகவே கவலை இல்லை.

download (8)

மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிற அவள் கண்விழித்ததும் அவளது அம்மா ஏதோ ஒரு சூப்பைக் கொடுத்து மருந்து எனக் குடிக்கச் சொல்கிறாள். ஆனால் அது நான்-வெஜ் சூப் என்பதை அறிந்து கொண்ட அவள், ஏறிக் கொண்டிருக்கும் குளுகோஸ் பாட்டிலோடு பாத்ரூம் போகிறாள். கதவை மூடிக்கொண்டு குடித்தது எல்லாவற்றையும் வாந்தி எடுக்கிறாள்.மறுநாள் அறையில் யாரும் இல்லாத ஒரு சமயத்தில் மருத்துவமனையின் கீழே வந்து தோட்டத்தில் நீரூற்றுக்கருகில் ஒரு பெஞ்சில் சட்டிய்யின்றி மேல்பகுதி நிர்வாணமாக உட்கார்ந்திருக்கிறாள். அவளது கை துணிகட்டிலிருந்து ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. கணவன் ஓடிப்போய் அவளை கோட் எடுத்து மூடுகிறான். அவளது பல்லிலும் உதட்டிலும் ரத்தக் கறை. மூடிய அவளது மூடிய கைக்குள்ளிருந்து ஒரு வெள்ளைக்கண் பறவை விழுகிறது. அதன் சிறகுகள் பிடுங்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதன் உடலில் அவளது பற்தடங்கள். இத்துடன் நாவலின் முதல் பகுதி முடிகிறது.

(தொடரும்)

ராணிதிலக் கவிதைகள்

images (30)

முதல் சுள்ளி

முதலாளி அழைத்துவிட்டார், இரண்டு, நான்குமுறை
அண்டங்காக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. கூடவே
நான்கைந்து மைனாக்கள் முன்னே சென்று
துரத்திக் கொண்டிருந்தன. முதலாளி திரும்ப அழைக்கிறார்
மைனாக்கள் அண்டங்காக்கையைத் துரத்த முயல்கின்றன,
தோற்கின்றன, நான் முதலாளியின் அழைப்பை ஏற்கவில்லை
ஓரிரு குச்சிகள் போதும், கூடுகட்ட, முதலாளி திரும்பவும்,
நான் மைனாக்களைப் பார்க்கிறேன், அவை அண்டங்
காக்கையைப் பார்த்துச் சத்தமிடுகின்றன. முதலாளி மீண்டும்
அழைப்பதை ஏற்கவில்லை. இன்று புதிய வியாபாரக் கூட்டம்.
மைனாக்கள் கூட்டமாகத் திரும்பவும் பார்க்கின்றன,
அண்டங்காக்கை தனியாக திரும்பவும் பார்க்கிறது
இன்று நான் செல்லவில்லை எனில், முதலாளி என்னை
வேலையிலிருந்து தூக்கிவிடுவார். பராவாயில்லை..
மைனாக்களின் கூடு கலையக்கூடாது.
அண்டங்காக்கைக்கு என்று ஒரு கூடு தேவை.
முதலாளி திரும்ப திரும்ப அழைக்கிறார். மைனாக்கள்
தம் கழுத்தைத் திருப்பி என்னைப் பார்க்கின்றன.
அண்டங்காக்கை வெகுநேரமாக என்னையே பார்த்துக்கொண்டு
இருப்பதைச் சொல்லவே தேவையில்லை. ஒரு வேலை
இல்லாமல் போகப்போகிறது. சுள்ளிகளை
இன்று முழுவதும் சந்தோஷமாகப் பொறுக்கவேண்டும்.
அண்டங் காக்கையோ. மைனாக்களுக்கோ, எவற்றிற்கோ
தேவை எனில் எடுத்துச் செல்லட்டும். முதலாளி
திரும்ப திரும்ப அழைக்கிறார். எடுத்துப் பேசுகிறேன்.
“ஐயா, இன்று முழுவதும் சுள்ளிகளைப் பொறுக்கவேண்டும்.
வர இயலாது. மன்னிக்கவும்” முதலாளி வைத்துவிட்டார்.
முதல் சுள்ளி கண்ணில் பட்டுவிட்டது.

தீ – புத்தகம்

வேனல் காலத்தில்
புத்தகம் ஒன்று
கிழக்கை முதலாக, மேற்கைக் கடைசியாக
வடக்கை முதலாக தெற்கைக் கடைசியாக
யாராலும்
வாசிக்க இயலாத
ஒரு முற்றிய நெற்கதிர்போல்
தீயின் தாள்கள்
தனக்குள்
தானாக
எரிந்தபடி…எதிரிந்தபடி.

கண்பறித்தல்

வெய்யிலில் அதிகம் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்
அவன் தேகம் எங்கும் கொப்புளங்கள்.
அம்மையே
என்றனர் அனைவரும்.
நண்பா!
உன் உடலில் பூத்திருக்கும்
கண்மலர்களை
எப்போது பறிக்க வருவது?

ஒரு நாயும், ஒரு பக்கிரியும்

ஒரு நாயும்
ஒரு பக்கரியும்
குடமுருட்டி ஆற்றில்.
அப்போது நீரில்லை
கொதிக்கும்
மணல்மேல்
ஓடிக்கொண்டிருந்தது கானல்நீர்
அருந்த
அது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது
மூழ்க
அது அவர்களுக்குப் போதுமானதாகப் பாய்ந்தது
கானல் நீருக்கும்
ஒரு நாயும், ஒரு பக்கிரியும் போதுமானதாக.

வெம்மைமேல் நடக்கிறேன்

மத்யான வேளையில்
தகிக்கும் தார்ச் சாலையில் நடக்கிறேன்.
நிழல்தர ஒரு மரம் போதும்
தாகம்தீர ஒரு மிடறு நீர்போதும்
ஆனாலும்
நடப்பேன்
மத்யவேளையில்
வெம்மைமலர்கள்மேல் யார்தான் நடப்பது?

••••••••

பல்லியின் கனவில் கதை எழுதும் சந்திரன் ( சிறுகதை ) அறிமுகப் படைப்பாளி கோபிதரன் ரங்கசாமி

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

17.06.2046

தினமும் ஒரு மணி நேர தூரம் என்பது யோசிப்பதற்குச் சற்று சிரமமாகத் தோன்றினாலும், முக்கால் கிலோ மீட்டர் நடந்து ஒரு நகரப் பேருந்தில் ஏறி, நான்கு நிறுத்தங்கள் தாண்டி தங்க நாற்கரச் சாலையில் இறங்கி, விரைவுப் பேருந்தைப் பிடித்து அடுத்த நகரத்தில் இறங்கி, மீண்டும் ஒரு தனியார் பேருந்தில் ஏறிக் காதில் கொள்ள முடியாத குத்துப் பாட்டுக்களைக் கேட்டுப் பயணிப்பது எப்போதுமே எரிச்சலூட்டும் அனுபவமாக இருக்கும் என்பதெல்லாம் இல்லை.

மூன்றாவதாக ஏறும் பேருந்து செல்லும் பாதையெங்கும் மலைகளின் மேல் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் மேகங்களை ஊடறுத்து வரும் காலை வெயில் மெல்லிய கருப்புத் தாள் ஒட்டிய சன்னல் கண்ணாடிகளின் வழியே முன்னங்கைகளைத் தொட, கீரைக் கட்டுகள் நிறைந்த சாக்கு மூட்டைகள் கால்களுக்கிடையில் திணிக்கப்பட்டு, தோளின் ஓரமாகச் சற்று சாயத்தொடங்கி ஏறத்தாழ அமர்ந்த நிலையில் வரும் சக பயணிகள் எனக் கலவையான அனுபவங்களுடன், கோகுல் சான்டல் மணம் நிறைந்த அந்த சூழலில், கைகளில் திறந்து வைத்த புத்தகத்திலிருந்து ஓரிரு பக்கங்களைப் படிக்கும் முன் அந்த வாசனை சிறிது சிறிதாக மறைந்து விடுகிறது. அது எங்கு ஆரம்பித்து, நாசி நிறைத்து, பிறகு காணாமல் போகிறது என்பது கடந்த சில நாட்களாக சந்திரனது ஆய்வுக்கான விஷயங்களில் ஒன்றானது.

கோகுல் சான்டல் விளம்பரத்தில் வரும் பெண் மேல் அலாதி ஈர்ப்பு கொண்ட அவனுக்கு அதைப் பயன்படுத்தும் பெண்கள் அனைவருமே அவளைப் போன்றே அழகானவர்களாக இருப்பார்கள் என்ற அற்ப நம்பிக்கை. அதோடு அதைப் பெண்கள் மட்டுமே பயன்படுத்துவார்ளோ என்றெல்லாம் அவ்வப்போது நினைத்துக் கொள்வான். வீட்டில் தனது அறையில் இருக்கும்போது மட்டும் பயன்படுத்துவதற்கெனத் தனியாக ஒரு சிறிய சைஸ் புட்டியை வாங்கிப் பதுக்கி வைத்திருந்தான்.

பள்ளி, கல்லூரிகளில் பெண்களுடன் பழகும் வாய்ப்பைக் கூடத் தவறவிட்ட அவனுக்குத் திருமண வயது என்பதாலோ அவனது நண்பர்களில் சிலருக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது என்பதாலோ சாலையில் நடக்கும் போது, பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருக்கும் போது, பேருந்து நெரிசலுக்குள் எனக் கண்ணில் படும் இளவயது பெண்களில் யாராவது ஒருத்தியிடம் இருந்து தனது வருங்கால மனைவிக்கான கற்பனைகளை உருவாக்கிக் கொள்வது வழக்கம்.

தள்ளிப் போய்க்கொண்டே இருக்கும் திருமணம், வெவ்வேறு இடங்களுக்குப் பிரிந்து சென்று விட்ட நண்பர்கள் என அவனது சூழல் வேலை, அவ்வப்போது சினிமா, எப்போதும் புத்தகம், பிறகு அறையில் நீளும் தூக்கம் என்பதாகவே அமைந்து விட்டது.

பெரும்பாலான இளைஞர்களைப் போலவே மழை பெய்தால் சிலிர்த்துப் போவது, நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றி மாய்ந்த தருணங்களை நினைத்து மனம் சுருங்குவது, உடல் தரும் தூண்டல்களால் உறுத்தப்படுவது எனப் பல்வேறு உணர்வுகளை அறை முழுவதும் பரப்பி வைத்திருந்தான். கலைந்து கிடக்கும் பொருட்களுக்கிடையில் ஓடித் திரியும் பல்லிகளும், சுவரின் மூலைகளில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒட்டடைகளும் அவனது அறைத் தோழமைகளாக மாறி விட்டிருந்தன. சிறிய வீடென்றாலும் அவனுக்கென்று தனியறை உண்டு. அல்லது அந்த அறையை யாரும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தமாட்டார்கள் என்றும் கொள்ளலாம்.

அலமாரியில், டேபிளின் அடியில் எனப் பெரியதும் சிறியதுமாத் தென்படும் பல்லிகளை ஒப்பு நோக்குகையில் அவை ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவையோ எனத் தோன்றும். பல்லிகள் பூச்சிகளைத் தின்னும் என்ற வகையில் சந்திரனுக்கு அவை உதவியாகவே இருந்தன. மழைக்கால ஈசல்கள் முதல் விளக்கொளி தேடி வரும் சிறுவகைப் பூச்சிகள் வரைத் தேடித்தேடி விழுங்கி அவனது அறையை முடிந்தவரை சுத்தப்படுத்தி வைப்பதையெல்லாம் அவன் பொருட்படுத்தியதில்லை. அவன் அறையினுள் வரும்போதெல்லாம் புத்தகங்களுக்கிடையில், ஒட்டடைக்குள் என ஒளிந்தே இருப்பதால் அவற்றைக் கண்டுகொள்வதுமில்லை. எப்போதாவது ஏதாவதொரு புத்தகத்தை எடுக்கும் போது கண்ணில் படும் அவற்றின் முட்டைகளை மட்டும் சற்று முகச்சுளிப்போடு ஒதுக்கித் தள்ளுவான்.

குடும்பச் சூழ்நிலையின் பொருட்டு கல்லூரியின் இரண்டாம் ஆண்டிலிருந்தே வேலைக்குச் செல்லத் துவங்கி விட்டவனுக்கு இன்றைய “கேம்பஸ்-லயே வேலை கிடைச்சிடுச்சாம்” என்ற சொற்றொடரே வேடிக்கையாகத் தோன்றும். அதற்கு முன்பு வரை எந்த நோக்கமுமில்லாமல் ஊர் சுற்றுவது, பக்கத்து ஊர் டென்ட் கொட்டாய்களில் குறைந்த விலை டிக்கெட்டுகளில் வாரம் இரண்டு, மூன்று படங்கள் பார்ப்பது என்றே கழித்தவனுக்கு பெரிய லட்சியம் என்பதெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. தேவைகளைப் பொறுத்து எல்லாம் தானாக அமையும் என்பது அவனது நம்பிக்கை. திருமணத்திற்குப் பெண் தேடும் போதுதான் அந்த நம்பிக்கை சிறிது சிறிதாக நழுவ ஆரம்பித்தது. நிறையப் படிப்பதும், கொஞ்சம் எழுதுவதுமாக இருப்பதால் மன உளைச்சலிலிருந்து அவனால் தப்பித்துக் கொள்ள முடிந்தது.

அன்று காலையில் பேருந்தில் பெரிதும் தொந்திரவு செய்த கோகுல் சாண்டல் வாசனை நினைவுக்கு வர, ஒளித்து வைத்திருக்கும் புட்டியிலிருந்து சிறிது எடுத்துக் கழுத்து, கைகளில் பூசிக்கொண்டு அமர்ந்தவனுக்கு அந்த விளம்பர மாது சிரித்துக் கொண்டே பேசும் காட்சிகளும் தொடர்ந்து நினைவில் சுழன்றன. அந்த வாசனையோடு வேறு யாரைப் பொருத்துவது என்பது பெரும் குழப்பமாக இருந்தது. காலையில் இரண்டு தெருக்களைக் கடந்து இருக்கும் சிறு கடையில் ரீசார்ஜ் கூப்பன் வாங்கிக் கொண்டு அவசரமாக நகரும்போது கடைக்குள்ளிருந்த உள்வாயில் வழியாக எட்டிப் பார்த்து மறைந்த முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

அவனது அறையின் அலமாரியிலேயே சதா வலம் வந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பல்லி அகநானூறு, கலித்தொகை என எப்போதேனும் கடந்திருக்குமோ தெரியவில்லை. இவன் தன் துணையைப் பற்றி எண்ணும் போதெல்லாம் கத்திக் கூப்பாடு போட்டு எரிச்சலூட்டியது.

“தென்மேற்கு மூலையாகிய நிருதி திசையில் இருந்து பல்லி சொன்னால் அதற்குப் புதன் கிரகத்தின் சாராம்சம் பொருந்தியிருக்கும். இதன் காரணமாக ஜெனபந்துக்கள் வருகையும், இனஜென்ம பந்துக்கள், நண்பர்களால் நன்மைகளும் ஏற்படும். “

“இணை நலமுடைய கானஞ் சென்றோர்
புனை நலம் வாட்டுநர் அல்லர் மனைவயின்
பல்லியும் பாங்கு ஒத்து இசைத்தன
நம் எழில் உண்கணும் ஆடுமால் இடனே

–அருள்வாய்ந்த செயல்கள் நிகழும் காட்டிற்கு அவர் சென்றார் ஆதலால் நம் புனைந்த நலத்தைக் கெடுக்க மாட்டார். அதற்குக் காரணம் என்னவென்றால் நம் இல்லத்தில் உள்ள பல்லி அவர் வருகைக்கு ஏற்றவாறு பொருந்தி ஒலித்தது. நல்ல சகுனம் என்பதை உணர்த்த நல்ல அழகையுடைய என் கண்ணும் இடப்பக்கத்தில் துடிக்கிறது.”

“பெண் துணை பற்றி எப்போது நினைத்தாலும் பல்லி சத்தம் எழுப்புகிறதே…! நிச்சயம் இதில் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது… விரைவில் அது நடக்கும் வாய்ப்பு இருப்பதையே இந்தப் பல்லி உணர்த்த விரும்புகிறது போலும்! இத்தனை நாள் தனிமைத் துயருக்கு ஒரு முடிவு வரப்போகிறது. நான் என்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். முதல் சந்திப்பே மறக்க இயலாததாக அமைய வேண்டும். முதல் பார்வையிலேயே ஈர்க்கும்படியாக என்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். எத்தகைய வாய்ப்பாக இருந்தாலும் எவ்விதத்திலும் நழுவ விடக் கூடாது.

யாராக இருக்கும்… யார் போல இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்” என்ற கற்பனை அலாதியாக விரிந்தது. ஒவ்வோர் இரவிலும் அவனை ஆக்கிரமித்த காட்சிப் படிமங்கள் ஒவ்வொன்றாகக் கிளர்ந்து வரத் தொடங்கின.

“பழம்பெரும் நூலான அபிதான சிந்தாமணியில் பல்லி ஒருமுறை ஒலி எழுப்பினால் என்ன பலன், இரண்டு முறை ஒலித்தால் என்ன பலன், இப்படி வரிசைக் கிரமமான எண்ணிக்கைப்படி பதினாறு முறை ஒலித்தால் என்ன பலன் என்பது வரை தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.”

பூச்சிகள் மேயும் ஆரஞ்சு வண்ண இரவு விளக்கொளியில் இரு பல்லிகள் ஒன்றையொன்று துரத்திக் கொண்டிருந்தன. சில நிமிடங்கள் நீண்ட அந்த விரட்டல் விளையாட்டு ஒருவாறு ஓய்ந்தது. ஒன்றையொன்று சீண்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்தன. ஏதோ புரிந்தது போல சந்திரன் உற்றுக் கவனிக்க ஆரம்பித்தான். மீண்டும் விரட்டுவதும் சீண்டிக் கொள்வதுமாக உற்சாகத்தில் திளைத்த அவை, இறுதியில் தம் குட்டி விரல்களால் உடல்களை அழுத்திக் கொண்டு வால்களை ஒன்றோடொன்று சுழற்றி இறுக்கிக் கிறங்க ஆரம்பித்தன. இலேசான தூறல் ஓய்ந்து நிசப்தம் பூசிய அந்த முன்னிரவில் அவற்றின் உற்சாக ஒலியும் அதைத் தொடர்ந்த அமைதியும் சந்திரனுக்குள் கிடந்த கங்குகளை ஊதி விட்டது போல் ஆகியது.

இடையில் கட்டிய ஒற்றைத் துண்டுடன் தூங்கும் வழக்கமுள்ள அவன் காலையில் மாயா மென்பொருளில் வடிவமைக்கப்பட்ட துணியில்லாத மனித உருவம் போலத்தான் எழுவான். அன்றும் இடுப்பை விட்டு விலகிய துண்டுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு உறுப்பு தீண்டப்படும் உணர்வு தோன்ற திடுக்கிட்டு எழுந்து உற்று நோக்கினான். முதுகில் இலேசான கோடுகள் நிறைந்த பல்லி ஒன்று அதன் மீது விழுந்து தொடை வழியே இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவசர அவசரமாக எழுந்தவன் துண்டை உதறிக் கட்டிக்கொண்டு ஆண்ட்ராய்டை இயக்கித் தேடினான்.

“பாதத்தில் பல்லி விழுந்தால் வருங்காலத்தில் பயணம் மேற்கொள்வீர்கள். பிறப்புறுப்பின் மீது விழுந்தால் கஷ்டகாலம் மற்றும் வறுமையை அது குறிக்கும்”

“பஞ்சபாண்டவர்களில் ஜோதிடத்தில் மிகச் சிறந்த விற்பன்னராக விளங்கிய சகாதேவர் அருளிச் செய்த கௌளி சாஸ்திரம் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அச்சில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. மிகவும் நுணுக்கமான பல விஷயங்கள் அடங்கிய பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது.”

“ச்சை… போயும் போயும் அங்கயா வந்து விழுந்து தொலைக்க வேண்டும். சுவர் ஓரமாக இவ்வளவு இடம் இருக்கும் போது உத்தரத்தில் இதற்கென்ன வேலை?! அங்கு விளக்கும் இல்லை, பூச்சியும் இல்லை. இது ஏன் தலைகீழாக ஊர்ந்து போய் இங்கு வந்து குதிக்க வேண்டும்…! உடனே குளிக்க வேண்டுமோ? பல்லி பட்டால் விஷம் ஏதும் பரவுமோ? இந்த நேரத்தில் குளித்தால் ஏதாவது நினைப்பார்களே! தரித்திரம் என்றால் பணப் பிரச்சினை ஏதும் வருமா? கடன் கொடுத்தவன் தொந்திரவு செய்வானா? உடல் நலத்தில் ஏதாவது…? அல்லது வீட்டில் யாருக்காவது ஏதாவது….? அட அற்பப் பல்லியே… எதைப் பற்றிய முடிவுக்கு நான் வருவது?

ம்ம்… இதற்கு மேலுமா தரித்திரம் வந்து விடப்போகிறது” எனச் சலித்தபடி பாயில் சுருண்டான். ஆனாலும் பல்லியின் மேல் கடும் கோபம் வந்தது. பல்லி இனமே அவன் எதிரியானது போல் தோன்றியது. அவை தனது மூதாதையான டினோசர் வரை உயிர்ப்பித்துக் கூட்டமாக சேர்ந்து வந்து அவனைத் துன்புறுத்துவது போலெல்லாம் கனவும் வந்தது. அதிகாலையிலேயே எழுந்து குளித்து முடித்தாலும் மனம் குழம்பிய நிலையிலேயே இருந்தது.

“அந்தப் பல்லியை எப்படியாகிலும் கொல்ல வேண்டும். ஒரே அடியில் அதன் கதையை முடித்து விடலாம். ஆனால் அப்படி செய்யக் கூடாது. அது இடும் முட்டைகளை முதலில் நசுக்க வேண்டும். கண்களை குண்டூசியால் குத்தி, வாலை நறுக்கி அதன் வாயில் திணித்து….

ச்சை… என்ன இது… முந்தைய இரவுகளில் பார்த்த சைக்கோ சினிமாக்கள் எல்லாம் எனக்குள் ஊடுருவியது போல்… அது ஒரு ஓரமாகத்தானே வசிக்கிறது… இருந்து விட்டுப் போகட்டுமே…. ஒரு முறை பிடிமானமின்றி தவறி விழுந்ததற்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா கொடுப்பது…”

“வீட்டில் பல்லிகள் நிறைந்து காணப்பட்டால், மயில் தோகைகளை அங்கங்கே செருகி வைத்தால், அவற்றின் நடமாட்டத்தைக் குறைக்கலாமாம்.

மிளகாய்ப் பொடியை தண்ணீரில் கலக்கி பல்லி நடமாடும் இடங்கள், ஒளிந்திருக்கும் இடங்களில் எல்லாம் ஸ்ப்ரே செய்தால் வீட்டில் தங்காதாம்.

வெங்காயத்தை நறுக்கிப் போட்டாலோ பூண்டு போட்டு வைத்தாலோ அந்த இடத்தில் பல்லி தங்காதாம்.”

வீட்டிலிருக்கும்போது குளித்து முடித்து ஈரத்தைத் துடைத்தவுடன் கோகுல் சான்டலைக் கழுத்து, அக்குள் எனத் தூவி விட்டுதான் அடுத்த வேலை பற்றியே யோசிப்பான். அந்த வாசனையிலேயே திளைத்திருப்பதில் அவனுக்கு அலாதி இன்பம். எப்போதிருந்து இந்தப் பழக்கம் ஆரம்பித்தது என்பது அவனுக்கே நினைவில்லை. அதனையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் எண்ணமும் தோன்றியதில்லை. இன்று அவன் மனம் கொண்டிருந்த நிலைகொள்ளாமைக்கு அந்த சந்தன மணமெல்லாம் தேவைப்படவில்லை.

அந்தக் கோடுகள் நிறைந்த பல்லி சுவர்களில் விளக்கு வெளிச்சத்துக்கு வரும் பூச்சிகளைத் தின்பதற்கு அலைவதையும், தன் ஐந்து விரல்களால் சுவரைப் பற்றிக் கொண்டு நடப்பதையும், தலைகீழாகக் கூட இரையைப் பிடிக்க ஓட முடிவதையும் ஆச்சர்யமாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். வாலைச் மென்மையாகச் சுழற்றியபடி பதுங்கி, நாக்கை வினாடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் நீட்டி பூச்சிகளை லவட்டுகிற லாவகத்தில் லயித்திருந்தான்.

“இல்லை இல்லை என்ற இடத்தில் பல்லியும் சேராது என்றும், கௌளி சொன்னா கடவுள் சொன்ன மாதிரி என்றும், ஈசான்யத்தில் பல்லி சொன்னா ஈசுவரனே சொன்ன மாதிரி என்றும் கூறும் மக்களிடம் தீபாவளி அன்று பல்லியைக் காண நேர்ந்தால் குடும்பத்திற்கு செல்வமும் வளமும் வந்து சேரும் என்ற நம்பிக்கையும் கூட உண்டு”

“பல்லி ஏன் கத்துகிறது? பூச்சிகளைப் பார்த்துச் சப்புக் கொட்டி ஒலி எழுப்பலாம். அல்லது துணையைத் தேடி ஆணோ, பெண்ணோ, இனப்பெருக்கத்துக்காக அழைக்கும் ஒலியாக இருக்கும். இல்லையென்றால் எதிரியுடன் சண்டையிடும் போதோ, எதிர் பாராத வேதனையின் போதோ, ஒலி எழுப்பலாம். இதைப் போய்ப் பல்லி பலன் சொல்கிறது என்று நாமாக நினைத்துக் கொண்டால் பாவம் அது என்ன செய்யும்?

சுவர்களில் பறந்து வந்து ஒட்டுகிற சிறு பூச்சிகளை நோக்கி வேகமாகப் போகும் போது எப்போதாவது அதன் பிடிமானம் தவறாதா? அப்படி அதன் நிலை தவறிக் கீழே விழும்போது மனிதர்கள் யாராவது இருந்தால் அவர்கள் மீது தானே விழும். எங்கே விழுந்தாலும் உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்கிற பதற்றம் தானே அதற்கு இருக்கும்? ஒரு வேளை இசகு பிசகாக விழுந்து விட்டால் பாவம் பல்லியல்லவா செத்து விடும்!”

வெயிலின் வெப்பம் சன்னல் வழியே வரத் தொடங்கியதும் பூச்சிகளின் எண்ணிக்கை குறைய ஆரம்பித்தது. தமது வழக்கமான பதுங்குமிடத்திற்குப் போய்விட்டனவோ என்னவோ பல்லிகளும் தென்படவில்லை.

“பல்லிகள் தூங்குமா? அவற்றிற்குக் கனவு வருமா? அதில் நாம் எப்படி இருப்போம்….” என்ற கிறுக்குத் தனமான எண்ணம் கூட சந்திரனுக்குத் தோன்றியது.

உறங்கிக் கொண்டிருந்த பல்லிக்குத் திடீரென உடல் குலுங்கியது. யாரோ ஒரு மனிதன் தன்னைத் துரத்தித் துரத்தி அடிப்பதாகவும், வாலைப் பிடித்துத் தூக்கி மயங்கிய நிலையில் இருக்கும் தன்னிடம் பேசுவதாகவும் கனவில் வந்தது போல் தோன்றியது. அது கனவுதான் என உணர்ந்ததும் சற்று ஆசுவாசமாகியது.

தொலைக்காட்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த காலை மெலடிகளுக்குச் சத்தமாக ‘ஹம்மிங்’ கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான் சந்திரன்.

“மேற்கு திசையில் இருந்து மனிதர்கள் ஒலி எழுப்பினால் சனி கிரகத்தின் சாராம்சம் பொருந்தியிருக்கும். சஞ்சலமான சோதனைகளும், சங்கடங்களும் ஏற்படும் என்பதற்கு எச்சரிக்கையாகும். இதே மேற்கு திசையில் வீடு அல்லது அடுத்த மனையாக இருக்குமானால் உடனடியாகக் கெடுதல்களும் வந்து சேருவதை எச்சரிப்பதாகும். “

பதறிப் போன பல்லி அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த குட்டிகளை அவசர அவசரமாக எழுப்பியது. இந்த அலமாரி நமக்குச் சரியான இடமில்லை வேறு இடம் தேட வேண்டும் கிளம்புங்கள் என்று வாலில் அடித்துத் துரத்தியது. சுவர் மூலையில் இருந்த டேபிளின் அடியில் ஏற்கனவே இன்னொரு குடும்பம் இருப்பதால் யோசனையில் மூழ்கியது. டேபிளை ஒட்டிய சுவர் மூலையிலேயே மனிதர்கள் காலடி படாத இடத்தில் ஒதுங்கி இருந்து கொள்ளலாம் என முடிவு செய்து குடும்பத்துடன் அங்கு இடம் பெயர்ந்தது.

பக்கத்து வீட்டில் உள்ள குடும்பத்தினருடன் நல்ல உறவு இருந்தாலும் அவர்கள் வீட்டிற்கு வரும் உறவினர்களையெல்லாம் அறிமுகப்படுத்தியதில்லை. சிறுவயதில் அந்த வீட்டு அக்காக்களுடன்தான் அம்புலிமாமா கதைகள் முதல் ஜானகியம்மா பாடல்கள் வரை நிறையும் பொழுதுகளைக் கழிப்பான் சந்திரன். இப்போது யாருக்கும் நேரமில்லை என்பதைத் தவிர பெரிதாகக் காரணமில்லை. இவனோ இவனது வீட்டினரோ அதையெல்லாம் கண்டுகொள்வதுமில்லை. நேற்றிலிருந்து அந்த வீட்டு வாசலில் தேங்கிக் கிடந்த செருப்புகள் அது உறவினர்களால் நிறைந்திருப்பதை உணர்த்தியது.

“ஏங்க…” என்ற குரலுடன் திறந்திருந்த கதவும் மெலிதாகத் தட்டப்படுவதை உணர்ந்து திரும்பினான்.

“புதுப்படம் ஏதாவது இருந்தால் பென் டிரைவில் ஏற்றிக் கொடுக்க முடியுமா? சித்தி கேட்டுட்டு வரச் சொன்னாங்க…”

துப்பட்டா இல்லாத சுடிதாரின் மேல் ஒரு தோளில் மட்டும் போட்டிருந்த துண்டுடன் மிகச் சாதாரண பாவனையில் வந்து நின்ற அந்தப் பெண் அழகாகவே இருந்தாலும் இவனுக்குள் உடனடியாக எவ்வித சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

“காப்பி பண்ணி வைக்கிறேன் கொடுங்க…” என்று வாங்கிக் கொண்டான்.

தனது அறைக்குச் சென்று கணினியை இயக்கி விட்டுக் காத்திருந்த சில நிமிடங்களில் அறையெங்கும் கிளை பரப்பி வளர்ந்த சந்தன மணம் இவனுக்குள் பெரும் அமைதியை ஏற்படுத்தியது. சாவிக் கொத்து போன்ற வளையத்துடன் கூடிய அந்த பென் டிரைவைச் சுழற்றியபடி இருந்தவனுக்குத் தாம் இன்று கோகுல் சான்டல் போட்டுகொள்ளவே இல்லையே என்பது நினைவுக்கு வந்தது.

“அவங்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறது யாருன்னு விசாரிச்சு வைம்மா…” என்று கூறி விட்டு நகரப்பேருந்தைப் பிடிப்பதற்காக விரைந்தான்.

நாற்கரச் சாலையில் ஏறும் விரைவுப் பேருந்தைப் பிடித்தபின் அன்று அதிசயமாக சீட் கிடைத்து சன்னலோரம் அமர்ந்தவனுக்கு இடது கண் மெதுவாகத் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

வீட்டைப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த சந்திரனின் அம்மாவிடம் பென் டிரைவ் கேட்டு வந்த அந்தப் பெண், குப்பையோடு சேர்ந்து வந்து விழுந்த கண்கள் மூடிய வாலில்லாப் பல்லியைப் பார்த்து “அய்யொ… இதென்ன இப்படிக் கட்டாகியிருக்கு…?” என வருத்தமும் சங்கடமுமாகக் கேட்டாள்.

முதுகில் கோடுகள் கொண்ட அந்தப் பல்லியை அவனது அம்மா சலனமற்றுப் பார்த்தாள்.
•••

ஆக சிறிய முத்தம் ( சிறுகதை ) / கே.பாலமுருகன் /

images (28)

தெருவோரம் இருந்த யூ வாங் கொய்த்தியோ கடையில் எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்குகள் அன்று விநோதமாகத் தெரிந்தன. வழக்கமாக வேலை முடிந்து வரும் வழியில் ஒரு கொய்த்தியோ சாப்பிடாமல் வீட்டுக்குப் போவதில்லை. ஓரளவிற்கு கொய்த்தியோ என் வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத உணவு. ஒருநாள் சாப்பிடவில்லையென்றாலும் அன்றிரவு முழுவதும் கொய்த்தியோ நாசியைத் துன்புறுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

ஓர மேசை, கருவடைந்த மஞ்சள் தட்டு, கரண்டிகளின் சண்டையிடும் ஒலி, யூ வாங் நெருப்பில் வாட்டியெடுத்த கொய்த்தியோ, அன்றைய நாள் அத்தனை அற்புதமானதாக மாறும். யூலி தொழிற்சாலையில் 8 மணி நேரம் நின்று வேலை செய்துவிட்டு வந்த அலுப்பும் விலகும். அவ்வப்போது ஐ.டி கார்ட்டைக் கழற்றுவதற்கு மறந்து கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க அமர்ந்திருப்பேன்.

“ஓய்ய்ய்ய் தவுக்கே மனா கொய்த்தியோ?”

கேட்க விரும்பாத கொஞ்சமும் ஈரமில்லாத குரல்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும். நானும் ஒருமுறை அப்படிக் கத்திப் பார்த்தேன். எனக்கே அருவருப்பாக இருந்தது. கொஞ்சமும் இலகுவாக இல்லை. கடினமான குரல். இயந்திரத்தின் சத்தம் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளைத் தவிர இந்தியர்கள் அங்கு வருவது கொஞ்சம் குறைவு. எப்பொழுதாவது சட்டென யாரையாவது பார்க்கலாம். வேண்டாதவனைப் போல என்னைப் பார்த்துவிட்டு போய்விடுவார்கள். தனியாக அமர்ந்திருப்பவர்கள் எல்லாம் என்ன ஆபத்தானவர்களா எனத் தோன்றும்.

ஆகையால், ஆட்களை வெறிக்கும் பழக்கத்தை விட்டுவிட்டு சட்டியைத் தாண்டி திமிறிக் கொண்டிருக்கும் நெருப்பைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன். யூ வாங் இலாவகமாகச் சட்டியைத் தூக்கி உருட்டி கிண்டி நெருப்போடு விளையாடிவிட்டு அதை ஒரே அள்ளில் தட்டில் போடும்போது ஆச்சர்யமாக இருக்கும். அது ஒரு வித்தை. சோர்ந்துவிட்ட என்னிடமிருந்து எதையோ அள்ளுவதைப் போல இருக்கும்.

ஓர மேசையில் தனியாக அமர்ந்திருக்கும் என்னை யூ வாங்க்கு நன்றாகப் பழக்கம். நான் வந்ததும் என்னிடம் ஆர்டர் எடுக்க மாட்டார்கள். அடுத்த சில நிமிடங்களில் கொய்த்தியோ மேசைக்கு வந்துவிடும். பிறகு, ஒரு குவளை தே ஓ. வீட்டுக்குச் சென்றதும் எனக்கொரு அறை இருக்கிறது. எனக்கான அறை. அங்கு நான் அநாவசியமாக விளக்கைத் தட்ட மாட்டேன். தே ஓ-வை ஒரு ஜக்கில் வைத்துவிட்டு அவ்வப்போது அருந்துவேன். அதையும் மீறி அலுப்பு அளவுக்கு மேல் இருந்தால் உறக்கம் வராது. அப்பொழுது மட்டும் கொஞ்சம் நேரம் சிகரேட். வெறுப்பும் அசதியும் மனத்திலிருந்து உடல் வரை நீளும்.

அன்று இரண்டிற்கும் மேல் ஆங்காங்கே இந்தியக் குடும்பங்கள் வந்திருந்தனர். தமிழ் உரையாடல்களை அங்குக் கேட்கும்போது மனத்திற்கு இதமாக இருக்கும். யாரோ தோளில் கையைப் போட்டு தடவுவதைப் போல இருக்கும். ஆனால், என்னால் நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்து சிரிக்க முடியாது. தயக்கமாக இருக்கும். யாரும் தப்பியும் என் மேசையில் வந்து அமர்ந்த்தும் இல்லை. யூ வாங் கடையில் நிறைய மேசைகள் என்பதால் இடப்பிரச்சனை ஏற்படாது.

கீரை ஒன்று பல்லின் இடுக்கில் மாட்டிக் கொண்டு இம்சித்துக் கொண்டிருந்த கணத்தில் என் தோள்பட்டையைக் கீழே இழுத்து கன்னத்தில் யாரோ முத்தமிட நெருங்கியதைச் சட்டென உணர்ந்தேன். சட்டென எல்லாவற்றையும் மறந்து உடைந்தேன். அதற்குள் ஒரு சத்தம். ஒரு நடுத்தர அம்மா ஓடி வந்து நீலக் கவுன் அணீந்திருந்த தன் மகளை இழுத்துக் கொண்டு அவர்கள் அமர்ந்திருந்த மேசைக்குப் போனார்கள்.

“அவருக்கா முத்தம் கொடுக்கச் சொன்னோம்? அறிவிருக்கா உனக்கு? அங்கப் பின்னாலதானே முத்து அங்கள் இருக்காரு? உனக்கென்னா ஆளா தெரியல? பாருங்களே இவள….”

என் ஓர மேசைக்குப் பின்னால் பார்த்தேன். சிரித்துக் கொண்டே ஒரு தடிப்பான உருவம். சாவி கொடுத்த பொம்மை போல. மீண்டும் திரும்பி அந்த நீலக் கவுன் அணிந்திருந்த சிறுமியைத் தேடினேன். உடலில் இருந்த மெய்சிலிர்ப்பைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. என் கன்னத்தில் குவிந்த அந்தச் சின்ன உதடுகளிலிருந்து பட்டும் படாமல் போன அந்த ஆக சிறிய முத்தம். அன்று இரவில் அதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். உறக்கத்தில் ஒரு பாலை நிலத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். வெகுதொலைவு நடக்கின்றேன். சட்டென கால்கள் இல்லாமல் போகிறது. மிதப்பதைப் போன்று உணர்கிறேன்.

••

மழலை- ( சிறுகதை ) / சத்தியப்பிரியன்.

download (26)

இது ருக்மிணியின் அண்ணா பெண்ணிற்கு நடைபெறும் திருமணம். அண்ணன்காரன் முதலிலேயே போகவர மும்பைக்கு டிக்கட் புக் பண்ணி கொடுத்துவிட்டான். எங்க அண்ணான்னா அண்ணாதான் என்று இவள் பின்பாட்டுபாட வசதியாக இருந்தது. பெயர் குறிப்பிடுவதே பம்பாய் அண்ணாதான். அப்பா அம்மா இரண்டாவது பையனுடன் நங்கநல்லூரில்தான் இருக்கிறார்கள். அது வேறு கதை. இருந்தாலும் பம்பாய் அண்ணா. ஆனால் கதை அதன் தடத்திலிருந்து மாறியது சுந்தரத்திடமிருந்து வந்த அழைப்பின் மூலம்.

“ அம்மா சொல்லிண்டிருந்தா ரகு நீயும் ருக்மிணியும் மும்பை வர்றீங்களாமே. வந்த உடனே மறக்காம ஒரு missed கால் கொடு. நான் வந்து அழைச்சிண்டு போறேன். ஒருநாள் என்னோடதான் டின்னர் .”

சுந்தரம் மும்பையில்தான் இருக்கிறான். ரகுவிற்கு ஒன்றுவிட்ட அண்ணன் முறை. ரகுவின் அப்பாவும் சுந்தரத்தின் அப்பாவும் உடன்பிறந்த சகோதரர்கள். சுந்தரத்தின் அப்பா இவனுக்குப் பெரியப்பா. ஆனால் பன்னெடுங்காலம் முன்பே மும்பையில் பிர்லா குழுமங்களில் ஒன்றில் வேலைக்குப் போய் மும்பைக்கர் ஆனவர். லோகல் கல்யாணங்களில் சித்தி கண்ணில் தென்படும்போது புடைவையும் சோளியும் வேறு ரகமாக இருக்கும். ரகுவின் அம்மா ஓரகத்தியை மறக்காமல் பம்பாய்க்காரி என்றுதான் குறிப்பிடுவாள். ‘ நம்ம வீட்டு மனுஷாளில் முதன் முதலா லிப்ஸ்டிக் தடவிண்டவ என்னோட ஓர்ப்படிதான்” என்பதும் கூடவே வரும் வாசகம். லோகல் சித்தப்பா பெரியப்பா பிள்ளைகளிடம் இருக்கும் ஒட்டுதல் சுந்தரத்திடம் கிடையாது. ஓரிரு விசேஷங்களின்போது பார்த்திருக்கிறான். சின்ன வயதில் அவனுடன் ஆடிய கில்லியை மறக்க முடியாது. அவனுடைய ஜட்டி கூட நவீனமாக இருந்து மிரட்டும்.

“நாலு நாள்தான் மும்பையில் தங்கப்போறோம். இதில் இரண்டுநாள் கல்யாண கலாட்டாவில் போயிடும். எனக்கு நேரமிருந்தால்தான் உங்க பெரியப்பா பையன் பேரென்ன ? சுந்தரோ சேகரோ அவங்க வீட்டுக்கு வர முடியும் “ என்றாள் ருக்மிணி முதலிலேயே. முன் தீர்மானம் கூடாது என்பது என்னுடைய தீர்மானம். அண்ணன் வீட்டுத் திருமணம். இப்போது சொன்னால் சோபிக்காது. தெரியும்.

“ பசங்களைச் சொல்லி கூட்டிண்டு வா. ஒவ்வொன்னும் பாக்கறதை எல்லாம் வாங்கித் தரச் சொல்லும். பிடிவாதம், அழுகை இதெல்லாம் கூடாதுன்னு சொல்லி கூட்டிண்டு வா”

“ ஏன் அதை நீங்களே சொல்லி கூட்டிண்டு வர்றதுதானே ? உங்களுக்கு அவங்க பிள்ளைகள்தானே? “ உடனே பதில்.

“ நான் சொல்லி கேக்கறா மாதிரியா வளர்த்து வச்சிருக்கே? இப்பவே அப்பனுக்கு எதிரா ஒரு அடியாள் மாதிரின்னா வளர்த்திருக்க? “

இப்படியாக எங்கள் மும்பை பயணம் தொடங்கியது.

சேலத்திலிருந்து மும்பைக்கு இரண்டு மூன்று மார்க்கங்களில் இரயில் உண்டு. ஒன்று ரேணிகுண்டா மார்கமாக வி.டி வரை செல்லும் மும்பை சி.எஸ்.டி எனப்படும் வகையைச் சேர்ந்த நாகர்கோவில் மும்பை வண்டிகள். இன்னொன்று பெங்களூரு மார்கமாகப் போகும் கோவை எல்.டி.டி எனப்படும் குர்லா எக்ஸ்பிரஸ். இன்னொன்று சென்னை தாதர் வண்டி எழும்பூரில் இணையும் . இவளுடைய அண்ணன் குர்லாவில் டிக்கட் புக் பண்ணியிருந்தான். ஓர் இரவு இரண்டு பகல் பயணம். முதல் நாள் பகல் பதினொரு மணிக்குக் கிளம்பினால் மறுநாள் இரண்டு மணிக்குக் கொண்டு தள்ளும். பான்ட்ரிகாரும் இருந்ததால் பயணச் செலவை விட என் பிள்ளைகள் இருவரும் கை நீட்டிகேட்டதை வாங்கிக் கொடுத்த செலவு இரண்டு மடங்கு. “எங்கண்ணாதான் டிக்கட் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கானே “ என்ற பாடலை அவள் இறங்கும் வரை பாடிக் கொண்டு வந்தாள்.

லோகமான்ய திலகர் ரயில் நிறுத்தத்தில் பேய்க்கூட்டம் நின்று கொண்டிருந்தது. அத்தனையும் மராட்டி முகங்கள். மருந்துக்குக் கூடத் தமிழ் தெரியும் போலத் தெரியவில்லை. தாராவி, வரதராஜ முதலியார், நாயகன், இப்போ சமீபமாக ஓகே கண்மணி என்று மூளையில் நிழற்படங்கள் ஓடினாலும் ஒரிஜினல் மும்பை மிரட்டியது. முகத்தில் காட்ட முடியாது. அஞ்சுதல் ஆண்மைக்கு அழகில்லை. மூத்தவனுக்குப் பத்து வயதுதான் என்றாலும் கண்டுபிடித்து “ அன்னிக்கு ஸ்டேஷனில் அப்பா என்னமா பயத்தில் முழிச்சார் தெரியுமா? “ என்று அவள் உறவுக்காரகள் நடுவில் போட்டு உடைப்பான். சின்னவளுக்கு ஏழு வயசுதான். ஒரு குல்ஃபி ஐஸ்க்ரீம் கொடுத்து ஏமாற்றி விடலாம். மும்பை இரயில் நிலையத்திற்கு அவள் அண்ணன் அழைத்து வர ஆள் அனுப்பவில்லை. மாறாக ஒரு டாக்சியில் ஏறி என் மொபைலை டிரைவரிடம் கொடுக்கச் சொன்னான். டிரைவர் விடாமல் ஹா ஜி , ஹா ஜி என்று கூறிவிட்டு மொபைலை என்னிடம் திருப்பிக் கொடுத்தான். டாக்சியில் பிள்ளையார் படத்துடன் பால் தாக்கரே படத்திற்கும் பூ, ஊதுவத்தி மரியாதைகள் இருந்தன. வாயில் சதா சர்வ காலமும் பானைக் குதப்பி வெளியில் துப்பிக் கொண்டிருந்த டிரைவர் ஆரஞ்சு நிற செந்தூரத்தைத் திலகம் போலத் தீட்டியிருந்தான். இரண்டு மூன்று பாலங்கள், ஓரளவு சுத்தமாக இருந்த தார் சாலை, இரண்டு மூன்று ரவுண்ட் டானா, நான்கைந்து சிக்னல் தாண்டி மண்டபத்தின் முன்னால் டாக்சியை நிறுத்திவிட்டு வெறும் எழுபத்தி மூன்று ரூபாய் என்றபோது எனக்கு மூச்சு நின்று விட்டது. எங்கள் சேலம் ஆட்டோ டிரைவர் இந்த தூரத்திற்கு என் சொத்தை எழுதி வாங்கியிருப்பான். அடுத்த அதிர்ச்சி நான் நீட்டிய என்பது ரூபாய்க்கு அவன் எண்ணி ஏழு ரூபாய் சில்லறை கொடுத்தது . காலையில் ஸ்டார்ட் பண்ணினால் இங்கிருக்கும் டாக்சி ஆட்டோ டிரைவர்கள் பின்னிரவில்தான் நிறுத்துவார்கள் போல. எல்லோருக்கும் கொட்டிக் கொடுக்கும் மும்பா தேவி.

கல்யாணம் அது பாட்டிற்கு நடந்து கொண்டிருக்க வெளியூர் கோஷ்டிகள் எல்லாம் மும்பை தர்ஷன் பார்க்க மொத்தமாக முழுப் பேருந்து ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து விட்டது. நாங்களும் தொற்றிக் கொண்டாலும் சின்னவள் மீனாவை பஸ்ஸில் மடியில் வைத்துக் கொண்டே போகும்படியானது. இவள் சமத்து. மொபைலை முன்னால் நீட்டி போட்டோவுக்குச் சிரி என்று சொன்னால் போதும் . கேட்வே ஆஃப் இந்தியா- இதில் படகு சவாரிக்குத் தனிக் காசு என்றதால் நான் புறாக்களுக்குப் பத்து ரூபாய்க்குக் கடலை வாங்கிப் போடலாம் என்று அவர்களை அங்கிருந்து நகர்த்திக் கொண்டு வந்ததில் என் மனைவி ருக்மணிக்கு தொண்டைவரையிலும் துக்கம். மியூசியம், அறிவியல் பூங்கா, பூட் ஹவுஸ், பாந்த்ரா பீச், மரைன் டிரைவ், மகாலக்ஷ்மி கோவில், சித்தி விநாயகர் கோவில் என்று இன்னும் யோசித்து யோசித்துச் சொல்ல வேண்டிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று எங்களையும் ஒரு மும்பைவாலாவாக மாற்றிக் கீழே இறக்கி விட்டான். என் பையன் அச்சி ஹை சுந்தர்ஹை என்று ஹிந்தியில் பேசத் தொடங்கி விட்டான்.

இதுவரையில் என்றால் இது ஒரு பயணக் கட்டுரையைப் போல முடிந்திருக்கும்.

ஆனால் கதை இனிமேல்தான் ஆரம்பம்.

மறுநாள் கட்டுச்சாதம் முடிந்து பையன் வீட்டு கோஷ்டி சொந்த ஊருக்குக் கிளம்பியது. எங்களுக்கு இரவு பத்தரைக்குதான் வண்டி என்பதால் மைத்துனன் வீட்டில் இருப்பதா வேண்டாமா என்று யோசிக்கும்போது சுந்தரத்திடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

“ டேய்ய் பழி. கட்டுச் சாதம் கட்டி கொடுத்து பையன் வீட்டாரை அனுப்பிச்சாச்சா? எந்த மண்டபம் சொன்னாய்? செம்பூர் தமிழ்ச் சங்கம் பக்கமா? அங்கேயே இரு. அரைமணி நேரத்தில் வரேன்.” என்றான்.

அந்த bmw கார் மண்டபத்தின் முன்பு நின்றதும் அத்தனை பேர்களின் கண்களும் விரிந்தன. மச்சினன் நிஜமாகவே மிரண்டு போய்விட்டான். “ உள்ளே வந்து ஒரு வாய் பாயசம் குடிச்சிட்டு போலாமே ? ஏன் நேத்திக்குக் கலயாணத்துக்கு வரலை? “ என்று பத்திரிக்கை அனுப்பாத மச்சினன் கேட்டான். சுந்தரம் பேப்பர் குவளையில் நீட்டப்பட்ட பாயசத்தைக் குடித்துக் கொண்டே “ நேத்திக்கு ஆஃபீஸில் வேலை அதிகம். மேலும் நேற்று என் மனைவி அவள் அலுவல் காரணமாக ஹாலந்து கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு வேண்டியவற்றை எடுத்துக் கொடுக்கும் பணியில் இருந்ததால் வர இயலவில்லை “ என்றான் சுந்தரம் தடுமாற்றமில்லாத ஆங்கிலத்தில். அதைச் சொல்லும்போது அவன் முகம் சில பளீர் சிவப்பு ரேகைகளை முகத்தில் ஓடவிட்டது. அவன் சிகையில் செயற்கை பூச்சுகள் எதுவுமில்லாமல் ஆங்காங்கே வெள்ளிக் கம்பிகளாக ஓடிய சிகையில் கூட ஒரு கம்பீரம் தெரிந்தது. என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு “ ரகு உன்னைப் பார்த்துதான் எவ்வாளவு வருஷம் ஆச்சு ? “ என்ற பொதுக் குரலில் ஒரு பாசமும், உடலில் ஒரு பரிமளமும் கலந்திருந்தது. என் மைத்துனனிடம் அவனைப் பற்றிய எல்லாத் தகவல்களையும் சிரித்த முகத்துடன் வாங்கிக் கொண்டான்.

“ பசங்களா ஏறிக்குங்க “ என்றான் அதே சிவப்பு வரிகள் ஓடும் சிரித்த முகத்துடன். நான்தான் முன்னாடி என்று இரண்டும் அடம்பிடிக்க எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஒரு கண்டிப்புமிக்கத் தந்தையாக என்னைப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டுமா அல்லது பிள்ளைகளின் போக்கிற்கு அவர்களைச் சுதந்திரமாக விட்டுவிடும் ஒரு நவீன தந்தையாகப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டுமா அதுவும் இல்லையென்றால் இரண்டிற்கும் இடையில் ஊசலாடும் ஒரு மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சார்ந்த தந்தையாகப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டுமா என்று நான் யோசித்து முடிப்பதற்குள் குழந்தைகள் முன் பக்கத்து சீட்டில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு மியூசிக் பானலை இயக்கத் தொடங்கி விட்டனர். “ அங்கிள் கபாலி பாட்டு இருக்கா?” என்று என் இரண்டாவது மகள் கேட்டபோது எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. “ சேலத்தில் டி.வி சினிமா இரண்டையும் விட்டா குழந்தைகளுக்கு வேற என்ன பொழுது போக்கு இருக்கு? “ என்றாள் என் மனைவி .

கார் இரதம் மாதிரி இருந்தது என்றால் கொஞ்சம் கம்மியாகச் சொல்கிறேன் என்றாகும். சாலைகளில் வழுக்கிக் கொண்டு போனது. இதமான குளிர், இதமான கசல் சங்கீதம், இதமான வாசனை என்று சுந்தரத்தின் ரசனை ரகளையாக இருந்தது. பி.எம்.டபிள்யு காரில் பயணம் என்னும் அதிர்ச்சி இன்னும் என்னை விட்டு அகலவில்லை.

“ கார் கலர் செலக்ஷனிலிருந்து இன்டீரியர் டெகரேஷன், மியூசிக்க் சிஸ்டம் எல்லாம் செம்பாதான் என்றான் சுந்தரம் பெருமையாக. செண்பகவல்லி அவன் மனைவி.

“ வீட்டில் இருக்காளோ மன்னி ? “ என்றாள் ருக்மிணி. மன்னி செம்பாவிற்குப் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்ட அடைமொழி. நான் அவளைப் பார்த்தேன். அவள் செத்த சும்மா இருங்கோ என்றாள் பார்வையால்.

“ இல்லை . அவளுக்குப் பாதி நேரம் இந்த ஊரில் வேலை இருக்காது. ஆகாயத்தில் பறந்தவண்ணம் இருப்பாள். இந்தவாரம் ஃபிரான்க்ஃபர்ட் என்றால் அடுத்த வாரம் ஸ்டாக்ஹோம். அதுக்கு அடுத்த வாரம் பாரிஸ். அவள் வேலை அப்படி பட்டது. ஒரு மணி நேரத்திற்கு அவளுடைய சம்பளம் ஐயாயிரம் டாலர் ”என்றான். நம்மூர் கணக்கில் பெருக்கிப் பார்த்த எனக்கு தலை சுற்றியது.

“ அவள் ஐ.ஐ.டி ப்ராடக்ட் . இந்தச் சம்பளம் கம்மின்னு சொல்லுவா. “

“ இங்கே பில்டிங் எல்லாமே எவ்வளோ பெருசா இருக்கு அங்கிள் “ என்று மீனா குட்டி வியந்தது.

“ எஸ் குட்டிம்மா. இந்த ஊரில் ஒவ்வொரு பில்டிங்கும் குறைஞ்சது முப்பது மாடியாவது இருக்கும்.” என்றவன், “ நிச்சயம் ஒவ்வொரு கட்டிடத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு மார்வாடி ப்ரமோட்டர் இருப்பான். பாதி பேர் ரூல்ஸை மீறி கட்டிடம் கட்டிட்டு கம்பி எண்ணின்டிருப்பான். அது அவனுக்குப் பெரிய விஷயமே கிடையாது . ஆனா ஒண்ணு எந்த அளவுக்கு பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள் மும்பையில் இருக்கோ அந்த அளவுக்கு வாழவே தகுதியில்லாத குடிசைகளும் இங்கே உள்ளன. இரண்டிலும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். வாட்சப்பில் அம்பானியோட கார் சாவி தொலஞ்சு போன கதை படிச்சிருப்பியே . இதோ அதுதான் அம்பானி குடும்பத்தின் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. “

“ நேத்திக்கு மும்பை தர்ஷனில் வெளிலருந்து காட்டினான்.”

“ ஆமாம் நாம கொடுத்த நானூத்து ஐம்பது ரூபாய்க்கு உள்ள போயா காட்டுவான்? “ என்று சொல்லி விட்டு நான் பெரிய ஜோக் அடித்தது போல சிரித்தேன். சுந்தரம் சிரிக்கவில்லை. மிக மெல்லிய குரலில் “ நோ ரகு. நம்மைச் சேர்ந்தவர்களை எந்தக் காலத்திலும் அடுத்தவர்கள் முன்னிலையில் விட்டுக் கொடுப்பது போலப் பேசக் கூடாது. இருவர் இடையில் உறவு மேம்படுவதற்கு இதைவிட வழி கிடையாது.” என்றபோது எனக்கு உள்ளே கொஞ்சம் கூசியது.

“ மகாலட்சுமி கோவிலுக்குக் கூட்டிண்டு போனானா உங்க மும்பை தர்ஷனில் ? “ என்றான் சுந்தரம்.

“ ம்” என்று பலமாக ருக்மிணி தலையாட்டினாள்.

“ ஹாஜி அலி தர்கா ?”

“ போணுமான்னு கேட்டான். வேண்டாம்னு சொல்லிட்டோம்”

“ மும்பை இரண்டு பகுதியா பிரிந்திருக்கு. ஒண்ணு தெற்கு மும்பை. இன்னொண்ணு வடக்கு மும்பை. தெற்கு மும்பைக்கருக்கு தாங்கள்தான் வடக்குவாலாக்களை விட உசத்தி என்று நினைப்பு. மரைன் டிரைவ் தெற்கில்தான் இருக்கு. பெரிய முதலாளிகளின் வீடு, சினிமா நட்சத்திரங்களின் வீடுன்னு தெற்கின் முகம் வேற. தெற்கு மும்பையில் ஆட்டோ ஓட்டக் கூடாது. தெரியுமா? “ என்று சுந்தரம் சிரித்தான். எனக்கு என் அண்ணன் படத்தில் எம்.ஜியார் பாடும் பாடல் நினைவுக்கு வந்தது.

“ எம்.ஜி.யார் கூட ஒரு படத்தில் பாடுவாரே ? உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா ரகு நாங்க சேலத்திற்கு வந்திருந்தப்போ உங்க அப்பாவோட பேலஸ் தியேட்டரில் பார்த்தோமே அந்தப் படம்?”

“ அண்ணாந்து பார்க்கின்ற மாளிகை கட்டி அதன் அருகினில் ஓலைக்குடிசை கட்டி

பொன்னான உலகென்று பெயரும் வைத்தால் …” என்றேன்.

“ எஸ். அதேதான். நான் என்ன நினைச்சேனோ அதையேதான் நீயும் சொன்ன”

என்றான் சுந்தரம்.

“ அந்தப்பாட்டில் எம்.ஜி.யார் ஆரஞ்சு வர்ணத்தில் ஒரு சட்டை போட்டுண்டு வருவார் இல்லியா?”

“ உனக்குக் கூட அப்போ அந்த ஆரஞ்சு வர்ணத்தில் ஒரு க்ரேஸ் இருந்தது. “

ஆமாம் என்று சிரித்த ரகுவின் சிரிப்பில் வெட்கம் கலந்திருந்தது.

“ ஆரஞ்சு வண்ணம் விரும்புபவர்கள் அந்த விஷயத்தில் கில்லாடியாக இருப்பார்களாமே “ என்று சுந்தரம் ரகுவைப்பார்த்துக் கண்ணடித்தான். ருக்மிணிக்கு முகம் குப்பென்று சிவந்து போனது.

“ எந்த விஷயத்தில் அங்கிள் ? “ என்றது மீனா குட்டி அப்பாவியாக.

“ நேத்திக்கு மும்பை தர்ஷன் ஒரு சொகுசு பஸ்சில்தான் போனோம்னு பேரு நாலு இடத்தில் வாமிட் பண்ணும்படி ஆச்சு. ஆனா இந்தக் காரில் இவ்வளவு தூரம் வந்தப்பறமும் வாமிட்டே வரலை “ என்றாள் ருக்மிணி. ரகு ருக்மிணியை எரித்து விடுபவனைப் போலப் பார்த்தான்.

“ எந்த விஷயம் என்பதை ருக்மிணி சொல்லாம சொல்றா பாரு ரகு. என்ன நான் சொன்னது சரிதானே ? என்று காரை ஓட்டியபடியே சுந்தரம் ரகுவின் வயிற்றில் கையை நீட்டி குத்தினான்.

“இந்த எல்லையிலிருந்துதான் எங்க அதிகாரத்தின் எல்லை ஆரம்பமாகுது. “ என்றான் சுந்தரம் குரலை சிவாஜியின் மாடுலஷனுக்குக் கொண்டு வந்து. நான் சிரித்தேன்.

“ நிஜமாத்தான். இந்த இடத்திற்குப் பேரு பொவாய். மும்பையின் மிகப்பெரிய குடியிருப்புப் பகுதிகளில் இதுவும் ஒண்ணு. இடது பக்கம் தெரியறது ஐ.ஐ.டி வளாகம். அதுக்குள்ளே ஒரு ஏரியும் பத்மாதேவியின் கோவிலும் இருக்கு. பத்மாதேவியிலிருந்து வந்தது இந்தப் பொவாய். எல்.அண்ட் டி நிறுவனம் இங்கே பெரிய அளவில் ஏரியாவை வளைச்சுப் போட்டு ரெண்டு பக்கமும் தொழிற்சாலைகள் நடுவில் பொதுமக்களுக்கான சாலைன்னு அட்டகாசம் பண்ணியிருக்காங்க.”

கார் ஒரு ஆர்க் அடித்து வலதுபுறம் திரும்பியது. வேற்று உலகத்திற்குள் வந்தது போல இருந்தது ரகுவிற்கு. ருக்மிணியும் குழந்தைகளும் ஜன்னலுக்கு வெளியிலிருந்து பார்வையை அகற்றவில்லை. அது வேறு ஒரு உலகமாக இருந்தது. வழி மருங்கிலும் நிழல் பரப்பும் மரங்கள். உயர்ந்த கட்டிடங்கள் ; அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புத் தொகுதிகள்; நீண்ட பசுமையான இதுவரை பார்த்திராத வகையிலான புல்வெளிகள்; பூங்காக்கள்; கடைகள்’ பெரிய மால் ஒன்று ; குப்பையில்லாத தூசியில்லாத சாலைகள் என்று இருந்தது.

“ ரொம்ப மிரளாத ரகு. இது இப்போதான் பிரபலமான பகுதி. ஹீராநந்தனின்னு பேரு.இருபது வருஷமிருக்கும்இப்படி ஒரு குடியிருப்புப் பகுதி டெவலப் ஆகி. அதுக்கு முன்னால் ஒதுக்குப்புறமான பகுதி. ஐ.ஐ.டி வளாகம் எந்த ஊரிலாவது ஊருக்கு உள்ளே இருக்குமா? அப்பா வந்த புதுசில் இடம் வாங்கிப் போட்டு வீடு கட்டினார். இப்போ எங்க வீட்டை சுற்றி வணிகக் கட்டிடங்களும், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளும்தான். ஒரு MNC எங்கள் வீட்டையும் நிலத்தையும் ஒரு பெரிய தொகை கொடுத்து கேட்டாங்க. எவ்வளவு தெரியுமா?”

“ எவ்வளவு ? “ அவன் சொல்லப்போகும் தொகைக்கு ரகு முதலிலேயே ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டான்.

“ பத்து கோடி “ என்றதும் ருக்மிணிக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலானது.

“ ஏன் நீ கொடுக்கல சுந்தரம் ? “ என்றான்.

“ அப்பா இருந்த வீடு. அவர் கடைசியா வாழ்ந்த இடம். மேலும் இந்த வீட்டை மறு நிர்மாணம் பண்ணியது என் மனைவி செம்பாதான். நீங்க பார்க்கத்தானே போறீங்க “ என்றான்.

இரண்டு பெரிய கட்டிடங்களின் நடுவில் ஒரு பெரிய காம்ப்பௌண்டிற்குமுன் வண்டி நின்றது. சுந்தரம் கீழே இறங்கிக் காம்பௌண்ட் கதவைத் திறந்தான். இரண்டு பகுதியிலும் புது வர்ணம் பூசப்பட்ட தூண்களுடன் நடுவில் அழகிய வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த இரண்டு இரும்புக் கதவுகள். கதவுகளின் வர்ணமும் காம்பௌண்ட் சுவரின் வர்ணமும் மாறுபட இருந்தன. ஒரு தூணில் அழகான பளிங்குக் கல்லில் மெட்ரோவின் சர்வே என்னும் வீட்டின் கதவு எண்ணும் எழுதப்பட்டிருந்தது. இன்னொரு தூணில் பெயர்ப் பலகை இருக்க வேண்டிய இடம் வெற்றிடமாக இருந்தது. பொதுவாக அந்த இடத்தில் அன்னை இல்லம், லக்ஷ்மி கிருஹா, ஆனந்த நிலையம் என்று பளிங்குக் கல்லில் எழுத்துக்களைப் பொறித்து வைத்திருப்பார்கள். அங்கு ஒன்றுமில்லாததோடு ஏற்கனவே இருந்த பெயர்ப்பலகை பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டதன் அடையாளம் இருந்தது.

“ என் வீட்டிற்கு அடையாளம் சொல்லும்போது நான் மறக்காம நேம் போர்ட் இல்லாதவீடு என்பேன்” என்று சுந்தரம் சிரித்தான்.

சுந்தரம் கார் கதவைத் திறந்துவிட்டு அவர்களை வரவேற்றான். வண்டியைப் புல்வெளியில் சென்று போர்டிகோவில் நிறுத்திவிட்டு வீட்டின் வாசலில் இருந்த அழைப்பு மணியை அடித்தான். “ குருவாயூருக்கு வாருங்கள் ஒரு குழந்தை சிரிப்பதைப் பாருங்கள்.” என்றது அழைப்பு மணி. “ ஐ “ என்றாள் ருக்மிணி.

சுந்தரம் சொன்னான். “ உங்களுடைய அழைப்பு மணியின் இசையை அமைத்துத் தர நிறுவனங்கள் உள்ளன. செம்பா இந்தப்பாடலின் முதல் வரியை இந்த வீட்டின் அழைப்பு மணியாயிருக்க விரும்பினாள். அவள் ஆர்டர் பண்ணி வாங்கிய அழைப்பு மணி இசை இது.”

ஒரு மராத்தி பெண் வந்து கதவைத் திறந்தாள். அவளிடம் அவர்களைக் குறித்து ஹிந்தியில் கூறிவிட்டு அனைவருக்கும் டீ கொண்டுவரச் சொன்னான்.

“ இவள் மீரா. கேர்டேகர் குக் எப்படி வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். பத்து வருடமாக தினம் சப்பாத்தி சப்ஜி, சமையல் செய்துவிட்டு போவாள். இவளிடம் எப்போதும் ஒரு சாவி இருக்கும். இருந்தாலும் நாங்கள் இல்லாமல் போகும் தினங்களில் இவள் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுவாள்.”

உள்ளே நுழைந்ததும் கூடம் மிதமான ஒளி நிறக்கலவைகளில் மின்னியது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஹாலின் இரண்டு பக்கங்களிலும் பிரெஞ்சு சாளரம் போன்று இருந்ததால் உள்ளே சூரியஒளி வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வந்தது. எப்போதும் ஒளி மிகுந்த அறை என்பதால் சுவர்களுக்குச் சற்று அழுத்தமான வர்ணங்களில் பெயிண்ட் அடிக்கப்பட்டிருந்தது. கூடத்தின் சுவர் இரண்டாகப் பிரிந்திருந்தது. நடுவில் இரண்டு வாயில்கள் . இரண்டுமே இரண்டு படுக்கையறைகளை நோக்கிச் சென்றன.

ஒவ்வொரு படுக்கையறையின் சுவர்களும் ஒளிச்சேர்க்கைக்கு ஏற்ப மிதமான வர்ணங்களில் இதுவரை கண்டிராத வடிவங்களில் வர்ணம் பூசப்பட்டிருந்தது. சின்ன விடிவிளக்கிலிருந்து வால் ஹாங்கிங் வரை அத்தனை பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கும் என்று தோன்றியது.

“ இந்தப்படம் ஆஸ்கார் கிளாட் அப்படின்னு ஒரு பிரெஞ்சு ஓவியனோட ஓவியம். இதைத் தேடித் போய் வாங்கன்னு ஒருவாட்டி செம்பா பாரிசுக்குப் போனான்னா பார்த்துக்கோயேன்.” என்று உதாரணம் சொன்னான். அவனுடைய ஷோகேஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த புரிந்து கொள்ள முடியாத மற்றும் புரிந்து கொள்ள முடிந்த கலைப் பொருட்களின் பின்னாலும் இது போல ஒரு பாரிசோ, ஜப்பானோ , மெக்ஸிகோவோ இருக்கும்.

“ அற்புதமான வீடு “ என்றான் ரகு.

“ அவள் வசதிக்காகத் தனது வேலையைக் கூட இதோ இந்தத் தெருவைத் தாண்டி மெயின் ரோடுக்கு மேலே இருக்கும் அலுவலகத்தில் அவள் வேலையை மாற்றிக் கொண்டாள். எனக்கு அலுவலகம் ஒன்றரை மணி தூர பயணம். காரில்தான். டெபுடி மானேஜிங் டைரக்டர் மின்சார ரயிலில் வருவதை யார் விரும்புவார்கள்? நான் காலையில் பல் தேய்ப்பதிலிருந்து இரவு போர்வையைப் போர்த்திக் கொள்ளும் வரையில் உள்ள தேவைகளை என் நிறுவனம் பார்த்துக் கொள்கிறது. அதே போல் அவளை அவள் நிறுவனம். ரசனையும் ஈடுபாடும் குறையாத வாழ்வில் வேறு என்ன வேண்டும்? நினைத்த இசை, நினைத்த இடங்கள் , நினைத்த உணவு, நினைத்த புத்தகம் என்று திகட்ட திகட்ட ஒரு வாழ்க்கை.” என்றான் சுந்தரம்.

“ என் கல்யாணத்திற்கு நீ வரவில்லை “ என்றான் ரகு.

“ தெரியும். அப்போது எனக்கும் இவளுக்கும் திருமணமான புதிது. ஜூரிச்சில் இருந்தோம். உலக வர்த்தகத்தின் தலைமைப் பீடம். வர முடியவில்லை. சாரி “ என்றான்.

“ஐயோ” ரகு பதறினான்.

மீரா என்று அழைக்கப்பட்ட அந்தப்பெண் ஒரு வெள்ளி ட்ரேயில் தேநீர்க் குவளைகளை ஏந்தியபடி வந்தாள்.

“ எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். டீ பிடிக்குமா ருக்மிணி ?” என்றான்.

ருக்மிணிக்கு காபியை விடத் தேநீர் பிடிக்கும். ஆனால் கடந்த நான்கு மாதங்களாகப் பால் சம்பந்தப்பட்ட எதுவும் ஆக மாட்டேன் என்கிறது.

“ ரகு. இது முற்றிலும் எக்ஸ்போர்ட் தரத்தில் உள்ள டீத்தூள். சாதாரணமாக வெளியில் கிடைக்கும் டீயை விடப் பலமடங்கு உசத்தியானது. இதைக் குடித்துவிட்டு பிடிக்கவில்லைன்னு உன் மனைவி சொல்ல வாய்ப்பேயில்லை. “ என்றான்.

ருக்மிணி தேநீரை முகர்ந்து பார்த்த இரண்டாவது நிமிடம் ஓவ் என்று பெரிதாக ஒக்களித்தபடி எழுந்தாள்.

“ அந்த அறையில் வேண்டாம் . இதோ இந்த பாத்ரூம் “ என்று சுந்தரம் தடுத்ததையும் மீறி எதிர்பக்கம் இருந்த அறையில் இங்கிருந்து தெரிந்த வாஷ் பேசின் நோக்கி ஓடினாள். அந்த வாஷ் பேசின் கீழே அந்தக் கட்டிடத்திற்குச் சிறிதும் சம்பந்தம் இல்லாமல் கண்டாமுண்டா சாமான்கள் சிதறிக் கிடந்தன. ஆனால் ருக்மிணியின் வேகம் ருக்மிணிக்கு. வாஷ்பேசினில் குனிந்து வயிற்றை எக்கி வாந்தி எடுத்தாள். ரகு பின்னால் ஓடி அவள் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான். ஒருவழியாக அவள் வாந்தி எடுத்து விட்டு, “ என்ன பண்ணி தொலைஞ்சீங்க ? உள்ள இருந்துண்டு என்ன பாடுபடுத்தறது? “ என்று கூறிவிட்டு” சரி நீங்க போங்கோ நான் வாய் கொப்பளிச்சிட்டு வரேன்” என்றாள் ருக்மிணி. ருக்மிணி முகம் கழுவும்போது காலில் கூர்மையாக எதுவோபட்டது. ருக்மிணி குனிந்து அந்தப் பொருளைத் தள்ளி வைக்க முயன்றபோதுதான் அது ஒரு பளிங்குக் கல்லில் பெயர்ப்பலகை என்பது தெரிந்தது. உடனே வாசலில் காம்பௌண்ட் சுவரில் பெயர்த்தெடுத்த பகுதி நினைவுக்கு வந்தது.

“ இதுக்குதான் சொன்னேன் ருக்மிணி இந்த வாஷிங் பேசின் வேண்டாமென்று “ என்றபடி சுந்தரம் பின்னால் வந்துவிட்டான். ருக்மிணி மையமாகச் சிரித்துவிட்டு ஹாலுக்குப் போனாள்.

“ வாங்க வாங்க இங்கயே இருந்தால் போரடிக்கும். நாம ஒரு பெரிய மாலுக்குப் போகப் போறோம் “ என்றான் சுந்தரம். அய் என்று பிள்ளைகள் துள்ளின.

கிளம்பும்போது ஓர் அனிச்சைச் செயலாக இடுப்பில் இருக்க வேண்டிய கைத் துவாலையை ருக்மிணி தேடினாள். காணவில்லை. “ வாஷ் பேசின் கிட்ட போட்டுட்டு வந்துட்டேன்” என்று திரும்ப எத்தனித்தாள். ரகு உடனே அவசர அவசரமாக ஓடினான். வாஷ் பேசினுக்குக் கீழே அந்தப் பெயர்ப்பலகை மேலே படர்ந்திருந்த கைத் துண்டை எடுத்தான்.

அதன்பிறகு சுந்தரம் மீண்டும் ஒரு பிரமாண்டமாக அவர்களை அந்தப் பகுதியில் இருந்த புகழ் பெற்ற மாலிற்கு அழைத்துச் சென்று ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் அவர்கள் எண்ணிப் பார்த்திராத விருந்து அளித்ததையோ அவர்கள் பிழைகளுக்கு உயர்தரமான ஆயத்த ஆடைகள் வாங்கித் தந்ததையும் நாம் இந்த ஒரு வரியில் கடந்து விடுவோம்.

“ எவ்வளவு பெரிய மனுஷன் இல்லை சுந்தரம் ? “ என்றாள் ரயிலில். பிள்ளைகள் இருவரும் தனித் தனி பெர்த்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

“ என்ன வீடு அது ? “என்று மீண்டும் ஒருமுறை கண்கள் விரிந்தான்.

“ வாசல் காம்பௌண்டில் இருக்க வேண்டிய பெயர்ப்பலகை வாஷ் பசினுக்குக் கீழே இருந்தது.“

“ ஹாண்ட் டவலை எடுக்கப் போனபோது நானும் பார்த்தேன்.”

ருக்மிணி எதுவும் பதில் எதுவும் கூறவில்லை.

“ நான் மூணாவதா பொறக்கப் போறதுக்குப் பேர் செலெக்ட் பண்ணிட்டேன்.” என்றாள் திடீரென்று.

“ ஆண் குழந்தையா பெண் குழந்தையான்னு தெரியாம எப்படி நீ பெயர் செலெக்ட் பண்ண முடியும் ? “ என்றான்.

“ பொதுவான பேருதான். “

“ என்ன பேர் ? “ என்றா ரகு ஆவலுடன்.

“ நிதி “ என்றாள் ருக்மிணி.

“ நிதியா ? அப்படின்னா? “ என்று புருவத்தை உயர்த்தினான் ரகு.

“ “செல்வம் “ என்றாள் ருக்மிணி.