Category: இதழ்103

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் பேசு பொருள்கள் ( ஞானக்கூத்தன் சிறப்பிதழ் ) / சிபிச்செல்வன்

13892091_10207281217171538_7069169764844783860_n

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் நடை இதழில் அறிமுகமானது. சி.மணி சேலத்திலிருந்து நடை சிற்றிதழைக் கொண்டு வந்தார். அந்த இதழில் அப்போது தீவிரமாக நவீன இலக்கியத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த மூத்தவர்கள் தங்களது படைப்புகளோடு பங்கேற்றார்கள். ஞானக்கூத்தன் என்ற பெயரை நவீன இலக்கியத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியது நடை சிற்றிதழ்.

சி.மணி அப்போது தன்னுடைய கவிதைகளில் கேலியும் கிண்டலும் பகடியும் எள்ளலும் துள்ளலுமான நடையில் எழுதினார். அவர் எழுத்து இதழில் அறிமுகமாகி பரவலான கவனத்தைப் பெற்றிருந்தார்.

புதுக்கவிதைகள் எழுத்து இதழில் இடம்பெற்று அது பரவலான கவனத்தையும் பெற்றுவருவதை மரபான கவிஞர்களுக்கு ஏற்றுக்கொளள இயலவில்லை. ஆகையால் மரபுக் கவிதைகள் எழுத தெரியாதவர்கள் அந்த இலக்கணத்திற்குள் எழுத தெரியாதவர்களே புதுக்கவிதை எழுதுகிறார்கள் என்ற ரீதியில் அவர்கள் கேலி செய்தார்கள்.

அதை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நெருக்கடி அப்போது புதுக்கவிதை எழுதிய நான்கு பிதாமகன்களில் ஒருவரான சி.மணிக்கு இருந்தது. அவர் ஒரு ஆங்கில இலக்கிய மாணவர். பிறகு ஆங்கில இலக்கியம் கற்பிக்கிற பேராசிரியராக பணியேற்றார். ஆங்கில இலக்கியம் படிக்கிறவர் எப்படி தமிழ்கவிதை எழுத இயலும்? அவருக்கு எப்படி தமிழ் இலக்கணம் தெரியும் எனத் தனியாகவும் சரி , பொதுவாகவும் புதுக்கவிதை எழுதுபவர்களுக்கும் மரபுக் கவிஞர்கள் இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எழுப்பி வந்தார்கள்.

இவற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழல் அப்போது அவர்களுக்கு இருந்தது. இதனால் தங்களுக்கு மரபுக் கவிதைகளும் பரிச்சயமிருக்கிறது. இலக்கணத்திலும் செழுமையிருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தினாலும் சி.மணி தன் கவிதைகளை மரபு கவிதையின் வடிவத்திலும் புதுக்கவிதையின் கட்டற்ற சுதந்தரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்.

இந்த காலகட்டத்தில் நவீன கவிதைகளை எழுத வந்த ஞானக்கூத்தனும் தன் முன்னோடியாக சி.மணியின் போக்கில் தன் கவிதைகளை எழுத தொடங்கினார். ஞானக்கூத்தனுக்கும் தமிழ் மரபுக் கவிதையில் நல்ல பரிச்சயமும் இலக்கணத்தில் நல்ல செழுமையான அறிவும் இருந்ததால் அவராலும் தன் கவிதைகளை மரபின் வடிவில் எழுத முடிந்தது.
இவை நடந்தது 60 களின் தொடக்கத்தில் என்ற காலப் பிரக்ஞையும் நமக்கு வேண்டும்.

அக்காலகாட்டத்தில் தமிழ்க்கவிதை எழுதுபவர்கள் அதிகமாக எழுதி வந்த ஒரே வடிவம் மரபுக் கவிதைகள் தான். அதனால் அந்த மரபான கவிஞர்கள்தான் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள். அவர்களின் கூச்சலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய தேவை சி.மணிக்கும் அவர்வழி வந்த ஞானக்கூத்தனுக்கும் இருந்தது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொண்டால் அவருடைய

எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு
ஆனால் அதைப் பிறர்மேல் விடமாட்டேன்

என்ற கவிதை எழுத வேண்டிய தேவை எப்படி ஏற்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்

பலரும் அவர் தீவிரமான திராவிட எதிர்ப்பாளர் என்பதாலேயே இப்படி எழுதினார் என இப்போது நினைக்கிறார்கள். இந்தக் கூற்றை நான் முற்றாக மறுக்கவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் மரபுக் கவிஞர்களின் கூச்சலைதான் அவர் தவளைகளின் கூச்சல் என்கிறார்.

அவருடைய தொடக்க காலத்தில் சி.மணியின் எள்ளலை, பகடியை, வடிவத்தை , மரபின் செழுமையான வடிவத்தை என ஞானக்கூத்தன் வரித்துக்கொண்டிருந்தாலும் , விரைவில் தன்னுடைய கவிதை செயல்பாடுகளால் , தனக்கென ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டார்.

இந்த அடையாளத்தினால் அவருடைய செயல்பாடுகள் தீவிரமானதாக மாறியது.

ஞானக்கூத்தன் தன்னுடைய இறுதிக்காலம் வரையிலும் சுமார் 50 ஆண்டுகளாக கவிதை பற்றிதான் பேசிவந்தார். எழுதி வந்தார். அது கவிதையாக இருக்கும் அல்லது கவிதை பற்றிய கட்டுரையாக இருக்கும் அல்லது கவிதை பற்றிய பேச்சாக இருக்கும். அல்லது கவிதை பற்றிய அவர் வாசிப்பாக இருக்கும்.

இப்படிதான் முழுக்க முழுக்க கவிதைக்காகவே வாழ்ந்தார் என சொன்னால் அது நிச்சயம் மிகையான கூற்றல்ல என்பது அவரைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கு தெரியும்.
images (36)
பின்னாட்களில் அவர் சம்ஸ்கிருத கவிதை கோட்பாடான த்வனி கோட்பாட்டை தன்னுடைய கவிதை கோட்பாடாக சுவீகரித்துக்கொண்டு அதை நவீன தமிழ்க் கவிதை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அதைப் பற்றிய விளக்கமான கட்டுரைகளை எழுதி வலு சேர்த்தார். தமிழ் நவீன இலக்கியத்திற்குத் தொடர்ச்சியாக அதைப்பற்றிய பேச்சுகளை, எழுத்துகளை உருவாக்கினார்.

அவருடைய கவிதைக்காக என்ற கட்டுரை நூலை விருட்சம் பதிப்பகம் 90களின் தொடக்க ஆண்டுகளில் வெளியிட்டது . அந்தப் புத்தகத்தில் பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் இந்த த்வனி கோட்பாட்டை பற்றிதான் எழுதியிருந்தார்.த்வனி கோட்பாட்டின் இன்னொரு நுட்பமான விஷயமான வக்ரோத்தி என்பதையும் இங்கே அறிமுகப்படுத்தினார். ( இந்த த்வனி மற்றும் வக்ரோத்தி விஷயங்களை தெளிவாக அறிந்துகொள்ள ஞானக்கூத்தனின் கவிதைக்காக புத்தகத்தை வாசிக்க பரிந்துரைக்கிறேன் ).

அதே சமயம் நவீனகவிதை குறித்த டி.எஸ்.எலியட்டின் கோட்பாடுகளை பற்றிய அறிவோடும் புரிதலோடும் தன் நவீன கவிதைகளுக்கு அவற்றை அடிப்படையாகவும் கொண்டிருந்தார். இவற்றோடு தமிழ் மரபிலும் செழுமையான அறிவு பெற்றிருந்தார். செய்யுள் வடிவத்திற்கான இலக்கண அறிவும் பெற்றிருந்தார்.

இப்படி தமிழ்க்கவிதையின் இரண்டாயிர வருட பாரம்பர்ய கவிதைகளின் செழுமையையும் நவீனகவிதை பற்றிய டி.எஸ்.எலியட்டின் கோட்பாடுகளையும், சமஸ்கிருதத்தின் த்வனி கோட்பாட்டையும் தன் கவிதைகளுக்கும் தன் கவிதை பற்றிய கட்டுரைகளுக்கும் பயன்படுத்திக்கொண்டார். கூடவே உலக இலக்கியங்களின் அறிவையும் சமகால கவிஞர்களின் கவிதைகளில் பரிச்சயத்தையும் பெற்றிருந்தார்.

இவற்றிற்கு மேலும் செழுமையேற்றிக்கொள்ள இந்திய மொழிகளில் அப்போது எழுதிக்கொண்டிருந்த சமகால கவிஞர்களின் கவிதைகளையும் வாசித்து தன்னை ஒரு கவிதைக்கான மனிதராகவே மாற்றிக்கொண்டிருந்தார் ஞானக்கூத்தன்.

இன்னும் சொல்லப்போனால் பின்னாட்களில் அவர் அறிமுகம் எழுதிய இளைய கவிஞர்களின் கவிதைகளுக்கு மரபான கவிதைகளை அடையாளம் கண்டு அதை இந்த புதிய கவிஞர்களின் கவிதைகளோடு ஒப்பிட்டும் அதையும் இந்தப் புதுக்கவிஞர்களின் கவிதைகளோடு எப்படிப் பொருந்திப் போகிறது என்றும் விலாவாரியாக விளக்கமாக எழுதி வந்தார்.

அவர் வானம்பாடி கவிஞர்களின் கவிதைக் கோட்பாட்டிற்கு முற்றான எதிர்நிலையிலிருந்து தீவிரமாக இயங்கி வந்தார். அதாவது ஒரு கட்டம்வரை மரபுக் கவிஞர்களுக்காக பதில் சொல்லிவந்த நவீன கவிதை பாராம்பர்யம், இன்னொரு கால கட்டத்தில் வானம்பாடிகளின் கவிதை என்ற வடிவத்திற்கும் மனோபாவத்திற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய கட்டயத்தையும் நெருக்கடியையும் சந்தித்து வந்தது. அவற்றை ஞானக்கூத்தன் தன் கவிதைகளின் போக்கினாலும் பேச்சினாலும் கட்டுரைகளாலும் மௌனத்தாலும் தொடர்ந்து எதிர்கொண்டு வந்தார். எந்த சூழலிலும் அவர் இதை விட்டுக்கொடுத்து இயங்கியதில்லை.

ஞானக்கூத்தனுக்கு நடை இதழ் நின்றுபோன பிறகு கசடதபற மற்றும் ழ போன்ற இதழ்களை உருவாக்கி தன் நண்பர்களோடு நவீன இலக்கிய செயல்பாடுகளால் இயங்கினார். இயக்கினார்.

ழ என்ற கவிதைக்கான ஒரு தீவிர இதழை தொடங்கினார். அதில் ஆத்மாநாம் ஆர்.ராஜகோபால் ( இவர் ஆங்கில பேராசிரியராக பிரசடன்சி கல்லூரியில் பணிபுரிந்தவர் ) ஆனந்த், தேவதச்சன் இப்படி ஒரு தீவிரமான கவிதை எழுதுகிற வட்டத்தை ழ இதழின்வழி உருவாக்கினார்.

இந்த ழ கவிதையேட்டில் அப்போது உலக இலக்கியத்தில் இருந்த கவிதைகளின் போக்குகளை அடையாளப்படுத்துகிற விதமாக சில மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகளையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.

ந.முத்துசாமியின் சிறுகதைகளும் நாடகங்களும் அப்போது எல்லா இலக்கிய இதழ்களிலும் வெளிவந்துகொண்டிருந்தன. ( ந.முத்துசாமி அவருடைய ஊர்க்காரர் மற்றும்அவருடைய பள்ளித்தோழர் ).நவீன ஓவியங்களையும் நவீன நாடகங்களையும் தமிழுக்கு கணிசமாக அறிமுகப்படுத்தியதிலும் ஞானக்கூத்தனுக்குப் பங்கிருக்கிறது.

எண்பதுகளின் கடைசி வருடங்களில் நண்பர் அழகியசிங்கர் விருட்சம் இதழைத் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டுவந்த போதும், அவர் விருட்சம் பதிப்பகமாக கொண்டு வந்தபோதும், ஞானக்கூத்தன் தன் ஆதரவை அவருக்குக் கொடுத்து வந்தார். அவருடைய மீண்டும் அவர்கள் என்ற அதுவரை தொகுப்பாக வெளிவந்த ( 1994 ) கவிதைகளையும் , அதுவரை புத்தகமாக வெளிவராத கவிதைகளையும், மொத்தமாகத் தொகுத்து அழகியசிங்கர் ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டார்.

மேலும் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் பற்றி எழுதிய கட்டுரைகளை கவிதைக்காக என்ற புத்தகமாக தொகுத்து வெளியிட்டார். இந்தப் புத்தகத்தில்தான் த்வனிக் கோட்பாடு பற்றிய கட்டுரைகள் அதிகமாக இடம்பெற்றிருந்தது.கூடவே அவருடைய மரபுக் கவிதையின் செழுமையான அறிவைக் காட்டுகிற செய்யுள்களை நவீன அறிவோடு பார்க்கிற கட்டுரைகளும் இடம் பெற்றிருந்தன.

2000 ஆம் ஆண்டுகளின் தொடக்க காலகட்டத்தில், நான் சென்னையில் காலச்சுவடு அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தேன். அவருடைய வீடு என் அலுவலகத்தின் அருகில் இருந்ததால் அடிக்கடி சந்திக்கிற வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. அப்போது அவர் எனக்கு இந்தியளவில் மற்றும் உலகளவில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த கவிஞர்களின் பெயர்களையும் அவர்களுடைய கவிதைகளையும் பரிச்சயம் செய்து வைத்தார்.நவீன கவிதைகளின் கோட்பாடுகளையும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியல்களையும் சொன்னார்.

அதே சமயத்தில் மரபுக் கவிதைகளின் செழுமையையும், அவற்றை எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்லிக்கொடுத்தார் . அவருடைய இந்தத் தொடர்பினால் ஒரு கட்டத்தில் நான் தொல்காப்பியத்தை வாங்கி வந்து ஆழ்ந்து வாசிக்க தொடங்கினேன்.

என் கவிதை பற்றிய கட்டுரைகளை அவருடைய பாணியில் எழுதத் தொடங்கியிருந்தேன். குறுந்தொகையில் ஒரு பாட்டிற்கு நுண்மையான வாசிப்பையும் அதன் தற்போதைய புரிதல்பற்றியும் ஒரு கட்டுரையை அப்போது எழுத முடிந்தது என்றால் அது ஞானக்கூத்தனின் ஆகிருதியால் நடந்ததுதான்.

அவருக்கென ஒரு கவிதை சொல் முறையை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். அவர் சி.மணியின் வடிவத்தை தொடக்க காலத்தில் தன் கவிதைகளில் எழுதி வந்திருந்தாலும் பின்னாட்களில் தனக்கென ஒரு வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டதை போலவே பிறகு ஞானக்கூத்தன் பாணியில் எழுத வந்தவர்களும் அவரின் பகடியை கேலியை மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டார்கள்.அவருடைய கவிதைகளின் வீச்சை, மொழியை, வடிவத்தை, இப்படி கவிதையின் நுட்பமான விஷயங்களை ஸ்வீகரித்துக்கொள்ள இயலவில்லை.

இன்னும் சொல்லப்போனால் ஞானக்கூத்தனின் அடுத்த வாரிசுகளாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிற யாரும் அவரை மிஞ்சிவிடவில்லை என்பது நிதர்சனமான உண்மை. அவருக்கென ஒரு தனியிடம் கவிதை உலகில் இப்போது வரை ஏற்பட்டிருக்கிறது.போலிகளால் அந்த இடத்தை ஒருநாளும் அடைய முடியாது.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளை எளிமையாக வாசகர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதற்கு காரணம் அவருடைய கவிதைகள் மனப்பாடமாக சொல்வதற்கும் வசதியாக இருப்பதும் ஒரு காரணம். மேலும் அக்கவிதைகள் எளிமையான வடிவத்தில் இருப்பதும் இன்னொரு காரணம். எளிமையாக இருக்கிறது என்றுதான் சொன்னேன். ஆனால் உண்மையில் அது எளிமைபோல இருக்கிற நுட்பமான கவிதைகள்.
images (42)
வாசகர்களை எளிமைபோல எளிதாக ஏமாற்றப் பார்க்கிற கவிதைகள் அவருடையவை. வாசிக்க வாசிக்க பொருள் விரிந்துகொண்டே போகிற தன்மையில் அமைந்தவை. அவருடைய எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு கவிதை அப்போதைய தமிழ் அரசியலைப் பற்றிப் பேசிய கவிதை என்றாலும் அது இப்போதும் சமகாலத்திற்குப் பொருந்துகிற கவிதையாக இருக்கிறது.

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழ்க் கவிதையின் மாறிவருகிற போக்குகளைக் கடந்து , அவை இப்போதும் நவீன வடிவத்தில் இருக்கிற கவிதைகளாக எழுதியமைதான் அவருடைய மேதைமைக்கு சான்று.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளில்இடம்பெற்றிருக்கிற பெரும்பாலான கவிதைகளில் ஒரு நிகழ்காலம் உறைந்திருக்கும் . கவிதை வாசகன் அதை எந்த நிகழ்காலத்தில் வாசிக்க தொடங்கினாலும் அப்போதைய நிகழ்காலத்தின் அர்த்தங்கள் அக்கவிதைகளில் பரவி வாசகனின் அர்த்தத்திற்கு விரிந்து அனுபவங்களாகும்.அத் தன்மைகளோடு அக்கவிதைகள் படைக்கப் பெற்றிருக்கிறது என்பதால்தான் பல தசம ஆண்டுகளைக் கடந்தும் வாசிப்பிற்குத் தாக்குப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் நவீன தமிழ்க் கவிதைகளின் வரலாற்றில் அவருக்கு ஒரு இடத்தை தேடிக்கொடுத்திருக்கின்றன. அவை காலத்தினாலும் அழியாத பெரும் புகழை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கின்றன. தமிழ்க்கவிதை வாழும் காலம்வரையில் ஞானக்கூத்தனும் தன் கவிதைகளில் வாழ்வார்.

••

மேலும் சில நினைவுகளை வாசிக்க

ஞானக்கூத்தன் சில நினைவுகள் ( அஞ்சலி ) / சிபிச்செல்வன்

http://malaigal.com/?p=8841

பழுத்த இலைக்கு அஞ்சலி : ஞானக்கூத்தன் (1938 – 2016) / பெஷாரா

images (41)

பெஷாராவின் டைரி –

அந்த மரம் நெடிதுயர்ந்து அகன்ற அடிப்பாகத்துடன் எண்ணற்ற கிளைகளுடன் ஒருங்கிணைந்தவாறு உயிர்த்துடிப்புடன் இயங்குகின்றது. இருப்பின் அசைவில் அவ்வப்போது பசுமையாகவே அது சில இலைகளை உதிர்க்கிறது. பலவற்றை பழுத்து உதிர்க்கின்றது. மெல்ல மெல்ல கீழிறங்கும் அவை ஒன்றன் பின் ஒன்றென, மரத்தின் அடிப்பாகத்தை தொட்டுத் தழுவிச் செல்லும் காலநதியில் விழுகின்றன.

இலேசாக புரண்டு மிதந்து செல்லும் அவற்றில் பல பெயர்கள். ந. பிச்சமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, புதுமைப்பித்தன், மெளனி, க.நா.சு., சி.மணி, சார்வாகன்..இப்படி

ஓஹ், அந்த இளமையான பச்சை நிற இலைகள் ஆத்மாநாம், குவளைக்கண்ணன் என்றே விழுந்துவிட்டன

அடடே, சற்று முன் உதிர்ந்த பழுத்த இலை ஞானக்கூத்தனா!

இவை வாழ்க்கை என்னும் மரத்திலிருந்து உதிர்ந்தாலும் காலநதியின் ஓட்டத்துடன் முன்னேறிச் சென்றபடி உள்ளன. நீரில் மூழ்கி அழியாமல் தம் சுயம் இழக்காமல் ஒளிர்ந்தபடி தம்மை ஜீவ ஒளியுடன் ஐக்கியமாக்கிக் கொள்ளப் பயணப்படுகின்றன.

இப்போது மானுட உருவை மறைத்துக் கொண்ட திரு. ஞானக்கூத்தன் இங்கு குழுமியிருக்கும் அனைவர் இதயங்களிலும் கவிதை முகத்துடன் ஒளிர்கின்றார்.

நம் நினைவுகளும் மங்கும். நாமும் ஓர் நாள் மறைவோம்.

ஆயினும் ஞானக்கூத்தனின் கவிதை மொழி என்றும் எல்லாக் காலத்திலும் புதுப் பொலிவை சற்றும் இழக்காமல் பின்வரும் நம் சந்ததியினரின் கைகளில், மனங்களில் உயிர்ப்புடன் மிளிரும்.

1952-ல் பதினான்காவது வயதில் கவிதை எழுதத் துவங்கினார் அவர். நவீன கவிதையில் லயிப்புக் கொண்ட நாள் முதல் தனது கவனத்தை எத்தகு நிலையிலும் தவற விடாமல் முழு மூச்சுடன் புதுக் கவிதையின் தரத்தை உயர்த்துவதிலும் அது சற்றும் சிதையாமல் வளர வேண்டியும் இறுதி மூச்சுவரை தொடர்ந்து இருந்தார்.

எந்த அளவு கவிதைகளை நேசித்து வந்தார் என்பதை அவரின் கூற்றுகள் மூலமே நாம் உணரலாம்.

“இன்றும் எனக்கு கவிதையைத் தவிர வேறு அக்கறைகள் இல்லை. மனதில் கவிதை தோன்றிய நாளைப் போல் இனிய நாள் வாழ்க்கையில் வேறில்லை.”

”நாள்தோறும் கவிதைகளைப் பற்றி சிந்திக்காவிட்டால், எழுதாவிட்டால், படிக்காவிட்டால், என் ஆத்மா வாட்டம் காண்கிறது. இந்த வாட்டத்தை போக்கும் வழியாக நான் ஊட்டிக் கொள்ளும் இக்கவியமுதத்தை என் கவிதையை படிப்பவர்க்கும் நான் மறைமுகமாகத் தருகிறேன்.“

சூட்சுமங்கள் நிரம்பிய வித்தியாசமான கவிதைகளை எளிய முறையில் பன்முகத் தன்மையுடன் எழுதியுள்ளார் இவர்.

யாரோ ஒருத்தர் தலையிலே “ என்னும் தலைப்பில் ஒரு கவிதை:

நாங்கள் நாலு பேர் எலிகளைத் தின்றோம்

ஒரு காலத்தில்

நாங்களே எலிகளாய் போகலாமென்று
எலிகளாய் போனபின் நெல்களைத் தின்கிறோம்
ஒரு காலத்தில்

நாங்களே நெல்களாய் போகலாமென்று .

நெல்களாய் நாங்கள் ஆனதன் பின்பு

நாங்கள் நாலு பேர் மண்ணைத் தின்கிறோம்

ஒரு காலத்தில்

நாங்களே மண்ணாய்ப் போகலாமென்று

மரணத்தின் முடிவை மிகவும் எதார்த்தமாக “ அக்கினி “ என்னும் தலைப்பில் எடுத்துரைக்கிறார்.

தன்னை எவர் எவரோ
உண்ண அழைப்பது போல்

அக்கினியின் காதில்

விடாமல் ஒலிக்கிறதாம்.

தீயின் புனிதம் சிதையால் கெடாதென
வாய் மொழி ஒன்று கேட்டேன்.

வியர்த்துக் கொண்டே உண்மை

என்றேன்.

திரு. ஞானக்கூத்தனின் வாழ்க்கை முறையும் நவீன கவிதைகள் வாயிலாக அவர் நமக்கு அளித்திருக்கும் எளிதாக மொழியைக் கையாளும் லாவகமும் அரியதொரு பொக்கிஷம். இவற்றின் மூலம் நாம் உணர்வது ஒன்றுதான்.

பிறப்பதும் வளர்வதும்

வாழ்வதும் மறைவதும்

மீள்தலும்

இக்கணம் பற்று

விடுபடும் விநாடி

விடியலின் துவக்கம்.

யாருடைய வாழ்விலும் மரணம் முற்றுப் புள்ளி அல்ல.

31-7-2016.

தொப்புள்கொடி ( சிறுகதை ) – நாணற்காடன்

download (40)

பொறவெதுக்கு தெனிக்கும் நானிந்த சண்டாளனுக்கு முந்தி விரிக்கறேன். இருட்டு கட்டீட்டா போதும். பூன கால ஒரசற மாதிரி இந்த சண்டாளன் போறப்பயும் வாரப்பயும் ஒரசி ஒரசி பொணைக்கி இழுக்க ஆரம்பிச்சிடுவான். ஆனாலும், ஒரசறப்ப வர்ற இந்த மனுசனோட வேர்வ நாத்தம் இருக்கே.. அது எனக்கு அவ்வளவு கெறக்கமா இருக்கும். ஒழச்சி களச்சி வர்ற சண்டாளனுக்கு என்ன வுட்டா வேற கெதி என்னயிருக்கு? இவன ஆச ஆசயா சண்டாளன்னு தான் கூப்டுவேன். அதும் மத்தியான நேரத்துல இவன் வேலக்கி போகாம வூட்ல இருக்கும்போது தான் அப்பிடி கூப்ட புடிக்குது. ராத்திரியவிட மத்தியானத்துல பொணயறது தான் ரொம்பவும் சொகம். அது அடிக்கடி நடக்கறதில்ல. இந்த மாமியாக்காரி கண்ணாலங்காச்சின்னு எங்கவாச்சும் போற அன்னிக்கி, இந்த சண்டாளனும் வேலக்கி போகாம வூட்ல இருந்தா மட்டுந்தான் அது நடக்கும். கதவு சாத்தீட்டு மேக்கால சன்னல கொஞ்சூண்டு தெறந்து வெச்சா அந்த சந்து வழியா வர்ற சன்னமான வெளிச்சமும், வூடு முச்சூடும் பரவிக் கெடக்கற இருட்டும் அப்படியொரு கெறக்கமா இருக்கும்.

பொணஞ்சி முடிச்சதும் எஞ்சண்டாளன் ஒடம்பெல்லாம் பூக்கற வேர்வயும் அந்த நாத்தமும் தர்ற சொகத்துக்கு ஈடொன்னுமில்ல. இப்ப இவன சண்டாளப்பாவி சண்டாளப்பாவின்னு கண்டமேனிக்கு திட்டனும்னு தோணுது. ரெண்டு மூனு கெட்ட வார்த்த கூட நாக்குல ஒட்டிட்டிருக்கு. மாமியாக்காரிக்கு தான் புத்தியில்லீனா இந்த சண்டாளப்பாவிக்காச்சும் மூள வேல செய்யாது. ? கேடு கெட்ட நாயி. கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு விட்டத்தையே வெறித்துக் கொண்டு தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டிருந்த சம்பியை சன்னல் வழியாக சத்தமில்லாமல் குதித்து மியாவ் மியாவ் என கத்தத் தொடங்கிய வெள்ளைப்பூனை சன்னமாய் சலனப்படுத்தியது.

சம்பி கட்டிலைவிட்டு எழுந்து கதவு திறந்தாள். பேரலையைப் போல பாய்ந்து வீட்டுக்குள் வந்த மதிய நேர வெளிச்சம் கண்களைக் கூசச் செய்தது. திரும்பி அடுக்களைக்கு வந்து சொம்புப்பாலெடுத்து கிண்ணத்தில் ஊற்றி வாசற்படியருகே வைத்து .”தா… வந்து குடி ” என பூனையை அதட்டிவிட்டு வெளியே வந்து கிழக்கே பார்வையைச் செலுத்தினாள். தெருவில் நடனமாடிக்கொண்டிருந்த கானல் சம்பியின் கண்களுக்குள் அலையாடத்தொடங்கியது. நெருங்க நெருங்க இல்லாமல் போகிற கானலைப் போல வாழ்வும் ஆகிவிடக்கூடாது என்ற பதைபதைப்பு அந்த நொடியில் அவளது இரத்த நாளங்களில் ஓடத் தொடங்கியது. தன்னைவிட தன் நிழல் குறுகிப் போய் காலடியில் விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்து பரிதவித்தாள். குறுகிப்போ என்று சொல்ல இந்தச் சண்டாளப்பாவிக்கு எப்படி வாய் வந்தது என்ற கேள்வி வெயிலைப் போல திரும்பிய திசையெல்லாம் பரவிக்கிடந்தது. தெருவே வெறிச்சோடி கிடக்க சம்பி மட்டும் வாசலில் நின்றுகொண்டு தெருமுனையிலிருந்த சித்ராவின் வீட்டையே வெறிக்கத் தொடங்கினாள். தூரத்து வானத்தில் ரெண்டொரு காக்கைகள் பறந்து போய்க்கொண்டிருந்தன இந்த வெயிலிலும். இங்கிருந்து பார்ப்பதற்கு வெயில் தாளாமல் சாவகாசத்தைத் தொலைத்து விட்டு வேகங்கூட்டி பறப்பது போலிருந்தது.

———

துலுக்கச் சூடாமணி அம்மன் தேரோட்டம் தேரை ஊருக்குள் வலமிழுத்து தேரடியில் நிலை சேர்த்தும் வெற்றுச் சடங்காக இருந்ததில்லை. மழை வர வேண்டும். மழை வரும். மாசி, பங்குனி வெயில் புழுதியில் கறுத்துப் போன மனிதர்களுக்கு பங்குனி கடைசியில் வரும் இந்தத் தேரோட்டம் தான் உயிர் தண்ணியை ஊற்றி விட்டுப்போகும். சுத்து வட்டார நிலமெல்லாம் இந்தத் தேரோட்டத்திற்கு பிற்பாடுதான் மீண்டும் பச்சை பூசிக்கொள்ளும். துரும்பாகிப் போன ஆடு மாடுகளெல்லாம் இனிதான் ஒரப்பாகும். தேரோட்டத்தின்போது மழை பெய்யாமல் இருந்ததேயில்லை. சிறு தூறலிலாவது நனையாமல் தேர் நிலை சேர்ந்ததேயில்லை. அப்பா செத்தபிறகு தேரோட்டத்திற்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்ட தங்கமுத்து மறுபடியும் வந்திருக்கிறான். அப்பா உயிரோடு இருக்கும் வரையிலும் தவறாமல் அவரோடு வந்துவிடுவான். மக்களின் ஆரவாரத்துடன் பாய்ந்து வரும் தேர்க்கால்களுக்கு சன்னக்கட்டை போடுவது தங்கமுத்துவின் அப்பா மருதுவுக்கு கை வந்த கலை. சன்னக்கட்டை போடும் உரிமை வெள்ளக்கல்பட்டிக்காரர்களுக்குதான் உண்டு. சன்னக்கட்டை போடும் அப்பாவுக்குத் துணையாக தேர்க்கால்களுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ஞாபகங்கள் தங்கமுத்துவின் மனசில் வட்டமடித்தன. கூடவே வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும்போது சம்பி கடுகடுத்துப் பார்த்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. அம்மா சொன்னாளே என்று சம்பியை சித்ரா வீட்டுக்குப் போகச் சொன்னது தப்பா? இது என்ன ஒரு கேள்வி. தப்பு தான். புத்திகெட்டுப்போச்சே எனக்கு.

——-

சம்பிக்கு இந்தப் பூனையோடு சினேகம் ஏற்பட்டு ரெண்டு மூனு வாரம்தான் இருக்கும். யார் வீட்டுப் பூனையோ.. யாருக்குத் தெரியும். ? அது எப்போதுமே ஜன்னல் வழியாகக் குதித்து தான் வீட்டுக்குள் வரும். கதவு திறந்தே இருந்தாலும் வாசல் வழியாய் அது வருவதில்லை. ஜன்னல் கம்பிகளுக்கிடையே லாவகமாய் உடலை நுழைத்து வீட்டுக்குள் வரும் இந்த வெள்ளைப் பூனை சம்பிக்கு ரொம்பவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. பூனை சூலியாக இருந்ததும் பிடித்துப் போக காரணமாக இருக்கலாம். புடைத்திருக்கும் பூனையின் அடிவயிற்றைத் தடவித் தடவிப் பார்த்து விட்டு தன் அடிவயிற்றிலும் தடவித்தடவிப்பார்ப்பாள். தன் வயிறும் புடைத்துக்கொண்டு பானை போல திமிரிக்கொண்டு இருப்பதாக கற்பனை செய்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் ரெண்டொரு நாளாக.

சித்ரா வீட்டுக்குப் போக வேண்டுமென நினைத்தாலே தங்கமுத்துவின் மேல் ஆத்திரம் பொங்கி வழிந்தது. எப்படி சித்ராவின் வீட்டுக்குள் காலெடுத்து வைப்பது. ? அவளிடம் சடேரென கேட்டு விட முடியுமா ? அப்படியே ஏதோ தைரியத்தில் சடேரென கேட்டுவிட்டாலும் அவள் கொடுத்துவிடுவாளா என்ன. ? ஓரிரு வயது குறைந்தவள் தான் சித்ரா. இருந்தாலும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வாளோ? அப்படியே அவள் கொடுத்துவிட்டாலும் எப்படி அதை விழுங்குவது. ?

———

தேர் நிலைக்கு சேர்ந்ததும் கிளம்பிடணும். பாவம் சம்பி. அம்மா சொன்னாளேன்னு சித்ரா வூட்டுக்கு போகச் சொன்னது எவ்வளவு பெரிய மடத்தனம். கல்யாணமாகி ரெண்டு வருசந்தானே ஆகுது. கொஞ்ச காலம் காத்திருந்தா தான் என்ன? எனக்கொன்னும் பயமில்ல. நம்பிக்கையிருக்கு. துலுக்கச் சூடாமணிக்கு நேந்துகிடலாம். நாள மறுநாள் சம்பியோட வரணும். நேந்துகிடனும். ஆனா, இந்த சம்பிய நெனச்சா தான் பாவமாயிருக்கு. போன மாசில கண்ணாலம் பண்ணி இந்த மாசிக்கு புள்ள பெத்து கொடுத்துட்டா சித்ரா. இத சொல்லி சொல்லி தான் இந்த ஆத்தாக்காரி திட்டுவா இனிமே. ம்ஹும். … இனிமே சம்பிய திட்ட வுடக்கூடாது. திருவிழா கூட்ட ஆரவாரத்துக்கு இடையே தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டிருந்த தங்கமுத்து தேரோட்டம் தொடங்கப்போகிறது என்ற ஒலிபெருக்கி அறிவிப்புக்கு செவி கொடுத்து சன்னக்கட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு தேர்க்காலுக்கடியில் போய் நின்றான். அவனது பங்காளிமார்கள் ஏழெட்டு பேர் தேர்க்கால்களைச் சுற்றி நின்று கொண்டிருந்தனர்.

———

அது எப்படி இருக்கும்? ஆட்டு குண்டிக்கா மாதிரி மெது மெதுன்னு வட்டமா இருக்குமா? புள்ள பெக்கறத முன்ன பின்ன பாத்திருந்தா தானே தெரியும். கோமதி அக்காவுக்கும், சாந்தி அக்காவுக்கும் கொழந்த பொறந்தப்ப நான் ரொம்ப சின்ன பொண்ணு. அதனால அத பாக்கவுமில்ல. அட… எவ்ளோ பெரிய மடச்சி நானு. அது நீளமா தானே இருக்கும். ஆடு குட்டி போடறப்ப பாத்திருக்கனே. ஞாவகமே வரல பாரு. மடச்சி மடச்சி. ஒருவேள சித்ரா அதக் கொடுத்தா எப்படி முழுங்கறது? சோத்துல வெச்சி முழுங்கிடலாமா? வேணாம் வேணாம்.. அது நீநீநீளமா இருக்கும். வாழப்பழத்துல வெச்சி முழுங்கிட வேண்டியது தான். அது தான் சொலபம். பழத்தோட வழுக்கிகிட்டு வயித்துக்குள்ள போயிடும்.

மாமியா சொல்றதையும் கேட்டு தான் பாப்பமே. பெருசுங்க வெவரம் இல்லாமயா சொல்லுவாங்க. எதுவா இருந்தா என்ன.. இந்த வெள்ளப்பூன மாதிரி என் வயிறும் புடைச்சிகிட்டு வந்தா சரி. வயித்துல புள்ள தங்கறதுக்கு எது வேணாலும் செஞ்சி தான் பாக்கோணும். காரியம் பெருசா வீரியம் பெருசான்னு பாத்தா காரியம் தான் பெருசு. சீக்கிரமா துணியெல்லாம் தொவச்சி போட்டுட்டு குளிச்சிட்டு மால மசங்கறதுக்குள்ள சித்ரா வூட்டுக்கு போயிட்டு வந்துடணும்.

—— —–

வந்தவுடனே பேருந்து புறப்பட்டுவிட்டது. ஏழெட்டு கிலோ மீட்டர் தான். அர மணி நேரத்துல வூட்டுக்கு போயிடலாம். பெய்த மழைக்கு முச்சூடும் நனைந்து போயிருந்தான். பெரும் மழையெல்லாம் இல்லை. வெற்றுத் தூரலுமில்லை. நடுத்தரமான மழை. பேருந்து போகப் போக புதுப்பட்டி எல்லை தாண்டி மழை பெய்திருக்கவில்லை. புதுப்பட்டிக்குள் மட்டும் மழை பெய்திருக்கிறது. ஆனால், வானம் இன்னும் கருக்கலாகவே இருக்கிறது. இரவுக்குள் மறுமழை பெய்து விடும் என்பது போல பேருந்துக்குள் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.

—–

எல்லாத் துணிகளையும் அலசிப்பிழிந்து காயப்போட்டுவிட்டு பக்கெட் கழுவி வைத்துவிட்டு குளிக்கத் தயாரானாள் சம்பி. அப்போது கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அதுக்குள்ள இந்த மாமியாக்காரி வந்துட்டாளா? ராத்திரிக்கு வந்தா போதாதா? என்று மனசுக்குள் கறுவிக்கொண்டே அவிழ்த்த கூந்தலை அள்ளி முடிந்தவாறே கதவு திறந்தாள். வாசலில் நசநசத்துப் போய் நின்றிருந்தான் தங்கமுத்து.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவன் “சம்பி… சித்ரா வூட்டுக்கு போயிட்டு வந்துட்டயா” என்றான்.

“குளிச்சிட்டு அங்க தான் போகப் போறேன் மாமா” என்றாள் சம்பி

“வேணாம் சம்பி. போக வேணாம். ”

ஒரு கணம் கண்கள் விரிய தங்கமுத்துவைப் பார்த்த சம்பி நகர்ந்து வந்து கதவைத் தாழிட்டாள். மேற்கு ஜன்னல் கொஞ்சமாய்த் திறந்திருந்தது.

•••••

அவர் சொன்னது தப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது.. ஞானக்கூத்தன் கவிமனச்சித்திரம் பற்றி — அமிர்தம் சூர்யா

images (34)

சூளைச்செங்கல் குவியலிலே

தனிக்கல் ஒன்று சரிகிறது..

கவிஞர் ஞானக்கூத்தன் எழுதிய இந்தவரி இப்போது அவரை சுட்டிக்காட்டுவதாகவே தெரிகிறது.தனிக்கல் ஒன்று சரிந்தது தான்.
ஆனால் அன்று இந்த இருவரியை அப்துல் ரகுமான் ..இனத்திலிருந்து பிரியும் துரோகத்தின் குறியீடு என்றார்.வெங்கட்சாமிநாதனோ இது வெறும் சித்தாளின் பார்வை என்றார்.பிந்தி வந்து கட்டுரை எழுதிய நான் அந்த தனிக்கல் சரிந்து நொறுங்கி மீண்டும் மண்ணாக தான்..என்று அர்த்தப்படுத்திக்கொ்ண்டேன்..இப்படியாக கவிதையின் அரசியலாலே இயங்கியவர் ஞானக்கூத்தன்.

ஞானக்கூத்தன்…சென்னைஇலக்கிய நண்பர்கள் அதிகம் அறிந்து இருந்த நவின கவிஞரின் பெயர்.அதிக நிகழ்ச்சியில் கலந்துக்கொண்ட கவிஞரும் அவர்தான்.எனக்கு தெரிந்து பொதுவெளியில் அதிகம் பேசிய கவிஞரும் ஜெயமோகன் போல் அவ்வப்போது சர்ச்சையை எழுப்பி தன் கவிதையின் இருப்பை அதிர்விலேயே வைத்தவரும் அவரே

சர்ச்சையா அது என்ன என்று புதியவர்கள் கேட்கலாம்..இப்போது கூட அதை விவாதப் பொருளாக்கலாம்.

1) தலித் இலக்கியம் வெற்றி அடையாம போனதுக்கு அவர்களின் மொழியே காரணம்..வழக்கு மொழியில் இருந்து மொழியை செந்தரப்படுத்தலே மொழிக்கு நல்லது.

2)இந்த தேடல் சுயம் ஆன்மிகம் போன்ற சொற்கள் வாசகனை மிரள வைக்கும் யுக்தி.மனிதன் சாதாரணமானவன்.

3)பெண்ணை எப்போதும் பெண்ணாகவே பார்ப்பது தவறு.பொருளாகவும் பார்க்கலாம்

4) குழு மனப்பான்மை இலக்கியத்துக்கு ஆரோக்கியம் தான்

5)கவிதை எழுதுவதெல்லாம் இலக்கிய சேவை இல்லை.வா.மு.சே மாதிரி ஆட்கள் அப்படி நம்புறாங்க..

6)இந்திய கலாச்சாரம் என்பது இந்து கலாச்சாரம் தான்

இப்படி ஞானக்கூத்தனின் பிம்பம் அவர் கவிதையால் மட்டும் கட்டமைக்கப்படவில்லை..இப்படியான கருத்தியல்களாலும் தான்..எல்லாவற்றையும் சேர்த்தே நாம் பேசவேண்டும்( இந்த கருத்துக்கள் எல்லாம் 1996-ல் நான் நடத்திய அமிர்தம் இதழில் பேட்டியில் அவர் சொன்னது)

.நானும் நண்பர் தமிழ் மணவாளனும் அதிகமுறை சென்றுவந்த கவிஞரின் வீடும் ஞானகூத்தன் வீடே..அவர் வீட்டு தண்ணீரில் கொஞ்சம் பச்சைக் கற்பூரமும் கொஞ்சம் துளசியும் போட்டு தான் வைத்திருப்பார்கள்.அது கோயில் தீர்த்தம் போல் புதுசான ருசி..அந்த ருசி தண்ணீரில் மட்டுமல்ல கவிதையிலும் வாழ்வின் செயல்பாட்டிலும் இருந்தது எனலாம்,நான் சொல்லும் ருசியின் அர்த்தத்தை விளக்க வேண்டியது இல்லை.

நான்பலமுறை அவர் கருத்துக்கு எதிர்வினை ஆற்றியிருக்கிறேன்.அது எனக்கு ஒரு குஷி.ஒருபோதும் தன் கருத்திலிருந்து அவர் பின் வாங்கியதே இல்லை.நானும் தான். அவர் கருத்தில் ஆணித்தரமாய் நின்றதுக்கு காரணம் நிச்சயம் உண்மைத்தரமும் ஒரு காரணம்தான்.ஆனால் உடனடியாக அது பார்ப்பினியமாக நமக்கு பிம்பம் காட்டும்.ஒரு கட்டத்தில் அவர் சொன்னது உண்மையாக அறிந்தாலும்நுண் அரசியலின் தேவை பொருட்டு நாமும் பின் வாங்கியது இல்லை.

ஒருமுறை தனிப்பேச்சின் போது நண்பர் தேவேந்திர பூபதி சொன்னார்..” கருத்தியலை தாண்டி அவர் ஒரு அசலான கவிஞன் என்பதை மறுக்கமுடியாது.இத்தனை வருடத்துக்குமாற்றத்துக்கு பின்பும் அவர் கவிதையால் தான் நிற்கிறார்.சிலரை போல் அவர் கவிதையை டெஸ்க் ஒர்க் போல் செய்யப்பவரல்ல சூர்யா” ”என்றார்.அது அத்தனை சத்தியமான உண்மை…காரணம் ஒரு பேட்டியில் .சினிமா அரசியல் துணை இல்லாமல் என் கவிதை எவ்வளவு தூரம் பயணிக்கும் என்பதை ஒரு சவாலாகவே பார்க்கப்போகிறேன்´´ …அப்படியே பார்த்தார்.ஒரு கவிஞனாக ஜெயித்தார்.

ஹைக்கூ கவிதைகள் புற்றீசல் போல் பெருகிய காலகட்டம் ஒன்று இருந்தது.ஹைக்கூ கவிஞர்களுக்கு .கட்சி கொடி மட்டும் தான் இல்லை . அவர்களின் அலப்பரி சொல்லி மாளாதது. அடிப்படை தமிழ் அறிவு ,வாசிப்பு அனுபவம் இல்லாதவர்கள் கூட ஒரே நாளில் ஒரு ஹைக்கூ கவிதை எழுதிவிட்டு கவிஞர்கள்என்ற அந்தஸ்தை அடைந்த காலகட்டத்தில்..ஞானக்கூத்தன் தான் “ தமிழ் பத்தாயத்தில் புகுந்த எலி ஹைக்கூ “ என்று சாடினார்.ஹைக்கூ கவிஞர்கள் பலர் என் நண்பர்களாக இருந்தனர்.அதே நேரம் ஞானக்கூத்தன் சொன்னதும் சரியெனப்பட்டது. ஞானக்கூத்தன் ,இன்னப்பிற புதியதாக தமிழ் மரபின் சாரம் அறியாமல் மேற்கத்திய போதையில் வந்த சில நவினகவிஞர்கள் போல் இல்லை. அவர் தமிழின்மரபுஇலக்கியத்தில் ஆழந்த புலமை கொண்டவர்.எனவே அவரை சட்டென யாரும் எதிர்க்க தயாராக இல்லை.நாமும் இதை அமைதியாக ரசித்தோம்.ஒரு ஹைக்கூ கவிஞர்களும் எதிர்வினையாற்றவில்லை

download (47)
”நான் என்னை அறிந்துக்கொள்ளவே கவிதை எழுதிப்பார்க்கிறேன் என் மன அமைப்பை அறியும் முறைமைகளுள் ஒன்று கவிதை எழுதுவது .என் கவிதை எழுப்பும் எதிர்வினைக்களுக்கெல்லாம் எல்லாம் நான் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க முடியாது வேண்டுமானால் அதை இதழில் பிரசுரிக்காமல் இருக்கலாம் அவ்வளவே..மற்றபடி அது என் கவிதையே.’ அவர் என்று சொன்னது உண்மையே..பல கவிதைகளில் அவரின் ஆரிய மனம் வெளிப்பட்டதாகவே இருந்தது.சமீபத்தில் ஞானகூத்தன்மறைவுக்கு அஞ்சலி செலுத்த கரிகாலன் தேர்வு செய்த ஞானக்கூத்தன் கவிதை எது தெரியுமா?.

“தலைவரார்களேங்…
தமிழ்ப்பெருமாக்களேங்… வணக்கொம்.
தொண்ணூறாம்வாட்டத்தில்பாசும்வாய்ப்பய்த்
தாந்தமைக்குமகிழ்கின்றேன். இன்றய்த்தீனம்
கண்ணீரில்பசித்தொய்ரில்மாக்களெல்லாம்
காலங்கும்காட்சியினெய்க்காண்கின்றோங்நாம்”
‘வண்ணாரப்பேட்டகிளசார்பில்மாலெ’
“வளமானதாமிழர்கள்வாடலாமா?
கண்ணாளாபோருக்குப்போய்வாயேன்ற
பொறநான்ற்றுத்தாயெய்நாம்மறந்திட்டோமா?
தாமிழர்கள்சொகவாழ்வாய்த்திட்டாமிட்டுக்
கெடுப்பவர்கள்பிணாக்குவ்யல்காண்போமின்றே
நாமெல்லாம்வரிப்பொலிகள்பகைவர்பூனெய்
நாரிமதிபடைத்தோரைஒழிப்போம்வாரீர்
தலைவரார்களேங்
பொதுமாக்களேங்நானின்னும்
யிருகூட்டம்பேசயிருப்பதால்
வொடய்பெறுகறேன்வணக்கொம்”
‘இன்னுமிருவர்பேசஇருக்கிறார்கள்
அமைதி… அமைதி…” —–இந்த கவிதை தான்.

– ஒரு புது பாய்ச்சலில் திராவிட அரசியல் தந்த வெளிச்சத்தில் முதல் அதிகார ருசியை அல்லது சுதந்திரத்தின் முதல் சுவாசத்தை ருசித்த ஒரு விளிம்பு நிலை தமிழனின் அல்லது திராவிடனின் முதல் மேடைப்பேச்சை எள்ளி நகையாடி கவிதை எழுதி தன் மன அமைப்பை அறிந்துக்கொண்டவர் …ஆனால் மற்றவர்களைப் போல் குழிப்பறிக்கும் முதுகில் குத்தும் மறைமுக சாதிப்பற்றில் செயல்படும் போக்கு அற்றவர் அவர் தம் செயலுக்கு சமரசம் அற்று பொறுப்பேற்ற அவர் நேர்மையான கவிஞர் தான்.மேலும் பிறர் சிலாகிக்கிற எந்த மேற்கத்திய கவிஞனுக்கும் ஞானக்கூத்தன் குறைவானவர் அல்ல.

.நவின கவிதைப் பரப்பில் பலரால் பாராட்டப்பட்ட பிரம்மராஜனால் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஸ்ர் ரியலிச கவிஞர் வாஸ்கோ போப்போஎனும் செர்பிய நாட்டு கவிஞரின் கவிதை ஒன்றை பார்க்கலாம்.

யாரோ ஒருவன் யாரோ ஒருவனை

தனது தலையில் விதைக்கிறான்

விதை முளைவிட காத்திருக்கிறான்

விதை அவன் தலையை குடைந்து வெற்றிடமாக்குகிறது.

ஒரு எலி வளையாக மாற்றுகிறது அதை

எலிகள் தின்கின்றன் விதையை

அவை செத்து விழுகின்றன

காற்று வாழ வருகிறது அந்த வெற்று தலையில்

பிறகு மாறி மாறி வீசும் தென்றலை பிரசவிக்கிறது..

—இந்த கவிதைக்கு சற்றும் குறையாத ஒத்த அலைவரிசையில் இயங்கும் ஒரு கவிதையை ஞானகூத்தன் எழுதியுள்ளார்..அதுவும் யாரோ ஒருவரின் தலை தான்..இரண்டு கவிதைகளூம் வெளிவந்த ஆண்டு 1970 தான். இப்போது நம் ஞானக்கூத்தன் கவிதையை திறந்த மனதோடு வாசிப்போம்

யாரோ ஒருத்தர் தலையில்..என்ற தலைப்பிலானது இக்கவிதை..

நாங்கள் நாலுபேர் எலிகளைத் தின்றோம்

ஒருகாலத்தில்

நாங்களே எலிகளாய் போகலாமென்று

எலிகளாய் போன பின் நெல்களை தின்றோம்

நாங்களே நெல்களாய் போகலாமென்று

நெல்களாய் நாங்கள் ஆனபின்

நாங்கள் நாலு பேர் மண்ணைத் தின்றோம்

ஒருகாலத்தில்மண்ணாய் போகலாமென்று..,,,

—-தமிழ் இலக்கிய மரபில் முடியும் சொல்லை கொண்டு வரியை தொடங்கும் அந்தாதி மரபு நம் கவிதை மரபில் உண்டு..ஆனால் முடியும் கருத்தை கொண்டு வரியை தொடங்கும் அந்தாதி பாணியில் அதே நேரம் கனகச்சிதமா தத்துவ சுழலை இந்த கவிதையில் கட்டமைத்து இருப்பார்.எலிகளாக மாறுவதா..நெல்களாக மாறுவதா..மண்ணாக போவதா…எதுவாக மாற வேண்டும் என்பதை யாரோ ஒரு தலையில் தான் முடிவாகிறது.அல்லது யார் எதுவாக மாற முடிவு செய்தாலும் மண்ணாக போவதை யாரால் தடுக்கமுடியும் என்பதாகவும் பிம்பம் காட்டும் இக்கவிதை உலகளாவிய ஒத்த சிந்தனையோடு சமமான அலைவரிசையில் இயங்கிய கவிதை எனலாம்.

சாகித்ய அகாடமி நடத்திய கவிதை உரையாடல் ஒன்றில்..பாரதிக்கு பிறகு தமிழ்நாட்டின் மகாகவி யார் என்ற கேட்கப்பட்டதாம்.வந்திருந்த தமிழ் கவிகள் யாரும் யாரையும் முன் மொழியாமல் சவ அமைதி காத்தப்போது.. மகா கவிகளின் காலகட்டமும் தேவையும் முடிந்து விட்டது..தேவைப்பட்டால் பாரதிக்கு பிறகு ஞானக்கூத்தன் என்ற பெயரை சேர்த்துக்கொள்ளூங்கள் என்றாராம்..இதை ஒரு கூட்டத்தின் சந்திப்பின் போது என்னிடம் சொல்லி ..ஒருவரின் பெயரையும் ஒருவர் கூட முன் மொழியாத மோசமான சூழலைமுறியடிக்கவே நான் என் பேரை சொன்னேன் சூர்யா என்றார்..அப்போது கொஞ்சம் எரிச்சலாக இருந்தது..இப்போது நிலவும் குழு அரசியல் சாதி ஜமீன் மனோபாவத்தில் அவர் சொன்னது தப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது..

•••••••

பர்மிய மலைப்பிரதேசம் – ( பர்மிய நாட்கள் 11 ) – நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

download

மண்டலே இரங்கூன் என்ற பர்மிய நகரங்கள் கோடைகாலத்தில் அதிக வெப்பமானவை. பர்மாவை காலனியாக அரசாண்ட பிரித்தானியர்களுக்கு கோடையின் வெப்பத்தில் இருந்து தப்பி வாழ்வதற்கு குளிர்மையான இடமொன்று தேவைப்பட்டது.
கலே (Kalaw) என்ற மலைவாசஸ்தலம் பிரித்தானியர்களால் கோடை வெப்பத்தில் இருந்து பாதுகாப்பாக வாழ்வதற்கு ஊட்டி நுவரெலியாபோல் உருவாக்கப்பட்டது.

மூன்றாவது பர்மியப்போரில் இராசதானியாக இருந்த மண்டலேயை கைப்பற்றிய பின்பு வடபர்மாவில் சான்(Shan)மாநிலத்தில் கிட்டத்தட்ட 1500 அடி உயரமான மலைப்பிரதேசத்தில் தங்களது கோடை வசிப்பிடமாக கலேயை ஆக்கினார்கள் இந்தப் பகுதியில் வாழ்பவர்கள் மலை வாழ்மக்கள். அவர்கள் தீபத்திய பீடபூமியில் இருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள். இவர்கள் பல விடயங்களில் ஐராவதிச் சமவெளியில் வாழும் பர்மியர்களில் இருந்து வேறுபட்டவர்கள்.

இந்த மலைப் பிரதேசத்தில் பெரிதான வீதிகள் அமைக்கப்படாததால் பெரும்பாலும் தார் போடாது அமைந்துள்ள பாதைகள் உள்ளன. வெளிநாட்வர்களை இந்த மலைப்பிரதேசங்களை நோக்கி நடந்து (Tracking) செல்வதற்காக
கரடு முரடான மண் பாதைகள் அமைந்துளன. இடையிடையே மலைக்காடுகள் வளர்ந்துள்ளது.

மலையூடாக நடக்கும் புரோகிராமை எமக்கும் ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தது ஆரம்பத்தில் தெரியாது. இரண்டு மாத முன்பு முழங்கால் மூட்டில் ஆபரேசன் செய்யப்பட்ட என்னைக் கொண்ட எங்களது குழுவிற்கு இது தெரிந்திருந்தால் இதை மாற்றி இருப்போம். நாங்கள் புராகிராமை மறுத்தாலும் எமது வழிகாட்டி எம்மை விடுவதாகவில்லை. எங்கள் நால்வரையும் அழைத்துச் செல்வது அவரது வேலை ஏற்கனவே பரோகிராமில் வந்து விட்டது.அன்றய ஊதியம் அதன்மேல் நாம் கொடுக்கும் டிப்ஸ் என்பன இழப்பதற்கு முடியாதல்லவா?

சரி பார்ப்போம் எனத் துணிந்து ஒப்புக் கொண்டு பிரயாண வரைபடத்தை பார்த்தபோது எமக்கு இரண்டு பாதைகள் மலையேறுவதற்கு தரப்பட்டிருந்தது. அதில் 20 கிலோமீட்டர் பயணத்தை நிறுத்தி விட்டு, 12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து அந்த மலைவாழ் கிராமங்களுக்கு செல்வது என தீர்மானித்தோம்.

ஆரம்பத்தில் இலகுவாக இருந்தாலும் போகப் போக பாதை கல்லும் குழிகளும் நிறைந்தது கடினமாக இருந்தது. ஏற்றமும் இறக்கமுமான பாதை நுவரேலியா அல்லது ஊட்டியை நினைவுபடுத்தும். ஆனால உடலுக்கும் கண்ணுக்கும் குளிர்மையான இடங்கள்.

பாதையின் இரு மருங்கும் பல்வேறு பழத்தோட்டங்கள் அதன் கீழ், படி முறையான நெல்லு வயல்கள் அதனிடையே மரக்கறிப் பயிர்கள் , கறுவா கராம்பு என்பன மிகவும் தாரளமாக விளைந்திருந்தது. இஞ்சியையும், மிளகாயையும் ஒரே பாத்தியாக நட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் சென்றபோது இஞ்சி அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். இஞ்சிக்கிழங்குகள் ஒவ்வொன்றும் அரை கிலோ, ஒரு கிலோ அளவில் ஒவ்வொரு செடியிலும் உள்ளங்கையிலும் பெரிதாக விளைந்திருந்தது. மழை பெய்யும் காலத்தில் வயலில் நெல்லுபயிர் செய்து விட்டு வருடத்தின் மற்றய இரு தடவை காய்கறி செய்யும் சுழற்சிபயிர் முறை எனக்கு புதிதாக இருந்தது. மலை சரிவான பிரதேசங்களில் மண்டரின் என்ற தோடைவகை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. மற்றய சரிவில் தேயிலை பயிரிடப்பட்டிருந்தது. நான் நினைக்கிறேன். தேயிலை பிற்காலத்தில் பிரித்தானியர்களல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

நாங்கள் நடந்த வழி எங்கும் ஏராளமான பழத்தோட்டங்கள் பார்க்க முடிந்தது. அத்துடன் தோடை எலுமிச்சை பாதையோரத்தில் விழுந்து காணமுடிந்தது.அவை வாகனங்களில் கொண்டு செல்லும்போது விழுந்தவை. நடந்து சென்ற எங்களுக்கு பாதையோரத்தில் குவிக்கப்பட்ட மண்டரீனில் எடுத்து எமது வழிகாட்டி தந்தார். உருசியாக இருந்தன.

அந்த மலைப்பகுதி மண் மிகவும் வளமானது.

வயலில் நின்றுவேலைசெய்தவர்களுக்கு எவ்வளவு நாட்கூலி என்றபோது 5000 பர்மிய காசு (5டாலர் )என்று விட்டு இந்த மக்கள் கூலிக்கு வேலை செய்வது இங்கு குறைவு ஒவ்வொருவரும் மற்றவர் தோட்டத்தில் வேலை செய்வது வழக்கம். பணமாக கூலி கொடுப்பதிலலை என்றது ஆச்சரியமளித்தது. இந்த மக்கள் எல்லோரிடமும் நிலம் இருந்ததால் இந்த பொருளாதாரமுறை பொருந்தியது.

12 கிலோமீட்ர்கள் நடந்து முடிவாக ஒரு மலைவாழ் மக்களது கிராமத்தை அடைந்தது ஒரு வீடொன்றில் உணவு தயாரித்து பரிமாறினார்கள். உல்லாசப்பிரயாணிகளால் பாரிய ஹோட்டேல்களும் நகரப்பகுதியினர் மட்டுமே பயனடைவார்கள் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த எனக்கு இந்த பிரயாணம் வித்தியாசமாக சிந்திக்க வைத்தது. எமது வழிகாட்டி பர்மியமுகம் ஆனால் கருமையாக இருந்தார். அவரது பாரம்பரை விசாரித்தபோது அவரது தாத்தா கல்கத்தாவில் இருந்து வந்த இந்தியர்.மலைவாழ் பெண்ணைத் திருமணம் செய்திருந்தார் இதற்கு முன்பு பேகனில் எமக்கு வழிகாட்டியாக இருந்த இளைஞனது பேரன் இந்தியர் அவரும் பாகிஸ்தான் எல்லைக்குஅருகே இருந்து வந்தவர் என்றார் அவன் ஆனால் மஞ்சள் பர்மிய நிறத்தோடு இருந்தார்

இந்த மலைவாழ் மக்கள் பல விடயங்களில் தன்னிறைவான சமூகமாக வாழ்கிறார்கள் தங்களுக்கு தேவையான உணவை உற்பத்தி செய்வதோடு தங்களது உடைகளை அவர்களே நெய்கிறார்கள். அவர்களில் பெண்களது உடை மற்ற பர்மிய பெண்களைது லுங்கி போன்று இருந்தது. ஆண்கள் கிட்டத்தட்ட பாகிஸ்தானியர் போன்று பிஜாமா அணிகிறார்கள் இது மற்றய பர்மியர்களில் இருந்து வித்தியாசமானது. இவர்கள் எங்களை தங்களது திருமண உடையை எமக்கு அணிவித்து போட்டோ பிடித்துக் கொள்ள விரும்பினார்கள் நான் மறுத்தாலும் எனது மனைவி விருமபியதால் அது நடந்து. இதன் பின் அவர்கள் எம்மிடம் இருந்து வெகுமதியை பெறுகிறார்கள்- அந்த வீட்டில் சந்தித்த 43 வயது பெண்ணுக்கு பத்து வயது குறைத்தே எடைபோடுவேன். எந்த இடத்திலும் கொழுப்பு அற்று அழகிய புன்முறுவலைத் துவியபடி இருந்தாள். விசாரித்தபோது அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏழு பிள்ளைகளும் 20 பேரப்பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள். இவர்கள் மிகவும் கடினமாக உழைக்கும் விவசாயிகள.;

இவர்கள் வாழும் பிரதேசத்தில் தேக்குமரங்கள் காடாக வளர்ந்திருந்தன.அதைப் பற்றி விசாரித்தபோது காட்டுத் தேக்குகள் பிரித்தானியர்களால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. தற்போது தேக்கங்காடுகளை வளர்க்கிறார்கள்.

பர்மா ஒருவிதத்தில் இலங்கைபோல் நீராலும் நிலத்தாலும் வளம் கொண்டது. அரசியல் தலைமைகள் மட்டும் இதுவரையிலும் மக்களுக்கு சிறப்பாக இருக்கவில்லை என்பது உண்மை.

***********

உறுத்தல்கள் ( சிறுகதை ) / ஸிந்துஜா ( பெங்களூர் )

images (17)

1

” சார் , உங்களைத் தேடி ஒரு அம்மா வந்திருக்காங்க ” என்றான் சண்முகம். ஆபிஸ் பியூன் .

” யாருய்யா அது ? வேலை பார்க்க விடாம காலங்கார்த்தாலேயே தொந்திரவு பண்ண வந்திருக்கிறது ? ” என்றான் ராஜு எரிச்சலுடன். தலை மேல் ஆடிட்டர்கள் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு உயிரை எடுக்கிறார்கள். நாளை எப்படியும் முடித்துக்கொடுக்க வேண்டும் என்று சேர்மனிடமிருந்து உத்திரவு வந்து விட்டது. நாளை மறுநாள் மாலை போர்டு மீட்டிங். அன்றிரவு அவர் இத்தாலி போகிறார். இந்த சமயத்தில் வெட்டித்தனமாக வந்து உயிரை வாங்கிக் கொண்டு…

“உங்களதான் பாக்கணுமாம். ரோஸ் மேரின்னு பேர் சொல்லிச்சு.”

” ரோஸ்மேரியா ? எங்க ரிசப்ஷன்ல இருக்காளா ?”

சண்முகம் ஆமென்று தலையை ஆட்டினான்.

ராஜு சுற்றிப் பார்த்தான். ஆடிட் டீமென்று நான்கு பையன்கள் ஃபைல்கள் சமுத்திரத்தில் நீந்திக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஐந்தாவது ஆளின் விரல்கள் லேப்டாப்பில் நாட்டியம் ஆட , ஸ்டேட்மெண்டுகள் மாறி மாறி வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. இங்கு யாரையும் அழைத்துப் பேச முடியாது.

” சரி, அவ அங்கேயே இருக்கட்டும் . நான் வரேன் ” என்று அவனை அனுப்பினான்.

பிறகு நாற்காலியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டு ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டான் .ரோஸ்மேரி ஒன்றும் அம்மா இல்லை. இருபது , இருபத்திரெண்டு வயது இருக்குமா? சின்னப் பெண்.நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பு அவர்கள் பாக்டரியில் நடந்த விபத்தில் உயிரிழந்த சைமனின் இளம் மனைவி. நேற்று மாலை அவள் வீட்டுக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான். ஆனால் போக முடியாமல் போய்விட்டது.அவள் இன்று இங்கு வருவாள் என்று ராஜு எதிர்பார்க்கவில்லை.பாக்டரிக்கு அருகில் அவள் இருக்கும் வீட்டிலிருந்து இந்த அலுவலகம் இருபத்தி ஐந்து கிலோமீட்டர் இருக்கிறது.பஸ் பிடித்து வந்திருப்பாள் . காலையிலேயே வீட்டை விட்டுக் கிளம்பியிருக்க வேண்டும். எதற்காக முன்னறிவிப்பு எதுவும் இன்றி இப்போது இங்கே வந்திருக்கிறாள் ?

2

விபத்தில் இறந்த நாளுக்கு முன் தினம் சைமன் ராஜூவிடம் வந்தான். அப்போது பாக்டரி மானேஜர் ஒரு வாரம் வெளிநாட்டு செமினாருக்குப் போனதால் ராஜூவைப் பொறுப்பேற்கச் சொல்லி அனுப்பியிருந்தார்கள். ஒரு வாரத்தில் வரவிருக்கும் பண்டிகை நாட்களை முன்னிட்டு ஆர்டர்கள் வந்து குவிந்திருந்தன. ஓவர்டைமில் ஒவ்வொருவரும் அதிகமாக உழைத்து ஆர்டர்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

” சார், நாளைக்கு ஒரு நாள் லீவ் வேணும் ” என்று சைமன் வந்தான்

” அந்தப் பேச்சே எடுக்காதே. ஒரு நாளைக்கு நாப்பத்தெட்டு மணி நேரம் இருக்காதான்னு இருக்கோம் இப்ப ”

” இல்ல சார். வீட்டுல ஒரு முக்கியமான விசேசம் ”

” நீ மொதல்ல பாக்டரி விசேஷத்தை கவனி ” என்று மறுத்து அவனைத் திருப்பி அனுப்பி விட்டான்.

அவன் கேட்ட லீவைத் தந்திருந்தால் , நிச்சயமாக உயிர் போயிருக்காது’ என்று தன்னையே குற்றம் சாட்டிக் கொள்வதிலிருந்து ராஜுவால் தப்பிக்க முடியவில்லை. பியர் டாங்கின் மேலே ஏறி பியர் பதமாகி விட்டதா என்று பார்க்கச் சென்ற சைமன், படிகளில் கால் தவறி உயரத்திலிருந்து கீழே விழுந்து விட்டான். உடனே சைமனின் உடலை ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்துச் சென்று சிகிச்சை கொடுத்தும் பலனில்லாமல் போய் விட்டது . அப்புறம் வீட்டுக்கும் அதற்குப் பிறகு கல்லறைக்கும் உடலை எடுத்துச் சென்று காரியங்கள் முடியும் வரை ராஜு கூடவேயிருந்தான். போலீஸ் , ஆஸ்பத்திரி , கல்லறை என்று எல்லா இடங்களிலும் பணத்தைக் கொடுத்து பிரச்சனைகள் எதுவும் இல்லாமல், அதிகம் உடலைக் காக்க வைத்திராமல் செய்தான்.பல தொழிலாளிகள் அவனது சிரமங்களைப் பார்த்துப் பின்னாட்களில்பாராட்டினார்கள் . ஆனால் சைமனின் இளம் மனைவியைப் பார்த்து எழுந்த பரிதாப உணர்ச்சி அவனைத் தின்றுவிடும் போலிருந்தது. வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தும் உள் பிடுங்கல் ஓயவில்லை. ஸ்ரீமதி அவனைப் பார்த்துப் பயந்து விட்டாள் . ஆனால் அவள் எவ்வளவோ குடைந்தும் அவன் மனதுக்குள்ளேயே மறுகினான். அதனால்தான் நாராயணன் அவர்கள் வீட்டுச் செலவுக்கு என்று பணத்தைக் கொடுத்து வர பெர்சனல் டிபார்ட்மெண்ட்டிலிருந்து யாரையாவது அனுப்பச் சொன்ன போது தானே சைமன் வீட்டில் கொண்டு போய்க் கொடுப்பதாகக் கிளம்பிச் சென்றான்,

நாராயணனிடம் சொல்லவில்லையே தவிர , அது அவனை உள்ளுக்குள் அரித்துத் தின்று கொண்டுதான் இருந்தது.இரண்டாவது தடவை அவன் சைமன் வீட்டுக்குச் சென்றதற்குக் காரணம் சைமனின்
தந்தையிடமிருந்து வந்த போன்தான். சைமனின் மனைவி
ரோஸ்மேரியைத் தவிர சைமனின் வயதான தந்தையும் அந்த வீட்டில் தான் குடியிருந்தார். அவள் அவருக்கும், அவரவளுக்குமாகப் பாதுகாப்பென்று இருந்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்த வீட்டில் இருந்த இன்னொரு உயிர், ரோஸ்மேரியின் நாய்க்குட்டி. வெள்ளை வெளேரென்று புஸு புஸு ரோமத்துடனும், கறுப்புக் கண்களுடனும், குட்டி வாலுடனும், அது வீட்டுக்குள் குடு குடு என்று வளைய வந்தது மனதைக் கொள்ளை கொள்வதாய் இருந்தது. அதற்கு சங்கிலி எதுவும் போட்டுக் கட்டியிராததால், யாராவது காலிங் பெல் அடித்தால் வீட்டின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் கூட , சாத்தியிருக்கும் கதவுக்குப் பக்கத்தில் ஓடோடி வந்து வரும் விருந்தினரை வரவேற்கக் காத்திருப்பது போல் நிற்பதை முதல் தடவை பார்த்த போது ராஜுவால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அதே போல் அவனை முதல் தடவை பார்த்த போதும் , குரைக்காமல் ரொம்ப நாள் பழகியவன் வந்திருப்பது போல் அது அவன் காலைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.

” அதைக் கட்டிப் போடும்மா. பாரு,சார் வந்திருக்காரு. தன்னப் பார்த்து சிரிச்சிட்டு இருக்காருன்னு, சடால்னு அவர் மடி மேலே போய் ஏறி அவர் போட்டிருக்கிற டிரஸ்சை எல்லாம் நாசம் பண்ணிடப்
போகுது ” என்றார் ரோஸ்மேரியின் மாமனார்.

” அப்படியெல்லாம் அது ஒண்ணும் பண்ணாது மாமா ” என்று அவள் வந்து அந்த நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டாள். பிறகு அவனைப் பார்த்து ” சங்கிலி வாங்கி கட்டிப் போடுன்னு மாமா நெதய்க்கும் சொல்லிகிட்டே இருக்காரு. நான்தான் வேண்டாம்னு சங்கிலி போடலே. அதுவாட்டுக்கு திரிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கு .அது களுத்துல ஒரு விலங்கை போடுவானேன்னு ” என்றாள்.

” இப்பிடியே இருக்க முடியுமா? நாளைக்கு வெளியில போகறப்போ தெருவுல எங்கயானும் அடிகிடி பட்டு விளுந்துச்சுன்னா , இல்லே ஏதாவது ரெண்டு பெரிய நாய் அதைத் துரத்திக்கிட்டு வந்தா? இல்லே விவரம் புரியாம, வேற நாய் பின்னாலே ஓடிப் போனா ?நாம விவரமா இருந்தா ஒண்ணும் பிரச்சினை இருக்காதில்லே ” என்று அவர் அவளைக் கோபித்துக் கொண்டார். அவள் பதிலளிக்காமல் சென்றாள்…

ராஜு அவரைப் பார்த்து ” என்னை பாக்கணும்னு போன் பண்ணினீங்களே , என்ன விஷயம் ? ” என்று கேட்டான்.

“ஐயோ , நீங்க எதுக்கு இதுக்காக கஷ்டப்பட்டு வந்தீங்க ? நீங்க சொன்னா, நான் வந்து பாக்கறதுதானே முறை ? ” என்று பதறி விட்டார்.

” இதுல என்ன இருக்கு ? நான் என்ன நடந்தா வரேன் ? கம்பெனி கார் இருக்கு. இன்னிக்கு பாக்டரில வேலைன்னு வந்தேன். போற வழில இருக்கற உங்களை பார்க்கறதுக்கு என்ன கஷ்டம் ? சொல்லுங்க ”
என்றான்.

அவர் மெல்லிய குரலில் ” பணம் ஒரு பிரச்சனையா ஆயிட்டு வருது . உங்களுக்கு தெரியாதது இல்ல. சைமன் ஒருத்தன் சம்பாதிச்சுதான் குடும்பமே நடந்து கிட்டு இருந்தது ” என்றார் .

” சைமனோட பைனல் செட்டில்மென்ட் அடுத்த வாரத்துக்குள்ள ஆயிடும் . அதுக்கும் முன்னால பண்ண முடியுமான்னு பாக்கறேன் ” என்றான் ராஜு அனுதாபத்துடன்.

” அதுவும் கொஞ்ச நாள்ல காலி ஆயிடாதா ? ” என்றார் அவர்.

அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று ராஜு அவரைப் பார்த்தான்.

” எனக்கு ஒரு வேலை போட்டு குடுக்க முடியாதா ? ” என்று இறைஞ்சும் குரலில் கேட்டார். ” ஒரு வாச்சு மேன் , இல்லாட்டா அட்டண்டர் இது மேரி ஒரு வேலை ” . அவர் கண்களில் துளிர்த்த நம்பிக்கை அவனை ஆட்டி விட்டது.

ராஜு அவரைப் பார்த்தான். அறுபத்தி ஐந்து எழுபது வயது இருக்காது இவருக்கு ? இவ்வளவு வருஷம் உழைத்துக் கொட்டியிருந்த அவருக்கு ஓய்வில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில் என்ன ஒரு கொடுமையான சோதனை?

அவனுடைய கம்பெனியில் அவரை வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வதென்பது நடக்காத காரியம். அவருடைய வயதே அவருக்குப் பெரிய எதிரி. வேறு எங்காவது தெரிந்த இடத்தில் சிபாரிசு செய்யவும் அதுவே முதலில் வந்து முட்டுக் கட்டை போடும். அவருடைய நிலைமை பரிதாபத்துக்குரியது. ஆனால் என்ன செய்வது ?

” சரி, நான் பாக்கறேன். ஆனா நிச்சயமா சொல்ல முடியாது.உங்களுக்கே தெரியும் உங்க வயசிலே நீங்க சொல்ற மாதிரியான வேலை கிடைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம்னு. எப்படியும் உங்க குடும்பத்துக்கு என்னால் முடிஞ்ச உதவிய நான் கண்டிப்பா செய்வேன் ” என்று எழுந்தான்

இது நடந்து ஒரு வாரம் கழித்து ராஜு சைமனின் வீட்டுக்குச் சென்றான் . சைமனின் தந்தை அங்கு இருக்கவில்லை. யூனியனில் இருக்கும் தாஸ் உள்ளே உட்கார்ந்திருந்தான். ரோஸ்மேரியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த அவன் ராஜூவைப் பார்த்ததும் உடனே எழுந்து விட்டான்.

“குட் மார்னிங் சார்” என்றான்.

” என்னய்யா , இன்னிக்கு பாக்டரிக்கு வேலைக்கு போகலையா ? இல்லே யூனியன் வேலைன்னு பெர்மிஷனா ? ” என்றான் ராஜு.

“இல்லை சார், இன்னிக்கு லீவு ” என்றான் தாஸ் . சில நிமிஷங்கள் கழித்து அவன் ரோஸ் மேரியிடமும், ராஜுவிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டு வெளியே சென்றான்.

ராஜு தனக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருந்த ரோஸ்மேரியைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தான்.

அவள் தயக்கத்துடன் ” அவரு ஒரு வாரமா வந்துட்டு இருக்காரு ” என்றாள்.

” ஆமா, யூனியன் லீடர்தானே . கூட வேலை பார்த்து பழகின மனுஷன் இப்படி திடீர்னு செத்துப் போனா, ஆறுதலுக்கு வரத்தான் செய்வா ” என்றான் ராஜு.

அவள் அவனை எதற்காக அப்படி ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கிறாள் என்று ஒரு நிமிஷம் ராஜூவுக்குப் புரியவில்லை.

” இல்லே, எனக்கு பாக்டரில எப்படியும் வேலை வாங்கித் தரேன்னு சொல்லியிருக்காரு ” என்றாள் அவள் .

ராஜு தன் கையில் வைத்திருந்த தோல் பையைத் திறந்தான்.

” நீங்க …பணம் எதுவும் குடுத்தா…. வாங்க வேணாம்னு … தாஸ்
சொன்னாரு ” என்றாள் திக்கியபடி.

” ஏனாம் ? ”

அவள் உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.

பிறகு ” இப்பிடி கொஞ்சம் கொஞ்சமா பணம் குடுத்து உன்னை ஏமாத்திடுவாங்க. உனக்கு வேலை தரணும்னு நாங்க போராடி எப்பிடியும் வாங்கி குடுத்துருவோம்னு சொன்னாரு ” என்றாள் ரோஸ்மேரி தயக்கமான குரலில். .

” ஓ , அதனாலதான் நான் பையை திறக்கறச்சே பணத்தை பத்தி பேசினயா ? ஆனால் நான் பணம் கொண்டு வரலையே ” என்றான் ராஜு.

ரோஸ்மேரி ஒன்றும் புரிபடாத குழப்பத்தை முகத்தில் தேக்கியபடி அவனைப் பார்த்தாள்.

அவன் தோல் பையிலிருந்து சில காகிதங்களை வெளியே எடுத்தான்.

” இதெல்லாம் உன்னை ஏமாத்தறதுக்காக நான் கொண்டு வந்திருக்கேன் ” என்று ராஜு சிரித்தபடி அவளிடம் தந்தான்.

அதை வாங்கிப் பார்த்த அவள் ” சார், என்ன சார் இது ? அப்ளிகேஷன் குடுத்திருக்கீங்க ” என்றாள் குரலில் சந்தோஷம் எகிறிட.

“ஆமா. இந்த பேப்பரை எல்லாம் நீ ஃபில்லப் பண்ணி உன்னோட போட்டோவை ஒட்டி ரெடியா வச்சிரு . நான் இப்ப பாக்டரிக்கு போறேன் சாயந்திரம் ஆபிசுக்கு திரும்ப போறச்சே உன்கிட்டேர்ந்து வாங்கிண்டு போறேன் , சரியா ? ”

அவன் சற்றும் எதிர்பாராதவிதமாக ரோஸ்மேரி அவன் காலில் விழுந்தாள்.

” சே சே என்ன இது அட எழுந்திரு ” என்று அவன் அவளைத் தடுத்தான். அவன் காலைத் தன் கையால் ஒற்றிக் கொண்டு அவள் எழுந்தாள்.

” இனிமேல்லாம் இப்படி பண்ணக் கூடாது ” என்று ராஜு அவளைக் கண்டித்தான். அவள் கண்ணில் திரண்ட நீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

” எங்கே சைமனோட அப்பா ? ” என்று கேட்டான்.

” அவரு வேலைக்கு யாரோ கூப்பிட்டு இருக்காங்கன்னு வெளியே போனாரு .” என்றாள்.

அப்போது சைமனின் தந்தை ” அந்த தாஸ் நாய் எதுக்கு இங்க வந்துட்டு போகுது ? என்றபடி உள்ளே நுழைந்தார்.

ராஜூவைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டு நின்றார் .

ராஜு அவரைப் பார்த்து ” குட் மார்னிங் ” என்று புன்னகை செய்தான் .

அவர் சமாளித்துக் கொண்டு ” சாரி சார். குட் மார்னிங் சார். காபி சாப்பிட்டீங்களா ? ” என்று கேட்டார்.

ரோஸ்மேரி அவரிடம் ராஜு கொடுத்த காகிதங்களைக் கொடுத்தாள் .

அவர் கையில் வாங்கிக் கொண்டே ” என்ன இது ? ” என்று அவளைப் பார்த்தார்.

ராஜு அவரிடம் ” நீங்க உங்களுக்கு வேலை கேட்டீங்க .ஆனா உங்க மருமகளைத் தேடி அது வரது. ” என்று சிரித்தான். பிறகு எப்படி அவனது பாஸ் நாராயணன் மூலமாக இந்த வேலை ரோஸ்மேரிக்குக் கிடைக்கும் என்று விவரித்தான்.

” இனிமே வேலே வாங்கித் தரேன்னு அந்த தாஸ் எல்லாம் வர வேண்டியது இல்லே ” என்றாள் ரோஸ்மேரி.

சைமனின் தந்தை மருமகளை உற்றுப் பார்த்தார்.

” சரி நான் கிளம்புகிறேன் ” என்று ராஜு எழுந்தான்

ஆனால் அவளிடம் சொல்லியபடி அன்று மாலை அவள் வீட்டுக்குப் போய் அப்ளிகேஷனை வாங்க முடியாமல் அவனுக்கு வேறு வேலை வந்து விட்டது .

3

ரிசப்ஷனுக்கு ராஜு சென்ற போது ரோஸ்மேரி அங்கிருந்த சோபா ஒன்றில் உட்கார்ந்து கையில் வைத்திருந்த புத்தகம் ஒன்றைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள் . தலை குனிந்திருந்ததால் பக்கவாட்டில் தெரிந்த அவளது முகம், அவன் மனதில் பரிதாபத்தை எழுப்பிற்று. தலையை இறுக்கமாக வாரி ஒற்றைப் பின்னல் போட்டிருந்தாள் .உடலில் பச்சை வண்ண சேலையும் கறுப்பு ரவிக்கையும், கைகளில் ரப்பர் வளையல்களும் அணிந்திருந்தாள் , பகட்டற்ற எளிமையான
தோற்றம் . சின்னஞ் சிறு பெண், வாழ்க்கையை உல்லாசமாகக் கழிக்க வேண்டிய பருவத்தில் இருப்பவள், அவள் முகத்தில் படிந்திருக்கும் சோகம் மனதில் கலக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. ஒருவேளை அவளுக்கு வேலை கிடைத்து அதில் ஈடுபடும் போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் துக்கத்தை மறக்க முடியுமோ என்னவோ ?
அவன் அவள் அருகே சென்று ” குட் மார்னிங் ரோஸ்மேரி ” என்றான்.

அவன் குரலைக் கேட்டு எழுந்த அவள் ” குட்மார்னிங் சார் ” என்றாள். புன்னகை செய்ய முயன்றாள் . கண்களில் ஒருவித கலக்கம் தெரிந்தது.

அவளை நாராயணன் அறைக்குள் கூட்டிச் சென்றான்.அவர் இன்கம்டாக்ஸ் கமிஷ்னரைப் பார்க்கப் போயிருந்ததால் அறை காலியாக இருந்தது.

” ஸாரி , நான் நேத்திக்கு சொன்னபடி ஈவினிங் வர முடியா போயிடுச்ச்சு. அப்ளிகேஷனை நீயே எடுத்துண்டு வந்துட்டியா ? ” என்று சிரித்தான் ராஜு. ” வீட்டிலிருந்து கிளம்பி இங்க வாரத்துக்கு ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சா இல்லே அதுக்கும் மேலயா ? ”

அவள் கையிலிருந்த பிளாஸ்டிக் பையைத் திறந்து காகிதங்களை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தாள் .

வாங்கிப் பிரித்துப் பார்த்த அவன் “என்ன இது ஒண்ணுமே ஃபில்லப் பண்ணாம குடுத்திருக்கே ? ” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.

ரோஸ்மேரி ” தயவு செஞ்சு மன்னிச்சிடுங்க சார் ” என்றாள் .அவள் குரலும் முகமும் கலங்கி இருந்தன.

” ஏன் என்ன ஆச்சு ?”

அவள் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருந்தாள் . பிறகு ” என் மாமாவுக்கு வேலை கிடைச்சிருச்சு ” என்றாள் .

” ஓ, அப்படியா ! ரொம்ப சந்தோஷம் ” என்றான் ராஜு.’ ” எங்க கிடைச்சிருக்கு ? ”

” வீட்டுக்கு பக்கத்திலே சர்ச் இருக்கில்ல ? அங்க வாட்ச்மேன் வேலைக்கு கூப்பிட்டு இருக்காங்க. ”

“என்ன சம்பளமாம் ? ” என்று கேட்டான் . அவள் சொன்னாள் .

” அதனால ? ” என்று அவன் அப்ளிகேஷனைக் காண்பித்தான்.

” என்னை வேலைக்கு போக வேண்டாம்னு சொல்லுறாரு . பொம்பளைப்பிள்ளை , அதுவும் சின்ன வயசுன்னு போக வேண்டாம்கிறாரு . நீங்க எனக்கு குடுக்கப் போற வேலைல நல்ல சம்பளம் வரும் . நான் என்னை சாக்கிரதையா பாத்துக்குவேன், கவலைப் படாதீங்கன்னு சொல்லி ரெண்டு நாளா சண்டை கூட போட்டேன். சமாதானமாவும் கீழே இறங்கிப் போனேன்.ஆனா பிடிவாதமா இருக்காரு. நான் என்ன செய்யிறது ? வயசானவரு. என்னை விட்டா அவரைப் பாத்துக்க வேற யாரு இருக்காங்க ? நீங்க தப்பா நினைச்சுக்க கூடாதுன்னுதான் இன்னிக்கு உங்களை பாக்க என்னை அனுப்பிச்சாரு ” என்றாள் கலங்கின குரலில்.

ராஜூவுக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது .அவளுடைய வேலையில் அவளுக்குக் கிடைக்கவிருக்கும் சம்பளம், பெரியவருக்கு கிடைக்கப் போவதை விட நான்கு மடங்கு அதிகம் இருக்கும் என்று ராஜு
நினைத்தான் . அது தவிர, அவள் எதிர்காலத்திற்குப் பல வழிகளில் அவளது வேலை உதவியாயிருக்கும். ஆனால் ரோஸ்மேரி சொல்வதைப் பார்த்தால் , இது அவளது மாமனாரைப்
பொறுத்தவரை கணக்கு வழக்குப் பார்க்கும் முறையாகத் தெரியவில்லை போலிருக்கிறது.

அவன் ஒன்று சொல்லத் தோன்றாமல் நின்றான். பெரியவர் முன்பொரு நாள் ரோஸ்மேரியின் நாய்க்குட்டி வெளியே போவதைப் பற்றிச் சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

••••••

கபாலி – கனவுக்கும் நனவுக்கும் இடையே / கவின் மலர் -

download
கபாலியின் முன்னோட்டக் காட்சிகள் வெளியானபோது அது இன்னுமொரு ரஜினிகாந்த் படம் என்கிற தோற்றத்தையே ஏற்படுத்தியது. ஆகவே பெரிதாக படம் குறித்த எதிர்பார்ப்பு ஏதுமில்லை. ஏனெனில் ரஜினி படத்தில் எதிர்பார்க்க எனக்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் இயக்குவது ரஞ்சித் என்கிற வகையில் இப்படத்தில் ஏதோ ஒன்று வித்தியாசமாக இருக்கும் என்றே நினைத்தேன். ஆனால் ரஜினியே வித்தியாசமாக இருப்பார் என்பது இனிய அதிர்ச்சியே.

முதல்முறை பார்க்கையில் கபாலியில் என்ன இருக்கிறது என பிடிபடவில்லைதான். பிடித்திருக்கிறதா என தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லை. சிறிய ஏமாற்றமும் மிஞ்சியது. ஒருவேளை திரையரங்கத்தின் தரமற்ற ஒலியமைப்பும், ரசிகர்களின் அதிக ஆரவாரமும் நம்மை திரைப்படத்திற்குள் உள்ளே செல்ல முடியாமல் தடுக்கிறதோ என்று தோன்றியது. மீண்டும் பார்த்தேன்.

முதன்முறை ஒரு திரைப்படம் பொதுத்தளத்தில் பெரும் விவாதத்தைத் தோற்றுவித்திருக்கிறது. நான் கூறுவது அதன் வியாபாரம் குறித்தல்ல; அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து. ரஜினியுடன் ரஞ்சித் என்கிற கூட்டணியின் விளைவு இது என்றாலும் படத்தின் உள்ளடக்கம் முக்கிய காரணமாக இருக்கிறது.

ரஞ்சித்தின் முந்தைய இரு படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ’அட்டகத்தி’யில் அவர் ஒரு நீரூற்று போல வெளிப்பட்டார். அந்த நீருற்று பார்க்க மிக அழகாக ரம்யமாக இருந்தாலும் அதை நுணுக்கமாகப் பார்த்தால் அதில் நீலநிறம் தெரிவதை உணர்வது அரசியல் நுண்ணுணர்வு கொண்டவர்களுக்கு சாத்தியமானதே. ஆனால் நீல நிறம் எதைக் குறிக்கிறது என்கிற தெளிவு இல்லாத சாமானியர்களுக்கும் அப்படம் ஒரு பெருவிருந்தாக அமைந்தது.

ஒரு நேரத்தில் சாமானியர்களையும் விஷயமறிந்தவர்களையும் கவர்வது இயலாத காரியம். அதை ’அட்டகத்தி’ செய்தது. அதன்பின் வந்த மெட்ராஸ் இன்னுமொரு பாய்ச்சல். சற்றே மறைபொருளாக தலித் அரசியலைக் கொண்டிருந்தது ‘முடிஞ்சவுங்க புரிஞ்சுக்கோங்க’ என்பதாக இருந்தது. ஆனாலும் அது ஒரு பெரிய ஹிட் திரைப்படம். ரஞ்சித்தின் அடுத்த கட்ட நகர்வு வெளிப்படையாக வருவதாக இருக்குமென்கிற எதிர்பார்ப்பு நிலவியபொழுதில் வெளியான கபாலி நினைத்தபடி வெளிப்படையாகவே இருந்தது.

ஒரு சினிமா பார்க்கையில் நாம் யாராய் இருந்து பார்க்கிறோம் என்பதில்தான் அப்படம் பிடித்திருக்கிறதா இல்லையா எனச் சொல்ல முடியும். எனக்குள் ஒரு நல்ல சினிமா ரசிகை இருக்கிறாள். அதே சமயம் எனக்குள் ஒரு அரசியல் புரிந்துணர்வு கொண்ட பெண்ணும் இருக்கிறாள். ஒரே நேரத்தில் இருவருமே படம் பார்க்கின்றனர். இவர்கள் இருவருக்குமிடையே பெரும் போராட்டம். போராட்டத்தின் முடிவில் யார் வெல்கிறார்கள் என்பதே கபாலியின் விமர்சனமாக இருக்கக் கூடும்.

எனக்குள் இருக்கும் திரைப்பட ரசிகை இதில் இன்னும் வலுவான திரைக்கதையை ரஞ்சித் உருவாக்கி இருக்கவேண்டும் என ஆதங்கப்படுகிறாள். தொய்வை நோக்கிச் செல்லும் திரைக்கதையை இழுத்துப் பிடித்து தன் அற்புதமான நடிப்பின்மூலம் சமன் செய்கிறார்கள் ரஜினி, ராதிகா ஆஃப்தே, தன்ஷிகா இன்னபிற நடிகர்கள். ரஜினியின் நடிப்பு அவர் கையுயர்த்தி காவல்துறை அதிகாரியை எச்சரிப்பதிலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. படம் முழுவதும் ஒவ்வொரு ஃபிரேமிலும் அவருடைய ஆட்சிதான். அவர் வெளிப்படுத்தும் முகபாவங்களும் வசன உச்சரிப்புகளும் ஒரு 65 வயது முதியவருக்கானதாகவே இருப்பது கபாலி பாத்திரத்திற்கு வலுவூட்டுகிறது.

சிறையிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தவுடன் சாப்பிடும் காட்சியில் ‘நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு எத்தனை நாளாச்சு.. சாப்பிட விடு’ என்று சொல்லும்போது, கல்லறையில் மனைவியைப் புதைத்த இடத்தைத் தேடுகையில் வரும் பானுவிடம் ‘அடடே பானுவா? எப்டி இருக்கே…உன் புருஷன் எப்டி இருக்கான்?’ எனக் கேட்குமிடத்தில் குரலில் வெளிப்படும் ஒரு சிறிய வயோதிக நடுக்கம் அவரின் கதாபாத்திரம் இதுதான், இப்படித்தான் என நமக்குச் சொல்லாமல் சொல்கிறது. எதிரியிடம் சவால் விடும்போது அப்படியான குரலும் பாவமும் இல்லை ரஜினியிடம். அதில் எல்லாம் ‘நெருப்புடா’ ரகம்தான். இப்படி இரட்டை கபாலியாக ரஜினி வலம் வருகிறார்.

மெட்ராஸ் திரைப்படம் போலவே பின்னணியில் ஒரு குரல் கதைமாந்தர்கள் பலரை அறிமுகப்படுத்துகிறது. இத்திரைப்படத்தில் வரும் ஏராளமான கதாபாத்திரங்களை ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வதில் பெரும் சிக்கல் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் அறிமுகப்படுத்த ஒரு காட்சி என்று வைத்துக்கொள்கையில் திரைக்கதை சில நேரம் அங்குமிங்கும் அலைபாய்கிறது. ஆனால் வலுவான காட்சிகள் எல்லா பாத்திரங்களுக்கும் அமைந்துவிடவில்லை என்பதால் சிலரை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது சிரமமாக இருக்கிறது.

பெட் ஷாப்பிற்கு வருகையில் பறவைகளைக் கூண்டில் அடைத்திருப்பது குறித்து கபாலி பேசும் வசனம் நுட்பமானது. “கோழிக்கறி” (செம விருந்து சிக்கியிருக்கு என மலேசியாவில் அர்த்தம்) என்பதை சீனி சொல்லும் முறையும் திரும்பிச் செல்கையில் கபாலி சொல்லும் முறையும், அடுத்த ஷாட்டில் கூண்டைத் திறந்தவுடன் பறவைகள் வானத்தை நோக்கிக் கிளம்பும் காட்சியும் சிலிர்ப்பு. டாப் ஆங்கிளில் பறவைகள் பறப்பதைக் காட்டிய முரளியின் கேமிராவுக்கு முத்தங்கள். அந்த வசனத்தின் முக்கியத்துவத்தை அந்த டாப் ஆங்கிள் ஷாட் நியாயப்படுத்துகிறது.

கபாலி லோகாவை கார் ஏற்றிக் கொல்வதற்கு முன் அவரிடம் ஒரு புகைப்படத்தைக் காண்பிக்கிறார். அது என்ன புகைப்படம் என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. மீனா பாத்திரம் அறிமுகமாகும்போது அவர் திடீரென சிரிக்கிறார். ‘ஏன் சிரித்தாய்?’ எனக் கேட்கையில் ‘நான் சிரிக்கவில்லை’ என்று கூறி அழுகிறார். போதை மருந்து உட்கொள்வோரின் ஊசலாட்ட மனோபாவம் இது என்றாலும் மீனா போதைக்கு அடிமையானவர் என்பதை முதலில் நமக்குக் காட்டிவிட்டு பின் இக்காட்சியை வைத்தால், அவர் சிரிப்பதற்கும், அழுவதற்குமான காரணம் புரிந்து அக்காட்சியில் ‘இப்ப எதுக்கு இந்தப் பொண்ணு தேவையில்லாமல் அழுகிறது’ என்று நமக்குத் தோன்றுவதை தவிர்த்திருக்கலாம்.

இப்படி ஒரு பாத்திரத்தின் செயலை முதலில் காண்பித்து பின் அப்பாத்திரம் இப்படி எனச் சொல்வதும் ஒரு வகை யுக்திதான். மீனா அழும்போது ஏற்படும் நெருடலான உணர்வை அவள் போதை மருந்துக்கு ஆட்பட்டவள் என்று தெரியவரும்போது மனம் சமாதானம் செய்கிறது. ஆனால் நெருடல் தோன்றிய தருணம் இல்லை என்றாகாதே. இப்படிச் சிறிய விஷயங்களில் அதிக கவனம் செலுத்தியிருந்தால் கபாலி இன்னும் மெருகேறியிருக்கும்.
download (50)
கபாலியை மாணவர்கள் கேள்வி கேட்கும் காட்சியில் முதலில் பேசும் மீனா போதை மருந்துக்கு அடிமையானவர்களின் திக்கித் திணறிய பேச்சை கண்முன் நிறுத்துகிறார். அதற்காகவே அவரைப் பேச விட்டிருக்கிறார் இயக்குநர் என்று தோன்றியது. ஆனால் ரஜினியிடம் கேள்விகள் கேட்குமுன் ஒரு மாணவர் தன்னைக் குறித்துப்பேசுவது, ஒரு மாணவர் கவிதை வாசிப்பது போன்ற சில விஷயங்களைத் தவிர்த்திருக்கலாம். அதுவே இக்காட்சி அதிக நீளமாக இருப்பதான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் கபாலியின் முன்கதையை நமக்குச் சொல்ல இக்கேள்விபதில் அமர்வை திறமையாக கையாள்கிறார் இயக்குநர்.

அதில் ஓரிடத்தில் ‘குமுதவல்லியை உங்களுக்கு அவ்ளோ பிடிக்குமா?’ என்று கேட்கப்படும்போது ரஜினி கையை விரித்துக் காண்பிப்பதும், ‘உலகம் ஒருவனுக்கா’ பாடலில் இடையில் இரு கதவுகளுக்கிடையே கூலிங்கிளாஸை ஏற்றிவிட்டவாறு பின்னால் திரும்பி சிரித்தபடி செல்லும் ரஜினியின் ஒரே நொடி ஷாட் ஒன்றும், சென்னை விடுதி அறையில் அவர் சொல்லும் ‘மகிழ்ச்சி’யும் மறக்க முடியாத பிம்பங்களாக நினைவில் என்றைக்கும் நிற்கும் தன்மை வாய்ந்தவை.

இப்படத்தின் உயிர்நாடியாக இருந்திருக்கவேண்டியது கபாலியின் முன் கதைதான். ஆனால் அவை உணர்வுபூர்வமான காட்சிகளைக் கொண்டிருக்காது, சம்பவங்களின் தொகுப்பாக இருப்பது படத்திற்கு வலுசேர்க்கவில்லை. தமிழ்நேசனின் இறப்புக்குப்பின் கபாலியின் எழுச்சி என்பது மக்களுக்காகப் போராடியதால் கிடைத்தது. ஆனால் அவர் கேங்க்ஸ்டராக உருமாறுவது ஏன் எப்படி என்பது குறித்த தெளிவு படத்தில் இல்லை. இதில் தமிழ்மாறன் கபாலியின் முன்னேற்றம் கண்டு வெதும்புகிறான். அதனால் துரோகம் செய்கிறான். முன்னதாக அவனை அழைத்து எதிரிகள் பேசுகிறார்கள். இக்காட்சி போலவே நபர்களை மட்டும் மாறி மாறி அமர வைத்ததுபோல பல்வேறு துரோகக் கதைகள் படத்தில் கபாலிக்கு உண்டு.

படம் முழுவதும் டோனி லீ, வீரசேகரன் குழுவினரில் யாராவது நீண்ட பெரிய டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றனர். ஒருவேளை இது மலேசிய கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம் என்றாலும் அந்த டைனிங் டேபிள் காட்சிகள் அடிக்கடி இடம்பெறுவது சற்றே அலுப்பூட்டுகின்றன என்பதை சொல்லத்தான் வேண்டும். இதற்கு நேர்மாறாக ஒரு டைனிங் டேபிள் காட்சி நம்மை வலியில் ஆழ்த்துகிறது. கபாலி சிறைமீண்டு வீட்டுக்கு வருகையில் கார் ஒரு பாதையில் பயணித்து வந்து வீட்டின் முன் நிற்கிறது. ஆளரவமற்ற ஒரு வெறுமைத் தன்மை கொண்ட பாதை வழியே அந்த கார் வருகிறது.

இந்த ஷாட் ஒன்றே பின்னால் வரும் கபாலியின் தனிமைகுறித்த காட்சிகளுக்கு முன்னோட்டமாய் இருக்கிறது. இதிலேயே நம் மனம் அதற்குத் தயாராகி விடுகிறது. அந்தப்பாதையைக் கடந்து வந்து பார்க்கையில் வாசலில் கபாலியை வரவேற்க சிறிய கூட்டம் இருக்கிறது. அவர் பார்வையோ அங்கே இல்லாத, ஆனால் அவர் மட்டுமே உணரும் குமுதவல்லியின் உருவத்தில் நிலைக்கிறது. “வாங்க! ஏன் லேட்டு? எல்லோரும் வந்தாச்சு” எனும் அந்தக் குரலின் கையைப்பற்றியவாறே பின்னால் செல்கிறார் கபாலி.

உள்ளே சென்றால் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி “காலெல்லாம் ஒரே வலி. போ..கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டுவா” என்று சற்றே கண்டிப்புடன் கூறிவிட்டு ஒரு சின்னப் புன்னகையைத் தவழவிடும் ராதிகா ஆப்தேவைக் கண்டு நீர் எடுக்க உள்ளே போகிறார். டைனிங் டேபிளில் அங்கே “வாங்க வாங்க.. சாப்பிடலாம். எல்லோரும் வெயிட் பண்றாங்க” என்கிறார் குமுதவல்லி.

காட்சி மாறி நிகழ்காலத்தில் தனியே அங்கே டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்திருக்கிறார் கபாலி. அவர் யார், அவர் மனது என்ன, முதுமை தரும் தனிமை எத்தகையது. சிறையில் இத்தனை காலம் எப்படிக் கழித்திருப்பார் என்பதை எல்லாம் இக்காட்சிகள் சட்டென்று விளக்கி விடுகின்றன.

பெரும்பாலான பெண்கள் கணவனை ஒருமையில் பிறர் முன் அழைக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தனியாக இருக்கையில் அப்படி அழைப்பதுண்டு. கபாலியின் கற்பனையிலும் அப்படியே குமுதவல்லி இருக்கிறார். யாராவது அருகிலிருந்தால் அவர் “வாங்க” என்கிறார். தனியாக இருக்கையில் “வா” என்கிறார். ஆனால் இது ஒரே இடத்தில் மட்டும் மாறிவருகிறது. இரவு நேரத்தில் நீர்நிலை ஒன்றின் கரையில் குமுதவல்லி அமர்ந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து வண்டியை நிறுத்திவிட்டு கபாலி இறங்கி வருகிறார்.

மிக அற்புதமான காட்சி இது. படத்தின் மிக ஜீவனுள்ள காட்சிகளின் ஒன்றும்கூட. ”நான் எங்கே இருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?” என்று பன்மையில் தொடங்கி “புள்ளதாச்சிப்பொண்ணை இப்படித் தவிக்க விடாதே” என்கிறார்.

இவ்வசனத்திற்குப் பின் ரஜினியின் பக்கவாட்டில் யாரையோ பார்த்து காட்டும் முகபாவத்தில் பயம் இல்லை. திகில் இல்லை. ஆனால் ஒரு மிரட்சியும், பதட்டமும், இருக்கிறது. கணநேரத்தில் மாறும் ராதிகா ஆஃப்தேயின் புதிர்த்தன்மை கொண்ட கண்கள் மனதிலிருந்து அகல மறுக்கின்றன. அக்கண்கள்தான் கபாலியின் எச்சரிக்கை மணி. சட்டென்று திரும்பி தன்னைக் கொல்ல வந்த கலையரசனை அடித்துத் தள்ளுகிறார்.

யாரோ கண்காணிப்பதான உணர்வையும், தாக்கவரும் உணர்வையும் உள்ளுணர்வில் அறிவதையும்கூட தன் hallucinationஇன் விளைவாக வரும் மனைவியின் கண்கள் மூலமாகவே கண்டுகொள்வதான இயக்குநரின் காட்சிப்படுத்துதல் வியக்கவைக்கிறது.

இக்காட்சி தொடங்கும்போது ஒலிக்கும் “வானம் பார்த்தேன்’ பாடலின் நான்கு வரிகள் உள்ளத்தை உருக்கிவிடுகின்றன. சந்தோஷ் நாராயணன் ”மாயநதி” பாடலில் தூய நரையின் காதலை மெல்லிய கொண்டாட்டத்தோடு அமைத்திருக்கிறார். பின்னணி இசையும் பாடல்களும் இப்படத்தில் ஏறக்குறையை ஒரே பங்கை வகிக்கின்றன. ’உலகம் ஒருவனுக்கா’ பாடல் தவிர அனைத்துப் பாடல்களையுமே கதைசொல்ல பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார் இயக்குநர்.

தமிழ்மாறன் ஓரிடத்தில் கபாலியை “உன்னை எல்லாம் எங்க வீட்டுக்குள்ள விட்டதே தப்பு” என்கிறார். இதன்மூலம் கபாலி என்ன சாதி, தமிழ்மாறன் என்ன சாதி என்று நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். ஆனால் அடுத்த காட்சியிலேயே “மதுரைவீரன் கோயிலுக்குப் போகப்போறோம். நீயும் வா” என்று கபாலியை தமிழ்மாறன் அழைக்கும்போது மதுரை வீரன் தலித்துகளின் சிறுதெய்வமாயிற்றே என்கிற குழப்பம் ஒரு சிலருக்கு வரக்கூடும்.

மதுரை வீரன் தலித்துகளின் சிறுதெய்வம் என்கிற உண்மையை அறிந்தவருக்கு மட்டுமே இந்தக்கேள்வி எழும். மலேசியாவின் புலம்பெயர் தமிழர்களில் மதுரைவீரனை வழிபடும் பழக்கம் உள்ளது என்கிற கூடுதல் தகவலை அறிந்திருந்தால் குழப்பம் தீரும். இத்தகவல்கள் எதுவுமே அறியாதோர் மிக எளிதாக ஒரு கலைப்படைப்பைப் பார்த்து அனுபவிக்க முடியும். நுண்ணரசியல் உணர்வு கொண்டோருக்கு எதை ரசிப்பதிலும்தான் எத்தனை நிபந்தனைகள்!
images (43)
காந்தி அம்பேத்கர் உடைகள் குறித்த வசனம் மிகவும் கூர்மையானது. இப்படியான வசனங்கள் பல உண்டு. அவை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சார்பாக ஒலிக்கின்றன. ஆனால் அவ்வசனங்களை ஒலிக்க விடுவதற்குமுன் மலேசியாவில் சாதியுணர்வு எப்படி இருக்கிறது என்பதற்கான காட்சிகளை ஒன்றிரண்டாவது மனதில் பதியும்படி வைத்திருந்தால் அவ்வசனங்களுக்கு இன்னும் கூடுதல் வலு இருந்திருக்கும். ”எங்கு சென்றாலும் தமிழர்கள் சாதியையும் மதத்தையும் சேர்த்து அழைத்துச் செல்கின்றனர்” என்று கபாலி வசனமாகவே சொல்கிறார்.

மதுரை வீரன் கோயிலில் வைத்து “பிறக்கும்போதே கோட் சூட் போட்டுட்டுத்தான் பிறந்தியா?” என்று கேட்டு வீரசேகரன் அதைக் கிழிக்க முற்படும் காட்சியும் கூலிங் கிளாஸைக் கழற்றி வீசி உடைக்கும் காட்சியிலும் சாதிய பாகுபாடு வெளிப்படுகிறது. இப்படியான சாதிய பாகுபாடுகள் நிறைந்த காட்சிகள் இன்னும் ஒன்றிரண்டை இணைத்திருந்தால் இவ்வசனங்களுக்கான கூடுதல் பலம் இருந்திருக்கும். அக்காட்சியில் திரைக்கு வெளியே நம் மனம் ஒரு கணம் சென்று பாமக தலைவர் ராமதாஸின் “கூலிங் கிளாஸ், டிஷர்ட் போட்டு பெண்களை மயக்குகின்றனர் தலித் இளைஞர்கள்” என்கிற அநாகரிக அராஜகப் பேச்சை நினைக்காமலிருக்க முடியுமா?

தமிழ்நாட்டை தலித், தலித் அல்லாதோர் என்று பிளவுபடுத்திய ராமதாஸிற்கு ரஜினியை வைத்து ஓர் எதிர்வினையை இக்காட்சி மூலம் புரிந்திருக்கிறார் ரஞ்சித் என்பதே என் புரிதல். இன்னும் கூடுதலாக ராமதாஸ் எதிர்க்கும் காதல் திருமணத்தையே கபாலியும் புரிகிறார். “கறுப்புதான் பவர்” என ரஜினி சொல்லுமிடத்தில் திரையரங்கம் அதிர்கிறது. தலித் இளைஞர்கள் பெண்களை மயக்குகிறார்கள் என்கிற ஆதிக்கசாதிகளின் பிரசாரத்தை நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் காலம் இது. கபாலியின் குமுதவல்லியோ “உன் கண்களைப் ரெண்டு நிமிஷம் பார்த்தேன். அப்படியே மயங்கிவிட்டேன்” என்கிறார்.

’ஏய் மூஞ்சி இங்க இருக்கு?’ என்றபடி அறிமுகமாகும் தன்ஷிகா இப்படத்தில்தான் நிறைவாக இருக்கிறார். இந்த அறிமுகக் காட்சி போல வேறு படங்களிலும் பார்த்திருப்போம். அதில் எதிரிலிருக்கும் நபர் அப்பெண்ணை எங்கே பார்த்தான், எப்படிப் பார்த்தான் என்று விலாவாரியாகக் காண்பித்து எரிச்சலேற்றுவார்கள். இக்காட்சி அத்தனை நாகரிகமாக ஆனால் தன்ஷிகாவின் உக்கிரக் கோபத்தோடு வெளிப்படுகிறது.

ரஜினி படங்களில் பெண்களின் சித்தரிப்பு எப்படி இருக்குமென நாம் அறியாததல்ல. மன்னன் தொடங்கி, முத்து, படையப்பா என்று தொடரும் படங்களில் எல்லாவற்றிலும் “பொம்பளைன்னா இப்படி இருக்கணும்” என்கிற அறிவுரைகளை அள்ளிவிடுவார் ரஜினி. இப்படத்தில் குமுதவல்லியே கபாலியை “அவனைத் திருப்பி அடி. கன்ஃப்யூஸ் ஆகாதே” என்கிறாள். “ஒழுங்க டிரஸ் பண்ணு. அப்போத்தான் மதிப்பாங்க” என்று கோட் சூட்டுக்கு மாற்றுகிறாள்.

“போய் தண்ணி எடுத்திட்டு வா” என்று அதட்டுகிறாள். இப்படி வரிசையாக கட்டளைகளை அவள்தான் போடுகிறாள். கபாலியை அவளே வடிவமைக்கிறாள். “இன்னைக்கு நான் இப்டி இருக்கேன்னா அதுக்கு அவதான் காரணம். சின்னச் சின்ன விசயங்கள்ளகூட என்னை ரொம்ப மோடிவேட் பண்ணுவா” என்று கபாலியே கூறுவதாக வசனமுண்டு.

இது ரஜினி படத்தில் நாம் காணாத ஒன்று. ரஜினி என்கிற நாயகன் தான் எந்தப் பெண்ணுக்கு ஆபத்து வந்தாலும் சூப்பர் மேனாக வந்து காப்பாற்றுவார். கபாலியில் இதற்கு நேர்மாறாக உயிருக்கு ஆபத்து வருகையில் மகள் வந்து காப்பாற்றுகிறாள். யோகிதான் தன் மகள் என்று கண்டுகொள்ளும் காட்சி இது. குண்டுகள் தன் முகத்தை உரசும் அளவுக்கு அருகில் பாய்ந்து செல்ல, யோகி ‘அப்பா’ என்று அழைப்பதைப் பார்த்துத் திகைத்து நிற்கும் கபாலியை நோக்கி வீசப்படுகிறது ஒரு துப்பாக்கி.

அதைப் பெற்றுக்கொண்டாலும் திகைப்பும் அதிர்ச்சியும் நீங்காதவராய் நிற்கும் கபாலியை கைபிடித்து அழைத்துப்போய் காப்பாற்றுகிறாள் யோகி. ஒரு சண்டைக் காட்சியை ஸ்லோமோஷனில் வைத்ததில் இருக்கிறது இயக்குநரின் திறமை. இக்காட்சி ஆக்‌ஷன் சீன் மட்டுமல்ல, அது உணர்வுபூர்வமானதாக மாற்ற அவர் பயன்படுத்திய யுக்தி இது. சந்தோஷ் நாராயணனின் பொருத்தமான பின்னணி இசைக்கு நடுவில் அந்த ஸ்லோமோஷன் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு நடுவே மகளைக் கண்டுகொண்ட தந்தையைப் பார்த்து நமக்கு கண்ணில் நீர் சுரக்கிறது. ரஜினி அற்புதமாக மிகையின்றி நடித்திருக்கிறார். கார் கண்ணாடியின் குண்டு துளைத்த ஓட்டையின் வழியே காருக்குள் அமர்ந்து தப்பிக்கும் கபாலியைக் காட்டுவது அபாரம்.

அடுத்த காட்சியிலேயே கபாலி சுடப்படுகிறான். இடைவேளை விட்டு படம் தொடங்கியவுடன் கபாலி உயிர்பெற்று ரஜினியாகி சோஃபாவில் அமர்ந்து அலைபேசியில் வில்லன்களுக்கு சவால் விடுகிறார். இப்படி கபாலி ரஜினியாக மாறிவிடும் தருணங்கள் அநேகமுண்டு. நாமும் அடிக்கடி ரஞ்சித் படம் பார்க்கிறோம் என்கிற மனநிலை மாறி ரஜினி படம் பார்க்கிறோம் என்பதையும் அடிக்கடி நினைவுபடுத்திக்கொள்கிறோம்.

மனைவி உயிருடன் இருக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொண்ட நொடியில் மூச்சடைத்துவிட்டதுபோல ரஜினி காட்டும் முகபாவம் அற்புதம், பின் உற்சாகமாகி தமிழ்நாட்டுக்குப் புறப்படுவோம் என்று சொல்கையில் கூலிங் கிளாஸ் கழன்று விழ தலையாட்டும் தினேஷின் உடல்மொழிக்கு அரங்கமே அதிர்கிறது.

எப்போதும் கேங்க்ஸ்டர்களின் அடியாட்களில் எள்ளென்றால் எண்ணை வேகத்தில் நிற்போர் உண்டு. அப்படி ஒருவர்தான் தினேஷ். எப்போதும் அவசரமான துடிப்பான உடல்மொழி கொண்டவராக அவரைக் காட்டியதன் பின் ஒரு காரணம் தெரிகிறது. அதே அவசரத்தை டோனிலீயின் சட்டையைப் பிடிப்பதிலும் காண்பித்து செத்துப்போகிறார்.

கபாலியும் யோகியும் பயணப்படும் காட்சியில் குமுதவல்லியைத் தேடிச் செட்டியார் பங்களாவிற்குச் செல்கையில் ஒரு பாதை வருகிறது. ஏறத்தாழ அப்பாதை மலேசியாவிலிருந்து சிறைமீண்டு வரும் கபாலி தன் வீட்டிற்கு வரும் பாதை போலவே இருக்கிறது. ஆனால் அதில் தெரியும் தனிமையும் வெறுமையும் இப்பாதையில் இல்லை. சங்கிலி முருகன் சிறிது நேரமே வந்தாலும் மிக இயல்பாக நடித்திருக்கிறார்.

ஆரோவில்லில் பிரிந்த குமுதவல்லியும் கபாலியும் இணையும்போது கண்ணீரோடு இருவரும் கட்டிக்கொள்ளும் காட்சியைத் தொடர்ந்து வரும் ‘மாயநதி’ பாடலில் கவிதையாய் சில காட்சிகள் உண்டு. கட்டிலின் மறுமுனையில் ரஜினி படுக்கை விரிப்பை தள்ளிவிடும் காட்சியும், குமுதவல்லி சேலை கட்டுகையில் “போங்க” என்று வெளியே அனுப்பும் காட்சியும் குறிப்பிடத் தகுந்தவை. ”ஆமாம்…செத்துத்தான் இருந்தேன். உன்னைப் பார்க்கிற வரை” வசனம் இன்னும் ஒலிக்கிறது. ”ஒரு ரெண்டு வருஷம் இது மாதிரி வீட்டில் நாம வாழ்ந்திருப்போமா?” என்று கேட்கும் கபாலியிடம் குமுதவல்லி இத்தனை ஆண்டுகள், இத்தனை மாதங்கள், இத்தனை நாட்கள் எனத் துல்லியமாய்க் கூறுகிறார். சிறையில் இருக்கும் கபாலிக்குத்தான் நேரம் அதிகம். கம்பி எண்ணுவதோடு சேர்த்து இந்த நாட்களையும் எண்ணும் வாய்ப்பு அவருக்கு அதிகம் இருக்கிறது. ஆனாலும் இது ஓர் ஆண் மனோபாவம்.

பெரும்பாலான ஆண்களுக்கு தேதி மறப்பதும், இப்படியான காலம் எவ்வளவு என்பதை மறந்துவிடுவதுமாக இருப்பார்கள். பெண்கள் ஒவ்வொரு தேதியையும் நினைவு வைத்துக்கொண்டு இருப்பதும், அடுத்து காதலனையோ கணவனையோ எப்போது சந்திக்க முடியும் என்று நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருப்பதும், சேர்ந்திருந்த நாட்களை கணக்கிட்டுக் கொள்வதுமாக கூடுதலான காதலில் திளைக்கும் பெண் மனதை மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது இவ்வசனம். இயக்குநர் ரஞ்சித் ரொமான்ஸ் காட்சிகளை உணர்வுபூர்வமாக அமைப்பதில் மூத்த இயக்குநர்களுக்கு இணையானவராக இருக்கிறார். அட்டகத்தி, மெட்ராஸ், கபாலி என அனைத்துப் படங்களிலும் அவை மிகச் சிறப்பாகவே அமைந்துள்ளன.

சென்னைக்கு வரும் கபாலியும் மகளும் விடுதி அறையில் தங்குகையில் உடன் வரும் கறுப்பான மனிதரான விஷ்வந்த்தை (அட்டகத்தியில் தினேஷின் அண்ணனாக நடித்தவர்) சந்தேகப்படும் மகளிடம் “முகத்தை வைத்து முடிவு செய்யாதே…” என்கிறார். ஆனால் அவர்தான் இறுதிவரை உதவுகிறார். ஆரோவில்லில் கபாலி குடும்பத்தை போட்டோ எடுத்து வில்லனுக்கு அனுப்புவது யார் என்கிற கேள்விக்கு படத்தில் விடை இல்லை.

ஆனால் அப்படிச் செய்தது கூடவே வந்த விஷ்வந்த் என்கிற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கி பின் அவர்தான் தப்பிக்க உதவுகிறார் என்று காட்டப்படுகிறது. அப்படியெனில் படமெடுத்து அனுப்பியவர் யார் என்கிற கேள்விக்கு விடையில்லை. ஏனெனில் அந்த விஷ்வந்த் அதைச் செய்யவில்லை என்று காட்டுவதே காட்சியின் நோக்கம். ஆனால் ஏர்ப்போர்ட்டில் ‘நாங்க மெட்ராஸ்காரங்க….நம்பி வந்தவங்களை கைவிடமாட்டோம்’ என அவர் சொல்லும்போதே அவர் நல்லவர் என்று தெரிந்துவிடுகிறது. அப்புறம் விடுதியறையில் வைத்து அம்பேத்கர் மணிமண்டபம் என்று முகவரியை வாசிக்கையில் “நம்ம மணிமண்டபம்னா…” என்கையில் அது நிரூபணமும் ஆகிறது. அதனால் என்னதான் சந்தோஷ் நாராயணன் திகில் பின்னணி இசை எழுப்பினாலும், யோகி சந்தேகப்பட்டாலும் என்னால் சந்தேகப்பட முடியவில்லை. ரஞ்சித்தின் அரசியல் தெரிந்ததால் வரும் புரிதல் இது.

என்னைப் பொறுத்தவரை படம் அவர்களின் குடும்ப சங்கமத்திலேயே முடிந்துவிடுகிறது. அதற்குப்பின் மலேசியாவில் நடப்பவை எல்லாம் நமக்கு வழக்கமான கேங்க்ஸ்டர் படங்களின் காட்சிகளே. அப்படியான இறுதிக்காட்சியில் ‘நான் அப்படித்தான் செய்வேண்டா..பிடிக்கலைன்னா சாவுடா” எனும் வசனம் அக்காட்சிக்கு வலுசேர்க்கிறது. ஒரு வணிக சினிமாவில் இப்படியான கேள்விகள் வைக்கப்படுவது மிகவும் இன்றியமையாத ஒன்றாகவே பார்க்கிறேன். ஆனால் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு இடையே வரும் அந்த வசனத்திற்கு அக்காட்சி வலுசேர்க்கவில்லை. ஓர் உணர்வுபூர்வமான காட்சியில் வைக்கப்படவேண்டிய தெறிப்பான வசனங்கள் அவை.

இறுதிக் காட்சி நாயகனை நினைவுபடுத்துகிறது. “அப்போ சுட்டுட்டானா? கபாலியை கொன்னுடறானா?” என்று இறுதியில் ஒருவரையொருவர் கேட்டுக்கொண்டே மக்கள் வெளியே வருகிறார்கள். நிச்சயமாகச் சொல்லாமல் ஒரு விஷயத்தை விடுவது என்பது ஒரு பாணி. அது இப்படத்தில் நன்றாகவே வேலை செய்கிறது.
images (44)
மெட்ராஸ் திரைப்படம் இன்னும் சில ஆண்டுகளுக்கு மக்கள் மனதைவிட்டு மறையாது. அதில் நடித்தவர்களே இதிலும் நடிக்கும்போது “டேய் ஜானிடா, இது மாரி, இது அன்பு” என மெட்ராஸ் பாத்திரங்களின் வழியே அவர்களை அறிந்துகொள்கிறார்கள். இது மெட்ராஸின் வெற்றியைக் காட்டும் அதே நேரத்தில், கபாலியின் பாத்திரங்களாக இவர்களை அறிய விடாமல், நம் மனப்பதிவுகள் தடையாக இருக்கின்றன.

அமீர் பாத்திரத்தில் நடித்த ஜான் விஜய் அத்தனை இயல்பு. விஸ்வரூபம், உன்னைப் போல் ஒருவன், வல்லரசு, பயணம் என்று தொடர்ந்து பயணிக்கும் தமிழ் சினிமாவில் அமீர் என்கிற இஸ்லாமியரை நட்பின்வழி நடப்பவராகவும், மிக சாதகமாகவும் காண்பித்த வகையில் கபாலி ஒரு முன்னுதாரணம். உறுத்தாத பிரசாரமில்லாத பாத்திரப் படைப்பு.

படத்தின் பலவீனம் என்றால் அது சீரற்ற திரைக்கதை, அதிக பாத்திரங்கள், அதிகமான வன்முறை ஆகியவற்றைச் சொல்லலாம். துப்பாக்கியால்தான் தீர்வு என்பதை நம்மால் ஒப்புக்கொள்ள முடியுமா? ஆனால் இதையெல்லாம் தாண்டி படம் அதன் அரசியலாலும், உணர்வுபூர்வமான நடிப்பாலும், நெகிழவைக்கும் காட்சிகளாலும், மனதில் நிற்கிறது. லிங்காவின் தோல்விக்குப் பின்னான ரஜினியின் வெற்றி இது என்கிறார்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒடுக்கப்பட்டோர் அரசியலை ஒரு வணிக சினிமாவிற்குள் ரஜினியை வைத்துப் பேசவைப்பதிலும், தளபதிக்குப் பின் பார்க்கவே முடியாமல் போன ரஜினி என்கிற மகத்தான நடிகரை மீண்டும் திரையில் உலவவிட்டதன் மூலமும், இயக்குநர் ரஞ்சித் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்றே சொல்வேன்.

மகிழ்ச்சி

•••••

அறிவின் நடனம் கவிதை: ஞானக்கூத்தன் நினைவஞ்சலி ( ஞானக்கூத்தன் சிறப்பிதழ் ) / ராஜன் குறை

images (29)

எனது வாலிப பருவத்தில் அவர் கவிதைகளால் நான் அடைந்த தாக்கத்தை நினைவில் ஏந்தியிருக்கிறேன், அதை பகிர விரும்புகிறேன் என்பதைத் தவிர எனக்கு ஞானக்கூத்தனுக்கு நினைவஞ்சலி எழுத தகுதிகள் ஏதும் கிடையாது. அவ்வப்போது தற்செயலாக கவிதைகளை வாசிப்பது, சில சமயம் அந்தரங்கமாக எதையாவது எழுதி வைத்துக்கொள்வது போன்றவை நிகழ்ந்தாலும் நான் கவிதையை குறித்து யோசிப்பது, கவி வரிகளை தியானிப்பது ஆகிய பயற்சிகளை 1988-ஆம் ஆண்டே நிறுத்தி விட்டேன். அதற்கு முந்தைய பத்தாண்டுகளில் கவிதை என்மீது கணிசமான தாக்கம் செலுத்தியது. அந்த பத்தாண்டுகளில் என்னை மிகவும் ஈர்த்த, என் மீது தாக்கம் செலுத்திய கவிஞர்களில் ஒருவர் ஞானக்கூத்தன். எண்பதுகளின் முற்பகுதியில் தமிழின் முக்கிய கவிஞர்கள் என்று ஞானக்கூத்தன், ஆத்மநாம், கலாப்ரியா, பிரமீள், பசுவய்யா என்று பட்டியலிட்டு இவர்களில் முதல் இடம் யாருக்கு, இரண்டாம் இடம் யாருக்கு என்று விவாதிக்கும் பழக்கம் எங்களில் சிலருக்கு இருந்தது. அது எங்கள் ரசனையை பகிர்ந்துகொள்ள நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு வழிதானே தவிர இவர்களையெல்லாம் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது என்பதுதான் முக்கியம்.

ஞானக்கூத்தன் என்ற பெயர் தாங்கிய நபரை பிற்காலத்தில் நான் சென்னையில் ஒரு சில கூட்டங்களில் நேரில் சந்தித்ததை பற்றி பொதுவில் பகிர்ந்துகொள்ள முக்கியமான செய்திகள் எதுவுமில்லை. சில கருத்து மாறுபாடுகள், சில புன்னகைகள், முகமன்கள் அவ்வளவுதான். செல்லப்பா மறைந்தபோது விருட்சம் அழகசியங்கர் ஏற்பாடு செய்த கூட்டத்தில் ஞானக்கூத்தன், முத்துசாமி ஆகியோர் பேசியது மனதிற்கு அனுக்கமாக இருந்தது. எனக்குள் இருந்த ஞானக்கூத்தன் என்ற பிம்பத்தை பற்றி அவரிடம் சொல்ல வாய்ப்பு இருக்கவில்லை. ஒருவரை நேரில் பாராட்டுவது கூச்சமளிக்கும் செயலாகவே இருந்து தொலைக்கிறது. விமர்சிக்க, மறுத்து பேசவேண்டுமென்றால் எங்கிருந்தோ ஒரு துணிச்சல் வந்துவிடுகிறது. ஏனெனில் இரண்டாவது விஷயம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக இருந்தாலும் தன்னளவிலேயே உளப்பூர்வமானது என்று நிறுவிக்கொள்கிறது. பாராட்டு நிரூபணம் கேட்டு பலவீனமாக நிற்கிறது. உளப்பூர்வமான வார்த்தைகள் சம்பிரதாயமாக ஒலித்துவிடுமோ என்ற அச்சம் பிடித்தாட்டுகிறது.

ஒருவரது நினைவாஞ்சலி குறிப்பில் அவரைப்பற்றி எழுதாமல் தன்னைப்பற்றிய அதிகம் எழுதுபவனை நீங்கள் அருவருக்கலாம். ஆனால் என்னை தெரிந்துகொள்ளாமல் என்னுள் பதிவான ஞானக்கூத்தனையும் நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. அது ஒரு அந்தரங்க உறவு. அதன் சில அம்சங்களைத்தான் இங்கே நான் சொல்ல முடியும் என்பதால் நீங்கள் என்னைப்பற்றிய சில தகவல்களையும் படிக்கத்தான் வேண்டும்.

ஆங்கில இலக்கியம் இளங்கலை படிப்பு படிக்கும்போது ஆங்கில கவிதைகள் பல என்னை மிகவும் ஆகர்ஷித்து என் மனதில் இடம்பிடித்தன. அதில் இறுதியாக டி.எஸ்.எலியட்டின் Waste Land பெரியதொரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. படித்து முடித்தவுடன் ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலைக்கு சேர்ந்துவிட்டேன். என் ரசனைகளையும். ஆர்வங்களையும் எப்படி மேற்கொண்டு வளர்த்துக்கொள்வது, என் கலாசார தத்துவ தேடல்களுக்கு யார் துணையாக இருப்பார்கள் என்று ஒராண்டுக்காலம் ஒன்றுமே புரியவில்லை. திருச்சியில் பணி, ஸ்ரீரங்கத்தில் வாசம். அங்கே குடியிருந்த என் கல்லூரி சமஸ்கிருத பேராசிரியர்தான் என் உசாத்துணை. அவரிடம் சிலவகையான ரசனைகளை பகிர்ந்துகொள்ள முடிந்ததே தவிர, எலியட் ஏற்படுத்தியிருந்த அதிர்வுகளை தொடர முடியவில்லை. ஓராண்டு இப்படி தனிமையில் தவித்த பிறகு 1982 கோடை பெரும் வசந்தமாக வாழ்வில் வந்தது. நினைவெல்லாம் நித்யா படம் வெளியாகி “பனி விழும் மலர்வனம், உன் பார்வை ஒரு வரம்” பாடல் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டிருந்த வைரம் காஃபி ஹவுஸில் அதன் உரிமையாளர் ஜீவி என்ற ஜீ.விஜயகுமார் ஒரு நாள் “மானுடம்” என்ற சிற்றிதழை கொடுத்தார். அதனால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டு அதில் எழுதுபவர்களை சந்திக்க வேண்டுமென்ற போது அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை திருச்சி கோட்டை ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே நாங்கள் சந்திப்போம், வாருங்கள் என்றார். இப்படியாக தில்லைவெளிக்கு சென்ற நந்தனாக ஜோதியில் கலந்தேன். திருச்சி வாசகர் அரங்கமென்ற அந்த நண்பர் குழுவில் ஒருவரான ஜம்புநாதனின் சிறுவயது மகள் நான் பணிபுரிந்த பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் காலை பிரேயர் முடிந்த பிறகு, பெண்ணை பள்ளியில் கொண்டுவந்து விட்ட ஜம்புநாதனின் மனைவி அவர் தரச்சொன்னதாக ஒரு பைண்டு செய்யபட்ட புத்தகத்தை கொடுத்தார். கசடதபற என்ற சிற்றிதழின் முதல் பன்னிரண்டு இதழ்கள் அவை. புத்தகங்கள் மனிதரை மாற்றும் என்று சொல்வார்கள். அந்த பன்னிரண்டு இதழ்கள் என்னை மாற்றவில்லை; உருவாக்கின என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அந்த உருவாக்கத்தில் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளுக்கு கணிசமான பங்கிருந்தது என்றும் சொல்ல வேண்டும்.

கசடதபற முதல் இதழின் முதற்பக்கத்தின் இடது பக்க காற்பக்கத்தில் வெளியாகி இருந்த “தமிழை எங்கே நிறுத்தலாம்?” என்ற கவிதை செய்த ரசவாதம் அளப்பரியது. “வாசன் மகனுக்கென்றால் மட்டும் அச்சுப்பொறிகள் அடிக்குமோ?/ முத்துசாமி போன்றவர் சொன்னால் மாட்டேனென்று மறுக்குமோ??’ என்று தொடங்கும் அந்த கவிதை. ஒரு போர் பிரகடனம் போல் ஈர்த்த அந்த கவிதை என்னை அறியாமலேயே ஒரு கலாசாரப் போரில் ஈடுபடும் வீரனாக என்னைப்பற்றிய மனப் பிம்பத்தை அளித்தது. மேற்கொண்டு நினைவிலிருந்தே கூறுகிறேன். “காசு படைத்தவர் எங்கெல்லாமோ தமிழைக் கொண்டு நிறுத்தினார்/ அகத்தால் புறத்தால், குறளால் சிலம்பால் கண்ணைக் கண்ணைக் கட்டினார்//” ”குகையில் இருந்த தமிழைக்கண்டு குமுதம் கட்டிக்கொண்டதும் சுப்ரதீபக் கவிஞர் எல்லாம் வஜனம் எழுதிக்களிக்கிறார்” என்றெல்லாம் தொடரும் அந்த கவிதை “வித்தை தெரிந்த எழுத்துக்கலைஞர் விலகி நிற்கக் கூடாது/ வித்தை தெரிந்தவர்க்கு இன்று வேலை இருக்குது பலவாக” என்று கூறி “நம் கையிலும் இரண்டு காசுகள் உண்டு/ இனி தமிழை எங்கே நிறுத்தலாம்?” என்று கேட்டு முடியும். இது சிறுபத்திரிகைகள் முன்வைத்த நவீனத்துவ பார்வை கொண்ட படைப்பு இயக்கத்திற்கான ஒரு மானிஃபெஸ்டோ கவிதை என்று சொல்லலாம்.

இளங்கலை ஆங்கில இலக்கியம் படித்த மூன்று ஆண்டுகளிலும், இலக்கியமா படிக்கிறாய்? ஐயோ வேலையே கிடைக்காதே என்ற பேச்சை கேட்காத நாளே கிடையாது எனலாம். பேருந்தில் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் கூட என்ன படிக்கிறாய் என்று கேட்டு, அக்கறையாய் வருத்தப்படுவார். அன்றைய நாளில் அறிவியல் பாடங்களுக்கு வெளியே பி.காம் அக்கெளண்டன்ஸி எல்லாம் படிப்பதுதான் பிழைக்கும் வழி. இலக்கியம் என்றால் ஏதோ துக்க செய்தி கேட்டாற்போல முகத்தை வைத்துக்கொள்வார்கள். இலக்கியத்தை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், மனமலர்ச்சியுடனும் ரசித்து படித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு பெரிய அளவில் சமூக ஒவ்வாமை ஏற்படுவது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. அந்த பின்னணியில் “நம் கையிலும் இரண்டு காசுகள் உண்டு; இனி தமிழை எங்கே நிறுத்தலாம்?” என்ற கேள்வி பெரிய விழுமியங்களுக்காக இணைந்து போராட வேண்டும் என்ற மனநிலையையும், அப்படி செய்யக்கூடிய ஒரு சமூக வெளி சிறுபத்திரிகை தளத்தில் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டது.

கசடதபற-வில் வெளியான ஐந்து ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் எனக்கு அவரை ஆகச்சிறந்த கவிஞர் என்று அவ்வப்போது எண்ணத் தலைப்படக் காரணமாக இருந்தன. எல்லாமே ஏதோ ஒரு வகையில் விழுமியங்களின் சிதைவு, அவற்றை கைக்கொள்ள முடியாத நிலை, பொய்மை நிறைந்த சமூகம் ஆகியவற்றை சுட்டுவதாகவும் அதே சமயம் எளிமையாகவும், படிக்கும்போது சப்த ரீதியாக ஒரு லயத்தை ஏற்படுத்தவதாகவும் இருந்த்தால் பெரிதும் வசீகரிக்கப்பட்டேன். அந்த ஐந்து கவிதைகளில் முதலாவது “தமிழை எங்கே நிறுத்தலாம்?” இரண்டாவது “தேரோட்டம்”. எண்பதுகளில் அதன் வரிகளை சுலோகம் போல தினமும் என் மனம் உச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கும். “காடே கோழி வைச்சு கணக்கா கள்ளும் வைச்சு சூரன் சாமி கிட்ட வரம் கேட்டு வாரீகளா/ யாரோ வடம் பிடிச்சு ஐயன் தேரு நின்னுடுச்சு/” என்று தொடங்கும் கவிதை “தெருவோடும் தூரமின்னும் வடமோடிப் போகலியே/ வடமோடும் தூரமின்னும் தேரோடிப் போகலையே/ காலோயும் அந்தியிலே, கண் தோற்றம் மாறையிலே/ யாரோ வடம் பிடிச்சு ஐயன் தேரு நின்னுடுச்சு” என்று முடியும். இந்த கவிதையை ஒரு குறும்படமாக எடுக்க வேண்டும் என்பது பலநாள் கனவு. எனக்குள், என் மன ஆழத்தில் ஆளரவமற்ற பிரதேசத்தில் பெரும்காற்றில் புழுதி மணல் வீசியடிக்க அந்த வடம் நீண்டு கிடக்கிறது. அதன் முனையிலிருந்து ஒரு புறம் அடிவானத்தை நோக்கி நீண்டு செல்லும் தெருவும், அதன் மற்றொரு முனையில் நிற்கும் பெரியதொரு தேரும், பின்னால் அடிவானத்தில் மறையும் சூரியனும் பதிந்திருக்கிறது.

அதற்கு அடுத்து என்னை பெரிதும் ஈர்த்தது ‘அன்று வேறு கிழமை”. நாய் எதன் குறியீடு, பாடை எதனை குறிக்கிறது, ஏன் அந்த பிணம் தூக்கிகள் நாயை எட்டி உதைக்கிறார்கள் என்று நிறைய யோசிக்கலாம் என்றாலும் அதன் தலைப்பின் புதிர் தனித்துவமானது. “அன்று வேறு கிழமை” என்றால் என்ன? ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை தரும்பூதம் திங்கட்கிழமை காதைப்பிடித்து இழுக்கும் என்பதால் கிழமைகள் ஒரு சுழற்சியாக வாரங்களாகத்தான் இருக்கின்றன. அன்று வேறு கிழமை என்றால் எதிலிருந்து வேறுபட்ட கிழமை? அல்லது கிழமை என்னும் சுழற்சியில் வேறுபாடே கிடையாதா? அல்லது கிழமையின் சுழற்சிக்குள் சிக்காது வேறுபாடும், வித்தியாசமும் பயணிக்கின்றனவா? இப்படியெல்லாம் தொடர்ந்து சிந்திக்க மிகவும் உவப்பாக இருக்கும்.

”மஹ்ஹான் காந்தீ மஹ்ஹான்” பேச்சாளர்களை கேலி செய்யும் அவரது கவிதைகளில் ஒன்றுதான் என்றாலும் எந்த விழுமியமும் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படும்போது தேய்ந்துபோவதை வலியுறுத்துவதாகவே புரிந்து கொண்டேன். இறுதியாக “அம்மாவின் பொய்கள்”. ”வளர்ந்தவர்களான பொய்களை சொல்லும் பொறுப்பு அரசாங்கத்தினுடையது என கருதினாயா?” என்ற வரி சுயத்தை கட்டமைப்பதில் குடும்பத்திலிருந்து அரசிற்கு நீளும் பொறுப்புகளை சுட்டிக்காட்டியது மனதில் தைத்தது. யாராவது என் வயது ஒத்தவர்கள், என்னைவிட இளையவர்கள் அகப்பட்டால் அவர்களிடம் இந்த கவிதைகளை குறித்து வியாக்கியானங்கள் செய்து மகிழும் பழக்கமும் இருந்தது.

திருச்சி வாசகர் அரங்கத்தை வழிநடத்திய பேராசிரியர் எஸ்.ஆல்பர்ட் என் ரசனைகளுக்கும், விமர்சனப் பார்வைக்கும் பெரும் வளம் சேர்த்தவர். அந்த நாளில் அவர் சொல்வதை எல்லாம் மறுத்தும் எதிர்வாதம் செய்தும் பழகிய நான் உட்பட்ட பலரும் பிற்காலத்தில் அவரை ஆசான் என்று உணர்ந்தது பெரியதொரு சுவாரசியம். அவருக்கு ஞானக்கூத்தன் மேல் பெரியதொரு ஈடுபாடு. அவர் கட்டுரைகளை தொகுத்து சென்று ஆண்டு வெளியிட்டோம். அதற்கான ஒரு index எனப்படும் பொருள் சுட்டு அட்டவணை தயாரிக்கும் பணியினை மேற்கொண்ட போது அவர் மீண்டும், மீண்டும் ஞானக்கூத்தனை வியந்து எழுதியிருப்பதை படித்து ரசிக்க முடிந்தது. “சூளைச்செங்கல் குவியலிலே தனிக்கல் ஒன்று சரிகிறது” என்ற படிமம் ஆல்பர்ட்டிற்கு மிகவும் பிடித்த வரிகளில் ஒன்று.

கசடதபற தொகுப்பினை தொடர்ந்து மற்றொரு பேரதிர்ஷ்டமாக “பிரக்ஞை” முதல் பத்து இதழ்கள் தொகுப்பும் கிடைத்தது. அதிலும் ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் இருந்தன. என்னை பெரிதும் அலைக்கழித்த, தொடர்ந்து சிந்திக்க தூண்டிய அவருடைய ஒரு கவிதை அந்த பிரக்ஞை இதழ்களில்தான் கிடைத்தது. அதற்கு எதுவும் தலைப்பு இருக்கவில்லை. மிக அபூர்வமான ஒரு கவிதை அது.

அந்த இரண்டு இதழ் தொகுப்புகளையும் திருப்பத் தரவே மனமில்லாமல் வெகுநாட்கள் வைத்திருந்தேன். ஆனால் கடைசியாக தரவேண்டித்தான் வந்தது. அதற்கு முன்னால் ஒரு லெட்ஜெர் போன்ற நோட்டுப்புத்தகத்தில் இரண்டு தொகுப்பிலுமிருந்த கவிதைகளை மட்டும் பிரதி எடுத்துக்கொண்டுதான் கொடுத்தேன். இன்று வரை அந்த நோட்டுப்புத்தகம் என்னிடம் பத்திரமாக இருப்பது எதையுமே பத்திரப்படுத்த முயற்சிக்காத எனக்கு பெரிய வியப்புதான். அந்த நோட்டுப்புத்தகத்திலிருந்து அந்த கவிதையை கீழே கொடுத்துவிட்டு இந்த அஞ்சலிக் குறிப்பை முடிக்கிறேன். என்றாவது ஒரு நாள் கவிதைகளை பற்றி விரிவாக விமர்சனம் செய்யும் காலமும் மனநிலையும் வாய்த்தால் ஞானக்கூத்தனின் இந்தக் கவிதையை பற்றியும், பிற கவிதைகளைப் பற்றியும் விரிவாக எழுத வேண்டும். அப்படியெல்லாம் யாரும் எழுதாவிட்டாலும் இந்த கவிதைகள் தன் போக்கில் ஒரு ரகசிய பயணத்தை தமிழ் கலாசார வெளியில் நிகழ்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு,

எனக்கு கொஞ்சம் சோற்றைப் போடேன்

என்றான் ஒருவன்

இல்லை என்றேன் அவன் சொன்னான்

என்னை இன்று உண்பித்தால்

உனக்கு சிலநாள் நான் உழைப்பேன்

ஒன்றும் வேண்டாம் போ என்றேன்

இன்னும் சொன்னான். என்னைப்பார்

கண்டதுண்டா நீ முன்பு

என்னைப்போல் சப்பட்டை

யான மனிதன்

நானும் பார்த்தேன் அதுசரிதான்

எனக்குக் கொஞ்சம் சோற்றைப்போடு

பலவிதமாகப் பயன்படுவேன்

கதவில்லாத உன் குளியலறைக்கு

மறைப்புபோல நான் இருப்பேன்

வேண்டுமானால் என்னைக்கிடத்திப்

பொருள்கள் உலர்த்தலாம் நடுப்பகலில்

அதுவும் இல்லை பெருங்காற்று

வீசும் மாலைக் காலங்களில்

உடம்பின் நடுவே பொத்தலிட்டுக்

காற்றாடியாய்ச் சுற்றலாம் நீ

என்றான் அந்த சப்பட்டை

உள்ளே சென்றேன் வரும் வரைக்கும்

இருக்கச்சொன்னேன் நொடிப்பொழுதில்

சோற்றைக் கொணர்ந்தேன் ஒரு கையில்

மாலைக் காற்றின் நினைப்போடு

சுயத்திற்குள் மற்றமையை உருவகித்து நடக்கும் ஒரு உரையாடலாக இதனைக்கொண்டால், மற்றமையை தன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டிய மானுட அதிகார விழைவு உபரியானது என்பது மட்டுமல்ல பிரச்சினை; அந்த உபரியான விழைவின் இன்னொரு பகுதிதான் அழகியல், ஆன்மீகம் எல்லாம். எந்த பயன்பாடும் தராத ஒரு தூண்டுதலை மாலைக்காற்றில் காற்றாடி சுற்றும் நினைவு தருகிறது. ”என் உடம்பின் நடுவில் பொத்தலிட்டு…” எத்தனையோ சந்தர்ப்பங்களில் ஆதிக்க சக்திகளின் வன்முறை பற்றி யோசிக்கும்போது இந்த வரிகள் என் மனதில் தோன்றியுள்ளன. எப்படிப்பட்ட சிக்கல் மனிதம். அந்த சிக்கலை முரண்களின் தொகுப்பை எவ்வளவு சுலபமாக நிகழ்த்திக்காட்டிவிடுகிறது கவிதை. தத்துவார்த்தமாக, தர்க்கமாக எவ்வளவோ அலசி ஆராய்ந்து எழுதலாம். அதெல்லாம் அறிவின் தொலைதூர நடைப்பயணம், மலையேற்றம். அறிவின் நடனம் கவிதை.

தேர் ( சிறுகதை ) ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) / நரேன்

download

கபிலன் கல்லூரியை விட்டு வெளியே வரும்போதே மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது. இந்தக் கோவை மழை அவனுக்கு மிக விருப்பமானது. அவனது ஊரில் மழை எப்போதுமே அடித்து பெய்யும். பேய்மழை என்றுதான் சொல்வார்கள். ஆனால், கோவையிலோ ஈரக்காற்றோடு சன்னமாக பெய்கிற மழை, அவனுக்கு அன்புகொண்ட கைகளின் வருடலை போல இருந்தது. ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு மழை பெய்யத்தானே செய்கிறது. ஒற்றை மழை ஊரின் இயல்பையே மாற்றி விடுகிறதுதானே!

கல்லூரி படிப்பிற்காக கபிலன் கோவை வந்து இரண்டு வருடங்கள் கடந்திருந்தன. தன் வாழ்வு குறித்தும், சமூக வாழ்வு குறித்தும் பல கேள்விகளை இந்த இரண்டு வருடங்கள் அவனுக்கு கொடுத்திருந்தன. கல்லூரி நூலகத்தின் மரப்பெஞ்சுகளைதான், அவன் அதிகம் நேசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அன்று வெள்ளிக்கிழமை. இரண்டு நாள் விடுமுறைக்காக ஊருக்கு போக நினைத்திருந்தான். ஊரில் மாரியம்மன் திருவிழா. கபிலனுக்கு அவன் அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.நேற்று போனில் பேசும்போது மகாலட்சுமி சித்தி நாளை வருவதை சொல்லி இருந்தாள். சித்தி கபிலனது, அம்மாவோடு உடன் பிறந்தவள். அவள் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. அம்மாவிடம், ஒருமுறை காரணம் கேட்டதற்கு, “சித்திக்கு தீராத வயித்துவலி அடிக்கடி வரும்டா” என அழுதுக் கொண்டே சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. சில சமயங்களில் அடுப்பறையில் வலி தாளாது, அவள் அனத்திக் கொண்டே படுத்திருப்பதையும், அம்மா அருகில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பதையும் பார்த்திருக்கிறான். இவன் மீது சித்திக்கு பாசம் அதிகம். சிறு வயதில் இவனுக்கு ஜிலேபி பிடிக்கும் என வாங்கி வந்தவள், இப்போது வந்தாலும் ஜிலேபியோடுதான் வருவாள். போன வருடம் இவனுக்கு அம்மை கண்டபோது , சித்திதான் உடன் இருந்து பார்த்துக் கொண்டாள். வேப்பிலை அரைக்கவும், வலி இல்லாமல் உடலில் பூசவும், இளநீர், பனங்கல்கண்டு பச்சை வாழைப்பழம் என எப்போதும் சாப்பிட வைக்கவும் என ஒரு வாரம் கண் விழித்துப் பார்த்துக் கொண்டவள். இவனுக்கு அம்மை குணமாகிவிட்டால், திருவிழாவில் அங்கம் புரள்வதாய் வேண்டி இருந்தாள். வேண்டுதலை நிறைவேற்ற நாளை வருவதாய் சொல்லி இருக்கிறாள்.

சிங்காநல்லூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கும்போது கூட்டம் கண்ணை அடைத்தது. தோளில் ஒரு பையும் கையில் ஒரு பையுமாய், காதுகளில் ஹெட்செட்டோடு பையன்களும், பெண்களும் நிறைந்திருந்தார்கள். ஊருக்கு போய் துணி துவைத்துக் கொண்டுவரும் இவனது இனம்தான். பஞ்சாலைகளின் தலைநகரமாக இருந்த கோவை, இன்று கல்லூரிகளின் தலைநகரமாக மாறி இருக்கிறது. கூட்டத்தோடு மோதி, திருச்சி செல்லும் பேருந்தில் ஏறி அமரும்போதே மணி ஐந்தை கடந்திருந்தது. இனி எப்படியும் ஊர் போய்சேர மணி பத்தை தாண்டி விடும் என நினைத்துக்கொண்டு சன்னல் கம்பிகளில் தலை சாய்த்தான். பேருந்து ஓடத் தொடங்கியதும் எதிர்ப்பட்ட காற்று அவனது முகத்தில் தவழ, அயர்ச்சியில் இருந்தவன் தூங்கிப் போனான்.

பேருந்து கரூரை கடக்கும்போதுதான் கண் விழித்தான். குளித்தலையில் இறங்கி, அங்கிருந்து ஒரு முக்கால் மணிநேரம் போக வேண்டும். காவேரி கரையை ஒட்டிய ஒரு சிறு கிராமம் அவனுடையது. இரவு நேரத்தில் குளித்தலை பாலத்தை கடக்க சில பேருந்துகளே இருக்கும். பார்த்தியை வண்டி எடுத்துக்கொண்டு குளித்தலைக்கு வர போன் செய்தான். பார்த்தி கபிலனது பால்ய நண்பன். கபிலனது வீட்டில் ஒருவனாகவே மாறிப் போனவன். இருவரும் சேர்ந்துதான் எங்கும் சுற்றுவார்கள்.

குளித்தலையில் இறங்கும் போது மணி பதினொன்றை தொட்டிருந்தது. அந்தி வெயில் போல அந்தி இருள் என்றும் ஒன்று இருக்கத்தான் செய்கிறது. வெளிச்சத்தை கொண்டாடுவது போல இருளையும் கொண்டாடுகிற மனம் எல்லோருக்குமா வாய்க்கிறது? கபிலன் பார்த்திக்கு போன் செய்தான்.

எங்கடா இருக்க ?

“பாலம் தாண்டி வந்துட்டேன்டா! ரெண்டு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணு” என சொல்லிவிட்டு போனை துண்டித்தான் பார்த்தி.

திருச்சியில் இருந்து கோவைக்கும், திருப்பூருக்கும் செல்லும் பேருந்துகள் தொடர்ச்சியாக கடந்து கொண்டிருந்தன. இரவுநேர பேருந்துகளுக்கென ஒரு தனி அழகு வந்து விடுகிறது. மஞ்சள் வெளிச்சத்தில், ஒரு மெல்லிய பாடலோடு அவை கடந்து போவதே ஒரு கவிதையாகத்தான் இருக்கிறது. ஒரு டி குடிக்க நினைத்தான். பின் பார்த்தியும் வந்தபின் குடிக்கலாம் என நின்றிருந்தான்.

பார்த்தி வந்து பைக்கை நிறுத்தும்போதே. “டீயைக் குடிச்சிட்டு போலாம்டா!” என்றான்.

“இந்நேரம் குடிச்சிருப்பேன். நீ வந்தோன குடிக்கலாம்னு வெயிட் பண்ணேன். சரி வா போலாம்”

“இந்த டைம் எனக்கே நீ ரொம்ப இளைச்சு போய்ட்ட மாறிதான் தெரியுது. அம்மா இன்னும் என்ன சொல்ல போறங்கனு தெரியில”

“எப்ப வந்தாலும் அததான் சொல்ல போறாங்க! ஆனா இந்த டைம் எனக்கே தெரியுது இளைச் சுட்டேன்னு” என்றான் கபிலன்.

டீயைக் குடித்துவிட்டு காவேரியின் நடுவே கோடு போட்டதுபோல இருக்கும் குளித்தலை பாலத்தினை கடந்து வீடு போய் சேர்ந்தார்கள். வழியெங்கும் பார்த்தி கபிலன் இல்லாத நாட்களில் ஊரில் நடந்ததை சொல்லவும், கபி தன் கல்லூரியில் நடப்பதை சொல்லவும் சரியாக இருந்தது.

வீட்டில் அம்மா இருவருக்கும் படுக்கைகளை தயாராக வைத்திருந்தாள். தண்ணீர் இருந்தது. மாற்றிக்கொள்ள துணி இருந்தது. இது எப்போதும் வழக்கம்தான். மீதி இருந்த கதைகளை பேசிவிட்டு இருவரும் தூங்கி போனார்கள்.

காலையில் அம்மா வந்து காப்பியோடு எழுப்பினாள்.

“எத்தன மணிக்குடா வந்தீங்க? பனிரெண்டு மணி வரைக்கும் முழிச்சுதான் இருந்தேன். எப்ப தூங்கினேன்னு தெரியில! நைட் சாப்டீங்களா இல்லியா?” என்றாள்.

“குளித்தலையிலே சாப்டுத்தான் வந்தோம்”

“என்னத்த சாப்றியோ? இப்படி இளைச்சு போய் இருக்க! மூணு வேளை சாப்றியா இல்லியா?”

“ஏம்மா! சாப்டாம கூட யாராவது இருப்பாங்களா? சாப்டுத்தான் இருக்கேன். உடம்பு இளைச்சு இருக்கிறதுதான் நல்லது. உடுங்களேன்” என்றான் கபிலன்.

“சரி! ஊர்ருலருந்து வசந்தா அத்தை, சேட்டு மாமா வந்துட்டாங்க! மகாலட்சுமி சித்தி இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்துல வந்துரும். வர்றவங்கெல்லாத்தையும் வாங்கனு ஒரு வார்த்தை கூப்பிடனும்டா! அப்பா மாறியே இருக்காத!” என்றாள்.

“சரிம்மா! அப்பா ஆபிஸ் போயிடுச்சா? வீட்ல இருக்கா?” என்றான்.

“உங்கப்பா நல்ல நாள்லயே சீக்கிரம் ஆபிஸ் போய்டும். இன்னைக்கு ஊர்லருந்து எல்லாம் வந்திருக்காங்கனு இன்னும் சீக்கிரமே ஆபிஸ் போய்டுச்சு” என்றாள்.

கபிலனது அப்பா அப்படித்தான். தொடக்க வேளாண்மை கூட்டுறவு வங்கியில் செயலாளர் பணி. பெரும்பாலும் அலுவலக வேலைகள் அதை விட்டால் விவசாயம். தூங்குவதை தவிர, மற்ற நேரங்களில் உழைத்துக்கொண்டே இருக்கும் வியாதி அவருக்கு உண்டு. அதனாலே ஊரில் மரியாதை. அந்த மரியாதையைக் காப்பாற்ற கபிலன் நிறைந்த தியாகங்களை செய்திருக்கிறான். தன் இளம் வயதுகளில், சக நண்பர்கள் செய்த வீரசாகசங்களான, வாய்க்கால் பாலத்தில் இருந்து குதிப்பது, மொட்டைத் தென்னை மரத்தில் ஏறிக் கிளி பிடிப்பது, வேலுப்பிள்ளை தோட்டத்தில் மாங்காய் திருடுவது, ஆறு வற்றிய போது மீன் பிடிப்பது இதிலெல்லாம் இருந்து விலகியிருந்தது தியாகம்தானே! இப்பொழுதுகூட ஊரில் ஆரம்பித்த நண்பர்கள் நற்பணி மன்றத்தில் கபிலன் சேரவில்லை. அவனது நண்பர்கள் எல்லாம் மஞ்சள்கலர் டி – ஷர்ட் அணிந்து தேர் தூக்கும்போது கபிலன் வேடிக்கை பார்ப்பதோடு சரி.

கபிலன் எழுந்து, பார்த்தியையும் எழுப்பினான்.

“டேய்! எந்திருடா. சாப்பிட்டு தூங்கலாம்”

“மணி என்ன?” என்றான் பார்த்தி.

“பத்தாகுது டா! பதினோரு மணிக்கெல்லாம் தேர் தூக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க! குளிச்சு சாப்பிட்ட சரியா இருக்கும்டா” என்றான் கபிலன்.

” நீ குளிடா! அப்பா இன்னைக்கு தோப்புல கொஞ்சம் வேலை இருக்குன்னு சொன்னாரு! நான் வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்துறேன்” என சொல்லிவிட்டு பார்த்தி வீட்டுக்கு கிளம்பினான்.

கபிலன் அத்தையையும் மாமாவையும் வரவேற்று விட்டு, குளித்துமுடித்து வரும்போது சாப்பாடு தயாராக இருந்தது. விடுதி உணவை தின்று கபிலனுக்கு நாக்கு செத்துக் கிடந்தது. தோசையையும், கேரட் பீன்ஸ் சாம்பாரையும், பூண்டு சட்னியும் பார்க்கும்போது அவனுக்கு ஆனந்தமாய் இருந்தது. நாளைக்கு கறி விருந்து. கபிலனது அப்பாவுக்கு கூட்டத்தோடு இருக்க பிடிக்காதே தவிர விருந்தைச் சிறப்பித்து விடுவார். மணமேட்டில் இருந்து, சமைக்க ஆட்கள் வருவார்கள். வீட்டுக் கொல்லையில் குழிபறித்து, அடுப்பை மூட்டி அவர்கள் வெங்காயம்,பூண்டு உரிக்கும்போதே வாசம் வந்துவிடும்.கபிலனது சித்தப்பா அவர்களோடு பேசிக்கொண்டே வேலை வாங்கி விடுவார். இரத்தப்பொறியல், உப்புக்கறி என தங்களுக்கு தேவையானதைக் வாங்கிக்கொண்டு மாமாவோடு நந்தவனத்துக் கொல்லையில் அவர்கள் ஒதுங்கிக்கொள்ளும் இரகசியத்தை பத்தாவது படிக்கும்போதுதான் இவன் கண்டுபிடித்தான்.

மகாலட்சுமி சித்தி ஜிலேபியோடு வந்திருந்தாள். இனி ஊருக்கு திரும்பும் வரை இவனுக்கு தேவையானதை எல்லாம் அவள்தான் செய்வாள். அம்மாக்களின் அன்பைவிட, சித்திக்களின் அன்பு சில நேரங்களில் நெகிழ வைத்து விடுகிறதல்லவா? தன் அக்காவின் குழந்தைகளை மடியில் இறுத்தி, சோறு ஊட்டுகிற ஒவ்வொரு தங்கையும் தேவதைகள்தானே!

“வாங்க சித்தி! ஏன் இளைச்சு போய்டீங்க?”

“இது நல்லா இருக்கே! நான் கேட்கறதுக்கு முன்னாடி முந்திட்டு நீயே கேட்குறியா? சாப்றியா இல்லியா நீ?” என்றாள்.

“அம்மாவுக்கும் உங்களுக்கும் வேற கேள்வியே தெரியாதா சித்தி? சாப்டுத்தான் இருக்கேன்.”

” என்னத்த சாப்றியோ? சரி. இன்னைக்கு சாயங்காலம் அங்கம் புரளணும். நீ தான் கூட இருக்கணும். எங்கேயும் போய்டாம வீட்ல இரு கபி!”

“நான் எங்க சித்தி போறேன்! இங்கதான் இருப்பேன். உனக்கே உடம்பு சரியில்ல! இதெல்லாம் தேவையா சித்தி?”

“செய்யறதா செஞ்சுட்டா மனசு சரியாயிடும். மனசு சரியாயிருந்தா உடம்பு எல்லாத்தையும் தாங்கிக்கும் கபி!”

“நான் சொல்லி நீ கேட்கவா போற சித்தி! தேர தூக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. நான் மொடக்கு வரைக்கும் போயிட்டு வரேன்” என்றான் கபிலன்.

” சரி ! டி போட்டு தரேன். குடிச்சிட்டு போ. அம்மா மாவிளக்கு செய்ய சொன்னா! நீ டி குடிச்சிட்டு போனின, நான் அந்த வேலைய பாப்பேன்”.

“இப்பத்தான் சாப்பிட்டேன் சித்தி! போய்ட்டு வந்தறேன். அப்றம் டி குடிச்சுக்கிறேன்”

“சரி! நாம வீட்டுக்கு தேர் வர்றப்ப இங்க வந்துடு! இந்த வருஷம் நீதான் சாமிக்கு மாலை போடணும்!”

“சரி சித்தி! நான் வந்துர்றேன்”.

கோவிலில் இருந்து தேர் தூக்கும் சத்தம் கேட்டது. பறைகள் அதிர, சிறுவர்களின் கூச்சலும் தேர் தூக் குபவர்களின் உற்சாக குரலுமாய் தேர் நகரத் தொடங்கி இருந்தது. கபிலன் மொடக்கை அடையவும், தேர் மொடக்குக்கு வரவும் சரியாக இருந்தது. தேரை பக்கத்தில் இருந்து பார்ப்பதை விட, தூரத்தில் இருந்து தூக்கிக்கொண்டு வரும்போது பார்ப்பது அலாதியானது. தூக்குபவர்களின் தோளில் இருந்து, மாலைகள் அலைபாய, அசைந்தாடுகிற தேரை பார்ப்பது எவ்வளவு அழகு. தேருக்கு முன் மாரியும், செல்லானும்தான் பறையடித்துக்கொண்டு வந்தார்கள்.கபிலன் சிறு வயதில் பார்த்ததில் இருந்து முற்றிலும் மாறிப்போய் இருந்தார்கள். ஆனால் பறையோலியில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. குடி மகன்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப பறையடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த நேயர் விருப்பத்திற்கு அவர்களுக்கு பணம் தர வேண்டும். ஒத்தையடி அடிப்பதில் செல்லான் பெயர் பெற்றவர். அவர் ஒத்தையடி அடிக்க ஆரம்பித்தால் , சுற்றி இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஆடத் தோன்றும். வீட்டுக்கு வீடு, தேங்காய் பழம் உடைத்துக்கொண்டு பூசாரி போய்க் கொண்டிருந்தார். தேரோடு சேர்ந்து கபிலனும் போய்க் கொண்டிருந்தான். வீடு வந்ததும், சித்தி மாலையைக் கொண்டு வந்து இவன் கையில் கொடுத்தாள். சாமிக்கு போட்டு விட்டு, தேரை வணங்கி விட்டு வந்தான். சித்தி விபூதியைக் கையில் கொண்டு வந்து நீட்டினாள். சில மாதங்களாய் இதையெல்லாம் இவன் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அதற்குள் சித்தி அவளே விபூதியை நெற்றியில் பூசினாள்.

தேர் கீழத்தெருவிற்கு போனது. அங்கிருந்து மீண்டும் அது கோயிலை அடைய சாயங்காலம் ஆறு மணி ஆகிவிடும். அதன்பின்புதான் அங்கம் புரள்வது, பால்காவடி எடுப்பது, அலகு குத்துவது, பிள்ளைகளை காவேரியாறில் குளிக்க வைத்து பொம்மை தூக்க வைப்பது, தொட்டில் கட்டிப் போடுவது, மொட்டையடிப்பது என வேண்டுதல்கள் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றுவார்கள்.

மதிய வெயில் தரையைச் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது. இந்நேரம் தேரை ‘தேர்முட்டியில்’ போட்டிருப்பார்கள். அது கீழத்தெருவிற்கும், மேலத்தெருவிற்கும் மையமான இடம். அங்கிருந்து இனி வெயில் தாளதான் தேரை தூக்குவார்கள். இந்த இடைப்பட்ட காலத்தை குடிமகன்கள் தங்களை உற்சாகப்படுத்திக்கொள்ள பயன்படுத்துவார்கள்.

கபிலன் மதிய உணவை முடித்துவிட்டு, மாட்டு தாவாரத்தில் கயித்து கட்டிலை போட்டு படுத்தான். அப்போதுதான் செவலைக்கு அம்மா வைக்கோல் போட்டு சென்றிருந்தாள். அது வெயிலையே வெறித்தபடி, வைக்கோலை தின்று கொண்டிருந்தது. கபிலனுக்கு தேர் குறித்த சிந்தனை வந்தது. சமூகத்தில் புரையோடிய சாதியம் தேரிலும் இருப்பதை நினைத்தான். இவன் ஊரில் தேரின் முன்னிரு தண்டுகளை மேலத்தெருக்காரர்கள் தூக்க, தேரின் பின்னிரு தண்டுகளை கீழத்தெருக்காரர்கள் தூக்க வேண்டும். காலங்காலமாய் வந்த பழக்கம். தேரையே தூக்கக் கூடாது என்ற நிலையிலிருந்து, இந்த நிலைக்கு வர எவ்வளவு காலம் ஆனதோ? இந்த நிலையிலிருந்து சரிசமமாய் தேரை தூக்க இன்னும் எவ்வளவு காலம் ஆகுமோ? இதையெல்லாம் தேரில் இருக்கும் அந்த ஆத்தாக்காரி அறிவாளா? என எண்ணிக் கொண்டிருந்தவன் தூங்கிப் போனான்.

கபிலன் கண் விழித்து பார்க்கும் போது, செவலை வெயிலை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தது. கழனித் தொட்டியில், தண்ணீரை ஊற்றி, தவிடு புண்ணாக்கு போட்டு, கலக்கி செவலையை கொண்டு வந்து கட்டினான். அது ஆவேசமாய் தலையை தொட்டிக்குள் நுழைத்து குடிக்க ஆரம்பித்தது. சித்தி வேகமாய் கபிலனிடம் ஓடி வந்தாள்.

“தேர் முட்டியில ஒரே சண்டையாம். மேலத்தெருக்காரர்களுக்கும், கீழத்தெருக்காரர்களுக்கும் பிரச்சனை ஆய்டுச்சாம். நீ கொஞ்சம் வீட்லயே இரு” என்றாள் சித்தி.

“என்ன பிரச்சனை சித்தி?”

“கீழத்தெரு பசங்க எத்தன காலம்தான் நாங்க பின்னாடி தண்ட தூக்கறது! இனி தேர்முட்டி வரைக்கும் நீங்க முன்னாடி தண்டயும், தேர்முட்டியில் இருந்து நாங்க முன்னாடி தண்டயும் தூக்கறோம்- னு சொல்லியிருக்காங்க! அதுக்கு மேலத்தெரு பசங்க அவங்கள அடிக்க போய் பிரச்சனையாப் போச்சாம்”என்றாள்.

“இப்ப தேர் எங்க இருக்கு ?”

“தேர்முட்டியிலேதான்! ரெண்டு தெரு பசங்களுமே தூக்கமாப் போய்ட்டாங்க! யாராவது ஒரு தெரு மட்டும் தூக்கினாலும் பிரச்சனைதானே!” என்று சொல்லி விட்டு வீட்டுக்குள் போனாள்.

கபிலன் போய் கயித்துக் கட்டிலில் உட்கார்ந்தான். பார்த்தி வர, இருவரும் பேசத் தொடங்கினார்கள். வெயில் தன் கோர முகத்திலிருந்து மாறி கருணை முகத்தை காட்டிக் கொண்டிருந்தது. வேலியோரம் இருந்த பூவரசு மரத்திலும், வாதன மரத்திலும் சிட்டுக்குருவிகள் விளையாடத் தொடங்கி இருந்தன. பேச்சு வறண்டு போய், டி குடிக்க இருவரும் வீட்டுக்குள் போனார்கள்.

சித்திதான் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு தன் வேண்டுதலை நிறைவேற்றி விடாமல் போய் விடுமோ? என பயம் வந்திருந்தது.

எங்கிருந்தோ வந்து கருமேகங்கள் சூழ, ஊரின் மேல் இருள் கவியத் தொடங்கியது. தூரத்து பனைமரங்களும், அதிலிருந்த தூக்கணாங்குருவிகளின் கூடும் ஆடத் தொடங்கின. மைனாக்கூட்டங்களும், கொக்குக் கூட்டங்களும் வேகவேகமாய் தங்கள் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் சில நிமிடங்களில் மழை கொட்டிவிடும் போல இருந்தது. கபிலன் வேகவேகமாய், செவலையை மாட்டுத்தாவாரத்தில் கட்டப் போனான். அதற்குள் மழை கொட்டியது. திடிரென கொட்டிய மழையால் மிரண்ட செவலையை, தாவாரத்தில் கட்டிவிட்டு, வாசலை அடையும் போது பேரிடி ஒன்றைக் கேட்டான். கொட்டிய மழை, ஊரையே தண்ணீரில் நிரப்பி மண்சாலைகளை வழுக்குத் தரைகளாக்கி விட்டது.

எட்டு மணியைக் கடந்தும் யாரும் தேரை தூக்குவது போல தெரியவில்லை. இரண்டு தெருக்காரர்களையும் சமரசப்படுத்தி, தேரை தூக்க வைக்க யாராலும் இயலவில்லை. போலீஸ்காரர்கள் ஊரை நிரப்பி இருந்தார்கள். திருவிழாவையே நிறுத்தி விடலாம் என அதிகாரிகள் பேசிக்கொள்வதாக தகவல் வந்தது.

வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து அக்கம்பக்கத்து பெண்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்த சித்தி, ஆவேசமாய் எழுந்தாள். “தேர் இன்னிக்கி கோயிலுக்குப் போகலனா, நமக்குத்தான் பிரச்சன! ஏற்கனவே மழைய அனுப்பி அவ நம்மள எச்சரிச்சிட்ட! தேரக் கோயில்ல போடாம போன, ஒன்னு பெஞ்சு அழிப்பா இல்லினா பேயாம அழிப்பா! ஆம்பளைங்க தூக்காட்டி என்ன, நாம தேர இழுத்தே கோயில்ல போட்ரலாம். வேண்டுதல இன்னிக்கு செய்யலினா அவ கோவத்துலதான் இருப்பா! ஊர் பொம்பளைங்க எல்லாத்தையும் தேர் முட்டிக்கு வர சொல்லுங்க!” என சொல்லிக்கொண்டே தேர் முட்டியை நோக்கி ஓடினாள். ஒரு நிமிடம் திகைத்து, சுதாரித்துக்கொண்டு அவள் பின்னால் கபிலனும், மற்றவர்களும் ஓடினார்கள்.

அதற்குள் செய்தி பரவி, மேலத்தெரு பெண்களும், கீழத்தெரு பெண்களும் அதைவிடவும் வெஞ்சினத்தோடு ஆண்களுமாய் கூடியிருந்தார்கள். யாரும் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பாகவே சித்தி கத்தத் தொடங்கினாள்.

“பொம்பளைங்க நாங்க சேர்ந்து தேர இழுக்க போறோம். எங்களுக்குள்ள எந்தச் சாதியும் இல்ல! மாசத்துல மூணு நாலு அய்யரு பொண்ண இருந்தாலும் தீட்டுன்னு ஒதுக்கிதானே வைக்கிறீங்க! அப்புறம் என்ன சாதி இருக்கு எங்களுக்கு? தேர்ல இருக்கறவளும், நாங்களும் ஒரே சாதி. அவ்வளவுதான்! அந்த சாதி வெறி இருக்கறவ மட்டும் தேர இழுங்க!” – என கத்தியவள் தேரில் கையை வைத்தாள். எந்த உணர்வுமின்றி ஒரு கணம் சுற்றி இருந்தவர்கள் நிற்க, பெண்கள் தேரை இழுக்க தொடங்கி இருந்தார்கள். முன்பைவிட ஆரவாரமாய், மகிழ்வாய் தேர் வழுக்கிக்கொண்டே போனது. மிகுந்த குளிர்ச்சியோடு மாரியம்மன் உள்ளே உட்கார்ந்து இருந்தாள். கபிலன் சித்தியைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான்.

boopathynaren@yahoo.com

மாயா ( நாவலிருந்து சில பகுதிகள் ) / நேசமித்ரன்

13823377_479270745600974_1618813078_n

என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்று இவ்வளவு அதிகாலையில் விழிப்பு வந்து விட்டது . வெற்றுப் படுக்கையில் உன்னைத் துழாவி ஓய்கிறது .எத்தனை முறை நீ இங்கில்லை ,பயணித்துவிட்டாய் என்பதை புத்திக்குச் சொன்னாலும் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது.சின்னா … இதை உன்னிடம் சொன்னால் , லூஸு என்ற ஒற்றைப் புன்னகை வார்த்தையுடன் சின்னக் கோதல் கிடைத்திருக்கும். பிறகு உன் கண்களை சந்திக்க கூடாமல் குற்றம் செய்த வளார்ப்புப் பிராணி போல உன்னோடு ஒண்டிக் கொண்டு கண்களை ரகசியமாய் துடைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.இந்த மனசுதான் எப்பேர்பட்ட உளவாளி . எதையெல்லாம் நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறது .பிரிவுக் காலங்களில் எதையெல்லாம் சங்கேதமாய் பிணைத்துப் பார்க்கிறது.

கருத்த பாறைகளின் மேல் இரவு முழுவதும் உதிர்ந்திருக்கும் மரத்தின் சிவந்த பூக்கள் படுத்திருக்கும் வேங்கையைப் போல் இருக்கும் என்று நீ ஒருமுறை உன் வனத்தின் வேங்கை மரப் பூக்களைப் பற்றிச் சொல்லியது நினைவிருக்கிறதா ? அதிகாலை ஜன்னலோர புங்கை மரத்தின் இலைகள் வழி கசிந்து ஆடை கலைந்து உறங்கும் உன் மீது விழும் வெளிச்சப் புள்ளிகளை இன்று நினைத்துக் கொள்கையில் வேங்கை மரத்தின் பூக்களுதிரும் பாறையும் சேர்ந்து நினைவு வருகிறது.

சின்னு .. இந்த படுக்கை விரிப்பை ஏன் இன்னும் மாற்றாமல் இருக்கிறேன் .உனது ஆடைகளை மட்டும் ஏன் இன்னும் துவைக்காமல் பரப்பி வைத்து இருக்கிறேன் . இந்த வியர்வை வாசம் என்ன விதமான கிறுக்கு.இரவு அறைக்குத் திரும்பியதும் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய வெற்றிடம் .பிரசவத்திற்குப் பிறகு கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு இப்படித்தான் இருக்கும் போல ..

சீக்கிரம் வந்து விடு . இதை எவ்வளவு முறை சொன்னாலும் நீ சொல்லும் ‘ம்ம்ம்’ க்கு ஒரே அர்த்தம்தான் . யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ள முடியாத இந்த உறவின் ரகசியம் துறுதுறுக்கும் பட்டாம்பூச்சி பண்ணை மாதிரி விநோத வர்ணங்களின் சேர்க்கை.

குளியலறையில் வெந்நீர் சேந்தி குளித்து முடித்த பிறகு ஜன்னல் வழி வெளிச்சத்தில் உடலில் இருந்து கிளறும் ஆவியை பார்த்தபடி இன்று உன் பேரை தன்னிச்சையாகச் சொன்னது உதடு .ஆம் நீ சென்றிருக்கும் இடத்தில் பனி பெய்யும் இல்லையா.? ஒரு கணம் இழுத்து முகர்.

சீக்கிரம் வந்து விடு . இதை எவ்வளவு முறை சொன்னாலும் நீ சொல்லும் ‘ம்ம்ம்’ க்கு ஒரே அர்த்தம்தான் . யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ள முடியாத இந்த உறவின் ரகசியம் துறுதுறுக்கும் பட்டாம்பூச்சி பண்ணை மாதிரி விநோத வர்ணங்களின் சேர்க்கை.

உனக்கு தாடி வளர்ந்திருக்கும் . கை நடுங்க உனக்குச் சவரம் செய்துவிட்டு ஆஃப்டர் ஷேவ் லோஷன் வாசம் நாசியேற முத்தமிட முடியாத இந்த காலையின் வெறுமை தீர்க்க ரோஜாச் செடிகளின் பூச்சி விழுந்த கிளைகளை வெட்டிக் கொண்டிருந்தேன் .

இந்த நிலாப்பிறையை வெள்ளைப் பூண்டை உரித்து நறுக்குவது போல் நறுக்கி விட முடியாதா ?