Category: இதழ் 106

அருண் கொலாட்கர் என் மகன் / சிபிச்செல்வன்

download-8

அருண் கொலாட்கர் என் மகன். ஆம். அருண் கொலாட்கர் என் மகன்தான்.

அவர் மராத்திக் கவிஞர் மற்றும் இந்திய ஆங்கிலக் கவிஞர் என நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமே. அல்லது அவரை முழுமையாக வாசித்திருக்கிறோமே என்ற கேள்விகளும் உங்கள் மனதில் எழுலாம்.

அதுவும் உண்மைதான். அப்படியானால் இரண்டு உண்மைகள் எப்படி இருக்க இயலும் என்ற கேள்வியும் எழும். ஆம் . இரண்டும் உண்மைகள்தான்.

அருண் கொலாட்கர் என்பவர் மராத்தி மற்றும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான். அவருடைய கவிதைகளின் மேல் நான் கொண்ட ஆர்வத்தின்காரணமாக என் மகனுக்கு அந்தப் பெயரை வைத்தேன்.

ஆகையால் இந்தக் கட்டுரையில் அருண் கொலாட்கர் என்ற கவியின் கவிதைகளைப் பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை.

அருண்கொலாட்கர் என்ற கவிஞருக்கும் எனக்கும் கவிதையைக் கடந்த பந்தம் எப்படி உருவானது என்பதைப் பற்றி பேசப்போகிறேன்.

ஆக்ஸ்போர்டு யுனிவர்சிட்டி பிரஸ் வெளியிட்ட, பார்த்தசாரதி ( இவரும் இந்திய ஆங்கில கவிஞர்தான் ) தொகுத்த இந்திய ஆங்கில கவிஞர்களின் கவிதைகளின் தொகுப்பை ஸ்பென்சர் பிளாசா லேண்ட் மார்க் புத்தக கடையில் பார்த்து வாங்கியபோது அதில் அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை முதன் முதலாகப் படித்தேன்.

அப்போது வரை வெளிவந்திருந்த ஜெஜீரி கவிதைகளில் சிலவற்றை மட்டும் அந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருந்தார். அக்கவிதைகள் கண்டோபா என்னும் கடவுளை அதுவும் ஒரு மலைக்கோயிலில் இருக்கிற ஒதுங்கியுள்ள கடவுளைக் கிண்டல் செய்தபடி இருந்த கவிதைகள். அக்கவிதைகள் முதல் வாசிப்பிலேயே என்னை ஈர்த்தன. காரணம் அவர் கடவுளையே நையாண்டி செய்திருந்த விதம். நம்மூரிலே கடவுளை பக்தி ரசம் சொட்டச் சொட்ட பாடிய மரபு இருந்ததும் அதற்கு நேர் எதிராக இவர் கடவுளைக் கிண்டல் செய்த அந்த கலகத் தன்மையும் என்னை ஈர்த்தது.

அவருடைய கவிதைகளை வேறு எங்கே வாசிப்பது என்ற விபரங்களும் அப்போது உடனே கிடைத்துவிடவில்லை. ஆனாலும் அவரைப் பற்றிய தேடல்கள் இருந்தன.

ஒருமுறை நான் நாகர்கோவில் போயிருந்த சமயம் சுந்தர ராமசாமியை சந்தித்து, அவரோடு காலை நடைப்பயிற்சிக்காக எஸ்எல்பி பள்ளிக்கு போயிருந்தபோது அருண் கொலாட்கரைப் பற்றிச் சொன்னேன். அவரும் இந்திய கவிஞர்கள் சந்திப்புகளின் போது அவரை ஒரிருமுறை பார்த்திருப்பதாக உற்சாகமாகச் சொன்னார்.

அப்போதெல்லாம் அவர் யாரோடும் ஒட்டாமல் தனித்திருந்தார் என்ற தகவலையும் சொன்னார். முதன் முதலாக அவரைப் பார்த்தபோது அவருடைய காலில் ஏற்பட்டிருந்த காயத்திலிருந்து சீழ் வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததையும் அதை அவர் ஒரு செய்தித்தாளை வைத்து துடைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த சித்திரத்தையும் சொன்னது இப்போதும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

அவருடைய கவிதைகளைப் பற்றியும் அவரைப்பற்றியும் சுந்தர ராமசாமி கொஞ்சம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவரைப் பற்றி என் தேடலையும் அவருடைய கவிதைகள் எனக்குப் பிடித்திருப்பதையும் சொன்னேன்.

அதன் பிறகு ஞானக்கூத்தனைச் சந்திக்கிற போதெல்லாம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றி பேசினேன். அவருக்கும் இந்திய கவிஞர்களைப் பற்றி அறிமுகங்களும் வாசிப்பும் இருந்ததால் அவரும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி பேசியிருந்தார்.

அடுத்ததாக சிக்னேச்சர் என்ற கவிதை தொகுப்பை எங்கேயே பார்த்தேன். அது ஆசிய கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்பு . அதைத் தொகுத்தவர் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தம். அந்தப் புத்தகத்தை எப்படியாவது வாங்கிவிட எங்கெல்லாமோ தேடிக்கொண்டிருந்தேன். சென்னையில் அந்தப் புத்தகம் அப்போது கிடைக்கவில்லை.

நாகராஜன் என்ற நண்பர் அப்போது காலச்சுவடு இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அவரோடு எனக்கு நெருங்கிய நட்பு இருந்ததால் அவரிடம் சொல்லி இந்தப் புத்தகத்தை எங்கே பார்த்தாலும் வாங்கி வரச் சொல்லியிருந்தேன்

அப்போது அவர் டெல்லி புத்தக காட்சியிலிருந்து இந்தப் புத்தகத்தை தேடிப்பிடித்து வாங்கி வந்து எனக்கு கொடுத்தார். அந்தப் புத்தகத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கவிதைகள் இருந்தன. அதாவது சுமார் பத்து கவிதைகள் இடம் பெற்றிருந்தன.

அவற்றை ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். அதைப் பற்றி நண்பரும் எழுத்தாளருமான எம்.ஜி.சுரேஷிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். எனக்கு அருண் கொலாட்கர் மீதும் அவரின் கவிதைகளின் மீதும் இருக்கிற ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு அக்கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க அவர் என்னைத் தூண்டினார். ஆனால் எனக்கு மொழிபெயர்ப்புகளைப் பற்றிய பிரமிப்புகளும், அதை செய்தவர் மிரட்டுவதையும், அதை மொக்கையான மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் என்று அவருக்கு ஆகாத எதிரணியினர் லாவணி பாடுவதைம், அவர் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் புகழ்மாலை பாடுவதையும் பார்த்து பயம் ஏற்பட்டிருந்தது.

ஆனால் எம்.ஜி.சுரேஷ் என்னை விடாப்பிடியாக உற்சாகப்படுத்தியும் தைர்யமுட்டியும் என்னை மொழிபெயர்க்க சொன்னார். அப்படி நான் மொழிபெயர்த்ததை அவர் சரிபார்த்துகொடுத்தார். அத்தோடு நில்லாமல் அப்போது அவர் நடத்திக்கொண்டிருந்த பன்முகம் இலக்கியக் காலாண்டிதழில் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளை வெளியிட்டும் உற்சாகப்படுத்தினார். இப்படித்தான் நான் மொழிபெயர்ப்பாளனாகவும், அதுவும் குறிப்பாக அருண் கொலாட்கரை மொழிபெயர்ப்பவனாகவும் மாறினேன்.

இவை நடந்தது 2003 களில் என நினைக்கிறேன்.

அதற்கு அடுத்த வருடம் குறிப்பாக ஆகஸ்டு மாதத்தில் என நினைக்கிறேன். ஆங்கில இந்துவில் கௌரி நாரயணன் என்பவர் அருண் கொலாட்கரின் இரண்டு புதிய தொகுப்புகளை அறிமுகப்படுத்தி விரிவாக எழுதியிருந்தார். கால கௌடா மற்றும் சர்ப்ப சாஸ்திரா என்ற இரண்டு தொகுப்புகளும் ஒரே சமயத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். அவைகளுக்கு ஒரே சமயத்தில் மதிப்புரையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள்.

கௌரியை இதற்காகத் தொடர்புகொண்டேன். அவருடைய புத்தகங்களை வாங்குகிற வசதி அப்போது சென்னையிலும் இருக்கவில்லை. அவரிடம் கேட்டிருந்தேன். ஆனால் அப்போது அவர் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளின் மேல் அதீதமான ஆர்வத்தினால் அக்கவிதைகளை நாடகமாக்குகிற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதற்காக அந்தப் புத்தகங்கள் கைவசம் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை சொன்னார் , இதனால் எனக்கு உடனே அவருடை புத்தகங்களை பார்க்கிற வாய்ப்புகூட கிடைக்கவில்லை.

அந்த சமயத்திலே எழுத்தாளர் இரா.முருகன் அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்க்க தொடங்கினார்,. அது திண்ணை இணைய இதழில் அவ்வப்போது வெளி வரத் தொடங்கின. அக்கவிதைகளையும் நான் தமிழில் தொடர்ந்து வாசிக்க தொடங்கினேன்.

இரா.முருகன் கிட்டத்தட்ட அருண்கொலாட்கரின் எல்லாக் கவிதைகளையும் இப்போது மொழிபெயர்த்துவிட்டார் என நினைக்கிறேன்.

கௌரி அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை நாடகமாக்கி அப்போது சென்னையில் அரங்கேற்றினார். அதற்கான அழைப்பும் எனக்கு கொடுத்திருந்தார். அந்த நாடகத்தை பார்க்க நானும் உற்சாகத்தோடு போய்ப்பார்த்தேன்.

இவை எல்லாம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த காலம் சற்றுமுன்பின்னாக இருக்கலாம். ஆனால் இவை நடந்தவை.

செப்டம்பர் மாத 25 தேதிய ஆங்கில இந்துவில் அருண் கொலாட்கரின் மரணம் பற்றிய செய்தி வெளிவந்தது. அவருக்கு தி இந்துவில் ஆங்கிலத்தில் அஞ்சலிக் கட்டுரை ஒன்றை கௌரி நாராயணன் எழுதியிருந்தார்.

பன்முகத்தில் நான் மொழிபெயர்த்திருந்த அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் படித்திருந்த நண்பர் தளவாய் சுந்தரம் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு தீராநதி இலக்கிய இதழில் ஒரு அஞ்சலிக் கட்டுரை எழுதச் சொன்னார்.

அந்த வாய்ப்பினால் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி உரைநடை எழுதவும் வாய்த்தது.

இப்படிதான் அருண் கொலாட்கர் கவிதைகளுக்கும் எனக்கும் நெருக்கம் உருவானது. இவை எல்லாம் நடந்தது செப்டம்பர் மாத இறுதியில் . அக்டோபர் 18 தேதி என் இளைய மகன் பிறந்தான். அருண் கொலாட்கர் மீது அந்த சமயத்தில் அபரிமிதமான ஆர்வத்தில் நான் இருந்ததால் என் இளைய மகனுக்கு அருண் கொலாட்கர் என்ற பெயரை வைத்தேன்.

இவை நடந்த சில மாதங்கள் கழித்து இந்தத் தகவல் கௌரியின் வழியாக அருண்கொலாட்கரின் மனைவிக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவருக்கு இந்த விஷயம் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்திய அதே சமயம் ஒரு வேண்டுகோளையும் அனுப்பியிருந்தார். அது என்னவெனில் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்ற பெயரை பள்ளி ஆசிரியைகள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக உச்சரித்து அந்தக் குழந்தையை பாடாய்படுத்திவிடுவார்கள் என்பதால் அந்தக்குழந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் பெரும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகுவான் என்பதால் அந்தக் கொலாட்கர் என்ற பெயரை நீக்கிவிடும்படி வேண்டிக்கொண்டார்.

அப்புறம் அருண் கொலாட்கர் என்பதில் கொலாட்கர் என்பது அவருடைய குடும்ப மற்றும் குளக்கரையை குறிப்பிடுவதாகவும் சொன்னாராம். இதை கௌரி என்னிடம் சொன்னார். அதன் பிறகுதான் அருண் கொலாட்கர் என்ற மகனின் பெயரில் இருக்கிற கொலாட்கர் என்ற பின்னொட்டை நீக்கி அருண் என்று பரவலாக அவனை அறிந்தார்கள்.

இந்த விவரங்களை அப்போது எனக்கு நெருக்கமாக இருந்த இலக்கிய நண்பர்கள் அறிவார்கள். இப்படி ஒரு கிறுக்கன் இருக்கிறானே என கள்ளச்சிரிப்புகளை அவர்கள் உதிர்த்ததையும் அறிவேன். ஆனால் நான் எதைப் பற்றியும் கவலைபடவில்லை.

இப்போதும் நான் பிரியத்துடன் என் மகனைக் கொஞ்சும்போது அருண் கொலாட்கர் என்ற முழுப்பெயரோடுதான் கொஞ்சுகிறேன்.••

இந்த மலைகள் இதழ் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக கொண்டு வரத் திட்டமிட்டதற்கு காரணம் ஒரு மாதத்திற்கு முன் மறுபடியும் அருண் கொலாட்கரைத் தேடி வாசித்தேன். அப்போதுதான் அவருடைய நினைவு நாள் செப்டம்பர் 25 இல் வரப்போவதையும் அறிந்தேன். ஆகையால் கடந்த ஒரு மாதமாக திட்டமிட்டு நண்பர் சமயவேலிடம் இத்தகவலை சொன்னேன். அவர் உற்சாகப்படுத்தினார். பத்து கவிதைகளையும் அவரைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றையும் கொடுப்பதாகச் சொன்னார். அதன்பிறகு நான் பெரிதும் மதிக்கும் ஆர்.சிவக்குமாரிடம் இந்தத் திட்டத்தையும் அதற்காக அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துக்கொடுக்கும்படியும் கோரினேன். அவர் ஒப்புக்கொண்டதோடு உடனே மொழிபெயர்த்து முதல்ஆளாக அனுப்பியும் வைத்தார். அவருடைய நண்பரும் மீட்சி இதழில் பல உலக கவிதைகளை மொழிபெயர்த்தவருமான எதிராஜ் அகிலனிடமும் அருண் கொலாட்கரின் சில கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துகொடுக்க வேண்டினேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டபடியே செய்து ஒத்துழைத்தார்.

இதற்கிடையில் சேலம் நண்பர் ஷாஅ விடம் அருண் கொலாட்கர் பற்றிச் சொல்லி அவரை மொழிபெயர்த்துக் கொடுக்கும்படித் தூண்டினேன்,. ஆனால் மொழிபெயர்த்த அனுபவம் ஏதுமில்லை என அவர் தயங்கினார்,. மேலும் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது எனவும் மறுத்தார். ஆனால் நான் விடாப்பிடியாக அவரிடம் அருண்கொலாட்கரைப் பற்றிய அறிமுகத்தைச் சொன்னதோடுல்லாமல் அவருடைய கவிதைகளை அனுப்பி வைத்து மொழிபெயர்க்கச் சொன்னேன்.

அவரும் தயக்கத்தோடு ஒப்புக்கொண்டு படித்துப் பார்த்துவிட்டுதான் எதையும் தன்னால் செய்ய இயலும் என்றார். அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு அவரும் பெரும் உற்சாகமாகி உடனே மொழிபெயர்த்து அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

இவை நடந்த பின்னர்தான் நான் அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழாக மலைகள் வெளிவரப்போகிறது என்ற அறிவிப்பை முகப்புத்தகத்தில் நேற்று அறிவித்தேன்.

முதன் முதலாக உற்சாகமூட்டிய சமயவேல் தவிர்க்கவியலாத காரணங்களால் அவருடைய பங்களிப்பை அனுப்பிவைக்க இயலவில்லை. ஆனால் இந்த இதழ் உருப்பெற்றதில் அவருக்கும் பெரும் பங்கிருக்கிறது.

••

அருண் கொலாட்கரின் சிறப்பிதழை நண்பர்கள் உற்சாகத்தோடு வரவேற்றால் மேலும் அடுத்த இதழ்களில் உலக ஆளுமைகளின் சில சிறப்பிதழ்களை மலைகள் வெளியிடும். அதற்கான பணிகளும் தொடங்கிவிட்டன. விரைவில் அந்த அறிவிப்புகளும் வரும் .

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி . குறிப்பாக சமயவேல் மற்றும் ஆர்.சிவக்குமார் மற்றும் எதிராஜ் அகிலன் மற்றும் ஷாஅ.

மேலும் இந்த இதழில் எழுத கௌரியையும் தொடர்புகொண்டேன். அவர் எம்.எஸ் . சுப்புலட்சுமியின் நூற்றாண்டு என்பதால் அதில் பிசியாக இருப்பதால் எதையும பங்களிக்க தற்போது வாய்ப்பில்லை என்றார் ( கௌரி நாரயணன் கல்கியின் பேத்தி).

நண்பரும் எழுத்தாளருமான இரா.முருகனைத் தொடர்பு கொண்ட போது அவருடைய பங்களிப்பாக படைப்புகளை அனுப்ப சொல்லி கோரியிருந்தேன். ஆனால் இந்த இதழ் பதிவேற்றம் ஆகிற இந்த நொடி வரை அவரிமிருந்து படைப்பு எதுவும் வரவில்லை . ஆனால் அவரும் கௌரியும் வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் நிச்சயம் அருண் கொலாட்கரைப் பற்றி எழுதுவார்கள்.அப்போது அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு இன்னும் கூடுதலாகச் சில காரியங்களைச் செய்வோம்.

அருண் கொலாட்கரின் படைப்புகளை, குறிப்பாகக் கவிதைகளை, தமிழ் வாசகர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் கொஞ்சம் பரவலாக அறிமுகப்படுத்தும் பணியில் மலைகள் தொடர்ந்து ஈடுபடும் என்ற நம்பிக்கையோடு நண்பர்களிடமிருந்து விடைபெறுகிறேன்

••

அருண் கொலாட்கரின் கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாக வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் எழுதுவேன்.

இப்போது சொல்லுங்கள் அருண் கொலாட்கர் என் மகன் என்ற முதல் வரி பொருத்தமானதுதானே?

நன்றி

உங்கள்

சிபிச்செல்வன்

ஆசிரியர்

மலைகள் இணைய இதழுக்காக

விருதுகளின் பல பயன்கள் ( அருண் கொலாட்கர் சிறப்பிதழ் ) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் / ஷாஅ

download-1

download

அருண் கொலாட்கர் ( 01.11. 1932 to 25.09.2004)

மராத்தி எழுத்து பாடவிளக்கப் படங்கள்

அன்னாசி. அம்மா. கால்சராய். எலுமிச்சை.
குழவி. கரும்பு. கிடாய்.
எவ்வளவு பத்திரமாகத் தெரிகின்றன
ஒவ்வொன்றும் ரகசியமாக தனக்கான தனிச் சதுரத்தில்.

மாம்பழம். பட்டறைக்கல். கோப்பை. பிள்ளையார். வண்டி. வீடு.
மருந்துப் புட்டி. தன் கால்விரல்களைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கும் மனிதன்.
எல்லாம் மிகச் செளகரியமாக,
அவை யாவுக்கும் சரியாகவே தெரியும் எங்கு சேர்ந்திருக்கிறோம் என

கரண்டி. குடை. கப்பல். கவுன்.
தர்பூசணி. முத்திரை. பெட்டி. மேகம். அம்பு.
அவை ஒவ்வொன்றும் கண்டறிந்திருக்கும்போல் இருக்கிறது
தன் சொந்த ப்ரத்யேக இடம், பொறுப்பில்லாதிருக்க

வாள். மைக்குப்பி. கல்லறை. நீண்டவில். நீர்க்குழாய்.
பட்டம். பலா. அந்தணன். வாத்து. சோளம்.
தமக்குத் தாமாக சும்மா இருப்பதே அவற்றின் வேலை
மற்றும் ஆயுள்பூரா இப்படியிருக்கவே இவற்றின் நியமனம்

யாகம். தேர். பூண்டு. தீக்கோழி.
அறுகோணம். முயல். மான். கமலம். வேடன்.
வேண்டாம், நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்.
இந்த அமைதியான ராஜ்ஜியத்தில் தொந்திரவு எதுவும் நடக்காது.

குழந்தையை உலக்கையால் அம்மா சாத்தமாட்டாள்.
அந்தணர் பூண்டில் வாத்தை வறுத்தெடுக்கமாட்டார்.
அந்தக் கப்பல்
தர்பூசணியின்மீது ஒன்றும் மோதி விடாது.

குழந்தையின் கவுனை தீக்கோழி சாப்பிடவில்லையென்றால்,
பிள்ளையாரின் வயிற்றில் வேடன் அம்பைச் செலுத்தமாட்டான்.
தவிர அவனுக்குப் பின்னாலிருந்து முட்டும் கிடாய்
அந்நினைப்பைக் கட்டுப்படுத்தும்வரை

என்ன காரணம் இருந்து தொலைக்கும்
தன்-கால்விரல்களைத்- தொட்டுக்கொண்டிருக்கும்- மனிதன்
கல்லறை மேல் வீசி
கோப்பையை நொறுக்க?

*

விருதுகளின் பல பயன்கள்

விருதுகளினால் பல பயன்கள் உண்டு
அவை விமர்சகர்களை மெளனமாக்குகின்றன
படிக்காதவர்களை சமாதானப்படுத்துகின்றன
உன்னை எப்போதும் நம்பும் சிலரின்
நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகின்றன

. . .
மேலும் விருதுகள் கவிஞனின் சவப்பெட்டியிலுள்ள வெள்ளி ஆணிகள் போன்றவை

ரொம்ப நாட்களாக இருப்பதுபோல் இருக்கும்
கவிஞர்களை புதைப்பதற்கு ஏதுவான வழி அவை
நிச்சயமாக எல்லா சிறந்த கவிஞர்களும்
சீக்கிரத்தில் இறந்து போவதைக் காட்டிலும்

அதே சமயம்
ஒரு கவிஞனுக்குக் கடமையாவதில்லை
அவனைப் புதைத்து விட்டதால்
எழுதுவதை நிறுத்த வேண்டுமென்று

[ . . . ]

படகுச்சவாரி

கொக்கியுள்ள நீண்ட கம்புகள்
சந்து பொந்துகள் அறிந்திருக்கின்றன
கல்அமைப்புகளில் ஓட்டைகள் தேடுகின்றன
அல்லது கிரானைட் இறுகப்பற்றிய முட்கள்
புறாக்களின் எதிர்பாராத
படபடப்பைத் தூண்டச் செய்துவிடுகின்றன
படகு பின்னர் துறைவிட்டு
விரைந்து விலகிப் போகிறது

ஒரு ஜோடி முழங்கால்கள்
விர்ரென எழுந்து கொடிக்கம்பின் கீழே
ஓடியபின்
சுக்கானைச் சரிசெய்வதற்கான கைகளின்
குழப்பத்திற்குப்பின்

ஒரு பழுப்பு-வெள்ளையில் அற்புதமாக
இப்படுதா
விரிகிறது

ஏனென்றால் ஒரு பையனுக்குத்
திருப்பி
கையசைக்கிறான் ஒரு மாலுமி
வேறொரு சிறுவன்
மற்றொரு மாலுமிக்கு கையசைக்கிறான்

காற்றின் தெளிவில்
இச் சைகை உதிர்ந்து போகிறது
பகிர்தலை வேண்டி
பதிலுக்கு கை அவனைச் சேர்கிறது
அந்தக் கை அவன் முழங்கால்
தன்னுடையதாக
ஏற்கும் கை
ஒரு வயதானவனுக்கானது
ஒரு கை
பொறுமையாக இருக்க வேண்டி
சிறுவனுக்கு அளிக்கிறது நேரத்தின் ஒரு
பகுதியை
கவ்விப் பிடிக்க

சீருடையில் உறைந்திருக்கும் ஃபோர்மேன்
சுய- உணர்வுடன் பக்கத்தில்
அதிக சுய- உணர்வுடன் அவன் மனைவி
தெளிவில்லாமல் இருக்கும் உள்ளங்கையைப் பார்க்கிறாள்
காய்ப்பேறி அவன் முன்னே திறந்தபோது

வலது முழங்கால் உடைந்துபோய்
பூஞ்சை ஏறிய கைகளால்
அவன் ஒரு பிளாஸ்டிக் உறையை எடுக்கிறான்
கட்டணத்தைச் செலுத்துகிறான்

படகின் ஓரமாய்
மெதுவாகத் தன் கையைச் சாய்க்கிறான்
தன்னவளின் தோள் மீது
உரசாமல்
பொன்
மற்றும் சூரியஒளி
மோதிக்கொள்கின்றன
அவள் தொண்டையை உரிமைகொள்ள
மரத்தாலான இருக்கையில்
அவள் நகர்ந்திடும்போது

புதுத் தம்பதிகள் பரிமாற்றிக்கொள்கின்றனர்
மென்னகைகளை சிறு சந்தோஷங்களுக்காக

எங்கே காட்டு ஒரு ஃபோர்மேன்
அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறான்

யாருக்குத் தெரியும்
எண்ணெய் பற்றியெரியும் உப்புக்குளியல் உலையில்
நடுப்பிடியில்லாமல் அரவையைத்
தன்னைவிட சிறப்பாகச் செய்ய

கடல்பறவையின் மேல்

சத்தியமிட்டு
எவன் கண்டுபிடிக்க முடியும்
காற்றின் சுழல் வைத்தே
தெளிவாகப் பொங்கும் அதிவெண்மை என்னவென்று
தெரிவதும்

மற்றும்

அலைகளின் மேலமரும்
கடற்பறவைக்குத் தெளிவாக என்னவென்றறிவதும்
ஒரு தனிக் கலை

விசைப்படகு சட்டென வளைந்து போகிறது
கடலின் விரிவைப் பின்னுக்குத் தள்ளி
மொத்தத் துறைமுகமும்
மிதக்கும் அத்தனை உப்புக் கழிவுகளையும்
தாங்கியாக வேண்டும்
பெரிய உறுதியான உருளைகளின் மேல்
அழுக்கடைந்த பழம்பாயை வேகமாய் வீசி விரித்ததும்
உடனுக்குடன் அசைந்தசைந்து
முன்னேறிச் செல்கிறது
பாய்மரப்படகு

ஒரு பறவை உச்சிக் கொம்பைப் பற்றிக் கொள்கிறது
ஒவ்வொரு கைவினையிலும்
சமநிலை குலைத்து
நெடிய பாதை வலிந்து போகிறது
சின்ன தோணிக்கு ஒரு அதிர்ச்சி
பெரும் கப்பலுக்கு ஒரு ஊக்கம்
சிறிய மரக்கலத்திற்கு ஒரு அகம்பாவம்

கடற்சுவருக்குப் பின்னால்
வெறுக்கத்தக்க தீய நத்தையோடுகள்
உத்வேகத்தை மழித்துப் போகின்றன
அலை வந்து கழுவியபின்
மொத்த நீருக்கும் வந்து சேர்கிறது
மிதந்தபடியிருக்கும் அத்தனைப் பொருளும்
திரும்பவும்
வழக்கமான ஊசலாட்டமே

[ . . .]
……………….

ஒரு ராணியைப்போல
அவன் மனைவி அலைகளை ஒதுக்குகிறாள்
எண்ணெய் தடவிய கழைக்கூத்தாடிகளின் இசைக்குழுவென

அவளுடைய மூடிய விழிகளுக்குள்
இருள் வட்டங்களாக நகர்கின்றன
அவள் விருப்பத்தை மீறி அவை நகர்ந்து போகின்றன

ஒரு தொல்லியலாளனின்
விரல்களைப்போல்
காற்று
இறுகிப்போன அவள் முகம் கடந்து போகிறது
நைந்துபோயிருக்கும்
நகைப்பின் ஆணையாகக் குறுக்கே
வெட்டிச் செல்கிறது

சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட அவள் கணவன்
அவள் முன்னே அழைத்து வரப்படுகிறான்
அவன் கூச்சலிடுகிறான் மண்டியிட்டு மன்றாடுகிறான்

அவன் வலது நாசியிலிருக்கும் முடியை
வெறித்துப் பார்த்தபடி
அவள் சொல்கிறாள்
ஓநாய்களுக்கு இவனை வீசி எறியுங்கள்.

இரு- வயதுப்- பாலகனொருவன்
அம்மாவின் காதைக் கடிக்கிறான்
பிறகு பச்சை குத்திய அவள் கரத்தை உதறிவிட்டு
வழிந்திறங்க
முற்படுகிறான்
அவள் மடியை மறுத்து
இறுக்கிப் பிடிக்கும் அவளுடைய
முழங்கால்களையும் ஒதுக்கி
இன்னும் கீழே அவள் கெண்டைக் காலையும் உதறிப்
புரண்டு

அவன் கேட்கிறான்

பலூன்கள் வேணும்

பலூன்கள்

அப்பாவிடமிருந்து மகன்

கையைச்

சேர்கின்றன

எல்லாப் பெரியவர்களையும்

தாண்டி

அடித்தளத்தின் வெகுஅருகே
பூட்சுகளுக்கு இடையில் அவன் போகிறான்
காலணிகள் மற்றும்
வெறுங் கால்களின் நெரிசல் தரும் மரியாதையில்

பலூன்கள்
பிடியின் உறுதியில்

ஒன்று மற்றொன்றுடன்
இணக்கமாகிப்

பின்னிருக்கும்

மூன்றாவதைத்
தண்டிக்க முன்மாதிரியாக அமைந்து விட்டன

………………

இரு சகோதரிகள்
கடைசியாக
வந்து
படகு கிளம்பும்
போது சேர்ந்தனர்

அருகருகே
அமர்ந்து கொண்டனர்
அப்பால் குறுக்கே ஒரு
மரப்பலகையின் மேல்
எதையும்
பேசாமல்

மடிமேல் கை
வைத்து அவர்கள்
படகோட்டியின்
உருவத்தைத் தாண்டி
பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்

அவனுடைய உப்பு படிந்த
முகத்தின்
சுருக்கங்களையும்
கடலின்

தளர்வான முனைகளையும்
பின்னலிட்டபடி

[ . . . ]
………………………..

படகு சுற்றி வந்து
பக்க வாட்டாய்
படகுத்துறையை
ஒட்டி நிற்க
கரைச்சுவர் கச்சிதமாய் எழுகிறது
இசைப்பவனையும்
விஞ்சி

திருப்பங்கள் இல்லாத
விரிந்திருக்கும் கல்
சொரசொரப்பாகப் பதிந்திருக்கும்
நத்தைக்கூடுகளோடு
எங்கள் பார்வையை தீர்க்கமாய் எச்சரிக்கின்றது
*

அருண் கொலாட்கர் கவிதைகள் ( அருண் கொலாட்கர் சிறப்பிதழ் ) ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் / அகிலன் எத்திராஜ்

download-7

1487446_10202216487485521_1549028948_n

ஆடு புலி ஆட்டம்

யார் ஆடு, யார் புலி என்பது

ஒரு பொருட்டாகவே இருந்ததில்லை

ஒரு பொழுதும்.

முடிவு என்னவோ ஒரே மாதிரியாகத்தான்

அமைந்திருக்கிறது, எப்பொழுதும்.

அவள் ஜெயிப்பாள்.

நான் தோற்பேன்.

ஆனால், ஒரு சில நேரங்களில்,

அவளுடைய புலிகள்

மூர்க்க வேட்டையில் ஈடுபட்டிருக்கும் பொழுது,

என் ஆடுகளில் பாதியை

நான் இழந்து நிற்கும் பொழுது,

அபயம் கிட்டும்

எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து.

மேலேயிருந்து.

அதுவரை நடுநிலை வகித்திருந்த

சரக்கொன்றை மரம் •1

காப்புதிர்க்கும் ஒரு வெற்றி மலரை,

மஞ்சள் வண்ணத்தில்

சற்றும் பொறுத்தமின்றி;

நடைபாதை மீது அடுப்புக் கரியால்

கோடிழுக்கப்பட்ட ஆட்டப் பலகையின் மேல்;

ஒரு புலியின் பின்வாங்குதலைத் தடுத்து விட்டு;

இன்னொரு புலிக்கு நெருக்கடி கொடுத்து.

உடனே இதை மீண்டும் தொடர்ந்து;

அதே சம்பந்தமற்ற,

அதே மஞ்சள் வண்ண மலரால்.

ஒரே ஒரு மாற்றம் மட்டுமே.

இப்பொழுது அது உதிரும் முன்னிலும் மெதுவாக.

தேடல் உத்தரவு இல்லாமலே.

அவளுடைய காது மடல்களைத் தடவிக்

கடந்து கன்னங்களில் மேய்ந்து

தன் போதைப் பொருளை

அவள் வழக்கமாய் மறைத்து வைத்திருக்கும்

ரவிக்கையின் கீழிறங்கும் முன்பகுதிக்குள் நுழைந்து,

மென்மையான, கிளர்ச்சியூட்டும்

ஆனால் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் நறுமணத்தால்

அவளை மேலும் குழப்பும்.

••

•1 Rusty Shield Bearer (துருவேறிய கவச மெய்க்காப்பாளன்) என்று ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிடப்படும் மரம்.

••

கதவு

சிலுவையினின்றும் பாதிநிலை

கீழிறக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசி.

ஊசலாடும் புனிதத் தியாகி.

ஒரு மூட்டுவாய் உடைந்து

மீந்திருக்கும் மற்றொன்றின் தயவில்

தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது பழங்காலக் கதவு.

ஒரு மூலை பாதையின் புழுதியில் இழுபட,

உயர்ந்து நிற்கும் நுழைவாயிலை

இடித்தபடி இருக்கிறது மற்றொன்று.

காலப்போக்கில் கூர்ந்தெழும் நினைவெனப்

பரப்பின் மேல் துருத்தி நிற்கிறது மரச்சேவு;

ஏதோ ஒரு பழைய வாயிற்கதவின் மீது சரிந்த படி

போதை தெளியக் காத்திருக்கும் ஓர் உள்ளூர்க் குடிகாரன் போல்,

உடற்கூறு அமைப்பியல் நூலினுள் மீண்டும் இடம் பெற்றுவிட முடியாத

கட்டுத் தளர்ந்த பலவானுக்கேயுரிய துல்லிய அம்சங்களோடு.

நாசமாய்ப் போக கதவின் மூட்டுவாய்!

பாழாய்ப்போக வாயிலின் புடைநிலை!

எந்தக் காலத்திலோ பிய்த்துக் கொண்டு போயிருக்கும் கதவு

அதன் தோள்களில் உலரப் போட்டிருக்கும்

அந்த அரைக்காற்சட்டை மட்டும் தொங்காமல் இருந்திருந்தால்.

••

குதிரைலாட க்ஷேத்ரம்

பாறையின் அச் சிறு பிளவு

உண்மையில் குன்றின் மருங்கே உள்ள

ஓரிடர்.

அங்கேதான் இடறியது

குதிரையின் காலடிக் குளம்பு ஒன்று

ஓரிடியென.

காந்தோபா

அந்த நீல வண்ணக் குதிரையின் மீது.

அவனுக்குப் பின்புறம்

சேணத்தைப் பகிர்ந்திருந்த மணப்பெண்.

பள்ளத்தாக்கைத் தாவிக்

குதித்தனர் மூவரும்.

பாய்ந்தனர் அங்கிருந்து

சிக்கிமுக்கிக் கல்லிலிருந்து பறக்கும்

ஒரு தீப்பொறியென.

குன்றின் மறுபுறம்

காத்திருக்கும் ஒரு வீட்டுக்கு,

ஒரு வைக்கோல் போரென.

•••

மகாஸ்வேதா தேவி ( பேட்டி ) / ஆங்கிலம் : அஞ்சும் கத்யால் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download

மகாஸ்வேதா தேவி [ 1926 – 2016 ]
I claim elsewhere to have always written about the ‘culture of the downtrodden’. How tall or short or true or false is this claim? The more I think and write and think some more, the harder it gets to arrive at a definition. I hesitate. I falter. I cling to the belief that for any culture as old and ancient as ours to have survived over time and in time, there could only be one basic common and acceptable core thought: humaneness. To accept each other’s right to be human with dignity.

This then is my fight. My dream. In my life and in my literature. –Mahasweta Devi

ஞானபீடவிருது,சாகித்ய அகாதெமி விருது, மாகசேசவிருது,பத்மஸ்ரீவிருது எனப் பல விருதுகளுக்குப் பெருமை சேர்த்த மகாஸ்வேதா தேவி வங்காளமொழி யின் தலைசிறந்த படைப்பாளி.எளிமைவாழ்க்கையும்,எப்போதும் ஏறெடுத்துப் பார்க்க வைக்கிற எழுத்தும்,அழுத்தமான கருத்துவெளிப்பாடும் அவரைத் தனி யாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. SPARROW என்னும் அமைப்புக்காக 2003 ல் அஞ்சும் கத்யால் [ Anjum Katyal ] எடுத்த பேட்டி..

கேள்வி: இப்போது உங்களைப் பார்க்கும் யாருக்கும் மிக அன்பான பாட்டி என்ற எண்ணம்தான் தோன்றும்.நீங்கள் சிறந்த படைப்பாளி என்பதும் ,சமூக ஆர்வலர் என்பதும் எங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்.சிறுபெண்ணாக இருந்த போது நீங்கள் எப்படி?நான் கேட்பது பருவம் அடைவதற்கு முன்னால்…இளம்பருவம் குறித்து உங்கள் நினைவில் இருப்பது என்ன ?

பதில்:என் இளம்பருவம் மிகமகிழ்ச்சியானது.குடும்பத்தில் நான் மூத்தவள் பெண்குழந்தை.எல்லோருக்கும் என்னைப் பிடிக்கும். கூட்டுக் குடும்பம்தான்அந்த நாட்களில் அப்பாவின் உறவுகள்,அம்மாவின் உறவுகள், மாமாக்கள்.. என்று. ஆனால் அடிப்படையாக நான் விரும்பியதைச்செய்ய என் பெற்றோர் ஒரு நாளும் மறுத்ததில்லை.மிக இளம்வயதிலேயே நான் படிக்கக் கற்றுக்கொண்டு விட்டேன்.நான்கு வயதிற்கு முன்பே நான் படிக்கத் தொடங்கி விட்டேன்.

கே:அப்போது நீங்கள் எங்கிருந்தீர்கள்?

பதில்:தந்தை அரசுப் பணியாளர்.அடிக்கடியான வேலைமாற்றத்தால் பல இடங்களில் இருந்தோம்.சிறியநகரமாக இருந்த மேதின்பூரில் வாழ்ந்த போது மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.அங்கு அதிகாரிகள் குடியிருப்பு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்ததால் வீட்டிற்கருகில் சல் காட்டுப்பகுதி யிருந்தது.நிறையச் சுதந்திரம்..அதனால் என்ன படிக்கவிரும்பினாலும் படிக்க முடியும். யாரும் தடுக்கமுடியாது.இசை, ஓவியங்கள்,சிற்பங்கள் என்று எல்லா வற்றையும் தந்தை வீட்டில் சேர்த்து வைத்திருந்தார்.அதனால் அவையெல்லாம் மிக இளையவயதிலேயே எனக்கு அறிமுகமாகிவிட்டன.

கே: உங்களுக்கு குடும்பத்தில் மிக அதிகமான சுதந்திரம் இருந்ததாகச் சொல் கிறீர்கள்.யாரும் எதற்கும் தடை சொல்வதில்லை.குடும்பத்தின் முதல்குழந்தை ,பெண்குழந்தை என்றாலும் எல்லோரும் விரும்பியதாகச் சொல்கிறீர்கள்.பண் பாட்டுரீதியிலும்,அரசியல் ரீதியாகவும் உங்கள் குடும்பம் மிக வித்தியாச மானதா?

பதில்:தாய் வழியில் அதாவது பாட்டிக்கு படிப்பின்மேல் அதிக விருப்பமிருந்தது. செய்தித்தாள் படிப்பது,.நூலகப்புத்தகம் படிப்பது என்று எல்லாவற்றையும் அனு மதித்தார்கள்.தாய்வழியில் சுதந்திரப் போராட்ட உணர்வும் உண்டு.எங்கள் உறவி னர் ரஜேன்லஹரி பகத் சிங்கோடு இருந்தவர். ககோரி சதித்திட்ட வழக்கில் தூக்கிலிடப்பட்டவர். தாய்வழியில்ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் மோகித் உண்ணா விரதப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதற்காக அந்தமான் சிறைச்சாலையில் கட்டாய மாகச் சாப்பிடவைக்க வயிற்றில் குழாயைச் செருகியபோது இறந்துபோனார். அது 1937 ல்நடந்தது.நான் ஏழாம் வகுப்பிலிருந்தேன்.சாந்திநிகேதனிலிருந்து மேதின்பூர் வந்திருந்தேன்.தாயால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை.தந்தையும் தான். யாரோ இறந்து போய்விட்டதாக யூகிக்கமுடிந்தது.”யார்”என்று கேட்டேன்.தாய் செய்தித்தாளை என்பக்கம் தள்ளினார்.அப்புறம் படித்தேன்

கே:உங்கள் இளமையில்,மேதின்பூரில் வசித்தபோது காட்டின் எல்லைப் பகு தியில் வீடு இருந்ததாகச் சொல்கிறீர்கள்.பழங்குடியினர் அங்கிருந்திருக்கின் றனர்.பழங்குடியினருக்கும்,உங்களுக்குமிடையிலான பண்பாட்டு வேறுபாடு எப்படியிருந்தது?

பதில்:ஆமாம்.அந்த நாட்களை என் பின்னாளைய செயல்களோடு நீங்கள் சேர்த்துப் பார்க்கலாம்.ஆனால் பின்னாளைய விருப்பம் எனபது நான் ஈடு படுத்திக் கொண்டது. சாந்தலப் பழங்குடிகளிடம் யாரும் நெருக்கமாக இருக்க மாட்டார்கள்.அவர்கள் அறிவிக்கப்படாத பழங்குடிகளில்லை.உண்மையில் பழங் குடிகள் எல்லோரும் நாகரிகமானவர்கள்.போலீசார் அவர்கள் மீது ஏதாவது ஒரு வழக்கைப் போட, தினமும் மாலையில்காவல்நிலையத்தில் ஆஜராக வேண்டும்

அது அவர்களுக்கு பெரிய கஷ்டமான காரியம்.அரசு குடியிருப்புகளில் தினக் கூலியாக வேலைசெய்யும் அவர்களைக் கண்காணிக்க முடியுமென்பதால் போலிசார் அதைக் கட்டாயப்படுத்தினர்.வீட்டில் இரண்டு பையன்கள் வேலை பார்த்தனர். தந்தை காவல்நிலையத்திற்குச் சென்று “அவர்கள் என்வீட்டில் வேலை பார்க்கிறார்கள்.அவர்கள் காவல்நிலையத்தில் வந்து ஆஜராவதை நான் அனுமதிக்கமாட்டேன்.என்ன வேண்டுமோ என்னிடம் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். என் அலுவலகத்திற்கு வந்து பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார்.அந்தப் பையன்கள் வீட்டிற்குப் போவார்கள்.அவர்களின் வீடு காட்டினுள்ளே வெகு தொலைவில் இருக்கும்.அதனால் அவர்கள் எங்களோடு நெருக்கமாக இருப்பார்கள்.

அங்கு ஒரு சிறுவன் இருப்பான்.அவன் எங்களுக்கு இலைகளால் விசில் செய்துதருவான். நாங்கள் அனைவரும் விசிலடித்து மகிழ்வோம்.அவர்கள் எப்போதும் முதுகில் தட்டி என்னை உற்சாகப்படுத்துவார்கள்.’உன்னால் செய்யமுடியுமென்பார் கள்” மேதினிபூர் அருமையான இடம்.தந்தை இளம்வயதில் எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தார்.ஒரு நாள் சைக்கிள் ஓட்டி ஓட்டி வீட்டின் பின்னால் உள்ள ஒரு பெரிய குளத்தில் விழுந்து விட்டேன். அதிகமாக அங்கு மனிதர்கள் வரமாட்டார்கள்.எப்படியோ வெளியே வந்துவிட்டேன்.அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும். நீச்சல் தெரியும்.அவள் வந்துவிடுவாள் என்று என் தாய் சொன்னாள். தாய் எப்போதும் உற்சாகப்படுத்துவாள்.

கே:குழந்தையாக இருக்கும் போது ஒரு பையனுக்கு என்ன சுதந்திரம் கிடைக்குமோ அது உங்களுக்கு கிடைத்தது என்கிறீர்களா?

பதில்: ஆமாம்.தம்பிக்கு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தால் எனக்கும் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.“அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும்.அவள் ஓட்டட்டும்”என்று தந்தை அதைத்தான் செய்வார்.அதுமாதிரியான விஷயங்கள் அற்புதமானவை பாட்டிகள்,கொள்ளுப்பாட்டிகள் எல்லோரையும் பார்த்திருக்கிறோம்.தாய்வழிப் பாட்டியின் வீட்டில் ஒரு நூலகம் இருந்தது.அதிலும் பெருமை என்னவென்றால் அவர்கள் டாக்காவில் இருந்தனர்.அப்போது அது சின்னடவுன்தான்.

என் தந்தை வக்கீல்.சுதேசி.அதனால் வருமானம் அதிகமில்லை.ஆனால் வீட்டிலிருந்த அரு மையான நூலகத்திற்குத் தாத்தாவின் நண்பர்கள் மாலை நேரங்களில் வருவார் கள்.வழக்குகளில் வெற்றிபெற்றவர்கள், பத்திரிகை நடத்துபவர்கள் என்று யார் வந்தாலும் பாட்டி சாமர்த்தியமாகப் பேசுவாள்.அவர்களும் அவள் சொல்லும் அபிப்ராயங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.அவள் அதிகமாகப் படிப்பாள் பேசுவாள் பெண்கள் பிரச்னைகள் குறித்து எழுதுவாள்.ஜெயஸ்ரீ என்பது தேச பக்தி நிறைந்த பத்திரிக்கை.லீலா நாக்கும்,ரேனுசென்னும் அதை நடத்தியவர்கள். அடிக்கடி கைது செய்யப்படுவார்கள்.

அப்போது வீட்டில் என்பாட்டி ,தாய், அத்தைகள் எல் லோரும் எழுதுவார்கள்;விற்பார்கள்.நான் இதைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால் நான் செய்வதெல்லாம் இயல்பானதுதான்.நான் அதைச் செய்யாவிட்டால் அது இயற்கைக்குப் புறம்பானதாக ,நம்பிக்கைத் துரோகமாக இருந்திருக்கும்.

அந்தச் சூழல் வித்தியாசமானது.சரஸ்வதிபூஜையின் போது கிழக்கு வங்காளத்தில் சிறிய மற்றும் பெரியபடகுகளில் புடவைகள்,புத்தகங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துச் சென்று விற்பார்கள்.சரத்சந்திரர் போன்ற எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைப் பெண்களும் வாங்குவார்கள். அது சிறிய கிராமங்களுக்கும் கூடப் போகும். புத்தகம் படிப்பது மிகஇயல்பானது எல்லோரும் படிப்பார்கள்.

கே:ஜெயஸ்ரீபோல மற்ற பத்திரிகைகள் ?

பதில்:பாசுமதி மிகப் பிரபலமான பத்திரிக்கை. தாமஸ் வரையும் படங்களோடு.. வரும். ராமானந்தசட்டர்ஜியால் நடத்தப்பட்ட பிரபோஷிவித்தியாசமான பத்தி ரிக்கை. தாகூர் போன்றவர்களைப் பிரசுரித்து.பெண்கள் பற்றிய சிக்கல்ளை வெளிப்படுத்துவதில் அது மிகமிக உறுதியானது. உயர்நிலைபள்ளிப்படிப்பு, பட்டப்படிப்பு படித்தவர்களைப் பற்றிப் பேசும்.சீதாதேவி, சாந்தாதேவி போன்ற பெண்எழுத்தாளர்கள் அதில் எழுதினார்கள்.பிறகு..பிசித்ரா..அது இலக்கியப் பத்திரிகை.பிபூதிபூஸன் பானர்ஜி அதில்தான் பதேர் பாஞ்சாலி எழுதினார். நாங்கள் இதையெல்லாம் படிப்போம்.சுதின் தத்தா நடத்திய பரிச்சய் பத்திரி கையில் தந்தை எழுதுவார்.எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.ஒரு முறை பரிச்சயில் தந்தை எழுதவில்லை.சுதின் என் தாயிடம் எழுதச் சொன்னார். தாய் பெண்கள் பிரச்னைபற்றி மிகநன்றாக எழுதியிருந்தார்.

கே: அது பரிச்சயில் பிரசுரிக்கப்பட்டதா:

பதில்: ஆமாம்.

கே: அவர் அடிக்கடி எழுதுவாரா?

பதில்: தந்தை தன் வாக்கை காப்பாற்ற முடியாமல் போனதால் தாய் எழுதினார். அவர் மூன்று பத்திரிகைகளுக்கு உறுதி சொல்லியிருந்தார்.அவரால் முடிய வில்லை அதனால் தாய் எழுதவேண்டியிருந்தது. கவிதை..கதை.. நான் எழுத ஆரம்பித்த பிறகு இருவரும் சந்தோஷப்பட்டனர்

கே:அங்கு அனுப்பப்பட்ட பிறகு நீங்கள் மனதை மாற்றிக் கொண்டு..?

பதில்: தந்தையுடன் சாந்திநிகேதனுக்குப் போனது ஒரு புதிய அனுபவம்.அது டிசம்பர் மாதம்.ஹௌராவிலிருந்து ட்ரெயினில் போனோம்.எனக்கு ஐஸ்கிரீம் பிடிக்கு மென்பது தந்தை நினவுக்கு வந்தது.அந்த நாட்களில் கல்கத்தா மிக அருமையான இடம்.அவர் போய் எனக்கு நான்கு ஐஸ்கிரீம்கள் வாங்கி வந்தார். நான் அதையே வெறித்தேன்.நான் தரையைப் பார்த்து அழுது கொண்டி ருந்தேன் .பெற்றோர் முன்பு அழுவது அவமானம் என்று நினைத்தேன்.நான்கு ஐஸ்கிரீ மையும் தின்றுவிட்டுத் தூங்கிவிட்டேன்.காலையில் சாந்திநிகேதனை அடைந்த பிறகு பெண்கள் விடுதியான ஸ்த்ரீபவனுக்கு அழைத்துப் போனார்.” இந்தச் சின்னப் பெண்ணா?அவள் பெயர் இவ்வளவு பெரிதா ?மகாஸ்வேதா? இவளுக்கு வேறு என்னபெயர் இருக்கிறது?”என்று வார்டன் கேட்டார்.“குக்கூ’ என்று சொன்னேன்.அதற்குப் பிறகு நான் சாந்திநிகேதனில் குக்கூவானேன் பிறகு எல்லாம் புதியதாக இருந்தது வெகு விரைவில் அங்கு பழகிவிட்டேன்.

கே: சாந்திநிகேதனில் படிப்பது அந்த நாட்களில் எப்படியிருந்தது என்று சொல்லமுடியுமா?

பதில்:மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ’Amader Shantiniketan’என்று ஒரு புத்தகம் எழுதினேன்.அதில் எல்லா அனுபவங்களையும் எழுதியிருக்கிறேன். ’36, ’37, ’38 ல் சாந்திநிகேதனிலிருந்தேன்.அப்போது தாகூர் உயிருடனிருந்தார்.சாந்திநிகேத னும் அப்போது சின்னஇடம்தான்.மிக இயல்பாக எந்தக் கட்டுப்பாடுமில்லாமல் தாகூரைப் பார்க்கப்போவோம்.அவருடைய பேத்தி பூப்பி என்ற நந்தினி பள்ளிக் கூடத்திலிருந்தாள்.நேரம் கிடைக்கும்போது போவோம்.தாகூரின் மருமகள் அன்பானவர் சாப்பிட நிறைத்தருவார். நிறையச் சுதந்திரம் வேறு.

அங்கு வெயிலிலும் ,மழையிலும் ஓடி,விளையாடி..கோபை ஆற்றிற்குப் போவோம்.அவர்கள் ஆற்றில் தள்ளிவிட்டு விளையாடச் சொல்வார்கள்.அங்குதான் நீச்சல் கற்றுக் கொண் டேன்.சாந்திநிகேதன் அருமையான இடம்.அங்கு சித்ரங்கதா ,ஷியாமா, சண்டா லிகா ஆகிய நாட்டிய நாடகங்களின் ஒத்திகைகள் நடக்கும்போது தாகூர் அசை யாமல் உட்கார்ந்து பார்ப்பார். ஏதாவது சின்னக் குறையிருந்தாலும் விரலைத் தூக்க, அனைவரும் போய்விடுவார்கள்.அவை மகிழ்ச்சியான நாட்கள் அஞ்சும்.. கடமை..வேலை,சுறுசுறுப்பாக இருப்பது.பயனான எதையாவது செய்வது.. அவைகள்..
அஞ்சும்: விழுமங்கள்.

கே:உங்கள் எழுத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம்.உங்களின் முதல் கதை.. அல்லது உங்களின் முதல் எழுத்து…

பதில்:சாந்திநிகேதனுக்குப் பின்பு கல்கத்தா வந்தேன். எட்டாம் வகுப்பில் சேர்ந்தேன். அங்கு என் ஆங்கிலஆசிரியர் மிக நல்ல முறையில் பழகினார். அவருடைய மூத்தசகோதரன் குழந்தைகள் பத்திரிகை ஆசிரியராக இருந்தார்.

கே: அவர்கள் பெயர்?

பதில்;ரங்மஷால்..பிரபலமான கவிஞர்களும்,எழுத்தாளர்களும் அதில் எழுதினார் கள்.தந்தை பொதுவாக குழந்தைகள் பத்திரிக்கைகளுக்குச் சந்தா செலுத்துவார். அதனால் நான் ரங்மஷாலின் தீவிர ரசிகையானேன்.
அஞ்சும்: Chelebala

பதில்: Amar Chelebala.அதற்கு விமரிசனம் எழுதும்படி சொன்னார்கள்.நான் பயந்துவிட்டேன்.விமரிசனம்.. பள்ளிப்பாடத்தில் அதுபற்றிப் படித்திருக்கிறேன். யாருக்கு விமரிசனம் பற்றித்தெரியும்.ஆனால் அபர்ணாதி வித்தியாசமானவர்.’நீ எழுது “என்றார். எழுதினேன்.அது நன்றாக இல்லை என்று எனக்கு பயமாக இருந்தது.பெற்றோரிடம் சொல்லவில்லைஅது பிரசுரமான பிறகு அவர்களுக்குத் தெரிந்து விட்டது.அதுதான் என்னுடைய முதல் எழுத்து.நான் பி.ஏ. படிப்பதற்காக திரும்பவும் சாந்திநிகேதன் போனேன்.எனக்கு வங்காளமொழியில் நல்ல தேர்ச்சியுண்டு.Desh பத்திரிக்கை நடத்திய சகோர்மை கோஷ் என்னிடம் ஏதாவது எழுதும்படி சொன்னார்.தேஷில் என்ன பிரசுரமானதென்று எனக்கு மறந்து போய்விட்டது அதற்கு பத்துரூபாய் மணியார்டரில் சன்மானமாக ஸ்திரீ பவனுக்கு வந்தது . ஹாஸ்டல் மாணவிகள் எல்லோரும் ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனார்கள்..

கே:எப்போது முதலில் உங்களை எழுத்தாளராக உணர்ந்தீர்கள்?

பதில்:நான் அந்தவகையில் எல்லாம் யோசிக்கவில்லை.மகன் சிறியவனாக இருந்தான். கணவருக்குச் சரியான வேலையில்லை.அந்த நேரத்தில் பல வேலைகளுக்கு முயற்சி செய்தேன்.அமெரிக்காவிற்குக் குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்யவும் தயாராக இருந்தேனே?

அஞ்சும் :எனக்கு அது தெரியாது.

பதில்:உங்களுக்குத் தெரியாதா?அது ஒரு சுவையான கதை.அந்த நாட்களில் கம்யூனிஸ்டு குடும்பங்கள் பெரும் தொல்லைக்கு ஆளாவார்கள் .பொருளாதா ரத்தில் பின்தங்கியுள்ள குடும்பங்கள் அதை அனுபவிக்கும்.கம்யூனிஸ்டு கொள் கைகள் பின்புலத்தில் வாழ்ந்ததால் நாங்கள் தண்டனைக்குள்ளாக்கப் பட்டோம் .அவை கம்யூனிஸ்டு கொள்கைகளா?அது கூட எனக்குத் தெரி யாது.ஒருநாள் கணவனின் நண்பர்கள் என்னிடம் வந்து”அமெரிக்காவிற்கு 15,000 குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்ய விருப்பமா?” என்று கேட்டனர். எனக்கு அது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.”செய்யலாமே!”என்றேன்.அதுபற்றி எனக்குத் தெளிவான கருத்தில்லை . அமெரிக்காவில் மருந்துகளைப் பரிசோதனை செய்ய குரங்குகளைப் பயன்படுத் துவார்கள் என்று கேள்விபபட்டேன். செய்யக்கூடாத காரியம் அது.அந்தச் சம யத்தில் அதுபற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

சிறிய வயதுதான் எனக்கும்.குரங்குகள் விற்கப்படும் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்.”என்ன? 15,000 குரங்குகளா?”என்று அங்கிருந்த ஒரு நாகரிகமான தோற்றமுடைய ஒரு முகமதியர் கேட்டார். எங்கிருந்து குரங்குகள் கிடைக்கும் என்று கேட்டதற்கு மத்தியப் பிரதேசம் என்றார்.அவருக்கு எல்லாம் எளிதாக இருந்தது.அவர் குரங் குகளை வரவழைத்து டிரெயினில் அனுப்பினார்.பம்பாயிலிருந்து கப்பல் மூல மாக அவைவர அமெரிக்கா ஏற்பாடு செய்யும் என்று சொன்னார்கள். அதற் குள் என்ன நடந்ததென்று தெரியவில்லை.அமெரிக்கக் கப்பலில் ஏற்றுவதற்கு முன்னால் அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவைகளைத் திருப்பி அழைத்துப் போகும் போது ஒன்றிரண்டு பசியால்இறந்தனஇந்தியா சுதந்திரம் அடைந்திருந்த நேரமது குரங்குகளை மேற்குமலைப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர் சச்சின் மாமா வீட்டிற்குவந்தார். வங்காளமக்கள் நல்லவர்களில்லை.கல்கத்தாவில் ஒரு கிறுக்குக்கூட்டம் இருக்கிறது.இதற்கு ஒருபெண்ணும் உடந்தை” என்றார். தன் மருமகள்மீது அவர் சந்தேகப்படவில்லை..நாங்கள் எப்போது குரங்கைப் பார்க்க நேர்ந்தாலும்”அம்மா!இதோ உங்கள் வம்சம் “என்றுகணேஷோ,லட்சுமணோ சொல்வார்கள்.அப்படியாக அந்தக் கதை முடிந்த்து.

கே:உங்களை எழுத்தாளராக அடையாளம் காட்டிய முதல்கதை என்று எதைச் சொல்வீர்கள்?

பதில்:எழுத்து எனக்கு மிக இயல்பானதாக இருந்தது.என் பொருளாதாரப் பிரச்னை யைத் தீர்த்தது. சசித்ரா பாரத் என்று ஒரு தரமான வார இதழை என் மாமாவின் நண்பரான ஜிஷுசென்குப்தா நடத்தினார்.அதில் என்னை எழுதும்படி சொன்னார். அந்தச்சமயத்தில் நான் மத்தியஅரசில் வேலை செய்துகொண்டிருந் தேன்.இரண்டு ஆண்டுகள்தான்.ஒரு கம்யூனிஸ்டை நான் திருமணம் செய்து கொண்டதால் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டேன்.சுமித்ராதேவி என்ற புனைப் பெயரில் எழுதினேன்.ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பெண்னைப்பற்றிய கதை அது.மிக எளி மையான கதை.எல்லோருக்கும் பிடித்தது.கே.ஏ.அப்பாஸுக்கு கணவர் ஒரு கதை எழுதவேண்டியிருந்ததால் பம்பாய் சென்றோம்.அது சாத்திய மாகவில்லை .பிறகு அவர் ’நாகின்” என்ற திரைப்படக் கதை எழுதினார்.அது மிக மோசமான கதை .ஆனால் அது ஸூப்பர்ஹிட் ஆனது.அந்த ஒருவருடம் நான் பெரிய மாமாவின் வீட்டிலிருந்த்தால் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியில் போய்ப் புத்தகங்கள் படிப்பேன்.

கே:ஜான்சிராணி கதை எழுதும் விருப்பம் எப்படி வந்தது?

பதில்:சிறுவயதில் பாட்டியின் நூலகத்தில் அது பற்றிப் படித்திருக்கிறேன் தாகூரின் மூத்தசகோதரர் ஜான்சிராணி பற்றி அடிக்கடி பேசுவார்.அந்தக் குறிப் பிட்ட ஒரு நாளில்தான் ஜான்சிராணி அவ்வளவு தைரியமாக எதிர்த்து நடந்து கொண்டாள்..நான் வாழ்க்கை வரலாறு எழுத முடிவுசெய்தேன்.வரலாறு அல்லது ஆராய்ச்சி என்ற நிலையில் எல்லாம் எனக்குப் பழக்கமில்லை .வித்தியாசமான துறைகளை வைத்து என் எதிர்காலம் இருக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தெரி யாது.ராணியின் மருமகன் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது எனக்குத் தெரிந் தது.ஜான்சிராணிக்குத் திருமணமான போது அவளுக்கு வயது எட்டு. தந்தையும் அவளுடன் ஜான்சிக்கு வந்துவிட்டார்.ஜான்சியின் கணவன் கங்காதர் ராவுக்கு 30-32 வயதிருக்கலாம். அவள் தந்தைக்கும் அந்த வயதுதான் இங்கு வந்தபிறகு அவரும் எட்டு வயதுப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஜான்சியின் சிற்றன்னையும் அவளும் சிறுவயதுத் தோழிகள்.

ராணியின் மருமகன் நவீன் சிந்தாமணி சரித்திர காங்கிரசில் உறுப்பினர்.அவர் சுபேதாராக இருந்தார்.நான் ஜான்சி, குவாலியர், கல்பி அதனருகிலுள்ள இடங்களுக்குப் போய் என்னால் முடிந்தவரை செய்திகளைத் திரட்டினேன்.அவை மறக்க முடியாத அனுபவங்கள். ஒரு டிசம்பர் மாதத்தில் விறகு வெட்டிகள் பாடியபடி விறகுவெட்ட நாங்கள் புகைமூட்டி உட்கார்ந்திருந்தோம்.எங்கேயோ எழுதி வைத்திருக்கிறேன்.

கே: ஜான்சிராணி பற்றிப் பாடல்கள்?

பதில்:அவள் சிப்பாய்களை மண்ணிலிருந்து உருவாக்கினாள்
கட்டையிலிருந்து வாள் உருவாக்கினாள்
மலைகளைப் பிடுங்கிக் குதிரைகளாக்கினாள்
குவாலியருக்குப் போனாள்

கே:அது உங்களுடைய முதல் புத்தகம்.?

பதில்:ஆமாம்.அது தேஷில் தொடர்கதையாக வந்து பின்புபுத்தகமானது .நான் எழுத்தாளராகத் தெரிந்தது அப்போதுதான்.எனக்கு எதிர்ப்புகள் இல்லையென நினைக்காதீர்கள்.நிறைய எதிர்ப்புகள்.

கே:எந்த மாதிரியானவை?

பதில்:மிகவும் வேடிக்கையானது.நிறைய விஷயங்கள் மறந்துவிட்டன.அவள் தன் தந்தையின் செல்வாக்கால் பின்கதவு வழியாக வந்தவள்”என்று வங்காள எழுத் தாளர்கள் சொன்னார்கள்.எப்படி என்று எனக்குத்தெரியவில்லை. பெயரெல்லாம் சொல்லமாட்டேன் ஆனால் நான் எல்லாவற்றையும் கேட்கநேர்ந்தது ஒருவரு டன் மட்டும் நேரடியான மோதல்வந்தது.”நீ எப்படி எழுதுகிறாய் என்று நான் பார்க்கிறேன். நீ எழுதவே முடியாது.”என்றார். அப்போது நான் மிகவும் சின்னவள் அஞ்சும்,கோபம் வந்தது.” நான் கண்டிப்பாக எழுதுவேன்.எழுத்து மட்டுமே என் தொழிலாகும்.நான் நல்ல எழுத்தாளராவேன்.இதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்”என்று சொன்னேன்.அவர்கள் எல்லோரும் சிரித்தனர்.

கே:யாருடைய தாக்கமாவது உங்கள் எழுத்தில் அப்போது இருந்ததா? குறிப் பிட்ட நடை அல்லது சிக்கல் அல்லது அதைப் போன்ற ஏதாவது உங்களின் தாக்கமா..

பதில்:நான் எப்போதும் சொல்லிவந்திருக்கிறேன் அல்லவா?16 ம் நூற்றாண்டுக் கவிஞர் கபிகன்கோன்சோண்டி, எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி..ஆகியோர் ..சுகுமார்சென் போன்ற அறிஞர்கள் அவரை வங்காளமொழியின் முதல் நாவ லாசிரியர் என்கின்றனர்.வேடர்கள்,வியாபாரிகள் பற்றிய அவருடைய கதைப் பாட்டுக்கள்..அது ஒரு புரட்சியான காலம். இந்துக்களின் தெய்வங்கள் மிகப் பாரம்பர்யமானவையாக இருந்தன.அவைகளைத்தான் கடல்வணிகத்திற்குப் போகும் கிராமமக்கள் கும்பிட வேண்டியிருந்தது.கடலின் உக்கிரத்திலிருந்து காப்பாற்றும் ஒருசக்தியை அவர்கள் வழிபட வேண்டும்.பாம்புக்கடியிலிருந்து காப் பாற்றும் மோன்ஸாலோக் தேவி, லோக்தேவா ஆகியவர்களை அப்போதுதான் வழிபடத்தொடங்கினர்.அந்த நாட்களில் பிராமணர்கள் .எப்படிச்சொல்வது ..எல்லா ராமங்களுக்குள்ளும் பரவியிருக்கவில்லை.துர்க்கை,லட்சுமி உள்ளிட்ட தெய்வங் களை அன்றாடம் அவர்கள் வணங்குவதில்லை. குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும்.. இதைச்செய்யும்..அதைச்செய்யும் என்று சொல்லி அவர்கள் கிராமதெய்வங் களைக் கும்பிட்டனர்.வரலாற்றுரீதியாகவும் இந்தியா முழுவதிலும்,இங்கிலாந்து ஐரோப்பா என்று எல்லா இடங்களிலும் சுதந்திர மனிதாபிமானப்புரட்சி என்பார் களே அதுவுருவானது.இங்கும் கோயிலுக்கோ, மசூதிக்கோ போக வேண்டிய தில்லை..அவரவர் வீட்டிலிருந்தே கடவுளை வழிபடலாம், பூஜை செய்யலாம் என்றார் சைதன்யர்.தவிர மீராபாய்.நானா துக்காராம்,கபீர் என்று.. அப்போதுதான் இறுக்கமான நிலைகள் தளர்ந்தன.மதம்,மற்றும் சமயங்களில் இறுக்கம் தளர்ந்து மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்புத்தரத் தொடங்கினர்.அது ஒரு வகையான இயக்கம்..சாதி ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்கவில்லை.அந்தக் காலகட்டம் என்னைக் கவர்ந்த்து.எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி.. அவருக்கு கடன்பட்டதாக எல்லா இடங்களிலும் சொல்லியிருக்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரியுமா? வங்காள இலக்கியம் மிக அருமையானது..எவ்வளவு நுணுக்கமாக அவர் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை பார்த்திருக்கிறார்..

கே:பழங்குடி மக்கள் வாழ்விடங்களுக்கு நீங்கள் முதன்முதலாகப் போனது பற்றியும், எது உங்களை அங்கே போகத்தூண்டியது என்பது குறித்தும் சொல்லுங்களேன்?

பதில்:ஸ்டேட்ஸ்மென் பத்திரிகையின் ஞாயிறுசிறப்பிதழ்தான்.Mckluskiegung என்ற இடத்தைப்பற்றிய செய்தி வந்திருந்தது.ஒரு கடிதம் எழுதிவிட்டு அங்கு போனேன்.அந்தச்சமயத்தில் ஆங்கிலோஇந்திய எம்.பியான மலுசிகுங் காலனி யலாக இருந்தார்.இந்தியாவின் எல்லாப் பகுதிகளிலுமிருந்த ஓய்வுபெற்ற
ஆங்கிலஇந்திய ரயில்வே பணியாளர்கள் பலர் அங்குவேலை பார்த்தனர். அந்த இடத்தின் பழையபெயர் லப்ரா.அதன்கீழ் பல கிராமங்களிருந்தன.அவர்கள் அந்த நிலத்தை வாங்கினர்.ஒவ்வொரு வீடும் 15, 18 , 21 ஏக்கரில் தோட்டம்,பங்களா. நிலம் என்று பெரிதாக இருக்கும்.அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு அங்கேயே தங்கிவிட்டனர். சிலர் தம்வீடுகளை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு ஆஸ்திரேலியா, கனடா நாடுகளுக்குப் போய்விட்டனர்.மலுசிகுங்கே மிகப்பெரிய அமைதியான இடம்.ராஞ்சி,தன்பாத் எங்கிருந்து வந்தாலும் அங்கு நடந்துதான் போக வேண்டும் .நான் நிறைய நடந்திருக்கிறேன்.ஆங்கிலோ இந்தியர்களுடன் நட்புக் கொண்டி ருந்திருக்கிறேன்.

கே:இது எந்த வருடம்?

பதில்:1963 — 63 அல்லது ’62..பலமைல் தூரம் நடந்த போது பல பழங்குடி குடிசைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது எல்லா.மலைகளும்,ஆறுகளும் ஒரு வகையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தன.நேந்துரா மலையிலிருந்து வரும் புலியொன்று அங்கி ருக்கும்.பங்களாவிற்குள் வந்து தூங்கிவிட்டு எழுந்துபோகும்.பழங்குடி மக்கள் அருமையானவர்கள்.தனித்தனியாக வசித்தாலும் எப்போதும் ஒற்றுமையாக இருப்பார்கள்.அதிகமான வீடுகள் இல்லாததால் சிலர் மட்டும் வீட்டுவேலை செய்ய மற்றவர்கள் காட்டில் வேலை செய்பவர்கள்.மகிழ்ச்சியானவர்கள். Hunt என்னும் கதையின் மேரி தெரியுமா?

கே:மேரி ஒரான்..

பதில்: மேரி ஒரான்.. மேரி ஒரான்..

கே:அவள் ஒரு ஆங்கிலோ இந்தியன்—பழங்குடிப் பெண்ணின் மகள்

பதில்;ஹா .ஹா ..சிரிப்பு ஆமாம்.அவள் மிகவும் வெள்ளையாக இருப்பாள். ஆனால் பள்ளி கூடத்திற்குப் போகமாட்டாள்.புல்வெட்டி.. மாடு மேய்த்து ..கெட்டிக்காரி

கே:அவள் உண்மைப் பாத்திரமா?

பதில்:” ஆமாம்.உண்மைதான்.அந்தக்கதையில் பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள்..

கே: மலுசிகுங்கே போன போது பழங்குடிமக்களைப் பார்த்தீர்கள்.அவர்கள் வாழ்க்கைக்குள் எப்படி இவ்வளவு ஈடுபாடு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது?

பதில்;அது போல பல இடங்களுக்குப் போயிருக்கிறேன்.தோளி மற்றும் பல கதைகளில் பழங்குடியில்லாத ஏழை மக்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன். எந்த இடமானாலும் போவேன்.எனக்குள் அது வெறியாக இருந்தது.அவர்கள் வீட் டிற்குப் போவேன்.அவர்கள் என்னை வரவேற்பார்கள்.அவர்களோடு பேசி அங்கேயே தூங்குவேன்.ஆனால் அப்போது அவர்களைப் பற்றி எழுதுவேன் என்று நினைக்கவில்லை.அவர்களுக்கு எதையும் நான் சொல்லித் தரவில்லை கற்றுக் கொள்ளப் போனேன் என்று கூட நீங்கள் நினைக்கலாம். அவர்களை விஞ்ஞானப் பூர்வமாகவும், அதிநவீன செயல்பாடுகள், உடையவர்களாகவும்
பார்த்தேன்

கே:என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் தரமுடியுமா?பழங்குடி மக்களைப் பற்றிய பெரும்பான்மை மக்களின் அபிப்ராயம் உங்கள் கருத்திலி ருந்து மாறுபட்டது. விஞ்ஞானப் பூர்வம், அதிநவீன செயல்பாடுகள் எப்படி?

பதில்:பெரும்பான்மை பழங்குடிமக்கள் எண்ணெய் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்து வதில்லை.மிக மிதமான தீயில் மிக மிதமானமுறையில் சமைப்பார்கள்.அது விஞ்ஞானப் பூர்வமானது.அங்கு கிடைக்கும் இயற்கை மூங்கில்மரங்களை விற குகளாகப் பயன்படுத்துவார்கள். காலையில் அடுப்பில் போடப்படும் உணவுப் பொருள் சில மணிநேரம் எரிந்து மிகப் பக்குவமான உணவைத் தரும்.மிகச் சுவையாகவுமிருக்கும்.இது நாகரிகம் சார்ந்த உண்மையான விதிகளைப் பின் பற்றும் நவீனமானமுறையாகும். எனக்கு இன்னமும் ஞாபகமிருக்கிறது. ஒரு குழந்தைக்குத் தீக்காயம் பலமாகப்பட்டது. அதன் தாத்தா கோழியின் தலையை முறித்து உடல் முழுவதும் அந்த ரத்தத்தை ஊற்றினார்.அது விரைவில் தீப் புண்ணை ஆற்றிவிடுமென்றும் ,புதுத்தோல் விரைவில்வருமென்றும் சொன்னார் .அது விஞ்ஞான ரதியான விளக்கமாக இருக்க வேண்டும்.சில நாட்களில் அவளுக்குச் சரியாகிவிட்டது.

கே: வடு எதுவுமில்லையா?

பதில்::இல்லை .எதுவுமில்லை.வீடுகள் மிகச் சுத்தமாக இருக்கும்.”ஏன் விளக் குகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இருட் டின் வழியாக.. நட்சத்திரங்கள் வெளிச்சம் தருகின்றன என்பார்கள்.அந்த மாதி ரியான மனிதர்களுடன் நான் மாலைப்பொழுதுகளைக் கழித்திருக்கிறேன்.

கே: ஜுகந்தர் பத்திரிகையின் ரிப்போர்ட்டர் பணி குறித்து…

பதில்;அது பின்னாளின்தான் வந்தது. நான் எம்.ஏ.தேறி பிஜயாராய் ஜோதிஸ் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியையாக வேலை பார்த்தேன்.நான் அப்போது எழுத்தாளராகி விட்டேன். Do Ana Khoi Mala அப்போது எழுதப்பட்டது. Rongta வும்தான்.நிறையச் சிறுகதைகள் எழுதினேன்.உள்ளூர்ப் பழங்குடிமக்கள், பீகாரிலி ருந்து வரவழைக்கப்பட்டவர்கள் .. அவர்கள் மீதான சுரண்டல் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் செய்தேன்.ஜுகந்தர் என்னிடம் எழுதும்படி சொன்னபோது மிக அரிதாக எழுதினேன்.ஆனால் அவர்கள் என்னை நிரந்தரமாக எழுதச் சொன்னார் கள்.கிராமங்களுக்குப் போய் அவர்களின் வாழ்க்கை,பிரச்னை ஆகியவைகள் பற்றி விரிவாகஎழுதினேன்

கே: Bortika பற்றிப் பேசுவோம்.அந்தப் பத்திரிகையை நீங்கள் நீண்டகாலம் நடத்தினீர்கள்.அது உங்கள் தந்தையால் ஓர் இலக்கியப் பத்திரிகையாகத் தொடங்கப்பட்டு உங்களால் மாற்றப்பட்டது.அது பற்றி….?

பதில்:என் தந்தை மிகப் பிரபலமான எழுத்தாளர்.அவர் இளைய தலைமுறை யோடு மிக நெருக்கமுடையவர்.அவர் ஆசிரியராக இருந்தபோது அறிமுகப் படுத்திய சையத்முஸ்தபா, புலகெந்துபாபு, புகலேந்துசிங்,அபூல்பசார் உள்ளிட்ட பலர் பின்பு பிரபலஎழுத்தாளரானார்கள்.தந்தை 79 ல் இறந்தார். துரதிர்ஷ்டவச மாக அந்தச் சமயத்தில் நான் அங்கில்லை.சாகித்யஅகாதெமி பரிசு கிடைத்தது எனக்குத் தெரிய வந்து.பெர்காம்பூர் போன தினத்தன்று அவர் இறந்தார்.திரும்பி வந்து சடங்குகளைச் செய்தேன்..Bortika நின்றுவிடக் கூடாது. அவளை வைத்துக் கொண்டு நடத்துங்கள் என்று தந்தை சொன்னது ஒரு கட்டளை போல இருந்தது நான் அதன் அமைப்பை மாற்றினேன்.கிராமமக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களே எழுதவேண்டும். அது மிகவும் இயல்பாக இருக்கும்படிப்பறிவின்மை என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில்லை.எந்தஅளவு மொழியறிவு இருந்தாலும் வங் காளமொழி எழுதத்தெரிந்த யாரும் என் பத்திரிக்கையில் எழுதலாம்.கிராமங் களில் அதன் செல்வாக்கு வளர்வதைப் பார்க்கமுடிந்தது. 800 சந்தாதார்கள் இருந்த மேதின்பூரில் மட்டும் 1,600 அல்லது 1,900 சந்தாதார்கள் எண்ணிக்கை வளர்ந்தது.அவர்கள் தங்கள்வாழ்க்கையை எழுதினர்.அவர்களின் பெயர் மற்றும் எல்லாவிவரங்களும் அச்சில் வந்தன.அது அவர்களுக்குள் பெரிய அதிர்வை நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.அதற்குப் பிறகு நிறைய கிராம சந்தாதாரர்கள் கிடைத்தார்கள்.உழவன் என்றால் இப்படி.. ஆசிரியர் என்றால் இப்படி.. ரிக்ஸா இழுப்பவர் என்றால் இப்படி என்று அவர்களைப் பற்றி மிக விரிவாக எழுதி னேன்.கிராமங்கள் மட்டுமில்லை.நாட்டுப்புறம் சார்ந்த வங்காளமும் செய்திக் குள்ளானது.நான் முதல் பழங்குடிப்பெண், முதல் இசுலாமியப் பெண் என்று ஒவ்வொன்றாய் வெளிவந்தது;வெளிவந்தனர்.

கே: அவர்கள் எழுதியது அவர்களின் சொந்தக் கதையா?

பதில்:ஆமாம். சொந்தக் கதைதான்.உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா?தற்கொலை செய்துகொண்ட லோதாபெண் Chuni Kotal,,

கே:பழங்குடி இனத்தில் முதன்முதலாக பி.ஏ. பட்டம் பெற்ற பெண்..

பதில்:அவள் எனக்கு மகள்போல.அடிக்கடி கல்கத்தா வருவாள்.மேதின்பூர் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தாள்.எழுதும்பதி சொன்னபோது ”என்னால் எழுத முடியாது..தெரியாது..“என்றாள்.”உன்னால் முடியும் “என்று வற்புறுத்தினேன். அதுதான் அவளுடைய முதலும் முடிவுமான எழுத்து.அதற்குப் பிறகு அவளைப் போல நிறையப்பேர் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் படிப்பின்மீது தாகம் கொண்ட வர்கள்.அவர்கள் தம்வாழ்க்கையை எழுதினார்கள்.பள்ளிக் குழந்தைகள் கவிதை கள்,உரைநடைப் பத்திகள் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் பற்றி மட்டும் ஐந்து இதழ்கள் வந்தன.சாந்தல்,முண்டாபழங்குடியினர் பற்றியும் தலா ஒரு இதழ் வந்தது.மூடபட்ட தொழிற்சாலைகள்,ரிக் ஷா இழுக்கும் மனிதர்கள்—என்று பலர் பற்றியும்..

கே:Bortikaவில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவியது என்ற வகையில் குறிப்பிடத்தக்க பெண்கள் மற் பிறர் எழுதிய கருத்துக்கள் ஏதாவது ஞாபகம் இருக்கிறதா?

பதில்:ஆமாம். என் தாய்தான் எல்லாக்கதைகளுக்கும் மூலகாரணம். மிக நல்லவள். தன்கருத்தில் உறுதியானவள். வங்காளப் பிரிவினைக்குப் பிறகு வேலைக்குவந்த பெண்களிடம் கண்டிப்பாக இருப்பாள்.அருகிலுள்ள பள்ளிக் கூடத்திற்கு அரிசனக்குழந்தைகளை அழைத்துப் போவாள்.”இந்தக் குழந்தை களைப் பள்ளியில் சேர்க்கவந்திருக்கிறேன் என்று சொல்வாள்.அக்குழந்தைகள் தலையின் மீது கழிவைச் சுமந்துபிழைப்பவர்கள்.எப்படி அவர்களைப் பள்ளியில் சேர்க்கமுடியும்?என்று அவர்கள் சொல்லும் போது”அரசாங்கம் பள்ளிக்கூடங் களைத் தொடங்கியிருக்கிறது. உங்களுக்குச் சம்பளம் தருகிறது.இவர்களைச் சேர்க்கக்கூடாதென்று யாராவது சொன்னார்களா?நான் இவர்களைச் சேர்க்கி றேன்.நான் வருமானவரித்துறை அதிகாரியின் மனைவி.ஒருவாரம் கழித்து வந்து விசாரிப்பேன்.என் கணவரும் வந்து பார்ப்பார்”என்பாள்.என் பெற்றோர் அரசாங்கவேலை பற்றிக் கவலைப்பட்டதேயில்லை.எங்கள் வீட்டில் கழிவ றையைச் சுத்தம் செய்யவரும் பெண்ணுக்கு நான்குகுழந்தைகள். அவர்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் தாய்செய்தாள். அந்தக் குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்த் தாள்.தீண்டாமை மிகப்பெரிய பிரனையாக இருந்தநிலையில் என்தாயை பிராம ணன்மனைவி என்று சொல்லிக்காட்டும்போது கூட அவள் கவலைப்பட்ட தில்லை.சாதி மிகப்பெரிய பிரச்னையாக கருத்தப்பட்ட பெர்காமில் இதற்கு முன்னால் தாயைப் போல யாரும் நடந்து கொண்டதில்லை.நான்கு குழந்தை களில் ஜூகல் நன்கு படித்து முனிசிபல் தொழிலாளர் சங்கத்தின் செயலாளர் ஆனான். என் தாயிடம் வந்து “நான் சங்கத்தின் தலைவராகவேண்டும் என்று வேண்டினான்.நான் மறுத்தேன்.ஆனால் என்தாய் என்னைச் சம்மதிக்க வைத்தாள்.தலைவியான பிறகு முனிசிபல் அதிகாரிகளு டன் சண்டை போட்டு பலவுரிமைகளைப் பெற்றுத்தந்திருக்கிறேன்.நிறைய நடந்துவிட்டன என் வாழ்க்கையில்..

கே:யாராவது உங்கள் வாழ்க்கையை நாவலாக எழுத முயன்றால் அது..மிகக் கஷ்டமாக..

பதில்:மிகக் கஷ்டம்தான்

கே:அது மாயாஜால யதார்த்தத்தைவிடக் கடினம்.

பதில்: ஆமாம். நான் எதைச் செய்யவில்லை…

கே:நீங்கள் எழுதிய பெரும்பாலான கதைகளில் பாத்திரங்கள் அல்லது கதைக் களம் அல்லது கரு சமுதாயத்தின் அடித்தளத்தில் துன்பப்படும் மக்கள் வாழ்க்கை பற்றியது.பெண் கதைகள்.பிரச்னைகள்,பாத்த்திரங்கள் என்றுஅதற்குள் பல கூறுகள்.. இப்போது இதுபற்றி எல்லாம் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?நீங்கள் பெண்களைப் பற்றி அதிகம் எழுதியதாகச் சிலர் நினைக்கின்றனர். அதை ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?

பதில்:எல்லா வகுப்பையும் எழுத்தில் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறேன்.வகுப்பு வாரி யாக அவர்கள் சுரண்டப்படுகின்றனர்.ஆண்,பெண் ,குழந்தைகள் எல்லோருமே பெண் பிரச்னைகள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.அவர்கள் துன்பப்படுவதற்கு அவர்கள் உடலும் காரணம்.அவள் துன்பப்படுவது பல ஆயிரம் வருடங்களாக. .வீட்டில் தொடங்கி.. ஏழு வயதுக் குழந்தை கற்பழிக்கப்படுவது..பிறந்த பெண் குழந்தையை ரயில் நிறுத்தத்தில் விடுவது ..என்று தொடர்ந்து நடந்துகொண் டிருக்கிறது.சிந்தாகதை தெரியுமா?விதவையான அவள் இன்னொருவனோடு வாழ்வதற்காகத் தன் இரண்டு பெண்குழந்தைகளை விற்க வேண்டிவந்தது .ஆனால் பழங்குடிச்சமுகத்தில் இவையெல்லாமில்லை.பெண் குழந்தைக்கு அங்குவரவேற்புண்டு.அவர்களின் பார்வை வித்தியாசமானது.இது ஆயிரக்கணக் கான வருடங்களாக உள்ளது.அதை அவர்கள் வழி நடத்துகிறார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால்தான் எழுதினேன்.
கே:மதங்களைப் பற்றிய மக்களின் அணுகுமுறையில் உங்களுக்கு எந்தவித கருத்து மாறுபாடும் இல்லாதது போல உங்கள் பேச்சு இருக்கிறது.அதே சம யத்தில் பலகதைகளில் மதங்கள் மக்களைச் சுரண்டியிருப்பதை விமர்சித் திருக்கிறீர்கள். மதம் பற்றிய உங்கள் பார்வையென்ன?

பதில்::தனிப்பட்ட முறையில் நான் கடவுளை வழிபடுவதில்லை.என் வீட்டில் வேலைசெய்யும் பெண் சாமிகும்பிடுவாள்.கிராம வாழ்க்கையில் மதம் முக்கிய மானது.பழைய நாட்களில் இந்தியா முழுவதிலும் மதம் சார்ந்த விழாக்கள் ,பண்டிகைகள்,கண்காட்சிகள் என்று நடக்கும். எல்லா இடங்களில் இருந்தும் மக்கள் வருவார்கள்.இது அவர்களுக்கு மனஅமைதி தருவதாக இருக்கும். இதில் முக்கியமானது தங்கள் நினைவிலிருக்கும் பழைய பாடல்களை எல்லாம் பாடுவார்கள்.இந்தியாவில்,அதன் மாநிலங்களில்,குறிப்பாகப் பழங்குடி மக்களின் இராமாயண ,மகாபாரதம் வேறுவேறு கதைகள் கொண்டவை.விழாக்களின் போது இக்கதைகள் சொல்லப்படும்;அறியப்படும்கொல்கத்தி என்ற பழங்குடி மக்கள் சொல்லும் இராமாயணம்,பாரதக்கதைகள் அதே இடத்தில் வாழும் மக்கள் சொல்லும் கதைகளை விட மாறுபட்டது.பாரம்பரியத்தை வாய்மொழி யில் சொல்லும்போதான சிறப்பு சொல்லில் அடங்காதது…மதங்களால் என்ன குறை இருக்கிறது?

கே:ஒரு படைப்பாளி தன் காலத்தையும்,தான் அங்கமாக இருக்கிற சமூகத் தையும் ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்று நீங்கள் அடிக்கடி சொல்லியிருக் கிறீர்கள்…..

பதில்:::அதை நான் நம்புகிறேன்.

கே:அதுபற்றி சிறிது விளக்க முடியுமா?

பதில்::என் காலத்தையும்,என் வரலாற்றையும் ஆவணப்படுத்தும் போது என் வரலாற்றின் பழமையை ,அதன் நிரந்தரத் தன்மையை உணர்கிறேன்.அதனால் நம்புகிறேன்.

கே:கதை எழுதும்போதும்,உரைநடை எழுதும் போதும் உங்கள் சிந்தனைப் போக்கு வித்தியாசப்படுவதாக நினைக்கிறீர்களா? அல்லது.

பதில்:நிச்சயமாக

கே:எந்த வகையில்?

பதில்:: படைப்பிலக்கியம் எழுதும்போது ஒருகுறிப்பிட்ட பொருளை மனதிற் குள் பலமுறை உள்வாங்குகிறேன்.அது பரவலாகிறது.அதைக் குறுக்குகிறேன் .அது இறுகுகிறது.அதைத் தொட்டுப்பார்க்க முடியும் .பிறகு கதை உருவாகி மெதுவாக வளர்கிறது.
கே: : Hanh, 1084 ஓரிரவில் எழுதப்பட்டது என்று ஒருமுறை சொல்லியிருக் கிறீர்கள்..

பதில்:: Hanh, 1084 ஓன்றரை நாளில் எழுதப்பட்டது. Breast Give, Draupadi இரண்டும் ஓரிரவில் எழுதப்பட்டன.அஞ்சும்..இதை என்னால் விளக்கமுடியாது. பலபக்கங்கள் எழுதி..எழுதி எழுதி….”உங்கள் உடலை நீங்கள் இப்படிச் சித்ரவதை செய்துகொள்ளக்கூடாது”என்று மருத்துவர் சொன்னார். ஆனால் எழுதாவிட்டால் நான் செத்துவிடுவேன்” மூச்சுத் திணறுவதைப் போல உணர்வேன்..”

கே:பெண்ணியம் பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன?அதுபற்றி நீங்கள் முன்பு சொல்லி யதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.பெண்ணியவாதி என்று அழைக்கப்படுவதை விரும்பு கிறீர்களா?

பதில்:;இப்படி சொல்லட்டுமா?என் வாழ்நாளில் நான் மார்க்ஸ், லெனின், மா சேதுங் –யார் பற்றியும் படித்ததில்லை.ஆனால் என் எழுத்தைப்படிக்கும் மக்கள் மார்க்ஸ் ,லெனின்,மா சேதுங் வெளிப்படுவதாகச் சொல்கின்றனர்.என் எழுத் துக்களில் பெண்ணியம் வெளிப்பட்டால் ஒன்றும் செய்யஇயலாது. நான் எப் போதும் சொல்வதைப் போல முழுச்சமுதாயம் பற்றியும் எழுதுகிறேன்.ஆண் ,பெண்,குழந்தைகள் என்று..பெண்கள்பற்றி வரும்போது யாரும் எழுதாதவர் களைப் பற்றி எழுதுகிறேன்.மேரி ஓரான்,திரௌபதி..யார் எழுதினார்கள்?அவர்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள்.பலவகைகளிலும் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள் பெண்கள் என்று சொல்லும்போது நான் பழங்குடிப்பெண்களைப் பற்றி மட்டும் சொல்லவில்லை .நடுத்தர,உயர்தர வகுப்புப்பெண்கள் எல்லோரும்..மருத்துவர், கார்ப்பரேட் என்று துறை எதுவாக இருந்தாலும் நிலைமை ஒன்றுதான். நாற்பதுவயதுவரை துன்பம் என்று சொன்னால்..நாற்பதில்தான் வாழ்க்கை தொடங்குகிறது என்று சொல்லலாம்.கருத்தரங்கு நடத்துபவர்களிடம் நான் கேட்பது’ அதன் பயன்கள் யாரையாவது போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறதா ?”என்றுதான். இலக்கியத்தில் பெண்ணியம் உண்டு.எனக்குக் கொள்கைகள் பற்றித் தெரியாது. எது தோன்றுகிறதோ அதை எழுதுகிறேன்.முடிவும் ,தொடக்கமும் முடிவும் என்று….வாசகர்கள்தான் அதை மதிப்பீடு செய்யவேண்டும்.
————————-

இது இரண்டு நாட்கள் நடந்த பேட்டி என்று குறிப்பிட்டுள்ளதால் மகாஸ்வேதா தேவியின் கருத்தோடு நிறைவு பெறுவதாக அமைகிறது.

•••

கோல்ட் கோஸ்டில் ஹம் பாக் திமிங்கிலங்கள் / நடேசன்

download-11

கடற்பரப்பிலிருந்து தண்ணீர் ஒரு மீட்டர் உயரத்திற்குப் பீறி அடித்தது.

ஏதோ வாய்க்குள் வைத்து தண்ணீரை மேல் நோக்கி வாணம்போல ஊதுவது தெரிந்தது.

‘சுவாசிக்க எப்படியும் மேலே வரவேண்டும்’

திமிங்கிலங்கள் காற்றிலிருந்தே சுவாசிக்க வேண்டும். நீரின்மேல் தலையை நீட்டி காற்றை உள்ளெடுக்க வேண்டும்.

உற்றுப்பார்த்த போது சாம்பலும், கறுப்பும் கலந்த நிறத்தில் ஒரு ஹம் பாக் திமிங்கிலம் . அந்த நீல நிற சமுத்திரத்தை கிழித்தபடி நீர் மூழ்கிக்கப்பல் எழுவதுபோல் நீர்ப்பரப்பில், ஒரு மீட்டர் உயரத்திற்கு எழுந்தது

’30 தொன் நிறையும் பதினைந்து மீட்டர் நீளமும் இருக்கலாம். நிலத்தில் வாழும் மிருகங்களில் ஐந்தாவது பெரிதாகும்’என்றான் எமது கட்டுமரத்தின் வழிகாட்டி.

‘இப்பொழுது இடது பக்கம் மூன்று மணியளவில்’ ஜோடி ஹம் பாக் திமிங்கிங்கள் எங்களது கட்டுமரத்தினருகே வந்தபோது கருமையான அகலமான வளைந்த முதுகும் நீல நீரைக் கிழித்தபடி உள்ளே சென்றது. அதன்பின் இரண்டாகப் பிரிந்த சாம்பல்நிறத்தில் கருமையான பட்டை கொண்ட இராட்சத வாலும் தெரிந்தது

‘எங்களை நோக்கி வந்தால் நாங்கள் விலகவேண்டும். 200 மீட்டர் இடைவெளி இருக்க வேண்டுமென்பது சட்டமாகும்.
இடது பக்கத்தில் இரண்டும் மீண்டும் எங்கள் கட்டுமரத்தினை நோக்கி வந்தன.

‘இவைகள் ஷோ ஓவ் காட்டுகின்றன’

அதற்கு ஏற்றபடி மீண்டும் மேலெழுந்தபோது வயிற்றுப்பக்கம் உள்ள செட்டை மிக அழகாகத் தெரிந்தது

200 மீட்டருக்குள் நாம் திமிங்கிலத்தை நோக்கிச் செல்ல முடியாது என்பது சட்டம். ஆனால் அவை எங்கள் கட்டுமரத்தை நோக்கி வந்த போது என்ன செய்வது?

விலகிச் சென்றது எமது கட்டுமரம். பைனாக்குலர் கொண்டு வரவில்லை என்ற விடயம் கவலை அளித்தாலும் விரும்பியதற்கு மேலாகப் பார்க்க முடிந்தது.

நாம் சென்ற கட்டுமரம், பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அலைகளால் சிறுவனது கையில் உள்ள விளையாட்டுப் பந்துபோல தூக்கித் தூக்கி எறியப்பட்டது. மெதுவாக வயிற்கைக் கலக்கியது. அவசரமாகச் சாப்பிட்டிருந்த மதிய உணவு இரைப்பையுள் சுற்றிச் சுழன்றது. கட்டுமரம் பயணத்தைத் தொடங்கு முன்பே எங்களுக்கு தலைசுற்றாமல் இருக்கக் குளிகையை இரண்டு டாலருக்கு விற்றார்கள் அங்கு வேலை செய்த மாலுமிகள். நான் கடலில் பல தடவைகள் பிரயாணம் செய்திருக்கிறேன். நினைத்தேன். மறுத்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனம் எனப் புரிந்தது..????

எனக்கு எழுவைதீவு, நயினாதீவுக் கடலுக்கும் பசுபிக் சமுத்திரத்திற்கும் வித்தியாசம் அனுபவத்தில் புரிந்தது. எப்பொழுதும் கடலில் பிரயாணம் செய்யாத என் மனைவிக்கு இந்தப் பிரயாண நோய் இருக்கவில்லை. வயிற்றுப் புரட்டலையும் தலைசுற்றலையும் ஒரு மணிநேரமாகச் சமாளித்தாலும் இறுதியில் வாந்தியில் முடிந்தது. முடிவில் சுகமாக இருந்தது.

தென்துருவ கடல் பகுதியில் இருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான திமிங்கிலங்கள் சூடான பகுதிக்கு வருவதற்குக் காரணம், சூடான கடலில் கன்று போட்டால் அதிக கன்றுகள் உயிர்வாழும். அதாவது பிரசவ வைத்தியசாலைக்கு நாங்கள் போவதுபோல் ஜோடியாக வரும். ஆண் ஒரு விதமாகப் பாட்டு இசைக்கும். அவற்றின் உடலுறவுக்கான அழைப்பாக இந்த இசை எடுக்கப்படுகிறது. முலையூட்டிகளான ஹம்பாக் திமிங்கிலத்தின் உடலுறவு குளிர்காலத்தில் நடைபெறும். 345 நாட்கள் இவற்றின் கர்ப்பகாலம்.
இவை மூளையின் பாதியைத் தூக்கத்தில் வைத்து, அடுத்த பகுதி விழித்திருக்கும் விசித்திரத்தன்மை கொண்டவை
குளிர்காலத்தில் இவை பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரம் கடந்து அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து கரையோரமாக வருவது தற்பொழுது பல உல்லாசப்பிரயாணிகளை கவருகிறது.

இவை 2000 கிலோஅளவு சிறிய மீன்களையும் மற்றும் இறால் போன்றவற்றையும் ஒவ்வொரு நாளும் உணவாக்குவதுடன் குளிர்காலத்தில் உணவு உண்ணாமல் தேவையான அளவு உணவைக் கொழுப்பாக தேக்கிவைத்திருக்கும். அவ்வாறு செய்வதால் தம்மை குளிரில் இருந்து பாதுகாக்க உதவும்.
கடந்த நூற்றாண்டில் அரேபியப் பாலைவனத்தில் பெற்றோல் கண்டுபிடிக்கும்வரை திமிங்கிலக் கொழுப்பே எரிபொருளாக வட அமெரிக்காவிலும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் பாவிக்கப்பட்டதால் 18 ஆம் 19 ஆம் நுற்றாண்டுகளில் திமிங்கில எண்ணெய்க்காக வேட்டையாடப்பட்டது.

அமெரிக்காவில் மோபி டிக் என்ற நாவல் இந்த திமிங்கில வேட்டையைச் சொல்கிறது . ஒரு காலத்தில் அமெரிக்காவில் 700 கப்பல்கள் திமிங்கில வேட்டையில் ஈடுபட்டன. இந்த வேட்டையால் வடபகுதியில் இந்தத் திமிங்கில எண்ணிக்கை மிகவும் குறைந்தது. இதன் பின்பாக திமிங்கில வேட்டை சர்வதேசிய அளவில் 1946 இல் தடை செய்யப்பட்டது.

அவுஸ்திரேலியா குவின்சிலாந்து மாநிலத்தில் உள்ள கோல்ட் கோஸ்ட் என்ற பிரதேசம் அவுஸ்திரேலியர்களின் விடுமுறைப்பிரதேசம் ஆகும். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு குடிபெயர்ந்த நாங்கள் ஓரளவு எங்களை நிலைப்படுத்திய பின்பு பிள்ளைகளோடு சென்ற முதலாவது விடுமுறைக்கான பிரதேசம் இதுவே.
இங்கு டிஸ்னி உலகத்தின் மாதிரியாகச் சிறுவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும்(‎Warner Bros Movie World ,‎WhiteWater World )பல இடங்கள் உள்ளன. இதைவிட அவுஸ்திரேலியர்கள் தேன் நிலவுக்கு வரும் பிரதேசம். அழகான கடற்கரை , வசதியான ஹோட்டல்கள், காசினோ என இருந்ததால் ஆரம்பத்தில் யப்பானியர்கள் வந்தார்கள் அதன் பின்பு போதைவஸ்துகள், விபசாரங்கள், மோட்டார் சைக்கிள் சண்டியன்கள் என பின்னிரவுத் திருடர்களாக பலதும் உள்நுழைந்தன.
download-9
சமீபத்தில் உலகமெங்கும் இருந்த பொருளாதாரப் பிரச்சினையால் யப்பானியர்கள் வருகை நின்றுவிட்டது. பொலிசாரும் வேகமாக போதைவஸ்துகளைப் பிடித்து, மோட்டார் சைக்கிள் சண்டியர்களை குறைத்துவிட்டார்கள் .

தற்பொழுது சீனர்களும், மேற்கு நாடுகளுக்கு போகாமல் இங்கு வருகைதரும் வளைகுடா அரேபியர்களுமே அதிகம்.
கோல்ட்கோஸ்டில் ஹோட்டல்காரர்கள் சீனர்களிலும் பார்க்க வளைகுடா அரேபியர்களை வரவேற்கிறார்கள். காரணம் சீனர்கள் ஒரு பிள்ளையோடு வருவதால் அவர்கள் ஒரு டாக்சி மற்றும் ஒரு ஹோட்டல் அறையைப் பதிவு செய்யும்போது, வளைகுடா அரேபியர்கள் பல மனைவியர், தாய், தந்தை, பிள்ளைகளுக்காக பெரிய வாகனங்களையும் ஹோட்டலின் பல அறைகளையும் பதிவு செய்வார்கள். உணவருந்தப்போனால் உணவுச்சாலையை ஒரு குடும்பமே நிரப்பி விடுகிறார்கள் என மிகவும் சந்தோசமாகச் சொன்னார் அந்த வானின் சாரதி. பெரும்பாலும் கோல்ட்கோஸ்டில் டாக்சியாக வான்களே ஓடுகின்றன .

எனது உனையே மயல்கொண்டால் நாவலின் முதல் அத்தியாயம் கோல்ட கோஸ்டில் இருந்தே தொடங்குகிறது. மிருகவைத்தியர்கள் மாநாடு நடந்தபோது அங்குள்ள ஜூபிட்டர் காசினோவில் தங்கியிருந்ததை வைத்தே அந்த நாவல் உருவாகியது.
மூன்றாம்முறை மனைவியுடன் கோல்ட கோஸ்டில் இருந்த ஒரு தீவில் தங்கியிருந்தேன். இம்முறை அவுஸ்திரேலியா கலை இலக்கிய சங்கத்தின் எழுத்தாளர் விழா இங்கு நடந்ததால் மனைவியுடன் நான்காவது முறையாகச் சென்றேன். ஒவ்வொரு முறையும் சென்றாலும் ஏதாவது புதிதாக பார்க்கவும் கோல்ட் கோஸ்டில் இடமுள்ளது.
—0—

‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’ : அ.பாண்டியன் – யோகி ( மலேசியா )

download-13

புத்தகத் தலைப்பு : ‘அவர்களின் பேனாவில் இருந்து கொஞ்சம் மை’

ஆசிரியர்: அ.பாண்டியன்

முதற்பதிப்பு ஆண்டு : 2015

பதிப்பகம் : சந்தியா பதிப்பகம், இந்தியா

புத்த பிரிவு : கட்டுரை

ஒரு மொழியின் இலக்கியத்தை வாசிப்பதின் வழியும் அறிந்துக்கொள்வதின் வழியும் அந்த மொழிக்கு சொந்தமான இனத்தின் கலாச்சாரம் – பண்பாடு உள்ளிட்ட விவரங்களை ஓரளவு புரிந்துக்கொள்ள வகைசெய்கிறது என நினைக்கிறேன்.

மலேசியாவைப் பொறுத்தவரை பல இன மக்கள் இருந்தாலும் குறிப்பாகத் தொன்மை மொழி என்றும் செம்மொழி அந்தஸ்து கொண்ட மொழியின் இனத்துக்காரர்கள் என்றும் தமிழர்கள் மற்றும் சீனர்கள் இருந்தாலும் நாட்டின் தேசிய மொழி மலாய்தான். அதோடு அது ஆட்சி மொழியாகவும் இருக்கிறது. பல இன மக்கள் வாழும் மலேசிய நாட்டின் பாரம்பரியத்தைத் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் நிச்சயமாக மலாய் இலக்கியம் அதற்கு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

ஆனால், மலாய் இலக்கியத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் அறிய பணியினைச் செய்பவர்கள் நாட்டில் மிகக்குறைவாக இருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது சில நவீன மலாய் கவிதைகளைத் தமிழுக்கு மொழி பெயர்க்கும்போது, அந்தச் கவிதையிருக்கும் சில விஷயங்கள் நம்மைப் பிரமிக்கக்வைப்பதுண்டு. மலாய் இலக்கிய உலகில் முக்கியமான கவிஞர்களாக எ.சமாட் சையிட், நோர் எஸ்.எம், கெமலா, சல்மியா இஸ்மாயில், ஷாஃபி அப்துல் பாகர் உள்ளிட்ட மேலும் சிலரையும் குறிப்பிடலாம்.

அதே போல, மலாய் வாழ்வியல், அறிவுத்தளம், பண்பாடு முன்னிருத்திய கதைகளும் நாவல்களும் மலாய் மொழியில் எழுதிய எழுத்தாளர்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கும் வகையில் சிலக்கட்டுரைகளை அ.பாண்டியன் எழுதியிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் காணலாம். மலேசிய இணைய தளமான வல்லினத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகள் அவை.

இந்தக் கட்டுரை தொகுப்பில் மொத்தம் 10 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. எல்லாமே மலாய் இலக்கியத்தைப் பேசக்கூடிய கட்டுரைகள் இல்லை என்றாலும் சில கட்டுரைகள் மலாய் இலக்கிய அறிமுகத்தையும், மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் அவர்களின் முக்கியப் படைப்புகளோடு மிக எளிமையாக அறிமுகப்படுத்திவைக்கிறது. குறிப்பாக ‘மனதுக்குள் ஒரு மிருகம்’ (பக்கம் 17) என்ற கட்டுரையில் மலாய் இலக்கியத்தில் முக்கியப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான ஷஹனூன் அமாட் குறித்த அறிமுகம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. அவர் எழுதிய ‘Gelungnya Terpokah’ அதாவது ‘வறண்ட வயல்’ என்ற கதை மலாய் நெற் விவசாயிகள் இருவரின் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கொண்ட கதையாகும். ஒரு கால்நடையும், ஒரு பெண்ணும், விவசாயத்தின் முக்கியமும் மலாய் சமுதாயத்தில் எவ்வாறான எதிர்வினையை உண்டு பண்ணும் என்பதில் இந்தக் கதை ஓர் உதாரணம். அதை மிக அழகாகத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்திருக்கிறார் அ.பாண்டியன்.

மலேசியாவில் தமிழ் சிறுகதை வரலாறு 1930-களில் தொடங்குகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், மலாய் சிறுகதை வரலாறு 1920-களில் இருந்து பேசப்படுகிறது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னர் உலகமெங்கும் ஏற்பட்ட பல்வேறு சிந்தனை அலைகளும் சுதந்திர வேட்கையும் மலாய் சமூகத்தையும் தாக்கி, அவற்றை இலக்கியத்தில் வெளிபடுத்தின. சில மலாய் இலக்கியவான்களின் படைப்புகள் மலேசிய மலாய்க்காரர்களிடையே சுதந்திரச் சிந்தனையை வளர்ப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றின என்ற கூற்றுகளில் மாற்று கருத்து இருக்க முடியாது.

இந்தப் புத்தகம் முக்கியத் துவம் பெறுவதற்கான மற்றுமொரு காரணம் மலாய் இலக்கியவாதிகளையும் மட்டும் அ.பாண்டியன் நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கவில்லை. மலாய் மொழியில் இலக்கியப் படைத்த இந்தியர்களையும் அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார். குறிப்பாகத் திரு.நாகலிங்கம் மலாய் மொழியில் கதைகள் எழுதி பிரசித்திப் பெற்ற தமிழ் படைப்பாளிகளின் முன்னோடியாவார். மேலும், ஜோசப் செல்வம், என்.எஸ்.மணியம், ஆ.நாகப்பன், ஜி.சூசை, பி.பழனியப்பன் ஆகியோர் மலாய் இலக்கியத்தில் தனி முத்திரை பதித்தவர்கள். இந்தியர்களின் வாழ்கையை மலாய் மொழியில் பதிவு செய்திருக்கும் இந்த எழுத்தாளர்களைக் குறித்து மலேசிய தமிழர்களே பெரும்பாலும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பது வருத்தமான விஷயமாகும்.

மலாய் இலக்கியம், மலாய் எழுத்தாளகள் மட்டுமல்லாமல் மலேசிய அரசியல் பார்வை, தேசியம் எனத் தனது தனது பேனாவிருந்து கொஞ்சம் மைகளைச் சிந்த விட்டிருக்கிறார் அ. பாண்டியன்.

சில ஜப்பானியக் கவிதைகள் (ஆங்கில மூலம் ) / தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு : ஸிந்துஜா

images-7

1

சத்தமற்ற குளம்
தவளையொன்று குளத்துக்குள் குதிக்கிறது.
‘ ப்ளக் !’
தெறிக்கும் நீர்.
மீண்டும்
சத்தமற்ற குளம்.

2

என் கடிதத்தைப்
பிரித்த போது
அதிலிருந்து கீழே விழுந்த
என் இதயத்தைக்
கவனித்தாயா ?

3

ஹைக்கூ எழுத
இடப் பற்றாக்குறை
நானும் எழுத
முயற்

4

அசையும் இலை மீது
மிதந்து நடனமிடும்
வண்ணத்துப் பூச்சி

5

ஏய் வெட்டுக்கிளியே
ஜாக்கிரதை
முத்தான பனித்துளிகள் மீது விழுந்து
நாசப்படுத்தி விடாதே

6

வேலைக்குச் செல்லும்
சின்னஞ் சிறு குழந்தை
வயிற்றில்
சில்லென்று
பனியாய்ப் பசி

7

தெற்கிலிருந்து வீசும் காற்றில்
விழுந்த மர இலைகள்
குவிகின்றன வடக்கே.

8

ஓ நத்தையே,
பிஜி மலை மீது ஏறுகிறாயா ?
மெல்ல , மெல்ல .

9

நான் பயந்தது நடந்து விட்டது
என் தாடிக்குள்
இருக்கின்றன
இரு ஆந்தைகள் , ஒரு கோழி,
நாலு புள் , ஒரு குருவி
கட்டிய கூடுகள்

10

உறைந்த நிலவு
உறைந்த ஏரி
இரு வட்டக் கண்ணாடிகள்.
ஒன்றை யொன்று
பிரதிபலித்த வண்ணம்

11

தனியே ஒரு மண்சட்டி
பூக்களை அடுக்குவோம் வா.
அரிசி இல்லாததால்

12

சாயமிட்ட
ஜன்னல் கண்ணாடிகள் வழியே
வெளியே பார்த்தேன்.
ரோஸ் நிறப்
புல்வெளிகள்

13

குறைந்த நேரம்
நிறைய வேலை.
தூங்கப் போகிறேன் போ .

14

விளக்கு அணைந்து விட்டது
ஜன்னல் வழியே
உள்ளே வரும்
நட்சத்திரங்கள்

15

வெள்ளை சாமந்திப் பூக்கள் முன்பாக
ஒரு நொடி தயங்குகின்றன கத்திரிக் கோல்கள்.

16.

எரியும் விளக்கின் நிழல்
சுவரில் ஆடுகிறது.
அதன் மீது பயமின்றி
சிறகடித்துப் போய்
உட்காரும்
வண்ணத்துப் பூச்சி

•••

ஓவியர் பெருமாள் ( குறிப்புகள் ) – ப்ரசன்னா ராமசுவாமி

1473445819

எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஓவியர் பெருமாள்.

ஒரு நீண்ட ராகத்தின் தொடர்ச்சி போல, நீரோட்டம் போல வாழ்க்கையை எழுதிச் செல்லும் ஓவியங்கள்.

முழுக்கறுப்பாலானவை, சில நேரம் பச்சை போன்ற மிகச் சில வண்ணங்களாலானவை…

காத்திரமான வெளிப்பாடுகள்..கோடும் உருவமும் கொண்டவையாயினும் அவற்றிற்கப்பால் ஒரு ஒயிலோட்டமுள்ளவை.

மக்களின் வாழ்க்கை, உழைப்பு, வாழிடம், ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்த வெளி, அவர்களின் ஓய்வு நேரம், வாழ்வோடிணைந்த சிறு மிருகங்கள், தென்னிந்திய நிலப்பரப்பில் காணக் கிடைக்கும் மர வகையென அடையாளப் படுத்தக் கூடியவை என்பவையெல்லாம் அவரது ஓவியவெளியின் முக்கியமான உள்ளீட்டுக் கூறுகள்.

உணர்வையும் சிந்தனையையும் ஒருசேரத்தொடும், நெருக்கத்தையும் விலக்கத்தையும் கொடுக்கும் படைப்புகள்.
ஒருவிதமாக தலிததுக்களின், உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை ஆவணப் படுத்திய ஓவியங்கள் என்று கூடச் சொல்லி விடலாம்.
14269433_10153832208991074_1590009444_n
சென்னை நவீன ஓவிய மரபு என்று பேசும்போது தவிர்க்க இயலாத பெயர்கள் பெருமாள்,சந்தானராஜ்,முனுசாமி,அல்போன்ஸ்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நான் வாங்கிய பெருமாள் படைப்பு இது. காகிதத்தின் மீது லினொகட்

பெருமாளின் ஓவியங்கள் எனக்கு பெரும்பாணாற்றுப்படை தொகுதியை நினைவூட்டும், எப்பொதும்.

•••

( இந்தக் குறிப்பை கடந்த 5 தேதி எழுதியனுப்பியிருந்தார் )

அப்பா என்றொரு மனிதர் ( சிறுகதை ) / ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) / அகில் குமார் ( ஈரோடு )

images

அப்பாவின் நாக்கு வெளியே துருத்திக்கொண்டு வந்தது. கழுத்தை சுற்றிய துண்டை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கினேன். சாவு சாவு என்று பெருங்குரலெடுத்து அலறினேன். அப்பாவின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை ஒழுகியது. சிரித்துக்கொண்டே அப்பாவின் சாவை ரசித்தேன். யெஸ், இப்படித்தான் அப்பாவைக் கொல்ல வேண்டும். சிரித்துக்கொண்டே கொல்ல வேண்டும். ஆனால் அப்பாவைக் கொல்ல என்னால் முடியுமா? உருண்டு திரண்ட கைகளையும் அகன்ற மார்பையும் உள்ள அப்பாவைக் கொல்ல முடியுமா என்னால்? நான் என் அப்பாவின் மகனா? இப்படி மெல்லியவனாய். என்னை ஒற்றைக்கையாலே தள்ளிவிடுவாரே அப்பா. இல்லை மனவெறி பெரியது. அப்பாவை கொல்ல முடியும். அவரின் மொத்த உடல் பலத்தையும் என் வெறி வீழ்த்தும்.

அம்மா செய்து தரும் முந்திரிக்கொத்தின் நினைவு வந்தது. அம்மாவும் அப்பாவும் அவ்வளவு அன்யோன்யம். அம்மாவின் சிறு தலைவலியைக்கூட பொறுக்கமாட்டார் அப்பா. அப்பாவிற்கு கால்வலி என்றால்கூட அம்மாவிற்கு மனசு வலிக்க ஆரம்பித்துவிடும். முந்திரிக்கொத்தின் பிரியத்தில் அம்மாவை முந்திரிக்கொத்தென்றே சில வேளைகளில் அழைப்பார் அப்பா. அடியே என் முந்திரிக்கொத்தே என்றால் அம்மாவிற்கு அவ்வளவு வெட்கம். இனிப்பை உண்ணும்போது வருகிற ஆனந்தம் அப்போது அப்பாவின் கண்களில் தெரியும்.

அப்பாவிற்கும் எனக்குமான தகவல் தொடர்பாளராக அம்மாதான் பெரும்பாலான வேளைகளில் இருப்பாள். அப்பா என்னை எப்போதும் அடித்ததில்லை என்றால்கூட அப்பாவிற்கும் எனக்கும் பேச்சு என்பது குறைவுதான். அம்மாவிடம் பேசுவதுபோல அப்பாவிடம் பேச முடியவில்லை. இதன் பின்னிருக்கும் நுண் உணர்வை கண்டறிதலில் பெரும்பாலும் தோற்றுப்போயிருக்கிறேன். கண்டிப்பாக அது பயம் அல்ல, மரியாதை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். ஈடிபஸ் காம்ப்ளக்ஸ் என்று சொல்ல எந்த மகனால் முடியும்? அம்மாவை இரவில் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு தூங்குவேன். அப்பா கால் மேலே பட்டால்கூட நகர்ந்து விடுவேன்.

அம்மா பாட்டி வீட்டிற்கு சென்றபொழுதுதான் ஒருநாள் அப்பாவுடன் ஊர் திருவிழா போனேன்.

“என்ன தம்பி, கரகாட்டம் தெரியலியா?”

“ஆமாப்பா”

என்னை தோள்மேல் தூக்கி வைத்துக்கொண்டார். அன்றைக்கு அப்பாவை ரொம்ப பிடித்துப்போனது. பஞ்சுமிட்டாய் சாப்பிட்டேன். ஜவ்வுமிட்டாயை வாட்ச் ஆக்கி கையில் கட்டிக்கொண்டேன். பால் ஐஸ் சாப்பிட்டேன். ஆனால் இரவானால் அம்மாவைக் கட்டிக் கொள்வேன்.

அப்பாவை மீண்டும் பதினாறு வயதுக்கு மேல் அதிகம் பிடிக்காமல் போனது. அதற்கு காரணங்கள் என்று ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. உண்மையில் அம்மா, அப்பா இருவரில் ஒருவரைத்தான் அதிகம் நேசிக்க முடியும். அந்த இடத்தில் எனக்கு அம்மா இருந்தாள். ஒரு ஆண் இன்னொரு ஆணை சகித்துக்கொள்வது கடினமான காரியம்தான். பெண்கள் எப்போதும் வீட்டிலேயே இருத்தி வைக்கப்பட்டதால் அவள் அறிந்துகொள்வதெல்லாம் சமையலறை சுற்றியும், சொந்தக்காரர் பிரச்சனையாயும் இருந்தன. அதனால் அம்மா எனக்கு பிடித்தவளானாள்.ஆனால் ஆண் சமூகபிரச்சனையை அறிபவனாய் இருந்தான் அன்றும் இன்றும். அப்பாவின் கொள்கையும் கோட்பாடுகளும் எனக்கு சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை. திருநீறு வச்சுக்கோ என்றார் அப்பா. பிறந்தநாளுக்கே கருப்புதான் அணிவேன் என்பேன் நான். அப்பறம் எப்படி ஒட்டும் உறவு? அப்பாவுடன் பேச்சு என்பதே அறவே இல்லாமல் போயிருந்தது.

“அம்மா, அப்பாகிட்ட சொல்லு, நான் சென்னை போயி இன்ஜினியரிங் படிக்கிறேன்”

“என்ன கண்ணா, அம்மாவ விட்டுட்டு அவ்வளவு தூரம் போகணுமா?”

பொறியியல் சேர்ந்த இரண்டாவது வருடத்தில் அம்மா எங்களைவிட்டுப் போய்விட்டாள். இரண்டு முறை முன்னரே அம்மாவிற்கு மாரடைப்பு வந்தும் யாரும் என்னிடம் சொல்லவேயில்லை. அப்பா கதறி அழுவார் என எதிர்பார்த்தேன். முன்னரே முடிவை அறிந்திருந்தபடியால் மௌனியாகி இருந்தார். அம்மாவின் முகம் அன்று மலர்ந்த தாமரைபோல் இருந்தது. இனிமேல் யாருக்காக வாழவேண்டும் என்றே எனக்கு புரியவில்லை. இருபது நாட்களுக்குப்பிறகு அப்பா என்னிடம் பத்து இலட்ச ரூபாயைக் கொடுத்தார்.

“தம்பி , சில புண்ணியஸ்தலங்களைப் பார்க்கணும்னு நினைக்கிறேன். நாடோடியா கொஞ்சநாள். பணத்த வெச்சுக்கோ. வீட்ட உங்க மாமா பாத்துக்குவார். மனசு நிம்மதி அடைஞ்சதும் நான் உன்னக் கூப்பிடறேன்”. அப்பா என் பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் நடக்க ஆரம்பித்தார். யாருமற்றவனாய் சென்னை திரும்பினேன்.

கல்லூரியின் மூன்றாம் ஆண்டில் மகிழினி எனக்கு அறிமுகமானாள்.அவளின் பெண்ணியவாத கருத்துகளால் கல்லூரியில் பிரபலமாக ஆரம்பித்திருந்தாள். பெண் ஏன் அடிமையானாளை படித்துவிட்டு புரட்சி செய்ய புறப்பட்டவள் அவள். ஆனால் எல்லா பெண்ணியவாதிகளையும்போல ஆண்களைப் புறக்கணிப்பவள் அல்ல. ஆணும் பெண்ணும் ஒரே தராசில் வைக்கப்பட வேண்டுமென்ற எண்ணமுடையவள். அவளின் புரட்சிகர கருத்துகளுக்கு பேஸ்புக்கில் லைக் இட்டு, கமெண்ட் இட்டு, கல்லூரியில் பார்த்து பேசி ஆறு மாதங்களுக்கு உள்ளாக நெருங்கிய நண்பர்களாகிவிட்டோம்.

“ஆண்மைனு ஒண்ணு இருக்கறவரைக்கும் பெண்மை தலை தூக்க வாய்ப்பில்லைனு பெரியார் சொல்றாரு. குழந்தை பெத்துகறதாலதான் பெண் அடிமையாகிப்போறாள். குழந்தை பெத்துக்ககூட பெண்கள் மறுக்கணும்னு பெரியார் சொல்றாரு”

“என்ன முட்டாள்தனமா இருக்கு. அப்பறம் எப்படி அடுத்த தலைமுறை உருவாகும்”

” பெரியாருடைய பெரும் சமூக கோபம்தாண்டா இப்படி வெளிப்படுது. உண்மையில இத ஒரு பொது சமூகத்துக்கு சொன்னாருனு எடுத்துக்கறதவிட பெண்ணியத்தை முன்னிறுத்துற சில பேராவது முயற்சி செஞ்சு பாக்க சொல்லிருக்கலாம், இல்லியா”

“நீ கூட அப்படித்தானோ”

“பெரியாரைப் படிக்கிறவள்தான் நான் ,இருந்தாலும் ஆண்மையே இல்லாம போயிடுனும்னு நினைக்கல. ஆண்மையோடு பெண்மையும் சேர்ந்தியகங்கணும்னு நினைக்கறேன் .பாரதி சொன்ன மாதிரி ஆணுக்கிங்கே பெண் சரி நிகர் சமானம்னு வரணும்னு நினைக்கறவ நான்”

பெண்ணியத்தின் பெயரால் இன்றைக்கு ஆணுக்கு பல இடங்களில் பாதுகாப்பில்லாமல் போய்விடுதல் போலன்றி ஒரு தெளிவான பார்வை மகிழினிக்கு இருந்தது. பிராமணன் ஒரு காலத்தில் எல்லாரையும் ஒடுக்கிக் கொண்டிருந்தான் இன்றைக்கு பிராமணனை எல்லாரும் அடக்கிக் கொண்டு இருப்பதுபோல் பெண்ணியமும் ஆகிவிடுமோ என்ற கவலை எனக்கிருந்தது. மகிழினி அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தாள். அவள் என் உயிரின் ஒரு பகுதியாய் ஆக ஆரம்பித்திருந்தாள். எல்லா வாழ்வியல் நிலைகளையும் எங்கள் உரையாடல்கள் உரசி சென்றன. சில வேளைகளில் அவள் சிந்தனைகளில் என்னைவிட பலமடங்கு உயர்ந்து நின்றாள். ஆனாலும் காதலை சொல்வதற்கான தருணங்களையே தராமல் அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்

கல்லூரியை முடித்து அதிபிரபலமில்லாத மென்பொருள் நிறுவனமொன்றில் வேலையில் சேர்ந்தேன். அப்பா திரும்ப வந்திருந்தார். ஊரிலுள்ள வீட்டை மாமாவையே பார்த்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு அப்பா என்னுடன் சென்னையிலேயே தங்கிக்கொண்டார். அப்பா சமையலிலிருந்து எல்லா வீட்டுப்பொறுப்புகளையும் பார்த்துக்கொண்டார். மகிழினி தன் எழுத்துத் திறமையால் பத்திரிக்கை ஒன்றில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். எனக்கான அன்பு தரும் ஒரே ஜீவனாய் அவளும் அப்பாவும் மட்டுமே இருந்தார்கள். வார விடுமுறைகளில் தவறாமல் சந்தித்து உரையாடுவோம். அவளை அப்பாவிடம் அழைத்துசென்று அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென முடிவு செய்தேன்.

“நான் உங்க அப்பாவை வேற மாதிரி கற்பனை பண்ணிருந்தேன்”

“வேற மாதிரினா?”

“உன்னை மாதிரி இருப்பாருனு. ஆனா அவரு நல்ல உயரத்தில் , விரிந்த மார்போட, அவரோட ஒரு அம்சமும் உனக்கு கிடைக்கலபோலயே”

எனக்கு பயங்கரமான கோபம் வந்தது. உன் அப்பனுக்குத்தான் நீ பொறந்தியா என மறைமுகமாக அவள் கேட்பதைக்கூட புரிந்துகொள்ள முடியாதவன் அல்ல நான். அப்பாவை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தது அவ்வளவு பெரிய தவறாகமென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் அவள் பேச்சில் அப்பாவே இருந்தார். அந்தப்பேச்சின் தீவிரம் எவ்வளவு என்பது ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து கொஞ்சம் சீக்கிரமாக திரும்பியபோது தெரிந்தது. அவளும் அப்பாவும் கட்டி அணைத்துக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அப்பா என்னைப் பார்த்ததும் நகர்ந்துகொண்டார். நின்றுகொண்டிருக்கும் தரை பிளந்து அந்தப்பெரும் பிளவில் தலை மட்டும் மாட்டிக்கொண்டு வெளியேயும் வராமல் உள்ளேயும் போகாமல் தத்தளிப்பதுபோல் இருந்தது. ஏன் அப்பா இப்படி செய்தீர்கள்? எனக்கிருந்த ஒருத்தியையும் ஏன் தட்டிப்பறித்துக் கொண்டீர்கள்? உங்களை கொல்ல வேண்டும் அப்பா. அப்பொழுதுதான் அவள் எனக்குக் கிடைப்பாள். சீய்ய் அவள் எதற்கு? அவளையும் கொல்ல வேண்டும். என் தலை முழுவதும் அறைகளாகி ஒவ்வொரு அறையிலும் அவளும் அப்பாவும் உட்கார்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான்கு நாட்களாக அலுவலகம் போகவில்லை.

“என்னாச்சு தம்பி?”

அப்பாவை பார்க்க அவ்வளவு வெறுப்பாக இருந்தது.

“அம்மா போனப்ப போன காமம் வெளிய வந்திருச்சு தம்பி. அந்தப் பொண்ணுதான் கேட்டா ஒரு தடவை கட்டிப்பிடிச்சுங்கோங்கண்ணு. ஒரு நொடியில நடந்ததுக்கு வாழ்க்கை முழுக்க தண்டிச்சிடாத தம்பி”

நான் ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தேன்.

“அவளை நீ காதலிச்சியா தம்பி”

ஒரு பரிகாசப் புன்னகையை அப்பாவை நோக்கி உதிர்த்தேன்.

மறுநாள் மகிழினி ஃபோன் செய்தாள். பதினைந்து முறை மிஸ்ட் கால் ஆனபிறகு அழைப்பை எடுத்தேன்.

“உங்கிட்ட ஒண்ணு சொல்ணும்”

வேண்டாவெறுப்பாக ம் சொன்னேன்.

“உங்க அப்பாவை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன்”

“பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா உனக்கு”

” காதலுக்கு காரணங்கள் சொல்ல முடியுமா? ஏதோ ஒரு நொடியில என் மனசுல அவர் வந்துட்டார். எங்க வீட்ல சொல்லிட்டேன். அப்பா என்னைப் புரிஞ்சுகிட்டார்.”

” ஹேட் யூ” என்று சொல்லி அலைபேசியை வைத்தேன்.

அடுத்த நாள் வீட்டிற்கு வந்து அப்பாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அழுதுகொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். பெண்ணியவாதிகள் அழுவார்களா என நினைத்துக்கொண்டேன். பெரியார் பெண்ணின் காதலைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறார் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் பெண்ணியவாதங்கள் காதலின்முன் தோற்றுதான் போகின்றன. மகிழினி தோற்றுப்போன மாதிரி. எவ்வளவோ படித்து அறிவுஜீவி என்று திரிந்து, உணர்வு சார்ந்து பிரச்சனை வருகிறபொழுது எல்லா அறிவுஜீவித்தனங்களும், கொள்கைகளும், கோட்பாடுகளும் அழிந்து போகிற மாதிரி. அப்பா அவள் எண்ணத்தை மறுத்துவிட்டாரா? இல்லையேல் ஏன் அழப்போகிறாள்?அப்பா என்ன சொன்னார்? அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டாம். அப்பாவின் அறைக்கு சென்றேன். அப்பா உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் அருகில் உட்கார்ந்து அவர் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தேன். அது கவலையோ,மகிழ்ச்சியோ ஏதுமின்றி சாந்தமாய் இருந்தது. அப்பா என்னைப்போலவே ஒரு மனிதர். மகிழினி என்னைப்போலவே ஒரு மனித உயிர். இவர்களின் காதலைப் பிரித்துவிடுகிற தேவைதான் எனக்கு என்ன? நான் அவளை காதலித்தேன் என்கிற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவா? இரண்டு பக்கமும் தோன்றி இணைவதல்லவா காதல். அப்பாவும் மகிழினியும் கட்டிக்கொண்டார்களே அப்படி. நாம் நேசித்தவர்களுக்கு அவர்கள் நேசித்தவற்றை அடைய உதவுவதுதானே பெருங்காதல். மகிழினி நீ அப்பாவை திருமணம் செய்துகொள். நான் சம்மதம் வாங்கித் தருகிறேன். அலைபேசியை எடுத்து மகிழினியை அழைக்க தொடுதிரையில் தொட்டேன். அவள் எடுக்கவில்லை. எங்கே போய்விட்டாய் மகிழினி? மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தேன். அப்பாவின் அருகில் படுத்து அப்பாவைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டேன். அப்பாவின் உடல் சூடாக இருந்தது. அந்த சூட்டில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருகிக் கொண்டிருந்தேன். அறை முழுவதும் உருகிய உயிர் வாசனை அடித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு முழத்தில் முகம் – நபீல்.

images-2

ஒரு முழத்தில் முகம்

என் சமையல் கட்டுப் பூனை

உயரத்திலிருந்து பாய்கிறது

கெட்ட வார்த்தைகளால் நிரப்புகிறேன்

விடுபட்ட வரிகளை

நெடுங்காலமாக எனக்குள்

தியானங்களென்று ஏதுமில்லs

சூரியனுக்கு எதிரே நடப்பட்டிருக்கிறேன்

பற்கள் நெரிபடும் பதில்களால்

முகம் ஒரு முழத்தில் நீள்கிறது

நாய்க்குட்டியாக மாறிப்

பேரூந்தைத் துரத்துகிறேன்

அதிகாலைக்கு முன்பு

மோனத்திலிருக்கும் பறவைகள்

பூமியோடு என்னையும்

விடுவித்துச் செல்கின்றன

தூஷணம் தொனிக்கும்

இருவரிப் பாடலில்

ஒரு புன்னகை சல்லரியாக

இடையிடை ஒலிக்கிறது

ஒரு நேரம் என்னைக்

கல்லறை என்கிறாள்

இரண்டு கல்லறைகளோடு நிற்கும்

ஒருத்தி.

••

பிரகாசமான இருள்

பிழிந்த பால்

நிலவின் இலவச இணைப்பாக வழிகிறது

ஊர்ந்த நிலையில் இடம் தேடி அலைகின்ற காற்றில்

வான விரிப்புகள் கசங்கித் தெரிகின்றன

கொல்லைப் புறத்தில்

மூத்திரம் கழித்து விட்டு வந்து

தன் துணையை அழைக்கிறது ஒரு தாரகை

இந்தப் பின்னிரவில் என்னுள் இறந்து போன கடல்

மீண்டும் மவுனமாக எழ உயிர்க்கிறது அலை

வெண் சிகப்புக் கூழான் கற்கள் கொண்டு

சுருண்டு படுத்திருக்கும் என் பெயர் மேல்

எறிகின்றன உன் கைகள்

பிரகாசமான இருளால்

என்னைப் போர்த்த வருகிறாய்

அப்போது நிராதரவாய்

விம்மி வெடிக்கிறது கிழக்கு

இன்னும் முறியாமலிருக்கிறது

கெட்ட கனவுகளின் விஷம்.

(())

கடைசி அலை

என்றாவது ஒருநாள்

முன்னறிவிப்பின்றி நானும் திரும்பலாம்

இருளும் கோபமும் பூத்த செடிகளில் கொடிகளில்

மலர்வதும் உதிர்வதும்

எவனாவது எழுந்து போனால் இன்னொருவன் வருவதும்

மரணத்தின் அன்றாடப் பணிகள்தானே

இன்னும் பிறக்காத ஒரு மொழியில் பேசினாய்

இரண்டாகப் பிளந்த ஒரு பாதையருகில்

நாம் சந்தித்தோம்

கண் மூடிய பலூன்களை உன் குழந்தைகள்

இரண்டும் மூன்றுமாய் ஊதிக்கொண்டிருந்தார்கள்

காணாமல் மறைந்த காலத்தை நினைவில் மீட்டினாய்

கடலின் ஒவ்வொரு அலையும்

கடைசி அலையாக இருக்குமென்று

நான் நினைக்கவில்லை

தோற்கடிக்க முடியாத கருங்கடலின் இரைச்சல்

உன் மூச்சில்

நிறைந்திருந்ததை நானறியேன்

நண்பனே உன்னை நான் நேசிக்கிறேன்

உலகின் எந்த மொழியிலும் எழுதுவேன்

மரணம் உனக்கு இனிப்பானது.

••••••