Category: இதழ் 109

கண்ணீரால் ஆறாது காயம். / இமையம்.

download-8

நாம் ஒவ்வொரும் நம்முடைய வாரிசுகளுக்காகத்தான் வாழ்கிறோம். இதுதான் மனித குலத்தின் வாழ்க்கை முறையாக, நெறியாக இருக்கிறது. இருக்கப்பட்டவர்கள், இல்லாதப்பட்டவர்கள் என்று யாராக இருந்தாலும் நம்முடைய உயர்ந்தபட்ச ஆசை, கனவு, நோக்கம், லட்சியம் தங்களுடைய குழந்தைகள் நன்றாக இருக்க, படிக்க, நல்ல வேலைக்கு செல்ல வேண்டும், பணக்கஷ்டம், மனக்கஷ்டம், உடல் கஷ்டம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். இந்த லட்சியங்களுக்காக நாம் செய்கிற சாகசங்கள், அர்ப்பணிப்புகள் அளப்பரியது.

பழைய காலத்து பெற்றோர்கள் மாதிரி இந்த காலத்து பெற்றோர்களாகிய நாம் இல்லை. குழந்தைகளின் சின்னச்சின்ன ஆசைகளை மட்டுமல்ல, பெரியபெரிய ஆசைகளைகூட நிறைவேற்றுகிறோம். கேட்கிற பொருள்களையெல்லாம் வாங்கித்தருகிறோம். ரகரகமான ஆடைகள், விதவிதமான உணவுகளை கொடுக்கிறோம். பிறந்த நாளை சிறப்பாக கொண்டாடுகிறோம். எந்தப் பள்ளியில், எந்த கல்லூரியில் என்ன பாடம் படிக்க வேண்டும், என்ன பாடத்தில், எவ்வளவு மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் திட்டமிடுகிறோம். தங்களுடைய குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காக எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சிந்திக்கிறோம். எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறோம். நோக்கத்தில் சிறிதளவு சமரசத்தையும் செய்துகொள்ளாத நாம் ஒரு நிலையில் தோற்றுப்போகிறோம். லட்சியத்தை மட்டுமல்ல, லட்சியத்திற்கு அடிப்படையான குழந்தைகளையே இழந்துவிட்டு நிற்க வேண்டிய அவலம் வருகிறது.

நம்முடைய குழந்தைகளுக்கு ரகம்ரகமாகவும், விதவிதமாகவும் உணவைத் தருகிற, குளிர்பானங்களைக் குடிக்கத் தருகிற நாம் சாப்பிட்ட உணவும், குடித்த பானகமும் கழிவாக வெளியேற வேண்டும் என்பதில் கவனம் கொள்வதில்லை. சாப்பிடுவதைவிடவும் முக்கியமானது சாப்பிட்டது கழிவாக வெளியேறுவது. சாப்பிடுவதில் இருக்கிற அக்கறை கழிவை வெளியேற்றுவதில் இல்லை. இதுதான் நோய்களின் தோற்று வாய்.

குழந்தைகளுக்கு மலம், சிறுநீர் கழிப்பதற்கு நேரமில்லை. அதற்குக் காரணம் நவீன பள்ளிக்கூடங்களும், கல்வி முறையும்தான். ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி., படிக்கிற குழந்தைகள் காலையில் ஆறு மணிக்கெல்லாம் தயாராக வேண்டும். ஐந்து, பத்து கிலோ மீட்டர் தூரம் ஆட்டோ, வேனில் பயணம் செய்து பள்ளிக்கு செல்ல வேண்டும். ஆட்டோ, வேன் வந்துவிடும் என்ற அவசரத்தில் பதட்டத்தில் சாப்பிடாமல், மலம், சிறுநீர் கழிக்காமல்தான் நிறைய குழந்தைகள் ஓடுகின்றன. வீட்டில்தான் நேரமில்லை என்று ஆட்டோவில், வேனில் ஏறிவந்த குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வந்தவுடனேயே சிறுநீர் கழிக்க, மலம் கழிக்க ஓட முடியுமா? மீறி ஓடினாலும் சிறுநீர், மலம் கழிப்பதற்கான வசதிகள் கொண்ட பள்ளிகள், சுகாதாரமான கழிப்பறைகளைகொண்ட பள்ளிகள் தமிழகத்தில் எவ்வளவு இருக்கின்றன? “உங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் எங்கள் பள்ளியில்” என்றும் “Tablet மூலம் பாடம் நடத்தப்படுகிறது” என்றும் விளம்பரம் செய்கிற தனியார் பள்ளிகள் போதிய கழிப்பறை வசதி உள்ளது என்று விளம்பரம் செய்வதில்லை.

வளர்ந்த பிள்ளைகள்கூட எவ்வளவு அவசரமாக இருந்தாலும் வகுப்பில் எழுந்து கழிப்பறைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று கேட்பதில்லலை. அப்படி கேட்பது கேலிக்குறியதாக, ஏளனத்திற்குறியதாக மாறிவிடும் என்பதால் யாரும் கேட்பதில்லை. உயர் வகுப்பு படிக்கிற பிள்ளைகளுக்கே இந்த நிலை என்றால் ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., படிக்கிற குழந்தைகளின் நிலை என்ன? ‘மிஸ்’ என்ற சொல்லும், ‘மிஸ்’ என்ற ஆளும் குழந்தைகளின் மனதில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பிம்பம் பயங்கரமானது. பயங்கரங்களின் உருவமாக இருக்கிற ‘மிஸ்’ஸிடம் போய் ‘எனக்கு சிறுநீர், மலம் வருகிறது என்று ஒரு குழந்தை சொல்லுமா? கட்டுப்படுத்த முடியாமல் வகுப்பறையிலேயே சிறுநீர் கழித்துவிடுகிற குழந்தைகளை மிஸ்களும், ஆயாக்களும் பார்க்கிற பார்வை, கொலைகுற்றவாளியைப் பார்ப்பதுபோல்தான் இருக்கும். சிறுநீரை, மலத்தை அடக்கிக்கொண்டிருப்பதைவிட கொடூரமானது, மிஸ், ஆயாக்களின் ஏளன, அலட்சியப் பார்வை. ஒரு நாளில் வகுப்பறையில் ‘மிஸ்‘ அதிகமாக பயன்படுத்தக்கூடிய வார்த்தை ‘பேசாத’ என்பதுதான். அதற்கடுத்த சொல் ‘வாய மூடு’ என்பது. இந்நிலையில் ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., படிக்கிற குழந்தை எனக்கு சிறுநீர் வருகிறது, மலம் வருகிறது என்று சொல்லாது. ‘முதல் வகுப்பில் சேர்வதற்கு முன்பாக மூன்றாண்டுகள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பிய கொடூரத்தின், பேராசையின் தண்டனையை மருத்துவமனைகளுக்கு கண்ணீரோடும், பிள்ளை பிழைக்குமா என்ற கவலையோடும் அலையும்போதுதான் நாம் உணர்கிறோம்.

இரண்டாயிரம்பேர் படிக்கிற பள்ளிக்கூடத்தில் இடைவேளையின்போது குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் அத்தனை பிள்ளைகளும் கழிப்பறையை பயன்படுத்த முடியுமா? அந்த அளவுக்கு வசதிகொண்ட பள்ளி என்று தமிழ்நாட்டில் ஒன்றைக்கூட அடையாளம் காட்ட முடியாது. ஐந்து, பத்து நிமிடத்திற்குள் இரண்டாயிரம் பிள்ளைகள் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்த முடியாது. கூட்டத்தில், வரிசையில் நின்று சிறுநீர் கழிக்க, மலம் கழிக்க கூச்சப்படுகிற குழந்தைகள் உண்டு. கூட்டமாக இருக்கிறது, வரிசையில் நிற்க வேண்டுமே என்பதற்காகவே சிறுநீர் கழிக்காமல் திரும்பி வந்துவிடுகிற பிள்ளைகள் உண்டு. சிறுநீர் கழிப்பதற்காக, மலம் கழிப்பதற்காகக் காத்திருந்த நேரத்தில் மணி அடித்துவிட்டது, நேரமாகிவிட்டது ‘மிஸ் திட்டுவார்கள்’ என்று கழிப்பறையைப் பயன்படுத்தாமல் ஓடிவந்துவிடுகிற பிள்ளைகளும் உண்டு. குழந்தைகள் மலம், சிறுநீர் கழிப்பது முக்கியமல்ல. மதிப்பெண் எடுப்பது மட்டும்தான் முக்கியமானது என்று நம்முடைய பள்ளிக்கூடங்கள் நினைக்கிறது. நாமும் அப்படித்தான் நினைக்கிறோம். மதிப்பெண்ணுக்குக் கொடுக்கிற முக்கியத்துவம் உடலுக்கு இல்லை.

ஒரு நாள் சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடலுக்கு நல்லது. ஆனால் ஒருநாள் சிறுநீர் கழிக்காமல் இருப்பது, மலம் கழிக்காமல் இருப்பது நல்லதல்ல. ஒருவாரம், பத்து நாள்கூட பலர் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார்கள். இருக்க முடியும். அதை உடல் ஏற்றுக்கொள்ளும். ஆனால் ஒரு மணிநேரம் கழிவுகளை வெளியேற்றாமல் இருந்தால்கூட உடல் ஏற்றுக்கொள்ளாது. உரிய நேரத்தில் சிறுநீர், மலம் கழிக்காமல் இருப்பதால்தான் இன்றைய குழந்தைகள் பலநோய்களுக்கு ஆளாகின்றன. அதற்கு முக்கியமான காரணம் மூன்று வயதிலிருந்தே பள்ளிக்குச் செல்வது. காலை ஆறு, ஏழு மணிக்கு வீட்டைவிட்டு செல்கிற பல குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வீட்டிற்கு வந்த பிறகே மலம், சிறுநீர் கழிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறர்கள். இந்தப் பழக்கம் பல குழந்தைகளுடைய எதிர்காலத்தை பாழாக்கிவிடுகின்றது. குறிப்பாக சிறுநீரை அடக்கி அடக்கி வைப்பதால் சிறுநீர் வெளியேற வேண்டிய பாதையில் கழிவுகள் அடைப்புகளாக மாறி நெஃப்ரான்களை செயலிழக்க வைத்து சிறுநீரகத்தை சுருங்கிப்போகவைக்கிறன்றன. சிறுநீரகம் செயல்படாததால் செயற்கை முறையில் டயாலிசிஸ் (ரத்தத்தை சுத்தப்படுத்துதல்) செய்ய வேண்டிய நிலை. இந்த நோய்க்கு மாற்று அறுவை சிகிச்சை, டயாலிசிஸ் இரண்டுதான் தற்போதிருக்கும் வழி. இந்த இரண்டு வழிகளுமே முழு உத்தரவாதம் இல்லாதவை. வாரத்திற்கு இரண்டு, மாதத்திற்கு எட்டு, வருடத்திற்கு தொண்ணூற்று ஆறு முறை டயாலிசிஸ் செய்ய வேண்டும். பணம், நேரம் என்று மற்றதை கற்பனை செய்துபாருங்கள்.

தமிழகத்தில் தற்போது சிறுசிறு நகரங்களில்கூட டயாலிசிஸ் மையங்கள் இருக்கின்றன. சென்னையில் மட்டும் மாற்று சிறுநீரக சிகிச்சை மையங்கள் பல இருக்கின்றன. டயாலிசிஸ் செய்துகொள்ள, ஒவ்வொரு மருத்துவமனைகளிலும் காத்திருக்கும் குழந்தைகளின் உயிர்சத்தற்ற முகங்களை பார்க்க முடியாது. டயாலிசிஸிற்காக, மாற்று சிறுநீரக அறுவை சிகிச்சைக்காகக் காத்திருக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்குநாள் அதிகரித்தப்படியே இருக்கிறது. நம்முடைய வாழ்வாக, கனவாக, லட்சியமாக எந்த குழந்தைக்காக வாழ்ந்தோமோ, எந்த குழந்தைக்காக நம்முடைய வாழ்வை அர்ப்பணித்தோமோ, எந்த குழந்தை சீரும் சிறப்புமாக வாழ வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டோமோ, போராடினோமோ அந்த குழந்தை எப்படியாவது உயிர் வாழாதா என்ற ஆசையில் மருத்துவமனை மருத்துவமனையாக அலைய வேண்டியிருக்கிறது. எட்டு வயது, பத்து, பதினைந்து வயது குழந்தைகள் எந்த நம்பிக்கையுமற்ற பிணம் போன்று ஐந்து மணி நேர டயாலிசிஸிற்காக மருத்துவமனையில் வரிசையில் காத்துக்கிடக்கிறார்கள்.

இதற்கு மூன்று வயதிலேயே தங்களை நோக்கி ஓடிவர வேண்டும் என்று ஆசைப்படாமல் பள்ளியை நோக்கி ஓட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட நாம், உலகத்தரத்திலான கல்வியைத் தருகிறோம் என்று சந்துபொந்துகளில்கூட ஆட்டோ, வேன் என்று அனுப்பி நடக்க முடியாத குழந்தைகளைக்கூட அள்ளிச்செல்லும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களும் ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., வகுப்பு நடத்த அனுமதி அளித்த அரசு நிர்வாகமும்தான் குற்றவாளிகள். இன்றைய பள்ளிக்கூடங்களும், கல்விமுறையும் படிப்பாளிகளை, அறிவாளிகளை உருவாக்கவில்லை. நோயாளிகளையே உருவாக்குகிறது. நாம் பணம் கொடுத்து கல்வியை பெறவில்லை. நோய்களையே பெறுகிறோம். சிறுநீரக செயலிழப்பிற்கு பள்ளிக்கூடங்கள் மட்டுமே முழு காரணமில்லை. ஆனால் அதுதான் முதன்மையானது. பள்ளிக்குச் செல்கிற குழந்தைகளில் அநேகம்பேர் அரை லிட்டர் தண்ணிருக்கு மேல் எடுத்துச்செல்வதில்லை. ஒரு பகல் முழுவதும் ஒரு குழந்தைக்கு அரை லிட்டர் தண்ணீர் போதுமா? தேவையான நேரத்தில் தண்ணீர் குடிக்காததால் பிற்காலத்தில் தண்ணீர்தான் பெரிய எதிரியாக, நோயாக மாறிவிடுகிறது. சிறுநீரக செயலிழப்பு நோய் நிறைய அலைச்சலையும், பணவிரயத்தையும் தரவல்லது. புற்றுநோயைவிட கொடியது. நோய் பணக்காரர்களுக்கு மட்டுமே வருவதில்லை. கண்ணீரால் நோய் தீராது. காயம் ஆறாது.

ஆண் குழந்தைகளின் நிலையைவிட பெண் குழந்தைகளின் நிலை இன்னும் மோசம். பள்ளிக்கூடங்களில், கல்லூரிகளில் மட்டுமல்ல அரசு அலுவலங்களில், பள்ளிகளில் பணிபுரியும் பெண்களின் நிலையும் மேம்பட்டதாக இல்லை. காலையில் வீட்டில் சிறுநீர் கழித்தால், மாலையில் வீடு திரும்பிய பிறகுதான் சீறுநீர் கழிக்க வேண்டிய நிலை. காரணம் தனியாக கழிப்பறை இல்லாததது, சுத்ததமாக இல்லாதது. சிறுநீரை எவ்வளவு அடக்கி வைக்கிறீர்களோ அவ்வளவு ஆபத்து காத்திருக்கிறது என்பதை எப்போது நாம் உணர்வோம்?

குறைந்தபட்சம் ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி., வரை நாம் குழந்தைகளை பள்ளியில் சேர்க்காமல் இருக்கலாம். தனியார் கல்வி நிறுவன முதலாளிகளிடம் ஐந்து வயதுவரையாவது எங்களுடைய குழந்தைகளை விட்டுவிடுங்கள் என்று கேட்கலாம். தமிழக அரசாங்கத்திடம் இலவசங்களைவிட எங்களுக்குத் தேவை – எங்களுடைய குழந்தைகள். இனிமேலாவது ப்ரி.கே.ஜி., எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி., வகுப்பு தொடங்க அனுமதிக்காதீர்கள் என்று கேட்கலாம்.

மருத்துவமனைகளில் ஐந்து மணி நேரம் டயாலிசிஸிற்கு குழந்தையை படுக்க வைத்துவிட்டு பார்வையை மறைக்கும் கண்ணீருடன் மாடிப்படிக்கட்டுகளில் இறங்கிவரும் நம்முடைய உச்சப்பட்ச வேண்டுதலாக, பிரார்த்தனையாக இருப்பது ‘என் குழந்தை அமைதியாகவும், சிரமப்படாமலும் இறக்க வேண்டும்’ என்பதாகவே இருக்கிறது. இந்த வேண்டுதலுக்கு யார் பொறுப்பு? இந்த வேண்டுதலை நிறைவேற்றப் போவது யார்? இனிமேலாவது நாம் குழந்தைகளை குழந்தைகளாக இருக்கவும், வாழவும் விடுவோமா?

•••••

திருடனை நாய் கடித்தால் ( சிறுகதை ) / நடேசன்

அவுஸ்திரேலியாவில் வீடுகளில் வளர்க்கப்படும் நாய்கள் பயிற்றப்பட்டும் , நட்பாகவும் இருப்பன. ஆனால், அவற்றில் ஒன்று அல்லது இரண்டு நாய்கள் எப்பொழுதும் உரிமையாளர்களைத் தவிர்த்து மற்றவர்கள் நெருங்க முடியாதவாறு இருக்கும். அவற்றில் பெரும்பாலானவை சிறிய நாய் வர்க்கமாக இருக்கும் . பெரிய நாய்களுக்கு கட்டாயமாகப் பயிற்சி கொடுப்பவர்கள், சிறிய நாய்களுக்கு அவ்வாறு பயிற்சி வழங்குவது குறைவு.

வெளியே செல்லாமல் , வீட்டுக்குள் மட்டுமே பயிற்றப்படாத நாய்கள் வளர்வதால், அவைகளால் யாருக்கும் பாதிப்பு ஏற்படாது என்பது நம்பிக்கை. அது உண்மையாக இருந்தாலும் குடும்பத்தில் மற்ற உறவினர்களைச்சந்திக்கும்போது பிரச்சினைகள் உருவாகும். குடும்பத்தில் குழந்தைகள் வரும்போது பலருக்கு தலையிடியாகிவிடும். அதனால் நாய் வீட்டிற்கு வெளியே நிரந்தரமாக தள்ளப்படுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

மருத்துவத்திற்காக வரும் காலத்தில்மிருகவைத்தியரை தங்கள் முக்கிய எதிரியாக அவை நினைப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அவைகளைப் பொறுத்தவரையில் அவர் ஒருவரே ஊசி போட்டு வலியை உருவாக்குபவர்.

இப்படிப்பட்ட ஜக் என்ற ஒரு சிறிய நாயினதும் அதனது உரிமையாளர் திருமதி வில்லியம் அவர்களதும் வாழ்வின் தருணமிது.

ஜக் என்ற வெள்ளையும் கருப்புமான கலப்பின சிறிய நாய்க்கு தொலைக்காட்சியைத் தொலைவில் இருந்துரிமோட்கருவியால் இயக்குவதுபோல் தூர நின்றபடி கடந்த பன்னிரண்டு வருடங்களாகத் தடுப்பு ஊசி மருந்து போடுவேன்.அதனது அதிஸ்டம், எனது அதிஸ்டமும்கூட, பன்னிரண்டு வருடத்தில் எந்த நோயும் வரவில்லை. அதனால் கையால் தொட்டுப் பரிசோதிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு இருக்கவில்லை.

ஊசி போடும் போது அதனது வாய் கட்டப்பட்டிருக்கும் (Muzzle) . ஆனால், அதன் ஊடாக தொடர்ச்சியாக எனது இரத்தத்தையும் தசையையும் ருசி பார்க்க விரும்பிய தனது நாயின் நடத்தைக்காக உரிமையாளர் திருமதி வில்லியம் மன்னிப்புக் கேட்பார். அவரைப் பொறுத்தவரை திருத்தமுடியாத செல்லப்பிள்ளை. அவர் ஒருவரே அவரது வீட்டிலிருப்பதால் அவருக்குப் பிரச்சினையில்லை. மேலும் இந்த ஐக்கின் குணம் தனக்குப் பாதுகாப்பு என்ற எண்ணமும்உள்ளது.

‘உங்களது நாய் ஆரோக்கியமாக இருப்பதால் எதுவித பிரச்சனையும் இல்லை ஆனால் உடல்நலம் குறைந்தால் நான் பரிசோதிப்பதற்கு ,மயக்க மருந்து கொடுக்கவேண்டும் என ஒவ்வொரு வருடமும் மறக்காமல் சொல்வேன்.

இப்படிப் பல வருடங்கள் கழிந்தது. நானும் தற்போது கிழமையில் இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே வேலை என்பதால் இருவருடங்களாக அவரைப் பார்க்கவில்லை. ஐக்கை பார்க்காதது எனக்கு ஒரு குறையாகத் தெரியவில்லை.

இந்த வருடத்தின் ஆரம்பக் காலத்தில் என்னைப் பிரத்தியேகமாக பார்க்க விரும்பி நான் வேலைசெய்த நாளில் திருமதி வில்லியம் வந்தார்

நான் சந்தித்த ஆரம்ப காலங்களில் , மத்திய வயதில் இருந்த திருமதி வில்லியத்திற்கு முகத்தில் சுருக்கம் விழுந்திருந்தது. எதுவித அலங்காரமுமற்று நரைத்த தலையுடன் வாழ்வின் அடுத்த அத்தியாயத்தில் இருந்தார்.

செல்லப்பிராணிகளை மட்டுமல்லஅவர்களது உரிமையாளர்களது மாற்றங்களை அவதானிப்பது தவிர்க்க முடியாது. சுக துக்கம் பற்றிய பொதுவான விசாரணை மட்டும் செய்துவிட்டு ஐக்கைப் பற்றி விசாரித்தேன்.

‘ஜக் வாயில் இருந்து மணம் வருகிறது. பல்லை சுத்தம் பண்ணவேண்டும்’

‘என்னால் ஒருநாளும் ஜக்கின் பல்லைப் பார்க்க முடிவதில்லை’ என்றேன்.

அவரது மார்போடு இறுக அணைக்கப்பட்டு வாய் கட்டாமல் இருந்த ஐக்கை பார்க்க முயற்சித்தபோது தனது கோரைப் பற்களால் என்னைக் கடிக்க முன்நோக்கிப் பாய்ந்தது.

14 வருடங்களில் அதனது குணத்திலோ அல்லது உடலிலோ எதுவித மாற்றத்தையும் காணமுடியவில்லை. திருமதி வில்லியம் உறுதியாக மார்போடு சேர்த்து பிடித்திருந்தபடியால் ஐக்கால் என்னை நோக்கி வரமுடியவில்லை. ஆனாலும் எனக்குக் குறைந்த பட்சம் அதனது அகலவிரித்த வாயில் உள்ள பற்களைப் பார்க்க முடிந்தது.

‘பெரிதாக வாயில் எதுவித புண்ணும் தெரியவில்லை. பல் முரசுகள் சிவப்பாகத் தெரிந்தது. வயதுக்கேற்ப சிறிது முரசுகரைந்துள்ளதால் சிவப்பு நிறம் தெரிகிறது.’

அடுத்த கிழமை ஜக் கிளினிக் கொண்டு வரப்பட்டதும் வாயில் வழக்கம்போல் கட்டிவிட்டு மயக்கி பின்பு பல்லைச் சுத்தப்படுத்தினேன். பதினாலு வயதானாலும் பற்கள் மிகவும் உறுதியாக இருக்கிறது. மேல் கடைவாய்ப் பல் ஒரு இடத்தில்உடைந்திருந்தது . அதைப் படம் எடுத்தோம். சிவந்த முரசுகளைச் சுத்தப்படுத்தி அன்ரிபயற்றிக் ஊசியைஏற்றினேன்.

அன்று மாலையில் அதனது மயக்கம் தெளிந்ததும் ஜக்கை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லவேண்டும் என்று எனது நேர்ஸ் திருமதி வில்லியத்திடம் தொலைப்பேசியில் சொன்னாள்.

தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு எனது நேர்ஸ் சொன்னது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

‘ உங்களுக்குத் தெரியுமா…? திருமதி வில்லியம் வீட்டில் களவு போய்விட்டது’ என்றாள்.

‘என்ன போய்விட்டது?.

திருமதி வில்லியம் எங்கள் கிளினிக்கின் அருகில் இருப்பதாலும் களவு எங்கள் பகுதியில் நடந்தது என்பதாலும் அக்கறையாக விசாரித்தேன்.

‘ஜக்கை வீட்டு லொண்டரியில் அடைத்துவிட்டு நகைகளையும் காசையும் சிலநாட்கள் முன்பாகத் திருடியிருக்கிறார்கள்’ .

‘திருமதி வில்லியம் எங்கே? ‘

‘அவர் பேரப்பிள்ளை உதைபந்து விளையாடுவதைப் பார்க்கப் போயிருந்தபோதே நடந்தது.’

‘ பகலிலா?’

‘மாலையில்’

சம்பவம் நடந்தன்று மாலையில் திருமதி வில்லியம் வந்தார். நான் ஜக்கின் பல்லைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது அவரது கையிலிருந்த ஜக் என்னைப் பார்த்து உறுமியது

அப்போது திருமதி வில்லியம் ‘இந்தச் சண்டித்தனத்தை திருடன் வந்தபோது காட்டியிருக்கலாம்’ எனக்கோபமாகச் சொன்னார்.

‘உண்மைதான் . ஆனாலும் இருபது வருடத்தின் முன்பாக நான் வேலைசெய்த தென்அவுஸ்திரேலியாவில் நடந்தவிடயத்தை கேள்விப்பட்டால் ஜக் கடியாமல் இருந்தது நல்லது என நீங்களே தீர்மானிப்பீர்கள்.’

தலையை அசைத்தபடி என்னைப் பார்த்தார்.

‘இருபத்தைந்து வருடத்திற்கு முன்பு அடிலயிட்டிற்கு 300 கிலோ மீட்டர் அப்பால் உள்ள ஊரில் நான் வேலைசெய்துகொண்டிருந்தபோது நடந்த கதையிது.

அந்தப் பகுதியில் உள்ள ஒரு மிருக வைத்தியசாலை அடிக்கடி உடைக்கப்பட்டு திருட்டு நடந்தது. பணமும் மருந்துகளும் பல முறை திருடப்பட்டது. மிருக வைத்தியருக்கு என்ன செய்வதென்றுதெரியவில்லை.

இறுதியில் தனது வைத்தியசாலையை மூடுவதற்குக் கூட எண்ணியிருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். கடைசி முயற்சியாக அந்த மிருகவைத்தியர் புளு கீலர் சாதியைச் சேர்ந்த தனது நாயை இரவு வைத்தியசாலைக்குள் காவலுக்கு விட்டிருந்திருக்கிறார். ஒரு நாள் காலையில் வந்து வைத்தியசாலையைத் திறந்தபோது கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கவில்லை. வாசலை நோக்கி எதிர்கொண்ட நாயின் முகத்தில் சில துளிகள் இரத்தம் பட்டிருந்தது.

ஆனால் பெரிதாக எந்தக் காயமும் தெரியவில்லை. நாயை மேசைக்கு எடுத்துச் சென்று கவனமாகப்பார்த்தபோது கால்களில் இரத்தம் தெரிந்தது. ஆனால் உடலில் காயம் எதுவுமில்லை. வாயைத் திறந்து பார்த்தபோது அங்கும் எதுவும் இல்லை. பின்பு தனது வைத்தியசாலையை அவதானித்தபோது நாய்களை வைத்திருக்கும் கூடுகள் இருந்த அறையில் நிலத்தில் திட்டுத்திட்டாக அதிக இரத்தம் தரையெங்கும் கோலம்போட்டிருந்தது. நாய் இருக்கும் கூடுகளிலும் சுவர்களிலும் அங்காங்கு இரத்தத்கறைகள் தெரிந்ததன.

அவசரமாக மீண்டும் நாயைச் சோதித்து பார்த்த போது நாயில் எந்தக் காயமும் இல்லை என்பது உறுதியாகியதால் இரவு யாரோ வந்து நாயிடம் கடி வாங்கியிருக்கிறார்கள் என்பது புலனாகியது.

இனி இந்தப் பக்கம் வரமாட்டான் அந்தத் திருடன் என நினைத்து மனத்துக்குள் சந்தோசமாக தனது வேலையைத் தொடங்கினார் அந்த மிருகவைத்தியர்.

சில நாட்கள் செல்ல வைத்தியசாலைக்குள் அழுகிய மணம் வந்தது. வழக்கமாக நாய் , பூனையின் கழிவுகளிலோ ,மருந்துகளில் இருந்தோ வரும் மணத்திலிருந்து மாறுபட்ட மணமாக இருந்தது. மணம் எங்கிருந்து வருவதென்று புரியவில்லை. கடைசியாகக் கூரைப்பகுதியில் ஏதாவது பிராணிகள் இறந்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தில் மான்கோல்(Manhole))எனப்படும் கூரைக்கும் சீலிங்கின் ஊடக செல்லும் பாதையைத் திறந்தபோது பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது

அந்த இடைவெளியில்அலங்கோலமாக அழுகிய நிலையில் ஒரு மனித சடலம் கிடந்தது.

அதன் பின்பு பொலிஸ் விசாரணை, போஸ்ட்மோட்டம், கொரணர் விசாரணை என பலதும் நடந்தது விடயம் தெளிவாகியது .

கதவைத் திறந்து உள்ளே திருடவந்தவன் நாயால் கடிக்கப்பட்டதும் வாசலுக்கு ஓடமுடியாது கூரைக்கு ஓடியபோதுஎதிர்பாராமல் மின்சார வயரில் சிக்கி இறந்திருக்கிறான். ஜக் திருடனைக் கடித்திருந்தால் இப்படி ஒரு பிரச்சினைவந்திருக்கலாம் இல்லையா? ‘ என்றேன்

‘ஜக் திருடனைக் கண்டு எங்கள் பாத்ரூமில் உள்ள வோசிங் மெஷினின் பின்னால் ஒளிந்திருந்தது.’

‘ஜக்கிற்கும் அந்த புளு கீலருக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. அவற்றைச் சிறிய அறையில் எதிர்பாராமல் சந்தித்தால் சமாளிப்பது இலகுவானதல்ல என்றாள்’ எனது நேர்ஸ்.

வாழும்சுவடுகள் மிருகவைத்திய அனுபவங்களைக்கொண்டது -காலச்சுவடுகளால் 2015 இல் வெளியிடப்பட்டது

•••

செயின் மிஷேல் ( சிறுகதை ) – கோமகன் ( பிரான்ஸ் )

download-10

1995 ல் இதமான வெய்யிலை கண்ட ஓர் அதிகாலை நேரம் அலாரம் சிவாவினது நித்திரைக்கு உலை வைத்தது சிவா வழக்கமாகவே பதினைந்து நிமிடங்கள் முன்னதாகவே அலாரத்தை வைப்பதுண்டு.இந்த ஏற்பாட்டினால் அவன் தனது பூனைத் தூக்கத்தை மைதிலியின் அணைப்பில் அனுபவிப்பதுண்டு.அவனது கை கட்டிலின் மறுபுறம் துளாவியபொழுது அந்த இடம் வெறுமையாகவே இருக்க” இந்த நேரத்தில் மைதிலி எங்கே போய்விட்டாள்”? என்று நினைத்தவாறே கட்டிலில் இருந்து விலுக்கென்று எழுந்தான்.வீட்டின் ஹோலுக்குள் வந்தபொழுது,மைதிலி முழுகிவிட்டு பல்கணியில் தனது தலையைத் துவட்டிக்கொண்டிருப்பது கண்ணாடி ஜன்னலுக்கால் அவனுக்குத் தெரிந்தது.அந்தக்காலை வேளையில் அவளது நீண்டகருமையான கூந்தல் கருநாகம் போல அவளதுமுதுகில் பரவியிருந்தது.அவள் அவனுக்காகத் தயாரித்திருந்த கோப்பி ஆவிபறந்தபடி குசினிக்குள் காத்திருந்தது.சிவா கோப்பியை எடுத்துக் கொண்டு பல்கணியில் மைதிலிக்குப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டான். மைதிலி முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு தனது வேலையில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தாள்.

நேற்று இரவு இருவரும் வாயால் சண்டைபிடித்தது மனதில் வந்து அவனை அலைக்கழித்தது க்கொண்டிருந்தது. ஒருபோதுமே அவளைக் கண்டித்துப் பேசாத அவன் அன்று அவளுடைய சிறுபிள்ளைத்தனமான பிடிவாதத்தால் குரலை உயர்த்திப் பேசப்போக அது இறுதியில் அவளது அழுகையுடன் முடிந்தது. மைதிலி தனது தம்பியை பிரான்சுக்கு எடுப்பதற்கு அவனுடன் கதைத்தபொழுது தான் இருவருக்கும் பிரச்சனை கிளம்பியது .சிவாவிடம் அந்தவேளையில் மச்சானைக் கூப்பிடுமளவுக்கு வங்கி இருப்புகள் நேர்த்தியாக இருந்திருக்கவில்லை . அவன் சிங்கப்பூர் போய் மைதிலியைக் கலியாணம் செய்ய எடுத்த வட்டிக் கடனே இன்னும் முடியவில்லை.மைதிலி வந்து ஒருவருடத்திற்குள் பிரெஞ் மொழியைப் படித்து விட்டு வேலைக்கப் போய்க் கொண்டிருக்கின்றாள் . இந்தநேரத்தில் மச்சானைக் கூப்பிடுவதென்றால் சிவாவிற்கு தற்கொலைக்குச் சமனான விடையம் .அவன் மைதிலியை சமாதனப்படுத்தும் எண்ணத்தில் ” மைதீ ……….” என்று வழக்கத்தைவிட தேனைத் தடவினான் . இந்த இடத்தில் சிவாவின் பருப்பு மைதிலியிடம் வேகவில்லை. அவள் நித்திரையால் எழும்பிய நான்கு வயதான மாதுமையைப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு விட அவசரமாக வெளிக்கிடுத்தினாள்.சிவாவும் தான் குளிப்பதற்கு குளியல் அறைக்குள் நுளைந்தான். அவன்குளித்து வெளிக்கிட்டு வெளியில் வரும்பொழுது வீடு யாருமில்லாது அமைதியாக இருந்தது. மைத்திரியும் மாதுமையும் இவனிற்காக காத்திராது வீட்டை விட்டு இறங்கியிருந்தனர் ஆற்றாமையும் கோபமும் அவனுக்கு தலைக்கு ஏறியது. அவன் றெயில் நிலையம் நோக்கி விரைவாக நடத்தான்.

அனது கண்களுக்குத் தூரத்தே மைதிலி நடந்து போய்க்கொண்டிருப்பது நன்றாகவே தெரிந்தது.அவன் தனது நடையை வேகப்படுத்தி மைதிலியை நெருங்க முயற்சித்தான்.அவள் விரைவாக றெயில் நிலையத்தினுள் நுளைந்தாள்.அவன் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து படிகளில் இறங்கும்பொழுது றெயில் வரும் இரைச்சல் துல்லியமாகவே அவனுக்குக் கேட்டது.அவன் இன்னும் விரைவாக இறங்கி றெயிலை நோக்கி ஓடினான.மைதிலி இவனக்கு முதல் பெட்டியில் ஏறுவது தெரிந்தது.மைதிலியின் ஊமைக் கோபம் மனோவை மிகவும் படாய்படுத்தியது . கலியாணம் கட்டினநாளில் இருந்து சிவா அவளை முகம்கோண வைத்ததில்லை . தான் அவளைக் கண்ணின் இமைபோல் காத்தும் மைதிலி தன்னைப் புரிந்து கொள்ளாதது அவனை வேதனையை உச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தது .

*************************************************

றெயில் தனது சுரங்கப் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு, புத்தில் இருந்து வெளியேறும் சாரைப்பாம்பு போல தன்னைத் தரைப்பகுதிக்குக் காட்டியது.கோடை காலத்து ஜூலை மாத வெய்யில் அவனது முகத்தில் மென்மையாக சுட்டது.மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்த றெயில் ஓல்னே சூ வூவா( AULNEY SOUS BOIS) றெயில் நிலையத்தைத் தொட மெதுமெதுவாக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தது.அதனது மெதுவான ஓட்டம் மனோவிற்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. ஆனாலும் அவனது மனம் அதில் லயிக்காது மைதிலியையே சுற்றிச் சுற்றியே வந்தது.அவளும் தன்னைப்போல நினைத்துக்கொண்டிருப்பாளோ என்னமோ.அவனது வறண்ட மனதில் தென்றாலாய் வந்தவள் அவள்.குடும்பத்தில் ஒரு தம்பியை கொண்ட அவளுக்கு பெரிதாக ஆசைகள் எதுவும் இருந்ததில்லை.அவனது ஆறாயிரம் பிராங் சம்பளத்தில் கட்டுச்செட்டாகவே மைதிலி குடும்பம் நடத்தினாள்.

அவனோ அவளது தேவைகளைப் பார்த்துப் பார்த்து செய்வான். பின்னேரம் வேலையால் வரும் பொழுது தனது முன்னாள் அறைக்கூட்டாளி கண்ணனிடம் காசு வாங்கி மைதிலியின் தம்பியைக் கூப்பிடவேண்டும் என்று மனதுள் உருப்போட்டுக்கொண்டான்.ஓல்னே சூ வூவா (AULNEY SOUS BOIS) றெயில் நிலையத்தில் நின்ற றெயில் மின்சாரக்கோளாறால் தனது இயக்கத்தை முற்றாகவே நிறுத்தியது.திறக்கவேண்டிய தானியங்கிக் கதவுகள் அவைகளின் மூச்சை நிறுத்தின.வெளியே புகையிரதமேடை சனத்தால் நிரம்பி வழிந்தது.எல்லோருக்குமே காலை நேரத்து வேலை அவசரம்.அவர்கள் நின்ற றெயினின்மீது வெறுப்பை அள்ளிக் கொட்டினார்கள்.கட்டளைகளின் படி இயங்கும் அந்த ரெயில் பாவம் அதனால் என்னதான் செய்ய முடியும். பத்து நிமிட இடைவெளியின் பின்னர் அது தனது சிக்னலை பெற்றுக்கொண்டு புகையிரத நிலையத்தினுள் ஆடிஅசைந்து நுளைந்தது. வெளியே நின்ற சனங்கள் முண்டியடித்து ஏறியதால் வாசலின் அருகே இருந்த இருக்கையில் சிவா,மற்றவர்களும் நிற்க வசதியாக இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்றான்.அளவுக்கு அதிகமான சனநெருக்கடியால் அவனுக்கு மூச்சுத்திணறியது. சிக்னல் கோளாறினால் றெயில் நேரடியாகவே பரிஸ்சுக்கு செல்ல இருப்பதாக அதை ஓட்டியவர் அறிவித்து எல்லோரது வெறுப்பையும் குறைக்க முயன்று வெற்றிகண்டார்.

றெயில் தந்து தானியங்கிக் கதவுகளைப் பூட்டியவாறே பாரிஸ் நோக்கிய தனது பயணத்தை மணிக்கு நூறு கிலோ மீற்றர் வேகத்தில் பாய்ந்தது.எதிரும் புதிருமாகவும் பக்க வாட்டாகவும் றெயில்கள் அவனைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தன. இன்றும் தனது முதலாளியிடம் நேரம் தவறிப்போவற்கு பேச்சு வாங்குவதை நினைக்க சிவாவிற்கு மேலும் கடுப்பாக இருந்தது. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பாரிஸ் கார் து நோர்ட் (GARE DU NORD) றெயில் நிலையத்தில் தன்னை நிலைநிறுத்த தனது வேகத்தைக் குறைத்தது.

கார் து நோர்ட்((GARE DU NORD) றெயில் நிலையம் சனவெள்ளத்தில் மிதந்தது.றெயில் நின்றதும் சனங்கள் இறங்குவதற்கும் ஏறுவதற்கும் தள்ளுமுள்ளுப்பட்டார்கள்.இறுதியாக நெடுநெடுவென்ற உயரத்தைக் கொண்ட தலைக்கு முக்காடு போட்ட உருவம் ஒன்று கையில் ஒரு பையுடன் சிவாவிற்குப் பக்கத்தில் ஏறி நின்றது.அதில் இருந்து ஒருவித துர்நாற்றம் வீசி அவனது குடலைப்புரட்டியது.சிவாவிற்கு அந்த உருவம் ஆணா பெண்ணா என்று கண்டுபிடிப்பது சிரமமாக இருந்தது.நாற்றம் தாங்கமுடியாமல் அவன் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டான்.ஒரு சிலர் தங்களிடம் இருந்த பெர்பியூமை றெயில் பெட்டிக்குள் ஸ்பீரே பண்ணினார்கள்.சனநெரிசலில் தள்ளுப்பட்ட அந்த உருவம் மற்றய பயணிகளைப் அசட்டை செய்தவாறே தலையைக் கவிட்டு வைத்தவாறே நின்றது.றெயின் தனது கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.

சிவா இறங்கவேண்டிய நிலையங்கள் இரண்டே இருந்தன.மைதிலியோ இன்னும் மூன்று நிலையங்களைக் கடக்கவேண்டி இருந்தது.கடிகாரத்தின் முட்கள் ஏழு மணியைத்தொட்ட அந்தக்காலை நேரத்தில் றெயின் இரண்டாவது நிலையத்தை அடைந்தவுடன்,அவனிற்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த உருவம் தான் கொண்டுவந்த பையை எல்லோரும் அசந்த நேரத்தில் அவனருகில் வைத்துவிட்டு புகையிரத நிலைய மேடையில் இறங்கிச் சனத்தினுள் சனமாக மறைந்தது.சிவா அந்த உருவத்தைக் கூப்பிடத்தொடங்கிய பொழுது றெயிலின் கதவுகள் மூடப்பட்டு அவன் இறங்கவேண்டிய றெயில் நிலையத்தை நோக்கி வேகமெடுத்தது.இப்பொழுது ஓரளவு சனம் குறைந்து காற்று வரஆரம்பித்தது.அவனது மனமோ என்றுமில்லாதவாறு மைதிலியை சுற்றியே வட்டமடித்துக்கொண்டிருந்தது.

சிவா செயின் மிஷேல் றெயில் நிலையத்தில் இறங்குவதற்கு ஆயத்தமாக றெயிலின் வாசல் கதவின் முன்னால் நின்று கொண்டான். அவன் விரைவாக **சோத்தி(SORTI)எடுப்பதற்காக நான்கு கதவுகள் கொண்ட ரெயில் பெட்டியில் எப்பொழுதும் அவன் சரியான கதவைத் தெரிவு செய்வதுண்டு.இன்றும் அப்படித்தான் அவன் சரியான கதவின் அருகினில் நின்று கொண்டிருந்தான்.றெயில் செயின் மிசேல் (SAINT MICHEL) நிலையத்தில் நுளைந்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில் அங்கே எழுந்த பெரும் வெடியோசையினால் ரெயிலும், ரெயில் நிலையமும் குலுங்கியது.எங்கும் புகைமூட்டமும் சனங்களின் அலறல் சத்தங்களும் காதைப் பிளந்தன.சிவா திடீரென தனது உடல் இலேசாகி மேலே வான்வெளியில் மிதப்பதுபோல உணர்ந்தான்.அங்கே அவன் மைதிலியையும் அவனால் காண முடிந்தது ஆனால் அவனால் மைதிலியைக் கூப்பிட முடியவில்லை. மாதுமை ?????

•••

பிற்குறிப்பு :

ஜூலை மாதம் 25ம் திகதி 1995 ம் ஆண்டு பாரிசின் இதயப் பகுதியான இந்த செயின் மிஷேல் ரெயில் நிலையத்தில்,இஸ்லாமிய தீவிரவாதி ஒருவனால் இந்த றெயிலில் குண்டு வைக்கப்பட்டது.உயிரிழப்பு அண்ணளவாக பத்துப்பேர்.காயமடைந்தவர்கள் 100க்கும் மேல் .

** சோத்தி (EXIT)= நிலத்தடி புகையிரத நிலையத்தால் பயணிகள் வெளியேறும் பகுதி .

சாருநிவேதிதாவின் இராச லீலா ( நீங்களும் படிக்கலாம் .- 2.) / அழகியசிங்கர்

download-12

தமிழில் 3 எழுத்தாளர்களுக்கு அபிமானிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எங்கு போய் பேசினாலும் அபிமானிகள் கூடி விடுவார்கள். உங்களுக்கும் இது தெரியும். 3 எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் சாருநிவேதிதா. சாரு நிவேதிதாவிற்கு அபிமானிகள் அதிகம் உண்டு. ஆனால் சாருநிவேதிதா விஷயத்தில் அபிமானிகளும் எதிர்ப்பவர்களும் உண்டு. நான் வேண்டுமென்றே பெயர்களைக் குறிப்பிடாமல் இருக்கும் மற்ற இரண்டு எழுத்தாளர்களுக்கு அபிமானிகள் மட்டும்தான் உண்டு. இந்த எதிர்ப்பாளர்கள் சாருநிவேதிதாவின் புத்தகத்தைப் படித்து அவரை கண்டபடி திட்டவும் திட்டுவார்கள். ஏன் சிலசமயம் வன்முறையில் இறங்கினாலும் இறங்குவார்கள். சாருநிவேதிதாவும் இதையெல்லாம் எதிர்பார்க்காமல் இருக்க மாட்டார். நான் இந்தப் புத்தகத்தைப் பாராட்டி சொன்னால், அபிமானிகள் என்னை வாழ்த்துவார்கள். ஆனால் அவருடைய எதிர்ப்பாளர்கள் அவரை எதிர்ப்பதுபோல் என்னையும் எதிர்ப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். நான் எந்தப் பக்கம் என்பதை அறிய நீங்கள் ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்..

சரி, சாருநிவேதிதாவின் அபிமானிகள் தவிர, உங்களில் எத்தனைப் பேர்கள் சாருநிவேதிதாவின் ராஸ லீலா என்ற புத்தகத்தைப் படித்திருக்கிறீர்கள்? அந்தப் புத்தகம் எப்படி இருக்குமென்று பார்த்திருக்கிறீர்களா? நிச்சயமாக உங்களில் பெரும்பாலோர் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கி இருக்க மாட்டீர்கள். ஏன் நீங்கள் கேள்விபட்டிருக்கிறீர்களா என்பது கூட எனக்குச் சந்தேகம்.

கிழக்குப் பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கும் இப் புத்தகம் ஒரு போன் செய்தால் உங்கள் வீட்டிற்கே வந்து விடும். 612 பக்கங்கள் கொண்ட இப் புத்தகத்தின் விலை ரூ.500 தான். உண்மையில் இதன் விலை 600 ரூபாயிக்கும் மேல்தான் வைத்திருக்க வேண்டும். சரி இந்தப் புத்தகத்தை நீங்கள் வாங்கத் தயாராக உள்ளீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு என்ன வயது இருக்க வேண்டும்.

நான் பள்ளிக்கூடம் படிக்கும் வயதில் இருக்கும்போது பேப்பர் கடை முன்னால் நின்று என்ன பத்திரிகை வாங்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பேன். என் மாமா ஒருவர் கல்கண்டு பத்திரிகையை வாங்கச் சொல்வார். குமுதம் ஆனந்தவிகடன் ராணி போன்ற பத்திரிகைகளை வாங்க வேண்டாம் என்று சொல்வார். அவையெல்லாம் ஆபாஸப் பத்திரிகைகள் அவருக்கு. படித்தால் மனசு கெட்டுவிடும் என்பார். ஆனால் அப்போது டிவி இல்லாத காலம். இப்போது டிவியை எல்லா வயதினரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்கள் குழந்தைகளுடன் நீங்கள் பார்க்கக் கூடாததைப் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. ஆபாஸமும், வன்முறையும்தான் டிவி சீரியல் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. குழந்தைகள் முன் நாம் இவற்றைப் பார்க்கும்போது குழந்தைகள் மனம் கெட்டுப் போக வாய்ப்புள்ளது.

ஆனால் சாருநிவேதிதாவின் ராஸ லீலா என்ற புத்தகத்தை நீங்கள் வாங்கிப் படிக்க வேண்டுமென்றால் உங்களுக்கு என்ன வயதிருக்க வேண்டும். எனக்கு வயது 60க்கு மேல் ஆகிவிட்டது. எனக்கு இப் புத்தகத்தைப் படிக்க எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. என் வீட்டிலும் வயதானவர்கள்தான் இருக்கிறோம். மேலும் ஒரு தமிழ் புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்கும் தைரியம் யாருக்கு இருக்கிறது. என் வீட்டில் என்னைத் தவிர தமிழ்ப் புத்தகங்களை யாரும் படிக்க மாட்டார்கள். ஏன் தமிழ் மட்டுமல்ல ஆங்கிலப் புத்தகங்களைக் கூட படிக்க மாட்டார்கள். யாரும் நான் வைத்திருக்கும் புத்தகத்தைத் தொடக் கூட மாட்டார்கள். உங்கள் விஷயம் அப்படி இருக்காது என்று நம்புகிறேன். நீங்கள் இந்தக் கூட்டத்திற்கு வந்திருப்பதால் இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் உங்கள் வீட்டில் உள்ள மற்றவர்கள்! நீங்கள் டேபிளில் இந்தப் புத்தகத்தை வைத்துவிட்டு வெளியூர் சென்று விடுகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் வீட்டில் நீங்கள் இல்லாதபோது நீங்கள் என்ன புத்தகம் படிக்கிறீர்கள் என்று யாராவது எடுத்துப் பார்ப்பார்களா? ராஸ லீலா என்ற புத்தகத்தை அப்படி எடுத்துப் படிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்களுக்கு உங்களை விட வயது குறைவு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இதுமாதிரியான புத்தகங்களை அவர்கள் படித்த அனுபவம் இல்லாதவர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களைப் பார்த்து அவர்கள் திட்ட எல்லா வாய்ப்பும் உண்டு. பள்ளிக்கூடம் படிக்கும் புதல்வனோ புதல்வியோ இருந்தால் நீங்கள் இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க அனுமதிப்பீர்களா? இப் புத்தகம் படிக்க இன்னும் கொஞ்சம் வயது வர வேண்டும். நீங்கள் படிக்கிறீர்கள் என்றால் 614 பக்கங்கள் கொண்ட இப் புத்தகத்தைப் படிக்க நேரம் இருக்கிறதா உங்களுக்கு? நீங்கள் அலுவலகம் செல்பவராக இருந்தால், அலுவலகம் போய்விட்டு வந்து இப் புத்தகத்தைப் படிக்க எடுத்துக் கொள்வீர்களா? ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மணி நேரம் நீங்கள் புத்தகம் படிக்க எடுத்துக்கொள்வீர்கள்? உண்மையில் தண்டமாக ஒரு தமிழ் சினிமா பார்க்க உங்கள் பொழுதை செலவு செய்வீர்கள். ஆனால் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்கத் தோன்றாது. ஏன்?

சில சினிமாக்களைப் பார்க்க இரண்டு விதமான சான்றுகளை அளிப்பார்கள். ஒரு சான்று யு இன்னொரு சான்று எ. எ சான்றிதழ் பெற்றப் படமாக இருந்தால், அதைப் பார்க்க 18 வயதுக்கும் மேற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும். புத்தகத்திற்கும் அதுமாதிரியான பிரிவைக் கொண்டு வந்துவிடலாôம். சாருநிவேதிதாவின் இந்த நாவலைப் படிக்க எ சான்றிதழ் அளிக்கலாம்.

நீங்கள் கேட்கலாம். எல்லாம் சரி, இன்னும் இப் புத்தகம் உள்ளேயே போகாமல் வேற எதுவோ சொல்லிக்கொண்டே போகிறீர்கள் என்று நீங்கள் முணுமுணுப்பது கேட்கிறது.

நீங்கள் அப்படி நினைப்பது தவறு. நான் ராஸ லீலாவைப் பற்றிதான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். 614 பக்கம் உள்ள இந்த நாவலை நான் ஒரே மூச்சில் படித்தேன். தினம் தினம் நான் பல மணி நேரங்கள் இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க எடுத்துக் கொண்டேன். படிக்க படிக்க கீழே வைக்க முடியவில்லை. சில புத்தகங்களைப் படிக்கும்போது நமக்குத் தேவையில்லாத அலுப்பு வந்து விடும். முழுக்க முடிப்பதற்குள் படிக்க முடியாமல் நின்றுவிடும். இதோ நீங்கள் எதிர்பார்த்தபடியே நேற்று அதாவது 11ஆம் தேதி அக்டோபர் மாதம் 2016 அம் ஆண்டு இப் புத்தகத்தை படித்து முடித்து விட்டேன். அதாவது இந்தக் கட்டுரையை 12ஆம் தேதியிலிருந்து எழுத ஆரம்பித்துள்ளேன். நீங்கள் ஆவலாக இருப்பது தெரிகிறது. நான் எத்தனைப் பக்கங்கள் எழுதுவேன் என்று எனக்கு இப்போது தெரியாது. உடனே அவருடைய இன்னொரு நாவலான புதிய எக்ûஸல் எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். 100 பக்கங்களுக்கு மேல் படித்துவிட்டேன். இந்த நாவலை எப்போது முடிப்பேன் என்று தெரியாது. புதிய எக்ûஸல் என்ற நாவல் 867 பக்கங்கள் கொண்டது. இந்த நாவலும் வித்தியாசமாக எழுதப் பட்டிருக்கிறது. ராஸ லீலா மாதிரி தெரியவில்லை. இதிலிருந்தே சாருநிவேதிதா ஒரு திறமையானவர் என்று தெரிகிறது. சரி சரி நீங்கள் முணுமுணுப்பது காதில் விழுகிறது. இதோ ரா4 லீலா என்ற நாவலுக்கு வருகிறேன்.

ராஸ லீல6ô என்ற நாவலில் பாகம் ஒன்றில் கண்ணாயிரம் பெருமாளின் நாற்பது கதைகளும் பின்குறிப்புகளும் என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆரம்பிக்கும்போதே சாருநிவேதிதா எப்படி ஆரம்பித்துள்ளார் என்பதைக் காட்ட விரும்புகிறேன். நான் இந்தப் பகுதியைப் படிக்கும்போது நீங்கள் முகம் சுளிக்காமல் கேட்க வேண்டும்.

‘வீட்டில் ஐந்து மணிக்கே எழுந்து அவசர அவசரமாகக் கிளம்பும்போது மலஜலமெல்லாம் சரியாகப் போயிருக்க முடியாது. நம்முடைய உணவில் ஐரோப்பியர்களின் உணவைப் போல் நார்ச்சத்து இல்லையாதலால் அவர்களுடைய மல வெளியேற்றத்துக்கும் நம்முடைய மல வெளியேற்றத்துக்கும் எக்கச்சக்கமான வித்தியாசம் உள்ளது. அவர்களுக்கோ இரு இரண்டு நிமிட வேலை. அதனால் ரயில் கிளம்பியதும் ஒவ்வொருவராக கக்கூûஸ நோக்கிப் படையெடுப்பார்கள். அதில் பெருமாளும் சேர்த்திதான்.’

சென்னையிலிருந்து வேலூருக்குப் போய் பணிபுரிபவர்களின் அவதிகளை துல்லியமாக சாரு நிவேதிதா வர்ணித்துக்கொண்டு போகிறார். இதில் படுகிற அவதிகளை கொஞ்சங்கூட கூச்சப்படாமல் விவரித்துக் கொண்டு போகிறார். உண்மையை எழுதுகிறார். நமக்கு படிக்க படிக்க சங்கடமாக இருக்கிறது. இதில் என்ன விசேஷம் என்றால் இதைப் படிக்கும்போது நாமும் இந்த அவதியில் மாட்டிக்கொள்வதுபோல் தோன்ற வைக்கிறார். அதுதான் அவர் வெற்றி. எனக்கு அதுமாதிரி தோன்றுகிறது. உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? நானும் மயிலாடுதுறையில் பணிபுரிந்தவன். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் சொன்னையை நோக்கி வருவேன். பின் வேண்டா வெறுப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு கிளம்பி திங்கள் அலுவலகம் போவேன். அப்படி வண்டியில் போவதில் பலவித சங்கடங்கள். பஸ்ஸில் செல்லும்போது தாங்க முடியாத அவதி. ஒரு சமயம் உட்கார சீட்டுக் கூட கிடைக்காமல் 7 மணி நேரம் நின்றுகொண்டே மயிலாடுதுறைக்குப் போயிருக்கிறேன். அதன்பின் ரொம்ப நேரம் நிற்பது எனக்கு சங்கடமாக மாறிவிட்டது. அதனால் நின்றுகொண்டு ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது. அதனால்தான் உட்கார்ந்து உங்களுடன் இந்த நாவலைப் பற்றி படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நீங்கள் பொதுவாக சாதாரணமாக ஒரு நாவலை படித்துப் பழகி இருப்பவராக இருக்கலாம். அப்படிப் பழகியவர்களுக்கு இந்த நாவலைப் படிக்கும்போது முகம் சுளிக்கும்படி இருக்கும். ஏன் இதையெல்லாம் இப்படி வர்ணிக்கிறார் என்று கூட நீங்கள் நினைக்கலாம். இது மாதிரியான தருணத்தில் ஏன் இந்த நாவலைப் படிக்க வேண்டுமென்று கூட நீங்கள் முடிவெடுக்கலாம். ஆனால் அதற்காக இந்த நாவலை படிக்காமல் இருந்து விடாதீர்கள். உண்மையில் சாரு நிவேதிதா தத்ரூபமான ஒரு சங்கடமான சூழ்நிலையைத்தான் யதார்த்தமாக சொல்லிக்கொண்டு போகிறார்.

உங்களுக்கு நான் இந்த நாவலைப் பற்றிய முன்கதை சுருக்கம் சொல்லப் போவதில்லை. ஏன் என்றால் நீங்கள் இந்த நாவலை வாங்கி படிக்க வேண்டும் என்று ஆர்வமாக இருப்பீர்கள்..என் முன் கதை சுருக்கத்தைக் கேட்டு இதுதானே கதை எதற்கு வாங்கிப் படிக்க வேண்டுமென்ற ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடுவீர்கள். வாங்க வேண்டிய புத்தகத்தை வாங்காமல் இருந்து விடுவீர்கள். அதனால் ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி சொல்லும்போது யாரும் அந்த புத்தகத்தைப் பற்றிய சாராம்சத்தை முழுவதும் சொல்லி விடக் கூடாது. அதைப்போல மோசமானது வேறு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஒரு புத்தகத்தை நீங்கள் வாங்கிப் படிக்க வேண்டுமென்றால் நான் எதுமாதிரி சொன்னால் நீங்கள் வாங்குவீர்கள்..அது கஷ்டமான விஷயம்தான். ஒரு வாசகனாகப் படிப்பவருக்கு இந்த நாவல் மூலம் என்ன தெரிய வருகிறது. என்ன சாருநிவேதிதா இந்த நாவல் மூலம் கொண்டு போகிறார் என்பதைத்தான் சொல்ல முயற்சி செய்யப் போகிறேன்.

இரண்டு விஷயங்கள் எனக்கு இந்த நாவல் மூலம் தெரிந்தது. ஒன்று உடல் உளச்சல். இன்னொன்று மன உளச்சல். உடல் உளச்சல் மன உளச்சலாகக் கூட மாறி விடுகிறது. அதை அவர் சொல்லிக்கொண்டு போகிற விதம் சிறப்பாக உள்ளது.

சில தினங்களுக்கு முன் நான் வாக் செய்துகொண்டிருக்கும்போது என்னுடன் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நண்பரிடம், ‘சாருநிவேதிதாவின் இந்த நாவல் பிரமாதம் என்று சொன்னேன்.’ அவர் இலக்கியப் புத்தகங்களைப் பதிப்பிக்கும் பதிப்பாளர். அவர் உடனே, ‘அ ப்படி சொல்லாதீர்கள்.’என்றார். “ஏன்?”என்று கேட்டேன். ‘அது எல்லோரும் சொல்வது…படித்துவிட்டு எளிதாக சொல்லி விடுவார்கள்,’என்றார். ‘பின் எப்படி இதைப் பற்றி சொல்வது? வேறு வார்த்தை இருக்கிறதா?’என்று கேட்டேன். அவரால் அதற்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துவிட்டு க நா சு எழுதுவதென்றால், அந்தப் புத்தகம் ஒரு வெற்றி என்று எழுதுவார்.

அப்படி சொல்லவில்லை என்றால் பின் எப்படித்தான் அந்தப் புத்தகத்தை விவரிப்பது. அதனால் நான் என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன் என்றால், சாருநிவேதிதாவின் இந்த நாவல் ஒரு வெற்றி. பக்கம் 217ல் சாருநிவேதிதா இப்படி எழுதுகிறார் : üஎன் எழுத்து ஒரு உரையாடல். எனக்குள் நான் நிகழ்த்திக்கொள்ளும் உரையாடல் என்கிறார் . தமிழில் இந்த நாவலுக்கு முன்னோடி உண்டா? உண்டு. ஜி நாகராஜன், கரிச்சான் குஞ்சு என்ற இரண்டு எழுத்தாளர்களைப் பற்றிதான் இங்கே சொல்ல விரும்புகிறேன். ஜி நாகராஜன் விலை மாதர்களிடம் போவதைப் பற்றி தன் எழுத்தில் எழுதியிருக்கிறார். அதேபோல் பசித்த மானுடம் என்ற நாவலிலும் ஆணின் காமத்தை விவரித்துக் கொண்டே போகிறார் கரிச்சான் குஞ்சு. ஆனால் அவர்களை எல்லாம் தாண்டி விட்டார் சாருநிவேதிதா. ஒரு ஆணின் காமத்தை வெளிப்படுத்தும் நாவல் என்று இதைச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது.

பல உத்திகளை நாவல் மூலம் கொண்டு வருகிறார். நேர்க்கோட்டுத் தன்மையில் இந்த நாவல் எழுதப்படவில்லை. நேர்க்கோட்டுப் பாணியில் எழுதப்படுகிற எழுத்தில் ஒரு ஆரம்பம் முடிவெல்லாம் இருக்கும். நாவல் இப்படித்தான் போகும் என்று படிப்பவர்கள் எளிதாகக் கண்டுபிடித்து விடுவார்கள். பின் முடிவு வரும். . முடிவைக் கூட வாசகன் யூகித்திருப்பான். ஆனால் நேர்க்கோட்டுப் பாணியில் எழுதப்படாத தாவும் தன்மையைக் கொண்ட இந் நாவலை நீங்கள் முதல் பக்கத்திலிருந்துதான் படிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. எதாவது ஒரு பக்கத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு நீங்கள் வாசிக்கலாம்.

நீங்கள் வாசிக்கும் இடத்திலிருந்து நாவலின் போக்கை எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். முன்னும் பின்னும், பின்னும் முன்னுமாகக் கூடப் படிக்கலாம். நகுலன் என்ற எழுத்தாளரைப் பற்றி உங்களில் சில பேருக்காவது தெரிந்திருக்குமென்று நினைக்கிறேன். அவருடைய நாவல்கள் பெரும்பாலும் நேர்கோட்டுப் பாணியில் எழுதப்பட்டிருக்காது. சாருநிவேதிதாவின் நாவல்களும் அப்படித்தான். சுயசரிதத்தைத்தான் நாவலாக நகுலன் எழுதியிருப்பார். சாருநிவேதிதாவின் நாவலும் சுயசரிதமாக இருக்கிறது. பொதுவாக சுயசரிதம் என்று சொல்வதில் முழுவதும் உண்மை என்பது இல்லை. சுயமாக சரிதத்தை எழுதபவர்கள் 50 சதவீதம்தான் எழுதியிருப்பார்கள். ஆனால் சாருவின் சுயசரிதமான இந்தப் புத்தகத்தில் 90 சதவீதம் உண்மை இருக்கும் போல் தோன்றுகிறது. இந்த நாவல் மூலம் தன்னையே உரித்துக் காட்டுகிறார். அதனால் இது சுய சரிதத்தையும் மிஞ்சும் நாவல் என்று கூடச் சொல்லலாம். கண்ணாயிரம் பெருமாளின் கதை ஒரு சுய சரிதம் சார்ந்த கதைதான் அந்தக் காதாபாத்திரம் மூலம் சாருநிவேதிதா ஒளிந்துகொண்டு தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார் என்று தோன்றுகிறது. அவருடைய அஞ்சலக அலுவலகத்தைத்தான் கதையாகச் சொல்லிக்கொண்டு போகிறார்.

இந்த நாவலில் கதை என்பது இல்லை. ஒருவரின் வாழ்க்கை வரலாறு என்று சொல்லலாமா அதுவும் இல்லை. பித்தனைப் பற்றி எழுதிய பித்தன் கதையா.. இல்லை.. இல்லை..படிக்க படிக்க நீங்கள படித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல் தோன்றும். சரி இதை ஒரு மனப்பிறழ்வு உள்ள ஒருவரின் கதை என்று நீங்கள் தீர்மானித்தால், எனக்கு உடனே ஞாபகம் வருவது கோபி கிருஷ்ணனும், எம் வி வெங்கட்ராமனும். மனப்பிறழ்வின் உச்சத்தில் இருந்து எழுதியவர் கோபிகிருஷ்ணன். காதுகள் என்ற நாவல் எழுதியிருக்கிறார் எம் வி வெங்கட்ராமன். ஓயாமல் கேட்கும் குரலில் பதிவுகளை நாவல் முலம் கொண்டு வருவார். சாருநிவேதிதாவின் நாவலில் மனப்பிறழ்வின் தன்மை இருந்தாலும், மேலே குறிப்பிட்ட இவர்கள் இருவரின் தீவிரம் குறைவாகவே இருப்பதாகப் படுகிறது.

இந்த நாவலின் முதல் பகுதி கண்ணாயிரம் பெருமாளின் நாற்பது கதைகளும் சில பின்குறிப்புகளும்..கண்ணாயிரம் பெருமாள் அவருடைய கதையை நாவலில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது எதிர்பாராதவிதமாக சாருநிவேதிதாவும் நாவலில் எழுதுகிறார். அதனால் இதை மெட்டா பிக்ஷன் என்றும் கூறலாம்.

பக்கம் 219ல் சாருநிவேதிதா இப்படி எழுதுகிறார் : சொல்லப் போனால் நான் ஒரு எழுத்தாளனே அல்ல. என் எழுத்து ஒரு உரையாடல், எனக்குள் நான் நிகழ்த்திக் கொள்ளும் உரையாடல் என்கிறார். இப்படிச் சொல்வதே பின் நவீனத்துவ நாவல்களின் ஒரு வழி.

கதை ஆரம்பிக்கும் முன், முன் குறிப்புகளும், பின் ஒவ்வொரு கதை முடிவிலும் பின் குறிப்புகளும் கொடுத்துக்கொண்டே செல்கிறார். இந்த பின்குறிப்புகள் சிலசமயம் கதையை விட நீண்டு விடுவதாக தோன்றுகிறது. கதைக்குள் கதையாகக் கூட இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். கதையைக் கூடப் படிக்காமல் இந்தப் பின் குறிப்புகளைப் படித்துக்கொண்டே போகலாம். இது இந்த நாவலில் காணப்படும் வித்தியாசமான முயற்சி.

இதோ இந்த நாவலன் பக்கங்களைத் திறப்பதற்கு முன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன். நீங்களும் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள். இதோ ஏதோ ஒரு பக்கத்தை எடுக்கிறேன். படிக்கத் துவங்குகிறேன்.

கதை : இருபத்தொன்று

தமிழ் மொழி மீது எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. ஆனால் இருநூறு பேருக்காகவும், முன்னூறு பேருக்காகவும் இலக்கியம் படைப்பதில்தான் சற்றும் உடன்பாடில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை எந்த மொழியில் எழுதினாலும் ஒன்றுதான். ஆனால் தமிழர்களும் மற்ற மொழிக்காரர்களும் ஏன் தங்களுடைய மொழியை மட்டும் உயர்ந்ததாகவும், மாற்றான் மொழியை மட்டமாகவும் கருதுகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. பாரதியே இது விஷயத்தில் பொய் சொல்லியிருக்கிறான் என்றெல்லாம் எழுதிக்கொண்டு போகும் சாருநிவேதிதா கண்ணுக்கும் காதுக்கும் இனிமையாக இருக்கும் ஒரே மொழி அரபிதான் என்கிறார். அதில் ஈர்க்கப்பட்டு அதைக் கற்க ஆரம்பிக்கிறார். அந்த மொழியில் உள்ள எழுத்துக்களை இந்த அந்தியாயம் முழுவதும் எழுதி உள்ளார்.

எனக்கு இதைப் படிக்கும்போது, ஞானக்கூத்தனின் கவிதை வரி ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு. ஆனால் பிறர் மேல் விடமாட்டேன் என்பதுதான் அந்த வரி.

கலை வெளிப்பாட்டில் உடலின் மொழியைப் பற்றி ஆய்வு செய்பவர்களையே தொடர்ந்து கவனப்படுத்தி வருவதாக சாருநிவேதிதா தெரியப்படுத்தி உள்ளார். மார்க்கி தெ ஸôத், ஜார்ஜ் பத்தாய், வில்லியம் பர்ரோஸ், கேத்தி ஆக்கர் போன்ற பல எழுத்தாளர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். ஹென்றி மில்லர், யெரிக்கா ஜென்க் என்ற பெயர்களை ஏன் குறிப்பிடவில்லை என்பது தெரியவில்லை.

இந்த நாவலில் பைபாஸ் சர்ஜரி செய்து கொள்வதைப் பற்றி செய்தி வருகிறது. கிட்டத்தட்ட 30 பக்கங்களுக்கு மேலாக அது தொடர்ந்து விவிரிக்கப்படுகிறது. படிப்பவரின் மனதை சஞ்சலப்படுத்தும் பக்கங்களாகவே இதைக் கருதுகிறேன். ஆனால் அதையும் நகைச்சுவை உணர்வுடன் விவரிக்கிறார்.

üஎனக்கு மன அழுத்தமும், மனப் பதற்றமும் ஏற்படப் பெருமளவு காரணமாக இருந்தது நான் பதினைந்து ஆண்டுகள் வேலை பார்த்த தபால் துறை. அதுவே என்னை மரணத்தின் விளிம்புவரை தள்ளியது. ஆனால் அதே தபால்துறைதான் பைபாஸ் சர்ஜரி மூலம் நான் உயிர் பிழைத்துக்கொள்ளவும் வழி செய்தது. ஒன்றரை லட்சம் ரூபாயைக் கொடுத்தது என்கிறார் ஒரு இடத்தில்.

நண்பர்களே, 614 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவலைப் படித்தவிட்டு நான் இன்னும் எப்படியெல்லாம் சொல்ல முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். பரிட்சைக்குத் தேர்வு எழுதும் மாணவனைப் போல் நான் இருக்கிறேன். எந்தத் தேர்விலும் நான் பார்டர் மார்க் வாங்கித்தான் பாஸ் செய்திருக்கிறேன். இந்தத் தேர்விலும் எனக்கு பார்டர் மார்க்குதான் கிடைக்குமா? சாருநிவேதிதாதான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

புதுமைப்பித்தன் காலத்திலேயே படைப்பாளிகள் ஒருவருக்கொருவர் தாக்கிக்கொள்வது இயல்பாக இருந்துள்ளது புதுமைப்பித்தன் அவருடைய கவிதைகள் மூலம் பலரை தாக்கி உள்ளார்.

வெங்கட் சாமிநாதன், பிரமிள் போன்ற விமர்சகர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டுரைகள் மூலம் சாடியிருக்கிறார்கள். இது சகஜமான சாதாரண விஷயம். நீல பத்மநாபன் ஒரு மகா நாவல் எழுதியிருக்கிறார். நாவல் முழுவதும் அவர் சந்தித்த எழுத்தாளர்கள், பதிப்பாளர்களைப் பற்றி விளாசி எழுதி உள்ளார். அந்த நாவல் பலருடைய எதிர்ப்பை சம்பாதித்துள்ளது. ஏன் நகுலன் கூட சகப் படைப்பாளிகளைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் அவரை யாரும் ஒன்றும் சொன்னதில்லை.

பிரமிள் கடைசிக்காலத்தில் அவருக்கு ஸ்டோரோக் வந்து செயல்படாமல் இருப்பதற்கு முன்பு கூட சுந்தர ராமசாமியையும், வெங்கட்சாமிநாதனையும் திட்டி நீண்ட கவிதைகளை எழுதி உள்ளார். அதன்பின்தான் அவருக்கு ஸ்டோரோக் வந்தது. சகப் படைப்பாளிகளைத் தீண்டுவதுமூலம் பிரமிளுக்கு எழுதுவதற்கான உத்வேகம் கிடைத்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. இன்னொரு விததத்தில் அவரால் தொடர்ந்து வேறு விதமாக எழுத முடியாமல் போவதால் இப்படி நிகழ்கிறதோ என்றும் தோன்றுகிறது.

சாரு நிவேதிதா அவருடைய ராசலீலா நாவலில் சகப் படைப்பாளிகளிடம் அவருக்கு ஏற்பட்ட கசப்புணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார். சிறுபத்திரிகை நடத்துபவர்கள் கூட அவரைத் தொந்தரவு செய்திருக்கிறார்கள். அதை இந்த நாவலில் அங்கங்கே தெரியப்படுத்தாமல் இல்லை. நம்வீட்டில் சகோதரர்கள் கருத்து வேற்றுமையால் ஒருவரை ஒருவர் சாடுவதுபோல்தான் இதை நான் பார்க்கிறேன். மேலும் அவர் சந்தித்தவர்களைப்பற்றியும், அவர்களால் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்களைப் பற்றியும் கதைப் பொருளாக மாற்றி விடுகிறார். இதை அப்படித்தான் பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

இன்னொரு 100 வருடங்கள் கழித்து இந்த நாவலை அப்போதுள்ள வாசகன் படிக்கும்போது, அதில் குறிப்பிடுகின்ற எல்லாம் சம்பவங்களாகவும், பெயர்களாகவும்தான் தென்படும்.

இந்த நாவலை மூன்று விதமாகப் பார்க்கலாம். முதல் பகுதி கண்ணாயிரம் பெருமாளின் நாற்பது கதைகளும் சில பின்குறிப்புகளும். முன்குறிப்பு 1, 2, 3 என்று எழுதி இருக்கிறார். சென்னையில் இருக்கும் கண்ணாயிரம் பெருமாள் சென்னையிலிருந்து வேலூருக்கு சுருக்கெழுத்தாளராக வேலூர் பிரிவு தபால் துறை கண்காணிப்பாளர் அலுவலத்தில் சுருக்கெழுத்தாளராகப் போகிறார். அவர் ஒரு சுருக்கெழுத்தாளர் மட்டுமல்ல எழுத்தாளரும். தீவிர வாசகர். அவர் எழுதவதைக் குறித்து யாருக்கும் எந்த அக்கறையும் இல்லை. அங்கு பணிபுரியும்போது ஏற்படும் அவதிகளை விவரித்துக்கொண்டே போகிறார். அங்கே சந்திக்கும் காயத்திரி என்ற பெண்ணுடன் ஏற்படும் உறவு கண்ணாயிரம் பெருமாள் சென்னை ஸர்க்கிள் ஆஃபீஸ÷ற்கு மாற்றப்படும்போது முடிவுக்கு வந்து விடுகிறது.

இங்கு ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். பின்குறிப்பு எழுதுவதன் மூலம் ஒரே வரியில் காயத்திரியின் உறவை கண்ணாயிரம் பெருமாள் முடித்து விடுகிறான்.

கதை 1, கதை 2, கதை 3 என்று ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களும் தொடருகிறது. இதில் கதைக்குப் பின் கூறப்படும் பின்குறிப்பு கதையைவிட அதிகமான பக்கங்களில் வருகிறது.

கதைகளுக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் பலர் எழுதியிருக்கிற பொன்மொழிகளை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு போகிறார் ஆசிரியர். ஸில்வியா பிளாத், ஷேக்ஸ்பியர், ஆஸ்கர் ஒயில்ட் என்றெல்லாம் முக்கியமான ஆசிரியர்களின் கூற்று வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. கதை பதின்மூன்று என்ற அத்தியாயத்தில் 6 பக்கங்கள் எந்தவித பாராவும் பிரிக்காமல் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அதில் ஒரு இடத்தில் உங்கள் குழந்தையை விட உங்கள் பெற்றோரை விட விடவிட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட விட என்று இரண்டு வரிகள் தொடர்ந்து எழுதியிருக்கிறார்.

கதை 26லிருந்து முதல் பகுதி முடிவடைந்து விடுகிறது. இரண்டாவது பகுதி ராஸ லீலா என்று ஆரம்பிக்கிறது. ராஸ லீலா முன்னுரை முற்றும் என்று முடித்து மூன்றாவது பகுதி ஆரம்பமாகிறது. இந்த மூன்றாவது பகுதியில் 1லிருந்து 64 பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு தனித்தனி அத்தியாயங்கள் எழுதியிருக்கிறார். அதர்வ வேதம், பட்டினத்தார், கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரத்துடன் உதாரணங்களுடன் ஒவ்வெபாரு அத்தியாயமும் ஆரம்பமாகி முடிகிறது. இதில் வித்தியாசமான எழுத்து முறையை 64 பகுதிகளிலும் கடைப்பிடித்திருக்கிறார். இதைப் படிக்கும் போது காதல் கடிதங்களைப் படிப்பதுபோல் படுகிறது. ஒரு பெண்ணின் அந்தரங்கம் சுழன்று சுழன்று வருகிறது.

இந்த நாவலில் சில பக்கங்கள் இருக்கின்றன. அந்தப் பக்கங்களை நீங்கள் வாய்விட்டு சத்தமாக எல்லோர் முன்னாலும் படிக்கவே முடியாது. இந்தப் புத்தகத்தின் 454ஆம் பக்கத்தை நீங்கள் சத்தம்போட்டு படிக்கவே முடியாது. அதுவும் பெண்கள் முன் படிக்கவே முடியாது. அதனால் இந்த நாவல் ஆபாஸமான நாவல் என்று ஒதுக்க முடியாது. தமிழில் இதுமாதிரியான தன்மை உள்ள நாவலை இதுவரை யாரும் இவ்வளவு துணிச்சலாக எழுதியிருக்க முடியாது. இதை ஒரு பதிப்பாளர் பதிப்பித்திருக்கிறார் என்றால் அவரையும் பாராட்ட வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் ஏன் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படிக்க வேண்டுமென்று சொல்கிறேன் என்றால் இந்த நாவலை எழுதியிருக்கும் விதத்திற்காக. தமிழில் யாரும் எழுத முடியாத ஒரு நாவலை எழுதியிருப்பதற்காக. அடிப்படையில் தொடர்ந்து இந் நாவலை வாசிக்கத் தூண்டிக்கொண்டிருக்கும் வசீகரத்திற்காக.

அதனால் சாருநிவேதிதா எழுத்திற்கு எதுமாதிரியான அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்று யோசிக்கும்போது, அவர் நாவலுக்கு தமிழில் இலக்கிய விருது அளிக்க வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அதற்கான தகுதி அவர் நாவலுக்கு இருந்தாலும்.

(TAG CENTER ல் புத்தக நண்பர்கள் கூட்டத்தில் 25.10.2016 அன்று வாசித்தக் கட்டுரை)

•••
ராஸ லீலா – நாவல் – சாருநிவேதிதா – கிழக்குப் பதிப்பகம் – 614 பக்கங்கள் – விலை ரூ. 500

கல் நீருக்குள் மூழ்குதல் போல் – குமரகுரு

samuel-gareginyan

கல் நீருக்குள் மூழ்குதல் போல்

அன்பு செய்யனும்

*
இரவை பாயென விரித்து

நட்சத்திர பிள்ளைகளுக்கு

என்னை காட்டி சோறூட்டுகிறாள் நிலா

**

ரயில் வண்டிகள் வரும்போது

போகும்போது

எல்லாம் நடுங்குகிறது தண்டவாளத்து

நடுவில் முளைத்திருக்கும் ஒற்றை புல்

எந்த ஆடாவது வந்து நம்மை தின்றுவிடாதா

என்றெண்ணும் அதற்கு தெரியாது

அந்த ஊரு ஆடுகள் புல் தின்னாத கதை!

*

துக்க வீட்டுக்கு சென்றிருந்தேன்

எல்லோரும் அழுது கொண்டிருந்தனர்

உணர்ச்சியின்றி படுத்து கிடந்தான் ஒருவன்

எனக்கு தெரிந்தவன் தான்

இனிமே அவனிடம் யாரும்

“ஆதார் அட்டை” இருக்கான்னு கேட்க மாட்டாங்க

என்று நினைத்து கொண்டேன்

*

பள்ளிக்கூடம் செல்ல அடம் பிடிக்கிற பயலுகள

பள்ளிக்கு சந்தோசமா போக வச்ச அபார்ட்மெண்ட்க்கு

கீழ புதைஞ்சு கிடக்குற

விவசாயி வீட்ல

அவன் பிள்ளை

பாலுக்காகவும்

குளிக்கவும்

பல்லு விளக்கவும்

அப்பாவோட வயலுக்கு போகவும்

பம்பு செட்ல கும்மாளம் போடவும்

கொளத்தங்கரையில மீன் புடிக்கவும்

பயலுவலோட பம்பரம் விடவும்

அப்பா தோளுல ஏறி திருவிழா போகவும்

இன்னும் அடம் புடிச்சிட்டுருக்கான்

***

ஒரு கிராமத்து உணவகத்தில் / லாவண்யா

download-9

ஒரு கிராமத்து உணவகத்தில்

ஒரு துப்பாக்கியிலிருந்து
அன்புமழை பொழிவதாயும்
ஒரு துப்பாக்கியிலிருந்து
குண்டுமழை வெடிப்பதாயும்
ஓரவஞ்சனைச் செய்தியொன்று
ருசி சேர்க்கும் உன் காலையுணவுக்கு.
அசதிதீர்க்கும் சற்றுப்பேச
அடிப்படியில் வேகும் எனக்கும்.
நரபலிகளை நிகழ்த்துமிருவரில்
ஒருவன் தேவதூதனாகவும்
ஒருவன் சாத்தானின் சந்த்தியாகவும்
இருக்கமுடியாதென்பதை
ஏற்கமறுக்குமுன்னை
எப்படியழைப்பதென்று எனக்குப் புரியவில்லை.
கடலளவு எண்ணெயை
கடைவாய்க்குள்ளடைத்துக்கொள்ள
முயல்கிறான் ஒருவன்.
காசடிமையாகவும்
கருத்தடிமையாகவும்
குனிய மறுக்கும் ஒருவன்
மரணநிச்சயமறிந்தும்
பீரங்கிவண்டியின் கடையாணியை உடைக்கிறான்.
கும்பிட்டு வாழ்ந்தே குறுகிப்போன உனக்கு
நியாயங்களின் சுதந்திரத்தை
சுதந்திரத்தின் நியாயங்களை
புரியவைக்க ஒரேவழிதானுண்டு.
ஒருநாள் உன் கிடையாட்டைத் திருடி
உனக்குப் பிடித்த ரத்தப்பொறியலாய்
ஆப்பத்துடன் உன் தட்டில் வைப்பதுதான்.

……

முதலைப்பண்ணை
சிலைபோல்
சித்தர்போல்
கழுத்தளவு நீரில்
காலப்பரிமாணங்கள் மறந்து
தியானத்தில் மூழ்கிக்கிடக்கும்
அதிருஷ்டசாலிகளுக்கு
காற்றுக்குப் பஞ்சமில்லை
கசகசக்கும் வெக்கையில்லை
இரவு பகல் பாராது
இரைதேடும் கவலையில்லை.
இணையவும் புணரவும்
துணை ஒன்றே ஒன்றில்லை.
இறந்ததுபோலிருக்க்கஃகற்றவை.
தாயுமானவருக்கு ஞானம் தந்தவை.
சும்மாயிருப்பதுவே சுகம்.

•••

கொய்யா ( சிறுகதை ) – ராஜ்ஜா

download-5

தொன்னூறு வயதையும் கடந்து ரெங்கநாயகி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பது ஊரே அறிந்த செய்திதான். எந்தப் பல்லும் ஆட்டம் கண்டு இதோ விழுந்து விடுவேன் அதோ விழுந்து விடுவேன் என்று பூச்சாண்டி காட்டாமல் திடமாகவே இருந்ததாலே அவளுடைய கன்னங்கள் இன்னும் டொங்கு வாங்காமலே இருந்தன.

பல்லு போகலின்னா சொல்லும் போகாது என்பார்களே. அது எவ்வளவு உண்மை என்பதை ரெங்கநாயகியைப் பார்த்தே தெரிந்து கொள்ளலாம். எல்லா பற்களுமே இருக்கும் இடங்களை விட்டு அசையாமல் இருப்பதாலேயே என்னவோ, அவள் வாயைத் திறந்தாலே முத்துக்கள் போன்று உதிரும் சொற்கள். மேடைப் பேச்சாளர் போல குரல் வளம் பெற்றதாலே அவள் குரல் கணீர் கணீரென்று ஒலிக்கும்.

விஞ்ஞானம் அதிவேகமாக வளர்ந்து விட்ட நிலையிலும் ரெங்கநாயகி உபயோகிப்பது செங்கல்தூளும் கரித்தூளும்தான். அதில் கொஞ்சம் கல் உப்பையும் இடித்து கலந்து கொள்வாள். திடமான அவளது பற்களின் ரகசியம் இந்த மூன்று வண்ணக்கலவையிலே அடக்கம். பற்களின் பிரகாசம் அந்த ரகசியத்தின் கொசுறு.

ஒளி படைத்த கண்ணினாய் என்று பாரதி பாடினாரே, ரெங்கநாயகியின் கண்களைப் பார்த்துத்தான் அப்படி பாடினாரோ என்று எண்ணத் தோன்றும் அழகிய கண்கள். அத்தோடு கூர்மையானவையும்கூட.

பள்ளிக்கூடத்தில் அட்டை வகுப்பில் சேரு முன்பே சோடா புட்டி கண்ணாடி அணிந்து திரியும் இந்தக் காலக் குழந்தைகள் மத்தியிலே ரெங்கநாயகி ஒரு அவதாரம்தான். வீட்டின் பின்புறத்தில் அடர்ந்து வளர்ந்து பச்சை பசேலென்று கண்களுக்கு விருந்து படைக்கும் மாமரம். அதன் வேர் பற்றி மரம் ஏறி கிளை இடுக்கிலெல்லாம் ஒய்யாரமாய் அமர்ந்து காய் காய்க்கும் பாகற்கொடி. மரம் ஏறி மாங்காயும் பாகற்காயும் பறித்துப்போடும் மனிதக் குட்டிக்குரங்குக் கூட்டத்தின் கண்களில் படாமல் கண்ணாம் பூச்சி ஆட்டம் விளையாடும் காய்களையெல்லாம் ரெங்கநாயகி நீண்டதொரு சுறடு கொண்டு ஒன்று விடாமல் பறித்து ‘போங்கடா கபோதிப் பசங்களா’ என்று வசைபாடிக்கொண்டே போடுவாள்.

‘டேய், எப்பிடிடா இது? நம்ம கண்களுக்கு தெரியாததை எல்லாம் கிழவி கண்டு புடிச்சி எடுத்துடுது?’ என்று தங்களது குட்டித் தலைகளை சொரிந்து கொண்டே செல்ல வைக்கும் அவளது கண்கள்.

முருங்கைக்காய் எறா குழம்பு வைத்து, எறாக்களை மட்டும் பொறுக்கி எடுத்து தன் பேரப்பிள்ளைகளின் சாப்பாட்டுத் தட்டில் போட்டுவிட்டு, சிறு சிறு துண்டுகளாய் நறுக்கப்பட்டு நன்றாகவே வெந்து போன முருங்கைக்காயை வாயில் போட்டு மென்று அவள் துப்பும்போது பார்க்க வேண்டுமே அந்த சக்கையை! வளமான மண்ணிலிருந்து சத்தையெல்லாம் உறிஞ்சி வளர்ந்த முருங்கைக்காய் எல்லா வளத்தையும் இழந்து தலைவிரி கோலமாய் குட்டிச்சாத்தானின் மறு உருவம் போல் பரிதாபமாய்க் கிடக்கும் அவலத்தை என்ன சொல்ல.

நாட்டுக் கோழி குழம்பு வைத்தால், எல்லார் இலையிலும் எலும்புத் துண்டாவது மிஞ்சும். ரெங்கநாயகியின் இலையில் மட்டும் எதுவும் மிஞ்சாது. அவள் பற்களில் மாட்டிப் புரண்டு உருவமிழந்து அருவமாகி அவள் வயிற்றில் சமாதி அடையும் மாவாக அரைக்கப் பட்ட எலும்புகள். கடக்…மடக்…சடக்…படக்…கென்று எத்தனை ‘டக்’ சப்தங்கள் வந்தாலும் ரெங்கநாயகி கூச்சப்படாமல் அரைத்து விழுங்கி விடுவாள்.

எவ்வளவுதான் சாப்பிட்டாலும் வயிறு தெரியாது. ஒரே ஒரு பிள்ளை பெற்று விட்டாலே, வயிறு தள்ளி வீட்டுக்காரனை அருகில் அண்டவிடாமல் செய்ய வைக்கும் தொப்பைநாயகிகளின் மத்தியிலே ரெங்கநாயகியின வயிறோ பாம்பு வயிறு. ‘அடப் போங்கடி சிறுக்கிகளா! இப்டி எப்பவுமே வயித்தெ புழுத்திக்கிட்டு இருந்தா எந்த வூட்டுக்காரன்தான் வப்பாட்டி தேடமாட்டான்?’ என்று கிண்டல் அடித்து மகிழ்வாள் எட்டுப் பிள்ளைகள் பெற்ற ரெங்கநாயகி.

இப்பேர்ப்பட்ட ரெங்கநாயகி திடீரென்று படுத்த படுக்கையாய் ஆகிவிட்டாள் என்ற செய்தியை யாருமே நம்பத் தயாராய் இல்லை. எல்லாம் படுக்கையிலேதான் நடந்தேறிக் கொண்டிருந்தது. ஊரில் உள்ளவர்கள் அவரவர்களுக்கு ஓய்ந்த நேரத்தில் அவளைப் பார்த்துவிட்டு குசலம் விசாரித்து விட்டு வந்தனர்.

முப்பது மைல்களுக்கு அப்பால் குடியிருந்த அவளது ஒரே தம்பி ரெங்கநாதன் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கி வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு, மண்டையில் இருக்கும் ஒரு சில முடிகளையும் பிய்த்துக் கொண்டு, ‘எக்கா…எக்கா…என்னா ஆச்சு எக்கா ஒனக்கு? ஆலமரம் மாதிரி இருப்பியே. முருங்கை மரம் மாதிரி சாஞ்சிட்டியே எக்கா…’ என்று அலறிக் கொண்டே தன் அக்கா வீட்டினுள் நுழைந்தார்.

ரெங்கநாயகியின் பிள்ளைகள், மருமகள்கள், மருமகன்கள், பேரப்பிள்ளைகள் என்று அங்கு நின்றிருந்த பலரும் ரெங்கநாதனுக்கு பலத்த வரவேற்பு கொடுத்தாலும், அவர் அதையெல்லாம் கொஞ்சம்கூட கண்டு கொள்ளாமல், தன் அக்காவின் அருகில் உட்கார்ந்து கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.

கண்களைத் திறந்து பார்த்த ரெங்கநாயகி தன் தம்பியைப் பார்த்து புன்னகை பூத்தாள்.

‘எக்கா…எக்கா…எப்பிடிக்கா இந்த நெலைமையிலேயும் உன்னால சிரிக்க முடியுது?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே, தான் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த மஞ்சள் பையில் கையைவிட்டு ஒரு பொரளங்காய் உண்டையை எடுத்து தன் அக்காவின் கண் எதிரே நீட்டினார்.

ரெங்கநாயகி அதைப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் கண்களால் சிரித்தாள். தன் கையை சற்றே சிரமப்பட்டு தூக்கி வேண்டாம் என்று சொல்வது போல அசைத்தாள். மீண்டும் கண்களை மூடியவள் பிறகு திறக்கவே இல்லை. மூச்சு மட்டும் வந்து கொண்டிருந்தது.

‘ஏம்பா! வைத்தியனுங்க என்னதான் சொல்றானுங்க? இப்பிடியே கெடக்க வேண்டியதுதானா?’ என்று என் அப்பாவைப் பார்த்துக் கேட்டார் ரங்கநாதன்.

‘எல்லா வைத்தியமும் செஞ்சி பார்த்தாச்சி மாமா. எல்லா வைத்தியருங்களும் இனிமேல தேறி வர்றது கஷ்டம்தான். வயசு ஆயிடுச்சின்னு சொல்றாங்க’.

நின்று கொண்டிருந்த என் அப்பாவின் கையைப் பிடித்து எம்மாடா…எப்பாடா…என்று முனகிக் கொண்டே எழுந்து நின்றார். ‘என்னையும் என் பொண்டாட்டியையும் மேல அனுப்பி வெச்சுட்டுதான் ஒங்கம்மா போயி சேருமுன்னு நெனெச்சேன். இருக்கிற நெலெமையப் பார்த்தா இந்தக் கெழவி முந்திக்கும் போல இருக்கு. எல்லாம் தலைவிதி. நாம என்ன செய்ய முடியும்?’ என்று சொல்லிக் கொண்டே வெளித்திண்ணையில போய் உட்கார்ந்தார். அப்பாவும் அவர்கூடவே போனார்.

‘எப்போ இருந்து படுத்த படுக்கையா ஆயிடுத்து எங்க அக்கா?’

‘எல்லாம் ஒரு வாரம் பத்து நாளாத்தான் மாமா’.

‘என்னாதான் நோவு இது?’

‘வைத்தியருங்களுக்கே தெரியலியாம் மாமா’.

‘எப்டி ஆச்சி இப்டி?’

‘ஒரு நாளு அதிகாலையில தோட்டத்துல இருக்கிற கொய்யா மரத்துல ஏறி கொய்யா பழம் தேடி இருக்காங்க. அது என்னான்னு தெரியல இந்த வருஷம் பூவும் பிஞ்சுமா இருக்கறப்பவே எல்லாம் கொட்டிப் போச்சி. ஒன்னுகூட கெடைக்கலியேங்கிற ஆதங்கத்துல உச்சாங்கிளைக்கே ஏறிப்போயிருக்காங்க. அந்த பாழாப்போன கிளை மளுக்கின்னு முறிச்சிக்கிச்சு. அம்மா பொத்துன்னு கீழே விழுந்துட்டாங்க. ஆசுபத்திரிக்கு தூக்கிக்கிட்டு போனோம். வயசான உடம்பு. உடைஞ்சிபோன எலும்புகள் ஒன்னா கூடாது. இருந்தாலும் மாவு கட்டு போடறோம். அப்டியே அசையாம படுத்திருக்கச் சொல்லுங்க. அவுங்க ஆசைப்படறத எல்லாம் வாங்கிக் குடுங்க. வயசு ஆயிடுச்சி. ஒன்னும் சொல்றதுக்கு இல்லன்னு ஆசுபத்திரியோட பெரிய டாக்டரே சொல்லிட்டாரு’.

‘என் வூட்டுக்காரியும் காயலாவிலதான் கெடக்கிறா. நான் வூட்டுக்குப் போறேன். நடக்கக்கூடாதது நடந்துச்சுன்னா சொல்லி அனுப்பு. நம்ம கையில என்ன இருக்குது?’

‘சரி மாமா’ என்றார் அப்பா.

‘பேராண்டி! இங்க வாடா’ என்று ஆசையாக என்னை அழைத்தார் ரெங்கநாதன் தாத்தா. ‘ஆயாவோட அந்திமக்காலம்டா இது. நல்லா கவனிச்சிக்கோ. எங்க ஊருக்கு ஒங்க ஆயா வரும்போதெல்லாம் உன்னோட புராணந்தான் பாடும். என் பேரன்…என் பேரன்னு உன்னெப் பத்தித்தான் ரொம்ப பெருமையா பேசிக்கிட்டு கிடக்கும்,’ என்று சொல்லிவிட்டு தன் மஞ்சப் பையில இருந்த பொரளங்கா உண்டையை எடுத்து என் கையில் திணித்தார்.

download-3
பொரளங்கா உண்டையை என் பற்களுக்கு இடையில் பல கோணங்களில் வைத்து கடித்து உடைத்து சாப்பிடுவதற்குள் ரெங்கநாதன் தாத்தா பஸ் ஏறி ஊர் போய் சேர்ந்திருப்பார். அதே உண்டையை ஆயாவிடம் கொடுத்தால் வாயில் வைப்பதும் தெரியாது, அரைபட்டு காணாமல் போவதும் தெரியாது.

இன்னையோட நாலு நாள் ஆச்சி. ரெங்கநாதன் தாத்தாவோட குரலைக் கேட்டு கண்ணைத் திறந்த ஆயா மறுபடி கண்ணைத் திறக்கவே இல்லை. மூச்சு மட்டும்தான் வந்து கொண்டிருந்தது.

வேளாவேளைக்கு அம்மா மட்டும் பால் கஞ்சி, பழரசம், காபி தண்ணி என்று எதையாவது ஆயாவின் வாயில் திணிப்பாள். ஆயாவும் கண்ணை திறக்காமலேயே குடித்து விடுவாள்.

தூரத்து சொந்தத்தில் ஒரு பெரியவர் ரெங்கநாயகியை பார்த்துவிட்டுப் போக வந்தார். ‘இன்னும் நிறைவேறாத ஆசை ஏதோ இருக்கு போல. அது நிறைவேறினாதான் உயிர் போவும். ம்…என்ன ஆசையோ யாருக்குத் தெரியும்?’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்.

அந்தப் பெரியவர் வந்து போன மறுநாள் சாயந்தீரம் பள்ளிக்கூடம் விட்டு நான் வீடு திரும்பியபோது, ஆயா தன் படுக்கையில் கால்களை நீட்டி ஒன்றன் மேல் ஒன்று போட்டபடி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

என் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லாமல் போனது. ‘ஆயா’ என்று கூவிக்கொண்டே ஆயாவை கட்டிப்பிடித்து அவள் கன்னத்தில் இச்…இச்…இச்…என்று எத்தனை முத்தம் கொடுத்தேனோ தெரியாது.

அடுப்பங்கரையிலிருந்து ஓடிவந்த அம்மா ஆயாவையும் என்னையும் பார்த்து பிரமித்துப் போய் நின்றாள். ‘அத்தே! எப்ப எழுந்திரிச்சி ஒட்காந்தே?’ என்று வாயெல்லாம் பல்லாக கேட்டாள்.

‘இப்பதாம்மா! யாரோ என்னை தூக்கி ஒட்கார வைச்சது மாதிரி இருந்தது. நானும் ஒட்கார்ந்துகிட்டு இருக்கேன். அதுக்குள்ள பேராண்டி வந்து கொஞ்ச ஆரம்பிச்சுடுத்து’ என்றாள் ரெங்கநாயகி.

‘தோ இரு…காபி தண்ணி போட்டு எடுத்து வர்றேன்,’ என்று அம்மா உள்ளே செல்ல, ஆயா என்னிடம் ரகசியமாக ‘எனக்கு ஒரு கொய்யாக்கா பறிச்சிக்கிட்டு வந்து கொடேன். சாப்பிட்டு ரொம்ப நாளாச்சி. செங்காயா இருக்கணும்,’ என்றாள்.

எங்க வீட்டு கொய்யா மரத்தில் ஒரு காயும் இல்லேங்கிறது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். வேற யார் வீட்டில் கொய்யா மரம் இருக்கிறது? ஆயாவிற்கு கொய்யா கொய்து வரும் வேகத்தில் வெளியே ஓடினேன்.

முருகேசன் எங்க வீட்டுத் திண்ணையில் கையில் இரண்டு கண்ணாடி கோலிகுண்டுகளை வைத்து தட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். நான் எப்போது வெளியே வருவேன், விளையாடலாம் என்று அடிக்கடி நினைக்கும் ஆத்மா அவன். ‘வெளையாடப் போலாமாடா?’ என்று என்னைப் பார்த்ததுமே ஆயத்தம் ஆகி நின்ற முருகேசன் கேட்டான்.

‘ஆயா கொய்யாக்கா கேட்குதுடா’.

‘யாரு? சாவப்பொழைக்க கிடக்கிறாங்களே அந்த ஆயாவா?’

‘ஆமாண்டா’.

‘எப்பிடிடா கடிச்சி சாப்பிடுவாங்க?’

‘ஆயாவுக்கு எல்லா பல்லும் கெட்டிடா. பொரளங்கா உண்டையையே கரக்குமரக்குன்னு கடிச்சி அரைச்சிடுது…’

‘வயசானவங்க எது கேட்டாலும் உடனே கொடுத்துடணும். ஏன்னா நாளைக்கு எதனாவது கேட்க உயிரோட இருப்பாங்களோ என்னவோ தெரியாது’.

‘சரி, வா. எங்கயாவது போயி கொய்யாக்கா கொண்டாரலாம்’.

‘கொஞ்சம் இரு. நம்ம ஊரிலும், காராமணிகுப்பத்திலேயும் எந்த கொய்யா மரத்திலேயும் காய் கிடையாது. ஏன்! பூ கூட கிடையாது.’

‘வேற எங்க போவறது?’

ஏதோ யோசனையில் மூழ்கிப்போன முருகேசன் திடீரென்று, ‘ஆங்…’ என்று இழுத்தான். ‘நெல்லித்தோப்பு கல்லறையில இருக்குடா. வா ஓடலாம்’.

‘கல்லறையில கேட்டா குடுப்பாங்களாடா?’

‘க்கும்…கேட்டா எவனும் எதையும் குடுக்கமாட்டான். நமக்கு வேண்டியதெ நாமலே எடுத்துக்கிட வேண்டியதுதான்’.

‘யாராவது பார்த்துட்டு உதை குடுத்தாங்கன்னா?’

‘வாங்கிக்க வேண்டியதுதான். பயந்தாக்கா எதுவும் நடக்காதுடா’.

நெல்லித்தோப்பு கல்லறையின் இரும்பு கேட் பூட்டப்பட்டு கிடந்தது.

‘நல்ல வேளைடா! உயிரோடு இருக்கிறவன் எவனும் உள்ளே இருக்கமாட்டான். செத்துப்போனவன் எவனும் நம்மள ஒன்னும் கேட்க மாட்டான்,’ என்று சொல்லிய முருகேசன் ‘அதோ பாருடா! அந்த கொய்யா மரத்துல கொத்து கொத்தா…நம்ம ஊரலெயும் கிடக்குதுங்கள கொய்யா மரங்க…பூக்காம காய்க்காம’.

‘கல்லறையில இருக்கிற கொய்யாக்காய சாப்பிடலாமா?’

‘ஏன்டா டேய்! நீ இன்னா கல்லறைக்குள்ள படுத்துக்கிடக்கிறவங்களயா சாப்பிடப்போறே. மரத்து மேல இருக்கிறததானே சாப்பிடப்போறே. மனுஷன் இருந்தாலும் உரம், செத்தாலும் உரமுன்னு எங்க டேவிட் சகாயம் வாத்தியாரு கல்லறைகளைப் பத்தி சொல்லும்போது சொன்னாரு. உள்ள இருக்கிற மரங்களயெல்லாம் பாரு. எப்டி பச்சை பசேல்னு…எங்கயாவது காஞ்சிபோன எலெ தெரியுதா பாரு. சரி! சரி! நான் குதிரை போடறேன். என் முதுகுமேல ஏறி கல்லறைக்குள்ள குதிச்சுடு. உள்ளே போயி நல்ல காயா பார்த்து பரிச்சிக்கிட்டு வந்துடு’.

‘அப்போ நீ?’

‘நான் வெளியிலியே தைரியமா நிக்கறேன்’.

‘சரி! யாராவது வந்தா குரல் கொடு’.

‘எவனும் வரமாட்டான்டா. செத்தாதானடா சுடுகாடு தெரியும். தைரியமா போடா’.

‘தோ…வந்துடறேன்டா’, என்று சொல்லி உள்ளே போனவன், போனதும் தெரியாமல் வந்ததும் தெரியாமல் எங்கேயோ வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்த முருகேசன் பக்கத்தில் பொத்தென்று குதித்தேன்.

‘ஆ…அய்யோ…எம்மா,’ என்று அலறியவன், ‘அட, நீயா! ஏதோ பேயோன்னு பயந்துட்டேன். என்னா? கெடைச்சுதா?’ என்று கேட்டான்.

கால்சட்டைப் பையில் கையைவிட்டு பெரிய்ய கொய்யாவை எடுத்துக் காட்டினேன்.

‘அய்…நல்லா பெரிசா இருக்குடா. இது என்னா செங்காயா பறிச்சி வந்திருக்கே?’

‘ஆயா செங்காயாத்தான் சாப்பிடணும்னு சொல்லுவாங்க’.

‘ஒன்னே ஒன்னுதான் பறிச்சி வந்தியா?’

‘இன்னொன்னு இந்தாண்ட பையில’.

‘ஏன், நெறைய பறிச்சி வர்றதுதான?’

‘நீதானெ பயமுறுத்துனெ! இருட்டறதுக்குள்ள வந்துடுன்னு’.

‘சரி! உங்க ஆயாவுக்கு ஒன்னு. என் அத்தை பொண்ணுக்கு ஒன்னு…எங்கிட்ட ஒன்னு குடு’.

ஒரு கொய்யாக்காவ வாங்கிக் கொண்ட முருகேசன் ‘சரி! நீ போடா…இங்க இருக்கிற எங்க அத்தெ வூட்டுக்கு போயிட்டு வர்றேன்’ என்று சொல் லிவிட்டு காணாமல் போனான்.

ஆயா கையில் கொய்யா. ஆசையோடு பார்த்தாள். ‘பரவாயில்லியேடா பேராண்டி. நான் சாப்பிட ஆசைப்படற மாதிரியே செங்காயா பறிச்சி வந்திருக்கியே. எங்க போயி பறிச்சி வந்த?’

‘நெல்லித்தோப்பில ஆயா’.

கொய்யாவை தன் சேலை முந்தானையால் துடைத்து ஒரு கடி கடித்தாள் ஆயா. ‘ஆஹா! என்னா சுவையா இருக்கு?’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கடிமேல் கடி கடித்து கொய்யா முழுவதையும் அரைத்து உள்ளே தள்ளினாள்.

ஆயா கண்ணை மூடிக்கொண்டு ரசித்து, ருசித்து சாப்பிடுவதைப் பார்க்க எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் நான் பறித்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்த கொய்யாவே ரெங்கநாயகி ஆயாவுக்கு நான் போட்ட வாய்க்கரிசியாகிப் போகும் என்று கொஞ்சம்கூட நினைக்கவில்லை.

(!)(!)(!)(!)(!)(!)(!)

( ராஜ்ஜா, 88 புவேன்கரே வீதி, உழந்தை கீரைப்பாளையம், புதுச்சேரி-605 004. செல்:9443617124 )

வரவு (மலையாள மூலம் – மோகன கிருஷ்ணன் காலடி / தமிழில் மொழியாக்கம் – இரா.முருகன்)

download-11

எவிடெநின்னு வருன்னு நீ வீண்டும்
ஜடவரிச்ச மலகளில்நின்னோ
புலி வெடிஞ்ஞ வனங்களில்நின்னோ
சித அடங்காத்தொரு ஆழியில் நின்னோ?

எங்கிருந்து நீ மீண்டும் வருகிறாய்
சடைபிடித்த மலைகளில் இருந்தோ
புலி பதுங்கிய வனங்களில் இருந்தோ
சிதை எரிந்து முடிக்காத கடலில் இருந்தோ?

எவிடெநின்னாகிலும் நின்றெ பாட்டில்
கரியுகயாணு பூக்கள் புழுக்கள்
படருகயாணு ரக்தஜ்வரங்கள்
தகருகயாணு கொடி கழுமரங்கள்

எங்கிருந்தென்றாலும் உன் பாட்டில்
பூக்களும் புழுக்களும் கருகிப் போகின்றன
குருதிக் காய்ச்சல் பரவுகிறது
கொடிகள், கழுமரங்கள் தகர்கின்றன

அதிநிகூடமாம் கந்தத்தில் ஏதோ
தரிகளெ நீ லயிச்செடுத்து
விதரிடுன்னு பலயிடத்தாயி
சிதறிடுன்னு வழிகளாய் ஞங்கள்.

முழுக்கப் புலப்படாத வாடையில் ஏதோ
தறியிழைகளைக் கலந்து நெய்து
விசிறி விடுகிறாய் பல இடங்களிலும்
வழிகளாக நாங்கள் சிதறுகிறோம்.

கடலொரு களிவெள்ளமாகுன்னு
ஒரு குமிள ஆகாசமாகுன்னு
சரடு பொட்டிய பட்டங்கள் ஞங்கள்
அலயும் ஈ நிமிஷங்களாகுன்னு

கடல் களித்தாடும் வெள்ளமாகிறது
ஒரு நீர்க்குமிழி ஆகாயமாகிறது
நூல் அறுந்த பட்டங்கள் நாங்கள்
அலையும் இந்த நிமிடங்களாகின்றன.

ஏதொரு சில்லுமேட உடஞ்ச
தூளி நீ பறத்திக் களிக்குன்னு?
ஏதொரு முடிசார்த்தின்றெ ஆழம்
ஆவியாய் நின்னில் ஆர்த்து உலய்க்குன்னு?

எந்தக் கண்ணாடி மேடை உடைந்து சிதறிய
பொடிச் சில்லுகளை நீ இறைத்து விளையாடுகிறாய்?
எந்த முடிசூடுதலின் ஆழம்
ஆவியாக உனக்குள் பரவி அலைக்கழிக்கிறது?

நின்றெ இச்ச வெயிலோ நிலாவோ
நீளே ஆளிப் படரும் ஈ காற்றோ
நின்றே இச்ச ஒரு மின்னலெங்கில்
நின்னு கத்தட்டெ பூமியும் வானும்
நின்றெ இச்ச ஒரு பெய்யலெங்கில்
நின்னு பெய்யட்டெ நீயும் ஈ ஞானும்

நின் விருப்பம் வெய்யிலோ நிலவோ
நீண்டு சுற்றிச் சூழும் இக்காற்றோ?
உன் விருப்பம் ஒரு மின்னலென்றால்
நின்று எரியட்டும் இந்தப் பூமியும் வானும்
உன் விருப்பம் ஒரு மழை என்றால்
நின்று பெய்யட்டும் நீயும் இந்த நானும்.

(மோகனகிருஷ்ணன் காலடி மலையாள இளைய தலைமுறை கவிக் குரல்களில் முக்கியமானவர். வேதியியல் பேராசிரியராகப் பணி புரிகிறார் இவர்.

இந்தக் கவிதை அண்மையில் – மலையாள மனோரமா ஆண்டு மலர் செப்டம்பர் 2016 இதழில் – பிரசுரமானது)

•••

ஒரு மறுத்தோடியின் நினைவுக் குறிப்புகள் / ஈழக்கவி

download-7

அ. யேசுராசா ஒரு ‘மறுத்தோடி’ என்பதை நிறுவிச் செல்வதற்கு அவருடைய “சங்கம் புழைக்கும்..மாயா கோவ்ஸ்கிக்கும்…!” என்ற கவிதை தேற்றமாக அமைந்துள்ளது. காதல் தோல்வி சங்கம் புழையையும், மாயாகோவ்ஸ்கியையும் தற்கொலை செய்யவைக்கின்றது. ஆனால் அ.யேசுராசா ஒரு மறுத்தோடி என்பதால்,

“முதிரா இளைஞர் செயலென்று
உம்மையெலாம்
எள்ளுவார் அணி சேரேன்;
என்றாலும்,
உமது வழி தொடரேன்
செய்வதற்கு இன்னும்
பணிகள் மிக உளதே!;
செயலற்று வாழ்வில் ஒதுங்கமுடியாது” என்று துணிந்துரைக்க முடிகின்றது.

உண்மையும் நேர்மையும் தன்னுடைய இயங்கு தளங்களில் முனைப்பாக்கம் பெறுகின்ற போது, ஒருவன் தவிர்க்கவியலாமையுடன் போலித்தனங்களுக்கு எதிராக குரலெழுப்புகின்ற தன்மையை பெற்றுவிடுகின்றான். இதனால் அவன் ஒரு கலகக்காரன் அல்லது பிறத்தியான் ஆகிவிடுகின்றான். இவனே மறுத்தோடி. இதுவே அ.யேசுராசாவுக்கும் நேர்ந்திருக்கின்றது. நேர்காணல் ஒன்றில் அவர் முன்வைக்கின்ற கருத்து இதனை நிறுவப்போதுமாகின்றது.

“கலைஞர்கள், படைப்பாளிகள் என்பவர்களுக்கு மாத்திரமன்றி “மனிதர்கள் என்றாலே அவர்கள் நேர்மையாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.” நேர்மையாக என்று சொல்லும்போது தன்னளவிலும், சமூகத்திற்கும் நேர்மையாக இருக்கவேண்டும். தனிப்பட்ட முறையில் அயோக்கியத்தனம் செய்கின்ற ஒருவர், சமூகத்துக்கு நல்லவிதமான முகம் காட்டுவது தவறு. சமூகத்துக்குத் தன்னை நல்லவிதமாகக் காட்டிக்கொண்டிருக்கின்றவர்கள், தனிப்பட்ட முறையில் மோசமானவர்களாகவும் அவதூறுகளைச் செய்பவர்களாகவும் இருப்பதை எவ்விதம் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும்? எனவே, அறமும் நேர்மையும் மனிதர்களுக்குக் கட்டாயமானதாக இருக்கின்றபோது, எழுத்தாளர்களும் மனிதரே என்பதால், அவர்களுக்கும் அவை அவசியமானவையே.”

இத்தன்மையுடன் அ.யேசுராசா கலை இலக்கிய இயங்கு தளங்களில் செயற்பட்ட போது, ஒரு மறுத்தோடி பெறுகின்ற எல்லா விதமான விமர்சனங்களையும் பெறவேண்டியதாயிற்று. எழுபதுகளில் ஈழத்து இலக்கிய உலகில் பல அதிர்வுகளை தோற்றுவித்த அலை சிற்றிதழின் ஆசிரியர் குழுவில் ஒருவராகவும், பின்னர் ஆசிரியராக தனித்தும் ‘அலை’யை வெளிக்கொணர்ந்தமையினால் “அலை யேசுராசா” என்ற அடைமொழியுடன் பரவலாக அறியப்பட்டார். இதனால் அலையை மையப்படுத்திய விமர்சனங்கள் யேசுராசா மீது கடலாக கொட்டப்பட்டன. உதாரணத்திற்கு இரண்டு துளிகள்:
“யாவும் கற்பனை அல்ல? அப்படி ஒன்றைப் போடப்போய், அலையில் யேசுராசா பிரம்போடு நிற்கப் போகிறார்!” – அல் அஸுமத் ‘முதுகச் சொறியுங்கோ’ சிறுகதையில்.

“அ.யேசுராசா என்ன எழுதுவார் என்று பயந்தோ” – முருகையன் ‘கடுங் கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை’ இல்.

எத்தகைய விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டாலும் தன்னுடைய நேர்மையினாலும் ஆற்றலினாலும் எதிர்கொள்ளும் திராணியை அ.யேசுராசா கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவருடைய இலக்கிய செயற்பாடுகள் துல்லியமாக சுட்டிநிற்கின்றன.

தொலைவும் இருப்பும் ஏனைய கதைகளும், அறியப்படாதவர்கள் நினைவாக, பனிமழை, பதிவுகள், குறிப்பேட்டிலிருந்து, தூவானம், திரையும் அரங்கும்: கலைவெளியில் ஒரு பயணம் வரிசையில் அண்மையில் வெளிவந்துள்ள அவரது நூல் நினைவுக் குறிப்புகள். இந்நூல் ஒரு அலைவெளியீடு. அழகியல் அம்சங்களுடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்நூலின் அட்டை அமைப்பு கலைநேர்த்தியுடன் அமைந்துள்ளது. 15 நினைவுக் குறிப்புகள் 136 பக்கங்களில் பதிகையாகியுள்ளன. ஜீவநதியும் முகநூலும் சுமந்த இந்த பத்தி எழுத்துக்களை முழுமையாக வாசிக்கின்ற போது, நவீனத்துவம் சார்ந்த ஒரு சுயசரிதையை படிக்கின்ற உணர்வு ஏற்படுகின்றது.

கலை, இலக்கியம், சினிமா மற்றும் இதர விடயங்கள் பற்றிய காத்திரமான விமர்சனங்களையும் இந்நூலில் காணமுடிகின்றது. இலக்கிய வாதிகள், கலை இலக்கிய நிகழ்வுகள், ஓவியம், சினிமா என்று விரியும் செய்திகள் ஒரு குறிப்பிட்டகாலத்தை ஆவணப்படுத்துவதாகவும் அமைந்துவிடுகின்றது.
புத்தகங்கள் மீது அதீத காதல் இருப்பதை இந்த நினைவுக் குறிப்புகளில் யேசுராசா யதார்த்த தன்மையுடன் எழுதியிருக்கிறார். படிக்க ஒரு குறிப்பு :
“சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் ‘நீர்வளையங்கள்’

கவிதைத் தொகுப்பு நூலை ஏதோ தேவைக்காகத் தரும்படி கேட்டார். அதற்குச் சில கிழமைகளின் முன்பு கதைக்கையில் அவர், “புத்தகம் சேர்ப்பது விசர் வேலை” என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அவர் காசு கொடுத்துப் புத்தகம் வாங்குவதில்லை; இரவல் வாங்கிப் படிப்பதே வழமை!

“நீங்கள் புத்தகம் சேர்க்காமல் இருக்கலாம்; அதற்காக இப்படியெல்லாம் சொல்லக்கூடாது” என்று அப்போது அவருக்குச் சொன்னேன். மறுபடியும் அவர், “அது விசர் வேலைத்தான்” என்றே வற்புறுத்திச் சொல்லியிருந்தார். எனவே, “நீங்கள் கேட்கும்போது தருவதற்காக, புத்தகம் சேர்க்கும் விசரராக நாங்கள் இருக்க வேண்டுமா?” என, இப்போது கேலியாகக் கேட்டேன்.

“பகடியை விட்டு புத்தகத்தை தாங்க..” என்றார்.
என்ன நினைத்தேனோ தெரியவில்லை,
இரவல் தர ஏலாது… தேவையென்றால் புதுப் புத்தகம் இருக்கு வாங்குங்க”
என்று சொன்னேன்.
“எவ்வளவு..?” என்று கேட்க, “ஐம்பது ரூபா” என்றேன்.
ஐம்பது ரூபாவை சேர்ட் பையிலிருந்து எடுத்தவர் அதை நீட்டியபடியே, “இந்தாங்க காசு….அந்தப் புத்தகத்த இதிலேயே கிழிச்சுப் போட்டுட்டுப் போறன்” என்றார்.

“நீர் கிழிச்சுப் போடுறதுக்கெல்லாம் புத்தககம் விக்க ஏலாது….” என்று மறுத்து விட்டேன்.
யேசுராசா என்ற மறுத்தோடியின் இத்தகைய குறிப்புகளை நூல் முழுக்க தரிசிக்க முடிகின்றது.
ஈழத்து நவீன தமிழ்க் கவிதை முன்னோடியான மஹாகவி பற்றிய நுண்பார்வைகளையும் விமர்சனங்களையும் தெளிவாக முன்வைத்துள்ளார்.

‘நான் விரும்பும் முதன்மைக் கவிஞரும் அவரே!’ என்று சொல்லுகின்ற யேசுராசா, மஹாகவி மரணமடைந்தபோது, திருமதி மஹாகவிக்கு அனுதாபத் தந்தியை ‘போராடி’ தமிழில் அனுப்பிய சங்கதிகளை அழகாக விபரித்திருக்கிறார். மஹாகவி பற்றிய கட்டுரையை இப்படி முடிக்கின்கிறார்:
“மறைந்த முற்போக்கு எழுத்தாளர் செ.யோகநாதன், என்னுடன் கதைக்கும்போது ஒரு தடவை, சண்முகம் சிவலிங்கத்துக்கு எத்தனை உலக மொழிகள் தெரியும்? எப்படி இவர் உலகத் தரம் வாய்ந்ததென மஹாகவியின் படைப்பைக் குறிப்பிட முடியும் எனவும் கேலியுடன் கேட்டது நினைவுக்கு வருகிறது. சண்முகம் சிவலிங்கத்துக்கு தமிழும் ஆங்கிலமும் தெரியும்….. பழந்தமிழ் இலக்கியங்களை ஈடுபாட்டுடன் அவர் கற்றிருக்கிறார்.ஆங்கிலம் வழியாகப் பல்வேறு மொழி இலக்கிய நூல்களையும் விமர்சனங்களையும் தொடர்ந்து கற்றும் வந்தார். எனவே, ஆங்கிலத்தின் வழியாகவும் தமிழ் மொழியாக்கங்கள் வழியாகவும் தான் அறிய நேர்ந்த உலக இலக்கியப் பின்னணியில், மஹாகவியின் படைப்புப் பற்றி அவ்வாறான முடிவுக்கு அவர் வந்திருப்பது சாத்தியமே….. செ.யோகநாதனின் அதிருப்தி சண்முகம் சிவலிங்கத்தின்மீதா மஹாகவியின்மீதா என்று தெரியவில்லை. மஹாகவிக்கு முக்கியத்துவம் தந்திராத விமர்சகரான, பேராசிரியர் க.கைலாசபதியின் “அணுக்கத் தொண்டர்”களில் ஒருவர்தான் யோகநாதன் என்பதையும் கணக்கிலெடுத்தே, இது பற்றி யோசிக்க வேண்டியுள்ளது.”

கேலித்தனம் மிக்க விமர்சனங்களை யேசுராசா எதிர்கொள்கின்ற அணுகல் இப்படித்தான் அமைந்திருக்கின்றது. இத்தகைய எதிர்கொள்ளல்கள் நூல் முழுக்க விரவிக் கிடக்கின்றன. போலித்துவ முகங்களை கிழித்தெறிகின்ற திறனும், உண்மையை தேடுகின்ற உளமும் வாய்க்கப்பெற்றவர் என்பதை அவரது நினைவுக் குறிப்புகள் உயிர்ப்புடன் உணர்த்திக்காட்டுகின்றன.

சினிமா, ஓவியம் போன்ற கலை வடிவங்கள் மீது யேசுராசாவுக்கு அலாதியான பிரியமிருப்பதை அவரது படைப்புகள் பல பறைசாற்றி நிற்கின்றன. அதிலும் சினிமா பற்றி நூல் ஒன்றினை வெளிக்கொணரும் அளவிற்கு அதில் அவருக்கு உயிர்மூச்சு போன்ற ஈடுபாடு இருக்கிறது. இந்நூலிலும் சினிமா பற்றிய கட்டுரைகளை காணமுடிகின்றது. கவனிப்புக்குரிய சினிமாக்கள் பற்றியும், ஆளுமைமிக்க சினிமாக்காரர்கள் பற்றியும் மனசை தொடும் முறையில் எழுதியிருக்கிறார். பிரசன்ன விதானகேயின் ‘with you with out you’ , அஷோக ஹந்தகமவின் ‘இனி-அவனில் இருக்கும் சிக்கலால் விலகிப்போனது’ ஆகிய படைப்புகள் பற்றிய பத்திகள் அருமையானவை.

ஆணிஅடித்தாற் போல அமர்ந்து ஒரே மூச்சில் வாசிக்கத்தூண்டும் நேர்த்திமிக்க மொழியை கையாள்பர் யேசுராசா. நினைவுக் குறிப்புகள் குறும்படங்கள் போல மனத்திரையில் விரிய அவரது மொழியே மூலக்காரணம் என்று சொல்லத்தோன்றுகின்றது.

இந்நூலின் இறுதிக்கட்டுரையின் இறுதிப்பக்கம் யேசுராசா ஒரு மறுத்தோடிதான் என்பதை அடித்துச் சொல்கின்றது. அதிலிருந்து ஒருபகுதி:
“கலை இலக்கிய உலகில், எனது வெளிப்படைத்தன்மையினாலேயே பலரும் அசௌகரியமடைகின்றனர். நான் உரையாட முயல்கின்றபோதும் அவர்களில் பலர், உடனுக்குடன் தமது கருத்துகளை என்னிடம் வெளிப்படுத்துவதில்லை. முக்கிய விடயங்களில் நிலைப்பாடற்ற தன்மையும் பலருக்கு உள்ளது.

இலக்கிய அமைப்புகள், இலக்கிய விருது வழங்கும் திணைக்களங்கள், பல்கலைக்கழகம், சிற்றிதழ்கள், பெரும் பத்திரிகைகள் முதலியவற்றுடன் இணங்கிச் செல்லும் முனைப்பே பரவலாகவுள்ளது. மாற்றுக் கருத்தைச் சொல்வதைத்தவிர்க்கும் மனப்பாங்கு மேலோங்கியுள்ளது; சொல் பவர்களையும் “கற்களால் தாக்கிக் காயம் விளைவிப்பவர்களாக” சித்திரிக்கும் போக்கும் தொடர்கின்றது. இவற்றிலிருந்து மீளும்போதே, நமது கலை இலக்கியச் சூழலில் ஆரோக்கியமான நிலைமை உருவாகும் என நம்புகிறேன்!”

••

நூல் : நினைவுக் குறிப்புகள்
ஆசிரியர் : அ.யேசுராசா
அலை வெளியீடு : 2016

நடேஷின் சித்திர வெளி / சில குறிப்புகள் / ப்ரசன்னா ராமஸ்வாமி

14642209_10210329376046072_7231556889758448285_n

14666269_10210329377606111_1298094270790056153_n

எழுந்து வருவது போலும் உங்களைப் பார்த்து சிரிப்பது போலும் பரிகசிப்பது போலும் உங்களிடம் கோபப்படுவது போலும் தெள்ளத்தெளிவான உணர்வுகளைக் காட்டும் நடேஷின் கோட்டுச் சித்திரங்கள் முழுக்க முழுக்க உருவ ஒழுங்குக்குள் அடைபடுபவையும அல்ல. அருவ வகையும் அல்ல. ஆனால் ஒரு நவீனச் சொல்லாடலை, கருத்தியக்கத்தை, முரண்களை விவரணம் செய்பவை. அவரது சித்திரங்களில்
கோடு தொடங்குவதும் வளர்வதும் முடிவதும் ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கம், வீணையில் தானம் வாசிப்பதைக் கேட்கும் அனுபவம் போன்றது. தடித்த கோடுகள், மெல்லிய கோடுகள், நெளிகள், வீச்சரிவாள் போல நீட்டுக்கள்…
அந்தக்கோடுகள் ஏதேதோ உலகங்களுக்கான மர்மச் சுரங்கங்களைத் திறந்து விடும்.

மிருகம் போலும், மனிதம் போலும் ஒரு விரல் நீட்டமும் மூக்கும் பழமும் அலையலையாய் நெளிக் கூந்தலும் ஆண் குறியும் பெண்ணென்னும் பேரழகும் இங்குமங்கும் பொங்கித் ததும்பும் அந்த சித்திரப்பரப்பு நம்மை சிலபோது வசீகரிக்கும், வதைக்கும், குஷிப் படுத்தும்..இன்னும் என்னென்னவோ செய்யும். ஆனால் ஒன்றும் நேராமல் ஒரு சித்திரத்தைப் பார்த்த நொடியைக் கடக்க முடியாது.

14702433_10210329378006121_3114953505648576912_n
வதைபடுதலை, பேராசையை, கோபத்துடன், இயலாமையுடன் மிருகங்களும் குருவிகளும் பார்வையாளருடன் சம்பாஷணை நிகழ்த்தும்.
உருட்டி விழிக்கும்.
ஒரு புன்னகையை வீசும்.
ஒரு விரல் தனியாக உயர்ந்து உங்களை எச்சரிக்கும். விரல் மாத்திரம் பார்த்து முழு உருவத்தை அல்ல, ஒரு கூட்டத்தை உங்கள் மனவெளிக்குள் உருவகிக்கும் கோடுகள்.

நவீன வாழ்க்கையின் அதிர்வுகளை, முரண்களைக் கதை கதையாகச் சொல்வதற்கு நடேஷ் மனிதர்களும் மிருகங்களும் மனிதனாகவும் இல்லாத மிருகமாகவும் இல்லாத சனத்தொகையை ஏதோ காடுகளில் தான் மேய்த்து வருபவற்றைக் கொண்டுவந்து கட்டினாற் போல ஒரு காகித வெளிக்குள் உலவ விடுகிறார்.
அவை நம்முடைய வாழ்க்கையை, வாழ்வை, வாழ்தலைச் சொல்கின்றன..வித விதமான உயிர்ப்போடு…

அழுத்தப் பச்சையும் பளீர் மஜந்தாவும் அவற்றை எப்போதும் எல்லையிடும் நீலமும் நிறைந்த அவரது ஓவிய வெளி பற்றி பின்னொரு சமயம் எழுதுவேன்.

சில பத்தாண்டுகள் தாவிப்போய் சிந்தித்து அவர் நிறுவிய இன்ஸ்டால்லேஷன் குறித்தும் கூடத்தான் பேசவேண்டும்…
14716311_10210329375966070_2613712369343343906_n
சந்துரு, பாஸ்கரன் என்ற இரண்டு அற்புதமான கலைஞர்கள் தனது ஆசிரிய முன்னோடிகள் என்று எப்போதும் சொல்கிறார் நடேஷ். ஆனால் அவர்களுடைய வேலையில் இருப்பதைக் காட்டிலும் அதீத சுதந்திரமான கற்பனையும் கைவீச்சும் இவரிடம் இருக்கிறது என்று தோன்றும் எனக்கு.

•••