Category: இதழ் 119

பின் காலனிய இலக்கியம்: ஒரு வாசிப்பு ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

images (18)

அதிகாரம் பல்வேறு தளங்களில், பல்வேறு வடிவங்களில் தொழிற்படும் யுகம் இது. இதனால் அதிகாரம் பற்றிய பல்வேறு மதிப்பீடுகள், சிந்தனைகள் முன்வைக்கப்படும் காலமாகவும் இது மாறியுள்ளது. அதிகாரத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் சிந்தனைகளோடு கடந்த நூற்றாண்டில் அறிமுகமாகி இருக்கும் பின்-நவீனத்துவம் சர்வதேச அளவில் புலமையாளர்களின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு கோட்பாடாகவும் மாறியுள்ளது. அதிகாரம் தொழிற்படும் நுண்-தளங்களைக்கூட நுட்பமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியதில் பின்-வீனத்துவத்தின் பங்கை யாரும் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. ஆயினும் இது விமர்சனபூர்வமாக அணுகப்பட வேண்டும் என்பதே எமது கணிப்பு.

பின்-காலனிய இலக்கியம் (Post-Colonial Literature) பின்-வீனத்துவத்தின் அதிகாரம் பற்றிய பார்வையின் பின்னணியிலேயே வைத்து விளக்கப்படுகிறது. மேற்கு தமது காலனித்துவத்தினூடாக மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீது மிக மோசமான சுரண்டல் நடவடிக்கைகiளில் ஈடுபட்டதோடு மட்டுமன்றி அவர்களின் தனித்துவ சமூக, அரசியல், கலாசாரப் பாரம்பரியங்களைம், பெறுமானங்களைம் சிதைத்ததோடு மேற்கு தனது கலாசாரக் கூறுகளை மூன்றாம் உலகின் மது திணித்தததே காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாறாகும்.

இந்தக் காலனித்துவ காலத்தில் தங்களின் இறந்த காலத்தைப் பறிகொடுத்த மூன்றாம் உலக மக்கள் அதனை மீண்டும் கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். அவர்களின் இலக்கியங்களிலும் இம் முயற்சிகள் பிரிபலிக்கத் தொடங்கின.

மேற்கினால் தங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட அந்நிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் மாதிரிகளை மற்றும் பண்பாட்டு அம்சங்களை அற்குள் தொழிற்டும் அதிகாரத்தினை மூன்றாம் உலக எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகள் மூலம் பெரிதும் கேள்விக்குட்படுத்தினர். அவர்கள் தங்கள் படைப்புகளில் காலனித்துவ கால அதிகார மையங்களின் செயற்பாடுகளை, அவ்வதிகார மையங்கள் மேற்கொண்ட பண்பாட்டு ஏகாதிபத்தியத்தை, அதன் அசிங்க முகத்தை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அவர்கள் தங்களின் வரலாற்றுத் தொன்மங்களை, கலாசார அடையாளங்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்கின்றனர்.

சுருங்கக்கூறின், மேற்கின் காலனித்துவ கால அதிகாரங்களுக்கெதிரான எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவர்களின் இலக்கியங்கள் வெளிப்படுகின்றன. மூன்றாம் உலகப்படைப்பாளிகளின் இத்தகைய எழுத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியமாக கொள்ளப்படுகிறது. காலனித்துவ ஏகாதிபத்தியத்துக்கெதிரான பண்பாட்டு வெடிகுண்டாக (Cultural Bomb) இவ்விலக்கியங்கள் பார்க்கப்பட்டன.

காலனியப் பேரரசுகளின் மிகமோசமான அடக்கு முறைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல், பண்பாட்டு விடுதலையில் அக்கறை கொண்டுள்ள பின்-காலனிய இலக்கியத்தை அதிகாரத்துக்கெதிரான குரல் என்ற வகையில் பின்-நவீனத்துவ இலக்கியத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்க முடியும்.

பின் காலனிய இலக்கியத்தை அடியொட்டி அறிமுகமாகிய பின் காலனிய கோட்பாடு 1970களில் உலகளவில் முக்கிய விவாதப் பொருளாக மாறியது. 1978 ல் வெளிவந்த எட்வொ்ட் ஸெய்தின் ‘Orientalism’ எனும் நூலே இக்கோட்பாட்டை விவாதப் பொருளாக மாற்றிய ஆரம்பப் பணியாக கருதப்படுகிறது. இக்கோட்பாடு பொதுவாக காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட மக்களின் இலக்கியங்களில், தத்துவங்களில் காணப்பட்ட கோட்பாடுகளைத்தான் குறித்து நிற்கிறது. அதேநேரம் இது குடியேற்ற நாடுகளில் உருவான இலக்கியங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தை சரியாக வரையறுப்பதில் அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் மாறுபட்ட கருத்துகள் காணப்படுகின்றன. இந்த விவாதங்களில் பின்-காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் காலனியவாதத்திற்கும் முக்கியபங்குள்ளதை வரலாற்றை உன்னிப்பாக வாசிக்கும் எவரும் கண்டுகொள்வர். பொதுவாக, சில அறிவுஜீவிகள் பின்-காலனிய இலக்கியம் பற்றிய விவாதங்களில் ஈடுபடுமபோது அவர்கள் பின்காலனிய வாதத்தை யைப்படுத்தியிருப்பது புலனாகிறது. இத்தகைய அறிவுஜீவிகளில் சிலர் ‘பின்-காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டிருந்த நாடுகளில் வாழுகின்ற மக்களால் அது குறித்து எழுதப்படும் இலக்கியங்களே ஆகும். சந்தேகமின்றி இப்பதம் குறிப்பது அதைத்தன்” எனும் வாதத்தை முன்வைக்கின்றனர்.

எனினும் இந்த வரையறை தன்னளவில் பல்வேறு பிரச்சினைகளைக் கொண்டுள்ளதாக இன்னும் சில புலமையாளர்கள் கூறுகின்றனர். அவர்களின் பார்வையில், பின் காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனியமயமாக்கத்திற்குப் (Colonization) பின்னர் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களைக் குறிப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

இன்னும் சிலர் சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் படைக்கப்பட்ட இலக்கியமாகக் கொள்கின்றனா்

இத்துறையில் உழைக்கின்ற சில புலமையாளா்களைத் தவிர எராளமானவா்கள் பின் -காலனிய இலக்கியத்தை மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட அர்த்ததில்தான் விளங்கி வைத்துள்ளனா்.

அதேநேரம் பின் -காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் -காலனிய வாதம், பின்-காலனிய இலக்கியத்தை பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது ‘குடியேற்ற நாடுகளை அல்லது அதன் மக்களை முக்கிய பேசுபொருளாகக் கொண்டு குடியேற்ற நாடொன்றின் குடிமகனால் எமுதப்படும் இலக்கியங்களே பின் -காலனிய இலக்கியமாகும்”

பின் -காலனிய இலக்கியத்தை வரையறுப்பதில் இவ்வாறு பல்வேறு கோணங்களில் கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும பொதுவாக அது -காலனியத்தை அனுபவித்த சமூகங்களின் பிரச்சினைகளில் கவனஞ்செலுத்துகிறது. காலனியவாதிகள் தங்களின் நலன்களுக்கேற்ப காலனிய மக்களின் அறிவை எவ்வாறு வடிவமைத்திருந்தார்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தினார்கள் என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கான துல்லியமான பதில்களாகவும் அவை அமைந்துள்ளன. காலனிய ஆட்சியைத் தொடந்து தேசிய அடையாளத்தை விருத்தி செய்வதில் அவை முனைப்புக் காட்டின. காலனித்துவ நாடுகளின் எழுத்தாளா்கள் தங்களின் பண்பாட்டு அடையாளச் சின்னங்களை காலனியாதிக்க சக்திகளிடமிருந்து மீளப்பெற முயற்சிக்கிறார்கள். ஜரேப்பியர்கள் உருவாக்கிய தங்களின் இனமேன்மை பற்றிய கற்பிதத்தை, கதையாடலை அவா்கள் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றனர். அதேநேரம், பின்-காலனிய எழுத்தாளர்கள் பாரம்பரிய காலனியக் கருத்தாடல்களுடன் இடைவினை கொண்டும் செயலாற்றுகின்றனர். எனவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தை நாம் இத்தகையதொரு பொதுவான அடையாளத்தக்குள் வைத்து நோக்குவது அது குறித்த வரையறைச் சிக்கல்களுக்கு அப்பால், நமக்குள் அது பற்றிய சரியான புரிதலை ஏற்படுத்த உதவும்.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தின் முக்கிய படைப்பாளிகளாக சினுவா அச்சுபே, கூகி வாதியாங்கோ, மரியாமா பா, மிஷெல் கிளிஃப், அதொல் புகாட், நடின் கோர்டிமர், அஹ்மத் குருமா, ஹனிஃப் குறைஷி, ஜே.எம். கோட்ஸி, அனிதா தேசாய், சல்மான் ருஸ்தி, வி.எஸ்.நைபால், ஜமிகா கின்ஸைத், காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்குவேஸ், பாரதி, முகார்ஜி, யேன் ரணசிங்க, கமலாதாஸ் சுரையய்யா, ஆர்.கே, நாராயணன், அருந்ததி ரோய் போன்றோர் அடையாளப்படுத்தப்பபடுகழன்றனர். தமிழிலும் பின்-காலனியப் படைப்பாளிகள் உள்ளனர். அது பற்றி விரிவாக பின்னர் ஒரு கட்டுரையில் பேசுவேன்.

அதேநேரம் பின்-காலனிய இலக்கியம் அதன் வரலாற்று இயங்கியல், கோட்பாட்டுருவாக்கம் போன்ற விடயங்களில் மாபெரும் பங்காற்றிய அறிவுஜீவியாக மறைந்த பேராசிரியர் எட்வெர்ட் செயித் விளங்குகிறார். இந்தவகையில் இவரது ‘Orientalism’ (கீழைத்தேய வாதம்) ‘Culture and Imperialsm’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) போன்ற படைப்புகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ‘Orientalism’ உலக சிந்தனை அரங்கில் பாரிய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்திய நூலாகும். கீழைத்தேயம் பற்றிய மேற்குலகின் தவறான கட்டமைப்புகளையும், வக்கிரமான பார்வைகளையும் ஸெயித் இதில் பேசியுள்ளார்.

மேற்குலக அறிவுஜீவிகளின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு முக்கிய நூலாகவும் ‘Orientalism’ உள்ளது. இந்நூலில் எட்வெர்ட் ஸெயித் காலனியாதிக்கம் குறித்து முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியத்தை புரிந்துகொள்வதில் முக்கிய உசாத்துணையாக்க கொள்ள முடியும். ‘காலனியமயப்படுத்துவதென்பது தேவைகளை அடையாளப்படுத்துவதாகவே இருந்தது. இந்தத் தேவைகள் வியாபாரரீதியாகவோ, தகவல் தொடர்பு ரீதியாகவோ, மத, இராணுவ அல்லது பண்பாட்டுரீதியாகவோ இருக்கலாம்’ காலனித்துவம் பற்றி ஸெய்தின் இக்கூற்றிலுள்ள உண்மையை, நியாயத்தை பின்-காலனிய இலக்கியத்தைப் படிக்கும் எவரும் இலகுவில் கண்டுகொள்ள முடியும்.

ஸெயித் சொல்வதைப்போல, மேற்கு தனது தேவைகளை அடைந்து கொள்வதற்கு மூன்றாம் உலகை என்னென்ன முறைகளிலெல்லாம் பயன்படுத்தியது என்பதை மட்டுமல்ல, மூன்றாம் உலகின் தேவைகளை, அந்த மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகளை, உணர்வுகளை எல்லாம் எவ்வாறு புறக்கணித்தது எனும் உண்மையைக்கூட பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் பதிவு செய்துள்ளன.

பெரும்பாலும் பின்-காலனிய இலக்கியங்களில் நாவல் வடிவங்களே முதன்மையான இடத்தை வகிக்கின்றன. காலனித்துவ காலத்தின் நீண்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை அதிகமாக நாவல்கள் மூலமே வெளிப்படுத்த முடியும் என இவ்வெழுத்தாளர்கள் கருதியிருக்கக்கூடும். இதுவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் நாவல்கள் முக்கிய இடத்தை வகிக்கக் காரணமாக இருக்க முடியும்.

பேராசிரியர் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் மற்றொரு நூலான ‘Culture and Imperialism’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) எனும் நூலில் கீழைத்தேய நாடுகள் மீது மேற்கு திணிக்கும் கலாசார அடக்குமுறை குறித்தும், இதில் நாவல்களின் பங்கு குறித்தும் பேசுகிறார். பின்-காலனிய இலக்கியத்திற்கான சிந்தனை ரீதியான பங்களிப்பாக இந்நூலைக் கருத முடியும். எனினும் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் சிந்தனைகளை பின் காலனியவாதிகள் தவறான அர்த்தங்களில் பிரயோகித்து வருகிறார்கள் எனும் குரல்களும் இப்போது ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இது குறித்து ஸெயிதே தனது நேர்காணலொன்றில் வருத்தப்பட்டுள்ளார்.

பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் புவியியல் அடிப்படையில் மூன்று வேறுபட்ட பிராந்தியங்களிலுள்ள நாடுகளை களமாக கொண்டவை. ஆபிரிக்க, ஆசிய, இலத்தீன் அமெரிக்க பிராந்தியங்களைச் சேரந்த நாடுகளே ஐரோப்பிய-மேற்கு ஆதிக்க சக்திகளின் காலனித்துவப் பசிக்கு இரையாகின. பின்-காலனிய இலக்கியங்களுள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்துக்கு முக்கியமான இடம் வழங்கப்படுகிறது. காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட ஆபிரிக்க மக்களின் தேசிய அடையாளத்தை, வாழ்வியலை, பண்பாட்டு அம்சங்களை அவை பிரதிபலிக்கின்றன. பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் சினுவா அச்சுபேயின் Things Fall Apart எனும் நாவல் முக்கியமானதாகும். இந்நாவல் தமிழில் “சிதைவுகள்” என மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளிவந்திருந்தது. 1930 ல் ஆபிரிக்க கண்டத்தைச் சேர்ந்த நைஜிரியாவில் பிறந்த சினுவா அச்சுபே அபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் மட்டுமன்றி, பின்-காலனிய இலக்கிய படைப்பாளிகள் வரிசையிலும் முக்கிய இடத்தில் வைத்தப் பேசப்படுபவர்.

இவரது Things Fall Apart நாவல் பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மிகச் சிறந்த படைப்புகளுள் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. Things Fall Apart ஆபிரிக்க மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகள், மரபுகள், நம்பிக்கைகள் அதனோடு கலந்த அவர்களின் இயல்பான வாழ்க்கை குறித்துப் பேசுகிறது. காலனித்துவ காலத்தில் மேற்கின் கெடுபிடிகளால் அந்த மக்களின் பண்பாட்டுத் தனித்துவங்கள் உட்பட அவர்களின் அனைத்து வாழ்வியல் அம்சங்களும் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டு விட்டன.

மேற்கு தனது ஆதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் வகையில் அம்மக்களின் சிந்தனையை, அறிவை, நடவடிக்கைகளை தமக்கு சாதகமானதாக வடிவமைக்கிறது. இதனால் மேற்கத்தேய பெறுமானங்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. சுருங்கக்கூறின், அவர்கள் தமது சொந்த உலகத்திலிருந்தும், வாழ்விலிருந்தும் விரட்டப்பட்டு விட்டார்கள் போன்ற காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாற்று யதாரத்தங்களை ஆச்சுபே ‘சிதைவுகள்’ மூலம் உலகுக்கு தெரிவிக்கிறார்.

அது தவிர சினுவா அச்சுபெ “No Longer at Ease’(1960) ‘Arrow of God’ (1964) ‘A man of The People(1966) (இந்நாவல் ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொ.வினால் “மக்களின் மனிதன்” என தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது), Anthills of the Savannah (1967) போன்ற நாவல்களையும் எழுதி இருப்பது நமது கவனிப்புக்குரியது.

பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கியத்தின் மற்றுமொரு ஆளுமை கூகி வாதியாங்கோ. காலனிய ஆபிரிக்க மக்களின் மற்றும் நாடுகளின் இழப்புகளை, சோகங்களை உலகறியச் செய்ததில் இவரது பங்களிப்பு மகத்ததானதாகும். இவரது ‘Devil On the Cross’ (தமிழில் ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்டது) என்ற நாவல் ‘குரலற்ற ஆபிரிக்க மக்களின் குரலாக’ மதிப்பிடப்படுகிறது. கென்ய எழுத்தாளரான கூகியின் முதல் நாவலான ‘Weep Not Child’ 1964ல் வெளிவந்தது. (இந்நாவல் தேம்பி அழாதே பாப்பா என ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொவினால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது). இதுவே ஒரு கிழக்காபிரிக்க எழுத்தாளனால் முதன்முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நாவலாகும். அவரது இரண்டாவது நாவலான ‘The River Between’ 1965 ல் வெளியானது. ஆயுத கிளர்ச்சியை பின்னணியாகக் கொண்ட இந்நாவல் கிறிஸ்தவர்களுக்கும், கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களுக்குமிடையிலான மகிழ்ச்சியற்ற அன்பைப் பற்றியும் விபரிக்கிறது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிட்பட்ட ஆபிரிக்க அரசியல் சூழலும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமானதாக இருந்ததில்லை. சுதந்திரத்தின் பின் நாட்டுப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்ட தலைவர்கள் காலப்போக்கில் மேற்கு நாடுகளின் கைபொம்மைகளாக மாறிப் போயினர். ஆபிரிக்க மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய அவர்கள், நாட்டு முன்னேற்றத்திலும் அக்கறை கொள்ளவில்லை. உள்ளுர் மக்களை விழிப்புணர்ச்சி அடையச் செய்ய முயற்சித்த படைப்பாளிகளும் மிக மோசமாக ஒடுக்கபட்டனர். இவர்களைக் கொண்டு சிறைகளும் நிரப்பப்பட்டன. சினுவா அச்சுபெ, கூகி வா தியாங்கோ, அஹ்மத் குரூமா போன்ற படைப்பாளிகள் இவ்வாறு பாதிக்கபட்டனர். இதனால் இவர்கள் வேறு நாடுகளில் தஞ்சம் புக வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டது. 1977ல் கூகி எழுதிய ‘I will marry when I want’ (நான் விரும்பும் போது மணப்பேன்) எனும் நாடகம் ஒன்றுக்காக அவர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். இச்சிறைவாச காலப்பகுதியில் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட மலம் துடைக்கும் பேப்பரில் கிக்கியு மொழியில் அவர் எழுதிய நாவலே ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பின் -காலனிய இலக்கியத்தில் ஆபிரிக்க இலக்கியங்களின் இருப்பே பரந்துபட்டதாக உள்ளது. இத்தகைய காலனிய பின் -காலனிய வரலாற்றுப் பதிவுகள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்தில் நாவல்கள் நாடகங்களில் மட்டுமல்ல கவிதைகளில் கூட இடம்பெறுகின்றன ஆயினும் ஆபிரிக்க -பின் -காலனிய கவிதைகள் குறித்துப் பேசுவது எம்மை இன்னும் பரந்த ஆய்வுக்கே இட்டுசெல்லும் எனவே அது தனியாகப் பேசப்பட வேண்டிய விசயமாகிறது

பின் -காலனிய இலக்கியங்களுள் லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களும் கவனப்படுத்தப்படுகின்றன. காலனித்துவ காலத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் மீது புரியப்பட்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை மிக அழகாக லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகளில் சித்தரித்துள்ளனர். லத்தீன் அமெரிக்காவின் தலைசிறந்த வரலாற்றாசிரியர்களுள் ஒருவரான டேவின் பஞ்சமியன் எட்வர்ட் கலியனோ தனது (இலத்தீன் அமெரிக்காவின் வெளித்தெரியும் வெடிப்புகள்: ஒரு கண்டத்தின் மீதான ஐந்து நூற்றாண்டு கால சூறையாடல்) எனும் நூலில் லத்தீன் அமெரிக்காவின் காலனித்துவ கால வரலாற்றை பதிவு செய்துள்ளார். பல மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இந்நூல் இதுவரை சுமார் 10 இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் விற்பனையாகியுள்ளன.

லத்தீன் அமெரிக்க பின்-காலனிய எழுத்தாளர்களின் இலக்கியப் படைப்புகளுக்கும் தற்போது இத்தகையை இலக்கிய முக்கியத்துவம் கிடைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் மெஜிகல் ரியலிசமாகப் புனையப்பட்ட லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களிலிருந்து பின்-காலனிய லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்கள் ஓரளவு வேறுபாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. காலனித்துவகாலத்தில் ல.அமெரி்ககாவில் நிலவிய அரசியல் சூழலே ல.அமெரிக்க இலக்கியங்களை யதார்த்தத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு நிற்கும் மாயா-யதார்த்த வாத இலக்கியங்களாக மாற்றின. எனவே புற யதார்த்தத்திலிருந்து விடுபட்டு புனைவின் மாயவெளியில் அலையும் லத்தீன் அமெரிக்க மெஜிகல் ரியலிசத்திற்கு ஒரு வரலாற்று நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பின்-னாலனிய இலக்கியங்களில் ஆசிய இலக்கியங்களும் உலகின் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன. பின்-காலனிய ஆசியப்படைப்பாளிகளின் வரிசையில் வி.எஸ். நைபால், ஆர்.கே. நாராயணன், குஸைனி, அருந்ததி ரோய், சல்மான் ருஷ்தி மற்றும் பலர் முக்கியமானவர்களாக கருதப்படுகின்றனர். எனினும் இந்த பின் காலனிய ஆசிய எழுத்தாளர்ளில் சிலரது படைப்புகள் காலனித்துவ ஆட்சியின் நல்ல பக்கங்களைப் பேசி அவற்றை நியாயப்படுத்த முனைவதாக எட்வெர்ட் செய்த் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுவாக நோக்குமிடத்து பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் மேற்கின் அதிகாரங்களை, நடவடிக்கைகளை, அதன் அதிகார சிந்தனைகளை முற்றாக எதிர்த்து நிற்பவையாக மேலெழுகின்றன. தங்களது மக்களின் உண்மைகளை, வலிகளை, அந்த அதிகாரத்திடம் சொல்ல முனைகின்றன. மேற்குலக முதலாளித்துவத்தின் சுரண்டல்களின் காலத்துயரை பகிர்ந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றன. ஒரு கலாசார ஆயுதமாக, எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவை பார்க்கப்படுகின்றன. அடக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் கூட்டுத்துயரை உலக அரங்கில் உரத்துப் பேசிக்கொ்டிருக்கின்றன

••••

ஆகி கவிதைகள் ( அறிமுகக் கவிஞர் )

images (20)

புளூட்டோ கிரகமா

புளூட்டோ கிரகமல்ல கிரகமல்ல

கிரகமல்லவென்று உறுமிக்கொண்டு

மழைப் பெய்யும் தைமாத அந்திப் பொழுதுகளில்

எல்லா வாகனங்களின் முன்விளக்குகளும்

மழைநீரைத் தோட்டாக்களாய்ப் பொழிகின்றன

பொறுப்பாளர் வீசும் தானியங்கள் வேண்டி

வேம்பின் உச்சிக் கொம்பில் நிற்கும் தோகைவிரிக்கா

மயிற்பீலியிலிருந்து காகங்கள் புறப்படுகின்றன

தேசிய நெடுஞ்சாலையில் முடுக்கியைத் திருகுபர்கள்

எங்கிருந்தோ விரற்கணுக்களில் முளைத்தக் கசப்பெனும்

நச்சுப்பல்லிகளை அநிச்சையாக உதறிச் செல்கின்றனர்

பசியாறிய பின் மயில்காணாக் காகங்கள் கரைந்து

மயிற்பீலியைத் தேடிக் கலைந்து செல்கின்றன

தாலுக்கா அலுவலகத்தில் அதிகாலைப் பொழுதுகளில்

ஆதாரட்டையை வேண்டியும் வேண்டாமலும்

எல்லோரும் எப்போதும் நின்று கொண்டிருகின்றோம்

மயிற்பீலியைக் காணாது நச்சுப்பல்லிகளைக் கொத்திக் கொத்தி

நாவரண்டக் காகங்கள் சில மின்கம்பிகளில் துயில்கின்றன

புளூட்டோ கிரகமல்லவென்றும்

புளூட்டோவும் கிரகம்தானென்றும்

பலருக்குப் பின் வந்து வரிசையில் முன் நிற்கும் சிலருடன்

நின்று தாயும் வளரிளம் இஸ்மாயிலும் விவாதிக்கின்றனர்

ஆதாரமின்றி கிரகமென்றால் பிடித்து உள்ளே வைத்து…

அடப் பிடித்தால் பிடித்துக் கொள்ளட்டும்மா

தலைப்பிடப்படாதக் கவிதைகளின் கட்புலனாகாத் தலைப்பாக

காகங்கள் பல அனுமதிபெற்றும் பெறாமலும் வந்தமர்கின்றன

உள்வெளி

தூசிக்கு வீடு

வீட்டில் சன்னல்

கரிக்கு அடுப்பு

அடுப்பில் கறி

இலைக்கு எறும்பு

எறும்பில் இயக்கம்

கூண்டுக்கு இறகு

இறகில் ஒளி

எலும்புக்கு உடல்

உடலில் நிகழ்வு

வேலிக்கு வெளி

வெளியில் வெயில்

இமைக்கு கண்

கண்ணில் உணர்வு

தெரிவு

பெண்ணுக்கு சமையல் செய்யத் தெரியாதென்பதைப்

பெருமிதத்தோடு தெரிவிப்பவர் பையனுக்கு

காரோட்டத் தெரியாதென்பதையறியும்போது

நிச்சயம் பெருமிதமடையத்தான் செய்வார்

எல்லா நற்செய்திகளையும் ஒரே சமயத்தில்

தெரிவித்துத் தகவல் தீர்ந்துப் போய்விடாமலிருக்க

பையனுக்கு பைக்கோட்டவும் சம்பாதிக்கவும் தெரியாதென்பதைப்

பின்பொருநாள் சாவகாசமாகத் தெரிவித்துக் கொள்ளலாம்

பெண்ணுக்கு தேநீர் போடவும் சந்தையில் காய்கறி

பொறுக்கவும் தெரியாதென்பதையொத்த இன்னுமொருசில

தெரிவிக்கவேண்டிய நற்செய்திகள் நிச்சயம் அவரிடமிருக்கும்

தானியங்கும் ஊர்திகள் வரவிருக்கும்போது

தானியங்கும் உந்துவண்டிகள் வராமலிருக்குமா

தானியங்கும் அலுவலகங்களும் தானியங்கும்

சமையலறைகளும் வராமற்போய்விடுமா

ஒவ்வொருவருக்கும் இரு தெரிவுகள் தரப்படும்

நாட்கள் வந்து சென்ற பிறகு தரப்பட்டத் தெரிவுகள்

தெரிவுகளேயல்லவென தர்க்கம் புரியும் நாட்களில்

உடல்களினுள் தரவுநாளங்களில் தகவல் கசியும்

சிற்சில சுடக்குகளில் நீர்மநன்னெறியுடன்

ஐந்திணையும் விரிலியோவும் இன்னபிறவுமிணைந்து

செயற்கையுமியற்கையும் விரல்நுனியினுள் மயங்கி நின்று

என்னுள்ளிருப்பது வேறொன்றல்ல வேறொன்றல்லவென்று

பறைசாற்றிக்கொண்டு மின்னுடலும் மென்னுடலும்

அனுமதிக்கப்பட்டும்படாத கட்டற்ற அதிகாரத்தால்

சிதைக்கப்பட்டு மீள்சுழற்சிக்குட்படுத்தப்படும் நள்ளிரவுகளில்

மனிதம் கண் சுழற்றிச் சுழற்றி விரல் சொடுக்கிச் சொடுக்கி

மீநவீனத்துவமியற்றி குறியீடாக வழிந்தொழுகும்

…….

மோசமான நாள் ( கவிதை ) / பா. மணிகண்டன்

download (27)

மோசமான ஒரு நாள்

மோசமாகவே ஆரம்பிக்கும்

என்ரெல்லாம்

சொல்ல முடியாது….

மோசமான ஒரு நாள்

மிகவும்

இனிமையாகவும் ஆரம்பிக்கலாம்.

அன்றைக்கு உன் முகம்

மிகவும் பிரகாசமாக இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு உன் உடைகள்

மிக நேர்த்தியாக இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு நீ

மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும்

உற்சாகமாகவும் இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு

நீ உன் நண்பர்களிடம்

ஏதேனும் ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கை

பகிர்ந்து கொண்டு

மனம் விட்டு சிரித்து மகிழ்ந்து இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு நீ

அழகான மேகங்கள்

வானத்தில் மிதந்து

செல்வதை கூட பார்த்து

ரசித்திருக்கலாம்.

ஒரு மோசமான நாள்

மிகவும் மோசமாகவே

ஆரம்பிக்கும் என்று

சொல்ல முடியாது……..

அஷமஞ்சா பாபுவின் நாய் / சத்யஜித் ரே பெங்காலியிலிருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் – சத்யஜித் ரே. / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

download (21)

ஹஷிமாராவில் உள்ள ஒரு நண்பரின் வீட்டிற்கு செல்லும்போது, அஷமஞ்சா பாபு தன் நெடுநாளைய அவாவினைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. பவானிபூர், மோஹினிமோஹன் சாலையில் உள்ள ஒரு சிறிய ஃப்ளாட்டில்தான் அஷமஞ்சா பாபு குடியிருந்தார். லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலை, அலுவலகத்திற்கு கல்கத்தாவின் நெரிசலான பஸ்ஸிலோ, ட்ரெய்னிலோ சண்டை போடாமல் வீட்டிலிருந்து கால்நடையாகவே ஏழு நிமிடத்தில் போய்விடலாம் என்று அமைந்தது அவர் அதிர்ஷ்டம்தான். எனவே பாபுவின் வாழ்க்கை கவலைகள் இல்லாதது, அவரும் ‘வாழ்க்கை தனக்கு இவ்வாறு அமையாதிருந்தால்’ என்றெல்லாம் யோசித்து அலட்டிக் கொள்கிறவரில்லை. ஆக மொத்தத்தில் இருப்பதில் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்கிறவர். மாதத்திற்கு இரண்டு ஹிந்திப்படம், ஒரு டஜன் சிகரெட் பாக்கெட், வாரம் இரண்டுமுறை மீன் – இது அவரை சந்தோஷப்படுத்தப் போதுமானது. அவரைத் தொந்திரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரே விஷயம், ஒரு துணை இல்லாததுதான். சில நண்பர்கள் மற்றும் சொந்தக்காரர்களோடு வாழ்க்கையைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் பிரம்மச்சாரியான அவருக்கு, ஒரு நாய், தனக்குத் துணையாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. இரண்டுவீடு தள்ளி இருந்த தாலுக்தார் வளர்ப்பதுபோல, அல்சேஷன் போன்ற பெரியவகை நாய்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை. அவர் ஆசையெல்லாம், காலையும் மாலையும் அவர் பின்னால் சுற்றி வந்துகொண்டு, அவர் வேலைமுடிந்து வீட்டுக்கு வருகையில் வாலை ஆட்டியபடி வரவேற்று, அவர் இடும் கட்டளைகளை சிரமேற்கொண்டு செய்யும் ஏதேனும் ஒரு சிறியவகை நாய். பாபுவின் ரகசிய ஆசை என்னவென்றால் அவர் தன் நாயிடம் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசவேண்டும் என்பது. ‘ஸ்டாண்ட் அப்!’, ‘சிட் டௌன்’, ‘ஷேக் ஹேண்ட்ஸ்!’ – அவருடைய இக்கட்டளைகளை அது கேட்டு நடந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! அஷமஞ்சாபாபு, நாய்கள் ஆங்கில இனத்தைச் சேர்ந்தவை என்று நம்ப விரும்பினார். ஆம், ஒரு ஆங்கில நாய், அதற்கு அவர் எஜமானன். அந்த எண்ணமே அவருக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தது.

மழை தூறலாக விழுந்துகொண்டிருந்த ஒருநாளில், ஹஷிமாராவில் உள்ள சந்தைக்கு ஆரஞ்சுப் பழங்கள் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, சந்தையின் மூலையிலுள்ள குட்டையான இலந்தை மரத்தடியில் பூட்டானைச் சேர்ந்த ஒருவன் கையில் சிகரெட்டோடு அமர்ந்திருந்தான். கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டபோது ஒரு புன்னகை செய்தான். பிச்சைக்காரனா? அவன் உடைகள் அவனை அப்படித்தான் நினைக்க வைத்தது. உடைகளில் குறைந்தது ஐந்து தையல்போட்ட இடங்கள் இருந்ததை பாபு கவனித்தார். ஆனால் பிச்சைப்பாத்திரம் எதுவும் அவனிடத்தில் இல்லை. பதிலாக, பக்கத்தில் காலணிகள் வைக்கும் அட்டைப்பெட்டியில் இருந்து நாய்க்குட்டி ஒன்று எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘காலை வணக்கம்’’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான், கண்கள் சிரிக்கும்போது கீறலாக மாறின. பாபுவும் மறுபடி வணக்கம் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

‘பை டாக்? டாக் பை? வெரிகுட் டாக்’, பெட்டியில் இருந்த நாயை எடுத்து தரையில் விட்டான், ‘வெரி சீப், குட் டாக், ஹேப்பி டாக்’.

நாய்க்குட்டி வெளியே வந்ததும் தன் உடலில் இருந்த மழைத்துளிகளை உலுக்கி உதறிவிட்டு பாபுவைப் பார்த்து தன் இரண்டு இஞ்ச் வாலை வேகமாக ஆட்டியது. பாபு அதனருகில் சென்று குனிந்து தன் கைகளை நீட்டியதும் தன் இளஞ்சிவப்பு நாவால் அவர் கைகளை நக்கியது, நட்பான நாய்தான்.

“விலை என்ன? ஹவ் மச்?”

“டென் ருபீஸ்”

சிறிதுநேர விவாதத்திற்குப்பிறகு ஏழு ஐம்பதுக்கு இறங்கிவந்தான். காசைக் கொடுத்ததும் பாபு நாய்க்குட்டியை அதே பெட்டிக்குள் வைத்து, மழைத்துளி படாமலிருக்க மூடி, ஆரஞ்சுப் பழங்களை மறந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

ஹஷிமாரா ஸ்டேட் வங்கியில் வேலைபார்க்கும் பிரேன் பாபுவுக்கு தன் நண்பனுக்கு ஒரு நாய் வாங்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது தெரியாது என்பதால் பெட்டிக்குள் இருந்த நாயைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியமும் கவலையும் உண்டானது. ஆனால், விலையைக் கேட்டதும் ஆறுதலான பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார். மெலிதாய் கடிந்துகொள்ளும் தொனியில், “இந்த நாட்டுநாயை வாங்க ஹஷிமாரா வரை வர வேண்டுமா? பொவானிபூரிலேயே வாங்கியிருக்கலாமே?”

ஆனால் அது உண்மையில்லை என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியும். அவர் அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள நாட்டு நாய்களைப் பார்த்திருக்கிறார். எந்த நாயும் அவரைப்பார்த்து இப்படி நட்போடு வாலை ஆட்டியதோ அல்லது கைவிரல்களை நக்கியதோ கிடையாது. பிரேன் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும். இந்த நாய் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. ஆனால் அது நாட்டுநாய் என்று தெரிந்ததில் அஷமஞ்சா பாபுவுக்குச் சற்று ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது, அதைச் சொல்லவும் செய்தார். ஆனால் பிரேன் பாபு உடனே கிண்டலான குரலில், “உயர்சாதி நாய்களை வளர்ப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியுமா உனக்கு? உன் சம்பளத்தில் பாதியை மிருக வைத்தியருக்கு கொடுத்துவிட வேண்டியிருக்கும். இந்தவகை நாய்களால் உனக்கு அந்தத்தொல்லை இல்லை. இவைகளுக்கென்று தனி உணவுப்பழக்கம் கிடையாது . நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ அதையே இதுவும் சாப்பிடும். ஆனால் மீன் மட்டும் கொடுக்காதே. மீன் பூனைகளுக்குத்தான்; மீனின் எலும்புகள் நாயை சிரமப்படுத்திவிடும்”.

கல்கத்தாவுக்கு வந்ததும், அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு நாய்க்குட்டிக்கு ஒருபெயர் வைக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. அது ஒரு ஆங்கிலப் பெயராக இருக்கவேண்டுமென்று நினைத்தார், ஆனால் டாம் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு எந்தப்பெயரும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. பிறகு, ஒருநாள் அந்தக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென, அது பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பதால் ப்ரௌனி என்பது பொருத்தமான பெயர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் ஒருவரிடம் இருந்த ஆங்கிலேயத் தயாரிப்பான கேமெராவுக்குப் பெயர் ப்ரௌனி, எனவே அந்தப் பெயரும் ஆங்கிலமாகத்தான் இருக்கமுடியும். பெயரை முடிவு செய்த கணமே, அதை நாய்க்குட்டியின் மேல் பரீட்சித்துப் பார்த்தார், உடனே அது பிரம்பு முக்காலியில் இருந்து தவ்வி, அவர் அருகில் வந்து வாலாட்டியது. அஷமஞ்சா பாபு இப்போது, “சிட் டவுன்.” என்றார், உடனே அது பின்னங்காலில் உட்கார்ந்து வாயைத் திறந்து சின்னதாகக் கொட்டாவி விட்டது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, ப்ரௌனி நாய்களுக்கான போட்டி ஒன்றில் புத்திசாலித்தனத்திற்கான முதல் பரிசைத் தட்டிச்செல்வது கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

அவருடைய வேலைக்காரன் பிபினும் நாய்களை விரும்புபவனாக இருந்தது அவரின் அதிர்ஷ்டம். அஷமஞ்சா பாபு வேலைக்குப் போனதும், ப்ரௌனியைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை அவனாகவே ஏற்றுக்கொண்டான். அஷமஞ்சா பாபு, பிபினை எச்சரித்திருந்தார், நாய்க்கு கண்டதையும் கொடுக்கக் கூடாது. ‘அப்புறம் அவன் தெருவுக்குச் சென்றுவிடாமல் பார்த்துக்கொள். இப்போதெல்லாம் கார் ஓட்டுபவர்கள் கண்ணுக்குப் பட்டை மாட்டிக்கொண்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள்.’ எவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு வந்தாலும் வேலைமுடிந்து திரும்பும்போது ப்ரௌனி அவரைப்பார்த்து அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் வேகமாக வாலாட்டும்வரை அவருக்குக் கவலையாகத்தான் இருக்கும்.

000

அந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஹஷிமாராவிலிருந்து வந்த மூன்றாம்மாதம். அதுவொரு சனிக்கிழமை, நவம்பர்மாதம் இருபத்து மூன்றாம் தேதி. அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் வேலையிலிருந்து திரும்பிவந்து, பழைய மரநாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தார். கட்டிலையும் பிரம்பு முக்காலியையும் தவிர அந்த அறையில் இருந்த ஒரே மரச்சாமான் அதுதான்; அது திடீரென அவருக்கடியில் உடைந்து, கைகால்களைப் பரப்பியபடி அவரைத் தரைக்கு அனுப்பியது. உண்மையில் அவருக்குப் பலமான அடி, சொல்லப்போனால் மரக்காலைப்போலத் தன் முழங்கையும் இடம்விட்டு நகர்ந்துவிட்டதோ என்று நினைக்கும்போது அந்த எதிர்பாராத சத்தம் வலியை மறக்கச் செய்துவிட்டது.

அது படுக்கையிலிருந்து வந்தது. ஒரு சிரிப்பொலி அல்லது சரியாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அதுவொரு இளிப்பு, அது தோன்றிய இடம் சந்தேகமே இல்லாமல் ப்ரௌனி, கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த அதன் உதடுகள் இன்னமும் வளைந்திருந்தன.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குப் பொதுஅறிவு சற்று விசாலமாக இருந்திருந்தால், நாய்கள் ஒருபோதும் சிரித்ததில்லை என்று தெரிந்திருக்கும். கொஞ்சமேனும் கற்பனைவளம் இருந்திருந்தால் இச்சம்பவம் அவர் தூக்கத்தைப் பறித்திருக்கும். இரண்டுமே அவரிடம் இல்லை என்பதால் அஷமஞ்சா பாபு, ஃப்ரீ ஸ்கூல் தெருவின் பழைய புத்தகக்கடை ஒன்றில் இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய All About Dogs என்ற புத்தகத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு மணிநேரம் தேடியும் அந்தப்புத்தகத்தில் சிரிக்கும் நாய் பற்றிய தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனாலும் ப்ரௌனி சிரித்தது என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அதுமட்டுமல்ல, சிரிப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருப்பதால் சிரித்தது. இது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, அவரது சிறுவயது நிகழ்ச்சியொன்றை ஞாபகப்படுத்தியது. சந்தர்நகோரிலுள்ள அவரது வீட்டிற்கு ஒரு மருத்துவர் வந்திருந்தார், அப்போது அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி உடைந்து விழுந்தது. அஷமஞ்சா பாபு அடக்கமுடியாமல் வெடித்துச் சிரித்தார் என்பதால் அவரது காதுகளைத் திருகினார் அப்பா.

புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ப்ரௌனியைப் பார்த்தார். அவர்களின் கண்கள் சந்தித்துக்கொண்டதும், ப்ரௌனி தன் முன்னங்காலை எடுத்துத் தலையணையில் வைத்து அவரைப்பார்த்து வாலாட்டியது, மூன்றுமாதத்தில் அதன் வால் ஒன்றரை இஞ்ச் வளர்ந்துவிட்டது. இப்போது அதன் முகத்தில் சிரிப்புக்கான சுவடே இல்லை. ஏன் இருக்கவேண்டும்? காரணமில்லாமல் சிரிப்பது பைத்தியத்தின் அடையாளம். ப்ரௌனி ஒரு பைத்தியம் பிடித்த நாயில்லை என்பதில் அஷமஞ்சா பாபு ஆசுவாசமாய் உணர்ந்தார்.

இது நடந்த ஒரு வாரத்திற்குள் இன்னும் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளில் ப்ரௌனிக்கு சிரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. முதலாவது இரவினில் நடந்தது, ஒன்பதரை மணி வாக்கில். அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் ப்ரௌனி படுப்பதற்காக வெள்ளை விரிப்பொன்றைத் தரையில் விரித்திருந்தார், ஒரு கரப்பான்பூச்சி எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து சுவரில் அமர்ந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தன் செருப்பை எடுத்து அதன்மீது வீசினார். செருப்பு குறிதவறி மாட்டப்பட்டிருந்த கண்ணாடியில் இறங்கி, அதைக் கீழேயனுப்பி நொறுக்கியது. இம்முறை ப்ரௌனி சிரித்த சிரிப்பு, அவருடைய கண்ணாடி உடைந்ததற்கான இழப்பீட்டை விட அதிகமானது.

இரண்டாவது முறை வந்தது பெருஞ்சிரிப்பல்ல, சின்னதாய் ஒரு எக்கலிப்பு. எதுவும் நடக்கவில்லையே என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு ஏன் இந்தச் சிரிப்பு? அவரின் வேலையாள் பிபின் வந்ததும் அதற்கான விடை தெரிந்துவிட்டது. அவரைப் பார்த்ததும் புன்னகையோடு ‘உங்கள் காதுக்குப் பக்கத்தில் ஷேவிங் சோப்பு ஒட்டியிருக்கிறது, அய்யா’ என்றான். கண்ணாடி உடைந்து போனதால் சன்னல் கண்ணாடியில்தான் அவர் சவரம் செய்ய வேண்டியிருந்தது, கைகளை வைத்துப்பார்த்து பிபின் சொன்னது உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டார்.

அற்பமான விஷயங்களுக்குக் கூட ப்ரௌனி சிரிக்கிறது என்பது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு ஆச்சரியமாகப் பட்டது. தபால் அலுவலகத்தில் அவர் மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர் சிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் ப்ரௌனியின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பிலும் அந்த எக்கலிப்பின் ஒலியிலுமே இருந்தது. நாய்களின் சிரிப்பு பற்றி All About Dogs எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கலாம், நாய்களைப் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா போல ஒன்று கிடைத்தால், நிச்சயமாக அதில் இந்த சிரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். பவோனிபூரில் இருந்த நான்கு புத்தகக்கடையிலும் – புது மார்க்கெட்டில் இருந்த அத்தனை கடைகளிலும் – அப்படியொரு என்சைக்ளோபீடியா கிடைக்கவில்லை. அஷமஞ்சா பாபு, திரு. ரஜனி சாட்டர்ஜியைப் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தார். அந்த ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர் அவர் தெருவில், பக்கத்திலேயேதான் வசித்து வந்தார். ரஜனிபாபு எந்தப்பாடத்தைப் போதித்தார் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஒரு பேராசிரியரின் படிப்பறையில் இருப்பது போலவே தடித்தடியான புத்தகங்கள் ஒரு அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார்.

000

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இந்தச் சாகசத்துக்குத் துணையிருக்கும்படி மௌனமாக துர்க்கையை வேண்டிக்கொண்டு, பேராசிரியர் சாட்டர்ஜியின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். நிறையமுறை அவரைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்திருந்தாலும், அவருக்கு இவ்வளவு அடர்த்தியான புருவங்களும், கரகரப்பான நடுங்கவைக்கும் குரலும் இருக்குமென்று தெரியாது. பேராசிரியர் அவரை வாசலோடு துரத்தவில்லை என்பதால் தைரியமாக உள்ளே நுழைந்து சோஃபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டார். பிறகு சின்னதாக ஒருமுறை இருமிவிட்டுக் காத்திருந்தார். பேராசிரியர் தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த செய்தித்தாளை வைத்துவிட்டு வந்திருப்பவரைக் கவனித்தார்.

“உன் முகம் பரிச்சயமானதாகத் தெரிகிறது.”

“நான் இங்கே பக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன்.”

“அப்படியா? என்ன விஷயம், சொல்லு.”

“உங்கள் வீட்டில் ஒரு நாயைப் பார்த்திருக்கிறேன்: அதனால்தான். . .”

“அதனாலென்ன? எங்களிடம் இரண்டு இருக்கிறது ஒன்றல்ல.”

“ஓ. . . என்னிடமும் ஒன்று இருக்கிறது.”

“உனக்கு என்ன ஊரிலுள்ள நாய்களை எண்ணும் வேலையா?”

அஷமஞ்சா பாபு அந்தக்கேள்வியில் இருந்த எள்ளலைக் கவனிக்கவில்லை. “நான் தேடிக்கொண்டிருப்பது உங்களிடம் இருக்குமா என்று பார்க்கவந்தேன்.” என்றார்.

“என்ன அது?”

“உங்களிடம் நாய்கள் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா இருக்கிறதா?”

“இல்லை. என்னிடம் இல்லை. அது உனக்கெதற்கு?”

“அதிலே பாருங்கள். . . என் நாய் சிரிக்கிறது. ஆகவே நாய்கள் இப்படிச் சிரிப்பது இயற்கையானதுதானா என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். உங்களுடைய நாய்கள் சிரிக்கின்றனவா?”

அறையில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம் எட்டு அடித்து ஓயும்வரை பேராசிரியர் நிலைகுத்திய பார்வையில் அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்தார். பிறகு “உன் நாய் இரவில் சிரிப்பதுண்டா?” என்று கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, ஆமாம், இரவிலும்தான்.”

“போதைவஸ்துக்களில் உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? கஞ்சாவினால் மட்டும் இப்படிப்பட்ட விளைவுகளைக் கொடுக்கமுடியாது. ச்சரஸ், ஹஷிஷ் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்வாயோ?”

அஷமஞ்சா பாபு தனக்குள்ள ஒரே கெட்டபழக்கம் புகைபிடிப்பதுதான் என்று அடங்கிய குரலில் சொன்னார் – நாய் வந்ததிலிருந்து அதையும் கூட வாரத்திற்கு மூன்று பாக்கெட்டிலிருந்து இரண்டாக்கி விட்டதைத் தெரிவித்தார்.

“ஆனாலும் உன் நாய் சிரிக்கிறது என்கிறாய்?”

“அது சிரிப்பதை என் கண்களால் பார்த்தும் காதால் கேட்டுமிருக்கிறேன்.”

“கவனி”. பேராசிரியர் சாட்டர்ஜி தன் கண்ணாடியை கழற்றினார், அதைத் தன் கைக்குட்டையால் துடைத்து, மீண்டும் மாட்டிக்கொண்டு அஷமஞ்சா பாபுவை உன்னிப்பாகப் பார்த்தார். பிறகு வகுப்பில் விரிவுரையாற்றும் தொனியில் உணர்ச்சி முழக்கமிட்டார்:

“இயற்கையின் அடிப்படை விதிகள் குறித்து உனக்கிருக்கும் அறியாமையைக் கண்டு வியக்கிறேன். கடவுளால் படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் மனிதனே சிரிக்கத் தெரிந்தவன். இது மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் ஹோமோசேப்பியன்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று. ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்று கேட்காதே, ஏனென்றால் எனக்குத் தெரியாது. கடலில் வாழக்கூடிய டால்பின்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். டால்பின்கள் மட்டும் ஒரேயொரு விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தவிர வேறு இல்லை. மனிதர்கள் ஏன் சிரிக்க வேண்டும் என்பதும் தெளிவாகப் புரியவில்லை. எவ்வளவோ தத்துவவாதிகள் ஏனென்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசித்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் விடை தெரியவில்லை. உனக்குப் புரிகிறதா?”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது; கூடவே அவர் இப்போது அந்த இடத்தைக்காலி செய்ய வேண்டும் என்பதும் புரிந்தது, ஏனென்றால் பேராசிரியர் மீண்டும் செய்திதாளுக்குப் பின்னால் காணாமல் போயிருந்தார்.

டாக்டர் சுகோமோய் பௌமிக் – சிலர் அவரை டாக்டர் பவ்-வவ்-மிக் என்றும் அழைப்பதுண்டு – நகரத்தில் சிறந்த மிருக வைத்தியர். மற்றவர்கள் காதுகொடுத்துக் கேட்காததை நிச்சயம் ஒரு மிருக வைத்தியர் கேட்பார் என்ற நம்பிக்கையில் அஷமஞ்சா பாபு அவரிடம் டெலிபோனில் நேரம் கேட்டுக்கொண்டு கோகலே ரோட்டிலுள்ள அவர் வீட்டுக்கு ப்ரௌனியையும் அழைத்துச் சென்றார். ப்ரௌனி கடந்த நான்கு மாதத்தில் பதினேழுமுறை சிரித்திருக்கிறது. அவர் கவனித்தவரை சிரிக்கும்படியாக ஏதாவது சொன்னால் ப்ரௌனி சிரிப்பதில்லை; கோமாளித்தனமான நிகழ்வுகளுக்கு மட்டுமே சிரிக்கிறது. அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியின் முன்பாக ’கிங் ஆஃப் பம்பார்டியா’ – நான்சென்ஸ் ரைம்ஸ்’சைச் சொல்லிக் காட்டினார், ஆனால் அதனிடத்தில் எந்த விளைவையும் அது ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால் குழம்பிலிருந்த ஒரு உருளைக்கிழங்கு அஷமஞ்சா பாபுவின் கையிலிருந்து நழுவி, தயிர் வைத்திருந்த தட்டில் விழுந்தபோது, கிட்டத்தட்ட மூச்சு நிற்குமளவு சிரித்தது. பேராசிரியர் சேட்டர்ஜி கடவுளின் படைப்பு குறித்து அவருக்கு வகுப்பெடுத்தார், ஆனால் அந்த மெத்தப்படித்தவர் சொன்னது தவறு என்பதற்கு இங்கே உயிருள்ள ஒரு சாட்சி இருக்கிறது.

எனவே அஷமஞ்சா பாபு, ஒருமுறைக்கு இருபது ரூபாய் வாங்கினாலும் பரவாயில்லை என அந்த மிருகவைத்தியரைப் பார்க்கப் போகிறார். ஆனால் நாயின் தனித்தன்மையான குணத்தைச் சொல்லும்முன்பே நாயின் தோற்றத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர் புருவம் உயர்ந்துவிட்டது. “நாட்டுநாய்களை நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இதுபோலப் பார்த்ததில்லை.” என்றார்.

நாயைத் தூக்கி மேசையின்மீது வைத்தார். ப்ரௌனி தன் காலடியில் இருந்த பித்தளை பேப்பர் வெயிட்டை முகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன சாப்பிடக் கொடுப்பீர்கள்?”

“நான் சாப்பிடும் எல்லாமும் சாப்பிடுவான் சார், உயர் ஜாதி நாய் இல்லையே. . .”

டாக்டர் பௌமிக்கின் நெற்றி சுருங்கியது. மிக ஆர்வமாக நாயைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். “நல்ல ஜாதி நாய் ஒன்றைப் பார்த்ததும் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் சிலசமயம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. உதாரணமாக இது. இது நாட்டுநாய் என்று என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. நீங்கள் இதற்கு அரிசியும் பருப்பும் கொடுப்பதை நிறுத்தவேண்டுமென்று சொல்லுவேன். இவனுக்கான உணவுப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறேன்.”

அஷமஞ்சா பாபு தான் அங்குவந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல ஆயத்தமானார். “நான் – வந்து, என் நாயிடம் ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது – அதனால்தான் உங்களிடம் கொண்டுவந்தேன்.”

“முக்கியத்துவமா?”

“இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

“சிரிக்கிறதா–?”

“ஆமாம், சிரிக்கிறது. உங்களையும் என்னையும் போல.”

“நம்பமுடியவில்லை! இப்போது சிரிக்கவைக்க முடியுமா, நான் பார்க்க வேண்டும்?”

இப்போது அஷமஞ்சா பாபு திகைத்துப்போய் நின்றுவிட்டார். இயல்பாக அவர் ஒரு கூச்சசுபாவி, ப்ரௌனியிடம் கோணங்கிச் சேட்டைகள் காண்பித்து அதைச்சிரிக்க வைக்க அவரால் முடியாது, போலவே அந்த இடத்தில் அந்நேரத்தில் சிரிக்கும்படியாக எதுவும் நிகழவும் வாய்ப்பில்லை. எனவே டாக்டரிடம் ப்ரௌனி சிரிக்கச்சொன்னால் சிரிக்காது என்றும் ஏதாவது சிரிக்கும்படியான சம்பவம் நடக்கவேண்டும் என்று விளக்கினார். அதன்பிறகு டாக்டர் பௌமிக்குக்கு, அஷமஞ்சா பாபுவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க நேரமில்லை. “உன் நாய் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு விநோதமாயிருக்கிறது; அது சிரிக்கிறது என்று சொல்லி இன்னும் விநோதமாக்கவேண்டாம். என்னுடைய இருபத்தியிரண்டு வருட அனுபவத்தில் சொல்கிறேன், நாய்கள் அழும், பயப்படும், கோபம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பொறாமையை வெளிப்படுத்தும். நாய்கள் கனவுகூடக் காணும் ஆனால் சிரிக்காது.”

இந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு, அஷமஞ்சா பாபு யாரிடமும் ப்ரௌனியின் சிரிப்புபற்றிப் பேசவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டார். அதை நிரூபிக்க முடியவில்லை எனும்போது சபையில் வைத்து அவமானப்படுவானேன்? யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரியாமல் போனால்தான் என்ன? அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி அவருடைய நாய், அவரின் சொத்து. அவர்களின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் வெளியாட்களை இழுப்பானேன்?

000

ஆனால் விஷயங்கள் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப நடப்பதில்லை. ஒருநாள் ப்ரௌனியின் சிரிப்பு வெளியாள் ஒருவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது.

சிலநாட்களாகவே அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியை மதியநேரங்களில் விக்டோரியா மெமோரியல் அருகே நடைக்கு அழைத்துச்செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளாயிருந்தார். ஒரு ஏப்ரல் நாளில், நடையின் நடுவே, திடீரென்று புயல்காற்று ஆரம்பமானது. அஷமஞ்சா பாபு வானத்தைப் பார்த்து, வீட்டுக்குத் திரும்புவது பாதுகாப்பானதல்ல, எந்தநேரமும் மழை வந்துவிடலாம் என்று கணித்தார். எனவே ப்ரௌனியுடன் பளிங்கு வளைவோடு கூடிய கருப்புநிறக் குதிரைவீரன் சிலையின் கீழ் ஒதுங்குவதற்காக விரைந்தார்.

இதற்கிடையே, மழை பெருந்துளிகளாக விழ ஆரம்பித்ததும் மக்கள் ஒதுங்க இடம் தேடத்தொடங்கினர். வளைவுக்கு இருபதடி தள்ளி, வெள்ளைச்சட்டையும் ட்ரவுசரும் அணிந்த ஒரு குண்டான மனிதர் தன் குடையை விரித்தபோது திடீரென காற்றின் வேகம்கூடி குடையைத் தலைகீழாக்கியது. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அஷமஞ்சா பாபு வெடித்துச் சிரிக்க இருந்தார், ஆனால் ப்ரௌனி அவரை முந்திக்கொண்டு சத்தமாக புயல்காற்றின் சத்தத்தையும் மீறி வெடிவெடித்ததுபோலச் சிரித்தது அந்தப் பரிதாபமான நபருக்கும் கேட்டுவிட்டது. அம்மனிதர் குடையை மடிப்பதை விட்டுவிட்டு வியப்புடன் ப்ரௌனியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ப்ரௌனியால் தனது சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவும் கிறுக்குத்தனமாக ப்ரௌனியின் வாய்க்கு முன்பாகத் தன் கையைத்தட்டி அமைதிப்படுத்தப் பார்த்தார், ஆனால் அது உதவவில்லை. வாயடைத்துப்போன அம்மனிதர் அஷமஞ்சா பாபுவை நோக்கி ஏதோ பேயைப் பார்த்தவரைப்போல நடந்துவந்தார். ப்ரௌனி இப்போது அமைதியடையத் தொடங்கியிருந்தது என்றாலும் அதுவே அம்மனிதரின் விழிபிதுங்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

“சிரிக்கும் நாய்.”

“ஆமாம், சிரிக்கும் நாய்.” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு.

“ஆனால் இது எவ்வளவு விநோதமானது.”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அந்நபர் பெங்காலிக்காரர் அல்ல என்று தெரிந்தது. குஜராத்தி அல்லது பார்சியாக இருக்கவேண்டும். அஷமஞ்சா பாபு தன்னை நோக்கி சரமாரியாக வந்து விழப்போகும் கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதிலளிக்க தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.

தூறல் இப்போது கனமான மழையாகிவிட்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவோடு மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த அக்கனவான், பத்தே நிமிடத்தில் ப்ரௌனியைப் பற்றி என்னவெல்லாம் உண்டோ எல்லாமும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டார். கூடவே, அஷமஞ்சா பாபுவின் முகவரியையும் எழுதி வைத்துக்கொண்டார். தன்னுடைய பெயர் பில்லூ போக்கன்வாலா என்றார், நாய்களைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்த அவர் அவ்வப்போது அவை குறித்து எழுதுவதும் உண்டு, இன்றைய நாளின் அனுபவம் அவர் இதற்குமுன் கண்டதையெல்லாம் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது, அநேகமாக, இனி எதிர்காலத்தில் கூட இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்காது என்றார். தான் எப்பேர்ப்பட்ட அதிசயச் சுரங்கத்தை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்கே தெரியவில்லை, இதற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

மழை நின்ற சிறிது நேரத்தில், திரு. போக்கன்வாலா சௌரிங்கீ ரோட்டின் குறுக்கே கடக்கும்போது ஒரு மினிபஸ் ஒன்றில் அடிபட்டதற்கும் ப்ரௌனிக்கும் தொடர்புண்டு என்றால் அது தவறாகாது – சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சிந்தனைகள் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் வாகனங்களைக் கவனிப்பதை மறக்கடித்துவிட்டது. மருத்துவமனையில் இரண்டரை மாதங்கள் இருந்த பின், உடல் தேறுவதற்காக போக்கன்வாலா நைனிடால் சென்றார். மலைவாசஸ்தலத்தில் ஒருமாதத்தைக் கழித்தபின் கல்கத்தா வந்த அன்று மாலை பெங்கால் க்ளப்பில் உள்ள தன் நண்பர்களுக்கு சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சம்பவத்தை விவரித்தார். திரு.பாலபோரியா மற்றும் திரு.பிஸ்வாஸ். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் க்ளப்பிலுள்ள இருபத்தியேழு உறுப்பினர்கள் மற்றும் மூன்று பேரர்களின் காதுகளுக்கு இந்த விஷயம் போய்ச் சேர்ந்தது. அடுத்தநாள் காலை கல்கத்தாவிலுள்ள குறைந்தபட்சம் ஆயிரம் பேருக்கு இச்சம்பவம் தெரிந்துவிட்டது.

000

இந்த மூன்றரை மாதங்களில் ஒருமுறை கூட ப்ரௌனி சிரிக்கவில்லை. அதற்கு முக்கியக் காரணம் வேடிக்கையான சம்பவம் எதுவும் அதன்முன்னே நிகழவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு இது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை; ப்ரௌனியின் இந்தத் தனித்துவமான கொடையைக் காசாக்கும் எண்ணம் அவருக்கு எப்போதுமே வந்ததில்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையான இடத்தை ப்ரௌனி நிரப்பிவிட்டதில் அவர் மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். சொல்லப்போனால் எந்த மனிதப்பிறவியின் மீதும் அவருக்கு ஈர்ப்பு இருந்ததில்லை.

சிரிக்கும்நாய் பற்றிய சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டவர்களில் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிக்கையின் உயரதிகாரியும் ஒருவர். அஷமஞ்சா பாபுவைப் பேட்டியெடுக்கும்படி நிருபரான ரஜத் சௌத்ரியை அனுப்பினார். அஷமஞ்சா பாபு லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலைபார்க்கும் விஷயத்தை அவருக்குச் சொன்னது போக்கன்வாலா.

ஒரு நிருபர் தன்னைச் சந்திக்க நினைத்ததே அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாய் இருந்தது. ரஜத் சௌத்ரி, போக்கன்வாலாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டதும்தான் அவர் எதற்காக தன்னைச் சந்திக்க வருகிறார் என்று விளங்கிவிட்டது. அஷமஞ்சா பாபு, நிருபரைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அழைத்து வந்தார். அந்த மரநாற்காலி இப்போது சரிசெய்யப்பட்டு புதிய கால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது, அஷமஞ்சா பாபு நிருபரை அதில் அமரும்படி சொல்லிவிட்டுத் தான் படுக்கையில் அமர்ந்துகொண்டார். ப்ரௌனி, சுவரில் ஏறிக்கொண்டிருந்த எறும்புகளின் வரிசையொன்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்தது; இப்போது உடனே படுக்கையில் தவ்வி அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அருகே அமர்ந்து கொண்டது.

ரஜத் சௌத்ரி தனது ரெக்கார்டரின் பொத்தானை அழுத்தப் போகும்போது ஒரு எச்சரிக்கையை முன்பே கொடுத்துவிடுவது நல்லது என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தோன்றியது. எனவே, “அதாவது சார், என்னுடைய நாய் முன்பெல்லாம் அடிக்கடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக சிரிக்கவே இல்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அது சிரிப்பதைப் பார்க்கவேண்டுமென வந்திருந்தால் அது உங்களுக்கு ஏமாற்றமாக அமையலாம்,” என்றார்.

ஒரு நல்ல விஷயம் கிடைத்ததும் சந்தோஷமான புன்னகையை வெளியிடும் துடிப்பான நிருபர்களைப் போல ரஜத் சௌத்ரி ஒரு புன்னகையைத் தவழவிட்டார். அந்தச் செய்தி அவருக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தாலும் அது வெளியில் தெரியக்கூடாதென கவனமாக இருந்துகொண்டார். “அதனாலென்ன, பரவாயில்லை. நான் உங்களிடமிருந்து சில விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் அவ்வளவே. ஆரம்பிக்கும் முன், இவனது பெயர். நீங்கள் உங்கள் நாயை என்னவென்று கூப்பிடுகிறீர்கள்?”

அஷமஞ்சா பாபு மைக்கின் அருகில் செல்வதற்காக கழுத்தை நீட்டி, “ப்ரௌனி” என்றார். ”ப்ரௌனி…” நிருபரின் கழுகுக்கண்கள் நாய் தன் பெயரைச் சொன்னதும் வாலாட்டுவதைக் கவனித்தன. “இவனுக்கு என்ன வயதாகிறது?”

“பதிமூன்று மாதம்.”

“இந்த நாயை எ-எ-எங்கே கண்டெடுத்தீர்கள்?”

இதற்கு முன்பும் இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது. ரஜத் சௌத்ரியின் இந்தப் பெரிய குறைபாடு பேட்டிகளின்போது இடையே தலைகாட்டி அவரை சங்கடத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டுசெல்லும். இங்கும் அதேதான் நடந்திருக்கும், ஆனால் அப்படித் திக்கியது எதிர்பாராத விதமாக ப்ரௌனியின் அதிசயமான குணத்தை வெளிக்கொண்டு வர உதவியது. அந்தவகையில் போக்கன்வாலாவுக்கு அடுத்து ப்ரௌனியின் மனிதர்களைப் போன்ற சிரிப்பைக் கண்ணால் பார்த்த வெளிநபர் ரஜத் சௌத்ரிதான்.

அடுத்துவந்த ஞாயிறு காலை, க்ராண்ட் ஹோட்டலின் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் அமர்ந்திருந்த அமெரிக்காவின் சின்சினாட்டியைச் சேர்ந்த திரு.வில்லியம்.பி.மூடி, செய்தித்தாளில் சிரிக்கும் நாயைப் பற்றிப் படித்ததும் ஹோட்டல் ஆபரேட்டருக்கு அழைத்து இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த திரு.நேண்டியை உடனடியாக அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். கடந்த இரு தினங்களில் திரு.மூடி, திரு.நேண்டியின் சேவையைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றபோது, நகரத்தின் அனைத்து விஷயங்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருப்பதைக் கண்டார். ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகை சிரிக்கும் நாய்க்கு சொந்தமானவரின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்திருந்தது. திரு.மூடி அந்தக் கதாபாத்திரத்தைச் சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

அஷமஞ்சா பாபு ஸ்டேட்ஸ்மேனைப் படிக்கவில்லை. தவிரவும், ரஜத் சௌத்ரி அந்த நேர்காணல் எப்போது வெளிவரும் என்று சொல்லவில்லை, சொல்லியிருந்தால் ஒரு பிரதி வாங்கியிருப்பார். அவரது அண்டை வீட்டுக்காரரான காளிகிருஷ்ண தத் மீன் மார்க்கெட்டில் வைத்து அதைப்பற்றிச் சொன்னார்.

“நீங்கள் ஒரு நல்ல குணமுள்ள மனிதர்,” என்றார் திரு.தத். “இப்படி ஒரு பொக்கிஷத்தை ஒரு வருஷத்திற்கும் மேலாக வீட்டிலேயே வைத்திருக்கிறீர்கள், அதைப்பற்றி யாரிடமும் மூச்சுக்கூட விடவில்லையே? இன்றைக்கு சாயங்காலம் போல உங்கள் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள் நாய்க்கு ஒரு ஹலோ சொல்லியே ஆகவேண்டும்.” அஷமஞ்சா பாபுவின் இதயம் கலவரமானது. நிச்சயமாக இதுவொரு பிரச்சினையாக ஆகப்போகிறது என்று அவருக்குத் தெரிந்தது. திரு.தத் போலவே அக்கம்பக்கத்தில் நிறையபேர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் வாசிப்பவர்கள்தான், எல்லோரும் அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவரது நாய்க்கு ஹலோ சொல்ல விரும்புவார்கள். இது அவரை சோர்வடையச் செய்யுமொரு நிகழ்வு.

மஞ்சா பாபு உடனடியாக சுதாரித்துக் கொண்டு, அன்றைய நாளை வீட்டிலிருந்து தள்ளி இருந்தபடி கழிப்பது என்று முடிவு செய்தார். எனவே, ப்ரௌனியை தனது கக்கத்தில் இடுக்கியபடி, வாழ்வில் முதன்முறையாக ஒரு டாக்சியில் ஏறி, நேராக பாலிகஞ்ச் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்று அங்கிருந்து போர்ட் கேனிங் செல்லும் ரயிலில் ஏறிக்கொண்டார். பாதிதூரம் சென்றதும் ரயில் பால்சிட் என்ற ஸ்டேஷனில் நின்றது. அந்த இடம் பார்க்கப் பிடித்திருந்ததால் அஷமஞ்சா பாபு அங்கேயே இறங்கிக் கொண்டார். அன்றைய நாள் முழுவதையும் அமைதியான மூங்கில் தோட்டத்திலும் மாந்தோப்பிலும் கழித்தபின் புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தார். ப்ரௌனியும் அந்த இடத்தை நன்றாக ரசிப்பது போலிருந்தது. அதன் இதழ்க்கடையில் தவழ்ந்த மெல்லிய புன்னகை இதற்குமுன் அஷமஞ்சா பாபுவே பார்த்திராதது. அதுவொரு மாசற்ற புன்னகை, அமைதியின், மனநிறைவின் புன்னகை, உள்ளிருக்கும் மகிழ்ச்சியினால் உருவான புன்னகை. நாய்களின் ஒரு வருடம் என்பது மனித வாழ்க்கையில் ஏழு வருடத்திற்குச் சமம் என்று எங்கோ அவர் படித்திருக்கிறார். ஆனாலும் சுற்றியும் மரங்களடர்ந்த இதுபோன்ற இடத்தில் இவ்வளவு அமைதியான நடத்தையை ஏழு வயது மனிதக் குழந்தையிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

000

அஷமஞ்சா பாபு வீட்டிற்குள் நுழையும்போது மணி ஏழைத் தாண்டியிருந்தது. யாரேனும் அழைத்திருந்தார்களா என்று பிபினிடம் கேட்டார். குறைந்தது நாற்பது முறை அவரைத்தேடி வந்தவர்களுக்காகக் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது என்றான். அஷமஞ்சா பாபுவால் தன்னுடைய முன்னெச்சரிக்கைக்காகத் தன்னைத்தானே பாராட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஷூவைக் கழற்றியபடி பிபினிடம் ஒரு டீ கேட்டபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். “அடச் சை!” என்று நொந்து கொண்டார் அஷமஞ்சா பாபு. கதவைத் திறந்ததும் அவர் பார்த்தது ஒரு வெள்ளைக்காரரை. “ராங் நம்பர்.” என்று சொல்ல நினைத்து பின்னால் நின்றிருந்த பெங்காலிக்காரரைப் பார்த்ததும் “யார் வேண்டும்?” என்றார்.

“நீங்கள்தான்,” என்றார் இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த ஷ்யாமோல் நேண்டி, “அதாவது, உங்களுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் நாய் உங்களுடையது என்றால், இன்றைக்குப் பேப்பரில் எப்படிச் சொல்லியிருந்ததோ அப்படியே இருக்கிறது. நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?”

அஷமஞ்சா பாபு அவர்களைத் தனது படுக்கையறைக்குள் வரும்படி பெருந்தன்மையோடு அழைக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார், திரு.நேண்டி பிரம்பு முக்காலியில் அமர்ந்துகொள்ள, அஷமஞ்சா பாபு தன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டார். ப்ரௌனி சற்றே அசௌகரியமாகத் தென்பட்டது, அறையின் வாசற்படிக்கு வெளியிலேயே நின்று கொண்டது; அறைக்குள் இரண்டு அந்நியர்கள் இருப்பதை அது இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை என்பதால் இருக்கலாம்.

“ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி!” வெளிநாட்டுக்காரர் அறைக்குள் அதை வரவைப்பதற்காக அதை நோக்கிக் குனிந்து மீண்டும் மீண்டும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். ப்ரௌனி அந்த அந்நியரை உறுத்துப் பார்த்தபடி நகராமல் நின்றது.

யார் இவர்களெல்லாம்? என்று இயல்பாக அஷமஞ்சா பாபுவுக்குள் எழுந்த கேள்விக்கு திரு.நேண்டி பதிலளித்தார். அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் அமெரிக்காவின் குறிப்பிடத்தகுந்த பணக்காரர், இந்தியாவுக்கு பழைய ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார்களை வாங்குவதற்காக வந்திருக்கிறார்.

அந்த அமெரிக்கர் இப்போது நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தபடி நாய்க்கு முன்னால் விதவிதமான முகச்சேட்டைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

மூன்று நிமிட தோல்விகரமான கோமாளித்தனங்களுக்குப் பின் முயற்சியைக் கைவிட்டு அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்து, “இதற்கு உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றார்.

அஷமஞ்சா பாபு இல்லையெனத் தலையசைத்தார்.

“இவன் உண்மையிலேயே சிரிப்பானா?” என்றார் அமெரிக்கர்.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அமெரிக்கப் பேச்சு புரியுமோ புரியாதோ என திரு.நேண்டி அவருக்காக மொழிபெயர்த்தார்.

“ப்ரௌனி சிரிக்கும்,” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு, “ஆனால் அது வேடிக்கையென்று எதையாவது உணர்ந்தால்தான்.”

அஷமஞ்சா பாபுவின் பதிலை நேண்டி மொழிபெயர்த்துச் சொன்னபோது அமெரிக்கரின் முகத்தில் செம்மை படர்ந்தது. தெளிவாகத் தெரியாத சூழ்நிலையில், அந்த நாய் சிரிக்கக்கூடியது என்ற நிரூபணம் கிடைக்காத வரையில் அவர் அந்த நாய்க்காகப் பணத்தை வீசியடிக்க விரும்பவில்லை. பின்னால் அவரைத் தர்மசங்கடப்படுத்தக் கூடிய எந்தவொரு நிலையையும் அவர் உருவாக்கிக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. மேலும் தனது வீட்டில் சீனத்திலிருந்து பெரு வரை உள்ள அரிதான பொருட்களும், லத்தீன் மொழி மட்டுமே பேசக்கூடிய கிளியும் வைத்திருக்கிறார். “சிரிக்கும் நாயை வாங்குவதற்காக என்னுடைய செக் புத்தகத்தைக் கையோடு எடுத்து வந்திருக்கிறேன், ஆனால் அது உண்மையிலேயே சிரிக்கும் என்ற ஆதாரம் கிடைக்கவேண்டும்.” என்றார்.

பிறகு தான் சொன்னதை நிரூபிக்கும் விதமாக தனது பாக்கெட்டிலிருந்து நீலநிற செக் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிலெடுத்துக் காட்டினார். சிட்டி பேங்க் ஆஃப் நியூயார்க் என்று அதன்மேல் எழுதியிருந்தது.

“அதன்பிறகு நீங்கள் காற்றில் மிதப்பீர்கள்,” தூண்டும் விதமாகக் கூறினார் திரு.நேண்டி. “அந்த நாயைச் சிரிக்க வைக்கும் விதம் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும். இந்தக் கனவான் 20,000 டாலர்கள் தரத் தயாராக இருக்கிறார். அதாவது இரண்டு லட்சம் ரூபாய்கள்.”

கடவுள் ஏழுநாளில் உலகைப் படைத்ததாக பைபிள் கூறுகிறது. ஒரு மனிதன், தன் கற்பனா சக்தியினால் அதே விஷயத்தை ஏழு விநாடியில் செய்துவிட முடியும். திரு.நேண்டியின் வார்த்தைகள் அஷமஞ்சா பாபுவின் மனதில் உருவாக்கிய சித்திரங்கள், அவர் ஒரு விசாலமான குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் இருக்கிறார், சுழலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, கால்கள் மேசைமீது இருக்க, ஹசுநோ-ஹானாவின்* நறுமணம் அறையை நிறைக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நொடி இந்தச் சித்திரம் திடீரென்று எழுந்த ஒரு ஒலியால் ஊசியால் குத்தப்பட்ட பலூன்போல மறைந்தது. ப்ரௌனி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அது இதற்குமுன் சிரித்த எந்தச் சிரிப்பையும் போல் இல்லை. “ஆமாம் இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

திரு.மூடி முழங்காலிட்டு அமர்ந்தபடி, பரவசத்தினால் உண்டான பதட்டத்தோடு அந்த அபூர்வமான காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். செக் புக் மீண்டும் வெளியே வந்தது, அதோடு, அவருடைய தங்க பார்க்கர் பேனாவும் வந்தது.

ப்ரௌனி இன்னமும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அதன் சிரிப்பிற்கான காரணம் புரியவில்லை, யாரும் திக்கவில்லை, யாரும் தடுமாறி விழவில்லை, யாருடைய குடையும் காற்றில் திரும்பவில்லை, சுவரில் உள்ள எந்தக் கண்ணாடியிலும் செருப்பு விழவில்லை. ஆனால் ஏன் ப்ரௌனி சிரிக்கிறது?

“நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி,” என்றார் திரு.நேண்டி. “இந்த வியாபாரத்தில் எனக்கென்று குறிப்பிட்ட சதவீதம் கிடைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன் – நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

திரு.மூடி இப்போது தரையிலிருந்து எழுந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார். “அவர் தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதுகிறார் என்று கேள்.” என்றார்.

திரு.நேண்டி அக்கேள்வியை பெங்காலியில் ஒலிபரப்பிய பின்னரும் அஷமஞ்சா பாபு பதில் கூறவில்லை, காரணம் இப்போதுதான் அவர் ஓர் ஒளியைக் கண்டிருந்தார், அவ்வொளி அவரது இதயத்தை வியப்பினால் நிறைத்திருந்தது. தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதவேண்டும் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, பெங்காலியில், “அந்தக் கனவானிடம் சொல்லுங்கள். உண்மையில் அந்த நாய் ஏன் சிரித்தது என்று தெரிந்தால் அவர் தனது செக் புத்தகத்தைத் திறந்திருக்க மாட்டார்.” என்றார்.

வறண்ட குரலில் கூர்மையாக “ஏனென்று நீங்கள் சொல்லலாமே?” என்றார் திரு.நேண்டி, இந்த விஷயம் போகிற விதம் அவருக்கு நிச்சயமாகப் பிடிக்கவில்லை. இந்தத் திட்டம் தோல்வியடைந்தால் அமெரிக்கரின் கோபம் தன் மேல்தான் இறங்கும் என்ரு அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி ஒருவழியாக சிரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தைத் தூக்கி, தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, அதன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னார், “என்னுடைய நாய் ஏன் சிரிக்கிறதென்றால், இந்தக் கனவான் பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்கமுடியும் என்று நம்புகிறார்.”

“ஓஹோ,” என்ரார் திரு.நேண்டி. “அப்படியென்றால் உன்னுடைய நாய் ஒரு தத்துவவாதி, அப்படித்தானே?”

“ஆமாம், சார்.”

“அதன் அர்த்தம் அந்த நாயை நீ விற்கமாட்டாய் என்பதா?” நேண்டியின் முகம் இறுகியது.

“மாட்டேன் சார்.”

திரு.மூடியிடம் ஷ்யாமோல் நேண்டி நாயின் உரிமையாளருக்கு அதை விற்கும் எண்ணம் இல்லை என்று மட்டும் சொன்னார்.

திரு.மூடி செக் புத்தகத்தை மீண்டும் தனது பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு, முழங்காலில் இருந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு, அறையிலிருந்து வெஇயேறும் வழியில் தலையை அசைத்தபடி கூறினார். “இந்த ஆள் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.”

அமெரிக்கரின் கார் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தபிறகு அஷமஞ்சா பாபு ப்ரௌனியின் கண்களைப் பார்த்தபடி கேட்டார், “நீ ஏன் சிரித்தாய் என்பதற்கு நான் சரியாம முறையில் விளக்கம் கொடுத்தேன் இல்லையா?”

ப்ரௌனி ஆமோதிப்பாக மெல்லச் சிரித்தது.

000

* ஜப்பானிய பெர்ஃப்யூம். தாமரை மற்றும் அல்லி மலர்களிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் புராதனமான வகை வாசனைத் திரவியம்.

••••

வானவில்லின் மறுபாதி / சின்னப்பயல்

images (21)

தற்காலிக மனநிலையில்
எடுத்த
உறுதியான முடிவு
என் காதல்

வானவில்லின்
மறுபாதி
அவள்

பிடிக்காத
பாடலின் வரிகள் போல
சிலசமயங்களில்
மாறிவிடுகிறாய்

எழுதிய
நான்கைந்து வரிகளுள்
எது கவிதை வரி என்பது
நீ வாசிப்பதில் இருக்கிறது

தவறி விழுந்த இலையை
காடு சென்று சேர்க்க
அலைகிறது காற்று

ஏதேனின் தோட்டத்தில்
கிடைப்பதை
என் வீட்டுத்தோட்டத்தில்
கண்டெடுத்தேன்

எழுத மறந்த வரிகள்
இன்னும் கவிதையாகத்தான்
இருக்கின்றன

மாற்றம் என்றால்
கம்பளிப்பூச்சியிலிருந்து
வண்ணத்துப்பூச்சி போன்றதாக
இருக்கவேண்டும்

சிமணி சொன்னாரென்று
கையைக்காலாக்கி
நடந்து செல்கிறேன்
கால்களை என்ன செய்ய ?!

கிளிகளைப்
பிடித்துக்கொண்டுவருபவனுக்கு கூட
பூனைகளிடம்
அத்தனை பரிச்சயமில்லை

சோளக்கொல்லை பொம்மையும்
மழையை ரசிக்கிறது
கைகளை விரித்தபடி

எல்லாச்சாலைகளிலும்
நான் பயணி
அத்தனை நதியிலும்
என் ஓடம்

எல்லாக்கோடுகளும்
சிறிதாகி விடுகின்றன காலம் கடக்கும்போது
அருகில்
இன்னொரு பெரிய கோட்டிற்கு
எவ்விதத்தேவையுமின்றி

- சின்னப்பயல் (chinnappayal@gmail.com)

அண்டக் காட்சியும் கூழ்ம பண்பும் – முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

images (19)

ஒரு கரைசலில் இரண்டு பகுதிபொருட்கள் உண்டு. ஒன்று கரைப்பான் (ஒரு பொருளை கரைக்கும் திரவம்). மற்றொன்று கரைபொருள். உதாரணமாக உப்பு நீர் கரைசலை கருதுவோம். இதில் (ஒப்பீட்டளவில் அதிகமான நிறையில்) இருக்கும் நீர், கரைப்பான் ஆகும். (ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த நிறையில் இருக்கும்) உப்பு, நீரில் கரைவதால், அதற்கு கரைபொருள் என்று பெயர். இதில் நோக்க வேண்டியது என்னவெனில், திடநிலை பொருளான உப்பு, நீரில் இட்ட உடன், கரைகிறது. கரைந்த உப்பை நம்மால் காண முடியுமா? நிச்சயம் முடியாது. காரணம், கரைந்த ஒரு உப்பு துகளின் அளவு (விட்டம் என கொள்ளலாம்) மிகமிக சிறியது! நமது பார்வை திறனுக்கு, இம்மீச்சிறு அளவுடைய கரைந்த உப்பு தெரியாது. அட நுண்ணோக்கியால் கூட காண இயலாது!

சரி, உப்புக்கு பதிலாக, (சிறிதளவு) மண்ணை (ஒரு குவளை) நீரில் இட்டால், என்னவாகும்? இது என்ன கேள்வி. மண், குவளையின் அடியில் தங்கும் என்று சொல்வது எனக்கு கேட்கிறது. ஆம், புவி ஈர்ப்பு விசையினால், குவைளையின் அடியில் மண் தங்குகிறது. அதே சமயத்தில், மண் துகளினையும் நம்மால் காணமுடிகிறதல்லவா? இதற்கு காரணம், மண் நீரில் கரைவதில்லை. அதனால், மண் துகளின் விட்ட அளவில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. நீரில் கரையா பொருளான மண் சேர்ந்த இவ்வகை கலவைக்கு ‘தொங்கல்’ என்று பெயர்.

மேற்கண்ட உதாரணங்களுக்கு மாறாக, மற்றுமொரு வகை கரைசல் உண்டு. அதற்கு ‘கூழ்ம கரைசல்’ என்று பெயர். அக்கரைசலின் வகைக்கு சிறந்த எடுத்துகாட்டு பால் ஆகும். சத்து மிக்க பாலில், (இயற்கையாகவே அதிக அளவு) நீரும், கொழுப்பு உள்ளிட்ட பிற சத்துக்களும் இருக்கின்றன. இதில் நீர் கரைப்பானாக செயல்படுகிறது. (திடநிலை) கொழுப்பு உள்ளிட்ட பிற சத்துபொருட்கள் கரைபொருளாக இருக்கின்றன. (உப்பு) கரைசலுக்கும் கூழ்ம கரைசலான பாலிற்கும் உள்ள வேறுபாடு, அதிலுல்ல கரைபொருளின் ‘விட்ட அளவு’ தான். அதாவது, கரைந்த உப்பு துகளின் விட்டத்தை காட்டிலும், பாலில் உள்ள கொழுப்பு துகளின் விட்டம் மைக்ரோமீட்டர் அளவுடையது. அதாவது, நுண்ணூக்கியின் வழியே, கரைபொருளை காண முடியும். ஆனால் வெரும் கண்ணால் காண முடியாது.

நமது அன்றாட வாழ்வில், பல வகைகளில் பயன்படுத்தப்படும் கூழ்ம கரைசலுக்கென தனித்த பண்புகள் உண்டு. அதில் ஒன்று தான், அவற்றின் ஒளியியல் பண்பு. அதாவது, கூழ்ம கரைசலின் ஊடே, ஒளியை செலுத்தும் பொழுது, அதில் ஏற்படும் மாற்றமாக கருதலாம். இப்பண்பினை பற்றி காண்பதற்கு முன்னர், மாணிக்கவாசகர் அருளிய ஒரு வாசகத்திற்கு உருகா திருவாசகத்திலிருந்து சில வரிகளை காண்போம்.

அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்
அளப்பருந் தன்மை வளப்பெருங் காட்சி
ஒன்றனுக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்
நூற்றொரு கோடியுன் மேற்பட விரிந்தன
இன்னுழை கதிரின் துன்அணுப் புரைய (திருவாசகம், திருவண்டப் பகுதி, 1 முதல் 5 வரிகள்).

மேற்கண்ட விரிகளில், ஐந்தாம் வரியின் விளக்கத்தை மட்டும் காண்போம்.

இறைவனின் பார்வைக்கு, அண்டத்தில் (universe) மிதக்கும் கோல்களின் காட்சியை, நமக்கு உணர்த்த, மாணிக்கவாசகர் சொல்லும் ஒரு உதாராணமாக மேற்கண்ட ஐந்தாம் வரி அமைந்துள்ளது. சரி, இதன் விளக்கத்தை தற்போது காணலாம்.

வீட்டில் இருக்கும் ஒரு சிறிய துவாரத்தின் வழியே வருகின்ற கதிரவன் ஒளியில் அணுப்போன்ற துகள்கள் (அதாவது தூசிகள்) அலைந்து திரிவது நம் ஊனக் கண்ணுக்கும் தென்படுகின்றன.

சரி, அண்டக்காட்சியை விளக்கும் மாணிக்கவாசரின் இவ்வரிக்கும், கூழ்ம கரைசலின் ஒளியியல் பண்பிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? என கேட்கலாம். ஒற்றுமை இருக்கிறது. வாருங்கள், அறிவியல் நோக்கில் உள்ள அடிப்படை ஒற்றுமையை காண்போம்.

முன்னதாக, சூரிய ஒளியில், குறிப்பாக, வீட்டின் சிறு துவாரத்தின் வழியே வரும் சூரியஒளியில் தூசிகள் தெரிவதற்கான காரணத்தை பார்க்கலாம்.

சாதாரணமாக, வீட்டில் இருக்கும் (பகல்பொழுதில் இருக்கும் இயற்கையான) வெளிச்சத்தில், தூசியினை காணமுடிவதில்லை. இதற்கு காரணம், விரவிய நிலையில் உள்ள இயற்கையான வெளிச்சம் (அதாவது சூரியஒளி), மீச்சிறு அளவுடைய தூசியின் மீது பட்டு எதிரொளிக்காமல், விலகி செல்கிறது. ஒரு பொருளின் மீது ஒளி பட்டு பிரதிபலித்தால் மட்டுமே, நாம் அப்பொருளை காண முடியும். எடுத்துக்காட்டாக, நம் முன்னே வைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய (முற்றிலும்) தூய்மையான கண்ணாடியை சட்டெனெ இனங்காண முடிவதில்லை. ஏனெனில், ஒளியானது கண்ணாடி வழியே ஊடுருவி சென்றுவிடுகிறது. அதாவது, கண்ணாடி ஒளியை பிரதிபலிப்பதில்லை. மேலும், இருட்டிலும், நம்மால் பொருட்களை தெளிவாக காண முடிவதில்லை. காரணம், பொருட்கள் பிரதிபலிப்பதற்குண்டான ஒளி, அங்கு இல்லை. ஆக, ஒரு பொருள் தெரிய (நம் கண்ணிற்கு) வேண்டுமெனில், அப்பொருள் ஒளியை எதிரொலிக்க வேண்டியது ஒரு அம்சம் ஆகும். இதன் அடிப்படையில், விரவிய ஒளியை, தூசி பிரிதிபலிக்காததால், நம்முடைய கண்ணுக்கு அவைகள் தெரிவதில்லை.

ஆனால், ஒரு சிறு துவாரத்தின் வழியே வரும் சூரிய ஒளியில், தூசிகள் கண்ணுக்கு தெரிகின்றது. ஏனெனில், துவாரத்தின் வழியே வரும் சூரியகதிர், ஒளிகற்றையாக (beam of light) வந்து தூசியில் படும்பொழுது, அக்கதிரானது சிதறடிப்படுகிறது. இதனை ஒளிச்சிதறல் (light scattering) என்கின்றனர்.

ஒளிச்சிதறல் என்பது பிரதிபலித்தல் என்ற நிகழ்விலிருந்து மாறுபட்டது. ஆம், ஒளிச்சிதறலில் இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகள் உண்டு. முதலில் தூசியானது, ஒளியை உள்வாங்க வேண்டும். இதனை ‘உறிஞ்சிதல்‘ என்கின்றனர். பின்னர், உறிஞ்சிய ஒளியை ‘எல்ல திசைகளிலும் வெளியிடுதல்‘. இவ்விரண்டு படிநிலைகளையும் உள்ளடக்கியதே ஒளிச்சிதறல்.

ஆக, தூசித்துகள்களின் வழியே ஒளிக்கறையை செலுத்தினால், ஒளிச்சிதறலின் காரணமாக, அத்தூசிகள் நமது கண்ணுக்கு தெரிகிறது. இதேப்போன்ற பண்பு, கூழ்ம கரைசலுக்கும் உண்டு. ஆம், பாலின் வழியே, ஒளிக்கறையை (டார்ச் லைட் மூலம்) செலுத்தினால், (ஒளிச்சிதறலினால்) அதிலுள்ள கொழுப்பு துகள்களை (முழுமையாக அல்ல) காண முடியும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தலைசிறந்த விஞ்ஞானிகளுல் ஒருவரான, ஜான் டிண்டால் (John Tyndall) தான் இவ்விளைவினை முதன்முதலில் விளக்கியவர். எனவே, இவ்விளைவிற்கு ‘டிண்டால் விளைவு’ என்று பெயர்.

சரி, டிண்டால் விளைவு கூழ்ம கரைசலுக்கே உரித்தான் பண்பு. இது எப்படி, காற்றில் மிதக்கும் தூசிகளுக்கும் பொருந்துகிறது? இக்கேள்விக்கு, அறிவியலாளர்களின் பதிலை காண்போம் வாங்க.

உண்மையில் வளிமண்டலம் எனபதே, ஒருவகை கூழ்ம கரைசல் தான். அதாவது காற்றானது கரைப்பானாகவும், அதில் கலந்திருக்கும் தூசி துகள்கள் கரைபொருளாகவும் செயல்படுகின்றன. இக்கலவையை காற்று கரைசல் (aerosol) என்கின்றனர். எனவே, டிண்டால் விளைவு, வளிமண்டலத்திகும் மிகச்சிறப்பாக பொருந்தும்.

இதற்கிடையில் கூழ்ம கரைசலின் மற்றுமொரு பண்பான பிரவுனியன் இயக்கம் (Brownian motion) பற்றியும் இங்கு குறிப்பிட விழைகிறேன். நுண்ணோக்கியின் மூலம், கூழ்ம கரைசலை காணும் பொழுது, அதிலுள்ள கூழ்ம துகள்கள் ஓரிடத்தில் நிலையாக இருப்பதில்லை. அதாவது, அவைகள் தொடர்ந்து அங்கும் இங்குமாக அலைந்து திரிகின்றன. கூழ்ம கரைசலின் இப்பண்பினை, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இராபர்ட் பிரவுன் (Robert Brown) எனும் தாவரவியல் அறிஞரால் முதன் முதலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

மேற்கண்ட திருவாசக வரியின் விளக்கத்தில் பார்த்தது போல், காற்றில் மிதக்கும் தூசியானது அலைந்து திரிகின்றனவாக இருக்கிறது. இது ஆய்வின் முலம் நிரூபிக்கப்பட்ட பிரவுனியன் இயக்கத்துடன் ஒத்துபோகிறது அல்லவா? எனவே, டிண்டால் விளைவு போன்று, பிரவுனியன் இயக்கமும், இன்னுழை கதிரின் துன்அணுப் புரைய எனும் வரிக்கு கச்சிதமாக பொருந்துகிறது.

குறிப்பிட வேண்டியது என்னவெனில், கிட்டதட்ட பதினெட்டு மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கண்டறியப்பட்ட இவ்வறிவியல் விளக்கத்தின் அடிப்படையை, மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகத்தில் காண முடிகிறது என்பது தான். அபாரமான ஞானம் கொண்ட நம் மூதாதயர்கள் அருளிய நூல்களிலிருந்து ஆன்மீக உண்மைகளோடு, அறிவியல் உண்மைகளையும் அறியமுடிகிறது.

அந்தச் சிறு அனாதை / பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி Fyodor Mikhailovich Dostoevsky / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

download (23)

தத்துவம்,உளவியல்,மதம் உள்ளிட்ட துறைகளை முன்வைத்து ரஷ்யமொழில் நாவல், சிறுகதை உலகில் அற்புதமான படைப்புகளைத் தந்தவர் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி (1821 – 1881) Crime and Punishment The Idiot Demons The Brothers Karamazov ஆகியவை அவருடைய அற்புதமான படைப்புகளில் சிலவாகும். யதார்த்தமே அவரது எழுத்தின் சிறப்பம்சமாகும்.

I
அந்தப் பெரிய நகரில் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையின் முன்பான குளிர் நாளில் நான் அந்த ஆறுவயது குழந்தையைப் பார்த்தேன்.ஆறுவயதை விடக் கூட குறைவாக இருக்கலாம்.தெருவில் பிச்சை எடுக்க அனுப்பமுடியாத அளவுக்கு சிறிய குழந்தை .ஆனால் இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில் கண்டிப்பாக அவன் விதி அப்படித்தானிருக்கும்.
ஒருநாள் காலையில் குழந்தை ஈரமான நடுக்குகிற நிலவறையில் அவன் கண் விழித்தான். அழுக்கான ஆடை அங்கியால் அவன் சுற்றப்பட்டிருந்தான். எனினும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.வெள்ளை ஆவிபோல அவன் மூச்சு வந்து கொண்டிருந்து.;ஒரு பெட்டி மேல் உட்கார்ந்திருந்தான்.நேரத்தைக் கடத் துவதற்காக அவன் வாயிலிருந்து மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.அது வெளி யேறுவதை வேடிக்கை போலப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.ஆனால்அவனுக்கு அதிகமாகப் பசித்தது.காலையிலிருந்து சிலதடவை வைக்கோல் படுக்கையில் சீக்காய்ப் படுத்திருந்த அம்மாவின் அருகே போக முயற்சித்துக் கொண்டிருந் தான்.அம்மாவின் தலை தலையணைக்கு பதிலாக துணிமூட்டையில் கிடந் தது
அவள் அங்கே எப்படி வந்தாள்? வேறு எங்கிருந்தோ அங்கு வந்த அவள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்க வேண்டும்.அந்த மோசமான விடுதியின் முதலாளி இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் கைது செய்யப்பட்டு காவல் நிலையத்தில் இருக்கிறான்.இன்று விடுமுறை நாள்.மற்ற குடியிருப்புக்காரர்கள் வெளியே போயிருக்கின்றனர்.ஒருவர் மட்டும் விடுமுறைக்காகக் காத்திருக்காமல் இருபத்து நான்கு மணி நேரமாக குடிபோதையில் படுக்கையில் கிடக்கிறார்.

இன்னொரு மூலையில் எண்பது வயதான கிழவி மூட்டுவலியால் பாதிக்கப் பட்டு படுத்துக் கிடக்கிறாள்.அவள் எங்கேயோ குழந்தைகளின் செவிலியாக வேலை பார்த்தவள்;அவள் இப்போது தனியாகத் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் .புலம்பியும், முனகியும், உறுமியும் அந்தச் சிறிய குழந்தையை பயமுறுத்து கிறாள்.அவள் தொண்டையிலிருந்து வரும் கடகட ஒலியால் அந்தச் சிறுவன் அவள் அருகே வர பயப்படுகிறான்.நடை வழியில் குடிப்பதற்கு ஏதோ இருப்பதை அவன் கண்டுபிடித்தாலும்,கைநீட்டி அவனால் அதைத் தொட முடியவில்லை பத்தாவது முறையாக அவன் தாயின் அருகே நகர்ந்து அவளை எழுப்பப் பார்க்கிறான்.இருளில் நடுங்கிப் போகிறான்.

இருட்டு வந்து விட்டதெனினும் விளக்கேற்ற யாரும் வரவில்லை.உற்றுப் பார்த்து அம்மாவின் முகத்தை அறிகிறான். அவளிடமிருந்து எந்த அசைவு மில்லை.சுவரைப் போல அவள் குளிர்ந்து கிடந்தாள்.
“மிகவும் குளிராக இருக்கிறது”அவன் நினைத்தான்.
அசையாமல் சிறிதுநேரம் இருந்தான்.சவத்தின் தோள்மீது அவன் கையிருந் தது.தன் கைவிரல்களை உஷ்ணப்படுத்திக் கொள்ள அவன் வாயால் ஊதி னான்.அப்போது படுக்கையில் கிடந்த தன் குல்லாவைப் பார்த்து விட்டான் கதவை பார்த்தான்.விடுதியின் தரைதளத்தில் அவர்களிருந்தனர்.

பக்கத்து வீட்டு கதவருகே இருந்து இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் நாய் குரைத்துக் கொண்டிருக்கும் அதைக் கண்டு பயமில்லாமலிருந்தால் அவன் அங்கு போயிருப்பான்.
ஓ! என்ன நகரம்! இதைப் போல அவன் இதற்கு முன்பு பார்த்த்தில்லை.அவன் இருந்த இடத்தில் கும்மிருட்டாக இருக்கும்.அந்த முழுவீதிக்கும் ஒரு விளக் குத்தான்.;சிறிய தாழ்வான மரவீடுகள்,எப்போதும் ஷட்டர் போட்டு மூடப்பட்டி ருக்கும் ; இந்த நேரத்திலேயே இருட்டத் தொடங்கிவிடும்..யாருமிருக்க மாட் டார்கள்.எல்லோரும் வீட்டிற்குள் முடங்கவிடுவார்கள்;நாய்கள் கூட்டம் மட்டும் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்.,நூறு ,ஆயிரம் என்று அவை இரவு முழுவ தும் ஊளையிட்டுக் கொண்டும்,குரைத்துக் கொண்டுமிருக்கும்.ஆனாலும் அங்கு மிக வெதுவெதுப்பாக இருக்கும்!சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்கும்.இங்கு,.. ஆ! சாப் பிட ஏதாவது கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாகயிருக்கும்!சத்தம் என்றால் இங்கே பரபரப்புத்தான்..என்ன அற்புதமான விளக்கு,மனிதர்கள் கூட்டம்! குதிரைகள்..வண்டிகள்!அதோடு குளிர் .. குளிர்..! களைப்பான குதிரைகளின் உடல்களில் அழுக்கு படிந்திருக்கும். மூக்குகளிலிருந்து உஷ்ணமான காற்று வரும்.அவற்றின் கால்கள் மென்மையான பனியில் படியும். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவரையும் எப்படி தள்ளிக் கொள்கிறார்கள்! “ஓ!இப்போது சாப்பிட ஏதாவது கொஞ்சம் கிடைத்தால் கூட எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்.அதனால் தான் என் விரல்கள் வலிக்கின்றன.”

II

ஒரு போலீஸ்காரன் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கக் கூடாதென அந்த இடத்தைக் கடந்தான்.

:இங்கு இன்னொரு வீதி இருக்கிறது.ஓ!எவ்வளவு அகலமானது!இங்கே நான் நசுங்கிச் செத்து விடுவேன்.எப்படி எல்லோரும் கூப்பாடு போடுகிறார்கள்.ஓடு கிறார்கள்,உருள்கிறார்கள்! விளக்கு..விளக்கு!அது என்ன?ஓ! எவ்வளவு பெரிய கண்ணாடி ஜன்னல்!,ஓர் அறை,அந்த அறையின் கூரையைத் தொடுமளவுக்கு ஒரு மரம்;அது கிறிஸ்துமஸ் மரம்.மரத்தினடியில் எவ்வளவு விளக்குகள்! தங்கக் காகிதங்கள்,ஆப்பிள்கள் !சுற்றிலும் அழகான பொம்மைகள், சிறிய குதிரை வண்டிகள்.. சிரித்தும் ,விளையாடியும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் அழகான உடையணிந்த சுத்தமான குழந்தைகள்.ஒரு சிறிய பெண் குழந்தை ஒரு சிறுவனோடு நடனமாடுகிறாள்.எவ்வளவு அழகாயிருக்கிறாள் அவள்! அங்கிருந்து இசையும் கேட்கிறது. கண்ணாடியின் வழியாக நான் கேட்கிறேன்.
அந்தக் குழந்தை ரசிக்கிறான்..சிரிக்கவும் செய்கிறான்.அவன் இப்போது தன் விரல்களிலோ ,பாதங்களிலோ எந்த வலியையும் உணரவில்லை.கை விரல் கள் சிவப்பாகி விட்டன.அவற்றை அசைப்பது வேதனையாக இருக்கிறது; அவைகளை இனி மடக்க முடியாது.ஒரு நிமிடம் அழுகிறான்.பிறகு நடந்து மற்றொரு அறையில் உள்ள ஜன்னலருகே போகிறான் அவன்.அங்கும் மரங் களைப் பார்க்கிறான் மேஜையின் மேல் கேக்குகள், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் பாதாம் பருப்புகள் போன்றவை இருப்பதைப் பார்க்கிறான்.நான்கு அழகான பெண்கள் அங்கிருக்கின்றனர். யார் வந்தாலுமவர்களுக்கு கேக் கொடுக்கின் றனர்; ஒவ்வொரு நிமிடமும் கதவுதிறக்க மனிதர்கள் வந்தவண்ணமிருக்கின் றனர்.அந்தச் சிறுவன் தவழ்ந்து முன்னேபோய் திடீரெனக் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே போனான்.ஓ! அவன் உள்ளே போன போது அவனைப் பார்த்தவுடன் எத்தனை சப்தம்,,குழப்பம்!உடனடியாக ஒரு பெண் எழுந்து வந்து ஒரு கோபெக்கை {நாணயம்}.அவன் கையில் வைத்தாள். வெளியே வருவ தற்கு வாசல் கதவைத் திறந்து விட்டாள்.அவன் எப்படி பயந்து போனான்!

III

அந்த கோபெக் அவன் கையிலிருந்து தவறி மாடிப்படியில் உருண்டது.அந்த நாணயத்தை கெட்டியாகக் கையில் அவனால் பிடித்துக் கொள்ள முடிய வில்லை.அவன் வெளியே வேக,வேகமாக நடக்கிறான்.அவன் எங்கே போகி றான்? அவனுக்குத் தெரியவில்லை.அவன் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். கைகளை ஊதிக் கொள்கிறான்.அவன் கஷ்டத்திலிருக்கிறான். அவன் தனியாக உணர்கிறான்,பயமாக இருக்கிறது! திடீரென இது என்ன ! கூட்டமாக மக்கள் நின்றுகொண்டு ரசித்தபடியிருந்தனர்.
“ஒரு ஜன்னல்!கண்ணாடியின் பின்னால், சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் உடைகளில் உயிருடன் இருப்பது போலவே மூன்று அழகான பொம்மைகள்! உட்கார்ந்தி ருந்தன. வயதான மனிதன் பிடில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான்.வேறு இரண்டு பேர் நின்று கொண்டு இசைக்குத் தகுந்தவாறு தலையாட்டி வயலின் வாசித் தார்கள்.அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு உதடுகளை அசைத் தனர்.அவர்கள் உண்மையில் பேசுகிறார்களா?கண்ணாடி மூலமாக அவர்கள் பேசுவது மட்டும் கேட்கவில்லை.”

IV

அவன் திடீரென யாரோ பறிப்பது போல உணர்கிறான்..ஒரு பெரிய வலிமை யான பையன் அவனருகே நின்று கொண்டு தலையில் ஓர் அடி கொடுத்து அவன் தொப்பியைப் பறித்துக் கொள்கிறான்.
அவன் கீழேவிழுகிறான்..அதே சமயத்தில் ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்கிறது.; அவன் பயத்தால் ஓரிரு கணம் அசையமுடியாமலிருக்கிறான்.பிறகு மெது வாகத் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டெழுந்து ஓடுகிறான்.நீண்ட தூரம் குறுக்கு பாதையில் ஓடி மரங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய முற்றத்தில் ஒளிந்து கொள்கிறான்.மூச்சு விடுவது கூட கஷ்டமாகிறது.
திடீரென அவன் மிக வசதியாக உணர்கிறான்.அவனுடைய சிறிய கைகளி லும்,காலகளிலும் எந்த வலியுமில்லை;ஒரு அடுப்பின் அருகே இருப்பது போல அவன் வெம்மையாக உணர்கிறான்.அவனுடல் நடுங்குகிறது.
“ஓ! நான் தூங்கப் போகிறேன்! தூங்குவது எவ்வளவு அற்புதமானது! சிறிது நேரமிருந்து விட்டு பிறகு மீண்டும் அங்கு போய் அந்தச் சிறிய பொம்மை களைப் பார்ப்பேன்.”அந்தச் சிறுவன் தனக்குள் சொல்லிச்,சின்ன பொம்மை களைப்பற்றி நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டான்.”அவைகள் உயிருடன் இருப்பது போலவே இருக்கின்றன!”

பிறகு அவனுக்கு அம்மா பாடுவது கேட்டது.”அம்மா!நான் தூங்கப் போகி றேன்.இங்கு தூங்குவது எவ்வளவு அருமையானது!”
“கிறிஸ்துமஸ் மரத்தைப் பார்க்க எங்கள் வீட்டிற்கு வா “என்று ஒரு மென் மையான குரல் கேட்டது.
அது தன் அம்மாவாக இருக்கவேண்டுமென்று முதலில் நினைத்தான்;ஆனால் அது அம்மாவல்ல.
அப்படியானால் யார் அவனைக் கூப்பிடுவது?அவனால் பார்க்கமுடியவில்லை ஆனால் யாரோ ஒருவர் இருட்டில் குனிந்து தன்னைத் தழுவித், தோளில் தூக்கிக் கொள்வதாக உணர்கிறான்;அவன் தன் கையை விரிக்கிறான். உடனே.. ஓ..!என்ன வெளிச்சம்!என்ன ஓர் அருமையான கிறிஸ்துமஸ் மரம்!இல்லை, இது கிறிஸ்துமஸ் மரமில்லை;இது போல அவன் பார்த்ததேயில்லை.

அவன் இப்போது எங்கேயிருக்கிறான்?எல்லாம் பிரகாசமாக இருக்கிறது, எல் லாம் வெளிச்சமாக இருக்கிறது, சுற்றி பொம்மைகள் இருக்கின்றன.ஆனால்.. இல்லை, பொம்மைகள் இல்லை. சிறுவர்கள்,சிறுமிகள் ;அவர்கள்தான் மிகப் பிரகாசமாகத் தெரிகிறார்கள்.அவர்கள் அனைவரும் அவனைச் சுற்றி வந்து நிற்கின்றனர்.அவர்கள் பறக்கின்றனர். அவனை அணைத்துக் கொள்கின்றனர்; அவனைத் தூக்கிக் கொள்கின்றனர்.அவனும் பறக்கிறான்.அம்மா தன்னைப் பார்ப்பதையும், மகிழ்ச்சியாகச் சிரிப்பதையும் பார்க்கிறான்.
“அம்மா !அம்மா! இங்கு எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது!”சிறுவன் அவளிடம் சொல்கிறான்.

அவன் குழந்தைகளை அணைத்துக் கொள்கிறான்.கண்ணாடி ஜன்னலுக்குப் பின்னாலிருக்கிற பொம்மைகளைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்ல விரும்பு கிறான். “நீங்களெல்லாம் யார்?” அன்பாகக் கேட்கிறான்.
இது இயேசுவிடமிருக்கிற கிறிஸ்துமஸ் மரம். தங்களுக்கு என்று எதுவுமே இல்லாத குழந்தைகளுக்காக இயேசு எப்போதும் வைத்திருக்கிற மரம் அது.
அங்குள்ள சிறுவர் .சிறுமியர் எல்லோரும் அவனைப் போன்றே இறந்தவர்கள் என்று தெரிந்து கொண்டான்.சிலர் செயின்ட் பீட்டர்பர்க் நகரத்தின் பொது இடங்களில் கூடைகளில் வைத்து கைவிடப்பட்டவர்கள்; சிலர் பசியால் செத்தவர்கள். இங்கிருக்கும் எல்லோரும் சின்ன தேவதைகள்.. கிறிஸ்துவுட னிருப்பவர்கள்,அவரும் அவர்களில் ஒருவராகத்தானிருக்கிறார்.

தன் கைகளை அவர்கள் மேல் விரித்து,அவர்களையும் அவர்களின் பாவப்பட்ட தாய்களையும் ஆசீர்வதித்து..
அந்தக் குழந்தைகளின் தாயரும் அங்கிருக்கின்றனர்.அழுகின்றனர். தங்களு டைய மகன் அல்லது மகளை அடையாளம் கண்டு அவர்களருகே போய் தழுவிக் கொள்கின்றனர்;தாயரின் கண்ணீரைச் சிறுகைகளால் துடைக்கின் றனர்.அழவேண்டாமென்று கெஞ்சுகின்றனர்.

கீழே ,பூமியில் காலையில் அந்த விடிதியின் காவலர் குழந்தையின் சடலத்தை முற்றத்தில் பார்க்கிறார். அது மரக் குவியல்களுக்குப் பின்னால் விறைத்தும், இறுகியும் கிடக்கிறது.

தாயும் அங்கேயே கிடக்கிறாள்.அவள் அவனுக்கு முன்னால் இறந்து விட்டாள்; கடவுளின் சந்நிதானத்தில் அவர்கள் மீண்டும் இணைந்திருக்கின்றனர்.

——-

பிணங்களின் தேசம் / நா.வே.அருள்

download (39)

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

இன்னும் உயிருடன்தான் இருக்கின்றன

வாழ்வதற்கு வழிதெரியாததைப்போலவே

சாவதற்கும் வழிதெரியவில்லை.

இதயப்பூட்டுக்களில் திணிக்கப்பட்ட

மரணச்சாவிகள் கள்ளக்கரங்களால் திருகப்படுகின்றன.

காலத்தைக் காட்டவிழையாத கதிரவன்

தனது கிரணங்களை ஜந்தர் மந்தரில்

மழையின் தூறல்களாய் மாற்றிக்கொள்கிறான்.

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்களை

வேடிக்கை காட்டிப் பரிகசிக்கிறார்கள்

மண்டையோடுகளுடனான மாந்திரீகங்களில்

கைதேர்ந்தவர்களெனக்

கைக்கொட்டிச்சிரிக்கிறார்கள்.

மரங்களில் ஏறித் தற்கொலைக்கு முயல்கையில்

மதுபானத் தேநீரைச் சுவைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அவர்களின் சர்க்கஸ் கூடாரத்தில்

நெடுவாசலுக்கும் நியூதில்லிக்குமிடையில்

பாதி புதைக்கப்பட்ட புழுதிப்புத்திரர்களின்

உயிருக்கான ஓட்டப்பந்தயங்கள்.

கிரிக்கெட்டுகளின் இடைவேளைகளில்

நகைச்சுவைக் காட்சிப்பொருள்களாகின்றன.

வாயில் கவ்வப்பட்ட வெள்ளெலிகளுடன்

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

பிள்ளையாரை அவமதித்தாகப்

புதிய வழக்கொன்றைச் சந்திக்க நேரலாம்.

ஒப்பாரிகளின் நூல்வெளியீட்டாளர்களால்

பதிப்பிக்க மறுக்கப்பட்ட

மண்ணின் வதைமுகாம்களில்

தசை பிய்ந்து தொங்கும்

மரணத்தின் மண்டையோடுகள்

பொம்மலாட்டக்காரர்களின் புதைகுழிகளில்

காட்சிக்கு வைக்கப்படவென்றே

கண்ணீர்ப் பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட

கவலைகளின் சிற்பங்கள்.

தேசத்தின் வரைபடத்தை வெறும் கோடுகளாகப்

புரிந்து கொண்டவர்களின் அலட்சிய சிம்மாசனங்கள்முன்

குளியல் மறந்த நதிகளின் கோவணங்கள்.

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

அடக்கம் செய்யப்படுகிற அநீதியின் தருணங்களில்

தேசவரைபடம் செவ்வக வடிவம் தகர்ந்த

சவப்பெட்டியாய் உலகமேப்பின் ஓரத்தில் கிடக்கும்

உள்ளே… ஓர் எரிமலையின் சடலமென

விறைத்துக்கிடக்கும் தேசத்தின் பிணம்.

••••

தழும்பின் கதை ( சிறுகதை ) / உதயசங்கர்

download (22)

எப்படியும் இன்று ஒரு கதை எழுதி விட வேண்டும் என்று உட்கார்ந்து அவருடைய லேப்டாப்பைத் திறந்த கதாசிரியருக்கு ஒரு மணி நேரத்தைக் கடத்தியும் ஒரு எழுத்தும் அடிக்க முடியவில்லை. கதாசிரியர் கதையைத் தேடித் தேடி கடைசியில் சோர்ந்து போனார். யோசிக்கும்போது நெற்றியைத் தடவுகிற பழக்கம் உண்டு. கைவிரல்களில் தட்டுப்பட்ட மேடும்பள்ளமுமான அந்தத் தழும்பு.. ஆம் அந்தத் தழும்பு.. அப்போது தான் அவருக்கு தன்னுடைய நெற்றியில் எப்படி இந்த தழும்பு வந்தது என்று ஞாபகப்படுத்தினார். அட இந்தத்தழும்பின் கதையைச் சொல்லலாமே. இப்படி ஆரம்பிக்கலாம்.

நான் தழும்பு பேசுகிறேன். என்ன வாசகரே அதிர்ச்சியாக இருக்கிறதா?

என்ன கதாசிரியரே கதை விடுறீங்க. எங்கேயாவது தழும்பு கதை சொல்லுமா? கெக்கேகெக்கே

என்று சிரிக்கிற உங்களைப்பார்த்து கதாசிரியர் கொஞ்சம் யோசிக்கிறார். வாசகர்களின் கருத்துக்களை அலட்சியம் செய்யலாமா? அப்போது நவீனச்சிறுகதையின் பிதாமகரான வ.வே.சு. ஐயர் அவருடைய நீண்ட தாடியைத் தடவிக்கொண்டே வந்தார்.

“ ஏம்ப்பா.. 1916-லேயே நான் அரசமரம் கதை சொல்றமாதிரி எழுதியிருக்கேன். அப்பவே அதை யாரும் ஒண்ணும் சொல்லல்லை… “

கதாசிரியரின் ஆதர்ச எழுத்தாளரான புதுமைப்பித்தன் வெற்றிலைச்சிவப்பு நாக்கில் எப்படி ஏறியிருக்கிறது என்று நாக்கை நீட்டிப்பார்த்தவர் கதாசிரியரைப்பார்த்து,

“ வே..இப்படியெல்லாம்கெடந்து யோசிச்சீர்னா ஒரு கதை உம்மால எழுத முடியாதுவே… நாங்கூட மூட்டைப்பூச்சி கதை சொல்ற மாதிரி எழுதியிருக்கேன்… வாழையடி வாழையாய் வரப்போகிற உம்ம வாசகன் புரிஞ்சிக்கிடுவான்…. எதைப்பத்தியும் கவலைப்படாம எழுதும்வே..”

என்று நமுட்டுச்சிரிப்புடன் சொன்னார். அவுஹ சொன்னபிறகு கதாசிரியருக்கு அப்பீலே கிடையாது. எல்லாக்கிலேசங்களையும் புறந்தள்ளிவிட்டு தழும்பை கதை சொல்லச்சொன்னார்.

உள்ளங்கையளவுக்கு காசியின் நெற்றியில் இருந்த அந்தத் தழும்பு வேல்ச்சாமியைப் பார்த்ததும் முகம் சுளித்தது. தன்னுடைய ஒழுங்கில்லாத, கோரைகோரையான விளிம்புகள் சற்று சுருங்கி விரிந்தன. உடனே கணத்தின் பின்னத்தில் ஒரு வலி அந்தத் தழும்பில் ஊடுருவிப் பாய்ந்தது. அந்த வலியில் மூளையின் செல்கள் மரணத்தை கண்முன்னே கண்டமாதிரி பயந்து நடுங்கின. அந்த நடுக்கம் காசியின் வலதுகையை மேலே தூக்கி அந்தத் தழும்பைத் தடவிக் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்தியது. சொரசொரப்பான காசியின் வலது உள்ளங்கை வழுவழுப்பான தழும்பைத் தடவியபோது வளர்ப்புநாயைத் தடவிக்கொடுக்கும்போது சொகமாக கழுத்தை நீட்டுமே அப்படி அந்தத் தழும்பும் விரிந்து கண்களை மூடிப் பெருமூச்சு விட்டது. அந்தத்தழும்பை மறைக்க எவ்வளவோ பிரயத்தனப்பட்டான் காசி. அதேபோல அந்தத்தழும்பிற்கான சம்பவத்தையும் மறக்க முயற்சித்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமி கண்ணில்படும்போதெல்லாம் அந்தக்காட்சி அவன் கண்முன்னே அத்தனை துல்லியமாக ஓடியது. அந்தத்துல்லியத்தில் அவனே கவனித்திராத இன்னும் கூடுதலான விவரங்களும் இருந்ததைப்பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். அவனை நோக்கி வந்த கல் அப்போது தான் தார்ரோடு போடுவதற்காக கொட்டி வைத்திருந்த பெரிய ஜல்லிக்கல். அதுவரை மண்சாலை தான். அந்தக்கல் சப்பட்டையாகவும் இல்லாமல், சதுரமாகவும் இல்லாமல், அறுங்கோணமாக விளிம்புகளில் கிரஷர் கட்டிங் வரிகளுடன் இருந்ததை இப்போது உணரமுடிந்தது. அதனால் தான் இத்தனை கோரமாய் அந்தக் காயமும் தழும்பும் காசியின் நெற்றியில் அழிக்க முடியாதபடிக்குத் தோன்றிவிட்டது. அதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. எப்போதும் கல் எறிவதைப்போல வேல்ச்சாமியின் கை தலைக்கு மேலே தூக்கி உடலை முன்னால் வளைத்து வீசி எறியவில்லை. அவனுடைய முழுபலத்தையும் அந்த ஜல்லிக்கல்லில் செலுத்தி பிரமாஸ்திரத்திடம் மந்திரம் சொல்லி அனுப்பியதைப்போல ஜல்லிக்கல்லை அனுப்பினான். வீசி எறியப்பட்ட கல் அவனை நோக்கி வருவதைப் பார்த்தான் காசி. ஆனால் அசையவில்லை. மூளை குனிந்து கொள் என்றோ, ஓடிவிடு என்றோ அலாரம் அடித்ததைப்போலச் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறது. காசி அவனுடைய தலையைக் குறிவைத்து வந்து கொண்டிருந்த கல்லின் வேகத்தையும் சுழன்று வரும் அதன் அழகையும் மெய்ம்மறந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

என்ன இருந்தாலும் வேல்ச்சாமி வேல்ச்சாமி தான். சின்னவயசிலிருந்தே அவனுக்கு எல்லாக்கலையும் கைவந்தது. இத்தனைக்கும் அவனும் காசியும் விரோதிகளில்லை. தீராத பகையென்று எதுவும் கிடையாது. சின்ன வயசில் இருந்தே இரண்டு பேரும் ஒரே தெருவில் குடியிருந்தார்கள். ஒன்று போலவே நகராட்சி ஆரம்பப்பள்ளிக்குப் போனார்கள். இரண்டு பேருக்கும் ஒன்று போலவே படிப்பு வரவில்லை. இரண்டுபேரும் ஒன்று போலவே பள்ளிக்கூடம் போகாமல் காடுகரை என்று சுற்றினார்கள். ஓணான் அடித்தார்கள். வேல்ச்சாமி எப்படியோ ஒரு கவட்டாபுல்லை வாங்கி வந்தான். அந்த கவட்டாபுல்லில் வைத்து எறிவதற்காக சின்னச்சின்ன கற்களைப் பொறுக்கிச் சேர்த்து வைத்தான் காசி. அந்தக் கற்களின் மீது ஒரு அணிலின் பெயரோ, ஒரு மைனாவின் பெயரோ, ஒரு சிட்டுக்குருவியின் பெயரோ ஒரு ஓணானின் பெயரோ எழுதப்பட்டிருந்தது. வேல்ச்சாமி மரத்தின் மீது ஒரு மைனாவைப்பார்த்து விட்டால் வைத்தகண்ணை எடுக்க மாட்டான். அரைஞாண் கயிற்றில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் டவுசரின் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கும் கவட்டாபுல்லை கையில் எடுப்பான். பின்னால் கையை நீட்டினால் காசி அவனுடைய டவுசர் பையில் சேகரித்து வைத்திருக்கும் அந்த சிறிய உருண்டைக்கற்களில் ஒன்றை எடுத்துக் கொடுப்பான். அந்தக்கல்லை வாங்கி எதற்கென்றே தெரியாது. உதட்டிலும் நெற்றியிலும் சாமி கும்பிடுவதைப்போல வைத்து முணுமுணுப்பான். சிறிய அந்த தோல்த்துண்டில் கல்லை வைத்து இழுப்பான்.

பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் காசி மரத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். விர்ர்ர் என்று ஒரு சத்தம் கேட்கும். காசியின் கண்முன்னால் ஒரு மைனா சொத்தென்று கீழே விழும். இரண்டு பேரும் சேர்ந்து மைனாவைச் சுட்டுத் தின்பார்கள். கவட்டாபுல் தான் வேண்டும் என்பதும் கிடையாது. சிறிய கல் கிடைத்தாலும் துல்லியமாக இலக்கைத் தாக்கிவிடுவான். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அத்தனை விளையாட்டுகளையும் வேல்ச்சாமி தான் சொல்லிக்கொடுத்தான். எந்த விளையாட்டிலும் அவனைத் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. அவன் எந்த அணியில் இருந்தானோ அந்த அணியே வெற்றி பெற்றது. எல்லோரும் அவனுடைய அணிக்குப்போவதற்கு ஆசைப்பட்டனர். எல்லோரும் பச்சைக்குதிரை விளையாட்டில் ஒருத்தரைக்குனிய வைத்து தாவினால் வேல்ச்சாமி மூன்று பேரை குனிய வைத்துத் தாண்டினான். எத்தனை உயரத்திலிருந்தும் குதித்தான். குதித்து அப்படியே நின்றான். எவ்வளவு நீளத்தையும் தாண்டினான்.

கிணற்றில் வாளிவிழுந்தால் எடுத்துக்கொடுத்தான். வீடுகளில் பாம்பு புகுந்து விட்டால் பிடித்து விளையாடினான். ஓணான்கள் அவனைப்பார்த்து விட்டால் தலை தெறிக்க ஓடிவிடும். தெருவில் உள்ள பையன்களுக்கு அவன் சாகசவீரனாக இருந்தான். காசி எப்போதும் அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டே அலைந்தான். வேல்ச்சாமி இளைஞனான போது சில்லரை வியாபாரம் செய்தான். மதுரை விளக்குத்தூண் கடைகளில் சேலை துணிமணிகள் வாங்கி தவணைக்குக்கொடுப்பது, புளி, மிளகாய் வத்தல் மொத்தமாக வாங்கி சில்லரைக்கு விற்பது, பழைய பேப்பர், புத்தகம் வாங்கி விற்பது, திருவிழா சமயங்களில் கிலுக்கு, பொம்மைகள், பலூன்கள், விற்பனை செய்வது என்று வியாபாரியாக மாறிவிட்டான்.

காசி சின்னச்சின்ன திருட்டுகளாகச் செய்ய ஆரம்பித்தான். வெளியே காயப்போட்டிருக்கும் துணிமணிகளைத் திருடுவான். அசந்து போயிருக்கும் வீடுகளில் ரெண்டு பாத்திரபண்டங்களைத் திருடுவான். டிரான்ஸிஸ்டர் ரேடியோவைத் திருடுவான். பெரும்பாலும் அவனுடைய திருட்டுகளுக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன் போகாத மாதிரியான பொருட்களைத் திருடுவான். திருட்டுப்போன பொருட்களின் மதிப்பை விட போலீஸ்காரர்களுக்கு அதிகம் கொடுக்க வேண்டியதிருக்கும் என்ற யதார்த்தம் மக்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கம் போகமாட்டார்கள். காசிக்கு அன்றன்றைய பாட்டுக்குக் கிடைத்தால் போதும்.

என்ன கதை சொல்றீங்க கதாசிரியரே! ஏதோ தழும்புக்கதைன்னு சொன்னீங்க.. ஆனால் வேற எங்கேயோ போய்க்கிட்டிருக்கீக.. எங்களுக்கும் வேற பாடுசோலி கிடக்குல்ல… ஏதாவது சொன்னா வ.வே.சு., புதுமைப்பித்தன்னு பெரிய ஆட்களைத் துணைக்குக்கூப்பிடுறீக….

அடடா.. இப்படித்தான் எதையாவது சொல்ல ஆரம்பித்து எதையாவது சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள் கதாசிரியர்கள். இது ஒரு வியாதி தான். தக்கசமயத்தில் இடையீடு செய்ததுக்கு நன்றி வாசகரே!

வேல்ச்சாமிக்குக் கலியாணம் முடிந்தது. மஞ்சுளா வீட்டுக்கு வந்த நேரம் தெருவில் உள்ள இளைஞர்கள் எல்லோரும் வேல்ச்சாமியின் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே கிடையாய் கிடைந்தார்கள். உடனே மஞ்சுளா அந்தரியோ இல்லை சுந்தரியோ என்று கற்பனைக்குதிரைகளை ஓடவிடாதீர் வாசகரே! அவள் மிகச்சாதாரணமான பெண்தான். அப்புறம் என்ன விஷேசம்? ஏன் இளைஞர்கள் கூட்டம் அங்கே குவிந்திருந்தது என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் இல்லையா? காசியைக்கேட்போம்.

மஞ்சு அந்தத் தெருவில் உள்ள எல்லோரிடமும் பேசினாள். அதுவும் இளைஞர்களிடம் சிரித்துப்பேசினாள். அந்தச் சிரிப்புக்கும் அவள் பேசுகிற பேச்சுகளுக்கும் வேறு வேறு அர்த்தங்களை ஒவ்வொருத்தரும் நினைத்துக் கொண்டார்கள். அதற்கு அவள் எப்படி ஜவாப்தாரியாக முடியும்? அவளை வெள்ளந்தி என்றும் சொல்ல முடியாது. அவளுக்கு ஆண்களைப் பிடித்திருக்கிறது. ஆண்களின் மீதான ஒரு ஈர்ப்பு அவளைச் சிரிக்க வைத்தது. ஆணின் அருகாமையை அவள் மிகவும் விரும்பினாள். வேல்ச்சாமி மாதத்தில் பாதிநாட்கள் ஊரில் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு முறை ஊரிலிருந்து வியாபாரம் முடிந்து வரும்போதும் வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவற்றையும் ஒப்பிப்பாள். வேல்ச்சாமிக்கு வெளம் பொங்கி வரும். அவன் மஞ்சுவை எதுவும் கேட்க மாட்டான். அப்படியே கேட்டாலும் அவள் பதில் சொல்லமாட்டாள். ஒரு மோகனச்சிரிப்பைச் சிந்துவாள். ஒயிலாக நடந்து வேல்ச்சாமியின் அருகில் வந்து இறுக்கி அணைப்பாள். உதடுகளைக் கவ்வி இழுப்பாள். வேல்ச்சாமியின் கோபம் புகையாகி விடும். அவன் ஊர்ப்பயல்களைத் திட்டுவான். அடுத்த ஊருக்கு வியாபாரத்துக்குப் போகும்வரை வீட்டு வாசலில் காவல் இருப்பான்.

எல்லோரையும் போல காசியும் மஞ்சுவைப் பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டின் முன்னால் நின்றான். வேல்ச்சாமிக்கும் அவனுக்குமான தொடர்பு இற்றுப்போய் வெகுகாலமாகி விட்டது. ஆனால் அந்தத் தொடர்பை இப்போது புதுப்பிக்க நினைத்தான். வேல்ச்சாமியின் அம்மாவிடம் போய் வலியப்பேசினான். உயரமாக ஒல்லிக்குச்சியாக இருந்த வேல்ச்சாமியை விட கட்டுமஸ்தானாக இருந்த காசி அவளைக் கவர்ந்தான். தினமும் வந்து மஞ்சுவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

வேல்ச்சாமி ஊரிலிருந்து வந்த அன்று தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. காசி வழக்கம் போல மஞ்சுவைப்பார்ப்பதற்காக வேல்ச்சாமியின் வீட்டிற்குப் போனான். வேல்ச்சாமியின் அம்மா எல்லாவிவரங்களையும் வேல்ச்சாமியிடம் சொல்லியிருந்தாள். வீட்டு வாசலில் காத்திருந்த வேல்ச்சாமி காசியைப் பார்த்தவுடன் தயாராக வைத்திருந்த கல்லை எடுத்து புகழ்பெற்ற தழும்பு ஏற்படுத்த எறிந்தான். எறிந்த கல் காசியின் நெற்றியில் பட்டவேகத்தில் தெறித்து விழுந்தது. கணநேரத்தில் காசியின் நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் வழிய ஆரம்பித்தது. காசி அப்படியே சரிந்து கீழே உட்கார்ந்தான். வேல்ச்சாமி திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. வீட்டுக்குள்ளே போனான். மஞ்சுவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. எதுவும் கேட்கவில்லை. குளித்து விட்டு நன்றாகச் சாப்பிட்டான். பலூன் வியாபாரப்பையையும் ஸ்டாண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.

அவ்வளவு தானா கதை என்று சலிப்புடன் கேட்கிற வாசகருக்கு சில நிமிடங்கள் பொறுக்க வேண்டிக் கேட்டுக்கொள்கிறார். வாழ்க்கை விசித்திரமானது என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். ஊருக்குப்போயிருந்த வேல்ச்சாமி திரும்பி வந்தபோது அவன் எதிர்பார்த்த மாதிரியே மஞ்சு காசியுடன் ஓடிப்போயிருந்தாள். அவனுடைய அம்மா மஞ்சுவை வைதாள். வேல்ச்சாமி அவளை எதுவும் சொல்லாதே என்று அம்மாவை அதட்டினான். ஆறுமாதம் கழித்து அதே தெருவுக்கு காசி மஞ்சுவுடன் குடி வந்தான். ஊரிலிருக்கும் பொழுதுகளில் வேல்ச்சாமி தூரத்திலிருந்து மஞ்சுவைப் பார்ப்பான். அவ்வளவு தான். அது போதும் அவனுக்கு. வேல்ச்சாமியின் அம்மா எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் வேறொரு திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இப்படிச் சொன்னால் மட்டுமே வாசகர்களைத் திருப்திப்படுத்தமுடியும் என்று கதாசிரியர் நம்புகிறார். அத்துடன் கலைக்கும் இப்படியான கற்பிதங்கள் தேவைப்படுகிறது. குரூரமான யதார்த்த வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் ஒரு லட்சியக்காதல் தேவைப்படுகிறதல்லவா.

சரி. சரி. கதை முடிந்து விட்டதா? எங்களுக்குச் சில சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன என்று கேட்கும் வாசகர்களுக்கு ஒரு பின்குறிப்பு.

நீங்கள் என்ன கேட்க வருகிறீர்கள் என்று கதாசிரியர் புரிந்து கொள்கிறார். கதையின் துவக்கத்தில் கதாசிரியரின் நெற்றித்தழும்பின் கதை என்கிற மாதிரி ஒரு பில்டப் இருந்ததே. இந்தக் கதையின் காசி கதாசிரியர் தானா? என்று கேட்க வருகிறீர்கள் இல்லையா. கதாசிரியர் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால் காசியும் அவரே. வேல்ச்சாமியும் அவரே. மஞ்சுவும் அவரே.

ஐயோ போதும். போதும். ஆளை விடுங்களய்யா என்று தலைதெறிக்க ஓட நினைக்கும் உங்களிடம் கடைசியாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல நினைக்கிறார் கதாசிரியர்.

மஞ்சு இப்போதும் ஆண்களைப்பார்த்துச் சிரிக்கத்தான் செய்கிறாள். ஏன் வேல்ச்சாமியைப் பார்த்துக் கூடச் சிரிக்கிறாள். வேல்ச்சாமி அவ்வப்போது அவளுக்கு கடன் என்ற பெயரில் பணம் கொடுத்து உதவுகிறான். இதெல்லாம் காசிக்குத் தெரியும். அவன் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. அவனுடைய தொழிலில் மும்முரமாக இருந்தான். ஆனால் வேல்ச்சாமியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தத்தழும்பின் முகம் சுருங்கி விரிகிறது. பளபளப்பான தன் எல்லைகளை விரித்து ஓரங்களில் ஞாபகத்தின் வரலாற்றை எழுதுகிறது. அத்துடன் இந்தக்கதையை எழுதிய கதாசிரியரிடமும் வாசிக்கிற வாசகர்களிடமும் அந்தத் தழும்பு ஒரு கேள்வியைக் கேட்க நினைக்கிறது. கதாசிரியர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவோ சொல்கிறார். கலை அமைதி கெட்டுவிடும் என்று சொல்கிறார். அமைதியைக்குலைப்பதற்காகத்தானே எழுதுவதாகச் சொல்கிறீர்கள். அப்புறம் அமைதி அமைதி என்று கூவுகிறீர்கள் என்று தழும்பு இடைமறித்தது. எந்தக் கதாபாத்திரம் கதாசிரியர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறது. கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குகிற வரைக்கும் தான் கொஞ்சம் பவ்யமாக இருக்கிற மாதிரி இருப்பார்கள். அதற்கப்புறம் சுதந்திரமாகி விடுவார்கள். கதாசிரியர்கள் கையாலாகதவர்கள் தான். ஆனால் என்ன தான் தழும்பு கதாசிரியர் சொன்னபடி கேட்காவிட்டாலும் தழும்பு கதாசிரியர் வழியாகத்தானேப் பேசவேண்டும்.

நீட்டி முழக்கி மிகுந்த நம்பிக்கையோடு தழும்பு கேட்ட கேள்வியை கதாசிரியர் சைலண்ட் மோடில் போட்டு விட்டார். என்ன செய்தாலும் தழும்பு என்ன கேட்டிருக்கும் என்று வாசகர்களுக்குத் தெரியாதா?

••••

அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–