Category: இதழ் 133

முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை / வளவ.துரையன்

images (9)

முத்தொள்ளாயிரம்—76
பேய் விளக்கயரும் பெற்றி
முடித்தலை வெள்ளோட்டு மூளைநெய் யாகத்
தடித்த குடர்திரியா மாட்டி—எடுத்தெடுத்துப்
பேஎய் விளக்கயரும் பெற்றித்தே செம்பியன்
சேஎய் பொருத களம்

பேயெல்லாம் வெளக்கேத்தற பாட்டு இது. போர் கடுமையா நடக்குது. சோழனோட பையன்தான் சண்டை போடறான். எதித்த மன்னரோட கிரீடம் போட்டு இருக்கற தலையெல்லாம் ஒடையுது; மண்டை ஓடெல்லாம் வெள்ளையா கெடக்குது. எங்க பாத்தாலும் தலையிலேந்து வந்த மூளை சிதறிக் கெடக்குது. வயித்திலேந்து வெளி வந்த கொடலெல்லாம் கெடக்குது. இதப் பேயி பாத்துதுங்க. ஒடனே அதுங்க அதையெல்லாம் வச்சு வெளையாட நெனச்சுதுங்க; ஒடைஞ்ச மண்டை ஓட்டை அகலா வச்சு, அதுல மூளை எடுது நெய்யாக வச்சு. கொடலுங்களத் திரியாப் போட்டு வெளக்கேத்தி வெளையாடிச்சுங்களாம்.
இதை விடப் பயங்கரமாப் பேயிங்க செய்யறதைப் பாக்கணும்னா கலிக்கத்துப் பரணி படிக்கணும்.

முத்தொள்ளாயிரம்—77
ஊமன் பாராட்டல்
இரியல் மகளிர் இலைஞெமலுள் ஈன்ற
வரிஇளஞ் செங்கால் குழவி–அரையீரலின்
ஊமன்பா ராட்ட உறங்கிற்றே செம்பியன்தன்
நாமம்பா ராட்டாதார் நாடு
[இரியல் மகளிர்=போர்க்களத்தில் ஊரிலிருந்து விலகிச் சென்ற பெண்கள்; இலைஞெமல்=இலைச்சருகு; வரிஇளஞ் செங்காற்குழவி=வரிகள் உள்ள செம்மையான காலை உடைய குழந்தை; ஊமன்=கூகை]

”தோழி! அன்னிக்கு அவங்கள்ளாம் நம்ம சோழனோட பேரைப் பத்திப் புகழ்ந்து பேசாம இருந்தாங்க இல்ல; அவங்களோட கதி இன்னிக்கு என்னாச்சு பாத்தியா? அவங்க நாட்டு மேல நம்ம படை எல்லாம் போச்சு; ஒடனே அந்த ஊர்ல இருந்த பொம்பளைங்க எல்லாம் ஊரை உட்டுட்டுப் போயி காட்டில போயித் தங்கிட்டாங்க; அந்தப் பொண்ணுங்கள்ள சில கர்ப்பிணிகளும் இருந்தங்க; அவங்களுக்கு எல்லாம் அங்க கொழந்தை பொறந்துடுச்சு; கொழந்தைகளைப் போடறதுக்கு ஒரு பாயி கூட இல்ல; கீழே நெறைய இலைங்களோட சருகெல்லாம் கெடந்துச்சு; அந்த சருகு மேலதான் கொழந்தைகளைப் போட்டாங்க; ஒரு நாள் நடு ராத்திரி; அந்தக் கொழந்தைங்கள்ளாம் அழுவுதுங்க; எல்லாருக்கும் ஒரே பயமாயிருக்குது; கொழந்தைகளைத் தூங்க வைக்க யாரு தாலாட்டுப்பாடறது? மரத்து மேல இருந்த கூகை அதாவது கோட்டான்னு வச்சுக்கலாம் இல்ல, ஆந்தைன்னு வச்சுக்கலாம்; அதுங்கதாம் கத்துதுங்க; அதுவே தாலாட்டு மாதிரி இருக்குது. அப்படி அதுங்க பாடற தாலாட்டுலதான் அந்தக் கொழந்தைங்க தூங்குதுங்க.
அதாவது சோழனப் பாராட்டதவங்க நாடு என்னாகும்றதை இப்பாட்டு நல்லா அழுகை வர்ற மாதிரி சொல்லுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—-78
நூறாயிரம்
பொன்னி வளநாடன் கைவேல் பொழிநிலவால்
முன்னர் அசைந்து முகுளிக்கும்—தன்னேர்
பொரவந்த வேந்தர் புனைகடகச் செங்கை
அரவிந்த நூறா யிரம்
[முகுளிக்கும்=குவியும்; பொரவந்த=போர் செய்ய வந்த; அரவிந்தம் தாமரை]

”தோழி! நம்ம சோழ அரசனோட பல அரசருங்க சண்டை போட வந்தாங்க; கிட்ட வந்து அவனோட படைகளையும் அவனையும் பாத்துட்டுப் பயந்துட்டாங்க; எல்லாரும் போயி அவனைக் கையெடுத்துக் கும்பிடறாங்க; எத்தனை பேரு தெரியுமா? நூறாயிரம் பேரு இருக்கும்; அப்படிக் கும்பிடறவங்கள்ளாம் அவங்க கையில கடகம் போட்டிருக்காங்க. அதாவது பொண்ணுங்க போடற வளையலு மாதிரி அது இருக்கும்; கொஞ்சம் தடிமலா இருக்கும். அவங்க கையெல்லாம் நல்லா செக்கச் செவந்து தாமரைப் பூப் போல இருக்குதுங்க. ஆனா அவை எல்லாம் பூக்காம குவியுதுங்க; தாமரைப் பூ எப்பவும் சூரியனைப் பாத்தாதான் மலரும். சந்திரனைப் பாத்தா குவிஞ்சுடும். நாட்டை ஆளற அந்த வேல் நிலவு போல குளிர்ச்சியானதாம். அதனோட குளிர்ச்சியால நூறாயிரம் தாமரைப் பூவும் பயந்து போயி குவிஞ்சு போச்சாம்”

முத்தொள்ளாயிரம்—79
தேரடிக்கூர் வெம்படை
போர்வேலின் வென்றதூஉம் பல்புகழால் போர்த்ததூஉம்
தார்மேவு திண்புயத்தால் தாங்குவதூஉம்—–நீர்நாடன்
தேரடிக்கூர் வெம்படையால் காப்பதூஉம் செங்கண்மால்
ஓரடிக்கீழ் வைத்த உலகு
[தேர்க்கால்”ஆழி; அதாவது ஆணை; திண்புயம்=வலிமையான தோள்]

இந்தப்பாட்டு சோழனை இகழ்ச்சியாப் பேசறமதிரி புகழற பாட்டு. அதாவது பெருமாளு ஒருகாலத்துல எந்தத் துன்பமுமில்லாம அவரோட காலடியால இந்த ஒலகத்தை அளந்தார் இல்லியா? அந்த ஒலகத்தைத்தான இப்ப அந்த சோழன் ஆளறான்னு ஒரு வீரன் அவனோட நண்பன்கிட்ட சொல்றான். அவனோட அரசன் இந்த ஒலகம்பூரா ஆளறான்னு அவன் பெருமையா சொல்றான்.
”நண்பா! நம்ம சோழனுக்கே நீர்நாடன்னு பேரு; அவன் எந்த ஒலகத்தை ஆளறான் தெரியுமா?போர் செய்யற வேலால எதிரிங்களை வென்றதும், இன்னும் நெறைய புகழ் அடைஞ்சவருமான, மாலையெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கற பலமான தோள்கள் இருக்கறவருமான, தேர்க்கால்னு பேரு வச்சிருக்கற சக்கரத்தால காப்பத்தறவருமான, செவந்த கண்ணொட இருக்கற பெருமாளு அவரோட காலோட ஓரடியால அடக்கிக் கீழே வச்ச ஒலகத்தைத்தானே”
இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—80
தளைபட்ட தாள்
ஏங்கா முகில் பொழியா நாளும் புனல்தேங்கும்
பூங்கா விரிநாடன் போர்மதமா—நீங்கா
வளைபட்ட தாளணிகள் மாறெதிர்ந்த தென்னர்
தனைபட்ட தட்டா மரை.
[ஏங்கா=ஏங்கி; மாறி=பகை; தளை விலங்கு; மதமா=மதமுள்ள யானைகள்; தாளணிகள்=காலணிகள்; வளைபட்ட=வளைத்திடப்பட்டன; தாள்தாமரை=கால்களாகிய தாமரை; தளைபட்ட=விலங்கிடப்பட்டன]

இந்தப் பாட்டும் சோழனோட வீரத்தைப் பத்திதான் சொல்லுது.
அவன் ஒரு நாட்டு மேல படையெடுக்கணும்னு நெனச்சா அவனோட யானைப் படையில இருக்கற யானைகளுக்கு எல்லாம் கால்கள்ள வீரக் கழல் போடுவாங்களாம்; அதை அதுங்களுக்குப் போட்ட ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட காலுக்கெல்லாம் விலங்கு போட்ட மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.
”நண்பா! மானமே மழை பெய்யாட்டா கூட தண்ணிவளம் கொறையாத நாடு நம்ம சோழனது. அவன் சண்டைக்கு யானைகளைத் தயார் செய்யச்சே அதுங்களோட காலுக்கெல்லாம் வீரக் கழல் பூட்டுவாங்களாம்; அதைப் பூட்டின ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட தாமரைபோல இருக்கற காலுக்கெல்லாம் விலங்கு பூட்டின மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—81
பொருள்நசையால் பாரா
செருமான வேற்சென்னி தென்னுறந்தை யார்தம்
பெருமான் முகங்கண்ட பின்னர்—ஒருநாளும்
பூதலத்தோர் தம்மைப் பொருள்நசையாற் பாராவாம்
காதலித்துத் தாழ்ந்திரப்போர் கண்.
[செரு=போர்; மானவேல்=வெற்றிதரும் வேல்; தென்னுறந்தை=தெற்கே உள்ள உறந்தை;
நசை =ஆசை]
சோழ மன்னனை நமக்குப் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாத்தாலே போதுமாம். கேக்கக் கூட வேண்டாமாம். ஒடனே நமக்கு அவன் வேணும்ற அளவுக்குப் பொருள் தருவானாம். அதவது வேற எவர்கிட்டயும் போய்க் கேக்க வேணாத அளவுக்குத் தருவானாம். அதால அவனைப் பாத்த கண்ணுங்க வேற எவரையும் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாக்காதாம்.
”நண்பா! பொருள் வேணும்ற நெனப்போட தாழ்ந்துபோயிப் பாக்கறவங்களோட கண்ணுங்க, ’சென்னி’ன்ற பேரோட இருக்கற, தெற்க இருக்கற ஒறையூர்ல வாழற சோழ அரசனோட மொகத்த பாத்ததக்கு அப்புறம் ஒருநாள் கூட இந்த ஒலகத்துல பொருள் வேணும்னு யாரையும் பாக்காதாம்”. இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—82
இரேவதித் திருநாள்
அந்தணர் ஆவொடு பொன்பெற்றார் நாவலர்
மந்தரம்போல் மாண்ட களிறூர்ந்தார்—எந்தை
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி இரேவதிநாள் என்னோ
சிலம்பிதன் கூடிழந்த வாறு
[சிலம்பி=சிலந்தி]

இலை போல வேல் வச்சிருக்கற சோழ அரசனுக்குப் பொறந்த நாளு வருது. அதுக்காக மக்கள் எல்லாரும் அவங்க அவங்க ஊட்டை எல்லாம் சுத்தமாக்கறாங்க; ஒட்டடை அடிக்கறாங்க; சிலந்தி கூட்டை எல்லாம் கலைக்கறாங்க; செவுத்துக்கெல்லாம் சுண்ணாம்பு அடிக்கறாங்க; அரசன் பொறந்த நட்சத்திரம் இரேவதி. அந்த இரேவதித் திருநாளில் அரசன் எல்லாருக்கும் பரிசு அளிக்கறான். அந்தணர்கள் பசுமாடுகள் பொன்னெல்லாம் வாங்கிக்கறாங்க; நாவன்மை இருக்கர புலவரெல்லாம் மலையளவுக்குப் பெரிசான யானை வாங்கிக்கறாங்க; எல்லாரும் ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கறாங்க; ஆனா பாருங்க தன் கூட்டை இழந்த சிலந்தி மட்டும் வருத்தமா இருக்குதுங்க; அதைத்தான் இந்தப்பாட்டு சிலம்பி தன் கூடிழந்தவாறுன்னு சொல்லுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—83
அறிவரிதாய் நிற்கும்
கன்றும் வயவேந்தர் செல்வம் பலகவர்ந்தும்
என்றும் வறிஞர் இனங்கவர்ந்தும்—ஒன்றும்
அறிவரிதாய் நிற்கும் அளவினதாய் அம்ம
செறிகதிர்வேல் சென்னி திரு
[கன்றும்=மனம் மாறுபட்ட; வய வேந்தர்=வலிய மன்னர்; வறிஞர்=ஏழைகள்; செறிகதிர் வேல்=நிறைந்த ஒளி உள்ள வேல்]

தலைவி தன் தோழிகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது. இந்தப் பாட்டுல அவ அரசனோட கொடை, வீரம், செல்வம் எல்லாம் சொல்றா. அவ சொல்ற மாதிரியே பாக்கலாம்.
”தோழி! நல்லா ஒளியோட இருக்கற வேலு வச்சிருக்கற சோழ அரசன் இருக்கானே; அவன் செல்வம் நாளுக்கு நாள் அவனோட வெற்றியால வளருது; அதை ஏழைங்க தாமே வந்து எடுத்துக்கிட்டுப் போறாங்க; அதால அது கொறையுது; தெனம் இதே மாதிரி நடக்கறதால அந்தப் பணத்தை அளந்து கணக்கிடவே முடியல”.

முத்தொள்ளாயிரம்—84
படை வீரமோ கொடை வீரமோ
சேர்ந்த புறவின் நிறைதன் திருமேனி
ஈர்ந்திட் டுயர்துலைதான் ஏறினான்—- நேர்ந்த
கொடைவீர மோமெய்ந் நிறைகுறையா வன்கட்
படைவீர மோசென்னி பண்பு

”இதைக் கேளுடா ஒருகாலத்துல ஒரு புறாவொட எடைக்காக தன் ஒடம்புத் தசையையே தராசுத் தட்டில அறுத்து வச்சான்; ஆனாலும் தட்டு நேரா நிக்காததால தானே போய் ஏறி ஒக்காந்தானாம். ஒடம்பை அறுக்கும்போது வச்ச பொறுமையும், அதைக் குடுத்த கொடையும், நாம அவ்னோட கொடை வீரம்னு சொல்ல்லாமா: இல்ல, படை வேரம்னு சொல்ல்லாமா? இரண்டும் இல்ல இது அவனுக்கு எப்பவுமே இருக்கற ஒரு சாதரண தன்மைதான்”
சிபின்ற சோழன் எப்பவோ செஞ்சதை அந்தப் பரம்பரையில வந்ததால இவனுக்குச் சொல்றாங்க; அத்தோட இதே வரலாற்றைக் கம்பரும், “புறவொன்றின் பொருட்டால் யாக்கை புண்ணுற அரிந்த புத்தேள்” னு சொல்லுவார்.

முத்தொள்ளாயிரம்-85
கைக்கிளை
திறந்திடுமின் தீயவை பிற்காண்டும் மாதர்
இறந்துபடிற் பெரிதாம் ஏதம்—உறந்தையர்கோன்
தண்ணார மார்பில் தமிழ்நர் பெருமானைக்
கண்ணாரக் காணக் கதவு

சோழ அரசன் குதிரை மேல ஊர்வலம் வரான். ஏற்கனவே அவனைப் பாத்துக் காதலித்து மனத்தைக் கொடுத்த பொண்ணுங்க மறுபடியும் பாத்தா அவங்களுக்குத் தீமை வந்துடும்னு அவனைப் பாக்கவிடாம கதவை எல்லாம் அடைச்சுட்டாங்க; ஆனா செவிலித்தாய்ங்க சொல்றாங்க, “கதவைத் திறந்துவிடுங்க; அதால் தீமை வந்தா அப்பறம் பாக்கலாம். அதைப் போக்கிக் கொள்ளலாம்; ஆனா கதவை அடைச்சு வச்சு அதால உள்ள இருக்கற பொண்ணுங்க செத்துப் போயிட்டா பொண்ணைச் சாகடிச்ச பாவம் வந்து சேரும்” அதால அந்தப் பொண்ணுங்க கண்ணாரப் பாக்கட்டும் கதவைத் தெறந்து உடுங்கன்னு இந்தப் பாட்டுல சொல்லப்படுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—86
நீணிலத் தார்வளவ னின்மேலா னாகவும்
நாணிண்மை யின்றி நடத்தியால்—நீணிலங்
கண்டன்ன கொண்டல் வருங்கா விரிநாட்டுப்
பெண்டன்மை இல்லை பிடி
[நீலம்=குவளைப் பூ; தார்=மாலை; பிடி=பெண் யானை]

ஒரு பெண்யானை மேல ஏறி சோழன் வரான்; அப்ப ஒரு பொண்ணு அவனைப் பாக்கறா;
அவ அந்த யானையை பாத்துக் கேக்கற மாதிரி இந்தப் பாட்டு இருக்குது.
பெண்யானையே! நீலப்பூக்களான குவளைப் பூவெல்லாம் வச்சுக் கட்டி இருக்கற மாலையைப் போட்டிருக்கற சோழன் ஒன் மேல ஏறி வரான். நீ கொஞ்சம் கூட வெக்கம் இல்லாம நடந்து போறயே! இது சரியா? இந்தக் காவிரி நாட்டுக் கொளத்துல அதிகமா பரந்துப் பூத்து இருக்கற நீலமலரைப் போல மேகமெல்லாம் இருக்கும்; இந்த நாட்டின் பொண்ணுங்களுக்கு இருக்கற பெண்தன்மை ஒனக்கு இல்லையே! இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்க பெய்யின்னா மழை பெய்யும்; அதாலதான் இந்த நாட்டுல நீர்வளம் இருக்கு;
அப்படிப்பட்ட நாட்டுல இருக்கற நீ இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்களுக்கு ஏத்த படிக்கு நடக்க வேண்டாமா?”
அந்தப் பெண்யானை ரொம்ப வேகமாப் போகுதாம்; அது கொஞ்சம் மெதுவாப் போனா இவ சோழனோட அழகை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாக்கலாமாம்; அதாலதான் அந்த யானையைப் பழிச்சுப் பேசறா.

முத்தொள்ளாயிரம்—87
வலையில் கயல்போல்
சுடரிலைவேல் சோழன்தன் பாடலம் ஏறிப்
படர்தந்தான் பைந்தொடியார் காணத்—தொடர்புடைய
நீல வலையில் கயல்போல் பிறழுமே
சாலேக வாயில்தொறும் கண்
[பாடகம்-சோழனது குதிரை; கயல்=கெண்டை; சாலேகம்=சன்னல்]

சோழன் வீதியிலே உலா வரான்; சிறந்த அவனோட குதிரை மேல வரான்; கையில நல்ல ஒளி மின்னறதும் இலை போல இருக்கறதுமான வேலு வச்சிருக்கறான்; அழகான பச்சையான வளையலு எல்லாம் போட்டு இருக்கற பொண்ணுங்க எல்லாம் பாக்கற மாதிரி வீதியில வரான்; ஒவொரு ஊட்டிலும் இருக்கற சன்னலுங்க வழியா பொண்ணுங்க எல்லாரும் நல்லாப் பாக்கறாங்க; அப்ப அவங்க கண்ணு எப்படி இருக்கு தெரியுமா? மீனுங்க வலையில மாட்டிக்கிட்டா எப்படி அங்கும் இங்கும் துள்ளிக் குதிக்குமோ அப்படிப் பிறழுகின்றன. சோழனோட அழகான நீர்க்குளத்தில பொய் விழுவோமான்னுத் துள்ளிக் குதிக்குதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—88
கண்டன உண்கண் கலந்தன நன்னெஞ்சம்
தண்டப் படுவ தடமென்தோள்—-கண்டாய்
உலாஅ மறுகில் உறையூர் வளவற்[கு]
எலாஅ முறைகிடந்த வாறு
[உண்கண்= மை பூசப்பட்ட கண்; தட=பெரிய; எலாஅ=எல்லா]

சோழ மன்னனைப் பார்த்த ஒருத்தித் தன் தோழிக்கிட்ட சொல்றா.
”அன்னிக்கு ஒரு நாளு வளவன் நம்ம வீதியில உலா வந்தான். அப்ப எம் மனசும், மை தீட்டிய கண்களும் அவனை நல்லாப் பாத்தன. அதுமட்டும் இல்லடி; அவனோடயே போய் ரெண்டும் கலந்திடுச்சுங்க; சரி. இது குற்றந்தாம்; அதுக்கு அதுங்க ரெண்டையும் தானே தண்டிக்கணும்; அதுங்களை உட்டுட்டு ஏன் மெலிசா இருக்கற என் தோளு ரெண்டையும் தண்டிக்கணும்; ஐயோ பாவம்டி; தோளு ரெண்டும் ஒரு குத்தமும் செய்யலயே! அப்படி இருக்கச்சே அதுங்களைத் தண்டிக்கலாமா? இது முறையா? அவன் உலா வர்ற அளவுக்கு அகலமாயும். பரந்தும் இருக்கற இந்த உறையூர்ல இந்த சோழனுக்கு முறையில்லாதன எல்லாம் முறையாப் பொருந்துதடி; நீயே பாரு; நான் சொல்ல என்னா இருக்கு? இப்படி அவன் செய்யற முறைகேட்டுக்கு நா என்ன செய்யறது?”
அதாவது குத்தம் செய்யறவங்களை உட்டுட்டு குத்தமே செய்யதவங்களைத் தண்டிச்சுட்டானாம் சோழன். ஆன அவன் எது செஞ்சாலும் அதான் முறையாம்; இந்த ஒலகமே அவன் செய்யறது எல்லாம் முறைன்னு சொல்லுது. இதால அவ மறைவா சோழனுடைய நீதிமுறையைச் சொல்றா; பழிப்பது போலப் புகழறா அவ.

முத்தொள்ளாயிரம்—89
நாணும் நலனும்
என்நெஞ்சு நாணும் நலனும் இவைஎல்லாம்
மன்னன் புனனாடன் வௌவினான்-என்னே
அரவகல் அல்குலாய் ஆறில்ஒன்[று அன்றன்றோ
புரவலர் கொள்ளும் பொருள்
[புரவலர்=அரசர்; புனல் நாடு=காவிரி பாயும் சோழ நாடு]

இதுவும் தோழிகிட்ட அவ சொல்ற பாட்டுதான்;
மொதல்ல தோழியை அவ வர்ணிச்சு சொல்றா.
“பாம்போட அகலமா படம் போல தொடையோட மேற்புறம் அழகா அமைஞ்சிருக்கற தோழியே! அரசன்லாம் மக்கள்கிட்ட ஆறில் ஒரு பங்குதான வரியா எடுத்துக்கணும்; ஆனா காவிரி பாயற நம்ம சோழ நாட்டு மன்னன் என்னோட மனசு, வெக்கம், அழகும் எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டானே! இது சரியா? முறைகேடா இருக்குதே! நான் என்னா செய்யறது?

முத்தொள்ளாயிரம்—90
பொங்கோதம் போழும்
கனவினுள் காண்கொடா கண்ணும் கலந்த
நனவினுள் முன்விலக்கு நாணும்—இனவங்கம்
பொங்கோதம் போழும் புகாஅர்ப் பெருமானார்
செங்கோல் வடுப்பச் சென்று
[வங்கம்=கப்பல்; பொங்கோதம்=பொங்குகின்ற கடல்; போழ்தல்=பிளத்தல்; புகார்=காவிரிப்பூம்பட்டினம்]

அவ தன் தோழிகிட்ட பொலம்புறா
“ஏண்டி, அந்த சோழ அரசனக் கண்ணால பாத்தாலயாவது என் கலக்கம் தீரும்னு நெனச்சேன்; அவனும் என் கனவுல வந்தான்; அப்ப என்னாச்சு தெரியுமா? என் கண்ணு ரெண்டு பாக்காம மூடிக்கிச்சு; அப்பறம் ஒருநாளு அவன் தெருவுல உலா வந்தான். அப்ப நேரே பாத்திருக்கலாம்தான்; ஆனா வெக்கம் வந்து அதால என்கண்னு மூடிக்கிச்சு; நெறைய கப்பல்கள் அலைகளை எல்லாம் கிழிச்சுக்கிட்டுப் போற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்கு மன்னன்டி அவன்; அவனுடைய ஆட்சியில செங்கோல் தவறாது; குத்தம் எதுவும் நடக்காதுன்னு சொல்றாங்க எல்லாரும்; ஆனா இந்தக் கண்ணும் வெக்கமும் இப்படிக் குத்தம் செஞ்சுபோட்டு அவனைப் பாக்க முடியாம என்னை செஞ்சிடுத்துங்களே! என்னாடி செய்வேன்?”

••••

பெர்னாண்டோ பெஸோவா கவிதைகள் / தமிழில்: ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

download (16)

ஆடுகளின் பாதுகாவலன்

கடவுளைப் பற்றி சிந்தித்தல் என்பது
அவருக்கு அடிபணியாமல் இருப்பது.
நாம் கடவுளை அறியக்கூடாது
என்பதற்காகவே அவர்
தம்மை நம்மிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

நாம் எளிமையாக அமைதியுடன்
இருப்போமாக.
மரங்களையும், ஓடைகளையும் போல.
அப்போது கடவுள் நம்மை மிகவும் விரும்புவார்.
மரங்கள் மரங்களாய் இருப்பதுபோல்,
ஓடைகள் ஓடைகளாய் இருப்பதுபோல்,
நம்மை நாமாக அவர் மாற்றுவார்.
வசந்த காலத்தில் பசுமையையும்
நம் பயணம் முடியும் பருவத்தில்
சென்று இளைப்பாற ஒரு நதியையும் தருவார்.

அதற்கு மேலதிகமாக
அவர் எதையும் தரமாட்டார்.
ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வது
நம்மை நமது தன்மையிலிருந்து
கீழ் இறக்கிவிடுதலாய் அமைந்துவிடும்.

சூர்யகாந்திப் பார்வை

ஒரு சூர்யகாந்திப் பூவைப் போல் எனது பார்வை
தெளிவானதாக இருக்கிறது.
சாலைகளில் நடக்கையில்
இடமும் வலமும் பார்த்தவாறு செல்வது
என் வழக்கம்.
சில சமயங்களில் பின்புறங்களிலும்
பார்ப்பதுண்டு.
ஒவ்வொரு கணமும் நான் காண்பது
முன் எப்போதும் பார்க்காதது.
எதையும் விட்டுவிடாமல் நுண்ணிப்பாகக்
காணும் திறனும் கைவரப்பெற்றிருக்கிறேன்.

புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு குழந்தை தனதுப்
பிறப்பின் உண்மை அழகை உணரும்போது
கொள்ளும் உவகையையும் பெருமிதத்தையும்
என்னாலும் அடைய இயல்கிறது.
ஒவ்வொருக் கணமும் முழவதும்
புதிதான ஒரு உலகில் பிறந்ததாய் உணர்கிறேன்.

களங்கமில்லா அமைதியழகுடன் ஒளிரும்
டெய்சி மலரைப் போல்
இவ்வுலகை நான் பார்க்கிறேன்.
ஏனெனில் நான் அதைப்பார்க்கிறேனேத் தவிர
அதைப்பற்றி சிந்திப்பதில்லை.
சிந்தித்தல் என்பது புரிந்துக்கொள்ளாதிருப்பது .
நாம் சிந்தித்து உணர்வதற்காக
உருவாக்கப்பட்டதில்லை இவ்வுலகு.
(சிந்தித்தல் என்பது குறையானக் கண்களைப்
பெற்றதற்கு சமானம் ),
சரியான வழி, உலகைக் காண்பதும்
அதனுடன் ஒன்றிப்போய் கரைந்துவிடுதலே .

எனக்குத் தத்துவமென்று ஒன்றுமில்லை;
உணர்வுகள் மட்டுமே உண்டு.
இயற்கையைப் பற்றி பேசுகிறேன் என்றால்
எனக்கு அதைப்பற்றி முழுவதும்
தெரியுமென்றில்லை; நான் அதை
நேசிக்கிறேன் என்பதால் மட்டுமே.
ஏனெனில் உண்மையாய் நேசிப்போர்
எதை நேசிக்கிறோம் என்பதை
எப்போதுமறியார். ஏன் நேசிக்கிறோம் அல்லது
நேசம் என்றால் என்னவென்பதையும்.
நேசிப்பது என்பது நித்தியமான
நிர்மலத்திலுருப்பது .
நிர்மலமாக இருப்பதென்பது
சிந்தனையற்றிருப்பது.


ஆடுகளின் பாதுகாவலன் -2

நான் ஆடுகளின் பாதுகாவலன்.
ஆடுகள் எனது எண்ணங்கள்.
எனது எண்ணங்கள் அனைத்தும்
உணர்வுகள்.
நான் எனது கண்களாலும்
காதுகளாலும் சிந்திக்கிறேன்.
மற்றும் எனது கைகள், பாதங்கள் ,
மூக்கு மற்றும் வாயாலும் கூட.

சிந்திப்பது என்பது அச்சிந்தனையை
காண்பதும் முகர்வதும்.
ஒரு பழத்தை உண்பது அதன்
அர்த்தத்தை சுவைப்பது.

ஆகவேதான் ஒரு வெப்பமான நாளை
மிகவும் அனுபவித்ததன் வலியுடன்
வெதுவெதுப்பானக் கண்களுடன்
புல்வெளியில் என் உடல்
படர்கையில்
அக்கணம் முழுவதும் நீளும்
என் முழு உடலையும் உணர்கிறேன்.
உண்மையை உணர்கிறேன்
அதனால் மகிழ்கிறேன்.

••••

( Fernando Pessoa – பெர்னாண்டோ பெஸோவா (1888-1935), புகழ்பெற்ற போர்ச்சுகீசிய கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர்,தத்துவவியலாளர்)

சிறகா கவிதைகள்

download (4)

இரத்தத்தின் மொழி

உலகில் பல மொழிகளை வியந்தபடி கேட்டு வந்தேன்

பறவைகளின் கீதமொழி

விலங்குகளின் ஓசைமொழி

தாவரங்களின் மெளனமொழி

மானுடம் பறிமாறிக் கொல்லும் பல்லாயிரம் மொழிகள்

சற்றே குமிழ்வடிவில் திறந்திருந்த

உன் வாயிலிருந்து

பச்சை ரத்தம் துடிப்புடன் வெளிவர முயல்கிறது

யாருக்கும் கேட்காமல்

துல்லியமாக என் காதுகளில் ஒலித்து

இறுதிவிடை பெறும் இரத்தத்தின் மொழியை

அதிர்ச்சியுடன்

சற்றும் பயமின்றி உள்வாங்கிக் கொள்கிறேன்

உள்ளங்கையோடு

ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் விரல்களைப்போல்

உயிர்வாழும்போது விலகிப்போன

கைப்பிடியளவே உறவுகள்

உன்னைக் குழியில் இறக்குவதற்கு

துரிதமாக நீளுகின்றன

உன் சமாதியை அமைக்கின்றன

வலிகளின் வாழ்வைத் தாங்கிய

இதயம்

மூச்சுக்காற்று இல்லாத வெளியில்

இரத்தம் கக்கத் துவங்கியது எப்போது

இனி

ஆவது உன் ஆத்மா….

•••


என் தானியம்

சிறு குருவியே

என் பிரிய சிட்டுக்குருவியே

எப்போதும் துணையுடன் பறந்து செல்லும் நீ

எங்கே ஒளித்துக் கொண்டாய் உன்னை

மிகவும் மிருதுவாக்குவாயே

இலேசாக்குவாயே இந்த வானை

உன் அழகான தோற்றமும்

உடலமைப்பும் பிடிக்கும் எனக்கு

இதமாய் குரல் ஒலித்து

என் மனவானில் உல்லாசமாக

சிறகடித்துப் பறந்து வரும் உனக்கு

வழக்கம்போல் இன்று காலை

நான் வைத்த

தானியத்தை

பார், காக்கைகள் கொத்துகின்றன

அலைபேசிக் கோபுரத்தில்

கழுகுக் குஞ்சுகள் கிறீச் கிறீச்சிடுகின்றன

அங்கொரு மரத்தில்

மைனா குருவிகளின் ஓசையில் புரண்டு

வருகிறது குயிலின் இனிய கானம்

இருப்பினும்

உனக்காகவென்றே

தினம் விழுகிறது என் காலை தனியம்

ஜல்லடை

சலிக்காது சலிக்கிறாள் மணலை

சரிந்து விழும் பொடிமணல்

கீழும்

சிறுகற்கள் மேலும் என

தரம் பிரிக்கின்றது ஜல்லடை

பட்டாம்பூச்சிகளின் சிறகசைப்பில்

உலரும் வேர்வைத்

துளிகளை

மிதமாகக் கரைத்தபடி.

ஒற்றியெடுத்துச் செல்லும்

மழைத் துளி

••••

தெளிநீர்க் கைமணலாய் கரைந்தொழுகும் சொற்கள்… (தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகளை முன்வைத்து) — காளிங்கராயன்

தேன்மொழிதாஸ்

தேன்மொழிதாஸ்

அவன்

வனத்தில் நுழையும்போது

புற்கள் நசுங்குவத்தில்லை.

நீரில் இறங்குகையில்

சிற்றலையும் எழுவதில்லை.

-ஜென் கவிதை (எம்.யுவன்)

அறிவியலின் கொடுங்கரத்தால் இயற்கையைப் புறந்தள்ளிவிட்டு அற்ப வாழ்வில் திளைக்கும் நவீன கான்கிரீட் மனிதக்கூட்டம். வளர்ச்சியின் பெயரால் அணு உலைகளும் மீப்பெரும் கட்டுமானங்களும் சாயமும் ரசாயனங்களும் மண்ணையும் நீரையும் காற்றுவெளியினையும் நஞ்சாக்கி எதிர்வரும் தலைமுறைகளுக்கு வாழத்தகுதியற்ற ஓர் புவனத்தைக் கையளித்துவிட்டுச் செல்வதோடல்லாமல் இயற்கையுடன் இயைந்து பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற காட்டுயிர்களின் புறச் சூழலையும் சீர்குலைத்தபடி நிற்கும் இன்றைய நவீன மனித வாழ்க்கை.

இத்தகைய சூழலில் இயற்கையைப் பாடுவதென்பதே சூழலியல் செயல்பாட்டின் ஒரு முதன்மைப் பகுதியாகி விடுகிறது. இங்கே, வளர்ச்சியினிடத்தில் இயற்கையை முன்வைக்கும் தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகள் நவீன மனித வாழ்வின் புறக்கணிக்கவியலா ஓர் அரசியல் செயல்பாடாகவும் அமைந்துவிடுகிறது.

தேன்மொழியின் கவிதைகளை வாசிக்கையில் அவை பசுமை சூழ்ந்த பிரமாண்ட மலையொன்றின் ஆழ்ந்த மௌனத்தையும் கடலலைகளின் சீற்றம் மிக்க ஆர்ப்பரிப்பையும் ஒரு தாளகதியில் நமக்குள் இசைக்கத்தொடங்குவதை உணரமுடிகிறது. இயற்கையையும் மொழியையும் மிகத்தீவிரமாக நேசிக்கும் தேன்மொழி அவற்றினாலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு வழிநடத்தப்படும் ஓர் கவியாக மிளிர்கிறார்.

தேன்மொழியின் மரபானது பசிய இலைகளின் சாறுவழியும் தமிழ்த் தொல்குடிகளின் திணைமரபு. மலைபடு குறிஞ்சியும் காடுறை முல்லையுமே கவியின் வாழிடமாகக் கவிதைகள் உருப்பெறும் களனாக எப்பொழுதும் அமைந்துவிடுகிறது. தனது துயரங்களை நோக்காடுகளை மகிழ்வினை காதலை காமத்தை தனிமையின் வெம்மையை… என எல்லாவற்றிலும் இயற்கையின் பேரிருப்பினைக்காணும் கவிமனம் சங்ககாலப் பாணர்/பாடினிகளுக்கே உரித்தான தனித்த பண்பாகும். புறக்கணிக்கப்பட்ட காதலின் கடுவலியில் இரவுகளின் உலைக்கல்லில் கனன்றெரியும் நினைவுகளினூடாக தேன்மொழி பாடும் சில கவிதைகள் ’நள்ளென்றே யாமம் சொல் அவிந்து/ இனிது அடங்கினரே மாக்கள்..எனும் பதுமனாரின் நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய துயரம் மிக்க அரற்றலை நினைவுறுத்துகிறது.

தமிழில் தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு உருவாகி வந்த புதிய அலையின் தலித் மற்றும் பெண் கவிஞர்கள் பழகிய மொழியையும் சொற்களையும் உடைத்துப் புதிதான மொழியமைப்பின் பல்வேறு கூறுகளை உருவாக்கினர். சான்றாக மதிவண்ணனின் மொழி நீதிக்கான சீற்றத்தின் மொழி, என் டி ராஜ்குமாருடையது மாந்திரீகத்தின் புதிர்மொழி, சுகிர்தராணியின் மொழி வலுமிக்கதொரு ஆதிக்க எதிர்ப்பின் மொழி…. இங்கே தேன்மொழியினுடையது இயற்கையின் தொல்மொழியாக இருக்கிறது. தெளிநீரின் அடியாழத்தில் நாம்பிய கைமணல் மேலெழும்பி வரவரக் கரைந்தோடும் விந்தையாக காலாதீதத்தின் பாசிபடிந்த தேன்மொழி எனும் இன்றைய நவீனகவியின் சொற்கள் நமது கைகளிலிருந்து நழுவி தமிழ்ப் பெருநிலத்தின் இனக்குழு வடிவம் கொள்கின்றன.

கருநெல்லிக் கண்கள், கன்மலையின் சினம், நீல் ஆம்பல் ஆழ்ந்த, கருநீல அமலைப்பூ, நெய்க்காளான்புற்று, நினைவுகள் தீம்பூ….போன்ற சொற்றொடர்கள் ஈராயிரம் ஆண்டுகள் நீளச்சென்று குறுந்தொகைப் பாடல்களின் சொற்சேர்க்கையில் பொருந்தி நின்று காலவெளி மயக்கத்தில் நம்மைத் திளைக்க வைக்கக்கூடும். கேளையாடுகளின் குளம்படி வலுவினை, மலை நாவல் பழங்களைப் போன்ற இருளை, வெள்ளரிபடரக் கொம்புகளாக்கப் பட்ட தகப்பன்களின் கால்களை, தூக்கி எறிந்தவனின் விரல் ரேகைகளை நினைவு வைத்திருக்கும் கருங்கல்லை, மழைக்காற்றில் பெருகிவரும் மருதாணிப்பூக்களின் வாசத்தை, மான்கொம்புகள் தென்படும் பாதைகளை, காட்டுப்பூக்களின் ரத்த நாளங்களில் ஊறிய முத்ததை…எனப் பெரும் கானகமொன்றின் அமைதியினுள் உறைந்திருக்கும் பலப்பல ரகசியங்களை உண்ணிப்பூக்களின் கரிய கனிகளிலிருந்து தான் உருவாக்கிய மொழியினூடாகவே நமது செவிப்புலனில் மெல்லக் கசியவிட்டு முன்றில் பறவையாக மறைந்து விடும் கவி தேன்மொழிதாஸ்.

எமலி டிக்கின்ஸனோடு தேன்மொழியின் கவிதைகளை ஒப்பிட்டிருந்தார் கவிஞர், விமர்சகர் இந்திரன். உண்மைதான். எமலியினுடையது தனிக்குயிலின் துயரொலி. தனியறையின் குறையிருளில் இருந்துகொண்டு சாளரங்களின் வழியாக இவ்வுலகைக் கண்டவர் எமலி. தேன்மொழியோ மலங்காடுகளின் முகட்டில் தனது பெருஞ்சிறகினைக் காற்றில் விசிறி மிதந்தலையும் ராஜாளி. கானகத்தின் தேவதை. இருவருமே இயற்கையின் காதலர்கள். அன்பின் யாசகர்கள். தனது மெல்லிய துயர் தோய்ந்த இறகுக் குரலால் மானுடப்பேரன்பின் மகத்துவத்தைப் பாடியவர் எமலி. இங்கே தேன்மொழியும் ஆயிரமாயிரம் துரோகங்களாலும், புறக்கணிப்புகளாலும், ஏமாற்றங்களாலும் கடும் வாதைகளுக்கு உட்பட்ட பின்னருங்கூட இறுதிவரை குழம்பிச்சாகும் அன்பினையே கைக்கொள்கிறார். அன்பிற்கென நடப்பதே இவ்வுலகின் வலிமையான போராட்டமென்கிறார். முடிவிலியான எனதன்பை நீ / புதைக்க விரும்பும் இடம் எதுவாக இருக்கட்டும் / இயற்கைபோல் தனித்தேகிடக்கும் / எனது மரணம் சமனிலி… என்கிற தேன்மொழியின் வெதுவெதுப்பான கண்ணீர்த் தடமெங்கிலும் உறைந்திருக்கிறது அடர்கானகமொன்றின் தூய்மையான பச்சையம். தான் உயிராய் நேசிக்கும் மொழி அழிக்கப்படும்பொழுதும், இனப்படுகொலைகளின் போதும் உருக்கொள்ளும் தேன்மொழியின் சீற்றம் மிக்க சொற்கள்கூட காதுகள் அலைபட கால்கள் அகன்று தும்பிக்கை உயர்த்திப் பிளிறியவாறு வனப்பகைவரை விரட்டிவரும் மதவையின் (பெண்யானை)பேருருவாகவே எனக்குள் தோற்றங்கொள்கிறது.

முற்றிலுமாகக் காடுகளைந்து பல்லாயிரம் ஆண்டுகளும் மைல்களும் கடந்து இன்று கான்க்ரீட் க்யூபுகளின் தணுமைக்குள் உறைந்துபோயிருக்கும் நாம் குறைந்தது சச்சிதானந்தனின் நினைவில் காடுள்ள ஓர் மிருகமாக மாறிவிடுவதே தொடர்ந்து மனிதனாக உயிர்ச்சூடு மிக்க இருப்பினை நமது உணர்த்தும் செயலாகும். காட்டுச்செடிகளை நரம்புகளாகப் பெற்ற தேன்மொழி காட்டின் பாடலைப் பாடும் உடலினையும் மனதைக் குடையெனத் திறக்கும் தாவரங்களையும் ஓர் ஆதிவாசியாய் நமக்குப் பெற்றுத் தருகிறார். அந்த வகையில் முதற்கனலைக் கண்டெடுத்த மூதாதையரை முத்தமிட்டு வணங்கும் தேன்மொழியிடம் எப்போதுமிருக்கும் முற்றுப்பெறாத ஓர் பெருங்காடு. அவ்வனத்தினுள் காலமெல்லாம் பேசிப்பேசித் தீராக் காதல் குறித்த, காமம், துயரம், அன்பு…எனும் மானுடப் பொதுமைகள் குறித்த தேன்மொழியின் பாடல்கள் வனப்பூக்களின் காதலை தமது கால்களில் மகரந்தமாய்ச் சுமந்து பறக்கும் தேனீக்களில் ரீங்கரித்தவாறு பசுங்காற்று வெளியெங்கும் அலைவுறும்.

••••

ஹிந்தியில்-நிர்மல் ஆனந்த். / தமிழில் – க்ருஷாங்கினி

download (20)

ஹிந்தியில்-நிர்மல் ஆனந்த்.

தமிழில்-க்ருஷாங்கினி

1-விதை-2

இது விதைகளின்

பயணத்தின் பருவம்.

பழுத்து, வெடித்து விட்டன

இலவம் பழங்கள்.

பட்டைப் பொன்ற மென்மையும்

பறக்கும் கொக்கின் வெண்மையும்

நுரையென வெண்மை.

காற்றில் நீந்துகின்றன,

விதைகள், விதைகள்.

ஒரு வனத்திலிருந்து

மற்றொரு

வனத்திற்கு

ஒரு மலையிலிருந்து

மற்றொரு

மலைக்கு.

ஒரே பழத்தின் பலப்பல

விதைகள்,

வெவ்வேறாகப் பறக்கின்றன.

பறந்து கொண்டும் இருக்கின்றன.

போகும் வழி தெரியாது.

எவ்வளவு தூரம்

பறக்க வேண்டி இருக்கும்?

நிச்சயமில்லை.

எங்கு எந்த மண்ணில்

முளை விடப் போகிறது?

தெரியாது. இது மட்டுமே தெரியும்.

எங்கு விழுந்தாலும்,

எங்கு முளைத்தாலும்,

ஒன்று போலவே இலைகள்,

ஒன்று போலவே பூக்கள்,

இருக்கும் எப்போதும்.

பலன் தரும் காலமும்

எப்போதும் ஒன்று போலவே.

அதே பருவத்தில்.

2-மாதத்தின் கடைசி வாரம்

மிக மெல்ல மெல்ல கழிகிறது,

மாதத்தின் கடைசி வாரம்.

காய்ந்த குட்டையைப் போல

பொருள் அற்று இருக்கிறது,

அனைத்து டப்பாக்களும்.

பல

வீடுகளின் வாசல்களிலிருந்து

இதே நாட்களில்தான்

காலியான கரங்களுடன்

திரும்ப வேண்டி இருக்கிறது

பிச்சைக்காரர்களுக்கு.

இதே நாட்களில்

எங்கள் எல்லோருடைய

சட்டைப் பைகளும்

ஏதுமற்று இருக்கின்றன.

தொங்கிக் கிடக்கிறது,

அப்பாவின் முகத்தில்

கவலையின் நிழல்.

நாங்கள் அனைவரும்,

காத்திருக்கின்றோம்,

இந்நாட்கள் முடிவுக்கு வர.


3-திரும்புதல்

படபடக்கும் வெய்யிலில்,

நண்பா, எங்கிருந்து

வந்து கொண்டிருக்கிறாய்?

வெற்றுப் பாதங்களும்,

கன்றிப்போன முகமுமாக.

குளிர்ந்த நீர் குடி.

இந்தா.

எங்கிருந்தாய்? என்ன செய்தாய்?

இத்தனை நாட்களாக.

தாடி வளர்ந்து கிடக்கிறதே?

கண்களோ குழியில்.

படுக்கையில் கிடத்திவிட்டது,

அப்பாவை, பக்கவாதம், சவமாக.

அம்மாவோ பிறரின்

எச்சில் பாத்திரங்களைத்

தேய்த்து

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

காத்துக் கிடக்கிறாள்,

ஒரு நாள் நீ திரும்புவாய்

விழும் வீட்டைத் தூக்கி நிறுத்த,

விழும் சுவர்களைத்

தாங்கிப் பிடிக்க

கூரையையும் என.


4-புத்தாண்டு

எங்களை வரவேற்க

ஒளி வீசிக் கொண்டிருக்கிறது,

நாளின் புதிய பக்கங்கள்.

இந்தத் தாளில்தான் நாம்

எழுத வேண்டும், நமது

கதைகளை.

பின்பு, விரிவுரைகளையும்

கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

நெருப்பின் பிடிலிருந்தும்,

குருதியின் கரங்களிலிருந்தும் கூட

காக்க வேண்டும்.

5-பிறந்த நாள்

(பிரதீப்பிற்காக)

என்னால் ஒன்றுமே

கொடுக்க முடிவதில்லை

நண்பர்களின் பிறந்த நாட்களில்.

இப்போதெல்லாம்,

வாழ்த்தைத் தவிர.

நாள் முழுவதும் கூடவே இருந்தேன்.

ஆனால்,

உடைந்த மனமோ

எங்கோ அலைந்து கொண்டிருக்கிறது,

காலி பாக்கெட்டை சபித்தபடி.

குரல் கொஞ்சம் மாறிவிட்டது.

என்னிடம் இல்லை,

நாளக்கான புதிய முகம்.

6-தாத்தா கயிறு திரிக்கிறார்

மாதம் முழுவதும் கயிறு

திரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்,

தாத்தா,

சணல் நாரிலிருந்து.

வாரம் முழுவதும்

தயாராகும், கயிற்றுப் பந்துகள்,

பலப்பல.

கன்றும், பசுவையும் கட்டக் கயிறும்,

காளைக்கு மூக்கணாங்கயிறும்,

ஏர் மாடு கட்டவும்,

தயிர் கடையவும் கூட,

கயிறு திரிக்கிறார், தாத்தா.

கட்டில்கள், சிறியதும், பெரியதும்

சீராக்கக் கயிறும்,

முடிவில்

எங்களுக்கு நீளமான

ஊஞ்சல் கட்டவும்

கயிறு தருகிறார், தாத்தா.

பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்,

நான் தாத்தாவின்

கலை நயம் மிக்க அந்தக் கைகளை,

ஆர்வத்துடன்.

கொண்டு செல்ல வேண்டும், நான்

இந்தக் கலையை,

நயம் மிக்க இந்த இழைகளை,

தாத்தாவின் கைகளை,

கைகளிலிருந்து, அந்த இழைகளை

அறுபடாமல்

என் குழந்தைகள் வரை.

7-பதட்டம்

பல சமயங்களில்

விடுபட்டுப் போகின்றன, பலதும்,

ஏதாவது ஒன்றும்

பதட்டத்தினால்.

தவறுகள் ஏதாவது

நிகழ்ந்து விடுகின்றன

பதட்டத்தினால்,

கடிதம் எழுதும் போது.

ஓவியனின் ஓவியத்தில்

இல்லாமல் போகிறது

நேர்த்தி.

ஓரிடத்தில் வெளுத்தும்,

ஓரிடத்தில் அடர்ந்தும்

விரவிக் கிடக்கின்றன,

வண்ணங்கள், சமனற்று.

விரல்கள் வெட்டுப் படுகின்றன,

காய்கள் நறுக்கி, நறுக்கி.

கழிந்த நாட்களை சற்றே

திரும்பி நாம் பார்க்க,

பக்கங்களில், நம் தவறுகள்

எல்லோரின் சாயலிலும்

புன்னகைக்கிறது.

••••

மு.வ.வின் கடித இலக்கியம். / சென்னிமலைதண்டபாணி

download (24)

அது 1956ம்ஆண்டின் தொடக்கம். மாணவர் ஒருவர் இரண்டாம் ஆண்டு தமிழ் ஆனர்ஸ் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய உடல்நிலை சீர் கெடுகிறது. என்ன காரணம்? அவர் இரவில் அஞ்சல் பிரிப்பகத்தில் வேலை செய்து கொண்டு பகலில் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தார். மருத்துவர் தெளிவாகச் சொல்லிவி்ட்டார்.“ஒன்று இரவு நேரப் பணியை விட்டுவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் படிப்பதை நிறுத்திவிட வேண்டும்.“ மாணவர் தடுமாறி நிற்கிறார். இனி என்ன செய்வது? நேராக நம் அறிஞர் பெருந்தகை மு.வ.விடம் செல்கிறார். நிலைமையைச் சொல்கிறார். உடனே அந்தப் பெருமகனார் “உனக்கு வரும் மாதச் சம்பளம் இருநூறு ரூபாய்தானே?” என்று கேட்டுவிட்டு “அந்தத் தொகையை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.நீ படித்து முடித்துவிடு. உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொரு மாதமும் அவர் கேட்காமலேயே அவருடைய வகுப்புக்குத் தேடிச் சென்று பணத்தைக் கொடுத்தார். அந்த மாணவர் வீட்டிற்கும் அஞ்சலகப் பிரிப்பகத்துக்கும் கல்லூரிக்கும் பேருந்தில் தினமும் 15 மைல்கள் சென்று வரவேண்டியிருந்தது. காலம் வீணாயிற்று. சைக்கிள் வாங்குவதற்கு அந்த மாணவருக்கு வசதியில்லை. மாணவரின் நிலைமையை அறிகிறார் மு.வ. அடுத்தநாள் அந்த மாணவரை அழைத்து ரூ 200க்கு காசோலையைத் தந்து “ இந்தப் பணத்தில் உடனே ஒரு நல்ல சைக்கிள் வாங்கிவிடு. பணம் சற்றுக் கூடுதலானாலும் என்னிடம் கேள். தருகிறேன். டைனமோ உள்ள சைக்கிளாகப் பார்த்து வாங்கு.எண்ணெய் விளக்கு காற்றிற்கு நிற்காது. அணைந்துவிடும்.” என்கிறார். பின்னாளில் அந்த மாணவர் தென் அமெரிக்கா கயானா பல்கலைக்கழக்கத்தில் பணியேற்றார். அவர் பெயர் டாக்டர். ஈ.ச.விசுவநாதன். இப்படி எத்தனையோ மாணவர்களுக்குத் தாயாய் தந்தையாய் இருந்தவர்தான் நம் மு.வ. அந்த மாணவருக்கு 14.10.1959ல் எழுதிய கடிதத்தில்

“வாழ்க்கை மிகப் பெரிய கலை. அதில் தேர்தல் கடமை. வாழத் தெரிந்தவர்களாக விளங்குவதே சமுதாயத்திற்கு நாம் செய்யத் தக்க தொண்டு. எப்படி எனின், நம்மைப் பார்த்துப் பிறர் கற்குமாறு, நாம் ஒரு நூலாகப் பயன்படுவோம்”

என்று அழகாக வழிகாட்டுகிறார்.(மு.வ. நினைவலைகள் பக் 35)

அப்படி எழுதியதற்கு ஏற்ப வாழ்ந்தவர் அவர். நறுக்குத் தெறித்ததைப் போலச் சுருக்கமான நடை. எடுத்துக் கொண்ட பொருளைக் குறித்து நேரடியாகப் பேசும் கலை, எது தேவையோ அதை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்துவது என்று அவர் எழுத்துகள் தனித்திறன் படைத்தவையாக விளங்கின. அன்றைய காலகட்டத்தில் மு.வ.வின் நூல்களைப் படிக்காத மாணவர்கள், குடும்பத்தலைவிகள் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். திருமணப் பரிசு என்றாலும் அவருடைய நூல்கள்தான்.மனதை மேம்படுத்தக் கூடிய எழுத்துகளாக அவை இருந்தன. அவருடைய நூலைக் கையில் வைத்திருப்பதையே மாணவர்கள் ஒரு பெருமையாக நினைத்த காலம் ஒன்றிருந்தது.

அறுபத்திரண்டு ஆண்டுகள்தான் வாழ்ந்தார். ஆனால் தன் 85 நூல்களில் அவர் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். 1939ல் வெளிவந்த அவரின் முதல்நூல் “குழந்தைப் பாட்டுகள்” இறுதியாக 1979ல் வெளிவந்த நூல் “நல்வாழ்வு”. கவனித்துப் பாருங்கள் “குழந்தைப் பாட்டுகளில்” தொடங்கிய அவரின் எழுத்துப் பயணம் நல்வாழ்வை நோக்கி மக்களை நகர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. பல தளங்களில் அவர் முன்னோடியாக விளங்கியவர். தமிழ்ப்பேராசிரியராக மட்டும் இல்லாமல் தன்னிகரற்ற எழுத்தாளராகவும் விளங்கியவர். தன் நூல்களைத் தானே வெளியிட்டவர். அவருடைய நாவல்கள் “அந்த நாள்,“ “பாவை“ இரண்டைத் தவிர பிற எல்லாம் இதழ்களில் வெளிவந்தவை அல்ல. நேரடியாகப் புத்தகங்களாக உருப்பெற்றவை. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதன்முதலாக முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் அவர்தான். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

தமிழில் கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி என்றால் அது மு.வ. அவர்கள்தான். கற்பனையான கடிதங்களின் வழி நாட்டை, மொழியை, குடும்பத்தை, சமூகத்தைக் குறித்த தன் கருத்துக்களைத் துணிந்து முன்வைத்தவர் அவர். தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கடிதங்களையெல்லாம் படித்துப் பார்த்தால் அத்தனையும் கருத்துக் களஞ்சியங்கள்தான். சுருக்கமான,செறிவான தமிழ்நடை. அஞ்சலட்டையில் எழுதப் பட்ட செய்திகள். பளிச்சென்று சொல்கிற உத்தி என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

1948 மே மாதம் “அன்னைக்கு” நூல். பிப்ரவரி 1949ல் “நண்பர்க்கு” மே 1949ல் “தம்பிக்கு” மார்ச் 1950ல் “தங்கைக்கு” (மு.வ. நினைவலைகள் –ஈ.ச.விசுவநாதன் முன்னுரை) என்று வரிசையாகக் கடித இலக்கியத்தைப் படைத்தளிக்கிறார். அதன் பின்னால்தான் அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் 1955ல் திராவிடநாடு இதழில்“ தம்பிக்கு” என்று கடிதங்கள் எழுதுகிறார்.(இரா.மோகன் மு.வ.வாசகம் பக்12). எனவே கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி அறிஞர் மு.வ. அவர்கள்தான் என்கிறார் அவருடைய மாணவர் இரா. மோகன் அவர்கள். இந்தக் கடிதங்கள் எல்லாம் கற்பனையான கடிதங்கள்தான். நண்பர்க்கு எழுதியவை மட்டும் ஒன்பது கடிதங்கள். மற்றவையெல்லாம் எட்டுக் கடிதங்கள். இந்த நான்கு நூல்களிலும் சேர்த்து மொத்தம் முப்பத்து மூன்று கடிதங்கள். இந்தக் கடிதங்களின் வழியே நாம் அன்றைய நாட்டு நிலையை மட்டுமல்ல இன்று நம்முடைய நிலையையும் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். இவற்றைத் தவிரத் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் அத்தனையிலும் மணிமணியான வாழ்வியல் கருத்துகள்.இன்றைக்கும் அவை பொருந்தக் கூடியவையாகத்தான் உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உணர்ச்சிகரமாகக் கவிதையை எழுதலாம். கட்டுரையைத் தீட்டிக் காட்டலாம். கதைகள் எழுதிவிட்டுப் போகலாம். காட்சிகளால் நாடகத்தை உருவாக்கிவிடலாம். ஆனால் கடிதங்களால் மனதிற்குள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த முடியும் என்று காட்டியவர் முவ. அவர்கள். அந்தக் கடித இலக்கியத்தின் வழியே தமிழர்களின் நிலையைக் காட்டினார். தனி மனிதன் எப்படி மேலுயர வழிகாண வேண்டும் என்பதற்கு வழிகாட்டினார். சமூதாயத்தின் உண்மையான முகத்தைக் காண வழிசொன்னார். குடும்பத்தை எப்படி நடத்திச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்கும் பாதையிட்டுக் கொடுத்தார். அதே வேளையில் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களில் அவர்கள் கல்வியில் எப்படிக் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டும், காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், பெரியாரைத் துணைக்கோடல் எத்தனை நலன்விளைப்பது, உடல்நலனை எப்படிக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், பொருளாதாரத்தை எப்படி வலிமைப் படுத்திக் கொள்வது என்று நல்வாழ்வு வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளைத் தான் அனுபவத்தில் பெற்ற படிப்பினைகளின் வழியே அப்படியே வடித்துக் கொடுத்தார். அவையெல்லாம் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயல்ல. அவர் அனுபவங்களின் வழியே பெற்ற பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” என்று எழுதிய கடித இலக்கியத்தில் மிகத் தெளிவாக

“தமிழர்கள் உணர்ச்சி அளவில் ஊக்கம் மிகுந்தவர்கள். வாய்ச்சொல் அளவில் வீரம் மிகுந்தவர்கள். இந்த இரண்டும் மட்டும் பெற்றவர்களால் ஒரு நாடு முன்னேற்றம் அடைய முடியாது. கடமை ஒழுங்கு ஒன்று வேண்டும். இந்த ஒன்று மட்டும் இருந்து, மற்ற இரண்டும் இல்லாதிருந்தாலும் கவலையில்லாமல் தமிழ்நாடு எப்போதோ தலையெடுத்திருக்கும்“ என்கிறார். (இரா.மோகன் – மு.வ. வாசகம் பக் 28) இந்தக் கருத்தை எப்போது எழுதியிருக்கிறார் என்று பார்க்க வேண்டும். 1948ல் எழுதியிருக்கிறார். அதோடு அண்ணல் காந்தியடிகள் மறைவைப் பற்றிய செய்தியை

“உலகம் கண்ணீர் விடுகின்றது. ஒரு வீடு, ஒரு நகரம், ஒரு நாடு கலங்கவில்லை. உலகம் கலங்கி உருகுகின்றது. வீடுதோறும் இழவு. நகரந்தோறும் சாக்காடு நேர்ந்ததுபோல் இருக்கின்றதே. ஒவ்வொருவர் முகமும் வாடிச் சுருங்கிவிட்டதே” என்று பதிவு செய்கிறார்.

ஏதோ அன்றைக்குத் தமிழன் பொற்காலத்தில் இருந்ததைப் போலச் சிலர் பேசுகிறார்களே… அதை இங்கே எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதனால்தான் 1949ல் தம்பிக்கு என்று எழுதிய நூலின் முன்னரையில்

“தமிழர்க்கு நல்ல பண்புகள் பல உண்டு. ஆயினும் பொதுவாகத் தமிழரின் வாழ்வு நலிந்துள்ளது என்று கூறலாம். காரணம் என்ன? தமிழரிடையே சில குறைகளும் இருத்தல் கூடும் அன்றோ? இந்த எண்ணமே இத்தகைய கடிதங்கள் எழுதத் தூண்டியது. “தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர் குற்றம் காணல்” திருவள்ளுவர் நெறி. நம் குற்றம் குறைகளை நாமே உணர்தல் நலம். “குற்றம் உணர்வான் குணவான்” என்பது நன்மொழி. (தம்பிக்கு முன்னுரை )

நல்லவன் என்பதற்கு இன்றைய நாளில் என்ன பொருள்? “இளிச்சவாயன்” என்று பொருள். தந்திரங்கள் மகுடம் சூடிக்கொள்ளும் காலகட்டத்தில் நல்லவராக இருப்பது என்பது நகைப்பிற்கிடமானது. எனவே வல்லவராகவும் விளங்க வேண்டும். அதனால்தான் நம் பாரதி

“வல்லமை தாராயோ- இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே” என்று பாடினார் நல்லவராக மட்டும் இருந்தால் என்ன ஏதென்று எவருமே திரும்பிப் பார்க்க மாட்டார்கள். வல்லவர்களாக இருந்தால்தான் “எங்கே நமக்கு வைத்து விடுவானோ ஆப்பு” என்று கவனித்துப் பார்ப்பார்கள். அன்றைக்கே மு.வ. எழுதுகிறார்

“தமிழர்கள் நல்லவர்களாக மட்டும் இருந்து தனித்தனியாகவும் குடும்பம் குடும்பமாகவும் நாடு நாடாகவும் அழிந்தது போதும். இனிமேல் வல்லவர்களாகவும் வாழக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல தன்மையோடு வல்லமையும் சேரப் பெற்று வாழவேண்டும்,” (தம்பிக்கு பக் 14) என்கிறார். நம்முடைய தாழ்வுக்கு என்ன காரணம்? அதையும் அவரே சொல்கிறார்.

“நல்ல தன்மை தேடுகிறோம். வல்லமையைத் தேடவில்லை.அதனால்தான் தாழ்வுறுகிறோம்.”(தம்பிக்கு பக் 15) என்கிற மு.வ.

“பொதுமக்களுக்குத் தங்கள் எதிர்காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் சேர்த்து எண்ணித் தேவையை உணர இன்னும் தெரியவில்லை. அவர்கள் களிமண்ணாய்த் திரண்டு கிடக்கிறார்கள். யார் யாரோ நீர் சேர்த்துப் பிசைந்து தமக்கு வேண்டியவாறெல்லாம் உருவங்களைச் செய்து கொள்கிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 17) என்கிறார்.

இன்றைக்கும் அப்படித்தானே நடக்கிறது. யார் யாரே பிசைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். களிமண்ணாகத்தான் இன்னும் நாம் இருக்கிறோம். இதற்கு என்ன தீர்வு? அதை மிக நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் முவ. விளக்குகிறார்.

“சொன்னவர் யார்? அவருடைய வாய்க்கும் வாழ்க்கைக்கும் ஏதாவது உறவு உண்டா என்பதையும் கொஞ்சம் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். இல்லையானால் தாழ்வான வாழ்க்கைதான் வாழ வேண்டும். இந்த ஏமாந்த தன்மையைப் பகைவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஒன்றில் நன்மை செய்து ஒன்றில் நஞ்சை ஊட்டிவிடுவார்கள்.(தம்பிக்கு பக் 21) “கொள்கை எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் சொன்னவர் யார் என்ற ஆராய்ச்சியும் செய்ய வேண்டும்” (பக் 22) என்கிறார்.

இங்கேதான் நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எத்தனை தெளிவான சிந்தனை இது. இத்தனை காலமாக இல்லாமல் சில காலத்துக்கு முன்னால் திடீரென்று நம் வள்ளுவப் பேராசானைத் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடினார் ஒருவர். யார் அவர்? வடக்கே இருந்து வந்தவர். நம்மவர்கள் சிலர் அவரைத் தலையில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடினார்கள். சிலை வைக்கிறேன் என்றார். ஹரித்துவாரில் கங்கைக் கரையில் என்றார். முடிவில் எங்கோ மூலையில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவைத்தார். நம் முப்பாட்டனுக்குக் கிடைத்த மரியாதையை மூடிவைத்தா கொண்டாடுவது? அதோடு விட்டாரா அந்தப் பேர்வழி? “கறுப்பாக இருக்கிற தமிழர்களோடு சேர்ந்து நாங்கள் வாழவில்லையா?” என்று எவருக்கோ தந்த பேட்டியில் தன் சுயமுகத்தைக் காட்டினார். இதைத்தான் அன்றைக்கே மு.வ.

”புறமுதுகு காட்டாத தமிழராம். இதோ என் சொல்லால் மயக்கிவிட்டேன். ஒற்றுமையாக இருந்தவர்களைப் பிரித்துவிட்டேன். இனிமேல் வெற்றி எனக்குத்தான். இனித் தமிழர்களே தமிழர்களை அழித்துக் கொள்வார்கள். நமக்குக் கவலை இல்லை“ என்று அவர் உபதேசத்தின் பயனைக் கண்டு களிப்பார்” என்கிறார்.(தம்பிக்கு பக் 22) அதனால்தான்

“உலகம் ஒரு குடும்பமாய் அன்பாய் வாழக் கற்றுக் கொள்ளும் வரையில் தமிழனுக்குத் தற்காப்பு உணர்ச்சி கட்டாயம் வேண்டும்” (பக் 24) என்கிறார்.

இன்றைக்கு எந்தவகையாக சட்டங்களும் விதிகளும் பிறப்பிக்கப்படுகின்றன? குடியரசுத்தலைவர், பிரதமர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் யாராக இருந்தாலும் இந்தி தெரிந்திருந்தால் அதில்தான் கையொப்பமிடவேண்டும் என்கிறார்கள். ஈரோட்டுக்கும் மயிலாடுதுறைக்கும் செல்லும் தொடர்வண்டியில் முன் பதிவுப்பட்டியல் எப்படித் தயாராகிறது.?. இந்தியில் எதற்குப் பட்டியலிடவேண்டும்? வங்கித் தேர்வுகளில் மாநில மொழியை அறிந்திருப்பது அவசியமில்லையாம்.பணியில் சேர்ந்து கொண்டு பின் சாவகாசமாகத் தேர்ச்சி பெற்றுக் கொள்ளலாமாம். செய்திகள் வந்து கொண்டே யிருக்கின்றன. எத்தகைய கேடுகெட்ட நிலையிது? இதைத்தான், இந்த நிலையைத்தான் மிகத் தெளிவாக மு.வ. சுட்டிக்காட்டுகிறார்

“திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓதுவது கனவு அல்ல.தமிழரின் கடமை.கோயில்களில் தேவாரம் முதலியன முழங்குவது கனவு அல்ல. அந்தக் கோயில்களில் தமிழால் பாடி அவற்றின் பெருமையைக் காத்த சான்றோர்களுக்கு நன்றியுணர்வோடு ஆற்ற வேண்டிய கடமை அது அதிகாரிகள் தமிழில் எழுத வேண்டியதும் கனவு அல்ல. காந்தியடிகளின் கருத்துப்படி மொழிவாரி மாநிலம் கட்டாயமாக ஏற்படும்போது கவர்னர் தமிழில் கையெழுத்து இடுவதும் கனவு அல்ல. வங்காளத்திற்குத் தொண்டு செய்யச் சென்ற முதுமையில் எழுபத்தெட்டாம் வயதில் அந்த நாட்டு மொழியில் கையெழுத்து இடவேண்டும் என்று வங்காளி எழுத்தைக் கற்றுக் கொண்ட காந்தியடிகளின் பெருந்தன்மையான நெறிஅது” (தம்பிக்கு பக் 25) என்று திட்டவட்டமாகத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

“இன்று தமிழர்க்கு வேண்டியது, அன்றாடக் கடமையைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியே. மொழிப்பற்றையும் நாட்டுப் பற்றையும் செயலில் காட்டும் முறையே” என்கிறார். (தம்பிக்கு பக் 25) அதனால்தான்

“ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இலக்கிய வளம்பெற்று நாட்டை ஆண்டு வந்த தமிழ் மொழிக்கு “அஞ்சல் அட்டை” போன்றவற்றில். பிற இடங்களில் உரிய இடம் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். தமிழ். தமிழ்நாட்டில் கட்டாய மொழியாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இவை போன்ற துறைகளில் மக்களின் உணர்ச்சிகளும் கருத்துகளும் உரியவர்களுக்கு எட்டாதபடி செய்த கொடுமை இந்நாட்டுச் செய்தித்தாள்களையே சாரும்” என்று கடுமையாகச் சாடியவர்

“தமிழ்நாட்டில் பெரிய அளவில் விற்பனையாகும் செய்தித்தாள்கள் தமிழ்நாட்டின் தேவைகளை இருட்டடிப்புச் செய்து மேலிடத்தார்க்கு நல்ல பிள்ளைகளாக நடந்து கொள்கின்றன. இவை வாழ்வது தமிழ்நாட்டில். வளர்வது தமிழர் பணத்தில். ஆனால் தமிழர்களின் உணர்ச்சிகளையும் தேவைகளையும் வெளியிட இவை கூசுகின்றன” என்று ஒரு முறை குறிப்பிட்டார்(சு.சு.சொக்கலிங்கம் ”என் பேராசிரியர் பெருந்தகை முவ பக் 113 -114.) அதுமட்டுமல்ல

“இந்திய நாடோ பல மொழியார் வாழும் நாடு. ஒரு மொழி பேசும் மக்களை உடையது அன்று. ஆகவே இதை ஒரு குடும்பம் என்று சொல்வதை விடப் பல குடும்பங்களின் தொகுதி என்று சொல்ல வேண்டும்…..இதைப்புறக்கணிக்கவோ தடைசெய்யவோ முயல்வது நல்லதன்று” (மேலது பக்115) என்று குறிப்பிட்டார். இன்னொன்றையும் நாம் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓத வேண்டும் என்றவர் முவ. அதனால்

“வீட்டில் நடைபெறும் எச்செயலுக்கும் பார்ப்பனர்களை அழைத்துச் சடங்குகளைச் செய்யக் கூடாது என்பது மு.வ.வின் கொள்கை. பார்ப்பனர்கள் நடத்திவைக்கும் திருமணங்களுக்கு மு.வ.அவர்கள் செல்ல மாட்டார். அவ்வாறு சென்றாலும் பார்ப்பனர்கள் சொல்லும் மந்திர ஒலி வெளியில் கேட்டால் மண்டபத்திற்குள் நுழையாமல் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவார். கொள்கையிலே உறுதி உடையவர். எப்போதும் எதற்காகவும் கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்காதவர்” என்று குறிப்பிடுகிறார் அவருடைய மாணவர் மாஸ்கோ சொக்கலிங்கம் (மேலது பக் 21)

“மாநிலம் பிரிவிணைக்கு ஏற்ற அளவில் மக்கள் தொகையிருந்தால், அது ஆட்சிமொழி யாவதற்கு முற்றிலும் தகுதியுடையதாகும். அதைத் தடுப்பது எந்த அரசாயினும் அதை வல்லரசு என்று கூறலாமே தவிர நல்லரசு என்று கூற முடியாது”( தம்பிக்கு பக் 35) என்று எழுதினார் மு.வ..

பக்கத்தில் கேரளத்தில் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாக்கியிருக்கிறது அந்த அரசு. வங்கத்தில், மகராஸ்டிரத்தில், கர்நாடகத்தில் என்று எங்கும் அவரவர் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாகப் படித்துத்தான் தீர வேண்டும். இங்கே அந்த நிலை இருக்கிறதா? நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதற்குத்தான் என்னவழி என்பதையும் கடிதத்தில் சொல்கிறார்

“சிறுபான்மையர் எந்த முயற்சி செய்தாலும் ஒற்றுமையும் கட்டுப்பாடும் கட்டாயம் தேவை. இந்த இரண்டும் இருந்திருந்தால் தமிழர் வல்லமையான இனம் என்ற எண்ணம் டில்லிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். அதற்கு மாறாகவே இப்போது உள்ளது. இப்போது தமிழரைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைக்கின்றார்கள்? மூளையர் சிலரும் முரடர் சிலரும் ஏமாளிகள் பலரும் உள்ள கூட்டம் தமிழர் என்றுதான் நினைக்கின்றார்கள்…….தமிழரில் மூளையரை விலைகொடுத்து வாங்கிவிடுவது, முரடரை நயத்தாலும், பயத்தாலும் அடக்கிவிடுவது—-இந்த இரண்டும் செய்தால் போதும் மற்ற தமிழர்கள் பேசாமல் கிடப்பார்கள். இப்படித்தான் வெளியார் நம்மைப் பற்றிக் கருதுகிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 37) என்கிறார். 1949ல் எழுதிய கடிதம். இன்றைய நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதாக இருக்கிறது என்கிறீர்களா? உண்மைதான். என்ன காரணம்? ஏன் இந்த நிலைமை? அதையும் அவரே சொல்கிறார்

“தமிழன் முதலில் தன்னை நினைக்கிறான். தன்னையே நினைக்கிறான். பிறகுதான் சில வேளைகளில் மேற்போக்காக மொழியையும் நாட்டையும் நினைக்கிறான். இவ்வளவு தன்னலம் முதிர்ந்திருப்பதால்தான், மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே பண்பாடு மிக்க இனமாக விளங்கியிருந்தும் இன்று தாழ்வான நிலையில் இருக்கின்றது”(தம்பிக்கு பக் 39) என்கிறார்.

தமிழனுடைய தலையெழுத்தே இதுதானா? தீர்வே இல்லையா? அதற்குத்தான் மு.வ. மூன்று தேர்வுகளை வைக்கச் சொல்கிறார். எதற்கு அது? தமிழனிடம் தன்னலம் மிகுதியா இல்லை பொதுநலம் மிகுதியா என்பதை அறிவதற்குத்தான்.. இதற்கெல்லாம் ஒரு தேர்வா என்கிறீர்களா? மிக எளிய தேர்வுகள்தான்.

“எண்ணிப்பார்

1நான் தோற்றாலும் சரி, நம்மவன் எவனாவது வெற்றி பெறட்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணம் எத்தனை தமிழரிடம் காண முடியும்?

2.என் சொந்தக் கொள்கை புறக்கணி்க்கப்பட்டாலும் சரி,தமிழினம் வளர்ந்து செழிக்கட்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கம் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

3.என் கட்சி அழிந்தாலும் சரி, தமிழ்நாடு வாழ்ந்து விளங்கட்டும் என்ற உயர்ந்த குறிக்கோள் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

தமிழரிடையே தன்னலம் மிகுதியா பொதுநலம் மிகுதியா என்று ஆராய்ந்து அறிவதற்கு இந்த மூன்று “தேர்வு” வைத்துப்பார். (தம்பிக்கு பக் 38)“

என்கிறார். சரி இந்த மூன்று தேர்வுகளிலுமே தமிழன் தேறவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்கிறீர்களா?. அப்போது எதிர்காலம் என்ன ஆகும் என்று கேட்கிறீர்களா? மு.வ. சொல்கிறார்

“அடுத்தடுத்து இடர்கள் வந்தால் தமிழர்களும் தாமாகவே திருந்துவார்கள். முயற்சியைப் பெருக்குவார்கள். பழம்பெருமை நம்மைக் காப்பாற்றாது என்று எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டால் போதும். தமிழர் முன்னேறி விடுவார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 53) என்கிறார். “அதனால் தமிழர் ஒன்று சேர்ந்து ஒற்றுமையாய்த் திரண்டு தொகை வண்மையைப் புலப்படுத்தினால்தான் வெற்றி பெற முடியும்.”(பக் 54) என்று திட்டவட்டமாகத் தெரிவிக்கிறார்.

தமிழின், தமிழரின் நலம்நாடிச் சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்தவர் மு.வ.. தன் மாணவர்களோடு தனிப்பட்ட பேச்சில் கூட அதைப்பற்றிப் பேசியவர் அவர். ஒருமுறை குறிப்பிட்டார் “அகில இந்தியக் கட்சிகளின் தமிழகத் தலைவர்கள், மேலிடத்தார் ஆணைப்படி நடக்க வேண்டி இருப்பதால், அவர்களில் பலரும் தமிழகத்துக்குச் சேர வேண்டிய உரிமையான பங்குகளைக் கூடக் கேட்டு வாங்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதனாலும் தமிழ்நாட்டின் நலன்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன” என்றார்.(ஈ.ச.விசுவநாதன் மு.வ.நினைவு அலைகள் பக் 102) இந்த உரையாடல் நடந்தது 10.12.1954ல். இன்றைக்கும் இதுதானே நிலை?

எண்ணிப் பாருங்கள்… ஒன்று திரண்டு நின்றால் அது காவிரிப் பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், பொது நுழைவுத் தேர்வாக இருக்கட்டும், சமூகநீதியைக் காப்பதற்காக இருக்கட்டும் எதுவாக இருந்தாலும் எவர் நமக்கு எதிராக நிற்க முடியும்? ஆனால் என்ன நேர்கிறது?

“தலைமை உன்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தால் வரட்டும். நீ அதைத் தேடிக்கொண்டு போய் அலையாதே.நீ தேட வேண்டியது தொண்டு..தொண்டுக்கு முந்தி, தலைமைக்குப் பிந்தி என்பது உன் நெறியாக இருக்கட்டும்” என்கிறார் மு.வ.(தம்பிக்கு பக் 64). ஆனால் நிலைமை என்ன? தலைமைக்கு அவரவர் ஓடிக் கொண்டிருப்பதால் தான் நாதியற்றுப் போய் நிற்கிறான் தமிழன். யார் யாரோ நம் முதுகில் சவாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படித் தமிழைக்குறித்தும் தமிழனைக் குறித்தும் என்றைக்கோ அவர் எழுதியது இன்றைக்கும் பொருந்துகிறது என்றால் எந்த மாற்றமும் நமக்குள் ஏற்படவே இல்லையா என்பதுதான் நம்முன் உள்ள பெரும் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு எத்தனையோ விடைகளை நாம் கூறலாம். ஆனால் அவருடைய கடிதத்தின் வழியிலே விடைகாண்பதே தகும் என்றெண்ணுகிறேன்.

1949 பிப்ரவரியில் வெளிவந்த “நண்பர்க்கு” நூலில் இவற்றிற்கான விடைகளை நாம் தேடிப்பார்க்க முடியும்.

“பிழையான வழி என்றாலும் பிழைக்கும் வழியையே நாடுகிறார்கள்” (நண்பர்க்கு பக் 19)

“பணம் ஒன்று இருந்தால் நீதி,கலை, அறிவு, இன்பம் பதவி,புகழ் ஆகியவற்றில் எதையும் விலை கொடுத்து வாங்க முடியும் என்பதை அனுபவத்தில் தெரிந்து கொள்கிறார்கள் (பக் 33)

“அநியாயத்தில் துணிந்து வாழ்ந்து வெற்றி பெறும் இரண்டொருவரைப் பார்த்து மயங்குவதும் அறியாமையே (பக்37)

“புகழுக்கும் விருந்துக்கும் மயங்கும் மனிதர்களைப் போலவே, கடவுளும் மயங்குவார் என்று தவறாக எண்ணி, அர்ச்சனையும் ஆராதனையும் செய்து அவரிடமிருந்து பண உதவி பெறலாம் என்று கனவு காண்கிறார்கள் (பக் 52)

“பொருட்கவலை தீர்ந்தாலன்றி இந்த மூடநம்பிக்கைகளை ஒழிக்க முடியாது.(”பக்55)”

“படிப்படியாக உயர்வதை இன்று மனிதமனம் நம்பவில்லை. எதிர்பாராத காரணத்தால் திடீரென உயர்வு வரும் என்று நம்புகிறது” (பக் 56)

“உலகம் பெரிய ஓட்டப் பந்தயம் நடக்கும் இடமாக உள்ளது. சமுதாயம் நடத்தும் இந்த ஓட்டப் பந்தயத்தில் எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். பிச்சைக்காரர்கள் முதல் துறவிகள் வரை எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். யார் நிறையச் சேர்த்து வைக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு வெற்றி உண்டு என்று பரிசு தருகிறது சமுதாயம். பரிசு பெற எல்லாரும் முயல்கிறார்கள். பணம் சேரச் சேர வாழ்வு எளிதாகிறது. அதனால் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு சிலர் ஒரு மூலையில் நின்றபடி, பொருளாசை வேண்டா என்றும், சேர்த்து வைக்கும் பொருட்பற்று ஒரு மாயை என்றும் போதனை செய்கிறார்கள். ஓடுகின்றவர்களின் செவியில் விழுமாறு அவர்கள் போதனை செய்கிறார்கள். அதைக் கேட்டபடி மக்கள் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். போதனை செய்வோரும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஓடுகிறார்கள்……..இப்போது ஆசை வேண்டா என்றும்,உள்ளது போதும் என்றும், எளிய வாழ்வே அமைதியான இன்பம் என்றும் அறிவுரை கூறினால் பயன் என்ன? வாழ்வு திருந்த வேண்டுமானால், சமுதாயம் தன் பரிசை மாற்றியமைக்க வேண்டும்…….இல்லையேல் ஆண்டிமுதல் அமைச்சர் வரையில் கிடைத்ததைச் சுருட்டும் கலையில்தான் தேர்ச்சி பெறுவார்கள் (நண்பர்க்கு பக் 75—77) என்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் மு.வ. கூறும் விடைகளாகக் கருதலாம். இப்படிப்பட்ட காரணங்களால் இன்றைக்கு நம் நிலை என்ன? மனம்நொந்து மு.வ. எழுதுகிறார்.

“இரவெல்லாம் வயலுக்கு நீர் இறைத்தும் கண்ட பயன் என்ன? இறைத்த நீரை எல்லாம் எலி வளைகள் அப்புறப்படுத்திவிட்டன. தமிழர்க்கு உள்ள அறிவும் ஆற்றலும் வீணாகி விட்டன. ஒருவரிடம் ஒருவர் குறை காண்பதிலும் பகைத்துப் பிளவு பட்டு நிற்பதிலும் அறிவும் ஆற்றலும் செலவாகிவிட்டன. வீணாகி விட்டன.”(நண்பர்க்கு பக் 78)

இதுதான் நம் இன்றைய நிலைக்குக் காரணம். நமக்குள் இருக்கிற உட்பகை. எதிரி யார் என்று அடையாளம் காண மறந்து விட்டோம். நமக்குள் நாமே பிளவுபட்டு நிற்கிறோம். மொழி மறந்தோம். இனம் மறந்தோம். பழம்பெருமைக்குள் பாழ்பட்டுப் போனோம்.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதத்தில் செய்தித்தாள் குறித்து மு.வ. எழுதுவது அத்தனையையும் இன்றைய காட்சி ஊடகங்களுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

“தமிழ்மொழிக்கும் தமிழநாட்டுக்கும் துரோகம் செய்யாமல் எழுதினால்தான் இங்கே செய்தித்தாள் பரவ முடியும் என்ற நிலையை மக்கள் ஏற்படுத்த வேண்டும். காசு கொடுத்து வாங்குவோரின் கைக்கு இந்த ஆற்றல் இருப்பதைக் காட்டிவிட்டால் போதும்.அந்தச் செய்தித்தாள்கள் மறுவாரமே திருந்திவிடும். உடனே அவை நாட்டுக்கும் மொழிக்கும் பயன்படும் கருவிகளாக மாறி அமைந்துவிடும்” (நண்பர்க்கு பக் 85) என்கிறார். இதற்கு மேலும் ஓர் உண்மையைச் சொல்கிறார். எப்படிப்பட்ட உண்மை என்பது அனைவருக்குமே தெரியும்.

“காந்தியடிகளும் கஸ்தூரிபாவும் வாழ்ந்த தூய வாழ்க்கை, திருவள்ளுவர் அறத்துப்பாலில் வலியுறுத்திய நல்வாழ்க்கையே ஆகும்.திருக்குறளையும் அவர்களின் வாழ்வையும் சேர்த்துக் கற்பவர்க்கு, அவர்கள் திருவள்ளுவரின் நெறியினர் என்றும், தமிழ்நாட்டில் பிறந்திருக்க வேண்டியவர்கள் என்றும் தெரியவரும். ஆனால், தப்பித்தவறித் தமிழராய்ப் பிறந்திருந்தால், தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிக்கைகள் அவருடைய பெயரும் உலகத்திற்குத் தெரியாமல் இருட்டடிப்புச் செய்து மறைத்திருக்கும்.தமிழர்களும் ஏழெட்டுக் கட்சிகளாய்ப் பிரிந்து அவரைப் பழிப்பது தவிர வேறுவேலைகள் செய்யாமல் ஊக்கமுடன் எதிர்த்திருப்பார்கள்.” என்று எழுதிவிட்டு “போகட்டும். இந்த மனப்பான்மை மாறும் காலம் வரும் என்று நம்பிக்கையுடன் தொண்டு செய்வோம்” என்கிறார் (நண்பர்க்கு பக் 133). தமிழருடைய கடமையுணர்ச்சியற்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை வேறு எப்படிச் சுட்டிக் காட்ட முடியும்?

இந்தக் கருத்தை நாம் காட்சி ஊடகங்களுக்கும் எதிராகக் கைக்கொள்ள வேண்டிய காலகட்டமாக இருக்கிறது. எல்லா மூட நம்பிக்கைகளையும் காட்சி ஊடகங்கள் பரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. அளவற்ற ஆசை, அகங்காரம், குறுக்கு வழிகள், குடும்பச் சிதைவுகள் என்று ஒவ்வொரு வீட்டையும் நரகமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. விவாதங்கள் எல்லாம் வேண்டாத வாதங்களாக இருக்கின்றன. பேசிக்கொண்டே இருப்பவன் நான் பேசவேயில்லை என்கிறான். நாம் கோமாளிகளைப் போல அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பைத்தியக்கார விடுதியைப் பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறது. சொந்தக் காசில் நமக்கு நாமே சூன்யம் வைத்துக் கொள்கிறோமா? தமிழைப் பேசுவதிலும் ஆயிரம் குரங்குச் சேட்டைகள்.அடுத்த தலைமுறையை நாசமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளாமல் கிடக்கிறோம். கண்டும் காணாதவர்கள்போல் பட்டும் படாமல் எழுதிச் செல்கிறார்கள் நம் படைப்புலக வாதிகள். இப்படிப்பட்டவர்களைக் குறித்து நாம் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது?

மிகத் தெளிவாக மு.வ. எழுதுகிறார். 1949ல் எழுதிய வரிகளில் தென்படும் காட்சிகள். இன்றைக்கு வெவ்வேறு வகையாக உருவெடுத்து நிற்கின்றன.

“இன்றைய நிலையில் மனிதன் மனிதனிடம் இரக்கம் காட்டினால் போதும். மனிதன் குரங்கைக் காப்பாற்ற முயல வேண்டியதில்லை. அவைகள் சில காடுகளில் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஊர்களில் வேண்டியதில்லை. வேண்டுமானால் உயிர்க்காட்சி சாலையில் இருக்கட்டும். தோட்டங்களிலும் வீட்டுக் கூரைகளின் மேலும் அவைகள் இருக்க வேண்டா.

மக்கள் வாழும் வாழ்விற்கு இடையூறு செய்யுமானால், விலங்குகளை அகற்றவும்,அழிக்கவும் துணிய வேண்டும்” (நண்பர்க்கு பக் 86—87) அதுமட்டுமல்ல

“மரம் செடிகொடிகளை வைத்துப் பெருக்குவதைவிட, இயற்கையாகவே வளர்ந்துள்ள மரம் செடிகள் அழியாமல் காப்பது பெரிய கடமை என்று எனக்கத் தோன்றுகிறது“ (நண்பர்க்கு பக் 92) என்கிறார். ஒருபுறம் காடு, மலை, ஆறு, என்று எல்லாவற்றையும் சுரண்டிக் கொழுக்கிறார்கள். இன்னொரு புறம் அவர்களே மரம்வளர்க்கிறோம், செடி வளர்க்கிறோம் என்கிறார்கள். கேட்க ஆளில்லை. நாடு நரகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலத் தலைமுறைக்குப் பொத்தல் விழுந்த பூமியைக் கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்கா நாம் வாழ வேண்டும்?

இந்தக் கருத்தில் சிலருக்கு உடன்பாடில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையை உணர வேண்டும். குரங்குகள் எப்படி வீடுகளில் புகுந்து அட்டகாசம் செய்யும், பொருட்களை நாசம் செய்யும் என்பதை எங்கள் ஊருக்கு வந்து பார்த்தால் தெரியும். எப்போதாவது வந்து கூண்டு வைப்பார்கள். பிடித்துக் கொண்டு போகிறோம் என்பார்கள். மலைமேல் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. ஊருக்குள் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. இப்படித் தனித்தனி அணியாக இருந்து ஊரையே நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதேபோல்தான் இப்போது எதையும் விதைக்க முடியாத நிலை விவசாயிகளுக்கு. விதைத்தால் விதைகளையெல்லாம் கொத்தித் தின்றுவிட்டுப் போய்விடுகின்றன தேசியப் பறவை மயில். அழகானது தான் மயில். தோகைவிரித்தாடினால் அழகு. இப்படித் தொல்லைதந்தால் ஏழைக் குடியானவனின் வாழ்க்கை என்னாவது? இதற்கு என்ன தீர்வு? சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்கள் என்பவர்கள் இப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகளைத்தான் முன்னெடுக்க வேண்டும். அவை அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் அவற்றிற்கு என்ன வழி என்பதைக் காண முயல வேண்டும்.

“இப்போதோ வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடியே மலையில் உள்ள பாறைகளை எண்ணிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு ஊர்ச்சோலையும் அழிந்து மலைகளும் அழிந்துவிட்டன. ஒவ்வோர் ஊரும் இப்படியே மாறிக்கொண்டு சென்றால், தமிழ்நாட்டில் இனி எப்படிப் பருவ மழையை எதிர்பார்க்க முடியும்?” (நண்பர்க்கு பக் 93) என்கிறார் மு.வ.

அன்றைக்கே 1949லேயே அந்த நிலை என்றால் இன்றைக்கு என்ன நிலை? எங்கள் மலைக்கு அருகில் இருந்தது இன்னொரு சிறிய மலை. மணிமலைக்கரடு என்று பெயர். தைபபொங்கல் இரண்டாம்நாள் பூப்பறிக்கும்நோன்பு என்று அங்கே செல்வார்கள். அங்கே சென்றுதான் காட்டுப்பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டுவருவார்கள். கொண்டாட்டமான காலமது. இப்போது அந்த மலையே இல்லை. சுரண்டிவிட்டார்கள். கண்முன்னால் கண்ட காட்சி இது.

அறிஞர் மு.வ. அவர்கள் தன் ஆசையையும் கடிதத்தில் எழுதுகிறார். என்ன ஆசை தெரியுமா?

“கோயிலில் உள்ள தெய்வங்கள் காந்தியடிகள் போல் எளிய கோலத்துடன் அழகு பொலியக் காட்சி அளித்து நம் உள்ளத்தைக் கவர வேண்டும் என்பது என் ஆசை. எளிமையில் தூய்மை உள்ளது, அழகு உள்ளது என்று தெய்வங்கள் விளக்க வில்லையானால், பயன் என்ன? தூய எளிமையின் திருக்கோலமாக விளங்கும் பழனி முருகனுக்கும் பக்தர்களின் கையில் உள்ள பணத்தின் பெருமைக்கு ஏற்பப் பலவகை ஆடம்பரக் கோலங்களைப் புனைந்து காட்டுகிறார்களே! என் செய்வது?”( நண்பர்க்கு பக் 131) என்கிறார்.

மு.வ.வின் ஆசைப்பட்டு வருந்திய வருத்தம் நீங்கப்போவதேயில்லை. நாளுக்கு நாள் விதவிதமான அலங்காரங்கள். அமைதி போய்விட்டது. ஆர்ப்பாட்டம் அரங்கேறிவிட்டது. ஆனால் மு.வ.வின் வழிபாடு எப்படிப்பட்டது என்பது தெரியுமா? அவரே சொல்கிறார்.

“உருவ வழிபாட்டில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நான் கோயிலுக்கும் அவ்வளவாகப் போவதில்லை. ஆனால் சில உருவங்களில் எனக்கு நிறைய ஈடுபாடு உண்டு.புத்தர் உருவம், நடராஜர் உருவம், தட்சிணாமூர்த்தி உருவம் இவற்றில் தனி ஈடுபாடு உண்டு. எப்போதாவது கோயிலுக்குப் போய் தட்சிணாமூர்த்தி உருவத்தைப் பார்த்தால்,அங்கேயே சில நிமிடம் கண்மூடி இருந்து ஏதாவது ஒரு நல்ல பாட்டை மனதுள் எண்ணிப் பார்ப்பேன். இதுதான் என் வழிபாடு.”( இரா.மோகன்- அறிஞர் மு.வ. பக்212)

ஆக, எப்படிப்பட்ட உளமாற வழிபாட்டை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டுகிறார்.

1950ல் எழுதிய “தங்கைக்கு” நூலில் குடும்ப வாழ்க்கையை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான எளிய வழிகளைச் சொல்லிச் செல்கிறார்.

“இந்தக் காலத்தில் ஒரு துன்பத்தையோ ஒரு குறையையோ எண்ணித் தலையில் கைவைத்து உட்கார்ந்து விட்டால் யாரும் முன்னேற முடியாது.அவர்களை நம்பியவர்களும் கடைத்தேற முடியாது. நிறை குறை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டு, எதற்கும் தயங்கி நிற்காமல் ஓடுகின்ற கடிகாரம் போல் கடமைகளை அஞ்சாமல் செய்கின்றவர்கள்தான் இந்தக் காலத்தில் தலைமைப் பதவிக்குத் தக்கவர்கள். குடும்பத்தலைவியும் இப்படி இருந்தால்தான் வாழ்வு நன்றாக நடக்கும் (தங்கைக்கு பக் 63) என்கிறார். மிக எளிமையாக சூத்திரம்போல் சொல்லிச் செல்கிறார்.

பிறருடைய குறையைப் பற்றிச் சொல்கிற பொழுது எவ்வளவு விழிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்லித் தருகிறார்.

“உன்னோடு நெருங்கிப் பழகும் ஒருத்தியின் குறையை அவள் தனியாக இருக்கும் போது அவளிடமே சொல்.அவள் மனம் புண்படுவதில்லை. அதையே மற்றவர்கள் இருக்கும்போது சொல் உடனே அவள் மனம் புண்படுகிறது. அவள் இல்லாத போது மற்றவர்களிடம் சொல். அவள் அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் மனம்மாறிப் பகை கொள்கிறாள். ஒருத்தியைப் பற்றிய குறையே. ஒரே குறை. ஒரே வகையான சொற்களால் சொல்லப்பட்டது. ஒருவர் வாயாலேயே சொல்லப்பட்டது. ஒரே மனப்பான்மையோடு சொல்லப்பட்டது. ஆயினும் மூவகை நிலையில் மூவகையான பயன் விளைவதைக் காணலாம்.” (தங்கைக்கு பக் 76)

மனம் வலிமை பெறுவதற்கும் வழிசொல்கிறார்.

“பிறர் சொல்லும் சொல்லால் நம் மனம் புண்பட்டது என்றால், நம் மனத்தின் மெலிவே அதற்குக் காரணம். சொல் ஒருவகை மாறுதலும் செய்யாது என்று தெளிவு ஏற்பட்டால், மனம் வலிமை பெற்று விடுகிறது.” (தங்கைக்கு பக்79)

இதுதான் நம் மனதைக் காத்துக் கொள்கிற ரகசியம். இந்த தங்கைக்கு என்கிற நூல் எல்லாப் பெண்களின் கைகளிலும் இருக்க வேண்டிய நூல். அவை கடிதங்கள் அல்ல. வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் நாட்டைப் பற்றியவை.

“தம்பிக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் மொழியைப் பற்றியவை.

“தங்கைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் குடும்பத்தைப் பற்றியவை.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் சமுதாயம் பற்றியவை.

இவை திட்டமிட்டு வரையறுத்துக் கொண்டு எழுதப்பட்டவை. ஆனால் தன் மாணாக்கர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் அவரவர்க்குத் தனித்தனியே வழிகாட்டியவை. எவருக்கும் வழிகாட்டக் கூடியவை. மாணவர்களுக்கு அவர் எப்படி வழிகாட்டினார் அவர்களையெல்லாம் எப்படி மேலேற்றினார் என்பதே வியக்க வைக்கிறது. பணிவு, இன்சொல் இரண்டையும் போற்றுகிற மு.வ.

“வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு என் வாழ்க்கையின் வளம்தான் தெரியும். ஆனால் இந்த வாழ்வைப் பெற நான் அடைந்த துன்பங்களை, விட்ட கண்ணீரை, உழைத்த உழைப்பை யாரும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. இரவைப் பகலாக்கி உழைத்த என் உழைப்பை, நான் வாழ்வில் கடைப்பிடித்த கட்டுப்பாட்டை யாரும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.ஒவ்வொரு வளமான வாழ்வுக்குப் பின்னால் ஒரு சோகக்கதை உண்டு. பொறாமைப் படுபவர்கள் இதனை எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை” என்பார் மு.வ. (ஈ.ச.விசுவநாதன் ”மு.வ.நினைவலைகள் பக் 104).

ஏனென்றால் அவருடைய வளர்ச்சியைத் தாள முடியாமல் பலர் வெந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சிறுவர் இலக்கியத்தின் சிகரம் தொட்ட பேராசிரியர் பூவண்ணனார் ஒரு முறை என்னிடம் சொன்னார். “மு.வ. வாழ்ந்த தெருவில் கூட ஒரு பேராசிரியர் நடந்து போக மாட்டார். அத்தனை எரிச்சல் அவருக்கு இருந்தது” என்று. எதற்குச் சொல்கிறேனென்றால் 27.11.1959ல்தன் மாணவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில்

“உடல் மெலிந்திருக்கலாம். ஆனால் உள்ளம் மெலிந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேருடைய பழியுரைகளை நாளும் தாங்கி வாழ்கிறேன். அறநெறியில் நிற்பதற்காக நாம் கட்ட வேண்டிய வரி அது. அந்த வரியை மகிழ்ச்சியோடு கட்டுவோம்” (ஈ.ச.விசுவாதன் மு.வ. நினைவலைகள் பக் 36) அதே மாணவருக்கு 30.7.1965ல் எழுதுகிறார்.

“என் தத்துவம். பிறர் நம்ப இயலாது. “மானம்“ என்பது சின்ன எல்லையில் வைத்துப் போற்றும் தன் மதிப்பு மானம் வேண்டா. அதற்காக வாழ்க்கையில் கவலையும் இன்னலும் தேடிக்கொண்டு வருந்த வேண்டா. அதற்கு வருந்தி வீணாகும் காலத்தைப் புலமையை வளர்ப்பதில் பயன்படுத்தினால் நல்லது. புலமையை மெல்ல மெல்லப் பிறர் போற்றி மதிக்கும் காலம் வரும் வரையில் பொறுமை மேற்கொள்ள வேண்டும். நான் அப்படித்தான் இருந்தேன். நான் கண்ட பயனுள்ள வழியைத்தான் பிறர்க்குக் கூற முடியும்” (பக் 53- மேலது)

தொடர்ந்து அந்த மாணவருக்கு வழிகாட்டுகிறார். முத்து முத்தான கருத்துகள்.

“உண்மையான மானம் நம் அறிவு திறமை பண்புகளால் நம்மோடு ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது. பிறரால் கெடுக்கவோ ஆக்கவோ இயலாது”(பக் 54)

“மனதைப் பொத்தல் குடிசையாக வைத்திராமல், எந்தப் புயலையும் தாங்கும் இரும்புக் கோட்டையாக வைத்திருக்கக் கற்க வேண்டும்” (பக் 54)

“உடல் முதன்மையானது. அதற்கும் அடிப்படையானது மனம். மனத்தைக் கெடுத்துக் கொள்ளும் திக்கில் நகர வேண்டா” (பக் 51)

“நாள்தோறும் யந்திரம் போல் மணிகளைக் கணக்கிட்டு உழைக்க வேண்டும். நண்பர்களும் உறவினர்களும் மிகுந்துள்ள இடத்தில் தானாகக் கட்டுப்பாடு வைத்து நடந்தால் அல்லாமல், கடமைகளை முடிக்க இயலாது (பக் 61)

“சிக்கனமாக இருந்து பணம் சேர்த்துக் கொண்டு வருதலே எதிர்காலத்திற்காக மேற்கொள்ளத்தக்க கடமை என்பதை மறக்கக் கூடாது” (பக் 62)

தன் மாணவர்களின் மனதறிந்து அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை நிலையறிந்து அவர் எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் எப்போதும் மாணவர்களுக்கு அவர் ஓர் உந்துசக்தியாக இருந்திருக்கிறார் என்பதையே காட்டுகிறது.

தன் மாணவர் ஒருவருக்கு 29.5.1946ல் வேலத்திலிருந்து கடிதம் எழுதுகிறார். திருமண அழைப்பிதழுக்கு அவர் எழுதுகிற மறுமொழியில் கூட என்ன எழுதுகிறார் என்றால்

“செலவுகளைச் சுருக்குக. சடங்குகளை இயன்ற அளவு குறைக்க. துணைவியின் மனம் நோகாதவாறு மெல்லியனாய் நடக்க” என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு

“பலரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும் என்றும், பலராலும் நன்கு மதிக்கப்படல் வேண்டும் என்றும் எந்தக் கடமையும் மேற்கொள்ள வேண்டா. அதுதான் குறுகிய நோக்கம் என்று யான் கருதுவது. உண்மையாளரை மகிழ்விக்க. மனச்சான்றால் மதிப்பிடுக.தோல்விக்கு அஞ்சற்க” என்கிறார். அதற்கு அடுத்தகட்டமாக ஒரு கருத்தைப் பதிவிடுகிறார்.

“பழகிய உறவில் இரண்டொரு சாதாரண சொற்களால் பெரிய வம்புகளை வளர்க்கும் வழக்கம் உண்டு. ஆதலின் நீ பேசும் சொற்கள் சிலவாகவும் நல்லவாகவும் தெளிவாகவும் இருத்தல் நல்லது.“

வெற்றிகரமான வாழ்க்கை வாழ்வதற்குரிய வழிகளைச் சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் எழுதிவிடுகிறார். அவர்தான் மு.வ. (டாக்டர் மு.வ.வின் கடிதங்கள் பக் 2) – டாக்டர் முத்துச்சண்முகன் &இரா.மோகன்)

இன்னொரு மாணவருக்கு எழுதுகிறார்

“மனதைத் தெளிவாக்கிக் கொள்க. விவேகானந்தர் நெறியில். அதுவே சீரிய வழி. செலவு குறைக. நட்பு அளவுபடுக” (பக்93 மேலது)

எப்படி எழுதுகிறார் பாருங்கள். இப்படி மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. நண்பர்களின் துயரங்களுக்கும் தன் எழுத்தால் மருந்திட்டார். இலங்கை எழுத்தாளர் செ.கணேசலிங்கன் 1960ம் ஆண்டு வாக்கில் மிகுந்த துயரத்துக்கு உள்ளானார். இரவில் உறங்க முடியவில்லை. ஆறுதல் சொல்லக் கூட இலங்கையில் நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. நம் மு.வ. வுக்கு ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதுகிறார். உடனடியாக அஞ்சலட்டையில் பதில் கடிதத்தை எழுதி அனுப்புகிறார் மு.வ.

“குழந்தைகளுடன் விளையாடுங்கள். பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபட்டு ஓரிரு வாரங்களைக் கழியுங்கள். மனநோய் ஆறிவிடும்” (மு.வ.நினைவுகள் பக்48- செ.கணேசலிங்கன்) கடிதம் தாங்கிச் சென்ற செய்தி இதுதான். “குழந்தைகளோடு விளையாடுங்கள்” என்கிற ஒரு வரியிலேயே செ.கணேசலிங்கன் அமைதியானார்.

இப்படி அறிஞர் மு.வ.வின் கடித இலக்கியம் பற்றி எத்தனையோ சொல்லிக் கொண்டு போகலாம். ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் அவர் வாழ்ந்த வாழ்வின் அனுபவம் தெறித்து விழுந்தது. படிப்போர்க்கு வழிகாட்டியது. வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றியது. தன் மாணவர்களிடம் (10.12.1954) அவர் சொன்னார்

“நாம் வாழ்ந்தால், சமுதாயம் நம்மைத்தேடிவரும். நாம் வீழ்ந்தால் நம்மைப் பற்றிச் சமுதாயம் கவலைப்படாது. ஆதலால் முதலில் உங்களுக்காக வாழ்ந்து, உங்கள் வாழ்வை முதலில் செப்பனிடுங்கள். நீங்கள் கட்டுப்பாட்டோடும் உறுதியோடும் உழையுங்கள். பெரிய வெற்றி கிட்டாவிட்டாலும், நீங்கள் உழைத்த உழைப்பிற்கு ஏற்ற பலன் கிட்டாமல் போகாது.” (ஈ.ச.விசுவநாதன்- மு.வ.நினைவலைகள் பக் 105)

இது அவருடைய அனுபவமொழி. முயற்சி மெய்வருத்தக் கூலிதரும் என்பதற்கு வாழ்ந்து காட்டியவர்,புகழோடும் பொருளோடும் தலைநிமிர்ந்து நின்றவர் மு.வ. அவர் படைப்புகளை இன்றைய தலைமுறை படித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒளிவீசும் வாழ்க்கை அவர்களுக்காக இருப்பதைக் கண்டு கொள்வார்கள்.

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா ( நெளிக்கோடுகளும், அசையாப் புள்ளிகளும் – 2 ) – பாலசுப்பிரமணியன் பொன்ராஜ்

download (3)

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா

Just an attention to the activity of the sounds – John Cage

வசந்தத்தின் உள்வெடிப்பை ஓர் அனுபவமாகக் கடத்த முனைகிற இகோர் ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் “தி ரைட் ஆஃப் ஸ்பிரிங்” இசைக்கோர்வையை ஒரு மெட்டீரியலிஸ்ட் அவருடைய தத்துவார்த்தப் பின்புலத்தோடு எப்படி அணுகுவார் என்று எனக்கு எப்போதுமே ஒரு கேள்வி உண்டு. போர்க்காலங்களின் ஒழுங்கின்மையை உட்பொதிந்ததே வசந்தம் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்கக் கூடியது மேற்குறிப்பிட்ட இசைக்கோர்வை.

நவீன இசை தன்னைப் பெருக்கிக் கொள்வதற்காக மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. நம்முடைய இசை நுகர்வே மின் சாதனங்களின் வாயிலாகக் கிடைத்தது. நவீன இசை பாப்புலர் கலாச்சாரத்தின் அங்கமாகவும், அதன் இயங்கு விசைகளில் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. ஓர் இசைத் துணுக்கின் அல்லது விரிவான இசைக்கோர்வைகளில் நிகழும் இயக்கமும், அசைவும், அறுந்து போதலும், தொடர்ச்சியும், இணைப்பும், சுழற்சியும் ஒரு கண்ணியாகச் செயல்படுகிறது. அக்கண்ணியில் நமது பிரக்ஞை அகப்பட்டு மீள முடியாமல் சரணடைந்து, அவ்வாறு உணர்ந்ததும் மீள எத்தனிக்கிறது.

கலாச்சாரம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் எல்லைகளுக்குள்ளாக நின்று இசையைக் கேட்கிற ஒருவருக்கு அந்நியமான ஒலிகளின், வடிவங்களின் மீது பரிச்சயமின்மையால் எழுகிற ஒவ்வாமை இசை கேட்கிற சமயத்தில் நமது பிரக்ஞையின் வாளாகச் செயல்பட்டு நமக்கும் அவ்விசைக்கோர்வைக்குமாக எழும் தற்காலிகப் பிணைப்பை வெட்டிவிடுகிறது. நாம் வெளியேறி விடுகிறோம்.

பிடிவாதமாகவோ, பரிச்சயத்தின் காரணமாகவே நாம் அதனுள் தங்கினால் நமது பிரக்ஞை முதலில் ஓர் உலுக்கலுக்குத் தயாராகி பின்பு அதன் அதிர்வுகளை அனுமதித்தோ அல்லது மறுத்தோ எதிர்வினையாற்றுகிறது. நாம் அதனோடு நேர்மறையாக அல்லது எதிர்மறையான உறவைப் பேணத் துவங்குகிறோம். அமைதி, ஓசை என்கிற இரண்டு எதிர்நிலைகளை உள்ளடக்கிய இசை உணர்வுகளைக் கட்டியெழுப்புவதையும், பிரதிபலிப்பதையுமே நோக்கமாகக் கொண்டதென்ற பொதுமைப்படுத்தல் உண்மையற்றது. மாறாக உணர்வுநிலைகளைக் குலைப்பதையும், சீரற்றுப் போகவும் செய்கிறது.

சில சமயங்களில் எவ்வித உணர்வையும் எழுப்பாமல் (கலாச்சாரத்தைக் கருத்தில் கொள்ளாமலே) வெறுமனே கடந்து போகிறது. External ஆக ஓர் இசைக்கோர்வையை நாம் வெளியேதான் நிற்கிறோம் என்கிற உணர்வோடு அணுகுவதற்கும் உள்ளிருந்து (Internal) அதனை நம்மீது வினையாற்றிக் கடந்து போவதற்கு அனுமதிப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியே குறிப்பிட்ட இசை நமக்கு விருப்பமானதாகவும், விருப்பமற்றதாகப் போவதற்கான காரணமாக இருக்கிறது. நமது அனுபவக் குவியலின் ஒரு கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டு, அறிவின் துலாக்கோல்களைக் கையிலெடுத்து ஓர் இசைக்கோர்வையோடு நம்மைப் பிணைத்துக் கொள்ளத் துவங்கினால் நாம் எப்போதுமே இசைக்கு அந்நியமானவர்களாகும் சாத்தியமும் உண்டு.

முதலில் நாம் ஞாபகத்தையும், அறிவையும் ரத்து செய்துவிட்டு இசையை அணுகினால் அதன் மூலச்சாரத்தை நெருங்கிவிட முடியுமென்று நம்புகிறேன். ஆனால் நமது பிரக்ஞையே ஞாபகத்தாலும், அறிவாலும் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்க நம்மால் “மெய் மறந்து” போகின்ற நிலையை எட்ட முடிவதில்லை. அதனையும் மீறி நம்மை அந்நிலையை எட்டச் செய்வதே ஒரு மிகச்சிறந்த இசையாக உள்ளது. அது கலாச்சாரங்களின் இடைவெளிகளை இல்லாததாக்கி எல்லைகளால் பிரிவுபடாத ஓர் உலகில் நம்மை நிறுத்துகிறது.

நாம் கேட்கும் திறனுள்ள ஓர் உயிரியாக ஒலி உடலின் பல்வேறு அசைவுகளைப் “பார்க்கிறோம்”. இதுவெல்லாம் பழைய அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒருவித கலாச்சாரத் தாழ்வுமனப்பான்மையுள்ள நமக்கு உலகளாவிய இசையை அணுகுவதில், நிகழ்ந்துள்ள மாற்றங்களை, செலுத்தப்பட்டுள்ள சிந்தனைகளை உள்வாங்கிக் கொள்வதிலுள்ள சிக்கல்கள் நம்மை மேலும் அதனின்று விலக்கி வைக்கின்றன. மாறாக சிறிய அனுபவமே நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசை குறித்து போதாமையுணர்வையும், கல்விப்புலத்திலுள்ள பற்றாக்குறையையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது.

இதன் பக்கவிளைவு நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசையிலிருந்து நாம் தள்ளிப் போவதோடு உலகளாவிய இசையையும் வியப்பின் காரணமாக தூரத்தில் வைக்கிறோம். இந்த இரட்டை விலகல் நம்மை எங்கேயும் ஒட்டாதவர்களாக்கிவிடுகிறது. கால்களும் இல்லாமல் சிறகும் இல்லாமல். ஒவ்வொரு காலகட்டமும் குறிப்பிட்ட இசை ஒலிகளை தனது தனிச்சிறப்பான அடையாளமாக உருவாக்குகிறது.

அப்படித்தான் மேற்கு இசையை அதன் நாகரிகத்தின் நகர்வோடு இணைத்து புதுப்புது வடிவங்களை ஒன்றை மறுத்தோ அல்லது அதனைத் தொடர்ந்தோ பிறப்பிக்கிறது. நாம் தேங்கிக்கிடப்பதாக உணர்வதை சினிமா இசை சரி செய்துவிடுகிறதென்றாலும், சினிமா இசை ஒரு முழுமையான இசை அனுபவமல்ல.

ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி?

ரொமாண்டிசிசம், எதிர்காலவாதம், கன்ஸ்ட்ரக்டிவிசம் ஆகியவற்றின் காலம் ஓடி முடிந்தும், ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி? என்கிற கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட்டும், பிரம்மாண்டத்திற்கான மேனியாவின் பின்விளைவாக கலைஞர்களின் பிரக்ஞை இடதுசாரி சூத்திரங்களிலிருந்து விலகி அரசியல், சமூக காரணங்களுக்காக எளிமையாக்கம், பாப்புலிசம், நாட்டாரியலைத் தேர்ந்து கொண்டதென்று ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இரண்டாம் உலகப்போரின் துவக்க வருடங்களில் சொன்னார்.

அவருடைய உரையில் குறிப்பிட்ட அதிகாரப்பூர்வ சோவியத் இதழொன்றில் வெளியான ஒரு கருத்து இப்படியிருக்கிறது:

Here we have the “Symphony of Socialism”. It begins with the Largo of the masses working underground, an Accellerando corresponds to the subway systmem; the Allegro in its turn symbolizes gigantic factory machinery and its victory over nature. The Adagio represents the synthesis of Soviet culture, science, and art. The Scherzo reflects the atheletic life of the happy inhabitants of the Union. As for the Finale, it is the image of the gratitude and the enthusiasm of the masses.

ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இதை ஒரு ஜோக் என்று புறம் தள்ளுவதோடு “A complete disorientation in the recognition of the fundamental values of life”, என்கிறார். கம்யூனிச பரிசோதனை ஒரு புதிய மனிதப் பிரக்ஞையை எழுப்ப முனைந்ததன் அடையாளமே மேற்சொன்ன பரிந்துரை.

ஒரு வகையில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மனிதப் பிரக்ஞையைத் திரட்டி, அவர்கள் வெட்டிய வாய்க்கால்களின் வழியாக பாய்ச்சி விடமுடியுமென்று நம்பியதன் விளைவே மனித இனத்தின் மாபெரும் பரிசோதனை. நாஜிக்களின் இசைக் கருத்தாக்கங்களையும் வாசிக்க வேண்டும். அவை இதனை விட இன்னும் நகைச்சுவையாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இசையை அரசியல், சமூகவியல் ரீதியாகவும் அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகளை இசை வடிவங்களின் தோற்றமும், வளர்ச்சியும் உருவாக்கியிருப்பதை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவை ஒரு குறிப்பிட்ட கலாச்சாரத்தினால் வார்க்கப்பட்ட பிரக்ஞையின் வெளிப்பாட்டு விளைவு என்று பார்ப்பதற்கு இருக்கும் வாய்ப்பை நாம் அவ்வளவு எளிதாக ஒதுக்கிட விட முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு தடை செய்யப்பட்டதாக இசைக்கருவிகளும், நிகழ்த்தலும் இருக்க விலக்கம் ஒரு சமூக, அரசியல் பிரச்சனையாகி விடுகிறது.

நவீன இசையை நவீனத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தியவர் தியோடர் அடொர்னோ (Theodor Adorno) எனச் சொல்லப்பட்டதுண்டு. அவருடைய Towards a New Manifesto எனும் உரையாடல் நூலில் இப்படிச் சொல்கிறார்: வேகத்தை அனுபவிப்பதென்பது வேலையை அனுபவிப்பதற்கான பதிலியாக இருக்கிறது.

இசையை அனுபவிப்பதென்பது எதற்குப் பதிலியாக இருக்கிறதென்பதை அவ்வளவு எளிதாக விளக்கி விட முடியாது. ஒருவேளை மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளான நம்முடைய ஆன்மாவுக்கான ஏக்கத்தினால் உண்டான வெற்றிடத்தை நிரப்புவதாகவும் இருக்கலாம்.

மதம் மட்டுமல்ல இசையும் இதயமற்ற உலகத்தின் இதயமாக இருக்கிறது.

****

ஷமீலா யூசுப் அலி கவிதைகள் ( இலங்கை )

download (2)


இலை மனசு

காலம் உறைந்த ஒரு தெருமுக்கில் கவ்வாலி
உயிரைத்திரளாக்கி ஊதும் ஓதல்
இலை மஞ்சள் சிவப்பாகி காற்றுக்கு அள்ளுப்படும் மனசு
ஒரு நிலையில் இல்லை நான்

குவிந்த சிறு மலையாய் குந்தியிருக்கும் வேலைகள்
குவியாத கவனத்தின் தலைதடவிச் சொன்னேன்
அது அலைந்து திரிகிறது…

வேண்டாம் என்பதையெல்லாம் வேண்டும் என்கிறது.
எங்கோ இழுக்கும் கயிற்றுக்கு
இங்கு ஆடித் தவிக்கிறது.

ஏழு பூட்டுக்கள் போட்ட அறைக்குள்
அடைந்திருந்த விஸ்டீரியாப் பூவிதழ்.
ஆயிரம் விரல்களாய் தென்றல் உள் நுழைந்து விட்டது.
சுவர்க்கத்தின் ஜவ்வாது நறுமணம் நழுவுகின்றது.

எப்படி நுழைந்தது என்று மீண்டும் மீண்டும்
கேட்கிறேன்.
அரைத்த சந்தனத்தை அள்ளி யாரோ
என் கன்னத்தில் தடவுகிறார்கள்.
பதிலில்லை

குளிர்கிறதென் கணுக்கால் பச்சை நரம்பு

சுவர்க்கத்துப் பச்சை அடர் நீலம்

செந்தீப் பிளம்பு அந்தி பரபரக்கும்
ஒரு முன் இளவேனில் நாளின் விளிம்பு

உருகிய சொக்லேட் நிறச் சப்பாத்துக்கள்
கடக்கும் செவ்வகக்கல் பதித்த சாலைகள்

மஞ்சள் குளிர் மல்லிகைக் கொடி பிணைந்த
ஊதா வில்லோ மரத்தினடியில்
புறா அளவில்
ஒரு மெக்பைக் குருவி

அடர் நீலம் சுவர்க்கத்துப் பச்சை
குழைத்துச் செய்த கழுத்து.

மண் முளைத்த புல் தரையில்
எல்லாப் பதட்டங்களிலிருந்தும் விலகி…
அது எதையோ தேடுகிறது.

அவை
அதிகாலையில் தொலைத்த பாடல்களாக அல்லது
இரவுக்கான நட்சத்திரங்களாக
அல்லது
அது போன்ற ஏதோவொன்றாக இருக்கலாம்.

மனசைக் கழற்றி வீடு திரும்புகிறேன்.

அகன்று இருளும் வானம்
ராட்சத வாகனங்களால் அதிரும் பழங்காலப் பாலம்
இரவுப் பூச்சிகளின் கீதங்களால் நிரம்பியிருக்கும் ஓடை…

சலசலத்தோடும் தண்ணீரின் பெருக்கெடுப்பில்
சலனங்களின்றி உட்கார்ந்திருக்கிறது.
ஒரு வெளிச்சம்.

அதே சுவர்க்கத்துப் பச்சை அடர் நீலக் கழுத்தில்
சாஸ்வதமாய் ஒரு வாத்து.

அது உட்கார்ந்திருந்த கல் பூவாய்க்கனிந்திருக்க
அதன் பார்வை
கோடை மழையின் வர்ஷிப்பினையும்
குளிர்காய்ச்சலில் நிலாப் பருகுதலையும்
ஒருசேர ஞாபகப்படுத்திற்று.

2017 March 17th

யாரும் ஜன்னல்கள் வாங்கவில்லை

ஜன்னல்கள் சுமந்து

களைத்தவனின்

தெரு நீண்டு கொண்டே சென்றது

யாரும் ஜன்னல்கள் வாங்கவில்லை

பாடசாலையொன்றில்

பழஞ்சுவரொன்றில் தூசுபடிந்த ஜன்னல்கள்

சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன

ஜன்னல்கள் வேண்டுமாவென

அவன்

மீண்டும் மீண்டும்

கூவிக் கொண்டிருந்தான்.

அலுவலகத்துக்குச் செல்லும் எலிகள்

கால்களில் சக்கரங்களைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தன.

தெருவோரத்தில் ஒரு கலாநிதி

யன்னல்கள் என்றால் என்னவென்று

கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

அடுப்பங்கரையில் வெந்து கொண்டிருந்த

பெண்களின் பயந்த கண்கள்

ஜன்னல்காரன் மேல் படர்ந்து திரும்பின.

ஜன்னல்கள் நரகத்தின் சாபவாயில்

மதகுரு உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

குழந்தை ஜன்னல்களுக்குள்ளால்

இறங்கப் போனது.

அதன் தாய் ஓவென்றலறினாள்.

திடுக்குற்று உறைந்தன பிஞ்சுக் கால்கள்.

மூடிய அறைகளுக்குள்

புகைத்துக் கொண்டிருந்த கவிஞர்களின்

தலைமாட்டில் தொங்கியது

ஜன்னலின் புகைப்படம்.

மூடிய ஜன்னல்களில்

வர்ணங் குழைத்துக் கொண்டிருந்தான்

ஒவியன்

ஜன்னல்காரன்

குரலை எலி கத்தரித்திருந்தது…

ஆனால்

யன்னல்களை எவரும்

வாங்கவில்லை

2016 November 17th

சிறகுகள் அற்ற மெளனம் அல்லது மயானம்

மெளனம்

டமஸ்க் ரோஜாவின் மென்மணமாய்

வீடெங்கும் விரவிக்கிடக்கிறது.

அது

எனக்கு மிகப் பிடித்த புத்தகம்.

நான் குறைவற்றணியும் வெண்ணிற ஆடை

அலையும் மேகமும் மழைக்குருவியும்

பார்க்க நிச்சலனமாய்

விழியிரண்டும் ஜன்னல் தாண்டி

வெகுதூரம் சிறகடித்துப் பறக்கின்றன.

ஊதாவும் வெண்மையும் ஊடோடிய

கண்ணாடிக் கோலிகளாய்

நகர்ந்தோடி அகமெங்கும் விழுந்துருளும்

சிரிப்பு மட்டும் விதிவிலக்கு.

இரைச்சல் காகமாகிக் கரையும்

துண்டுப் பூமிகளிலிருந்து என்னைக் கழற்ற

ஸென் இசையின்

காற்றிலாடும் மெல்லிய நூலேணியில்

தொத்திக் கொள்வேன்!

அதிகாலை ஹூத் ஹூத் பறவையின்

தியானம்

என் பஜ்ருத் தொழுகையைத்

தூக்கி வரும்.

எனக்குப் பிடித்த ரோஜாக்களையெல்லாம்

நிலம் கிளர்த்திப் பிடுங்கிப் போகிறது

………………….

சிறகுகளோ ஊடலின் பாடல்களோ அற்ற

உன்

மெளனம்.

2017 March 6th

நிலவை அருந்துதல்

தீப்பிடித்தெரியும் பெர்ச் மரங்களின்

கால்களுக்கிடையே

கடுஞ்சிவப்பாய் சூரியக் கடிகாரம்.

நான் வீடு திரும்புகிறேன்.

என் விரல்களிலிந்து சிறகடிக்கின்றன புறாக்கள்.

மஞ்சளும் வெள்ளையுமாயொன்று

மணிகள் கோர்த்த மாடப்புறாவொன்று

கண்களின் ஓரத்தில் நீலம் தீட்டியதொன்று

நிறங்களற்ற ஒளியாய் சமைந்த அரூபப் புறாவொன்று

பூச்சுப் பூசாத

என் நுனிவிரல் நடனத்தில் எடையிழந்த காற்றாய்

சிறகுகள் தவழ்கின்றன.

ஆலைகளின் கண்ணாடிச் சட்டங்களுக்குள்

கிளிகள் உட்கார்ந்திருக்கும்

கூண்டுகள்.

நீலச் சீல் குத்தப்பட்ட

சாம்பல் நிறக் கிளிகள்.

இறுதியில் தரப்படும் கொய்யாப் பாதிக்காய்

இறந்து கொண்டிருந்தன.

அவை இப்போது கூண்டுகளிருந்து

வீடு திரும்பக் கூடும்…

நாளை மீண்டும் அடைபடுவதற்காக…

குளிர்கின்ற பனிக்காலம்

கோப்பி வாசம் ஒரு தட்டில் நிலாவை

ஏந்தி வந்தது.

கிளிகள் அயர்ச்சியில்

உறங்கிக் கொண்டிருந்தன.

நான் அவற்றின் விரல்களை

நோக்கினேன்

என் விரல் போன்றல்லாது

அவை உள்நோக்கி வளைந்திருந்தன.

நான்

நிலவை அருந்தத் தொடங்கினேன்.

பூனைகளின் கண்கள்

உடல் கருத்த பச்சைக் கண் பூனை

ஜன்னலூடு சிந்தி வழியும் ஞாபகங்களை

மிதித்துக் கடக்கிறது.

பூனைகளின் கண்கள்

மர்மக் கிணறுகள்

பயமூட்டுகின்றன

எப்போதுமே சொல்ல முடியாத ஏதோவொன்றை

தேக்கி வைத்திருக்கின்றதாய்

தோன்றுகின்றன.

சுருள் புகையாய் உள்ளிருந்தெழும்

என் சிறகுகளையெல்லாம்

அவை

சேகரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

போகின்ற இடமெங்கும்

கருநீலமாய்

பழுப்பும் சாம்பலுமாய்

இளவேனில் மாலை நிறமாய்

பூனைகளின் கண்கள்

இறைந்து கிடக்கின்றன.

பூனைகளின் கண்களூடு

அமானுஷ்ய உலகங்கள் விரிகின்றன.

நான்

இன்னும் ஊன்றிப் பார்க்கத் துவங்குகின்றேன்.

பச்சைக்கும் மஞ்சளுக்கும் இடையில்

பதினொரு முறை உடை மாற்றுகின்றதென்

விழிகள்….

வெற்றாக பூனைக் கண்ணி

என்கிறார்கள்

பூனைக் கண்ணுடையவர்களுக்கும்

பூனைகளின் கண்களுக்குள்

புதைத்திருக்கும் ஆழ்கடலுக்கும்

சம்பந்தகளேயில்லை,

சில நிறப்பிரிகைகளைத் தவிர

பாதைகள் இறக்கும்

முட்டுச் சந்துகளில் திகைத்து நின்று விடுகிறேன்.

மச்சு வீடுகளின் இருள் மண்டிய ஓரங்களிலிருந்தோ…

உடைந்திருக்கும் தெருக் குழாயடியிலிருந்தோ…

நிறுத்தி வைத்திருக்கும் வாகனங்களின்

வெதுவெதுப்பான அடிப்பகுதியிலிருந்தோ…

எங்கிருந்தாவது ஒரு சோடி பூனைக் கண்கள்

முகிழ்த்து ஒளி உமிழ்கின்றன.

தெருக்களின் நீட்சியை உறுதி செய்த படி.

நான் மீண்டும் நடக்கத் துவங்கின்றேன்.

2016 November 13th

ஓரங்குலமும் அசையேன்

என்
பேனாவை நிலத்தில்குத்திஉடை!!!

என்
மடிக்கணணியைபிடுங்கி
ஓங்கி நிலத்தில்அடி!!!

என்
குரல்வளையை
உன் விரலிடுக்கில்நசுக்கு!!!

துப்பாக்கியைத்
தொண்டைக்குள்குத்து!

அநீதிக்கெதிராய் கொதிதெழுந்தவர்களின்
சடலங்களைக்காட்டு….

என்னை
சின்னாபின்னப்படுத்து….

என் குடும்பத்தை
இகழ்….

என்
பாதையைபெயர்த்து எடு…

நான் வாழும்
குடிசைக்கு
நெருப்பு வை

என்
சோற்றில்
நஞ்சு வை

என் எழுத்துக்களில்
காறித்துப்பு

உன்
எதேச்சதிகாரத்துக்கெதிராக

ஓரங்குலமும் அசையேன்

•••

2009

மாலதி மைத்ரி கவிதைகள்

மாலதி மைத்ரி

மாலதி மைத்ரி


தாயம்

பறவைகள் அடையும்

பழமரத்தின் அசைவு ஒடுங்கி

கைரேகை மறையும் பொழுதில்

வரட்சியில் வயிறு நிரம்பா

கால்நடைகளின் கண்கள் போல

மங்கிக்கிடக்கின்றன நட்சத்திரங்கள்

அவரவர் அடுப்பில் அன்றைய உழைப்பு

கொதிக்கும் வேளை

அறுக்கப்பட்ட கழுத்திலிருந்து

வடிந்து தோய்ந்த குருதியென

சில்லிடும் துர்மரணச் செய்தி

வந்தடைகிறது சேரிக்கு

எரியும் பச்சைப் பனையாய்

வெடிப்பும் சடசடப்பும் தெறிக்க

தன் மகளை

தேடிச் சலித்தவளின் ஓலம்

சுள்ளிக்காட்டுத் தீயாய் பரவுகிறது

சீழென வடியும் நிலவின் கீழே

சன்னதம் கொண்ட பேரலைகள்

பாறையை உடைக்கும் ஆங்காரமென

மார்பில் அறைகிறது

அவளின் கரங்கள்

கதிரவனும் கால் நனைக்க

அஞ்சும் பாழும் கிணற்றில்

கூழும் எலும்புமாய்

அள்ளப்படும் மகள்

வற்றா நல் ஊற்றும்

வற்றி வெடிக்க அழுது தீர்க்கும்

நீதியற்ற சனம்

எதிர் எழவு விழுந்தவுடன்

கார்கால மேகத்தின் அடிவயிறென

குளிர்ந்திருந்தாள் அம்மை.

சிலிக்கான் கடவுள்

குலம் கோத்திரம் சாதி மதம்

இனம் மொழி நிறம் வயது

நட்சத்திரம் சடங்கு

சம்பிரதாயம் வேண்டாது

வரதட்சணைக் கேட்காது

போதவில்லையென

மண்ணெண்ணையால் கொளுத்தாது

ஜட்டித் துவைக்க வைக்காது

அம்மாவின் கைமணம் கூடலையென

முகத்தில் தட்டெறியாது

மலடியெனத் துரத்தாது

ஆயிரம் காலத்துப் பயிரென்று

முளைக்குச்சியில் பிணைத்துவிட்டு

அடுத்த வீடு மேயாது

வாய் திறக்க முடியாது

உச்சம் உனக்கு மட்டுதானாயென்று

வாழ்நாள் உத்திரவாதம்

சிலிக்கான் தேவர்கள் ஆன்லைன்

தள்ளுபடியில் அணிவகுத்து வருகிறார்கள்

பனிரெண்டு அங்குல நீளத்தில்

முயங்கும் தானியங்கிகள்

விசைக் கட்டுப்பாட்டு பொத்தானுடன்

உச்சம் உங்கள் விரல் நுனியில்

கண்கண்ட தெய்வங்கள் கைப்பிடியில்.

download (1)

மரங்கொத்தி நாக்கு

நீல நெய்தல் பூவென

பூத்திருந்தது ஆழி

கடும் வேனில் காலத்தில்

கடற்தொழிலாளிக் கரையேற்றிய

கட்டுமரத்தின் அடியில்

அடம்பன் கொடி நசுங்கிய நெடியுடன்

துவங்கியது நமது கூடல்

சிறு சங்கொலியென

அலைகளுக்கிடையான ஓய்வில் சீறுகிறது

உன்னிலிருந்து எழும் மூச்சு

சவுக்குக் காட்டின் ஊசியிலை மெத்தை

உன்னைத் தாங்க

முதிர்ந்த பச்சையுடலை நெடும் வாக்கில்

மரங்கொத்தியெனக் கடைந்து

வலிய விசையால்

காமத்தின் பெரும்படகை

செலுத்துகிறேன் மகாசமூத்திரத்தில்

பாய்மரம் சிறகு விரிகிறது

நிலவை மறைக்க.

ஆறாம் திணை

விரல் நுனியில் இன்பங்கள்
கடை விரிக்கப்பட்ட உலகில்
விலைப்பொருள் தேடும் பெண்
தொடுத்திரையைத் தடவத் தடவ
குவிகிறது முயங்கும் அம்மண உடல்கள்
ஆறடி கரணைகள் திரண்ட ஜிம் பாடி
சிக்ஸ் பேக் மிக நீண்ட குறி
ஆண் பெண் உடலை
அங்குலங்களின் இடைவெளிக்குள்
சிறைப்படுத்தியவன் இப்புவியில் தோன்றிய
முதல் சாத்தானாக இருக்கக் கூடும்
இச்சாத்தான்கள் பெற்றுப் போட்ட
குட்டிச்சாத்தான்கள் கனவுக்காளை எனும்
வணிகப் பெயருடன் மின்னணுத் திரையில்
உலவுகிறார்கள் விலை பட்டையுடன்

துரோகமிழைக்கப்பட்ட மனைவி
ஆண்மையற்றவனை மணந்தவள்
புணர்ச்சியில் ஆர்வமற்றவனின் துணைவி
துணைவனைப் பிரிந்தவள்
விவாகரத்தானவள்
திருமண வயதைக் கடந்தவள்
கணவனுடன் திருப்தியடையாதவள்
அலுப்புட்டும் ஒரேவித கலவியை வெறுப்பவள்
விளையாட்டாய் வித்தியாசமாய் போகத்தை
விரும்பும் போக்கிரிகள்
விடா முயற்சியில் அவரவருக்கான
கடவுளைக் கண்டறிந்து விடுகிறார்கள்
இறுதியில்.

****

தேன்மொழிதாஸ் கவிதைகள்

தேன்மொழிதாஸ்

தேன்மொழிதாஸ்

ஜன்னல் ஓரங்கள் நகரும் வானங்கள்

க பறக்கத் துவங்கும் போதெல்லாம்
நிற் பின்னால் போகிறது
இப்படித்தான் பயணங்களின் ஊடே
ஏதேனும் ஒரு எழுத்து
வலுப்பெற்று மேல் எழும்
குழந்தையின் முதல் எழுத்தோ
குழப்பத்தின் கடைசி எழுத்தோ பின் மாயும்
முன்செல்லும் வாகனத்தில்
Sound Horn எழுத்துக்கு பக்கத்தில் கிளிகள்
கம்மலோசான் என்ற அந்நியமொழி பாடல்
காதில் விழுகிறது
விரைவில் தார்ச்சாலையின் மையவரி தொடரி
குஞ்சம் கட்டிய லாரியில் சிந்தும் மணல்
நதியின் உட்சூடு
இடது கருவிழிக்கும் வலது கருவிழிக்கும்
நடுவில் ஆடும் தொட்டிலில்
சாலையில் சிதைந்த தாயின் உடல்
கண் அடைக்கவிடுவதில்லை
சக்கரங்களை விடவும்
ஆன்மாக்களே வேகமாய் விரையும் தன்மையிலிருக்கிறது
வீட்டுப்பொருட்களோடு கந்தலாக சாய்ந்து போகிறாள் ஒருத்தி
பாட்டில் பிரஷ் பூங்கொத்து போல்
வாகனம் துடைப்பான் விற்கும் சிறுவன்
வார்த்தைகளில் பாசிமணிகளின் வாசம்
திருநங்கைகள் கைநிறைய வளையல்களால் மங்கள ஒலியெழுப்புகிறார்கள்
அவர்கள் பார்வை பிறை நகர்வின் நகல்
புளியம்பூக்களில் ஏலியன்ஸ் முகச்சரிவு
செவ்விளந் தென்னங்குலைகள் முகமூடிகள்
முத்தமிட்டபடி கைநீட்டும் குழந்தை
மனதுக்குள் முத்துக்குவியலை கவிழ்த்துகிறது
சாலைகடக்கும் வெள்ளைப் பட்டாம்பூச்சிக்கு
முக்கோண உயிர் வடிவம்
பாதை திருப்பும் அம்புக்குறி முப்பாட்டி
ஜன்னல் ஓரங்கள் நகரும் வானங்கள்
அறியா மனிதர்கள் உறவில் உருகும் கோள்கள்
இறுக அணைத்தபடி செல்லும் காதலி
காதில் ஏதோ சொல்கிறான் காதலன்
“அறியாதே வந்நு நீ குளிராய் என்னுள்ளில்” என்ற பாடல் எனது காதில் முடிவுறுகிறது
நிற்க

Composed By – Thenmozhi Das
19.10.2017
11.31am

நடுகை

வானத்தில் பாறைகள் அலைகின்றன
தூரத்தில் அங்காளி ஓடிவரும் பாடலோடு
மழையின் ஆணிமுத்துக் கால்களால்
புற்களின் முதுகுகள் வளைகின்றன
சகபாடி விவசாயி
மண்புழுக்களுக்கு தீனி தேடுகிறான்
மருத்துவச்சி குறிசொல்லியாக மாறிவிட்டாள்
அவள் வீதி மக்களுக்கு
குங்குமத்தை நிலம் என்றும் விபூதியை நீர் என்றும் அணியத் தருகிறாள்
மஞ்சளை நெருப்பென்று ஊதி
சந்தனத்தை காற்று என்று பூசுகிறாள்
நிறங்களை சோழிகளாக சுழற்றி
அவள் சொல்லும் வாக்கில் எல்லாம்
நன்றாகவே இருக்கிறது
அவள் வீதி தாண்டினால்
வேம்பின் இலைகள் ஏனோ கத்தியாய் சுழலும்
கேழ்வரகுச் சாலை கேவும்
செங்கரும்புத் தோப்புகள் செஞ்சோறு தெரியுமா
பாடுகளால் செழிக்கும் சன்மபூமி
குருதி வாங்கி குருதி ஊட்டும்
குருட்டு நியாயத்தில் முத்தமிடுகிறேன்
மக்கள்தாயம் எங்கும் முடியவில்லை
தலைச்சுமை புடைக்கும் வார்த்தைகளை
நாத்தாங்கால்களில் இருந்து பிடுங்கி
நஞ்சைக்கு சுமந்து
கழற்சிக் காயளவேனும் கணவன் பற்றிய கசப்புகளை வேரோடு நடுகிறார்கள்
மஞ்சள் சரடுகளில் பொன்னில்லா துயர்
பச்சைப் பாம்புகளாய் சரசரக்கிறது
நடுகை நிலநடுக்கத்தின் மேல் தோல்
வல்லவன் செம்மறிகளை புசிப்பித்து மகிழ்கிறான்
முன்னிரவில் மனைவியின் முந்தானையில் முன்னிற்கும் ஒரு காசு வாழ்வின் மூக்குத்தி
ஆலமரத்தடியில்
ஆடுபுலி ஆட்டம் ஆடும் முப்பாட்டன்
விழுதை
இறந்து மனைவியின் கூந்தல் என்று பாடுகிறான்
ஆடு வெட்டுப்படும் போதெல்லாம்
“ஏம்புள்ள போச்சே” என்று தொடையில் அடித்து விசனப்படுகிறான்
உரசி உரசி விளையாடினாலும் வாழ்வு சமர்
மக்கள்தாயம் எங்கும் முடியவதில்லை
தூக்கணாங்குருவிகளின் மோகம்
மழைக்காலத்தின் துளிகள் ஊடே பொழிகிறது
மகுடிகளாய் பின்னி மடிகளை கழுவும் அவை
வீடுகளை கனாவின் கரியதும்பில் ஏற்றுகின்றன

Composed By – Thenmozhi Das
18.10.2017
4.30am