Category: கலை

பொதுவும் சிறப்புமாக நகரும் பிம்பங்கள் : சில தமிழ் ஆவணப்படங்களை முன்வைத்து. .. / அ. ராமசாமி

தமிழ் வெளியைப் பின்னணியாகக் கொண்ட ஆவணப்படங்களைச் சென்னையில் மூன்று இடங்களில், ஒருவாரத்திற்குத் (மார்ச் 13-19)திரையிட்டார் அமுதன். அமுதனின் அழைப்பை ஏற்றுக் கடைசி நாள் பெரியார் திடலிற்குத் தான் போக முடிந்தது. கடைசிநாளில் கடைசியாகத் திரையிடப்படும் படம் கக்கூஸ் என்று அறிவுப்பும் இருந்தது. படம் ஓடக்கூடிய நேரம் 105 நிமிடங்கள். நான் பயணிக்கவேண்டிய நெல்லைவிரைவுரயில் கிளம்பும் நேரம். 20.10. அந்தப் படத்தைப் பார்க்கமுடியாமல் கிளம்ப வேண்டிய சூழல்.

சொர்ணவேலின் ‘தங்கம்’, டாடா குழுமத்திற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட பெண்கவிகளைப் பற்றிய ‘அவள் எழுதுகிறாள்’ சோமிதரனின் ‘முள்ளிவாய்க்கால் சாஹா’, வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தியின் ‘பிளவுண்ட நகரம்: சென்னை’ ஆகியன முடியும்போது நேரம் 19.30. திவ்யா பாரதியின் கக்கூஸ்,19.30 -க்கு ஆரம்பித்தாலும் முடியும்போது 21.15 ஆகிவிடும். பயணத்தைத் தள்ளிப்போட முடியாது. அன்று கிளம்பிவிட்டேன். ஆனால் எண்ணிப் பத்தே நாளில் அந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது இடதுசாரிக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. அக்கட்சியின் திருநெல்வேலி அலுவலகத்தில் 29.03.2017 அன்று கக்கூஸ் படத்தைப் பார்த்தேன். இந்தப் படங்கள் உருவாக்கியுள்ள மனநிலை எனது பழைய நிலைபாட்டில் மாற்றத்தைக் கோருகின்றன.

வாரத்திற்கு இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட புனைவுப் படங்களைப் பள்ளிப்படிப்புக்காலம் தொடங்கிப் பார்த்துவருகிறேன். பார்த்து முடித்தபின் குப்பையானதொரு சினிமாவைப் பொறுமையாகப் பார்த்துமுடித்துவிட்டோமே என்று பாராட்டிக்கொள்ளும் மனம், இப்போதும் ஆவணப் படங்களைப் பார்க்கும்போது அப்படியொரு பாராட்டைத் தனக்குத்தானே வழங்கிக் கொள்வதில்லை. அதற்கான காரணங்கள் இவைதான் என்றும் சொல்லமுடியவில்லை. பள்ளிக்காலப் பழக்கம் அல்லது கொண்டாட்டம் புனைவுப்படங்கள் என்றால் ஆய்வுப் பட்டக்காலத் தேடலே ஆவணப்படங்கள்.

ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கச் செல்லும்போது ஒரு தளர்வான மனநிலை உருவாவது அண்மைக்கால மனநிலை என்று சொல்லமுடியாது. தொடக்கக் காலங்களில் அப்படியொரு தளர்வு மனநிலை இருந்ததில்லை. பாண்டிச்சேரியில் இருந்த காலங்களில் நடந்த ஆவணப்பட விழாக்கள், திரையிடல்கள் வழியாக உருவான தளர்வு மனநிலை, ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற விருப்பத்தைக்கூட விலக்கிவிட்டன. புனைவுப் படங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கிப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பே ஆவணப்படங்கள் பார்க்கும் வாய்ப்புகள் உருவானது. இப்படித்தான் இருக்கும் என்ற முன் அனுமானமின்றைப் புனைவுப்படங்களைப் பார்க்கப்போவதுபோல ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கப் போகமுடியாது என்பது ஒருபெருந்தடையாகவே இருக்கிறது.

எப்போதும்போல இந்தத் திரையிடல்கள் நிகழ்வையும் முன்னரே எனக்குத் தெரிவிக்கவே செய்தார். எனக்குக் கடைசிநாள்தான் போக முடிந்த்து. இந்தத் திரையிடல்களில் காண்பிக்கப்பட்ட 19 படங்களில் பாதிக்கும் மேல் முன்பே பார்த்தவைகளே. என்றாலும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தால் அவற்றை முன்வைத்து ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கும் தளர்வுமனநிலை குறித்து விரிவாகப் பேசியிருக்க முடியும். நெல்லை மாதிரியான கிராமந்தர நகரத்தில் வசிக்கும் என்னைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு அந்த வாய்ப்புகள் குறைவுதான். சென்னைவாசிகளுக்கும்கூட அது சாத்தியம் என்று சொல்லமுடியாது. ஆனால் அமுதன் சென்னைவாசிகளுக்குத் தொடர்ந்து அத்தகைய வாய்ப்புகளை உருவாக்கத்தந்துகொண்டே இருக்கிறார். அதுவும் இலவசமாகவே உருவாக்குகிறார் என்பதுதான் ஆச்சரியம்.

தமிழ்வெளியைக் களமாகக் கொண்ட இந்த ஆவணப்படங்களில் சோமிதரன், வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தி, திவ்யா பாரதி ஆகியோரின் மூன்று படங்களை முக்கியமான படங்களாகச் சொல்லவேண்டும். அவை கவனப்படுத்தியுள்ள நிகழ்வுகளுக்காக அல்லாமல் அவை சொல்லப்பட்ட முறை அல்லது கிளத்துதல் காரணமாகவும் அடுக்கப்பட்டு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளதற்காகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சினிமாக்கள் அவை புனைவாக இருந்தாலும் ஆவணப்படமாக இருந்தாலும் அடிப்படைகள் ஒன்றுதான். பிம்பங்களாலும்(Images), நகர்வுகளின்வழி காட்சிப்படுத்தப்படும் உத்தியாலும்(Movements of Camera) , அவற்றை வெட்டியடுக்கப்படும்(Editing and Montage) நிலைபாட்டாலும் முன்வைக்கும் சொல்முறையாலும்(Narratology) கவனிக்கப்பட வேண்டிய கலைவடிவம். இதனை உணர்ந்தவர்களாக இம்மூன்று இயக்குநரும் வெளிப்பட்டுள்ளனர் என்பதாலேயே கவனிக்கத்தக்க படங்கள் எனச்சொல்லத் தோன்றுகிறது.

சக்ரவர்த்தியின் சென்னை

download (45)

வளர்ச்சியடையும் சென்னை மாநகரம் ஒவ்வொரு திசையிலும் சம அளவில் விரியாமல் தெற்கிலும் மேற்கிலும் தொழில் கூடங்களால் வீங்கிப் பெருத்துக்கொண்டிருக்கிறது எனக் காட்டுகிறது. தென்சென்னையில் பெரும்பாலும் தகவல் தொழில்நுட்பப் பூங்காக்களாக விரிகின்றன. அம்பத்தூர், ஆவடி போன்ற பகுதிகளில் பழைய தொழிற்பேட்டைகளோடு, செங்கல்பட்டு, ஸ்ரீபெரும்புதூர்ச் சாலைகளில் தொடங்கப்படும் கனரகத் தொழிற்சாலைகளின் வளர்ச்சியால் பலனடையப்போகும் மனிதர்கள் சென்னையின் மனிதர்கள்தானா? என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. அத்தோடு மாநகரத்தின் குப்பைகளைக் கொட்டுமிடமாக ஆக்கப்பட்ட வடசென்னை, விரிவாக்கத்தை/வளர்ச்சியை அடையாமல் தடுக்கப்பட்ட அரசியலையும் பேசுகிறது. மொத்தத்தில் பிளவு என்பதைப் பொருளாதார அடிப்படையில் பார்த்துள்ள இந்த ஆவணப்படம் சென்னை நகர மக்கள் மதம் சார்ந்த அடையாளங்களை வெளிப்படுத்தும் கொண்டாட்டங்களையும் அவற்றிற்கான நாட்களையும் விடாப்பிடியாகத் தக்கவைக்கப் போராடுவதையும் காட்டுகின்றது. இது ஒருவிதத்தில் வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தியின் சென்னை. அரைநூற்றாண்டுக்காலச் சென்னை வாழ்க்கையால் அந்நகரின் சாலைகளிலும், பலவகையான நிகழ்வுகள் நடக்கும் வெளிகளிலும், ஓய்வெடுக்கும் பிரதேசங்களிலும் அலைந்து திரிந்த ஒருவரின் பார்வையாக அந்தப் படத்தின் காட்சித் தொகுப்புகள் இருந்தன.

நான் அவரைப்போலச் சென்னைவாசி அல்ல. சென்னைக்கு எப்போதும் விருந்தாளிதான். எனது முதல் சென்னைப்பயணம் 1982. அரசுப்பணி ஒன்றிற்கான நேர்காணலுக்காக வந்தது. அப்போது தொடங்கி ஆண்டுதோறும் வந்துபோய்க் கொண்டே இருக்கிறேன். அதிக அளவில் ஒருவாரம்வரை இரவிலும் பகலிலும் இங்கே தங்கிச் சுற்றியிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் சென்னை நகரம், தென் தமிழ்நாட்டுக் கிராமத்து மனிதர்கள் எங்களுக்கும் இந்த மாநகரில் பங்கிருக்கிறது எனச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும் அடையாளங்களைப் பார்க்கிறேன்.

பண்பாட்டு அடையாளங்களை நிலையான காட்சிகளாகவும் அசையும் பிம்பங்களாகவும் விழாக்களாகவும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் . அந்தவகையிலும் சென்னை: பிளவுபட்ட நகரமாகவே இருக்கிறது. இதனைப் பிம்பங்களாக அடுக்கிப் பார்ப்பதைப் போல புதுமைப்பித்தன், ஜெயகாந்தன், ஜெயந்தன், சா.கந்தசாமி, அசோகமித்திரன், திலகவதி, சுஜாதா, திலீப்குமார், தொடங்கி அண்மையில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், அரவிந்தன், விநாயகமுருகன், கரன் கார்க்கி, லக்ஷ்மிசரவணக்குமார், சரவணன் சந்திரன் என நீளும் புனைகதைப்பரப்பிலும் தேடிப்பார்க்கலாம். அப்படியான ஆய்வு சென்னையின் இன்னொரு பரிமாணத்தைக் காட்டும்.

சோமிதரனின் முள்ளிவாய்க்கால்

download (46)

முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வுகளை எழுத்தாகவும் காட்சிகளாகவும் உலகம் கவனித்துக் கடந்த ஒன்று. வெற்றியும் தோல்வியுமாக 30 ஆண்டுகள் நடந்த விடுதலைப்போராட்டத்தை முடிவுக்கொண்டுவந்த வெளியின் குறியீடு, விடுதலையை விரும்பிய ஒரு கூட்டம் / இனம் குரூரமாக அந்த நாட்டு அரசாங்கத்தால் கொத்துக்கொத்தாகக் குண்டுவீசிக் கொல்லப்பட்ட போர்க்களம்.

இந்தப் போர்க்களக் காட்சிகளைத் தமிழ்க்கவி, தமிழ்நதி, தேவகாந்தன், சயந்தன், குணா கவியழகன் போன்றவர்களின் நாவல்களிலும், ராகவன், தமிழினி போன்றவர்களின் சிறுகதைகளிலும் வாசித்திருக்கிறேன். துயரங்களையும் வலிகளையும் நேரடியாகப் பதிவுசெய்யும் காட்சிச் சித்திரங்கள் அவை. ஆனால் சோமிதரனின் ஆவணப்படம் நேரடிக் காட்சிகளை ஆவணப்படுத்துதலை முதன்மை நோக்கமாகக் கொள்ளாமல், குற்றவுணர்வு கொண்ட உலகின் மனச்சாட்சியை நோக்கிக் கச்சிதமாக வாதங்களைக் காட்சிகளாக அடுக்கிக் காட்டும் படமாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது. கிடைத்த ஆவணங்களை அடுக்குவதினூடே ஆதாரமான சாட்சியங்களாக இரண்டு குரல்களைத்தேடிப் பயன்படுத்தியுள்ளார். ஒன்று பெண்குரல்; லண்டனில் இருந்து. . இன்னான்று ஆண்குரல்; ஆஸ்திரேலியா.இருவரும் முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வுக்குப்பின்- கோரத்தை அனுபவித்துவிட்டு அரசின் வழியாகவே வெளியே வந்தவர்கள். ஐ.நா.வின் மனித உரிமைகள் அமைப்புகள், பக்கத்து நாடான இந்தியா, அரச வன்முறைக்கு உதவிய ஆயுத வியாபார நாடுகள் என அனைவரும் பதில் சொல்லவேண்டிய கேள்விகளாகக் காட்சிகள் நகர்கின்றன. பதில்களை மறைக்கும் இருள்மேகங்களிடம் என்ன பதில்கள் கிடைக்கும்?

கக்கூஸ்

download (44)

திவ்யா பாரதியின் கக்கூஸ் தமிழ்நாடு என்னும் மொத்த நிலப்பரப்பிலும் குறிப்பிட்ட ஒரு தொழிலில் ஈடுபடும் மனிதக்கூட்டத்தின் மீது நடத்தப்படும் பலதள வன்முறைகளைச் சொற்களாகவும் காட்சிகளாகவும் நிகழ்வுகளாகவும் அடுக்கிக் காட்டியுள்ளது. மதுரை, விழுப்புரம், விருதுநகர், திருநெல்வேலி எனப் பலநகரங்களிலும் மலம் அள்ளும் தொழிலில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்குச் சட்டப்படி கிடைக்கவேண்டிய சலுகைகள், உரிமைகள் போன்றவற்றை மறுக்கும் நிலைக்குப் பின்னே இருக்கும் ஒதுக்கல்களை முன்வைக்கிறது திவ்யாபாரதி படம். இந்திய சமூகத்தின் கட்டமைப்பை உருவாக்கியுள்ள சாதியக் கருத்தியலே, நிகழ்கால அரசியலையும், அரசுகளையும் அதனை இயக்கும் மனிதர்களிடமும் ஆழமாகப் படிந்து கிடக்கிறது என்பதைச் சொல்லும் குரல்கள் நேரடியாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் கேள்விகள் முழுவதும் அமைப்புகளை நோக்கியே நீள்கின்றன. இதற்குப் பதிலாகப் பார்வையாளர்களை நோக்கியும் ஆழமான கேள்விகள் நீண்டிருக்க வேண்டியன. ஏனென்றால் மலங்கழித்தல் அதனைச் சுத்திகரித்தல் என்பது இந்திய சமூகத்தில் நிகழும் ஒன்று மட்டுமல்ல. உலகம் முழுவது நடக்கும் ஒன்று. பெரும்பாலான நாடுகளில் இது ஒரு தொழிலாகவும் பாதுகாப்பான கருவிகள் மூலமும் நடக்கும்போது இந்தியாவில் / தமிழ்நாட்டில் அப்படி நடக்காமல் தடுக்கப்படுவதில் செய்வதில் அமைப்புகள் மட்டுமே பொறுப்பேற்கவேண்டியன என்பதை விடவும் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது.

இந்திய சமூகத்தை விழிப்படைந்த சமூகமாக – நாகரிகமடைந்த சமூகமாக – மனித உரிமைகளைப் பேணும் சமூகமாக ஆக்குவதற்கான கல்வியைத் தராமல் திசைதிருப்பும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இதில் முக்கியமான பங்கு உண்டு. இதுபோன்றவற்றை அடிப்படைக்கல்வியாகக் கற்பிக்கத் தவறும் நமது கற்பித்தல் முறை கோளாற கற்கைமுறை. அதன்மீதும் இப்படம் கவனம் செலுத்தியிருக்கவேண்டும். அதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க இந்தப் படத்தின் சொல்முறையில் சிறிய மாற்றம் ஒன்றைச் செய்திருந்தாலே போதும்.

கக்கூஸ் பொதுவிலிருந்து சிறப்புக்குள் நகர்வதின் மூலம் மற்றபடங்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. அதன் மூலம் ஆவணப்படம் என்ற வகைப்பாட்டிலிருந்து புனைவுப்படம் என்ற வகைக்குள் நகரும் சாத்தியத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்றுகூடச் சொல்ல்லாம். மதுரை ஆரப்ப்ப்பாளையத்தில் தான் நேரடியாகச் சந்தித்த அனுபவத்திலிருந்து உந்துதல் பெற்றுதான் இந்தப் பெரும்படத்தைத் தமிழ்நாடென்னும் பரப்பில் எடுத்துள்ளார். இந்தக்கூறு – தூண்டுதல் தரும் அந்த நிகழ்வு சிறப்புப் புள்ளி. அதுவே மொத்தப்படத்தையும் பொதுத்தள விவாதமாக மாற்றும் முயற்சியாக விரித்துள்ளது. முள்ளிவாய்க்கால் சாஹா, சென்னை: பிளவுபட்ட நகரம் மற்ற இரண்டு படங்களிலும்கூட இந்தப் பொது மற்றும் சிறப்பு என்ற தளங்கள் செயல்படவே செய்துள்ளன.

சென்னையை மதம் சார்ந்த நிகழ்வுகளைச் சிறப்புக்கூறுகளாகக் கவனப்படுத்தி அவற்றைத் தக்கவைக்க முயலும் பாரம்பரியச் சென்னை வெளியால் விரிந்துகொண்டிருப்பதின் மூலம் பின் நவீனத்துவ வெளியோடு மோதிப்பார்ப்பதை – பிளவுண்ட நகரமாகக் காட்டுகிறது. முள்ளிவாய்க்கால் சாஹாவிலும் போரின் குரூரமாக நகரும் தகவல் பிம்பங்களின் மீது குரல் பதிவாக நகரும் (Voice Over) கேள்விகளும் விவரணைகளும் பொது- சிறப்புத் தளங்களை உருவாக்குகின்றன. இப்படியான அடுக்குதல் மூலம் ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கும் தளர்வுநிலையை இல்லாமல் ஆக்கும் வலிமையைக் கொண்டனவாக ஆகியிருக்கின்றன இந்த மூன்று படங்களும். இப்படங்கள் தமிழர்கள் பார்க்கவும் விவாதிக்கவும் வேண்டிய படங்கள்

•••••••••••••••••••

‘லஜ்ஜா கௌரி’ வழிபாடும், தொன்மையும். / அரவக்கோன்

download (14)

பெண் தெய்வத்தைத் தாய் என்று வணங்கும் முறையை மிகப்பழங் காலத்திலேயே பின்பற்றப்பட்ட வழிபாட்டு முறையாகக் காணலாம். பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிர்த் தோற்றத்துக்கும் காரணமான அவளை வழிபடுவது என்பது அப்போதே தோன்றிவிட்டது. மிகவிரிந்த கால, பரப்பு வெளியில் பிந்தையப் பழம் கற்காலம் தொட்டே உருவ வழிபாடு, அதை மறுக்கும் அருவ வழிபாடு என்னும் இருவித வழிகளிலும் அவற்றின் எதிரெதிர் தனிப் பண்புகளை தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் நடைமுறைகள் முன்நிறுத்தப் படுவதைக் காணலாம்.

இந்தப் புடைப்புச் சிலைகளின் கருப்பொருளும், அதன் முக்கியத்துவமும், அவற்றுக்குப் பெயரிடுதலும், அதன் வழிபாட்டுத்தன்மையும் மற்றவற்றினின்று வேறுபடுபவை. அத்துடன் அதன் தோற்றம் சார்ந்த விவரம், அதன் வழிபாட்டு வளர்ச்சி ஆகியவை பற்றின புரிதல் என்பது இன்னும் முழுமை அடையவில்லை. மற்ற பெண் தெய்வங்களுக்கு ஆலயங்களில் கருவறை, சுற்று வழி, மேல் கோபுரம் போன்றவை அமைந்துள்ளன. அவ்வித போற்றப்படும் மைய இடம் இந்தப்பெண் கடவுளுக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. அன்றியும் எழுத்து வடிவில் அவளது உருவ அமைப்பு, அதற்கான விளக்கம் போன்றவை ஏதும் தெளிவாக இல்லை. மாறுபட்ட வடிவங்கொண்ட இந்தப் பெண்தெய்வத்தின் சிலைகள் கி.மு.வின் இறுதியிலிருந்து கி.பி. 12/13ஆம் நூற்றாண்டு இறுதி வரை காணப்படுகின்றன. பொதுவாக அடிப்படை மாற்றம் இல்லாத வடிவம் கொண்ட அவை சிறுசிறு மாற்றங்களுடன் இந்தியாவின் பல்வேறு நிலப் பகுதிகளில் காணப்படினும், மராட்டிய, கர்நாடக மாநிலங்களில் எண்ணிக்கையில் மிகுந்து உள்ளன. பல நூற்றாண்டு வழிபாட்டு முறையின் அறுபடாத தொடர்ச்சியாக இது நமக்குத் தெரியவருகிறது. மக்களிடையே அதற்கு இருந்த பரவலான போற்றுதலையும் அறியமுடிகிறது.

மனிதன் மற்ற பெண் தெய்வங்களை உருவமைத்ததற்கும் ‘லஜ்ஜா கௌரி’ என்னும் பெண்கடவுளை உருவமைத்தற்கும் பெரும் வேறுபாடு உள்ளது. பெரும்பாலும் தலை இல்லாமல் காணப்படும் இப்பெண் உருவம் தனது இரு கால்களையும் மடித்து அகற்றி பிறப்புறுப்பை முன்னிலைப்படுத்தும் விதமாக தரையில் உடலை அழுத்தி, குத்திட்டு அமர்ந்திருக்கிறது. முழங் கைகளை முழங்கால்களின் மேல் ஊன்றி, இருகைகளிளும் மலர்ந்த தாமரை மலரை ஏந்தியபடி மேல்நோக்கி உயர்ந்திருக்கின்றன. மார்பகங்கள் பெரிதாகவுள்ள அவ்வுருவம் அம்மணமாக உள்ளது. தலை இருக்கவேண்டிய இடத்தில் அளவில் பெரிய மலர்ந்த தாமரை பொருத்தப்பட்டுள்ளது. அது ஆராய்ச்சியாளரை புருவம் உயர்த்தி சிந்திக்க வைத்தது. ஏனெனில், இவ்வித வடிவம் அமைந்த கடவுள் சிலை வழிபாட்டு முறை வழக்கில் உள்ளதல்ல.

மஹேஞ்சதாரோவில் கிட்டிய ஹரப்பா முத்திரையில் காணப்படும் பெண் கடவுள், 1400-1000 கி.மு வில் இனாம்காவின் (Inamgaivn-deccan) பகுதியில் கிடைத்த தலையற்ற பெண் உடல்மட்டுமே கொண்ட சிலைகள் இத்துடன் ஒப்புநோக்கத் தக்கன.

download (15)
‘அதிதி’ (Adithi) என்று குறிப்பிடப்படும் பெண் தெய்வம் லஜ்ஜா கௌரி, ஆத்ய சக்தி, மாதங்கி, ரேணுகா, போன்ற வேறு பெயர்களாலும் வழிபடப்படும் பெண்கடவுள். மதவரலாற்று வல்லுனர் என்.என்.பட்டாச்சார்யா (N.N.Batta-charyya) ஹரப்பா அகழ்வாராய்ச்சியில் தமக்குக் கிட்டிய அமர்ந்த நிலையில் கால்கள் பிரித்து உயரத் தூக்கியதும், தலை கவிழ்ந்ததுமான தோற்றத்தில் உள்ள உருவத்தின் கருப்பையிலிருந்து யோனிவழியாக வெளிப்படும் ஒரு செடியுடன் கூடிய முத்திரை ஒன்றைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். “இது அதிதி/லஜ்ஜா கௌரி உருவங்களின் முன்வடிவமாக இருக்க வாய்ப்புண்டு. வேதகாலத்துக்கு முற்பட்ட இந்தியாவில் உலகில் தோன்றும் அனைத்து இயங்கு சக்திகளுக்கும், உயிரினங்களுக்கும் காரணமான ஒரு பெண்தெய்வத்தை ‘தாய்’ என்று வழிபடும் வழக்கம் இருந்தது. பின்னர், வேதகாலத்தில் அந்தத் தாய் அனைத்துக் கடவுளரின் தாய் என்னும் போற்றுதலுடன் ‘அதிதி’ என்று அழைக்கப்பட்டாள்.

“ அதிதிதான் பெருவெளி,

அதிதிதான் காற்று,

அனைத்துக்கடவுளரும் அவள்தான்,

தாயும் தந்தையும் மகனுமானவள் அதிதி,

இனி தோன்றவிருக்கும் அனைத்தும் அதிதிதான்”

என்னும் ரிக்வேதச் செய்யுள் மூலம் (ரிக்வேதம்01.89.19) இதுபற்றி நாம் அறிய முடிகிறது. அதிதி வழிபாடுதான் மிகப்பழைமையான தாய்க்கடவுள் வழிபாடு, அதன் வடிவம் பற்றின விவரம் அப்போதே தெளிவற்றதாக ஆகிவிட்டிருந்தது.”

கி.பி.6-12 நூற்றாண்டுகளுக்கிடையில் அதிதி/லஜ்ஜா கௌரி வழிபாட்டு வழக்கம் பெருமளவில் மக்களிடையில் உலாவத் தொடங்கியது. இந்தியாவின் மத்திய நிலப்பகுதிகளில் அது வேகமாக வளர்ந்தது. அத்தெய்வத்தின் உருவங்கள் இல்ல வழிபாட்டு இடத்தில் வைக்கும் விதத்தில் அளவில் சிறிய சுடுமண் புடைப்புச் சிற்பமாகவும் அளவில் பெரியதாக (ஒரு பெண்ணின் உண்மையான உருவ அளவில்) ஆலயங்களின் சுற்றுப்புற கற்சுவர்களிலும் இடம்பெற்றன. ஆனால், 13ஆம் நூற்றாண்டிற்குப்பிறகு அதை வழிபடும் வழக்கம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு வீழ்ச்சிகாணத் தொடங்கியது. இதற்கு வரலாற்று அறிஞர்கள் இரண்டு காரணங்களை முன்வைக்கின்றனர். ஒன்று, இஸ்லாம் கிருஸ்துவம் ஆகிய மதக் கொள்கைகளை இங்கு பரப்பிய முஸ்லீம், ஆங்கில ஆட்சிக் காலத்தில் இந்த வழிபாட்டு முறை அவர்களுக்கு அதிர்ச்சியையும் அறுவெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியதால் இந்தச் சிலைகளை உடைத்து அப்புறப் படுத்தினர். மற்றொன்று, அப்போது ‘சாக்தம்’ என்னும் பெண்தெய்வ தாந்திரிக வழிபாட்டு முறை மக்களைப் பெருமளவு ஈர்த்தது. அது தன் வளர்ச்சியில் இந்த வழிபாட்டு முறையைத் தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டு விட்டது.

லஜ்ஜா கௌரி சிலை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள விதம் சற்று அதிர்ச்சி தருவதாகவே உள்ளது. அவள் கால்களை மடித்து, பிறப்புறுப்பு விரிந்து தோன்றும் விதமாக அமர்ந்த நிலையில், தாமரை மலர்களை ஏந்திய இரு கரங்களையும் மடக்கி முழங்கால்களின் மீது ஊன்றிக் காணப்படுகிறாள். அவள் வயிறு நிறைசூலியின் வயிறாகவும் காணப்படுகிறது. சில இடங்களில் அவளது தலையற்ற உடல் ஒரு நீர் நிரம்பிய குடம்போலவும் அமைந்துள்ளது. (பூர்ணகும்பம்) தலை இருக்க வேண்டிய கழுத்தில் பெரும்பாலும் மலர்ந்த தாமரை வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது. தாமரைமலர் உயிர்களின் தோற்றத்தையும், தாவரங்களின் செழிப்பையும் குறிக்கும் சின்னம். இந்நாளில் நம்மிடையே உள்ள செல்வம், குழந்தைப்பேறு போன்றவற்றை நல்கும் லக்ஷ்மியின் உருவமும், நீர் நிறைந்த குடமும், மலர்ந்த தாமரையும் கொண்டதாகவே உள்ளது. வடமொழியில் அவளுக்கு ‘சாக்காம்பரி’ (shAkkAmbari) என்னும் பெயரும் உண்டு. அதற்கு, ‘தாவரங்களை ஆடையாகக் கொண்டவள்’ என்பது பொருள். ‘பத்ம ஆனன’ என்பது மற்றொரு பெயர். அதற்கு, ‘தாமரை மலரை முகமாகக் கொண்டவள்’ என்று பொருள். பெண் என்பவளின் உருவத்தோற்றம் எழில், நளினம், ஒயில், கவர்ச்சி போன்றவற்றின் ஒருங்கிணைப்பாக ஒருபுறம் இருப்பினும் அவளது இன்னொரு பகுதி உண்மை நிலை சார்ந்ததாக இருக்கிறது. இந்தச் சிலையைச் சுற்றிலும் காணப்படும் விநாயகர், சிவலிங்கம், திரிசூலம், நந்தி, நாகம், வழிபடும் பெண் போன்ற அமைப்பு இது பார்வதியின் இன்னொரு வடிவம் என்பதை உறுதி செய்கிறது.

பேராசிரியர் வி.ஹெச்.ஸோனாவானே (Professor V.H.Sonawane) குஜராத் மாநிலத்தில் கிட்டிய இத்தெய்வத்தின் உருவங்கள் பற்றின விவரங்களை பற்றிக் கூறுவதைக் இப்போது காண்போம். (இது அவர் “லலிதகலா அகாதமி” வெளியீடான ‘லலித் கலா’ என்னும் 1988 நவம்பர் இதழில் “Some Remarkable Sclptures Of LajjA Gauri From Gujarat” என்னும் தலைப்பில் எழுதிய கட்டுரையின் சுருக்கப்பட்ட தமிழ் வடிவம்)

அவர் பற்றின சிறுகுறிப்பு

(Eminent archaeologist Professor V.H. Sonawane has received the Dr V. S .Wakankar national award instituted by the Baba Saheb Apte Smarak Samiti, Delhi for his outstanding contribution in the field of rock art.

Sonawane has carried out the task undertaken by late Dr. Wakankar to discover the vestige of India’s lost civilization.A former professor and director of field archaeology at M S University’s Department of Archaeology and Ancient History, Sonawane has received the award including a cash prize and a citation.

This is the second consecutive national award that professor Sonawane has bagged after he was conferred the V. S. Wakankar award from the Indian Archaeological Society, New Delhi in May 2011.

Padma Sri Dr. Wakankar was eminent archaeologist known for his discovery of painted rock shelters at Bhimbetka in Madhya Pradesh in 1957. In his memory this award has been established.)

“லஜ்ஜா கௌரி வழிபாடு பற்றி முன்னரே ஆராய்ச்சி செய்த ஸ்டெல்லா க்ராம்ரிஷ் (Stella Kramrisch), ஹெச்.டி.சங்காலியா (H.D.Sankalia), ஜே.எம்.திவாரி (J.M.Thiwari) போன்ற ஆராய்ச்சியாளர்களால் இதன் வடிவம் சார்ந்த ஒரு தெளிவான கருத்தை முன் வைக்க முடியவில்லை. அவர்கள் அதை ‘அதிதி/ உத்தானபாத’(கால்களை உயர்த்தூகியவள்) (adhithi/uththAnapAdhA) என்றும், ‘நிர்வாணப் பெண் கடவுள்’ அல்லது ‘வெட்கம் கெட்ட பெண்’ என்றும் குறிப்பிட்டார்கள். ஆனால், இவை இக்கடவுளின் தோற்றம் பற்றின விளக்கங்களாக இல்லை. 1978 இல் ஆர்.சி.தெரெ (R.C.Dhere) எழுதிய “லஜ்ஜா கௌரி” (மராட்டி மொழி) என்னும் நூலில் தெளிவான, ஏற்கக்கூடிய விதத்தில் பெயர்க் காரணம், அதன் உருவத் தோற்றம் சார்ந்த விளக்கம், இலக்கியச் சான்றுகள், இடப்பெயர், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி சார்ந்த ஆதாரங்களின் உறவு ஆகியவை விளக்கப்பட்டன. நாட்டுப்புற வாழ்க்கையில் ஊடோடும் வழிபாட்டு விவரங்கள், அதன் முக்கியத்துவம் ஆகியவனவும் அடையாளப் படுத்தப்பட்டன. ‘லஜ்ஜா கௌரி’ என்னும் பெயர் வரக் காரணமான கதையையும் அவர் தமது நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

சிவனுடன் பார்வதி தனித்து நெருக்கமாக இருக்கும்போது வாயிற் காப்போனின் வருகையால் அவமானமடைந்த பார்வதியின் தலை உடலின் உள்ளே அழுந்தி விடுவதாகவும் அந்த இடத்தில் ஒரு தாமரை மலர் தோன்றுவதாகவும் செவிவழிக்கதை ஒன்று உண்டு. ‘லஜ்ஜா கௌரி’ என்னும் பெயரமையக் காரணமான இன்னொரு கதையும் உண்டு. ‘ரேணுகா’ என்பவள் ஒரு அரசனின் மகள். ‘ஜமதக்னி’ என்னும் முனிவரின் மனைவியாகி நான்கு பிள்ளைகளைப் பெறுகிறாள். கணவனின் கோபத்தால் மகன் பரசுராமனின் கோடலி அவளது சிரத்தை உடலிலிருந்து பிரிக்கிறது. ரேணுகாவை காப்பாற்ற முயன்ற ஒரு தாழ்ந்த ஜாதிப் பெண்ணும் அப்போது அவ்விதமே கொல்லப் படுகிறாள். என்றாலும், தான் இறக்க விரும்பாமல் தன் தலை இருந்த இடத்தில் ஒரு மலர்ந்த தாமரையை தோன்றச் செய்து தெய்வ நிலை பெறுகிறாள். அவள் ‘மாதங்கி’ என்றும் அழைக்கப் படுகிறாள். ஒரு பெண் பின்பற்ற வேண்டிய ஒழுக்கங்களை அவள் மீறுவதால் ஜாதி ஒதுக்குதல் செய்யப் படுகிறாள்..

நான் இக்கட்டுரையை எழுதுவதன் அடிப்படை நோக்கம், வரலாற்று வல்லுனர்களின் கவனத்துக்கு இதுவரை பார்வைப்படுத்தப்படாத, காண்போரின் ஆர்வத்தைத்தூண்டும், கல்பரப்பில் படைக்கப்பட்ட ஐந்து புடைப்புச் சிலைகள் பற்றின விவரங்களைக் கூறுவதுதான். இவை எம்.எஸ். பரொடா பல்கலைக்கழக (Maharaja Sayajirao University-Baroda) ‘பழங்கால வரலாறு, தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிப்’ பிரிவின் பாதுகாப்பில் உள்ளவை.

இந்த ஐந்து சிலைகளும் தெற்கு ராஜஸ்தான் தன்கர்பூர் பகுதியில் பாறை பிளவுகளுக்கு இடையில் இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. கட்டுமான செதுக்கல்களுடன் காணப் படும் ஒரு சிலை தவிர மற்றவை நான்கும் சிறிய, கையில் எடுத்துச் செல்லும் அளவில் பெண்டிரின் தனிப்பட்ட வழிபாட்டுக்கானதாக உள்ளன.

(அவை பற்றின விவரங்கள் இரண்டினை மட்டும் இங்கு தருகிறேன். ஆர்)

01- பஞ்சன்மால் தாலுக்காவில் உள்ள கோத்ரா நகரின் வடமேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள தார்சங் (Tarsang) என்னும் கிராமத்தில் கிடைத்த கல்பரப்பு சிற்பம். 8.5×8.5×1.5 செ.மீ அளவுகளைத் தோராயமாகக் கொண்டது. இதன் வலப்புற மூலைப்பகுதி முக்கோணவடிவில் உடைந்து காணப்படுகிறது கல்பரப்பிலிருந்து குறைந்த அளவில் புடைப்பாக அமைந்துள்ள இதன் வடிவம் நன்கு தெளிவான விதமாகக் காணப்படுகிறது. அமர்ந்த நிலையில் கால்களை மடக்கி, துடைகளை விரித்து, இருகைகளையும் மடித்து முழந்தாளில் ஊன்றி, வான்நோக்கி உயர்த்தியவாறு அமைந்துள்ளது. உடைந்த இரு கைகளிலும் தாமரை மலர்கள் இருந்திருக்கலாம் என்பதைக் கணிக்க முடிகிறது. இது ‘லஜ்ஜா கௌரி’ உருவ அமைப்பை ஒத்ததாகவே உள்ளது. ஆனால் இது நிர்வாணமாக அமையப்படவில்லை. உடலில் உடை இருப்பதற்கான அடையாளமாக மடித்த இடது தொடையில் துணியின் மடிப்புகள் கோடுகளாக உள்ளது தெரிகின்றது. காதுகளில் தொங்கும் வளையங்கள், இடையில் காணப்படும் மேகலை, கழுத்தை ஒட்டி இருக்கும் ஒற்றை மாலை, கைகளில் அடுக்கிய வளையல்கள் போன்ற எளிய அணிகலன்களுடன் அமைந்த சிலையின் முகத்தின் பின்புறம் ஒரு ஒளிவட்டமும் காணப்படுகிறது. இடதுபுறம் மேல்பகுதியில் உள்ள நுனி வெளிப்புறமாக வளைந்த திரிசூலம், அதன் அடிப்புறம் காணப்படும் இரு பாதங்கள் (திருவடிகள்), போன்றவை இதை மற்ற சிலைகளின் அமைப்பிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. அவ்வண்ணமே, வலப்புறத்தில் உயர்த்திய கையினை ஒட்டிக் காணப்படும் சிவலிங்கம் பூணுலுடன் அமைந்துள்ளது. உடைந்துபோன பகுதியில் முழந்தாளிட்டு, கைகூப்பித் தொழும் பெண் உருவம் இருந்திருக்கக் கூடும் என்னும் அனுமானத்தைக் கொடுக்கிறது.

2- ராஜ்கோட் தாலுக்காவில் உள்ள் ‘உப்லதா’ (Uplata) என்னும் சிற்றூரின் தென் புறத்திலிருந்து 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கிராமம் ‘தங்க்’ (Dhank). அங்கு முஞ்சேஸ்வரி ஆலயக்கிணற்றில் இறங்கும் படிகளுக்கு இடையில் கிணற்றுச் சுவரில் காணப்படுகிறது இந்தச்சிலை. முன்னரே விவரித்த விதமாகப் படைக்கப்பட்ட இது உயரிய கலைவேலைப்பாடுகள் கொண்டதாக உள்ளது. சிலையின் இரு கைகளிலும் மலர்ந்த தாமரைப்பூக்கள் காணப்படுகின்றன. ஆலய வெளிச்சுவர்களில் காணப்படும் பிறைபோன்ற அமைப்பில் இது அமையப் பெற்றுள்ளது. சிற்பியின் படைப்புத் திறமை நன்கு வெளிப் படுகிறது. சிலை புடைப்புவகை சார்ந்ததுதான். சிகை அமைப்பும் அணி கலன்களும் நமக்கு இது குப்தர் காலத்து சிலை/ஓவியப் பாணியைச் சார்ந்தது என்பது விளங்குகிறது.

பதக்கத்துடன் கூடிய நீண்ட, வயிறுவரை தொங்கும் ஒற்றை சரச் சங்கிலி, தோள் வளையம், இடையில் அமைந்த வளையங்கள் கோர்த்த இருவரிசை மேகலை, காதுகளில் தொங்கும் பெரு வளையம், தடித்த வளையல் (கங்கணம்), ஆகிய அணிகலன்களின் தெளிவான அமைப்பு இச்சிலையின் சிறப்பைக் கூட்டுகிறது. இடது மேற்புறம் பீடத்தின் மேல் அமைந்துள்ள விநாயகரும், கீழ்ப்புறம் மண்டியிட்டு வழிபடும் பெண் உருவமும் நமக்கு அப்போதைய வழிபாட்டு முறைபற்றின புதிய செய்திகளைக் கூறுகிறன. வலப்புறம் சிதைந்து பின்னர் சீர்செய்யப்பட்டுள்ளது தெரிகிறது. அங்கு மேற்புறத்தில் சிவ லிங்கத்தையும், கீழ்ப்புறத்தில் நந்தியையும் சிற்பி பழம் வழக்கில் உள்ளவாறு வடிவமைத்திருக்கக்கூடும். அமர்ந்த சிலையின் பீடத்தில் தாமரை இலைகளின் வரிசை செதுக்கப்பட்டுள்லது. மேற்புறம் சைத்திய தோற்ற செதுக்கல் கொண்டதாக உள்ளது. இந்த சிலை, இதுபோன்று உள்ள தங்க் கிராமத்திலேயே கிட்டிய மற்றொரு ‘லஜ்ஜா கௌரி’ சிலை அமைப்புடன் பெரிதும் ஒத்துப்போகிறது. இரண்டுமே ஏழாம் நூற்றாண்டு காலத்தைச் சார்ந்தவையாக அறியப் படுகிறன.”

பிள்ளைப்பேறு இல்லாத பெண்களால் மகவு வேண்டித் தொழப் படுகிறாள் லஜ்ஜா கௌரி. கையில் அடங்கும்படியான சிறிய கற்பரப்பிலோ சுடுமண் பரப்பிலோ வடிக்கப்பட்ட அவளது உருவம் இல்லங்களில் பெண்களின் வழிபடும் இடத்தில் இடம் பெறுகிறது. வெண்ணெயில் குங்குமத்தை சேர்த்துக் குழைத்து சிலையின் யோனியின் மீது பூசி வழிபடுவது வழிபாட்டு முறையின் மைய நிகழ்வு. இந்தச் சிலை அமைந்துள்ள விதத்தில் அங்கு ஆணுக்கு இடமில்லை என்பதும், முற்றிலும் பெண்களால் மட்டுமே தொழப்பட்ட தெய்வம் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. பிள்ளைப்பேறு வேண்டி மட்டும் அன்றி, மழையின்மையால் தோன்றும் வரட்சி நீங்கவும், பயிர்கள் செழிக்கவும் கூட மக்கள் இவளை வணங்கினர். அவளது உருவச் சிலைகள் பெரும்பாலும் நீர்ச்சுனை, அருவி, கிணறு போன்ற நீர் சார்ந்த பகுதிகளிலேயே அமையப் பெற்றுள்ளன. இன்றளவும் வழிபடும் முறை மாற்றமில்லாமல் பரவலாக மக்களிடையே உள்ளது. ஆந்திரா, கர்நாடகா, ராஜஸ்தான் பகுதிகளில் இத்தெய்வத்தை எல்லம்மா, ரேணுகா, மாதங்கி, ஜோகுலாம்பா, நக்னபந்தனா, போன்ற பல்வேறு பெயர்களால் வழிபடுகிறார்கள். இன்றும் இந்தியாவில் பல ஊர்களில் இந்த தெய்வத்துக்கு ஆலயங்கள் உள்ளன. பெண்டிர் மட்டுமே தொழுவதற்கு அனுமதிக்கப் படுகின்றனர். கும்பகோணத்துக்கு அருகில் உள்ள தாராசுரம் ஆலயச் சுற்றுச் சுவரிலும் இந்தச் சிலையைக் காணலாம். என்றபோதும், தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளா பகுதியில் இந்த வழிபாட்டுமுறை என்பது அரிதாகவே இருந்திருக்க வேண்டும்.

குறிப்பு-

(இதுபற்றிய ஆங்கில மொழி நூல் “Forms of God Lajja Gauri in Indian Art” ஆசிரியை- Carol Radcliffe Bolon. இன்னும் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வமுள்ளவர் கூகுல் வலைத் தளத்தில் Lajja Gauri என்று தட்டச்சு செய்து காணலாம்.)

லீஸா ஸ்டாஃபர் – பயோக்ராஃபியா. / சின்னப்பயல்

images-15

லீஸா ஸ்டாஃபர் – நெய்தல் கலை ஓவியங்கள் புனையும் கலைஞர். சுவிட்ஸர்லாந்து நாட்டைச்சேர்ந்தவர். அவரைப்பற்றிய ஒரு ஆவணப்படம் திரையிடப்பட்டது. நேஷ்னல் காலரி ஆஃப் மாடர்ன் ஆர்ட்’ பெங்களூரில் சென்றிருந்தேன். நிறைய நூல் நெய்து அதில் ஓவியங்கள் உண்டாக்கி காட்சிப்படுத்தும் கலைஞர். பி ஆர் விஸ்வநாத்’ என்ற ஒளிப்பதிவாளர்/ ஓவியக்கலைஞர் அந்த ஆவணப்படத்தை எடுத்திருக்கிறார். பயோக்ராஃபியா’ என்ற பெயரில். “கலை என்பது சமூகத்தை திருத்துவதற்கோ இல்லை பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதற்கோ இல்லை” என்கிறார்.

முழுக்க வாழ்க்கை வரலாறு போலல்லாது , அவரின் பணிகளினூடே இவர் காமிராவை வைத்து எடுத்தது போல கொஞ்சமும் சலிக்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் ஓடும் டாக்குமென்ட்டரி. வலுக்கட்டாயமாக ஆங்கிலத்தில் தான் உரையாடுகிறார். பல சொற்கள் கிட்டாது தவித்து யோசித்து , ஸ்விஸ் மொழியிலிருந்து தமக்குள் மொழி பெயர்த்துக்கொண்டு பின்னர் சொல்கிறார். அது வரை காமிரா அசையாது அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. பொதுவாக ஐரோப்பாவின் ஏனைய நாடுகளில் அவரவர்க்கான மொழி என்று ஒன்று உண்டு. ஜெர்மன்/இட்டாலியன்/ போல ஸ்விஸ் மொழியும் தமது சொற்களைக்கொண்டு விளங்குவதே. நான் ப்ராக்(செக் குடியரசு)கில் பணி நிமித்தம் தங்கியிருந்தபோது கண்கூடாக அதைக்கண்டிருக்கிறேன். தமிழனுக்கு இந்தி எங்கனம் ஒரு வெறுப்போ, காலனியாதிக்கம் செலுத்தும் மொழி என்ற தேஸ்யம் உள்ளது போல ஐரொப்பிய பிற மொழி பேசும் நாடுகளுக்கு ஆங்கிலம் மேல் அத்தனை வெறுப்பு. எனக்கோ ஆங்கிலம் தவிர வேறு ஐரோப்பிய மொழிகள் தெரியாது ( இன்னமும் தான் :) ).

அப்போது சிலர் கூறுவர். ஜெர்மனோ இல்லை கொஞ்சம் ரஷ்யன் தெரிந்தால் இங்கு சமாளிக்கலாம் என. கொஞ்சமும் ஸ்னானப்ரப்தியே இல்லாத வேறு குடும்பத்தை சேர்ந்த மொழி அது. அது போல அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் என்றால் பிணக்கு. இருப்பினும் வலுவில் ஆங்கிலத்திலேயே உரையாடுகிறார் லீஸா. என்ன காரணம் என ஊகித்தேன். படம் எடுப்பவர் இந்தியாவில் இருந்து வந்திருப்பதால் தாம் உரையாடுவது அவருக்கு புரிய வேணும் என்று கருதி பேசியிருக்கலாம். இடையிடையே அவர்தம் மகள் சொற்களை எடுத்துக் கொடுக்கிறார். உண்மையைச்சொன்னால் அவரின் பெயரும் அவர்தம் ஓவியங்களும் எனக்குப் பரிச்சயமானது இந்த ஆவணப்படத்தின் மூலமாகத்தான். ஒருவேளை இதையும் அவர் ஊகித்திருக்கலாம் உலகம் முழுக்க பரவ ஆங்கிலத்தில் தான் பேசவேணும் என்று. மொழி மற்றும் சொற்களுக்கு முன்னரே கலை தோன்றிவிட்டது என்று அறுதியிட்டு கூறுகிறார் லீஸா. இதுவும் கூட காரணமாகக்கூட இருக்கலாம்.

இருப்பினும் என்னியோ மரிக்கொன் தமது 80ஆவது வயதில் ஆஸ்கர் பரிசு மேடையில் தம் தாய்மொழியான இட்டாலியனிலேயே பேசியது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. ஒவ்வொரு கலைஞனுக்கும் ஒவ்வொரு கருத்து.

முதற்கணவர் உடல் நலக்குறைவால் விரைவில் இறந்துவிட்டதையும் பின்னர் ஒரு பெயின்டருடன் தாம் இணைந்து வாழ்ந்ததையும் குறிப்பிடுகிறார். இரண்டாவது உறவு அத்தனை சுகமாயில்லை. அந்த பெயின்ட்டர் இவரை கீழ்ப்படிந்து நடக்கும் படி பணித்ததையும் , தமது ஓவியங்களின் மீது பொறாமை கொண்டதாகவும் வருந்துகிறார். தம்பதியருக்குள் இப்படி ஒரு பிணக்கு. Jealous என்ற சொல்லை ஜெலூஸ் என்று உச்சரிக்கிறார். பெண்கள் ஆணை சார்ந்திருக்கவேணும் , பணம் சம்பாதிப்பது ஆணுக்குரியது(ஹ்ம் அங்குமாடா இதெல்லாம் ?!) இப்படிக்கும் இதெல்லாம் 70-80களில் நடக்கிறது. பின்னர் அந்த வலிகொடுக்கும் உறவிலிருந்து மிகுந்த பிரயாசையுடன் வெளிவந்து தம் மகள்களோடு ஓவியப்பணியை தொடர்ந்திருக்கிறார்.

Tapestry என்ற பல நிறங்கள் கொண்ட நூல்களை சட்டகத்தில் வைத்துக்கொண்டு அதில் ஓவியங்களை உருவாக்குதல் இவரின் சிறப்பு. க்ராபிக் டிசைன்ஸ், ஓவியங்கள் என பல படிப்புகளை கல்லூரியில் பயின்று பின்னர் அதையே தொழிலாக கொண்டிருக்கிறார் லீஸா. தமது முதற்கணவர் வேண்டுகோளுக்கிணங்க தாவரவியல் ஓவியங்களை வரைந்திருப்பதை காண்பிக்கிறார். அவர் ஒரு தாவரவியல் நிபுணராக இருந்திருக்கிறார் எனினும் 36 வயதில் இறந்து விட்டதை நினைவு கூர்கிறார். இந்த டாபிஸ்ட்ரி பெண்களுக்கான கலை என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். இயல்பிலேயே நெய்தலில் பெண்களே சிறந்து விளங்குகின்றனர் என்றும் கூறுகிறார்.

டாப்பிஸ்ட்ரி மட்டுமல்லாது கண்ணாடியை சிறு கத்தி கொண்டு கீறி அதில் ஓவியங்களை உண்டாக்கி பின் வண்ணம் தீட்டும் கலையும் இவருக்கு கைகூடி வந்திருக்கிறது. அத்தனை தேவாலயங்களிலும் இந்த வகை ஓவியங்களைக்காணலாம். வெளிப்புற வழி சூரிய ஒளி அக்கண்ணாடியில் பட்டு சர்ச்சுக்குள் படரும் நிழலில் ஓவியம் துலங்கும். அத்தனை வண்ணங்களும் ஜெகஜ்ஜோதியாக ஒளிரும். நான்கு காலங்கள் என்ற ஓவியம் நான்கு கண்ணாடிகளில் செய்து அதை சர்ச்சின் ஜன்னல்களில் பொருத்தி வைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.பதினைந்துக்கு பத்தடி என்ற அளவில் இந்த ஓவியங்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

கம்ப்யூட்டர் க்றாபிக்ஸ் பற்றி அத்தனை விருப்பின்றியே பேசுகிறார். 80களில் அப்போது வெளிவந்த தொழில் நுட்பத்தை அவர் வெறுத்திருக்கிறார். அந்தச்சமயமே அவர் மரபு நோக்கி நகர்ந்து ட்ரெடிஷனல் ஓவியங்களை டாபிஸ்ட்ரியில் நெய்யத்தொடங்கியிருக்கிறார். உலகம் முன்னோக்கி கலைகளை வேறு தளத்துக்கு எடுத்துச்செல்ல முற்படும் போது அவர் பின்னோக்கி தன்முனைப்புடன் தம் கைகள் கொண்டு உருவாக்கும் கைவினைக்கலஞராக தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முனைந்திருக்கிறார்.

அவர் கண்களில் அந்த வெறுப்பு மண்டிக்கிடப்பதை பார்க்க முடிகிறது. அதுவரை பென்சிலும் பேப்பருமாக வரைந்து கொண்டிருந்தவர் , மிகுந்த உடலை வருத்தும் டாப்பிஸ்ட்ட்ரியில் கவனம் செலுத்தத்தொடங்கி அவரின் புறங்கைகள் உள்ளுக்குள் வளைந்து போயிருக்கின்றன. கூன் விழுந்து நெஞ்சு முன்பக்கம் நகர்ந்து உருவம் சொல்லிக்கொள்ளும் படியாகவே இல்லை அவருக்கு, கணினியும் தொழில் நுட்பமும் எத்தனை வெறுப்பை அவருள் விதைத்திருக்க வேணும் என்பது தெளிவு. விரல்களும் புறங்கைகளும் அந்த க்றோஷா/கொண்டை ஊசிபோல வளைந்து போனதன் காரணமாக வழக்கமாக வாசிக்கும் பியானோவை இப்போதெல்லாம் வாசிக்க முடியவில்லை என வருந்துகிறார்.

டாப்பிஸ்ட்ரி தவிர, தனியாக உள்ளூர் ஸ்விஸ் கடிகார நிறுவனங்களுக்கு லெட்டர் பேடுகளும், லோகோக்களும் வரைந்து கொடுத்திருப்பதை ஆர்வத்துடன் காட்டுகிறார். எல்லாவற்றிலும் ஒரு தனித்தன்மை காணப்படுகிறது. பின்னர் விஸ்வநாத்துடன் காரில் பயணித்து தமது ஓவியங்கள் நிறுவப்பட்டிருக்கும் நிறுவனங்களுக்கு அழைத்துச்சென்று காண்பிக்கிறார். ஒரு பெரிய டப்பிஸ்ட்ரி வொர்க், கிட்டத்தட்ட 40 அடிகள் உயரமும், 10 அடி அகலமும் கொண்ட டாப்பிஸ்ட்ரியை ஓவியக் கண்காட்சி நடக்கும் ஆர்ட் கேலரியில் காண்பிக்கிறார். ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாக அதற்கென உழைத்திருப்பதாக கூறுகிறார்.

இப்படிப்பட்ட கலையால் சமூகத்திற்கு என்ன பயன் என்ற விஸ்வநாத்தின் கேள்விக்கு , இதனால் ஒரு பயனும் இல்லை எல்லாம் எனது விருப்பத்தின் பேரில் செய்யப்பட்டவையே எனத்தெளிவாக பதிலளிக்கிறார் லீஸா. இருப்பினும் ஸ்விஸ் உள்ளூர் கலைகளில் வேறு வெளிநாட்டுத்தாக்கங்களை குறித்து அச்சம் தெரிவிக்கும் அதே லீஸா, கொரியன் பாதிப்பில் தாம் ஒரு டாப்பிஸ்ட்ரி செய்திருப்பதையும் காண்பிப்பது நகை முரண். இருப்பினும் இவரின் மகள்கள் யாரும் இப்பணியை தொடராது இசை மற்றும் இன்னபிற கலைகளை பயிற்சி செய்பவர்களாகவே இருக்கின்றனர். ஒரு விஷயம் சொன்னார் விஸ்வநாத், பொதுவாக தாயை பேட்டி எடுக்கும்போது மகள்களோ/மகன்களோ கூட இருப்பதில்லை தாமுண்டு தம் வேலையுண்டு என்றேயிருப்பது மேற்கத்திய கலாச்சாரம், ஆனால் இங்கு தலைகீழ். கூடவே பயணிக்கின்றனர் ஆவணப்படம் முழுக்க.

பின்னர் படம் முடிந்ததும் விஸ்வநாத் பார்வையாளர்களின் கேள்விக்கு பதிலளித்தார். நல்ல சுவாரசியமான கேள்விகள் வந்தன. அனைத்திற்கும் பொறுமையாக பதிலளித்தார். எனது கேள்விகள் இவை, ஸ்விஸ்ஸீல் நிறைய கலைஞர்கள் இருந்த போதிலும் லீஸாவை தேர்ந்தெடுத்தது ஏன் ? சமூகத்திற்கு என் கலைகள் ஏதும் செய்யப்போவதில்லை என லீஸா கூறுகிறார். அதே கேள்வியை உங்களிடம் (விஸ்வநாத்திடம்) கேட்பின் என்ன பதிலுரைப்பீர்கள், இந்த டாக்குமென்ட்ரியை பார்க்கும் வாய்ப்பு அவருக்கு கிடைத்ததா (ஏனெனில் அவர் 2009-ல் மறைந்து விட்டார்). லீஸாவின் பணியில் அவர்தம் கலையில் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பே அவரைப்பற்றி ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்க வேணும் என்பதும், மேலும் மரபு வழி வந்த அவரின் கலைப்பயணம் குறித்தும் தாம் மகிழ்ந்ததாலும் படம் எடுக்கத்தோணியது என்றார். சமூகத்திற்கென , இந்தப்படத்தை ஒரு சிறுவன் பார்த்து அதன் மூலம் அவனின் கலையை வெளிக்கொணர இது உதவலாம் என்பதே எனது நோக்கம். இந்தப்படத்தின் ரஃப் கட்டை மட்டுமே அவரால் காண முடிந்தது,முழுக்க படம் எடுத்து/இசைக்கோர்ப்பெல்லாம் செய்து முடித்து முழுப்படமாக வருவதற்குள் அவர் மறைந்து விட்டார். பலமுறை இந்தப்படத்தின் பல வித நேரங்களில் அவரிடம் காண்பித்து பல மாற்றங்கள் செய்ததாகவும் தெரிவித்தார்.

இவ்வளவு பெரிய கலைஞர், ஒரு விக்கிப்பீடியா பக்கம் போலும் இல்லை.அவரைப்பற்றிய அவரின் ஓவியங்களின் படங்கள் எவையும் இணையத்தில் கிடைக்கவேயில்லை எனக்கு. (கிடைக்கும் படங்களும் வலைப்பூக்களும் இதே பெயரில் இருக்கும் வேறொரு அமேரிக்கப்பெண்மணியின் ஓவியங்களாகவே இருக்கிறது) ஒருவேளை அதுவே அவரின் எண்ணமாகக்கூட இருக்கலாம். ஏனெனில் கணினி கொண்டு உருவாக்கும் படைப்புகளில் அவருக்கு கிஞ்சித்தேனும் ஆர்வம் இருந்ததில்லை. விஸ்வநாத்தின் ஆவணம் மட்டுமே அந்தப்பணியை செய்திருக்கிறது. மேலும் கலை என்பது பிறரின் அங்கீகாரம் தேடுவதற்கெனச் செய்யப்படுவதில்லை , அது முட்டமுழுக்க அதை உருவாக்கும் கலைஞனுக்கு உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சியை கொடுக்கக் கூடியதாகவே இருக்கவேணும் என்பதே விஸ்வநாத்தின் கூற்றாக இருக்கிறது.

•••

டியர் ஜிந்தகி ( ஹிந்தி திரைப்பட விமர்சனம் ) / லாவண்யா சுந்தரராஜன்

download-31

சமீப காலமாக ஹிந்தியில் கதாநாயகிகளை முன்னிலை படுத்தும் திரைகதைகளை மிக அதிகமாக திரையாக்கம் செய்து வருகிறது காகனி, இங்கிலீஸ் விங்கிலிஸ், குயின், என்.ஹெச் 4, பின்ங் என்று நீளும் அந்த பட்டியலில் அடுத்து வந்திருக்கிறது டியர் ஜிந்தகி. அன்பான வாழ்க்கையே என்று தலைப்பிட்ட இந்த படம் தலைப்பிலேயே நம்மில் பலரை “உங்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் வாழ்கையை அன்புகுரியதாக பார்க்கிறீர்கள், அதனை காதலிப்பர்வர்களாக இருக்கின்றீர்கள்” என்று கிண்டலாக கேட்கிறது.

ஆம் நாம் தேவையற்ற துக்கம், சோகம், போறாமை, கோவம், துவேசம் என்று எண்ணற்ற குப்பைகளை மனதிலும் தலையிலும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்தவர்கள் மேல் கொண்டுள்ள பல்வேறு தேவையற்ற உணர்வினும் நம்முள்ளேயே எத்தனை மன அழுத்தங்களை, வேண்டியே வேண்டாமலோ தேவையற்ற பயங்களை சுமந்து திரிகிறோம். அவற்றை எல்லாம் விட்டொழித்து கடலலைகளோடு கபடி ஆட வாருங்கள் என்று அழைப்பு விடுக்கிறது டியர் ஜிந்தகி.

இந்த தலைப்பினை திரைப்படத்தின் நாயகி (ஆல்யா பட்) சிறுவயதில் நூற்றுகணக்கான கடிதங்களை தன்னை பெற்றோருக்கு எழுதுபவளாக சித்திரித்தப்பதால் அந்த கோணத்தில் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கடிதம் என்று எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால், நாயகி தன் வாழ்க்கைக்கு தானே எழுதிக்கொள்ளும் கடிதம். அந்த கடிதத்தை எழுத அவள் தன் வாழ்வின் ஒரு பகுதியோடு நடத்தும் பயணமே இந்த திரைப்படம்.

அது நம் அனைவருக்கும் வாழ்க்கையின் வேறொரு கோணத்தை சித்தரிப்பது சிறப்பானது.. நாம் எதை சிந்திக்கிறோம் எதன் பின்னால் நம் அனைத்து நம்பிக்கையையும் வைக்கிறோம். எதற்காக எல்லா உழைப்பையும் கொட்டி அதன் பின்னர் அலைந்து திரிகிறோம். அத்தனை உயர்வாக எந்த விசயங்களும் இல்லை. வாழ்க்கை சுமக்கப்பட வேண்டியது அல்லது நேசிக்கப்பட வேண்டியது என்று காட்சிப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள் திரைப்படக் குழுவினர். ஹிந்திபடங்களில் நான் எப்போதும் காண்பது சிறப்பான தெய்வற்ற திரைக்கதை. இந்த படத்திலும் அப்படியே அமைந்திருப்பது கூடுதல் பலம். பிண்ணனி இசை காட்சியமைப்பு என்று எதிலும் மிகையற்ற திரையாக்கம்.

கதையின் நாயகி கதைப்படி ஒரு கேமிரா உமன்(நன்றி: கௌரி சின்டே) முதலிரு காட்சிகளுக்குள்ளே அவளுடைய திறமையான காட்சியமைப்புகளை, காட்சி வழி உணர்வை கடத்தும் கலையை கொண்டவள் என்பதை பார்வையாளர்கள் உணரும் வண்ணம் சிறந்த காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வளவு திறமையான, முக்கியமாய் தன்னுடைய திறமையை முழுமையாக உணர்ந்த அந்த நாயகியின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகள் ஆரம்ப காட்சிகளிலேயே பதிவாகிறது. வீட்டில் எந்த பொருட்களிலும் ஒழுங்கின்மையே அவள் ரசிக்கிறாள். அவளே ஒரு ஒழுங்கின்மையின் அடையாள போல் காட்சியளிக்கிறாள். மிகவும் கிழந்த ஜீன்ஸ் போட்டுக் கொள்கிறாள், பிறர் சரி சரி செய்ய செய்ய அலங்கார பொருங்களை கவிழ்ந்தி வைக்கிறாள். நாற்காலி படுத்துக் கொள்கிறாள்.

தான் ரசிக்கும் போட்டோக்களை தலைகீழாக வைத்திருக்கிறாள்.(படுத்துக் கொண்டு பார்க்கும் போது அவை நேராக தெரியலாம்) பொற்றோரிடம் பேசவே பிடிக்காதா கசப்புணர்வோடு இருக்கிறாள். அவள் மிகவும் கலை உணர்வு மிக்கவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் மிகவும் தன்னைத் தானே அசிக்கமாய் தன் ஒழங்கற்றவள் என்று நினைக்கிறாள் என்பதை உணர்த்தும் பல காட்சிகளை அமைத்திருக்கிறது இந்த திரைக்கதை.

இத்தனையாக ஜீனியஸ் மற்றும் வியேர்ட் தன்மைகளின் கலவையான நாயகி பார்க்க மிக அழகாக இருக்கிறாள். மேலும் அந்த அழகில் பலர் மயங்கி சரிகின்றனர் என்பதையும் கூடவே அறிந்திருக்கிறாள். எல்லாரையும் ஆண் நண்பர்கள் ஆக்கிக் கொள்கிறாள். ஆனால் நெருக்க நினைக்கும் போது தானே விட்டு விட்டு ஓடிவிடுகிறாள். தன்னுடைய திறமையும் அழகையும் மிக துல்லியமாக கணித்திருந்தாலும் அவள் முக்கியமான தருணங்களில் உளருகிறாள்.

தன்னால் நினைத்தை சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். காரணமெல்லாம் ஒரு ப்ரேக் அப். இந்த ப்ரேக் அப், காதல் தோல்வியிலிருந்து அவளுடைய வாழ்க்கையின் வேறு ஒரு பயத்தை, தெளிவின்மையை எப்படி ப்ரேக் அப் செய்கிறது என்பதே திரைக்கதை. டியர் ஜிந்தகி வாழ்க்கையின் சில முக்கிய கூறுகளை மிக அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது.

சில சமயங்களில் எளிதான வழியை விடுத்து மிக கடினமான வழியை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். முக்கியமாய் அந்த கடினப்பாதையில் செல்ல தேவையான ஆயத்தங்கள் இல்லை என்றே நமக்கே தெரிந்தாலும் அப்படி செய்வதன் மூலம் நம்மை நாமா தண்டித்துக் கொள்வதாக குரூர திருப்தி அடைகிறோமோ? அதனை நியாயப்படுத்த லட்சியம் அதற்காக தானே இந்த நாள் முயற்சியும் உழைப்பும் என்று பிதற்றிகிறோம். பின்னர் அதன் சுமையை சுமக்க முடியாமல் கடக்க முடியாமல் தவிக்கிறோம். சில இடங்களில் அன்பை பின் பொருட்டோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்தின் பொருட்டோ அல்லது காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தில் பெயரில் மௌனமாக துயரப்படுகிறோம்.

அப்படி நம்மை நாமே வருத்தி கொள்வதிலும் ஒரு முறையாவது துயரப்படுகிறோம் என்று ஏன் சொல்ல மறுக்கிறோம். இதெல்லாம் எந்த கட்டாயத்தால் செய்கிறோம். தேவையே இல்லாத பயங்கள் தவறான புரிதல்கள் இன்னும் என்ன என்ன குழப்பங்களை கொண்டிருக்கிறோம். இவை அனைத்தும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்.

மனநோய் என்பது பைத்தியமில்லை. நம்மில் தவறான கற்பிதங்களோடு, கற்பிக்கப்பட்ட கோட்பாடுகளோடு இருக்கும் அனைவரும் மன நோயாளிகளே. இப்படித் தான் எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகர் ஒருவர் சொல்வார். அவர் என்னுடைய நண்பர். இந்த படத்தின் மிக முக்கியமான திருப்பமாக நாயகி மனநோய்க்கு ஆலோசனை அல்லது தெரப்பி வழங்கும் ஒருவரின் பேச்சினால் ஈர்க்கபடுவதே. “ஒருவருக்கு கிட்னி பழுதாகி விட்டது அதை மாற்றிக் கொள்ள மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன் என்று சொல்வதற்கு எந்த தடையும் இல்லை.

ஆனால் மன அழுத்தத்தை தீர்த்து கொள்ள அல்லது மூளையின் வேதியல் மாற்ற நிலையை சீர் செய்ய ஒரு மனநல மருத்துவரிடமோ அல்லது தெரப்பிஸ்ட்களிடலோ சென்றால் அதனை மறைக்கவே செய்கிறோம். அதாவது மூளை நமது உடலின் பகுதி இல்லை என்பது போல” என்று பேசப்படும் வசனம் எவ்வளவு முக்கியமானது. நாம் அனைவருமே அப்படித்தானே. யாரும் மன நல ஆலோசகரிடம் ஆலோசனை பெறுவர்கள் என்றால் அவர்களை பைத்தியங்கள் போலன்றோ பார்க்கிறோம். மன நல ஆலோசகர்களிடம் (தெரப்பிஸ்ட்) செல்பவர்கள் எல்லோருமே மனநலம் பாதிப்பப்பட்டவர்கள் என்றோ பைத்தியங்கள் என்றோ நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அவர்களுக்குள் இருக்கும் மன அழுத்தம் அல்லது இயற்கைக்கு எதிரான விசயங்கள் எல்லாமே அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒரு மனத்தடையின் காரணமாக அல்லது மிக சிறு வயது பாதிப்பாக இருக்கலாம். வளர்ந்து விட்ட பிறகும் அந்த சிறு வயது பாதிப்பானது அவர்களது பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் வெளிபடலாம். அந்த நடவடிக்கைகள் சம்மந்தப்படவர்களுக்கே புரியாத புதிராக இருக்கலாம். அந்த புதிர் நடவடிக்கைகள் இன்னும் பல்வேறு சிக்கல்களை அவர்களுக்கு கொண்டு வரலாம்.

உதாரணமாக இந்த படத்தில் நாயகி தன்னுடைய அம்மா, அப்பாவிடம் பேசுவதை மிகப் பெரிய சுமையாகவும், அம்மாவிடம் எப்போதும் சிடுசிடுப்பளானவளாகவும், தன்னுடைய பெற்றோர் இருக்கும் ஊரான கோவாவிற்கு செல்வதற்கே பிடிக்காதவளாகவும் இருப்பாள். அதற்கான காரணம் அந்த மன நல ஆய்வின் மூலமாக தெரியவரும் போது அவளுக்கு அது மாபெரும் அதிர்ச்சியாகவும் பின்னர் அதுவே தெளிவாகவும் ஆக்கும்.

இதனை தெரப்பியில் ப்ரேக் அப் என்பார்கள். அந்த “பிரேக் அப்” பிறகு தன்னுடைய சிறு சிறு முயற்சிகளால் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவள் மிகவும் நெருக்கமாகிவிடுவாள். தன்னை தானே மாபெரும் சுமையாக நினைத்தவள் தன்னோடு அன்றாடம் போரிட்டு கொண்டிருந்தவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை இலவம் பஞ்சு போல உணர ஆரம்பிப்பாள்.

என்னுடைய நண்பருடன்(மன நல ஆலோசகர்) பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவருடைய சில அனுபவங்களை பேச்சின் தேவைக்கேற்ப பகிர்ந்து கொள்வார். அவரிடம் ஆலோசனை பெறும் ஒரு பெண் தன்னுடைய அம்மாவிடமும் கணவரிடமும் ஓயாமல் சிடுசிடுப்பவள். அதன் பின்னர் ஏன் இப்படி ஓயாமல் சிடுசிடுத்து துன்பபடுத்துகிறோம் என்று குற்ற உணர்விலும் தவிப்பாள்.

இதே போலொரு ஆய்வினால் தன்னுடைய அம்மா தன்னை சிறுவயதில் வீட்டில் யாரிடமோ விட்டு விட்டு வேலைக்கு சென்றதும், மூன்றாவது பெண் குழந்தை என்று அவளை உதாசீனம் செய்துமே காரணம் என்பதை கண்டறிய உதவியதாகவும் அந்த ஆலோசனைக்கு பிறகு தன்னுடைய அம்மா மற்றும் கணவரிடம் சிடுசிடுபதில்லை என்றும் சொன்னாள்.

இன்னொரு முறை வேறு ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அவரும் மன நல ஆலோசனை பெற்றும் தன்னுடைய அனுபவத்தை என்னுடம் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் தன்னுடைய மன நல ஆலோசகரிடம் என்னிடம் பிரச்சனை இருக்கிறதா என்று எப்படி அறிவீர்கள் என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் பேசும் விதம், அதன் வேகம், அதற்குள் இருக்கும் படபடப்பு எல்லாம் உங்கள் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று காட்டிக் கொடுக்கும் என்று சொன்னதாக சொன்னார்.

அப்படித் தான் இந்த படத்தில் முதலில் தன்னுடைய பிரச்சனை இன்னது என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது மிக வேகமாக, படபடப்பாக, ஏதோ மாபெரும் தவிப்போடு நாயகி மனநல ஆலோகரிடம் பேசுவாள். பேசி முடிக்கும் முன்னரே பல்வேறு நாற்காலிகளில் மாறி மாறி அமர்வாள்.

அதே போல் மற்றவர்கள் தன்னை ஏதோ தவறாக நினைக்கிறார்கள் என்று நாயகி அவளாக நினைத்துக் கொள்கிறாள் என்று அவள் கண்ட கனவின் விளக்கமாக அவளே உணர்ந்து கொள்வது போலும், இந்த உலகில் தவறு சரி என்று எதுவும் இல்லை எல்லாம் சமூகம் கற்பித்ததே என்றும் மன நல ஆலோசகர் சொல்வார். மேலும் “why sliently suffering? Speak out” என்றும் இந்த திரைப்படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். இந்த எல்லா விசயங்களுமே எனது நண்பர்கள் மூலம் மன ஆலோசனைகளாக நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன்.

திரைப்படத்தில் பல காட்சிகள், மன ஆலோசனை வழங்கும் எனது நண்பரையும், கவிஞர் ஆனந்த அவர்களையும் அதிகம் நினைவூட்டினாலும் ஒரே ஒரு காட்சி கவிஞர் இசையை என்கிற சத்தியமூர்த்தியை நினைவுபடுத்தியது. அவர் லூஸ் ஹேர் கவிதையில் சில வரிகள் இந்த திரைப்படத்தில் காட்சியாகி இருக்கிறது.

நாயகியின் மனம் கவர்ந்த ஒருவன் அந்த லூஸ் ஹேரை கொஞ்ச நேரம் கட்டி வையேன் என்பான். மேலும் நாயகியின் உடல் மொழி அனைத்து ஒரு திறமையான ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவரின் உடல்மொழியை ஒத்திருந்தது. அவள் படம் எடுக்கும் விதம் மற்றும் ரெக்காடிங் செய்யும் விதம், ஒளி, ஒலியை கூட்டும், குறைக்கும் விதம் எல்லாம் அதி கச்சிதமாக இருந்தது.

மன தடுமாற்றம் உள்ளவர்கள் அமர்ந்தால் கிரிச்சிடும் நாற்காலி படத்திலேயெ எனக்கு மிக பிடித்த ஒன்றாக இருந்தது. மேலும் மனநல ஆலோசனையின் போது மனநல ஆலோசகர்கள் சொல்லும் Session, Pattern என்ற வார்த்தைகளும் திரைப்படத்தில் வருகின்றது. மேலும் moral of the story ஆக genius knows where to stop” என்ற வசனம் மிகவும் நறுக்கானது. வாழ்க்கையில் எல்லோரும் மிகவும் தேவைப்படுவது.

எந்த ஒரு கலையும் அனுபவத்திலிருந்து உதிப்பதே. அதே போல் அந்த கலையில் சொல்லப்பட்ட அனுபவத்தை நாம் உணர்ந்து பார்க்கும் கூடு விட்டு கூடு பாயும் அந்த தருணமே மிக நெகிழ்வானது. இந்த திரைப்படத்தில் ஆரம்ப காட்சி ஒன்றில் ஒரு பெண் தான் காயப்பட்டதாக உடன் வரும் ஆணை மறுத்துக் கொண்டே வருவாள்.

எப்படியாவது சமாதானம் செய்து விட வேண்டும் என்ற செல்ல அணைப்பை வழங்கும் தருணம் அவள் மிகவும் வெறுமையாக பார்ப்பது போலிருக்கும் காட்சியை, அந்த பெண் அவள் வேண்டாமென்று சொல்லும் இளைஞனின் அணைப்பிலிருந்தபடியே கடக்கும் மற்றுமொரு இளைஞனை கண்டு மித மிஞ்சிய புன்னகையை பரவிட்டு பார்ப்பது போல் நாயகி மாற்றி அமைப்பாள். அந்த காட்சிக்கு பிறகு நாயகியிடம் இது உங்கள் வாழ்வனுபத்திலிருந்து அமைக்கப்பட்ட காட்சியா என்று தயாரிப்பாளர் கேட்பான்.

அதே போல் அவர் எடுக்கும் குறும்படத்தில் வரும் போர்ச்சுகீஸ் முதல் பெண் கமாண்டோ தன் பாதுகாப்பை கருதி தான் பெண் என்பதை மறைத்து பதினான்கு வருடம் போரிடுவதும் அந்த சமயத்தில் எல்லாம் அவள் மிகவும் குற்ற உணர்வால் தன்னிடம் தானே போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் என்பது போல் காட்சி அமைத்து, பின்னர் ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனையும் அவர் தரும் மனதிடமும் அவளை பெண் காமாண்டோவாகவோ போரினை தொடர செய்வதாக எடுத்திருப்பாள்.

அதுவும் உங்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து தானா என்று கேட்பான் மற்றும் ஒருவன். ஆம் வாழ்க்கையிலிருந்து உதிக்கும் கலை அதி அற்புதமாக இருக்கும். வாழ்க்கை அனுபவத்தை புரட்டும் கலை இன்னும் அற்புதமாக இருக்கும். அப்படி பல சந்தர்பங்களின் நான் பேசி கேட்டறிந்த விசயங்களை, அனுபவங்களை, படித்த கவிதையை திரையில் கண்டதால் இந்தப் படம் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக தோன்றியது.

•••

நெடும்பயணம நாடக நிகழ்வு, ஒரு சிறு குறிப்பு : ப்ரசன்னா ராமஸ்வாமி

15380378_10154093334586074_1187748858722956855_n

வல்லாதிக்கத்தின் ஆணவத்தில் எழும் பேராசை பெண்ணாசையாகவும் மண்ணாசையாகவும் வெறி கொண்டு அலைகிறது, வஞ்சகமும் சூழ்ச்சி வலையும் பின்னுகிறது.
அந்த வெறி, மண் வளத்தையும் பெண்ணையும் பண்டமாக்காமல் வாழ்வின் பகுதியாகக் கொண்ட குறுங்குடியை வேட்டையாடுவதுதான் கதைக்களம்.

முப்பேரரசும் மலையாண்ட பாரியும் அவன் குடிகளும் இவ்வுரப்டு கூறுகளின் ப்ரதிநிதிகளாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

வாழிடம் பறிக்கப்பட்டு வாழ்வாதாரமிழந்து காடுகளிலிருந்தும் மலைகளிலிருந்தும் துரத்தப்பட்டு நகரங்களில் கட்டிடத் தொழிலாளிகளாக அலையும் ஆதிக்குடிகள், சமகாலத்தில் ஜவ்வாதுமலையிலிருந்து வந்தவர்கள், பாரியின் குடிகளோடு ஒத்த அடையாளத்தைப் பெறுகின்றனர். அடையா்ளங்கள் அசைய அசைய, பாரியின் குடிகளின் கதையும் சுதந்திர இந்தியாவில் சுற்றுச் சூழலுக்கும் ஆதிக்குடிகளுக்கும் நேர்ந்ததும் ஊடும் பாவுமாக இழைகிறது. பறம்பின் கதையாடலிலும் கதை கூறலிலும் வசனங்களில் பழந்தமிழும் கபிலரின் பாடல்கள் எடுத்தாளப்பட்டிருக்கும் விதமும் சிறப்பு.

15327340_10154093334976074_6722977862376861181_n
சமகாலக் கதையாடலில் காட்சிகளுக்குப் பொருத்தமான பாடல்கள் எழுதி இசைக்கப்படுகின்றன.
பாரியின் கதையை மக்கள் பரவுவதும் சோழப்பேரரசனை கூத்து வடிவத்தைப் பயன்படுத்தி அலங்காரங்களினாலும் புஜகீர்த்திகளாலும் ஆகிருதி கூட்டப்பட்டவனாகவும அவனது இழிகுணத்தைக் கட்டியக்கரனின் கூற்றுக்களின் வழியாக ஏகடியத்துக்கு உள்ளாக்கியும்
வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் இயக்குனரின் வடிவம் சார்ந்த சிந்தனைகளைப் புலப்படுத்துகிறது.

உணர்வு நிலைகளைப் பிரதிபலிக்கும் குழுக்கூற்றுக்களாக வரும் பாடல்களுக்கான அசைவுகள் சிறபாகச் செய்யப் பட்டிருக்கின்றன. அவற்றின் நேர்த்தியும் தாளக்கட்டும் பேராசான் ராமானுஜத்தை நினைவு படுத்தியதில் ஆச்சர்யமில்லை….அவற்றை அவருடைய மகள் கிரிஜா அமைத்திருக்கிறார்.

ஒரே ஒரு உயர்த்தப்பட்ட தளமும் கிடுகு வேலியும் தவிர சாதாரணமான பொருட்களே பயன்படுத்தப்பட்டு பல்வேறு வெளிகளை உருவாக்கிய விதம் நன்று.

நாற்பத்தியைந்து பேர் கொண்ட, மாணவ நடிகர்கள், தொழில்முறை இசைக்கலைஞர்கள் என்ற குழுவைக் கொண்டு பார்த்திபராஜா உருவாக்கியிருக்கிறார். அவருடைய இந்த இளம் வயதில் ப்ரமிக்கத்தக்க வேலை இது.

15326546_10154093334736074_1253576445868279537_n
மாணவர்கள் அவ்வளவு எளிதாக, சரளமாக இல்லாத தமிழைப் பிழையறப் பேசினார்கள். இயன்ற அளவு சிறப்பாகவே நடித்தார்கள். எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு innocence, அதைத் தமிழில் எப்படிச் சொல்வதெனத் தெரியவில்லை…அவர்களிடம் இருந்தது. நாடகம் பேசும் அரசியல் அவர்களுக்குக் கதைதான்.
இன்னொரு விதத்தில் கல்லூரி வளாக நாடக இயக்கத்தை முன்னெடுக்கும் போது இப்படிப்பட்ட கதையாடல்களுக்குள் அவர்கள் கவனத்தைக் கொண்டு வருவது மிக முக்கியமான வேலைதான்.

கட்டியக்காரனாக பார்த்திபராஜா தோன்றியதும் மேடையில் இடியிடித்து மின்னலடித்து மழை பொழிந்தது…அற்புதமான ஆட்டம். குரல்வளம்.
என்னுடைய ‘மீண்டும் மீண்டும்’
நாடகத்தின் ஒரு பகுதியில் கிரேக்கத் தளபதி கொடூரன் மெனலாஸாக பல்கலைக்கழக இளம் மாணவனாக இருந்த அவர் நடித்திருந்தார்…அந்த இளம் வயதிலேயே அந்தப் பாத்திரத்தின் வலுவை அவர் பிடித்திருந்தார்…

நெடும் பயணத்துக்கு இசைவாக
சிறப்பான இசை, நல்ல குரல் வளமும் பாவமும் உள்ள பாடகர். தாளவாத்தியமாக தவிலைத் தேர்வு செய்திருந்தது சிறப்பு.

தேர்ந்தெடுத்த அழகியலும் கூர்மையான அரசியலும் கூடியதான நெடும்பயணம் நாடகத்தை எழுதி, இயக்கி, நடிக்கவும் செய்திருக்கும் பார்த்திபராஜாவுக்கு நிறைந்த பாராட்டுக்கள்.

ஒவ்வொரு காலத்திலும் யாராவது ஒருவர் தமிழ் நாடகச் செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்க, முன்னெடுக்க ஒரு செயல்பாட்டை மேற்கொள்கிறார்கள்…சில ஆண்டுகள் மு ராமசாமி நிஜ நாடக இயக்கத்தின் விழாக்களில் அதைச் செய்தார். இப்போது சில ஆண்டுகளாக பார்த்திபராஜா திருப்பத்தூரில் அந்த வேலையை சிறப்பாகச் செய்து வருகிறார்.

அவர் பணியாற்றும் கல்லூரியும் இதற்கிசைந்து ஆதரவாக இருப்பது பெரும் கொடை. தான் சார்ந்திருக்கும் பல்கலைக்கழகம் போன்ற பெரிய அமைப்புகளின் சகலமான வசதி வாய்ப்புகளனைத்தையும் தனக்கும் தன் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும் பயன்படுத்துவது, எல்லாவற்றிலும் நாடகமாற்றும் ஏனையவர்களுக்கெதிராக அரசிியல் செய்வது என்றெல்லாம் இல்லாமல் இவ்வளவு இளம் வயதில் நாடக அர்ப்பணிப்புடன் செயல்படும் பார்த்திபராஜாவுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

•••

நடேஷின் சித்திர வெளி / சில குறிப்புகள் / ப்ரசன்னா ராமஸ்வாமி

14642209_10210329376046072_7231556889758448285_n

14666269_10210329377606111_1298094270790056153_n

எழுந்து வருவது போலும் உங்களைப் பார்த்து சிரிப்பது போலும் பரிகசிப்பது போலும் உங்களிடம் கோபப்படுவது போலும் தெள்ளத்தெளிவான உணர்வுகளைக் காட்டும் நடேஷின் கோட்டுச் சித்திரங்கள் முழுக்க முழுக்க உருவ ஒழுங்குக்குள் அடைபடுபவையும அல்ல. அருவ வகையும் அல்ல. ஆனால் ஒரு நவீனச் சொல்லாடலை, கருத்தியக்கத்தை, முரண்களை விவரணம் செய்பவை. அவரது சித்திரங்களில்
கோடு தொடங்குவதும் வளர்வதும் முடிவதும் ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கம், வீணையில் தானம் வாசிப்பதைக் கேட்கும் அனுபவம் போன்றது. தடித்த கோடுகள், மெல்லிய கோடுகள், நெளிகள், வீச்சரிவாள் போல நீட்டுக்கள்…
அந்தக்கோடுகள் ஏதேதோ உலகங்களுக்கான மர்மச் சுரங்கங்களைத் திறந்து விடும்.

மிருகம் போலும், மனிதம் போலும் ஒரு விரல் நீட்டமும் மூக்கும் பழமும் அலையலையாய் நெளிக் கூந்தலும் ஆண் குறியும் பெண்ணென்னும் பேரழகும் இங்குமங்கும் பொங்கித் ததும்பும் அந்த சித்திரப்பரப்பு நம்மை சிலபோது வசீகரிக்கும், வதைக்கும், குஷிப் படுத்தும்..இன்னும் என்னென்னவோ செய்யும். ஆனால் ஒன்றும் நேராமல் ஒரு சித்திரத்தைப் பார்த்த நொடியைக் கடக்க முடியாது.

14702433_10210329378006121_3114953505648576912_n
வதைபடுதலை, பேராசையை, கோபத்துடன், இயலாமையுடன் மிருகங்களும் குருவிகளும் பார்வையாளருடன் சம்பாஷணை நிகழ்த்தும்.
உருட்டி விழிக்கும்.
ஒரு புன்னகையை வீசும்.
ஒரு விரல் தனியாக உயர்ந்து உங்களை எச்சரிக்கும். விரல் மாத்திரம் பார்த்து முழு உருவத்தை அல்ல, ஒரு கூட்டத்தை உங்கள் மனவெளிக்குள் உருவகிக்கும் கோடுகள்.

நவீன வாழ்க்கையின் அதிர்வுகளை, முரண்களைக் கதை கதையாகச் சொல்வதற்கு நடேஷ் மனிதர்களும் மிருகங்களும் மனிதனாகவும் இல்லாத மிருகமாகவும் இல்லாத சனத்தொகையை ஏதோ காடுகளில் தான் மேய்த்து வருபவற்றைக் கொண்டுவந்து கட்டினாற் போல ஒரு காகித வெளிக்குள் உலவ விடுகிறார்.
அவை நம்முடைய வாழ்க்கையை, வாழ்வை, வாழ்தலைச் சொல்கின்றன..வித விதமான உயிர்ப்போடு…

அழுத்தப் பச்சையும் பளீர் மஜந்தாவும் அவற்றை எப்போதும் எல்லையிடும் நீலமும் நிறைந்த அவரது ஓவிய வெளி பற்றி பின்னொரு சமயம் எழுதுவேன்.

சில பத்தாண்டுகள் தாவிப்போய் சிந்தித்து அவர் நிறுவிய இன்ஸ்டால்லேஷன் குறித்தும் கூடத்தான் பேசவேண்டும்…
14716311_10210329375966070_2613712369343343906_n
சந்துரு, பாஸ்கரன் என்ற இரண்டு அற்புதமான கலைஞர்கள் தனது ஆசிரிய முன்னோடிகள் என்று எப்போதும் சொல்கிறார் நடேஷ். ஆனால் அவர்களுடைய வேலையில் இருப்பதைக் காட்டிலும் அதீத சுதந்திரமான கற்பனையும் கைவீச்சும் இவரிடம் இருக்கிறது என்று தோன்றும் எனக்கு.

•••

புங்குடுதீவு – சிதைவுறும் நிலம் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்திடம் புலம்பெயரா மக்கள் பேசும் ஆவணப்படம் / முருகபூபதி ( அவுஸ்திரேலியா )

download

download

(பார்த்தோம் சொல்கின்றோம் )

தங்கேஸ் பரம்சோதியின் அரிய ஆவண முயற்சி:

தெய்வங்கள் தூணிலுமிருக்கும் துரும்பிலும் இருக்கும் என்றுதான் எமது முன்னோர்கள் எமது பால்யகாலத்தில் சொல்லிவைத்தார்கள்.

அந்தத்தெய்வங்கள் கனவில் வந்தால் நாம்தான் வரம்கேட்போம் என நம்பியிருந்தேன். ஆனால், தெய்வங்கள் தங்களுக்கு வரம் கேட்குமா ? நாம் தூணிலும் துரும்பிலும் மாத்திரம் .இருந்தால் போதாது எங்களுக்கென்று கோயில்கள் கட்டு எனச்சொல்லும் தெய்வங்களும் எனக்காக பத்து முட்டை அடித்து என்பசி போக்கு என்று அம்மன்களும் கனவில் வந்து சொல்லும் கதைகளை கேட்கத்தொடங்கியிருக்கின்றோம்.

“கோயிலைக்கட்டு இந்துக்கள் மகிழ்ச்சி அடைவர். தேவாலயங்கள் கட்டு கிறிஸ்தவர்கள் மகிழ்ச்சியடைவர், மசூதிகள் கட்டு இஸ்லாமியர்கள் மகிழ்ச்சியடைவர். பாடசாலைகளைக்கட்டு அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைவர்” இவ்வாறு தமிழகத்தின் கர்மவீரர் காமராஜர் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் சொன்னதாக அறிந்திருக்கின்றோம்.

எங்கள் இலங்கையில், ஒருவர் இப்படிச்சொன்னார்:

“கட்டினார் கட்டினார் கோயில்கள் கட்டினார், கட்டிய கோயில்களில் என்னதான் கண்டார்” இவ்வாறு சொன்னவர் ஒரு எழுத்தாளர். சிந்தனையாளர். சமூகச்செயற்பாட்டாளர். அவர் பிறந்து வாழ்ந்த ஊரில் ஒரு கண்ணகி அம்மன் கோயிலில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு குடிதண்ணீர் அள்ளுவதற்கு மேல்சாதிக்காரர் அனுமதி தரவில்லை என்றபடியால் சாத்வீக முறையில் அந்தக்கோயில் முன்றலில் சாகும் வரையில் உண்ணாவிரதம் இருந்தார்.

மேல்சாதிமான்கள் பொலிஸிடம் சொல்லி அவரை அடித்து இழுத்துச்செல்லவைத்தனர். அவர் பொலிஸிடம் அடிவாங்கி சில மாதங்களில் அற்பாயுளில் மறைந்தார்.

இச்சம்பவம் 1974 ஆம் ஆண்டில் நடந்தது. இது நிகழ்ந்த ஊரின் பெயர் புங்குடுதீவு. அவ்வாறு மரணித்தவர் எமது மதிப்பிற்குரிய மூத்த படைப்பாளி மு. தளையசிங்கம்.

download
இது நிகழ்ந்து 42 வருடங்களாகிவிட்டன. இந்த நான்கு தசாப்த காலத்தில் புங்குடுதீவில் நேர்ந்துள்ள மாற்றங்களை, இன்றும் அதே சாதிப்பிடிப்புடன் அவரவர்களுக்கு கோயில்கள் கட்டுகின்றார்கள்.

அதேசமயம் இந்தக்கொடுமைகளை சகிக்காமல் நன்னீர் ஊற்றுக்களும் மரணித்துவிட்டன என்பதை துல்லியமாக பதிவுசெய்துள்ளது ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறது ‘ புங்குடுதீவு – சிதைவுறும் நிலம்’ என்ற ஆவணப்படம்.

இலங்கையிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்தவர்கள் மேற்கொண்ட பணிகளைப்பற்றி நீண்ட தொடரே எழுதமுடியும். தமது தாயகத்தில் போர் முடிந்தபின்னர், இதுவரையில் இலட்சக்கணக்கானோர் சென்று திரும்பியுள்ளனர்.

தங்கள் பிள்ளைகள், பேரக்குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு சென்று, ” இதுதான் எங்கள் ஊர், இவர்கள்தான் எமது உறவுகள், இங்குதான் நாம் பிறந்து வளர்ந்த வீடு இருக்கிறது” என்பதைக்காட்டி படங்களும் எடுத்து, தங்கள் முகநூல்களிலும் பதிவுசெய்துகொண்டிருக்கின்றனர்.

தங்கேஸ் பரம்சோதி என்ற இளைஞர் இங்கிலாந்தில் கிழக்கு இலண்டன் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து தமது கலாநிதி பட்டப்படிப்பிற்கான மானிடவியல் கள ஆய்வுக்கற்கையை அடிப்படையாகக்கொண்டு புங்குடுதீவுக்குச்சென்று இந்த ஆவணப்படத்தை எடுத்துள்ளார்.

இதுவெறுமனே மானிடவியலை மாத்திரம் பேசவில்லை. சிதைந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு அழகிய தீவின் தொன்மையை ஆத்மாவையும் பேசுகிறது.

தாயகத்தின் சொந்த நிலத்திற்கும் புகலிட மண்ணின் இரண்டக வாழ்வுக்கும் இடைப்பட்ட கானலையும் சித்திரிக்கிறது.

” இந்த மண் என் கால்களின் கீழுள்ள தூசிப்படலமல்ல

எனது உணர்வார்ந்த பிடிப்பின் தூர்ந்துபோகாத உயிர்த்தளம்”

என்ற வரிகளுடன் இந்த ஆவணப்படம் தொடங்குகிறது.

இந்த உள்ளத்துணர்வை எம்மிடம் விட்டுச்சென்றவர் கவிஞர் சு. வில்வரத்தினம். இவரும் புங்குடுதீவைச்சேர்ந்த சிந்தனையாளர். இவரும் போர்க்காலத்தில் இடம்பெயர்ந்து, திருகோணமலையில் மறைந்துவிட்டார்.

இந்தப்பதிவின் தொடக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட மு. தளையசிங்கத்துடன் இணைந்து சமூக விழிப்புணர்வு பணிகளில் ஈடுபட்டவர்தான் கவிஞர் சு. வில்வரத்தினம்.

download-7
நீடித்த இனநெருக்கடியும் போர்ச்சூழலும் புங்குடுதீவில் வாழ்ந்த 20 ஆயிரம்பேருக்கு மேற்பட்டவர்களை விரட்டியபோது அவர்களில் ஒருவராக இடம்பெயர்ந்து, திருகோணமலைக்குச்சென்றார். இவ்வாறு உள்நாட்டுக்குள்ளேயே பல பிரதேசங்களுக்கும் அவ்வூர் மக்கள் சென்றனர். வசதியும் வாய்ப்பும் உள்ளவர்கள் பரதேசிகளாய் ஐரோப்பா, அவுஸ்திரேலியா, கனடா என்று பறந்தனர்.

புங்குடுதீவில் 42 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், குடிநீருக்காக எங்கள் தளையசிங்கம் போராடி உயிர் நீத்த காலத்தில் பிறந்திருக்காத, தங்கேஸ் பரம்சோதி என்ற இளைஞர், அந்தத்தீவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து அந்நியம் சென்றவர்களின் பார்வைக்கும் சிந்தனைக்கும் எதிர்காலச்செயற்பாட்டுக்கும் வழங்கியிருக்கும் இந்த ஆவணப்படம் இலங்கை அரசை , வடமாகாண சபையை, எம்மவர்களின் மனச்சாட்சியை பிரசார வாடையே இன்றி கேள்விக்குட்படுத்துகின்றது.

இங்கு வாழ்ந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் பாரிய உள்ளுர் இடப்பெயர்வு, வெளிநாடு புலப்பெயர்வுகளினால் இந்தத்தீவின் நிலம் சார்ந்த பிரச்சினைகளை ஆவணமாக முன்னிறுத்தியிருக்கிறது.

இந்த ஆவணப்படத்தின் உள்ளடக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கமாகச்சொல்ல முடியும் என்ற பதிவையும் இதன் உறையில்(DVD Video Cover) காணமுடிகிறது.

ஆயுத யுத்தம் முடிவுற்றதொரு சூழலில் தாய்நாட்டுக்கு வெளியே சிதறிவாழும் உறவுகளை மீளிணைக்கும் ஒரு யுக்தியாகத் தமது சமுதாயக்கோயில்களை மீளக்கட்டுவிக்கின்ற புலம்பெயர்ந்து வாழும் ஊர்ப்பற்றுள்ள தமிழர்களினதும் உள்ளுரில் வாழும் அவர்களது உறவினர்களினதும் முயற்சிகள் இங்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நாளாந்த வாழ்வில் புங்குடுதீவில் வாழும் மக்கள் எதிர்கொள்கின்ற வாழ்விடம், தண்ணீர், விவசாயம், பாதுகாப்பு, சாதியம், மதம் முதலிய பல சிக்கலான பிரச்சினைகளையும் இந்தப்படம் வெளிக்கொண்டுவருகின்றது.

யாழ்ப்பாணம் குடாநாட்டின் தென்மேற்குத்திசையில் 28 கிலோ மீற்றர் தொலைவில் 11. 2 சதுர கிலோ மீற்றர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இந்தத்தீவு முன்னோர் காலத்தில் பொன்விளையும் பூமியாகத்திகழ்ந்திருக்கிறது. பொன்குடுதீவு மருவி, பொங்குடுதீவாகி பின்னாளில் புங்குடுதீவாகியிருக்கிறது.

ஆனால், இங்கு வந்திறங்கிய போர்த்துக்கேயர், சப்த தீவுகள் என்றழைக்கப்படும் சில தீவுகளுக்கு மத்தியில் இது அமைந்திருப்பதனால் இதற்கு மிடில்பேர்க் (Middleburg) என்றே பெயர்சூட்டியிருக்கிறார்கள்.

இந்தத்தீவில் வாழ்ந்த சில ஆளுமைகள், படைப்பாளிகள் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருக்கின்றேன். அந்தப்பதிவுகளில் இவ்வூரின் மகிமைகளை சொல்லியிருந்தாலும், இந்த மண்ணில் கால் பதிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததில்லை. ஆயினும் இந்த ஊரைக்கடந்து குறிக்கட்டுவான் சென்று அங்கிருந்து நயினாதீவுக்கு இரண்டு தடவைகள் சென்றிருக்கின்றேன்.

1983 இல் தென்னிலங்கையில் கலவரம் வந்த பின்னர் குழந்தைகளுடன் நயினாதீவுக்குச்சென்றிருந்தபோது, கோயில் கிணற்றடியில் இரண்டு இளம் யுவதிகளின் உரையாடல் என்னை துணுக்குறச்செய்தது.

ஒருத்தி மற்றவளிடம் கேட்கிறாள்,” தண்ணீர் அள்ளுவதற்கு உனது வீட்டருகிலேயே ஒரு கிணறு இருக்கிறதே…? ஏன் குடத்தை தூக்கிக்கொண்டு இவ்வளவு தூரம் வருகிறாய்..? ”

மற்ற யுவதியின் பதில்: ” அங்கே கண்ட கண்ட சாதியெல்லாம் தண்ணியள்ள வருகுது”

” என்னம்மா இப்படி சொல்றீங்களேயம்மா…?” என்று அன்றே அவர்களிடம் கேட்டேன்.

உடனே ஒருத்தி, ” ஊருக்குப்புதுசோ” என்று முறைத்துப்பார்த்தாள். அந்த முறைப்பு இன்னும் எனது கண்களிலிருந்து மறையவில்லை.

தங்கேஸ் பரம்சோதியின் இந்த ஆவணப்படத்தை பார்க்கின்றபோது அங்கு ஆன்ம ஈடேற்றத்திற்காக கோயில்கள் பல எழுந்தாலும் அவற்றின் அத்திவாரங்களுக்குள் ஆணவச்சாதி அகம்பாவம் புதையுண்டுபோகவில்லை என்பதை தெரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

அங்கு 1991 இல் அத்துமீறி நுழைந்த இராணுவத்திற்கு அவ்வூர் மற்றும் ஒரு சிங்கப்பூராக காட்சியளித்திருக்கிறது.

அழகான கல்வீடுகள், தோட்டம் துரவுகள், பசுமையான வயல்வெளிகள், கோயில்கள், கிராமத்தின் வனப்புகள் யாவும் ரம்மியமான காட்சிகளாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

ஆனால் இன்று …?

ஊர் வெறிச்சோடியிருக்கிறது. வீடுகளில் மக்கள் இல்லை. புதர்க்காடுகள் செழிப்படைந்திருக்கின்றன. கிணறுகள் பாழடைந்துள்ளன. குட்டைகள் கழிவுப்பொருட்களின் தங்குமிடமாகிவிட்டன. ஆழ் கிணறுகளில் தூர் வாரப்படாதமையினால் நன்னீர் இல்லை.

இந்த ஆவணப்படத்தில் இந்த ஊரைச்சேர்ந்தவரும் சிறிது காலம் கனடாவில் வாழ்ந்துவிட்டு திரும்பி வந்திருப்பவருமான அருணாசலம் சண்முநாதன் , பேராசிரியர்கள் பாலசுந்தரம்பிள்ளை, குகபாலன் மற்றும் ஊர் பொதுமக்களும் உரையாற்றுகிறார்கள்.

புலம்பெயர் வாழ்வில் நினைவு மறதிநோயினால் பாதிக்கப்பட்ட தனது மனைவியை ஊருக்கு அழைத்துவந்தால் குணப்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் வந்திருக்கும் அருணாசலம் சண்முகநாதனுக்கு புங்குடுதீவில் கோயில்களில் மணியோசை கேட்கவில்லை. ஒரு கோயிலின் மணியை திருத்தி அடிக்கச்செய்திருக்கிறார். அதன் பின்னர், ஆலயமணியின் ஓசையை நான் கேட்டேன் என்று அவர் உணர்ச்சிகரமாக கண்ணீர் பனிக்கச்சொல்கிறார்.

புலம்பெயர்ந்து சென்றவர்களுக்கு தமது ஊரிலுள்ள கோயில்களில் மணியோசை கேட்கவேண்டும். அதற்காக இடிபாடுகளுடன் காட்சியளிக்கும் கோயில்களை திருத்தி அல்லது மாற்றங்கள் செய்து புனருத்தாரணம் செய்யவேண்டும். கும்பாபிஷேகம் நடத்தவேண்டும். அமைக்கும் மணி மண்டபங்களில் தங்கள் பெயர் பொறிக்கப்படவேண்டும் என்றெல்லாம் ஆசைவருகிறது.

இதேவேளை, ஊரில் இருப்பவர்களின் கனவுகளில் தெய்வங்கள் வருகிறார்கள். தத்தமக்கு கோயில்கள் எழுப்புமாறு வேறு சொல்கிறார்கள்.

இந்தத்தெய்வங்கள், பாடசாலைகளைக்கட்டு, நூல் நிலையங்களை உருவாக்கு, மருத்துவமனைகளை எழுப்பு என்று கனவில் வந்து சொல்ல மாட்டார்களா…?

இந்த ஆவணப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது, இந்த ஊருக்கு ஒரு பொலிஸ் நிலையத்தையாவது கட்டிக்கொடுங்கள் என்று இவ்வூர் மக்களிடம் வாக்குக்கேட்டு வரும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் கனவில் வந்து அந்தத்தெய்வங்கள் சொல்ல மாட்டாதா..? என்ற ஏக்கம்தான் வருகிறது.

ஊரைச்சுற்றிப் பற்றைக்காடுகள். பாழடைந்த வீடுகள். சனநடமாற்றமில்லாத சூனியப்பிரதேசங்கள். இவைபோதும் குற்றச்செயல்களின் அதிகரிப்பிற்கு. அவ்வாறு நடந்த ஒரு சம்பவம்தான் வித்தியா என்ற ஒரு பாடசாலைச்சிறுமிக்கு நேர்ந்த வன்கொடுமை. அவள் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி கொலைசெய்யப்பட்ட இடமும் இதில் காண்பிக்கப்படுகிறது.

இது நிகழ்ந்து அடுத்த வருடம் மே மாதத்துடன் இரண்டு வருடங்களாகப்போகிறது. ஆனால், குற்றவாளிகள் இதுவரையில் தண்டிக்கப்படவில்லை.

எழுக தமிழ் எழுச்சிப்பேரணி போன்று பல பல பேரணிகள் நடந்துவிட்டன. நாடாளாவிய ரீதியிலும் ஒரு தமிழ்ச்சிறுமிக்காக மூவின மக்களும் வீதிக்கு வந்து அறப்போராட்டம் நடத்தினர்.

ஜனாதிபதியும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தை நேரில் சந்தித்து ஆறுதல் சொன்னார். வீடும் வழங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

ஆனால் , அவ்வூர் மக்கள் இன்றும் தங்கள் பாதுகாப்பிற்கென்று ஒரு காவல் நிலையம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

வெளிநாட்டில் வதியும் உறவுகள் அனுப்பும் பணத்தையும் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கும் இம்மக்கள் அவதிப்படுகின்றனர்.

பாழடைந்த வீடுகளை திருத்தி, சீர்படுத்தி கழுவித்துடைத்து அங்கு தற்காலிக வாழ்வு வாழும் மக்களின் பிரதிநிதிகளும் குறிப்பாக பெண்களும் தங்கள் ஆதங்கத்தை தெரிவிக்கின்றனர்.

வெளிநாடு சென்றவர்கள், என்றாவது ஒருநாள் வந்து பார்த்துவிட்டு வீடியோ எடுக்கின்றனர், படம் எடுக்கின்றனர். பின்னர் தமது முகநூல்களில் பதிவேற்றுகின்றனர். திரும்பிச்செல்கின்றனர்.

பூர்வீகச்சொத்துக்களை அவற்றை பாதுகாத்து பேணிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு விற்பதற்கும் மனம் இடம்கொடுப்பதில்லை.

வீடுகளைத்திருத்துவதை விடுத்து கோயில்கள் கட்டி கும்பாபிஷேகம் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வெளியிலிருந்து பணம் வருகிறது.

ஒவ்வொரு வருடமும் சராசரி 20 கோடி ரூபா இந்தக்கோயில் கட்டுமானங்களுக்காக ஐரோப்பா, கனடா, அவுஸ்திரேலியா முதலான தேசங்களிலிருந்து வருகிறது.

இது இவ்விதமிருக்க, சாதி அடிப்படையிலும் சிறிய கோயில்கள் பெரியகோயில்களாகின்றன.

இவ்வாறு எதிர்காலத்திலும் நிகழும் என்று தீர்க்கதரிசனமாக மு. தளையசிங்கம் சிந்தித்தமையால்தானோ அன்றே ” கட்டினார் கட்டினார் கோயில்கள் கட்டினார் கட்டிய கோயில்களில் என்னதான் கண்டார்” என்று பாடினாரோ.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், 1980 களில் இங்கு 85 சதவீதமான உயர்சாதியினர் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இன்றோ அவர்களின் வீதம் பத்து சதவீதம்தான் என்கிறார் ஒரு ஊர்ப்பொதுமகன்.

வீடுவிட்டு வீடு மாறிச்சென்று வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நிரந்தர வீடுகள் இல்லாதவர்கள், தாம் இதுவரையில் பல வீடுகளை கழுவிவிட்டோம் என்று பெருமூச்சுவிடுகின்றனர்.

அரசினாலும் புலம்பெயர்ந்து சென்றவர்களினாலும் கைவிடப்பட்ட கவனிப்பாரற்ற தீவாகியிருக்கும் இந்த ஊருக்குள் தென்னிலங்கை வாசிகளின் பிரவேசம் மௌனமாக நடந்துகொண்டிருப்பதையும் இந்த ஆவணப்படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

” இப்படியே சென்றால், விரைவில் பக்கத்து வீட்டுக்காரரை ” எப்படி மாத்தயா சுகம்? ” என்று விசாரிக்கும் நிலைவரலாம் என்கிறார் ஒருவர்.

தென்னிலங்கை மக்களின் வழிபாட்டுத்தலம் நயினாதீவில் நாகவிகாரை என்ற பெயரில் இருக்கிறது. அங்கு செல்வதற்கான பாதை புங்குடுதீவில் பிறக்கிறது. போர் முடிந்த பின்னர் அங்கு அவர்கள் உல்லாசப்பயணிகளாக வந்து திரும்புகிறார்கள்.

அவர்களுக்காக தென்னிலங்கை பெரும்பான்மையினரால் கடைகள், சிற்றுண்டிச்சாலைகள் திறக்கப்படுகின்றன. அவர்கள் அங்கு வந்து பனையின் நுங்கு சுவைக்கிறார்கள். தாம் தங்கும் வீடுகளில் குடிநீர் தாங்கிகள் அமைக்கிறார்கள்.

இந்த மாற்றங்களை காட்சிப்படுத்தும்பொழுது பின்னணியில் ஒலிக்கிறது, ” டிங்கிரி டிங்காலே மீனாட்சி டிங்கிரி டிங்காலே உலகம் போற போக்கப்பாரு டிங்கிறி டிங்காலே” பாடலின் இசைக்கீற்று.

” Pungudutivu: A Disintegrating Island ” என்னும் இந்த ஆவணப்படத்தை தமது மானிடவியல் கலாநிதி பட்டப்படிப்பிற்கான சமூக ஆய்வாக தங்கேஸ் பரம்சோதி இயக்கித்தயாரித்திருந்தாலும், புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களையும் உள்நாட்டில் மக்களின் வாக்குகளுக்காக நம்பியிருக்கும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளையும் சமூக மற்றும் அரசியல் ஆய்வாளர்களையும் சுயவிமர்சனத்திற்குள்ளாக்குகிறது.

தமிழ்த்தேசியம், நாடுகடந்த தமிழ் ஈழம் என்ற கனவுகளுடன் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்களின் கண்முன்னால், ஒரு அழகான தொன்மையான தமிழர் தீவு, சிதைந்துகொண்டிருக்கிறது. வெளிநாடுகளில் வாழுபவர்களினதும் அவர்கள் சந்ததிகளினதும் காட்சிப்பொருளாகத் திகழும் பூர்வீக மண்ணும் உறக்கத்தின்போது கனவுகளில் வரவேண்டும்.

புங்குடுதீவு போன்று இலங்கையில் கைவிடப்பட்டு அநாதைகளான பல கிராமங்கள் இருக்கின்றன. எதிர்காலத்தில் அந்த அநாதை நிலங்களின் வாசனை ஆவணமாக்கப்படல் வேண்டும் என்பதையும் பார்வையாளர்களிடமும் ஊர்ப்பற்றுள்ளவர்களிடமும் செய்தியாக வலியுறுத்துகிறது இந்தப்படம்.

இந்த ஆவணப்படத்தை வடமாகாண சபைக்கும் சமர்பித்து, புங்குடுதீவு வாழ் புலம்பெயர் சமூகத்திடம் மட்டுமன்றி உலகெங்கும் சிதறி வாழும் ஈழத்தமிழர்களிடத்திலும் காட்சிப்படுத்தல் வேண்டும்.

சமூகத்திற்காக பேசுவதும் சமூகத்தை பேசவைப்பதும்தான் படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள், கல்வியியலார்களினதும் கடமை.
download-3
அந்தக்கடமையை நிறைவேற்றியிருக்கும் தங்கேஸ் பரம்சோதியின் இந்த அரிய முயற்சி பாராட்டுக்குரியது.

•••

letchumananm@gmail.com

••

நான் அறிந்த இன்னொரு ஜான் ஆபிரகாம் : ஆண்டோ – சிவபிரசாத்.

13465942_10205114331292856_999400376780096910_n

குறிப்பு

( இன்று ஆண்டோவின் பிறந்த நாள் என்பதால் இந்த சிறப்பு கட்டுரையை மலைகள் வெளியிடுகிறது / ஆசிரியர் )

••

ஆண்டோ இறப்பிற்கு பின் வரும் முதல் பிறந்த நாள் இன்று. அவர் இறந்து விட்டார் என்பதை இன்னும் நம்ப மறுக்கும் மனதோடே இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். 2007 மார்ச் மாதத்தில் எனக்கு அரசு வேலை கிடைத்து கல்வராயன் மலையில் பணிக்குச் சென்றேன். கவிஞர் பொன்குமார் மூலமாக ஆண்டோ பற்றியும்,அவர் மலையின் அடிவாரத்தில் தும்பல் என்னும் ஊரில் தான் வசிக்கிறார் என்பதும் தெரிய வந்தது.

ஒரு நாள் மாலை நேரத்தில் அவர் வீட்டிற்கு சென்றேன். சினேகமான புன்னகையோடும் தன்னுடைய அறைக்கு அழைத்து சென்றார். அறையில் ஐந்தாறு பீரோக்களிலும், ஏழெட்டு இரும்பு ரேக்குகளிலும் உலக சினிமாகளின் Original CD மற்றும் DVD வரிசையாக அடுக்கி வகைக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றைப் பார்த்து நான் மிரண்டு போனேன்.

“சார் ஒரு 1000 படங்கள் இருக்குமா?” என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்டேன். அவர் ” Original மட்டுமே 3000 படங்கள் இருக்கிறது” என்று என்னை மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தினார். இயக்குநர் Ingmar Bergman இறந்த சமயம் என்பதால் “வரும் ஞாயிறு சேலத்தில் “Cries and Whispers” என்ற படம் திரையிடப்படுகிறது முடிந்தால் கலந்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று அழைப்பிதழ் கொடுத்தார். அந்த திரையிடல் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டதன் மூலம் தான் அவருடனான நட்பு பலப்பட்டது.

பின் எங்கள் ஊரான ஆட்டையாம்பட்டியிலும், நான் பணி செய்யும் பள்ளியிலும் என் அழைப்பின் பேரில் திரையிடல் செய்தார். நான் மாதத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் மாலை நேரத்தில் அவர் வீட்டிற்கு செல்வதை வழக்கமாக கொண்டேன். அவரின் பரிந்துரையின் படி நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட உலக சினிமாக்கள் பார்த்திருப்பேன். ஆரம்பத்தில் இலவசமாக படங்களை copy பண்ணி கொடுப்பார். சும்மா வாங்க எனக்கு கொஞ்சம் குற்றவுணர்வாய் இருந்தது. எனவே dvd – க்கு மட்டுமாவது வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று கட்டாயப்படுத்தி பணம் கொடுப்பேன்.

அந்த வாரம் நான் பார்த்த படங்களை பற்றிய என் புரிதல், சந்தேகம், மறக்க முடியாத காட்சி,கதாப்பாத்திரம் என்று அவரிடம் உரையாடுவதன் மூலம் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டேன். நான் பார்த்த சினிமாக்கள் பற்றி எழுதச் சொல்லி உற்சாகப்படுத்துவார்.ஆனால் எனக்கோ சிறுகதைகள் எழுதுவதில் தான் ஆர்வமிருந்ததால் சினிமாக்கள் பற்றி எழுதவேயில்லை.

ஆரம்பத்தில் NGO நிறுவனம் மூலம் கல்வராயன் மலையில் உள்ள பழங்குடியினருக்கு கல்வி,சுகாதாரம்,வேலை வாய்ப்பு என்று பல தளங்களில் உதவிகள் செய்தார். இயற்கை வேளாண்மை, மரபு சார்ந்த நெற்களின்(அரிசி) வகைகளின் மாதிரிகளை சேகரித்தல் என்று சுற்று சூழல் சார்ந்த அக்கறையோடு செயல்பட்டார். சூழல் விஞ்ஞனி நம்மாழ்வாரை அழைத்து வந்து கூட்டம் நடத்தினார். ஒரு கட்டத்தில் புகைப்படம்,ஆவணப்படம் எடுப்பதில் தான் ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்து மற்ற எல்லா வேலைகளையும் விட்டார். அவர் தமிழ் நாட்டில் வசிக்கும் மலைவாழ் பழங்குடி மக்களின் உட்பிரிவுகளில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட குழுக்களைப் புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறார்.

இதற்காக ஊட்டி,கொடைக்கானல்,கல்வராயன் மலை,சேர்வராயன் மலை,பச்சை மலை,ஜவ்வாது மலை என்று அலைந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் எடுத்த புகைப்படங்களை எல்லாம் தொகுத்து சேலத்தில் புகைப்பட கண்காட்சி நடத்தினார். புகைப்படம் எடுக்கும் ஆர்வத்தோடு ஆவணப்படங்கள் எடுப்பதிலும் அதிக ஈடுபாட்டோடு இருந்தார். ” தும்பலில் இன்று குடியரசு தினம்” என்பது அவர் எடுத்த முதல் ஆவணப்படம். கல்வராயன் மலை கரும்பு விவசாயிகளின் பிரச்சனையை மையமாக கொண்டு எடுக்கப்பட்டது. பின் “பாலம்” என்ற ஆவணப்படத்தின் விளைவால் வசிஷ்ட நதியில்(தும்பளிக்கும் அருகில் ஒரு மலை கிராமம் செல்ல) ஒரு பாலம் கட்டப்பட்டது. “ நாங்கள் படிக்கிறோம்” என்ற கல்வி விழிப்புணர்வு சார்ந்த படமும், புலி யாருக்கு?, எச்சம் மிச்சம் என்று நிறைய ஆவணப்படங்கள் எடுத்தார்.

இதில் புலி யாருக்கு? என்னும் படம் எனக்கு நெருக்கமான படம். அவர் எடுத்த படங்களிலேயே அதிக நாட்கள்,அதிக பொருள் செலவு செய்து எடுக்கப்பட்ட படம். கிட்டதட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இதற்காய் உழைத்தார். அந்த படத்தின் editing போதும் நானும் கூட இருந்தேன். “எச்சம் – மிச்சம்” என்ற ஆவணப்படத்தில் தலித்துகளுக்கும் கீழ் தீண்டாமை கொடுமையை அனுபவிக்கும் பொதிய வண்ணார் சாதியின் அவலம் பற்றி ஆவணப்படுத்தியிருந்தார்.

கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டம், காவிரி பிரச்சனை பற்றி படம் என்று நிறைய எடுத்திருந்தார். அவை முறையாக எடிட்டிங் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்படாமலே இன்னும் கிடக்கிறது. பெயர்,புகழ் மேல் பெரிய ஈடுபாடுகள் இல்லாமல் தன்னை மறைத்து கொள்ளும் கலைஞனாகவே இருந்தார்.

அவரின் திறமைக்கான அங்கீகாரம் முழுமையை கிடைக்காமலே போனது என்பது என் வருத்தம். அவர் குடும்பமும் அவரின் எல்லா முயற்சிகளுக்கும் பக்கபலமாய் இருந்தது. எப்போதும் பயணத்திலேயே இருக்கும் அவரிடம் நான் கடைசியாய் தொலைப்பேசியில் பேசிய போது ஒரு பட வேலையாய் மசனங்குடியில் இருப்பதாகவும் ஊருக்கு வந்ததும் சந்திப்போம் என்றார்.

அவரை நான் ஒரு ஜிப்ஸியை போல கற்பனை செய்து கொள்வேன். எந்த அதிகார மையங்களோடும் சமரசம் செய்யாமல் கிரங்களில் திரையிடம் செய்தல், மக்கள் பிரச்சனையை படமாக எடுத்தல் என நான் பார்த்த இன்னொரு இயக்குநர் ஜான் ஆபிரகாம் ஆண்டோ என்பேன்.

•••••••••••

ஓவியர் பெருமாள் ( குறிப்புகள் ) – ப்ரசன்னா ராமசுவாமி

1473445819

எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஓவியர் பெருமாள்.

ஒரு நீண்ட ராகத்தின் தொடர்ச்சி போல, நீரோட்டம் போல வாழ்க்கையை எழுதிச் செல்லும் ஓவியங்கள்.

முழுக்கறுப்பாலானவை, சில நேரம் பச்சை போன்ற மிகச் சில வண்ணங்களாலானவை…

காத்திரமான வெளிப்பாடுகள்..கோடும் உருவமும் கொண்டவையாயினும் அவற்றிற்கப்பால் ஒரு ஒயிலோட்டமுள்ளவை.

மக்களின் வாழ்க்கை, உழைப்பு, வாழிடம், ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்த வெளி, அவர்களின் ஓய்வு நேரம், வாழ்வோடிணைந்த சிறு மிருகங்கள், தென்னிந்திய நிலப்பரப்பில் காணக் கிடைக்கும் மர வகையென அடையாளப் படுத்தக் கூடியவை என்பவையெல்லாம் அவரது ஓவியவெளியின் முக்கியமான உள்ளீட்டுக் கூறுகள்.

உணர்வையும் சிந்தனையையும் ஒருசேரத்தொடும், நெருக்கத்தையும் விலக்கத்தையும் கொடுக்கும் படைப்புகள்.
ஒருவிதமாக தலிததுக்களின், உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை ஆவணப் படுத்திய ஓவியங்கள் என்று கூடச் சொல்லி விடலாம்.
14269433_10153832208991074_1590009444_n
சென்னை நவீன ஓவிய மரபு என்று பேசும்போது தவிர்க்க இயலாத பெயர்கள் பெருமாள்,சந்தானராஜ்,முனுசாமி,அல்போன்ஸ்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நான் வாங்கிய பெருமாள் படைப்பு இது. காகிதத்தின் மீது லினொகட்

பெருமாளின் ஓவியங்கள் எனக்கு பெரும்பாணாற்றுப்படை தொகுதியை நினைவூட்டும், எப்பொதும்.

•••

( இந்தக் குறிப்பை கடந்த 5 தேதி எழுதியனுப்பியிருந்தார் )

”ஜோக்கர்” – அதிகாரத்திற்கு எதிரான கோமாளி முகமூடி / பாலகுமார் ( மதுரை )

images (4)

“Every nation gets the government it deserves.”

Joseph de Maistre

விளிம்பு நிலையிலிருக்கும் ஒரு சாதாரண குடிமகன், அதிகார வர்க்கத்தின் வருகைக்காக விரிக்கப்படும் சிவப்புக் கம்பளத்தின் அடியில் புழுவாக நசுக்கப்படுகிறான். அதன் வலி பொறுக்க மாட்டாமல், மனம் பேதலித்து தன்னையே அதிகாரத்தின் தலைமை பீடமாக உருவகித்துக் கொண்டு உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கிறான், ஆட்சி அதிகாரமும் அரசும் தனக்குக் கீழே என்ற கற்பிதத்தில் உலவத் துவங்குகிறான். அவன் செய்யும் கோமாளித்தனங்களுக்கான அரச, அதிகார அமைப்பின் எதிர்வினை தான் “ஜோக்கர்”. “வட்டியும் முதலும்”, “குக்கூ” என மக்களின் இயக்குநர் ராஜூ முருகனின் இரண்டாவது படம்.

சமபலம் கொண்ட இரண்டு நபர்களுக்குள்ளான பகை ஆக்ரோசமான சண்டையாக மாறும். பலம் பொருந்திய ஒருவனுடன் மோதும் பலவீனமானவனோ, அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்துவான். தன்னை விட அசுர பலம் கொண்ட மிகப்பெரிய அதிகார அமைப்புடன் மோதும் சாமான்யன் தன்னை கோமாளியாக்கிக் கொண்டு தான் தன் கோபத்தைக் காட்டுவான், தனது கோமாளித்தனங்களின் மூலமே அதிகாரத்தை பதட்டமடையச் செய்வான்.

அந்த வகையில் தனது ஆற்றாமையை, மன்னர் மன்னன் என்னும் சமான்யன் தன்னை “மக்கள் ஜனாதிபதியாக” நினைத்துக் கொண்டு, தனக்குத்தானே சட்டங்கள் இயற்றிக் கொண்டு, அரசும் அதிகாரமும் தனக்குக் கீழே இருப்பதாக நம்புகிறான். அது, அவன் சத்துக்கான எதிர்வினை. ஆனால், இடதுசாரி சிந்தனை கொண்டு, மக்களுக்காக தனி மனிதனாக போராடக்கூடிய பொன்னூஞ்சலும், குடியால் கணவனை இழந்து நிற்கும் இசையும் உண்மையான போராளிகள். அவர்கள் ஏன் “மக்கள் ஜனாதிபதி”யின் உதவியாளர்களாக சுருங்கிப் போனார்கள் என்பது விளங்கவில்லை. அது இயக்குநர் தான் சொல்ல விரும்பிய கருத்தை தானே பகடி செய்து கொள்வது போலத் தான் தோன்றுகிறது.

நுகர்வுக் கலாச்சாரம், சுயநலம், உலகமயமாக்கல் என்ற எல்லா மாயைகளுக்குப் பின்னும் இன்றும் வீதியில் இறங்கிப் போராடக்கூடிய கம்யூனிஸ்ட் தொண்டர்களுக்கு (ஓட்டு அரசியலில் அது பிரதிபலிக்கவில்லை என்றாலும், கம்யூனிஸ்ட் தொண்டன் என்றால் காசுக்கு ஆசைப்பட மாட்டான் என்று) பொதுமக்கள் மத்தியில் ஓரளவு மரியாதை இருக்கிறதென்றால் அது கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தங்கள் இயக்கக் கொள்கைகளின் மீது கொண்டிருக்கக் கூடிய சமரசமற்ற பற்றும், அமைப்பு ரீதியாக ஏற்படுத்தப் பட்டுள்ள ஒழுங்குமுறையுமே காரணம். அத்தகைய போராட்டங்களுக்கு வலுசேர்க்கக்கூடிய காட்சிகளை அமைத்தால் “க்ளிஷே” ஆகிவிடும் என்ற இயக்குநர் நினைத்தாரோ என்னவோ, “ஜோக்கர்” தலைமையேற்று நடத்தும் கவன ஈர்ப்பு கலை நிகழ்ச்சிகளாய் அமைத்து பார்வையாளர்களை வெறும் சிரிப்போடு நகர்ந்து போகச் செய்திருக்கிறார்.

download
ஆரம்ப காட்சிகளில் எங்கெல்லாம் மக்கள் ஜனாதிபதி சென்று உத்தரவு இடுகிறாரோ அங்கே அவரை சமாதானம் செய்து தள்ளிக்கொண்டு செல்ல ஒரு கடைநிலை ஊழியர் வருகிறார், அவ்வளவு தான். அதிகாரத்தில் இருப்பவர், மக்கள் ஜனாதிபதியை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை. அது தான் நிதர்சனம். ஆனால் சமூக வலைதளங்கள் முழுவதிலும் அவருக்கு ஆதரவு பொங்கி வழிவது போலவும், அதனால் புரட்சி வெடிக்கக் காத்திருப்பது போலவும் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது, இணையத்தில் இயங்கும் ஐயாயிரத்து சொச்சம் பேர் தனது படத்தை ஓட்டித் தள்ளிவிடக்கூடாது என்ற முன்னெச்சரிக்கை காரணமாக அவர்களையும் தன் பக்கம் கூட்டு சேர்த்துக் கொள்வதற்காக, இணைக்கப்பட்ட காட்சிகள் போலவே தான் தோன்றியது.

ஆனால், நீதித்துறையின் முன் காவல்துறை அடிபணிந்து நிற்பதையும், அந்த கோபத்தை எல்லாம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீது நீதிமன்ற வளாகத்திற்கு வெளியே காட்டும் வன்மத்தையும் உண்மையாகவும், யதார்த்தமாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

அரசின் கடைநிலை ஊழியர் முதல், உயரதிகாரிகள், மக்கள் பிரதிநிதிகள், அமைச்சர்கள் என சகலரையும் ஊழல் பெருச்சாளிகளாக்கி, கடைக்கோடி சாமான்யன் மட்டும் தூய்மைவாதியாக வாழ்கிறான் என்பது என்ன “இஸம்” என்று தெரியவில்லை. நிஜ உலகில் கழிப்பறைகள் கட்டியதாக கணக்குக் காட்டி, புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் வைபவங்களும் நடக்கத்தான் நடக்கின்றன. ஆனால் அங்கே சாமான்யன் வெறும் கோப்பையை மட்டும் பெற்றுக் கொண்டு செல்வதில்லை, அவனது பங்காக ஐநூறோ, ஆயிரமோ பெற்றுக் கொண்டு அந்த ஊழலில் தன்னையும் ஓர் அங்கமாக இணைத்துக் கொள்வது தான் வாடிக்கையாக இருக்கிறது. சமூகத்தை பிரதியெடுக்கும் கலை எல்லா திசைகளிலும் ஒரே துலாக்கோலை பயன்படுத்த வேண்டும் தானே.

படத்தின் பலம், கூர்மையான மற்றும் துணிவான வசனங்கள். ஹெலிகாப்டரை வணங்குவது முதல் அரை மணி நேர உண்ணாவிரதம் வரை சமகால அரசியலை நேரடியாகவே பகடி செய்யும் வசனங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. ஆனால் இறுதிக் காட்சியில், பொன்னூஞ்சல் திரையைப் பார்த்து பேசுவதெல்லாம் சொஞ்சம் மேடை நாடக பாணியில் இருப்பது போலத் தோன்றியது. “நாளை ஒரு போராட்டம், வீதிக்கு வா தோழா !” என்ற வாசகங்களுடன் படம் முடிகிறது.

படம் முடிந்து வெளிவரும் போது, குற்றவுணர்வா அல்லது போதாமையா அல்லது எரிச்சலா என்று வகைப்படுத்த முடியாத ஒரு பாரம் அழுத்திக் கொண்டிருந்தது. இயக்குநர் சொல்ல விரும்பிய செய்தி என்னவாயிருக்கும் என்ற குழப்பத்துடனே திரையரங்கை விட்டு வெளியேறினேன். பலருக்கும் இதே போன்ற உணர்வுகள் தோன்றியதோ என்னவோ, சலசலப்புடன் வெளியேறும் கூட்டத்திலிருந்து வந்த குரல்களில், “இதை மறக்கணும்னா அடுத்து கிடாரியோ, தர்மதுரையோ பார்த்தா தான் சரியா வரும்” என்ற வார்த்தைகள் கேட்டன. இது தான், இவ்வளவு தான் இன்றைய சராசரி ரசிகனின் மனநிலை என்பதாகப் புரிந்து கொண்டு வந்தேன்.

••••••••