Category: அறிமுகப் படைப்பாளிகள்

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

காஞ்சனா அம்லானி / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 09 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

காஞ்சனா அம்லானி

காஞ்சனா அம்லானி

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

காதலும் அன்பும் நேசமும் அனைத்து உயிர்களுக்குமே பொதுவானது. அந்த உணர்வுதான் ஒவ்வொன்றையுமே இவ்வுலகில் ஜீவிக்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மீது பேராவல் கொள்ளச் செய்கிறது. தினமும் வாழ நேரும் புதுப்புது மாற்றங்களுடனான வாழ்வில், சக உயிரிடமிருந்து மாறாத அன்பைப் பெறுவது ஒரு பாக்கியமன்றி வேறென்ன?

சகல வசதிகளும் காலடியில் கிட்டக்கூடிய இக் காலத்தைப் போலவன்றி, அக் காலத்தில் தொலைதூரம் சென்ற தம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு கடிதம் எழுதியனுப்பி விட்டு, அதற்கு பதில் கிடைக்க மாதக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அந்த அன்பைக் குறித்து சிலாகித்துப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறோம். அவர்களை அவ்வாறு காத்திருக்கச் செய்ததுவும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான அன்புதான் இல்லையா?

தாய் – சேய் மற்றும் ஏனைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான அன்பு போலவே யார், எவரென்றே அறியாது ஏதோவொரு சந்திப்பின் போது அல்லது சடுதியாகக் கிடைத்த தொடர்பொன்றின் மூலம் இருவருக்கிடையில் தோன்றக்கூடிய உறுதியான அன்பும் கூட போற்றத்தக்கதுதான். சமகாலத்தில் உண்மையான அன்புக்கெல்லாம் சாத்தியமில்லை என நேசத்தில் தோற்றவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். உண்மையான அன்பு எங்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதைப் பாதுகாக்கத் தேவையான விட்டுக் கொடுப்பும், புரிந்துணர்வும், பூரண நம்பிக்கையும்தான் அரிதாகிக் கொண்டு வருகிறது.

காதலையும், நேசத்தையும், அன்பையும் தடுப்பது நியாயமற்றது. அது ஒரு காட்டாறு. அதன் போக்கிலேயே பாய விடுவதன் மூலமே அது செல்லும் பாதையெல்லாம் வாடிய பயிர்களைத் துளிர்க்கச் செய்யும். கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமோ, நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலமோ அதனை அடக்கிவிட முடியாது. எல்லாவற்றையும் மீறி அது பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

எனது இதயத்தின் எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்?

நீ எடுத்துச் சென்ற உன்னுடையவற்றிலிருந்து

தவறுதலாக விடுபட்ட ஏதோவொன்று

என்னிடத்தில்

தென்படாத வர்ணக் கறையைப் போல

மிகப் பெரிதாகவும்

கருங்கல்லைப் போலப் பாரமானதாகவும்

இதயத்துக்குள் ஆழ ஊடுருவிய

நானறியாத ஏதோவொன்று

என்னிடம்

இந்தளவு தனிமை

எங்கிருந்துதான் உதித்ததோ

எனக்குள்ளே மூழ்கிப் போயிருந்த ஒன்று

எப்படி உனக்குரியதாயிற்றோ

எனது இதயத்தின்

எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்

இந்தளவு துயர் தந்து போக?

***

உறவைப் பிரிந்து விலகிச் செல்பவர், தனக்குரியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சென்ற போதிலும், அவர் ஏதோவொன்றைத் தவறுதலாக விட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அது நேசித்த மனதை மிகவும் பாரமாக அழுத்துகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவிற்குத் துரத்துகிறது. இவ்வளவு துயரத்தையும், தனிமையையும் மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போகும் அளவிற்கு, இத்தனை காலமாக எனது இதயத்தின் எந்த இடத்தில் நீ ஒளித்துக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்கச் செய்கிறது அன்பு.

இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்கும் கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானி இலங்கையில் பத்திரிகைத் துறையில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றி வருபவர். சிங்கள மொழியில் சிறுகதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதி வருகிறார். சிறுகதை மற்றும் கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது புதிய கவிதைத் தொகுப்பான ‘உனதிரு விழிகளும் பூமராங்குகள்’ இம் மாதம் ஏழாம் திகதி சிறப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

இரு ஜீவிதங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காதல், திருமணம் ஆகிய உறவுகளில் அன்பின் நெருக்கம், அப் பந்தங்களை இன்னுமின்னும் நெருங்கச் செய்கிறது. அப் பிணைப்புக்களில் ஏற்படும் பிரிவும், விலகலும் அந்த உள்ளங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்கிறது. கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானியின் இக் கவிதையும் கூட, இதயத்தில் ஆழமான வலியை மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போன காதலொன்றைக் குறித்தே அமைந்திருக்கிறது. காதலும், நேசமும், அன்பும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. அதன் பிரிவு தரும் வலியும் அவ்வாறுதான்.

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

வானம்பாடி இளமுருகு / சென்னிமலைதண்டபாணி

இளமுருகு

இளமுருகு

மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்த கவிதை வானில் பேரிடி இடித்துப் பெருமழை பெய்த காலம் வானம்பாடிக் கவிதைக் காலம்தான்.. நமுத்துப் போன சிந்தனைகளைச் சலித்துப் போன சொற்களில் சிலர் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது மகாகவி பாரதி, புரட்சிக்கவிஞர் வழியில் பயணித்த வானம்பாடி புதிய திசைகளைக் கவியுலகில் அறிமுகப்படுத்திவைத்தது. மானுட எழுச்சியைப் பாடிப் பறந்த அந்தப் பறவைக்கு “வானம்பாடி” என்று பெயர் சூட்டிய பெருமகனார் நம் கவிஞர் இளமுருகு அவர்கள். அதற்கு “மானுடம் பாடும்” என்று சிறகு சேர்த்தவர் கவிஞர் சிற்பி. வானம்பாடிக்கு முன்னோடி இதழாக மரபுக் கவிதைகளைச் சுமந்து கொண்டு தேனீ பறந்தது.

அதைப் பறக்கவிட்டவர்கள் நம் கவிஞர்கள் இளமுருகு அவர்களும் புவியரசு அவர்களும். வானம்பாடி என்று பெயர் வைத்தபின்னால் நடந்த இரண்டாவது கூட்டம் கோவை என்.டி.சி. கல்வியகத்தில் நடந்தபோது புவியரசு, சிற்பி, இளமுருகு, முல்லை ஆதவன்,அக்கினிபுத்திரன்,மேத்தா, ஜன.சுந்தரம், ஞானி,சி.ஆர்.ரவீந்திரன்,நித்திலன்,சிதம்பரநாதன், சக்திக்கனல், தேனரசன், கங்கைகொண்டான், சி.வேங்கடசாமி, ஆதி ஆகியோர் கலந்துகொள்ள அந்தக் கூட்டத்தில் கவிஞர் இளமுருகு, மலையாளக் கவிஞர் வயலாரின்

”பூந்தேனருவி பூந்தேனருவி
பொன்னிற நதியின் தங்கையே
நமக்கொரே மோகம்
நமக்கொரே தாகம்
நமக்கொரே பிராயம்”
என்ற பாடலைப் பாடுகிறார். இதுவே வானம்பாடி இயக்கத்தின் இலட்சியப் பாடலாக இருந்தது என்கிறார் கவிஞர்.

எப்படி வானம்பாடி இயக்கம் உருப்பெற்றது? கவிதைகளை எவரும் அரங்கேற்றலாம். விமர்சனம் செய்யலாம். அதனால் புதிய புதிய கவிஞர்கள் புறப்பட்டு வந்தார்கள். எவருடைய கருத்துக்கும் தடையில்லை. எனவேதான் மக்களிடத்திலும் மாணவர்களிடத்திலும் வானம்பாடி நிலைத்து நின்றது. முல்லை ஆதவனும், அக்கினிபுத்திரனும் புதுக்கவிதைக்கான களம்காணக் கிளைஅசைத்த போது வானம்பாடி வந்தமர்ந்து பாடியது. இது ஒரு சுருக்க வரலாறு. இந்த வரலாற்றின் பக்கங்கள் தோறும் பாடி நடந்தவர் இளமுருகு.

இன்றைக்கு வரையிலும் வானம்பாடிகளைக் குறித்து நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. என்ன காரணம்? அவர்கள் பெற்ற வெற்றிதான். வேறென்ன? மிகச்சிறந்த கவிஞர்களை,அறிஞர் ஞானி போன்ற தேர்ந்த திறனாய்வாளர்களை, சி.ஆர்.ரவீந்தரின், நண்பர் சூர்யகாந்தன் போன்ற மிகச்சிறந்த கதையாளர்களை வானம்பாடித் தமிழுக்குத் தந்திருக்கிறது என்பதுதான்.

அன்றைய காலகட்டக் கவிதை எப்படி இருந்தது?கலாநிதி கைலாசபதி மிக அழகாகச் சொல்வார்

“புதுக்கவிதைகள் வெளிவந்த தாசப்தத்திலே, அவற்றில் தன்னுணர்ச்சிப் பண்பு குறைாகவே காணப்பட்டது. அதீத நம்பிக்கை வறட்சி, அந்நியமயப்பாடு, பாலியற்பிறழ்ச்சி, மனோவிகாரம், போலி மேதாவித்தன்மை முதலியவற்றால் உந்தப்பெற்று, மேனாட்டு நாகரிகப் பேதலிப்பில் பிறந்த “ஒலிமுறிவுக் கவிதைகளை”க் கண்மூடித்தனமாக நகல் செய்யப்பட்டது.

ஆயினும் புதிய தலைமுறை, வானம்பாடி,தாமரை, செம்மலர் முதலிய சிற்றேடுகள் புதுக்கவிதைகளை நெறிப்படுத்தத் தொடங்கிய பின் தத்துவ வீச்சும், தமிழ்த்திறனும்,தனித்துவமும், பொருள்தெளிவும், கருதது அழுத்தமும் வாய்க்கப்பெற்ற புதுக்கவிதைகள் பல தோன்றியுள்ளன. நா.காமராசன் முதல் சி.ஆர்.ரவீந்திரன் வரை புதுக்கவிதை வளர்ச்சி இன்று இலக்கிய வரலாற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது. மானுடத்தின் குரலே தன்னுணர்ச்சிப் பாடலாக ஒலிக்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை.” (கவிதைநயம்பக் 71). என்றார். அதுமட்டுமல்ல

ஓசைநயம் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்படுமாயின், வசன கவிதை எனப்படும் வெற்றுச் சொற்கூட்டம் கிடைக்கும். ஓசைநயத்தை அளவுமீறிப் பிரதானப் படுத்தினால், தெளிவு குன்றிய சலங்கை நாதம் பெறப்படும். ஓசை வறுமையுடைய வசனக் கவிதைகள் போலவே,கருத்துத் தெளிவில்லாத கிண்கிணிச் சிலம்பல் ஒலி்ப்பாட்டுகளும் தரம் குறைந்தவையே. இவற்றைப் பாகுபடுத்திக் காணப் பழகுவது சிறந்த விமர்சனப் பயிற்சியாகும்” (பக் 133) என்று சொல்லிவிட்டு

‘நாட்டுப்பாடல்களுக்குள்ள மரபாற்றலையும் வெகுஜனப் பண்பையும் உணர முற்பட்டதாலேயே யாப்பிலாக் கவிதை எழுத ஆரம்பித்த புதுக்கவிதையாளர்கள் கூட நாளடைவில் நாட்டுப்புறப் பாடல்களிலிருந்து உயிர்ச்சத்துப் பெற விரும்பினர்.

நாட்டுப்பாடல்களில், பேச்சு வழக்கில் உள்ள வசனநடை வடிகட்டப்பட்டு இயல்பாக அதே நேரத்தில் சொற்களுக்குள்ளே உள்ள ஒலிநயச் சேர்க்கை குன்றாத அளவுக்கு நாட்டுப்புறக் கவிதைகளாக உதடுகளில் வாழ்கின்றன. இதனால்தான் நா.காமராசன். சிற்பி, இன்குலாப், செந்தமிழ்மாறன். புவியரசு போன்ற புதுக்கவிஞர்கள் நாட்டுப்புறக் கவிதைகளை(பாடல்களை)ப் பின்பற்றி எழுதுகின்றனர்(பக் 177) இவ்வுணர்வு பரவலாகச் செயற்பட்டால் தற்காலக் கவிதை ஆரோக்கியமான பாதையில் நடைபோடுகிறது என்று துணிந்து கூறலாம்(பக் 177). என்கிறார்.

பல ஆண்டுகளுக்குமுன் நான் ஒரு கவிதைப்பிரதியைப் படித்தேன். பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரியில் முதுகலை தமிழ் முதலாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவர் ஒருவர் எழுதிய கவியரங்கக் கவிதை. அற்புதமான மரபுக் கவிதை. விருத்தத்திலும் சிந்திலும் விளையாடியிருந்தார். இந்தி எதிர்ப்பின்போது கொந்தளித்த அவர் மனஉணர்வுகள் அந்தக் கவிதைக்குள் கொதித்துக் கிடந்தன. அதைப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவரே மறந்துபோன அந்தக் கவிதையை ஒளிநகல் எடுத்து அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அது ஒர் இனிய தருணம். அவர்தான் வானம்பாடிக் கவிதை இயக்கத்துக்கு விதைபோட்ட கவிஞர் முல்லை.

ஆதவன் அவர்கள்.. சில காலம் என் வாசலுக்கு வரவில்லை.அப்போது அதைப் பறக்கவைத்தவர் அண்ணன் சிற்பி அவர்கள்.. உடனே கடிதம் எழுதினேன். உடனடியாகச் சில நாள்களில் உள்நாட்டு அஞ்சலில் பதில் பறந்து வந்தது. வானம்பாடி அமர்ந்து அமர்ந்து பறந்து வருகிறது. எல்லாம் என் தோள்களில் நானாகப் போட்டுக்கொண்டது.என்று எழுதியிருந்தார் அண்ணன் சிற்பி அவர்கள்.. வெள்ளிக்கிழமை எங்களூர்ச்சந்தையில் புத்தகங்களை விரித்து வைத்து விற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அங்கே வாங்கினேன். அண்ணன் புவியரசு அவர்களின் முதல் சிறிய நூலை. இப்படித்தான் வானம்பாடிக் கவிஞர்களின் தொடர்பு எனக்கு நீண்டகால உறவானது. அதனால்தான் அவர்களின் தோள்களில் நின்று என்னால் எழுத முடிகிறது. இந்த நேரத்தில் பின்னாளில் சுதந்திரம் என்ற தலைப்பில் எழுதிய அண்ணன் அக்கினிப்புத்திரன் அவர்கள் எழுப்பிய கலகக் குரல் நமுத்துப்போன கவிஞர்களை எல்லாம் நடுங்க வைத்தது..நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து என்ன பயன்? வாக்குச்சீட்டுப் போடுவதுதான் கண்டபலன். யாருக்காக? யாருக்கோ ஒருவருக்காக. நம்மை ஆட்டிப் படைப்பவனுக்காக. நமக்குச் சுதந்திரம் உண்டா? உண்மையில் இல்லை. இதை

“கூண்டு திறந்தது
சிறகு விரிக்கவா
ம்..ம்..ம்
சீட்டெடுக்க”
என்கிறார்.

கிளி என்ற புறப்பொருளைக்கூடக் குறிக்கவில்லை. ஆனால் கிளி என்று குறிக்கப்படுவது நாம்தான் என்பது தெளிவாகிவிடுகிறது. உலகெங்கும் சுதந்திரம் கிட்டியும் மேடேறாத மனிதர்களின் நிலையைச் சுருக்கமாகச் செறிவாகச் சொல்லிவிடுகிறார். இப்படித்தான் வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் செம்மாந்த சிந்தனைகளை முன்னெடுத்தார்கள். மூடுமந்திர முணுமுணுப்புகள் இல்லை. வெடிப்புறப் பாடினார்கள்.

கைலாசபதியின் கருத்துக்களின் வழியே வானம்பாடிக் கவிதைகளைப் பார்த்தால், அவர்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்சனைகளைப் பாடுபொருளாக்கினார்கள். ஓசைநயத்தை முற்றாக ஒதுக்கவில்லை. வெறும் உரைநடையைக் கவிதையாக்க முயற்சிக்கவில்லை. உலகப்பார்வை அவர்களுக்கு இருந்தது. உள்ளூர்ப்பிரச்சனைகளும் அவர்கள் கவிதையாக்கினார்கள்.

பல புதிய சோதனை முயற்சிகளைச் செய்தார்கள் கவிதையை நாட்டுப்புறப்பாடல் வடிவில் வானம்பாடிகள் மிகச்சிறப்பாகக் கையாண்டார்கள் என்பதற்கு கவிஞர் அண்ணன் சிதம்பரநாதன், எளிய நாடோடி மக்களின் வலிமிகுந்த வாழ்க்கையைக் கண்முன்னே காட்சிப்படுத்துகிற கவிதையே சாட்சி.

“கோழிக் குழம்பா வச்சா குறத்தி
குறவனையும் புடிச்சாங்க தொரத்தி
டேசனிலே கொண்டுபோயி அடைச்சு
கேசு போட்டு மாட்டுனாங்க அடிச்சு
கோர்ட்டுள கொண்டுவந்து நிறுத்தி
குத்தத்தைச் சாட்டுனாங்க வருத்தி
புள்ளத்தாச்சிக் காரியவ சொன்னா
புருஷன்மேலே சத்திய மின்னா
எங்களுக்குத் தெரியாது எசமா
கோழி திருடவில்லை நெசமா
காளான் குழம்பு வச்சா வாசம்
கோழிக் குழம்பாட்டம் வீசும்”

நம் கண்முன்னால் அந்தக்காட்சியை இப்படித்தான் புதுக்கவிதை விரித்துக் காட்டுகிறது. சமகாலப் பிரச்சனைகளைப் பாடாமல் கவிஞனால் இருக்க முடியாது. முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பது கவிதையாகாது. பணத்துக்கு விலைபோகும் மனிதர்களும் அவர்களைப் பகடைக்காய்களாக உருட்டிவிளையாடும் அரசியல்வாதிகளையும் விமர்சிக்காமல் கவிதை இருக்க முடியாது.

இப்போது தன் எண்பத்தாறு வயதில், தான் நடந்து வந்த பாதையைச் சற்றே திரும்பிப் பார்த்து, தன் திசைகளில் பூத்துக் கிடந்த மலர்களைக் கோர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் கவிஞர் “வானம்பாடி” இளமுருகு அய்யா அவர்கள்.

கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்காக என்கிற தெளிவு கவிஞருக்கு இருந்தது. அந்தத் தெளிவு பெற இயலாதவர்கள் கவிதையில் வெற்றிபெற முடியவில்லை. சமூகச் சீர்கேடுகளுக்கு எதிராகக் குரல்கொடுத்தவர்கள் வானம்பாடிகள். மூன்றாண்டுகளுக்குமுன்

(ஹரியாணவில் சாமியார்(?) ராம்பாலைப் பிடிக்க ஹரியாணா அரசு 15.43 கோடி பஞ்சாப் 4.34கோடி..சண்டீகர் நிர்வாகம் 3.29 கோடி, மத்திய அரசு 3.35 கோடி என்று மொத்தம் 26.61 கோடி செலவிட்டிருக்கிறதாம்… செய்தி தி இந்து நாளிதழ் 29.11.2014) இப்போது அதே ஹரியானாவில் ராம்-ரகீம் என்கிற சாமியார் ஆடியிருக்கிறார் சகிக்கமுடியாத சல்லாபங்கள். என்ன காரணம்? மூடநம்பிக்கைதான் வேறென்ன? எனவேதான் எல்லாக் கட்டுகளையும் தகர்த்தெறிய அறிவியல்,சமூக விஞ்ஞானச் சிந்தனைகளை முன்னெடுத்தார் நம் கவிஞர்..

தெருவுக்குத் தெரு “கடவுள்” என்று எழுப்பப்படும் எல்லா மூடத்தனங்களையும் “சாலைக்கடவுள்” என்ற கவிதையில் முன்வைக்கிறார். ஒருகாலத்தில் பக்திமானாகக் கோயில் கோயிலாகச் சென்று பேசியவர்தான் கவிஞர் என்பதையும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

“சாலைக் கடவுள்களே— நடுச்
சாலைக் கடவுள்களே

வழியில் தடையாய் முள்ளைப் பரப்பி
வளர்ந்து நிற்கும் கள்ளிகளே!

என்று கவிதையைத் தொடங்குகிறார்.

“மாதா கோவிலாய் மசூதித் தளமாய்
மாரியாய் காரியாய் மாதவன் கோயிலாய்
எங்கோ மூலையில் இருந்த நீங்கள்
எங்கள் வழிகளில் ஏன் முளைக்கின்றீர்?” என்ற கேட்கிறார். இந்த நிலைமை எதற்காக?

“இன்று
சுயநலக் கைகளின் கேடயம் நீங்கள்
வஞ்சகர் மார்புக் கவசம் நீங்கள்
ஊரை விழுங்கும் மூர்க்க முதலைகள்
உறங்கும் ஆழ்ந்த அகழிகள் நீங்கள்”
என்ற உண்மையைச் சொல்கிறார். இன்று நாட்டில் நடக்கும் நாசகார அரசிலுக்கு எது மூல முதலீடாக இருக்கிறது என்பதை அறியாதவர் யார்? இன்று நாடெங்கும் முற்போக்குப் படைப்பாளிகள் திட்டமிட்டுத் தாக்கப்படுவதைப் பாரத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். என்றாலும்

“ஆயிரம் யானைப் பலத்தொடு நிற்கும்
நவீன விஞ்ஞான வாகன மேறி
நாளை நாங்கள் பயணம் தொடர்கையில்
நீங்கள் எங்கள் கால்களில் சிக்கி
நிச்சயம் நிச்சயம் அழியப் போகிறீர்”
என்று நாளை நடக்கவிருப்பதை அன்றே அறிவிப்பு செய்திருக்கிறார்.

அதனால்தான்
“மடாதிபதிகள் காலில்விழும்
ஜனாதிபதிகள் வேண்டாம்”
என்று கவிஞரால் துணிந்து சொல்ல முடிகிறது.

கவிஞரின் உழைப்பும் சுயசிந்தனையும் அவரை நெஞ்சுயர்த்திப் பாடவைக்கிறது.

“சருகல்ல நான்
காற்றில் மிதக்க
காலில் மிதிக்க
காலக் கரையான்
அரிக்காத வைரம்நான்”

என்று பாடுகிறார்.. அழகியல் உணர்வோடு உணர்ச்சி ததும்பக் கவிதை படைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர் கவிஞர்.
தன் வாழ்வின் ஒவ்வோர் அடியையும் திட்டமிட்டு எடுத்துவைத்துச் சிந்தனைகளைச் செதுக்கிச் செதுக்கிச் சீர்படுத்தி செழுமை கண்டவர் கவிஞர் என்பதை
“மனமே விழியாய்
ஒவ்வோர் இரவிலும்
உறுதி நிரப்பி
எடுத்து வைத்தேன்
இரவிலும் கூட…

ஒழுகும் இருளில்
நட்சத்திரங்கள்
வழிகாட்ட
நடந்து வந்தேன்
வனப்பிரதேசம்.

இரவு கிழித்து
உதயம் அறிவிக்கும்
விடிவெள்ளி”
என்கிற வரிகள் எதிரொலிக்கின்றன. பத்துப்பேர் கொண்ட பெரிய குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டிய பொறுப்பில் கவிஞர் சலிப்படையவில்லை. சலியா உழைப்பில் களிப்படைந்திருக்கிறார். எப்படிப்பட்ட பின்னணி கவிஞருக்கு இருந்தது?

கோவைக்கு அருகில் மங்கலப்பாளையம் என்ற கிராமத்தில் படிப்பறிவற்ற எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து நான்காம் வகுப்புக்கு மேல் படிக்க வழியின்றி, வறுமையின் கைகளில் வதைபட்டு, தானே தக்கிளி தயாரித்து விற்று காலணா ஒண்ணே காலணா சம்பாதித்து எட்டாம் வகுப்பை எட்டிப் பிடித்து, அதற்குப்பின் பக்கத்தில் குடியிருந்த பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கும், குதிரைவண்டிக் காரர்களின் குழந்தைகளுக்கும் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்துத் தன் படிப்புக்கான செலவைத் தானே தேடிக் கொண்டு பேரூர்த் தமிழ்க் கல்லூரியில் பயின்று புலவரான அவர் வாழ்க்கையை, அழுக்குப்படாமல் அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தது கவிதைதான்.

அவர் நகர நகராட்சிப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது ஏற்பட்ட தஞ்சைப் புயலின் தாக்கத்தில் எழுந்த முதல் கவிதை “ சமுதாயம்” இதழில் வெளிவந்து இவரை வெளிச்சப்படுத்தியது. கல்லூரிக் காலத்திலேயே இவரும் கவிஞர் புவியரசும் சேர்ந்து புத்தகம் எழுதினார்கள். இருவரும் கோவையின் இரட்டைப் புலவர்களாகப் புகழ்பெற்றவர்கள். “கோவைமலர்” “பூ” என்ற இதழ்களுக்குத் துணை ஆசிரியர்களாக இருந்து, பின் தேனீ இதழைப் பதினொரு முறை பறக்க விட்டார்கள். நடைமுறை வாழ்க்கையில் வறுமையைத் தோற்கடித்த இவர் உழைத்த கடும் உழைப்பு கவிதையைக் கைகழுவிவிடவில்லை. மரபில் ஆழங்கால்பட்ட இவர் புதுக்கவிதையில் சிறகு விரித்தவர். வானம்பாடிக் கவிஞர்களிலேயே ஆரம்பநாள்களிலேயே அறிவியல் சிந்தனைகளை அதிகம் பதிவுசெய்த கவிஞர் இவர் என்று நாம் மனந்திறந்து சொல்லலாம்.

”ஓராணை உடன்பிறந்தே
ஓரானை தனைப்புணர்ந்த
சீரானை திருச்செந்தில்
ஊரானை தேன்கடப்பந்
தாரானை இளமுருகுப்
பேரானை, பேசுவன்என்
பிஞ்சுக்கவி கனியவே”

என்று 1959ல் மரபு வழிப்பட்ட சிந்தனைகளோடு “காந்தி பிள்ளைத் தமிழ்” எழுதிய விரல்கள்தான் கால மாற்றத்திற்கேற்ப
”தமிழ் இனப்படுகொலையும்
நிச்சயம் பிரசவிக்கும்
தமிழ் ஈழம்…
நகரும் சரித்திரம்
இனி அந்தத்
திசைநோக்கித்தான்”
என்றும் எழுதியிருக்கின்றன.

சிறுவயது நிகழ்வு ஒன்றை மிக அழகாகக் “கரியக்கா” என்ற கவிதையில் பதிவு செய்கிறார் கவிஞர்.
தவளையைப் பிடித்துவிளையாடும் விளையாட்டு சிறுவர்களுக்குத் தனிவிளையாட்டு. இவரும் பிடிக்கத் தாவுகிறார். அது குட்டைக்குள் தாவிவிடுகிறது. இவரும் விழுகிறார். சகதி. எழமுடியில்லை. கூடவந்த சிறுவர்கள் ஓடிப்போய்விடுகிறார்கள். உதவிக்காகக் கத்துகிறார். கைகொடுத்துக் காப்பாற்ற வருகிறாள் வேலியோரம் ஆடுமேய்க்கும் கரியக்கா. வரும்போதே ஒப்பாரி வைத்தபடியே வருகிறாள். ஆனால் கவிஞரைக் காப்பாற்றிக் கரைசேர்த்து விடுகிறாள். இந்த நிகழ்வை மிக இயல்பாக,

“திட்டிக் கொண்டே கையால்
சேந்தினாள் கரையில் சேர்த்தாள்.
திட்டும் வாய்.. தேன்சிந்தும் கைகள்”

என்கிறார். இன்றைய வாழ்வை

”மீன்கள் தூங்கும் குளம்போல்
சலனப்படக் கூடாத இந்த வயதிலும்
எதைஎதையோ பிடிக்க
எட்டிக் குதிக்கிறேன்.
பறப்பதைப் பிடிக்க
இருப்பதை இழந்து
நழுவிப் புதைமணல்
வீழ்ந்து தவிக்கிறேன்”
என்று படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

”உள்ளிருந்த சக்தி
உந்தியது என்னை
புதைமணல் நீந்தி நீந்தி
மீண்டுநான் கரையெழுந்தேன்,
இப்பொழுதும் என்நெஞ்சில்
ஆடு மேய்க்கும் கரியக்கா”
என்று தன் வாழ்வையே ஒரு கவிதைச் சித்திரமாக்கிக் காட்டுகிறார். தவளை என்பதை ஒரு குறியீடாகக் கொண்டு அவரவர் அவரவர்க்குக் கிட்டிய வாழ்க்கை அனுபவத்தை அசைபோட்டுப் பார்த்தால் .இந்தக் கவிதையின் ஆழம் புரியும். இந்தக் கவிதையைத் தன் அனுபவமாக மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு மனிதனின் அனுபவமாகவும் மாற்றிவிடுகிற ரசவாதத்தைக் கவிஞர் செய்துவிடுகிறார்.

.இப்படிப்பட்ட அனுபவங்களின் வழியே கவிஞர் வாழ்க்கையைக் கடந்து வந்ததால்தான்
”அனுபவமே
என் வாழ்வு
அதுவேதான் என் செல்வம்” என்கிறார். அதனால்தான் இளைய தலைமுறைக்கு இதயம் திறந்து

“முன்னோர் செல்வம்தின்று
முடமாகிப் போனவனே!
மண்ணுலகே உனக்காக
மலர்ந்து கிடக்கிறது
சிறகுகள் விரியட்டும்
திசைதோறும் பாடிச்செல்” என்கிறார்.

மரபுக் கவிதையிலும் சரி புதுக்கவிதையிலும் சரி தன் சோதனை முயற்சிகளைச் செய்தவர் கவிஞர்.அறிவியல் உண்மைகளை அழகியல் அனுபவமாக மாற்றி இயற்கையின் இயக்கத்தைப் பாடுபொருளாக்கிவிடுகிறார். சூரியனையும் பூமியையும் தாயும் சேயுமாக வைத்துப் பாடுகிறார்.

“பூமிக் குழந்தை புலம்பலொலி.. மேனியெலாம்
முத்து வியர்வைத்துளிகள் மூச்சற்றுப் போனதுபோல்
மட்ட மலாக்காக வான்பார்த்துக் கிடக்கிறது”
என்று பூமியின் தோற்றத்தைப் புலப்படுத்துகிறார். சூரியன் தவிக்கும் தவிப்பை
“வாரி எடுத்துன்னை மார்போடு சேர்த்தணைத்து
முத்தமிட என்நெஞ்சில் மூளுதடி பேராசை
என்செய்வேன் என்மகளே..என்மேனி தீப்பந்தம்”
என்று இயற்கையைப் பாடுபொருளாக்கிப் பாடுகிறார். பூமியைக் குழந்தையாகக் கருதிய கவிஞர் தாயாக வைத்துப் படிமக் கவிதையைப் படைக்கிறார்

“ஆயிரம் மானிட நெஞ்சுகளாலும்
அளந்தள வறியா வான்வெளிப்பரப்பில்
தேகம் தீயினில் வேகும் ஆதவன்
திசைதடு மாறிச் செல்கையில் என்றன்
அன்னையைத் தூக்கி வெளியில் எறிந்தான்
அக்கினிச் சேறாய் அவளிங்கு வந்தாள்”

அழகாய் படிம அடுக்குகளை அடுக்கிக்கொண்டே வருகிற கவிஞர்
”என்றோ ஒருநாள் எதிர்பாராமல்
கால வெள்ளக் கரையில் எங்கோ
பூத்தது மானிடப் புதுமலர்… அன்னை
பார்த்துப் பார்த்துப் பனிநீர் அரும்ப
எடுத்துத் தொடுத்த மானிட மாலையில்
இருக்கும் எளிய ஒருசிறு மலர்நான்”
என்று பிரபஞ்ச வரலாற்றையே பிழிந்து தருகிறார். அன்றைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய சிந்தனை அபூர்வமானது. அறிவியல் பார்வையின் வழியே சமூக விமர்சனத்தை முன்னெடுத்தவர் கவிஞர்.

அதன் வழியே தன்னையே தான் சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்கிறார். அவரின் உள்மன விமர்சனம்

“எனக்குள் ஒருகுரல்.

எல்லாம் தெரிந்தவனென்று
பீற்றிக்கொண்டாய்
எனக்கெவர் நிகரெனப்
போற்றிக் கொண்டாய்.

“எல்லாம் இரவல்தானா
சுயம் அற்ற சுடலை மண்ணா நீ?”
என்று கேட்டுவிட்டு

“அனுபவச் சூட்டில்….
விழித்த மனவெளியில்
அதோ என் அறிவு தேவதை
விளக்கேந்தி வருகிறாள்.”
என்கிறார்.

கவிஞர் நகைப்பட்டறையின் அனுபவங்களைப் பெற்றவர். படிக்க முடியாமல் தவித்த பால்யகால நினைவுகளை
“பால பருவத்தில்
படிக்காத காலத்தில்
ஊர் ஊராய்
ஓடிய வாழ்க்கை
ஊக்கம் தந்தது” என்கிறார். இது சுயபுலம்பல் அன்று. வாழ்வின் உண்மை தரிசனம். அவர் வாழ்வில் உற்ற துணையாய் இருந்து வழிகாட்டி வழிநடத்தியவர் நண்பர் ஜன.சுந்தரம். தீர்க்கமான சிந்தனையாளர்.. அதனால்
“உள்ளமும் வாழ்வும்
ஒன்றிய நட்பு
உறுதுணையானது” என்று சொல்லிவிட்டு

“அலைஅலையாய்ப்
பொங்கும் வெளிச்சம்
வெளியிலும் என்னுள்ளம்.
மனம் தோகைவிரித்தாடியது.”
என்று கண்முன்னால் தன் வாழ்வையே சித்தரித்துக் காட்டுகிறார்.

தன் மாணவர் இறந்த போது மனங்கசிந்த கவிஞர் “பூமி நமக்கு குருசேத்ரம்” என்று எழுதுகிறார். அக்கவிதையில்
”ஓ! காலமே!
உனக்கும் எனக்கும் உறவுண்டு
உள்ளே நமக்குள் பகையுண்டு
என்னில்நீ…. உன்னுள்நான்..
பூமி நமக்கு குருசேத்ரம்”
என்கிறார். “பிரகலாதன்” என்கிற கவிதை வர்க்கப்போராட்டம் குறித்த படிமக் கவிதையாக மிளிர்கிறது.

“தந்தையே
உமது கைகளில் பகடைக்காய்களாய்
உமது காலில் பிய்ந்த செருப்பாய்
உமது வாயில் சாராய நெடியாய்
நாங்கள் எத்தனை காலம் இருப்பது?” என்கிற கேள்வி தந்தையிடம் மகன் கேட்கும் கேள்விமட்டுமல்ல..தொழிலாளி, முதலாளி வர்க்கத்திற்குள் கேட்கப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கிற கேள்வி. இன்றைய இளைய உள்ளங்கள் எப்படியெல்லாம் கற்பனைக் குதிரையில் பறந்து கொண்டிருக்கின்றன… காலத்திற்கேற்ப மாறமுடியாத மனங்கள். சமுதாயக் கண்ணோட்டத்தில் கவிதையைப் படைக்கிறார் கவிஞர்

“நீ ஆசைப்படும் வேலை
யார்கொடுப்பார் மகனே?
வாழ்க்கை நெருப்பு
எரியவில்லையா உன்னுள்?
காலங்கள் தோறும் மாறும் தொழில்கள்
மாறுந் தொழிலுக்கு மாறா மனிதர்கள்
தார்மெழுகிய நகரத் தெருக்களில்
காகிதம் மேயும் தொழிலற்ற வண்டிக்
குதிரைகள் போலக்
காலப் போக்கில் காகிதம் தின்பர்.” என்று விமர்சிக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல..

“உறவும் நட்பும் தரும்
அவமானங்களின்
ஆலகாலம் விழுங்கு
அமுதாய் மாற்று” என்று அரிச்சுவடியைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.

பங்களாதேஷ் பிரிவிணையின் போது

“.இனியும் இவனொடு வாழ்க்கை நடத்த
என்னால் முடியாது
இதயம் முழுதும் நெருஞ்சிக் காடு
இரத்தம் கசிகிறது,”
என்று பாடுகிறார். இதைத் திரும்பத் திரும்பப் படித்துப் பார்க்கையில் அலைஅலையாய் எத்தனை எண்ணங்கள் எழுகின்றன? பங்களாதேசுக்கு மட்டும்தானா பொருந்தும் இந்த வரிகள்? அதிகார மையம் ஓரிடத்தில் மட்டும் குவிக்கப்படுகிற பொழுது எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ள இந்த வரிகளே போதும்.

நிலவில் மனிதன் முதன்முதல் கால்பதித்ததைப் பதிவு செய்யும் கவிதை “விஞ்ஞானக் கன்னி”. அதில்
“காலத்தின் நெற்றியிலே
கருஞ்சாந்துப் பொட்டான
கோல நிகழ்ச்சி” என்கிறார்.

இப்படிப்பட்ட பார்வை கவிஞரின் கவிதைகள் பெரும்பாலானவற்றில் காணக் கிடைக்கின்றன. செம்மொழி என்று நம் தமிழைச் சிறப்புச் செய்த காலத்திற்கு வெகு முன்பே கவிஞர்
“என்னெதிரில் கைகட்டி
.இருந்தமொழிச் சோதரிகள்
ஏழடுக்கு மாளிகையில்
எனைப்பார்த்துச் சிரிக்கின்றார்” என்கிறார்.

அன்றைய இந்தி எதிர்ப்பில் எத்தனைபேர் வெந்து மடிந்தார்கள். அவையெல்லாம் விழலுக்கிரைத்த நீராகிவிட்டது இன்று. இந்த வரிகளுக்குள் இன்றைய நிலையைப் பொருத்திப் பாருங்கள். கவிதையின் சூடு நம்மைச் சுடும். மனிதனைப் பற்றிப் பாடுகிற பொழுது கவிஞர் பெருமிதம் ததும்ப

“மானிட வீணையின் கானம் எழுந்தே
வானைத் தொடுகிறது—இந்த
மண்ணில் விண்ணில் காற்றில் மனிதன்
சுவடுகள் தெரிகிறது” என்கிறார்.
அதனால்தான்

“உழைப்பின் காலில் முத்தமிடும் சொர்க்கம்
வேட்டுவன் நாவில் உதிக்கும் காவியம்”

என்கிறார். இந்த வரிகளுக்குள் எத்தனையோ வரலாறுகள் உறவாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. சமூகநீதியைச் சமாதிக்குள் தள்ள நடத்தப்படுகிற நாடகங்களைக் கண்டும் காணாமல் வாய்மூடிக் கொண்டிருக்கும் ஊமைகளைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்ல? கவிஞரின்

”பதவிகளின் காலில் விழும்
மனிதன் சொன்னான்
நான்
யாருக்கும் அடிமையில்லை”
என்கிற வரிகள் எத்தகைய அர்த்த அடர்த்தி நிரம்பியவையாக இன்று விளங்குகின்றன? மரபில் ஆழக் காலூன்றிக் கவிபடைத்த கவிஞர் அண்ணல் காந்தியடிகளைப் பாடுகிறபோது
“கள்ளிருக்கும் மலர்களிலே
உள்ளிருக்கும் வண்டுகள்போல்
காசுகுறி கொண்டிருக்கும் உலகம்—அதைக்
கண்டுவிட்டால் வந்துவிடும் கலகம்” என்கிறார்.

குற்றவாளிகள் சிறைக்குள்ளும் குதூகலத்துடன்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை மக்கள் பார்த்துக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தக் கொடுமைகளையெல்லாம் தட்டிக்கேட்கக் கவிஞரின்
“வெட்டிப் புதைத்தாலும்
மண்ணில் நிழல்பரப்பி
விழுதூன்றுவேன்”
என்ற வரிகளை இதயத்தில் ஏந்தியவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

கவிஞர் இளமுருகு மலையாளக் கவிஞர் குமாரன் ஆசானின் ”மாறுதல்” கவிதையை நண்பர் ஜன.சுந்தரத்தின் உதவியோடும் வால்ட்விட்மனின் “முடிவற்று ஆடும் தொட்டில்” கவிதையை “நவஇந்தியா” துணைஆசிரியரும் முதுபெரும் படைப்பாளருமான அறிஞர் டி.சி. இராமசாமி அவர்களின் உதவியோடும் மிக அழகாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் வாழ்வை நேசித்தவர்கள். அதோடு போராடியவர்கள். வாழ்வின் மீது நம்பிக்கையை ஊட்டியவர்கள். சொற்களில் சூடேற்றிக் கவிதையில் வைத்தவர்கள். அறிவியல் சிந்தனைகளை, சமுதாயச் சிந்தனைகளைக் கவிதையில் கொணர்ந்தவர்கள். அதனால்தான் இன்றும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கவிஞர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த இடத்தில் பேராசிரியர் தமிழவன் தீராநதி பிப்ரவரி 2017 இதழில் எழுதிய “வாசகன் முக்கியம் ஆசிரியன் அல்ல“ என்கிற கட்டுரை வரிகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. என்ன சொல்கிறார் பேராசிரியர்? “கல்லூரி விடுதிகளில் வசிக்கும் இலக்கியப் படைப்பு ஆர்வம் இருக்கும் இளைஞர்கள் தமிழ்க்கவிஞர்கள் எங்கே வந்துவிடுவார்களோ என்று பயப்படுகிறார்கள்” என்கிறார்.

எப்படிப்பட்ட கவிஞர்களை என்பதை விளக்கமாக எழுதியிருக்கிறார். அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அன்றைய வானம்பாடிக் கவிஞர்களுக்கு மாணவர்கள்,இளைஞர்கள் மத்தியில் கிடைத்த வரவேற்புக்கு என்ன காரணம் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இங்கே போலிப் படைப்பாளிகளை நம்பிக்கை வரட்சியாளர்களைக் குறித்து “சவாரி” என்ற கவிதையில் சரியாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர் இளமுருகு.

“இருளிலே நீந்திப்பறக்கும்
மனக்குதிரையே!
சாட்டைச் சொடுக்கில்
உன்னை வழிநடத்திச் செல்லும்
மாயமனிதர்கள் யார்?
அவர்களையும்
ஆட்டிப்படைக்கும்
சூத்திரதாரிகள் யார்?

இந்தக் கவிதைவரிகளோடு இன்றைய அரசியல்நிலையையும் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கலாம்.

கவிஞர் எப்படி இருக்கிறார் தெரியுமா? அவர் முகத்தைக் கொஞ்சம் பாருங்கள். கவிதையின் கம்பீரத்தைக் காணமுடியும்.அவர்யார்?
“காட்டாற்றங்கரையில்
காத்துக் கி்டக்கிறேன்
கால காலமாய்ப்
பூத்துக் கிடக்கிறேன்” என்கிறார். வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களைப் பார்த்தவர் கவிஞர். அதனால்தான்

“எண்ணங்கள் ஆயிரம்
கோடிகள் என்னுள்
ஏமாற்றங்களே
சிரித்தன என்முன்…

வீட்டு முல்லையாய்ப்
பூத்துச் சொரிய
விம்மி எழுகின்ற
ஆசைப்பெருக்கில்…

இன்றும் தளிர்க்கிறேன்
இனியும் தளிர்ப்பேன்”

என்று கம்பீரமாகப் பிரகடனம் செய்கிறார். இது வெற்று கோசமோ முழுக்கமோ அல்ல. அவர் வாழ்க்கையின் துடிப்பு. வளர்ச்சியின் துடிப்பு.

”ஒரு கவிதையைப் படிக்கும்போது அதன் தலைப்பையோ அல்லது சிற்சில சொற்களையோ பார்த்த மாத்திரத்தில் ஒரு முடிவுக்கு வராதுஈ நுட்பமாகப் பாடலைப் பலமுறை படித்தல் வேண்டும்.” (கவிதை நயம் பக் 129) என்பார் கலாநிதி கைலாசபதி. இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பையும் திரும்பத்திரும்பப் படிக்கவேண்டும். சமகாலத்தோடு பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் கவிதை எப்படிக் காலம் கடந்து நிற்கிறது என்பதைக் காண முடியும். கவிஞனின் கவிதை மட்டுமல்ல அவன் வாழ்வும் அழகு மிக்கதாக இருக்க வேண்டும். இங்கே கவிஞர் இளமுருகுவின் கவிதைகள் அழகொளிர மிளிர்கின்றன… அவரின் வாழ்க்கையைப் போலவே.

மற்றவர்கள் நடைபயிலப் பாதையைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. நம் கவிஞர் ஒரு காவியத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அதையும் விரைவில் வெளிக்கொணர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டு “வெள்ளைப் பறவை“க்குப்பின் சாகித்ய அகாதமி விருதை அதிகம் பெற்றவர்கள் வானம்பாடி இயக்கக் கவிஞர்கள்தான் என்று சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். எதிர்காலத்திலும் வானம்பாடிகளின் குரல் ஒலித்துக்கொண்டுதானிருக்கும்.அந்தக் கவிதையை முன்னெடுப்பவர்கள்தான் கவிதையில் வெற்றிபெற முடியும், வெற்றி பெறுகிறார்கள் .

யுத்தத்துக்காக ஆயுதமா ஆயுதத்துக்காக யுத்தமா? – ஆர். அபிலாஷ்

images (10)

இது ஒரு கோழியா முட்டையா என்பது போன்ற சிக்கல் என உங்களுக்கு தோன்றலாம். ஆனாலும் இக்கேள்விக்கு என்னிடம் தெளிவான விடை ஒன்று உள்ளது. மேலும் இக்கேள்வி வெகுசுவாரஸ்யமானது எனத் தோன்றுகிறது.

மனிதனின் தேவைகள் ஒரு பண்டத்தை உற்பத்தி பண்ணத் தூண்டுகிறதா அல்லது நேர்மாறா? சமீபத்தில் ஒரு சமூகவியல் வகுப்பில் ஒரு மாணவி மார்க்ஸிய கோட்பாடு பற்றி பேசும் போது இவ்விசயத்தை குறிப்பிட்டாள். தேவையே பொருட்களின் உற்பத்தியை நேரடியாய் தீர்மானிக்கிறது என்றாள். நான் அவளிடம் கேட்டேன், “ஒரு அழகிய சுரிதார் பார்த்ததும், ஒரு புது போன் சந்தையில் வந்ததும் வாங்கத் தோன்றுகிறது. அங்கே தேவையா அல்லது அப்பொருள் நமக்குள் தூண்டும் ஆசையா நம்மை வாங்க வைக்கிறது? அதே போல ஒரு புதுப்படம் வெளியாகி அதைப் பற்றி மீடியாவில் பரபரப்பாய் பேசினால் போய் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. நாம் பார்க்க ஆசைப்பட்டதனால் அப்படம் வெளியானதா அல்லது அப்படம் வெளியானதால் நமக்கு பார்க்க ஆசை தோன்றியதா? அத்தியாவசிய பொருளான மின்சாரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். உற்பத்தி செய்யப் படும் ஒவ்வொரு மின்சாதனப் பொருளும் மின்சார நமது பயன்பாட்டை அதிகரிக்க வைக்கின்றன. இப்பொருட்களை கொடு என நான் சந்தையிடம் கேட்கவில்லை. ஆனால் சந்தை இப்பொருட்களை தட்டில் வைத்து என்னிடம் நீட்ட நீட்ட எனக்கு கூடுதல் மின்சாரம் தேவையாகிறது. எனக்கு மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு ஒரு பிக்சர் டியூப் டிவி போதும். நூறு ரூபாய்க்கு கேபிள் கனெக்‌ஷன் போதும். ஆனால் இரண்டுமே இனி கிடைக்காது என ஆகும் போது நான் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எல்.சி.டியும் மூவாயிரத்துக்கு செட் ஆப் பாக்ஸும் வாங்க நேர்கிறது. சில வேளைகளில் நமது ஆசை தூண்டப்பட்டு தேவையை சந்தையே உருவாக்கிறது. சில சந்தர்பங்களில் ஒரு தேவை நம் மீது திணிக்கப்படுகிறது. நிலத்தடி நீர் மாசுபட்ட சூழல் சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீருக்கான சந்தையை உருவாக்குகிறது. கார்ப்பரேட்மயமாக்கல் ஒரு நகரப்பகுதியின் நில மதிப்பை பல மடங்கு செயற்கையாக ஏற்றி விடுகிறது. அங்கு வசிப்பவர்கள் மிகையான வாடகைக்கும் சேர்த்து சம்பாதிக்க நேர்கிறது. அதற்காக கூடுதல் உழைக்கிறார்கள். வீடு வாங்க வேண்டும் என்பதையே ஒரு கனவாக வளர்க்கிறார்கள். அதற்காக இருபது வருடங்கள் வங்கிக் கடன் செலுத்தி போராடி இறுதியில் வீடு எனும் லட்சியத்தை அடைகிறார்கள். ஆனால் வீட்டின் விலையை சந்தை செயற்கையாய் ஏற்றவில்லை என்றால் (அல்லது ஒரு நகரத்தில் இருந்து மென்பொருள் நிறுவனங்கள் வெளியேறினால்) நீங்கள் அதே வீட்டை பத்து வருடங்களில் வாங்கி இருக்க முடியும். வீட்டின் மதிப்பு மேலும் குறைந்தால் உங்களுக்கு வீடு வாங்கும் ஆசையே ஏற்படாது. ஆக செயற்கையான பரபரப்பு, போட்டி மனப்பான்மை, பொருள் மீதான இச்சையை கார்ப்பரேட் சந்தை உண்டு பண்ணுகிறது.”

இதை ஒட்டி ஒரு சுவாரஸ்யமான விவாதம் வகுப்பில் நடைபெற்றது. எனக்கு Fast Food Nation எனும் புத்தகத்தில் Eric Schlosser துரித உணவு பண்பாடு எப்படி அமெரிக்காவில் திணிக்கப்பட்டது என விளக்கியிருந்தது நினைவு வந்தது. அறுபதுகளில் ரயில் பாதைகள் அகற்றப்பட்ட தேசத்தை முழுக்க இணைக்கும் சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. ரயில் பாதைகளே அதுவரையிலும் அமெரிக்காவின் ரத்த தமனிகளாய் இருந்தன. குறைவான கட்டணத்தில் மக்கள் இந்த பொதுபோக்குவரத்தை பயன்படுத்தி சௌகர்யமாய் இருந்தனர். அப்போது அறிமுகமாகத் துவங்கின கார்களை விற்க கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு ரயில் சேவை முக்கிய தடையாக இருந்தன. அதனால் அரசை லாபி செய்து ரயில் பாதைகளை அகற்றினர். பதிலுக்கு சாலைகளை (மக்கள் செலவில்) பரவலாய் அமைத்தனர். அடுத்து கார்களின் தேவையை, வசதியை மக்களுக்கு இந்நிறுவனங்கள் அறிமுகப்படுத்தினர். மக்களுக்கு இப்போது கார்கள் அவசியமாய் போயின. ரயிலை விட இதுவே சௌகர்யம், இதுவே முன்னேற்றத்தின் அறிகுறி என நம்பத் தலைப்பட்டனர். ஆனால் சந்தை இத்துடன் நிற்கவில்லை. சாலையில் பயணிப்போருக்கு அவசரமாய் வண்டியை நிறுத்தி வாங்கி கொறிக்க துரித உணவு தேவைப்பட்டது. அப்படி சாலை ஓரங்களில் பர்க்கர் கடைகள் அறிமுகமாகி மெக்டொனால்ட்ஸ், கெ.எப்.ஸி போன்றவை பெரும் வணிக வெற்றி பெற்று அமெரிக்க உணவில் இருந்து பிரிக்க முடியாத வஸ்துக்களாகின. ஆனால் ரயில் பாதைகள் அகற்றப்படாவிட்டால் மெக்டவல்ஸ், கெ.எப்.ஸி எல்லாம் முளைத்திருக்காது.

இனி யுத்தத்துக்கு வருவோம்.

உலகின் முதல் கொலை எப்படி நடந்திருக்கும்? ஒரு வலுவான எதிரியை ஒருவன் கட்டையால் அடித்தோ கல்லால் மண்டையை பிளந்தோ, அல்லது கத்தி அல்லது ஈட்டி கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பிறகென்றால் குத்தியோ கொன்றிருக்கலாம். ஆனால் இந்த ஆயுதங்கள் எதுவுமே இல்லை. எந்த ஆயுதங்களுமே சாத்தியப்படாத இடத்தில் அவன் வசிக்கிறான். அவன் கொல்ல வேண்டிய ஆள் அவனை விட வலுவானவர். பக்கத்தில் போய் கழுத்தை நெரித்து கொல்ல முடியாது. அப்படி எனில் கொலையே நடந்திருக்காது.

ஆனால் கொலை நடந்தது. ஏனெனில் ஆயுதம் அவன் கண்ணில் பட்டது. உலகின் முதல் கொலையை பற்றி விவிலியம் பேசுகிறது. கேன் தன் சகோதரன் ஏபெலை கொல்கிறான். அவன் காதில் சாத்தான் சொல்கிறான்: “ஏபெலின் தலையை ஒரு கல்லால் அடித்து உடைத்துக் கொல்.” சாத்தான் முதலில் ஆயுதத்தை (கல்) கொடுக்கிறான். அடுத்து தான் கொலையை நிகழ்த்த செய்கிறான். நம் சூழலில் இந்த சாத்தானாக ஆயுத நிறுவனங்கள் உள்ளன. அவை இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் ஆயுதங்கள் வழங்கி போருக்கு தயார் செய்கின்றன. அவை அமெரிக்காவை அப்கானிஸ்தானிலும், இஸ்ரேலை பாலஸ்தீனிலும் குண்டு போட சொல்கின்றன. உலகம் ஆயுத வியாபாரத்தை தடை செய்திருந்தால் அந்த கொடூரமான ஈழப் போர் நடந்திருக்காது. லட்சக்கணக்கான அப்பாவிகள் சிதைந்திருக்க மாட்டார்கள்.

ராணுவத்திற்கு என்று தனியாய் ஒரு சமூகப் பங்களிப்பு உண்டா என்பதில் எனக்கு ஐயம் உள்ளது. பேசி சமரசமாகிப் போகும் பிரச்சனைகளே தேசங்களுக்கு இடையே உள்ளன. ஆனால் அரசியல்வாதிகள் நல்ல பெயர் எடுக்க சிலநேரம் போர் பீதியை மக்களிடையே தூண்டுகின்றன. வாஜ்பாய் அரசு கார்கிலில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தை அனுமதித்து விட்டு பிறகு போரை ஆரம்பித்தது ஒரு உதாரணம். இதுவே 1947இல் பாகிஸ்தான் ராணுவம் காஷ்மீரை ஆக்கிரத்த போதும் நடந்தது. மௌண்ட் பேட்டன் பாகிஸ்தான் ராணுவ நுழைவை தடுக்க தயங்கினார் (அவர்களை படையெடுக்க தூண்டியதே அவர் தான் என்றும் சொல்கிறார்கள்.). நேருவும் அவருக்கு உடன்பட்டார். காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் படையினர் ஆக்கிரமித்த பின்னர் இவர்கள் ராணுவத்தை அனுப்பி போரிட்டார்கள். எளிதில் முடக்கி இருக்க வேண்டிய எளிய சிக்கலை பெரிதாய் வளர்த்தெடுத்தார்கள். பிரிவினையையும் பிரிட்டீஷ் அரசாங்கம் வேண்டும் என்றுமே மோசமாய் திட்டமிட்டு கடும் உயிர்சேதத்தை இருபக்கமும் ஏற்படுத்தியது. இது இரு தேசங்கள் இடையிலும் தீராப் பகையை தோற்றுவித்தது. மேலும் பிரிட்டீஷ் அரசு ஒரு பக்கம் இந்தியாவை ஆதரித்து விட்டு இன்னொரு பக்கம் பாகிஸ்தானையும் தூண்டி விட்டது. இல்லாவிட்டால் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் நட்பு நாடுகளாய் நீடித்திருக்க முடியும்.

அபிலாஷ் சந்திரன்

அபிலாஷ் சந்திரன்


வலுவான ராணுவம் இல்லாத ஒரு நாட்டை இன்னொரு நாடு ஆக்கிரமிக்கும் என்பதும் ஒரு தொன்மம் தான். இலங்கையை இந்தியா சுலபத்தில் ஆக்கிரமிக்க முடியுமே? ஏன் இல்லை? தேவையில்லை என்பதலே. பெரிய ராணுவங்கள் இல்லாத எத்தனையோ சிறு தேசங்கள் உலகில் பரஸ்பர புரிந்துணர்வு, வணிக ஒப்பந்தங்கள், பண்பாட்டு பரிமாற்றங்கள் மூலம் போர் இன்றி நிலைத்து வருகின்றன. ஆனால் ராணுவத்துக்காக பட்ஜெட்டில் பெருந்தொகையை ஒதுக்கும் தேசங்கள் அவ்வப்போது போரில் ஈடுபடுவதை காணலாம். அமெரிக்கா சிறந்த உதாரணம்.

போருக்காக ஆயுதமா? ஆயுதத்துக்காக போரா?

ஆயுதத்துக்காக போர் என்பதே என் தரப்பு.

முதன்முதலில் ஆயுதம் ஒன்றை காணுற்ற பின்னரே மனிதனுக்கு கொல்லும் எண்ணம் வருகிறது. ஆயுதம் வழியாகத் தான் அவன் கொலையை அறிகிறான். நீங்கள் கேட்கலாம். ஆயுதத்தை அவன் தேடியதையே கொல்லும் இச்சை ஏற்பட்ட பின்னர் தானே?

நண்பர்களே என் பதில் இது: ஆயுதம் இன்றி ஒரு மனிதன் கொலையை கற்பனையே பண்ணி இருக்க முடியாது. அறிந்திருக்க முடியாது. அறியாத ஒன்றை எப்படி நம் மூதாதை செய்திருக்க முடியும்? ஆயுதத்திற்கு பின்னர் தான் கொலையே தோன்றி இருக்க முடியும். அதன் நீட்சியாய், ஆயுத வியாபார்கள் ராணுவங்களையும் ராணுவங்கள் போரையும் தோற்றுவித்தனர்.

****

முத்தொள்ளாயிரம் ( 3 ) / வளவ.துரையன் ( கடலூர் )

download (13)

முத்தொள்ளாயிரம்—51.
மடப்பிடியே!

எலாஅ மடப்பிடியே எங்கூடற் கோமான்
புலாஅல் நெடுநல்வேல் மாறன்—உலாஅங்கால்
பைஅய நடக்கவும் தேற்றாயால் நின்பெண்மை
ஐயப் படுவ துடைத்து

[எலாஅ=தோழி; கூடல்=மதுரை; புலாஅல் ந்டுநல்வேல்=பகவர் மார்பில் பாய்ந்தமையால் புலால் நாற்றமுள்ள நீண்ட கைவேல்; தேற்றாயால்=தெளியாமல் இருக்கின்றாய்]

பாண்டியன் அவனோட பெண் யானை மேல ஊர்வலம் வரான் அப்ப அந்தப் பெண்யானையைப் பாத்து அவ சொல்ற பாட்டு இது:
இளமையான பெண்யானையே! நீ எனக்குத் தோழிதான? நான் முன்னாடி ஒன்கிட்டதான நடையையே கத்துக்கிட்டேன்; அப்பல்லாம் மெதுவாதான் நீ நடந்தாயே! இப்ப நல்லா புலால் இருக்கற நீளமான வேல வச்சிருக்கறப் பாண்டியன் ஒன் மேல ஏரி ஊர்வலம் வரச்ச மெல்ல நடக்கத் தெரியலயே! நீ பொண்ணான்னு எனக்குச் சந்தேகம் வர்ற மாதிரி செஞ்சுட்டயே: இது சரியா?”
அவனை நல்லாப் பாக்கணும்னு அவ நெனக்கறா; ஆனா யானை வேகமா நடந்து போயிடுச்சு; அதால அதுக்கு மெதுவா நடக்கத் தெரியிலயேன்னு சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—52
மெல்ல நடவாயோ

போரகத்துப் பாயுமா பாயாது பாயமா
ஊரகத்து மெல்ல நடவாயோ—கூர்வேல்
மதிவெங் களியானை மாறந்தன் மார்பங்
கதவங்கொண்[டு] யாமும் தொழ

[மா=குதிரை; மதிவெங்களியானை=அறிவு திரிந்த மத யானை]

பாண்டிய மன்னன் குதிரை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; அப்ப அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசைப்பட்ட ஒருத்தி அந்தக் குதிரையைப் பாத்துச் சொல்ற பாட்டு இது

”குதிரையே! நீ சண்டை போடப் போகும்போது வேகமாப் போயி போர் செய்வே; எனக்கும் தெரியும்; ஆனா இப்ப ஒன் மேல கூரா இருக்கற வேலையும், அறிவு கலங்கிப்போயி மதம் இருக்கற யானையையும் வச்ச்சிருக்கற பாண்டியன் ஏறி வரான். நாங்க பாக்க முடியாம எங்கள ஊட்லயே அடைச்சு வச்சிருக்காங்க; நாங்க எங்க ஊட்டுக் கதவுல ஒளிஞ்சுக்கிட்டு அவனைப் பாத்து வணங்கணும்ல; அதுக்காக நீ என்னா செய்யறே? இது போர் செய்ற எடம் இல்ல; இது ஊர்த்தெரு; அதனால கொஞ்சம் மெதுவா போ; நாங்களும் அவனைப் பாத்துடுவோம்”

குதிரையோட வீரத்தையும் சொல்லி அதப் பாத்துக் கொஞ்சம் மெதுவா போன்னு சொல்றா
முத்தொள்ளாயிரம்–53
ஏடு கொடு

ஆடுகோ சூடுகோ ஐதார் கலந்துகொண்[டு]
ஏடுகோ[டு] ஆக எழுதுகோ—-ஈடு
புனவட்டப் பூந்தெரியல் பொன்தேர் வழுதி
கனவட்டம் கால்குடைந்த நீறு

[ஆடுகோ=மூழ்குவேனோ; சூடுகோ= சூடிக் கொள்வேனோ; ஐதா=அழகிதாக; ஏடு=பூவிதழ்; கோடாக எழுது கொம்பாக; நீடு=பெரிய; புனம்=பூந்தோட்டம்; தெரியல்=பூமாலை; வட்டம்=கனவட்டம் என்பது பாண்டியனுடைய குதிரையின் பெயர்; நீறு=புழுதி]

பாண்டியன் வீதியில வரான்; ஆனா இவ ஊட்லேந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ள அவன் போயிட்டான்; ஆனா அவனோட மாலை, தேரு, குதிரை எல்லாம் அவன் நெனவுக்கு வந்துடுச்சு. அதால தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்றா.

”ஏ மனமே! பாண்டியன் மாரில போட்டிருக்கற மாலையில இருக்கற பூவெல்லாம் அழகான பெரிய பூந்தோட்டத்திலேந்து கொண்டு வந்ததாக்கும்; பொன்னாலான தேரு வச்சிருக்கற அவன் அவனோட கனவட்டம்ற குதிரை மேல ஏறிப் போயிட்டான்; அப்ப அவன் குதிரை காலால கெளப்பின புழுதி இதோ கெடக்கு; நான் அதிலியே உழுந்து கொளத்துல குளிக்கற மாதிரி மூழ்குவேனோ? அல்லது அந்தப் புழுதியை எடுத்து என் தலயிலே வச்சு சூடிக்குவேனோ? அல்லது வாசனைப் பொருளெல்லாம் அதோட சேத்து, பூஇதழையே கொம்பா வச்சு என் மார்லயும் தோளிலேயும் எழுதிக்குவேனோ? என்ன செய்வேன்? எப்படி எதைச் செஞ்சா அவனைப் பிரிஞ்சு இருக்கற என் நோவு தீரும்?”

அவனையே மனசில நெனச்சு வச்சிருக்கறதால அவன் போன புழுதி மேல கூட அவளுக்கு அவ்வளவு மயக்கம் இருக்காம்; இதே சொற்களோட திருவாசகத்துல கூட ஒரு பாட்டு இருக்குது. பார்க்கலாம்.

”ஆர்க்கோ அரற்றுகோ ஆடுகோ பாடுகோ
பார்க்கோ பரம்பரனே என்செய்கென்— தீர்ப்பரிய
ஆனந்த மாலேற்றும் அத்தன் பெருந்துறையான்
தானென்பார் ஆரொருவர் தாழ்ந்து
முத்தொள்ளாயிரம்—54.
ஆபுகுமாலை

குடத்து விளக்கேபோல் கொம்பன்னார் காமம்
புறப்படா பூந்தார் வழுதி—புறப்படின்
ஆபுகு மாலை அணிமலையில் தீயேபோல்
நாடறி கௌவை தரும்

[கொம்பன்னார்=பூங்கொம்பு போன்ற இடையுள்ள மகளிர்; அணிமலை=அழகிய மலை;]

இப்பாடலில் ஆபுகுமாலைன்றது அழகான சொல்லாம்; அதாவது ‘ஆ’ என்னும் சொல் பசுமாடுகளைத்தான் குறிக்கும்; அந்த மாடெல்லாம் மேய்ச்சலுக்குப் போயிட்டுத் திரும்பற மாலைப் பொழுதுன்றதைக் குறிக்கும். அந்த நேரத்துல பக்கத்துல இருக்கற மலையில புடிச்சு எரியற நெருப்பு எல்லாருக்கும் தெரியுமே! அதனால ஊர்ல இருக்கற எல்லாரும் நல்லா கூச்சல் போடுவாங்கல்ல; அந்த நாட்ல பொண்ணுங்களோட காமம், ஆசை எல்லாம் கொடத்து உள்ள வச்சிருக்கற வெளிச்சம் போல மறைஞ்சுதான் கெடக்கும். ஆனா பூமாலை போட்டிருக்கற பாண்டியன் வீதி உலாவுக்குக் கெளம்பிட்டான்னா அந்த மலையில எரியற நெருப்பு தெரியற மாதிரி எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சுடும்; அதால ஊராரெல்லாம் அந்தக் காலத்து வழக்கப்படி அலர் தூற்றி ஆரவாரம் செய்வாங்களாம். இந்த அலர்ன்றது ஒருவகையில பாத்தா வம்பு பேசறதுதான்.
முத்தொள்ளாயிரம்==55
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

வழுவிலெம் வீதியுள் மாறன் வருங்கால்
தொழுதேனைத் தோள்நலமுங் கொண்டான்—இமிழ்திரைக்
கார்க்கடற் கொற்கையர் காவலனும் தானேயால்
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

[வழு=குற்றம்; இமிழ்திரை=ஒலிக்கின்ற அலை; கார்க்கட=கரியகடல்;]

பாண்டியன் உலா வந்துட்டுப் போயிட்டான்; அவனைப் பாத்த ஒரு பொண்னு தோழிகிட்ட சொல்றா;

தோழீ! இந்தப் பாண்டியன் குற்றமில்லாத என் தெருவழியே போனான்; நான் வேற ஒண்ணுமே செய்யலடி; அவனைப் பாத்துத் தொழுது கும்பிட்டேன்; அதாண்டி; அவன் என்னோட மனசு, வெட்கம், பொண்ணுன்ற நெலமை எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டான்; என் தோளோட அழகெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான். ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே வரல; இந்தக் கருப்புக்கடல்கிட்ட சொல்லலாம்னா அது எப்ப பாத்தாலும் சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்குது; அதுவும் சேந்துக்கிட்டு என்னை வதைக்குது; இந்தக் கடலுக்கும் கொற்கை நகரத்துக்கும் அவன்தாண்டி அரசன்; இனிமே நான் யாருகிட்ட போயி என் கொறையச் சொல்லுவேன்? இங்க அரசனே எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்ட திருடனா இருக்கானே? வேலியே பயிரை மேயற கதையே இருக்கே? இப்படி இருக்குடி என் நெலமை; யாருகிட்ட சொல்வேண்டி?

“ஆர்க்கிடுகோ தோழி அவன்தார் செய்த பூசலையே” என்னும் நாச்சியார் திருமொழி இங்க நினைவுக்கு வருது.
முத்தொள்ளாயிரம்—56
சீரொழுகு செங்கோல்

மன்னுயிர்க் காவல் தனதான அவ்வுயிருள்
என்னுயிரும் எண்ணப் படுமாயின்-என்னுயிர்க்கே
சீரொழுகு செங்கோல் செழியற்கே தக்கதோ
நீரொழுகப் பாலொழுகா வாறு

அவ தன் தோழிகிட்ட சொல்றா, “ஏண்டி, இந்த ஒலகம் பூரா பாண்டியன்தான செங்கோல செலுத்தி காவல் காத்து ஆண்டு வரான்; அப்ப இங்க இருக்கற எல்லாரையும் ஒண்ணாதான நெனக்கணும்; ஆனா பந்தியில சாப்பிடறதுக்கு எல்லாரையும் வரிசை வரிசையா ஒக்கார வச்சிட்டு, ஒரு வரிசையில் சாப்பிடறவங்களுக்குப் பாலையும், அடுத்த வரிசையில இருக்கறவங்களுக்குத் தண்ணீரையும் கொடுக்கற மாதிரி, மத்த எல்லாருக்கும் இனிமையா நடந்துக்கறான்; ஆனா எனக்கு மட்டும் பிரிவைக் கொடுத்துத் துன்பம் கொடுக்கறானே! இது அவனுடைய தகுதிக்குச் சரியா? நாட்டை ஆளற அரசனே இத மாதிரி செஞ்சா என்னாடி செய்யறது?”

“நீர் ஒழுகப் பால் ஒழுகாவாறு” என்பது பழமொழி
முத்தொள்ளாயிரம்—57
வானேற்ற வையகம்

தானே தனிக்குடைக் காவலனார் காப்பதுவும்
வானேற்ற வையகம் எல்லாமால்— யானோ
எளியேனோர் பெண்பாலே நீர்ந்தண்டார் மாறன்
அளியானேல் அன்றென்பார் ஆர்

தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “ ஏண்டி, நானோ ரொம்பச் சாதாரணமானவ; அத்தோட நான் ஒரு பொண்ணா வேற இருக்கேன்; என் மனச, அழகை, வெட்கத்தை எல்லாம் திருடிக்கிட்ட அவனோ வெண்கொற்றக்குடை வச்சுக்கிட்டு எல்லா அரசருக்கெல்லாம் அரசனா இருக்கான். அவன் சாதாரண ஒரு சின்ன ராஜாவா இருந்தா நான் அவனுக்கு மேல இருக்கற ராஜாகிட்ட சொல்லி என் குறையைத் தீர்க்கலாம்; வேற நாட்டு அரசருகிட்ட சொல்லலாம்னா மானத்துக்குக் கீழே இருக்கற எல்லா நாட்டையும் இவன்தானே ஆளறான்; குளிர்ச்சியான மாலையைப் போட்டிருக்க்கற அவன் தானே வந்து மனம் இரங்கினால்தான் வழி உண்டு; அவன்கிட்ட போயி “இத மாதிரி ஒன்னை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கறவ மேல அன்பு இல்லாம இருக்கறது சரியில்லன்னு சொல்றதுக்கு யாரு இருக்காங்க? ஒருத்தரும் இல்லியே நான் என்ன செய்வேன்?”
முத்தொள்ளாயிரம்—58
தியேன்

பன்மாடக் கூடல் மதுரை நெடுந்தெருவில்
என்னோடு நின்றார் இருவர் அவருள்ளும்
பொன்னோடை நன்றென்றான் நல்லளே பொன்னோடைக்[கு]]
யானைநன் றென்றாளும் அந்நிலையள் யானை
எருத்தந் திருந்த இலங்கிலைவேல் தென்னன்
திருத்தார்நன் றென்றேன் நான்
[பொன்னோடை=பொன்னாற் செய்யப்பட்ட நெற்றிப்பட்டம்; தியேன்= தீயேன்]

மதுரையில் பாண்டியன் யானை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; எல்லாரும் பாக்கறாங்க; ஒரே நெருக்கம்; ஒரே கூட்டம்; பலபேர் பலபடிக்குப் பேசறாங்க; எல்லாத்தையும் பாத்துட்டு ஒருத்தி தன் மனசுகிட்ட சொல்றா;

”ஏ மனசே! மதுரையில தெருவில நெறய மாடமெல்லாம் இருக்குது; அந்தப் பெரிய தெருவில நான் நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். என்னோட இன்னும் ரெண்டு பேர் இருந்தாங்க; அப்பப் பாண்டியன் நல்லா அலங்காரம் செய்யப்பட்ட யானை மேல வந்தான். என்கூட இருந்த ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தி “அந்த யானையோட பொன்னால செஞ்ச நெத்திப்பட்டம் ரொம்ப நல்லாயிருக்கு: ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; இன்னொருத்தி “அந்தப் பட்டத்துக்கேத்த யானயும் கூட அழகுதான்”ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; நானும் அதேபோல சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனா நான் சொல்லலியே; யானையின் பிடரி மேல ஒக்காந்திருக்கற அழகான வேல வச்சிருக்கற பாண்டியனோட மாரில இருக்கற பூமாலைதான் நல்லதுன்னு சொன்னேன்; நான்தான் தீயோன்”

பாட்டுல கடைசியில்தான் அவளோட மன்சில இருக்கற துக்கம் பொங்கி வழியுது. தன்னைத்தான் கெட்டவன்னு சொல்லிக்கறா; தீயேன்றது குறுகி தியேன்னு வந்திருக்கு
முத்தொள்ளாயிரம்—59
வஞ்சியானல்லன்

நறவேந்து கோதை நலம்கவர்ந்து நல்கா
மறவேந்தன் வஞ்சியான் அல்லன்—துறையின்
விலங்காமை நின்று வியன்தமிழ்நா[டு] ஐந்தினையும்
குலம்காவல் கொண்டொழுகும் கோ

[நறவேந்து=தேனைத் தாங்கிய; விலங்காமை=தவறாமை; வஞ்சி=கருவூர்;

அவ அரசன் மேல காதல் கொண்டு தவிக்கறா;அவனோ ஒழுக்கமா இருக்கறவ; அதுலேந்து துளி கூடத் தவறாதவன்; அவன் பார்வையே கெடைக்கமாட்டேங்குது; அப்ப அவ தன் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கறா

“ஏ மனசே! தேன் இருக்கற பூமாலையெல்லாம் இவ போட்டிருக்கா; இந்த அரசன் இவளோட அழகை எல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான்; மறுபடியும் அதை எல்லாம் இவளுக்குக் குடுக்காத கொடுமையைச் செஞ்சுட்டான்; அதால அவன் வஞ்சியான் இல்ல; அதாவது மத்தவங்கள வஞ்சிக்காதவன் இல்ல; அதாவது வஞ்சின்ற ஊரை வச்சிருக்கர சோழன் இல்ல; ஆனா அவன் பாண்டியன்; அதுவும் எப்படிப்பட்டவன் தெரியுமா? ஒழுக்கத்திலேந்து தவறாம அஞ்சு தமிழ்நாட்டயும் காத்து நடக்கற பாண்டியன்; அதால அவன் பார்வை இவளுக்கு எங்க கெடக்கப் போறது?

இந்தப் பாட்டுல அஞ்சு தமிழ்நாடுன்றதுதான் என்னான்னு தெரியல.
முத்தொள்ளாயிரம்—60
உழுத உழுத்தஞ் செய்

உழுத உழுத்தஞ்செய் ஊர்க்கன்று மேயக்
கழுதை செவியரிந் தற்றால்—வழுதியைக்
கண்டநம் கண்கள் இருப்பப் பெரும்பணைத்தோள்
கொண்டன மன்னோ பசப்பு

இந்தப் பாட்டு ஒருத்தி அவ மனசுகிட்ட சொல்றதுதான்; இதில அவ ஒரு கதை சொல்றா; அதாவது ஒரு ஊர்ல வயல்ல நெறய உழுத்தங்காயெல்லாம் காய்த்துக் கெடந்துச்சாம். அதெல்லாத்தையும் புடுங்கிட்டதால அங்க நல்லா பச்சையா புல்லு வெளைஞ்சிருந்தது. அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் அந்த ஊர்ல இருக்கற பசுங்கன்றெல்லாம் வந்து மேஞ்சுட்டுப் போயிடுத்து. அந்த வயலுக்குச் சொந்தக்காரன் வந்து பாக்கும்போது அங்க ஒரு கழுதை மேஞ்சுகிட்டு இருந்த்து. அவன் இந்தக் கழுதைதான் அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் மேஞ்சுட்டுதுன்னு நெனச்சான்; அதால ஒடனே அந்தக் கழுதையைப் புடிச்சு அதோட காதை அறுத்துட்டான். அதேபோலதான் இங்க நடந்திடுச்சு.

அதாவது ”பாண்டியன் உலா வர்றச்ச நம்ம கண்ணுங்கதான் அவனைப் பாத்தது; ஆனா அதுங்களுக்கு ஒரு தண்டனையும் இல்ல. நல்லா பருத்து மூங்கில் போலிருந்த அழகான என் தோளெல்லாம் வீணா மெலிஞ்சு போய்ப் பசலையும் பூத்துடுச்சே”ன்னு அவ தன் மனசோட சொல்லிக்கறா.

பாண்டியனோட மார்புக்குதான் உழுத உழுத்தங்காய் இருக்கற வயலு உவமையாம். அவன் மாரில பல பொண்ணுங்க அதில இருக்கற முடியெல்லாம் தேயும்படி உழுதாங்களாம். ஆனா அதுல அவ கண்ணு போயி தானே மேஞ்சுது; அதுக்காக தோளுக்கு மெலிஞ்சு போற தண்டனை கெடச்சுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—61
முழக்கும் கடா யானை

சென்றதுகொல் போந்ததுகொல் செவ்வி பெறும்துணையும்
நின்றதுகொல் நேர்மருங்கில் கையூன்றி—முன்றில்
முழங்கும் கடாயானை மொய்ம்மலர்த்தார் மாறற்[கு]
உழந்துபின் சென்ற என்நெஞ்சு
[செவ்வி=மன்னனைப் பார்த்து உரையாடுவதற்கு வாய்ப்பான நேரம்; நேர்மருங்கு=அழகான இடை; முன்றில்=முற்றம்; உழந்று=ஆசைப்பட்டுச் சுழன்று]

இதுவும் அவ தன் நெஞ்சுகிட்டே சொல்றதுதான்; பாண்டியன் மேல ஆசை வச்சதால அவ மனசு அவன் பின்னாலயே போயிடுச்சு; அப்ப சொல்றா.
”பாண்டியன் அரண்மனை முற்றத்திலே எப்பவும் பிளிறிகிட்டே இருக்கற மதம் புடிச்ச யானைங்க நெறய இருக்கும். அவன் போட்டிருக்கற மாலையில வண்டெல்லாம் மொச்சுக்கிட்டே இருக்குமாம். அவனைக் கூடறதுக்காக ஆசைப்பட்டு அவன் பின்னாடியே என் நெஞ்சு போயிடுச்சு; பாவம்; அது அங்க போய்ச் சேர்ந்ததோ? இல்ல; அவன் அன்பைக் கேட்டு வாங்கி வந்துகிட்டே இருக்குதோ? இல்ல அவன் பதில் கிடைக்கற வரையில தன் அழகான இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டு அங்கேயே நிக்குதோ; ஒண்ணுமே புரியலியே”

அவளால வண்டெல்லாம் மொய்க்கற மாலை இருக்கற அவன் மார்பை மறக்க முடியல; அங்க யானையெல்லாம் இருக்குமே; அதுக்குப் பயந்துக்கிட்டு மனம், அங்கியே நிக்குதோன்னு நெனக்கறாளாம். இதில பாருங்க; உருவமே இல்லாத மனசுக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து அதுவும் அழகான பெண்ணாக்கி அதோட அழகான இடுப்புல கையை ஊனிக்கிட்டுனிருக்குதோன்னு வேதனைப்படறா; பெரும்பாலும் இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டுதான பொண்ணுங்க நிப்பாங்க;

“கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து”
இந்தக் குறளோட இப்பாட்டைப் பொருத்தலாமாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—62
திங்கள் அதற்கோர் திலதம்

மந்தரம் காம்பா மணிவிசும்[பு] ஓலையாத்
திங்கள் அதற்கோர் திலதமா—எங்கணும்
முற்றுநீர் வையம் முழுது நிழற்றுமே
கொற்றப்போர்க் கிள்ளி குடை
[மந்தரம்=மந்தர மலை; மணி விசும்பு=நீலமணி போன்ற ஆகாயம்; திலதம்=நடு வட்டம்; நிழற்றும்=நிழலைச் செய்யும்; கொற்றம்=வெற்றி; எங்கணும்=எவ்விடத்திலும்]

இந்தப் பாட்டுல சோழ மன்னனோட குடையுடைய குளிர்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. அரசன் எப்பவுமே தன் குடையோட நிழலால இந்த ஒலகத்தைக் காக்க வேணும்; அவன் குடை ரொம்ப ரொம்பப் பெரிசாம்; மந்தரமலைதான் அந்தக் குடைக்குக் காம்பு; குடைன்னா அதுக்கு மேல கூரை இருக்கணும்ல; அதுதான் நீல நெறமான ஆகாயமாம்; மேல இருக்கற ஓலையில இருக்கற நடுவட்டம்தான் சந்திரனாம்; அப்படிப்பட்ட அவனோட குடைதான் குளிர்ச்சியா இருந்து இந்த ஒலகத்தையே காக்குதாம்;
முத்தொள்ளாயிரம்–63.
எமக்குக் காட்டாய்
குருந்தம் ஒசித்தஞான்[று] உண்டால் அதனைக்
கரந்த வடிவெமக்குக் காட்டாய்—மரம்பெறா
போரில் குருகுஉறங்கும் பூம்புனல் நீர்நாட!
மார்பில் கிடந்த மறு
[ஒசித்த=ஒடித்து வளைத்த; குருகு=ஒரு பறவை; கரந்த=ஒளித்த; போர்=வைக்கோற்போர்]

அந்தக் காலத்துல அரசனையே கடவுளா நெனச்சிட்டிருந்தாங்க; ”மன்னனைக் கண்டேன் மாலைக்கண்டேன்”னு சொல்வாங்க; திருமால் மாரில ஒரு மறு இருக்கும்; இந்தப் பாட்டுல அதைச் சொல்லி அரசனையும் கடவுளாகவே நெனச்சு ஒன் மாரில இருந்த அந்த மறுவை நீ எங்களுக்குக் காட்டுன்னு கேக்குது இப்பாட்டு.
மொதல்ல சோழனோட நாட்டைப் பத்தி சொல்லணும்; அவன் ஊர்ல வைக்கோல் போரில இருக்கற கதிர்ல நெறய நெல்லு இருக்கும்; அதைத் தின்றதுக்கு குருகுகள் எல்லாம் அங்க வரும்; வயிறு நெறய தின்னுடும்; அப்பறமும் அதுங்கள யாரும் வெரட்ட மாட்டாங்க; தூங்கறதுக்கு வாகா அந்தப் போரே பஞ்சணை போல இருப்பதால தன் மரத்துக்குப் போகாம அங்கியே தூங்கிடும்; இப்படியெல்லாம் இருக்கறதுக்குக் காவிரி வற்றாம தண்ணி வழங்கறதுதான் காரணம்; அப்படிப்பட்ட நாட்டையுடைய சோழனே! அன்னிக்குத் திருமாலா வந்து குருந்த மரத்தை ஒடிச்சு ஆயர் பொண்ணுங்களுக்காக வளைச்சபோது ஒன் மாரில மறு இருந்துச்சே! அதை ஒளிக்காம காட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—64
வினைவகையால் வேறு
புனல்நாடர் கோமானும் பூந்துழாய் மாலும்
வினைவகையால் வேறுப டுவர்—புனல்நாடன்
ஏற்றெறிந்து மாற்றலர்பால் எய்தியபார் மாயவன்
ஏற்றிரந்து கொண்டமையி னால்

[ஏற்றெறிந்து=வேலை எறிந்தும் வேலை ஏற்றும்; ஏற்றிரந்து=நீரேற்று இரந்துகேட்டு]

அவ சொல்றா; ”காவேரி ஆறு பாயுற நாட்டை உடையவன் சோழன்; பகைவரெல்லாம் எறியற வேலைத் தன் மாரில ஏத்துப்பான்; அத்தோட அவனும் பகைவர் மேல எறிவான்; அப்படி அவங்களை எல்லாம் தோக்கடிச்சுதான அவங்களை நெலத்தை எல்லாம் நம்ம சோழன் எடுத்துக்கிட்டான்; ஆனா திருமாலு மாவலிகிட்டப் போயி நின்னு இரந்து கேட்டுத்தான நெலம் அடைஞ்சான்; அதால சோழன்தான் தான் செஞ்ச செயலால மேம்பட்டவன்”

போன பாட்டுல மாரில மறு இருக்கறதால் அரசனும் திருமாலும் ஒண்ணுதான்னு சொன்னா; திருமால் போலவே இருந்தாலும் இரந்து கேட்காம தான் எதிரிங்களைத் தோக்கடிச்சு நெலம் அடைஞ்சதால சோழன்தான் சிறந்தவன்னு அவ சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—65
கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
காவல் உழவர் களத்தகத்துப் போரேறி
நாவலோஒ வென்றழைக்கும் நாளோதை—-காவலன்தன்
கொல்யானை மேலிருந்து கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
கல்யானைக் கோக்கிள்ளி நாடு.

[நாவலோஒ= இது நெற்களம், போர்க்களம் ஆகியவற்றில் தம் பகுதியினரை அழைக்கும் குறியீட்டுச் சொல்; நாளோதை=காலைப் பொழுதில் இசைக்கும் இசை; இசைத்தால்=அழைத்தால்; போர் ஏறி=வைக்கோற் போர் ஏறி]

இந்தப் பாட்டுல சோழ நாட்டோட வளம் சொல்லப்படுது; சோழ மன்னன் பேரு கிள்ளி; அவங்கிட்ட நல்ல யானைப் படை உள்ளது. அந்த நாட்டுல நெற்களத்துல காவல் காக்குற ஒழவர் எல்லாரும் பலவிதமான வேலையைச் செஞ்சிட்டிருப்பாங்க. வைக்கப் போர் மேல ஏறி, நெல்லடிக்கறதுக்கு மத்த ஆளுங்களைக் கூப்பிடறதுக்கு, “நாவலோஒ’ன்னு குரல் எழுப்புவாங்க; காலையில கேக்குற அந்த ஓசையானது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? பகையா இருக்கறவங்களைக் கொல்ற யானைகளின் மேல இருந்துக்கிட்டு வீரரு எல்லாம் மத்த வீர்ரையெல்லாம் கூப்பிடற மாதிரி இருக்கும்.

ரெண்டு பேர் சொல்லால வாதம் செய்யறதுக்குக் கூப்பிடும்போதும் ஒரு நாவல் மரத்தின் கொம்பை நட்டு வைத்து “நாவலோஒ நாவல்’ னு சொல்றதும் உண்டு. இந்தப் பாட்டுல வர்ற தனிச்சீரு சில பதிப்புல “மாமலவன்” னுஇருக்கு. அதுக்குப் பொருள் யானை ஏறதுல ரொம்ப சிறந்தவன். காஞ்சிப் புராணத்துல கூட, நாவலோ என விளிப்பத் தொழுவாரெல்லாம் நயந்து எய்தி வினையின் மூள்வார்” என்று வருது. மேலும் நெற்கலத்துல கூவறதைப் போர்க்களத்துல கூவறதுக்கு நல்ல் உவமையா சொல்லியிருக்காரு.
முத்தொள்ளாயிரம்—66
விற்பயில் வானகம்
மாலை விலைபகர்வார் கிள்ளிக் களைந்தபூச்
சால மருவியதோர் தன்மைத்தால்—காலையே
விற்பயில் வானகம் போலுமே வெல்வளவன்
பொற்பார் உறந்தை அகம்
[சால= மிகுதியாக; மருவிய=பொருந்திய; பொற்பார்=அழகு நிறைந்த]

இந்தப் பாட்டுல உறையூரின் வளம் சொல்லப்படுது. எதித்து வரும் எதிரிகளை எல்லாம் அவன் வெல்லக் கூடியவன்; அதான் “வெல்வளவன்”. அழகான அவனோட உறையூர் நகரத் தெருக்களிலே மொத நாள் மாலை நேரத்துல பூ விக்கறவங்க பூ தொடுக்கும்போது கிள்ளிப்போட்ட பூ கெடக்கும். அது அடுத்த நாள் காலையில பல வண்னத்துல ஆகாயத்துல இருக்கற வானவில் போல இருக்குமாம். அந்தத் தெருவே வானவில் இருக்கற அழகான ஆகாயம் போல இருக்கும்; கிள்ளிப் போட்ட பூவே இந்த அளவு இருந்ததுன்னா அப்ப தொடுத்த பூ எவ்வளவு இருக்கும்? நெனச்சுப் பாருங்க.

••
முத்தொள்ளாயிரம்—67
செவ்வி இலனே
நின்றீமின் மன்னீர் நெருநல் திறைகொணர்ந்து
முன்றந்த மன்னர் முடிதாக்க—இன்றும்
திருந்தடி புண்ணாகிச் செவ்வி இலனே
பெருந்தண் உறந்தையார் கோ
[நெருநல்=நேற்று; செவ்வி=தக்க நேரம்]

சோழ அரசன்கிட்ட நெறய அரசருங்க கப்பம் கட்ட வந்திருக்காங்க; அவங்கள்ளாம் பலவிதமான பொருள் எல்லாம் கொண்டு வந்திருக்காங்க; சீக்கிரம் கொடுக்கணும்; இல்லன்னா அரசனுக்குக் கோபம் வந்திடும்னு நெருக்கறாங்க. அப்ப அங்க இருக்கற காவலன் சொல்றான்

“மன்னருங்களே! நேத்திக்கு நெறய அரசருங்க பொருளெல்லாம் கொண்டு வந்து தந்து சோழனோட காலடியில விழுந்து வணங்கிட்டுப் போனாங்க; அப்படி அவங்க விழுந்த போது அவங்க போட்டிருந்த தலைக் கிரீடம் பட்டு சோழன் காலெல்லாம் புண்ணாயிடுச்சு; அதால நேத்திக்கே அப்பறம் வந்தவங்களுக்கே கப்பம் கட்ட நேரம் தரல; இன்னிக்கும் அதேபோல அவன் காலடி புண்ணாயிடுச்சு; அதாலதான் ஒங்களுக்கும் நேரம் தரமுடியல”

அவன் காலடி புண்ணானது பத்திக் கூடக் கவலைப் படலியாம்; ஆனா அவங்களுக்கு நேரம் ஒதுக்கித் தர முடியலியேன்னுதான் கவலைப் படறான்னு காட்டுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—68
பொன்னுரை கல் போன்ற
சாலியரி சூட்டால் மடையடைக்கு நீர்நாடன்
மாலு மழைத்தடக்கை மாவளவன்-காலியன்மா
மன்னர் முடிஉதைத்து மார்பகத்துப் பூணுழக்கிப்
பொன்னுரைகல் போன்ற குளம்பு

[சாலி=ஒருவகை நெல்; அரி சூட்டால்= அடித்துக் களத்தில் அடைத்த நெற்போர்; மாலும் மழைத்தடக்கை= மேகங்கள் மயங்கி மழைபெய்வது போல் கொடுக்கும் கை; கால்=காற்று; இயல்=தன்மை; மா=குதிரை]

தங்கத்தை ஒறைச்சுப் பார்க்க ஒரு கல்லு வச்சிருப்பாங்க. வள்ளுவர் கூட கருமமே கட்டளைக் கல்லு என்பாரு. பொன்னை ஒறைச்சு ஒறைச்சு அந்தக் கல்லே அதோட நெறம் மாறிப்போயி அதுவே தங்கத்தோட நெறத்துக்கு வந்திரும்; சோழனுடைய குதிரையோட கால் குளம்பெல்லாம் அந்தப் பொன்னை ஒறைச்ச கட்டளைக் கல்லு மாதிரி ஆயிடுச்சாம்; ஏன்னு தெரியுமா; அந்தக் குதிரை காத்தை விட வேகமாப் போயி எதிரிங்களோட சண்டை போடுது; அப்ப அந்த அரசருங்க தலையை ஒதைக்கறச்சே அவங்க தலையில இருக்கற கிரீடத்துல அதன் கொளம்பு படுது; அப்பரம் அவங்க மாரில இருக்கற பொன் நகையில எல்லாம் காலு கொளம்பு படுது; அதுல எல்லாம் பட்டுப் பட்டு கொளம்பே பொன் நெறத்துக்கு வந்துடுச்சாம்;
சாலின்னு இருக்கற ஒருவகை நெல்லை அறுத்து, அந்த வைக்கோலால தண்ணி வாய்க்கா மடையெல்லாம் அடைக்கற அளவு வளம் இருக்கற நாட்டை உடையவன் அந்த அரசன். அத்தோட மேகம் போல எல்லாருக்கும் கொடுக்கறவன் அவன். மொத ரெண்டு அடியிலயும் இப்படி அரசனைப் புகழுது இந்தப் பாட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—69.
பனி மதியம்
மண்படுதோள் கிள்ளி மதயானை மாற்றரசர்
வெண்குடையைத் தேய்த்த வெகுளியால்–விண்படர்ந்து
பாயும்கொல் என்று பனிமதியம் போல்வதூஉம்
தேயும் தெளிவிசும்பில் நின்று
[மண்படு தோள் கிள்ளி= நிலவுலகத்தைத் தாங்கியிருக்கிற தோள்களை உடைய சோழன்; விண்படர்ந்து=ஆகாயத்தில் சென்று]

இந்தப் பாட்டுல சோழனோட யானையோட வீரத்தை ஒருத்தி அவ தோழிகிட்ட சொல்றா.

தோழீ! இந்த சோழன் இருக்கானே; அவன் அவனோட தோள்ளதான் இந்த பூமியையே தாங்கியிருக்கான்; அவனோட மதம் புடிச்ச யானை எதிரிங்களோட வெண்கொற்றக் கொடையெல்லாம் புடுங்கி எறிஞ்சு கோபத்துல இருக்கு; அதைப் பாத்துட்டு ஆகாயத்துல இருக்கற சந்திரனும் நானும் வெள்ளயாதான இருக்கோம்; ஒருவேள நம்ம மேலயும் அது பாஞ்சுடுமோன்னு நெனச்சுப் பயந்துபோயி அங்கயே நின்னுக்கிட்டுத் தேயுது.
முத்தொள்ளாயிரம்—70
நால்வாய்ப்பொருப்பு
கானிமிர்த்தால் கண்பரிப வல்லியோ புல்லாதார்
மானனையார் மங்கலநாண் அல்லனோ—–தான
மழைத்தடக்கை வார்கழற்கால் மானவேற் கிள்ளி
புழைத்தடக்கை நால்வாய்ப் பொருப்பு
[கால் நிமிர்த்தால்=காலை நிமிர்த்து இழுத்தால்; வல்லிக்கண்=சங்கிலிகளின் பூட்டுவாய்க் கண்கள்; பரிப=அற்றுப் போவன; புல்லாதார்=பகைவர்; மான் அனையார்=மான்போன்ற விழி கொண்ட பெண்கள்; புழைத்தடக்கை=உள்ளே துளை உள்ள பெரிய கை; நால்வாய்=தொங்கும் வாய்; பொருப்பு=மலை; மானவேல்=வீர வேல்]

கிள்ளின்ற சோழ அரசரோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது; ஒருத்தன் அவன் நண்பங்கிட்ட சொல்ற மாதிரி இது இருக்குது.

”ஏண்டா நண்பா! மேகம்தான் இந்த ஒலகத்துக்கு பொய் செய்யாம நெறைய மழை குடுக்கும்; அதைபோல குடுக்கற பெரிய கையை உடையவனும் வீரமான கழல் போட்டு இருக்கற காலை வச்சுக்கிட்டு அத்தோட கயில வீரமான வேலையும் கொண்டவந்தாண்டா எங்க சோழ அரசன்; அவனோட யானைக்குப் தொளை இருக்கற பெரிய தும்பிக்கை தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்; அது பாக்கறதுக்கு மலை போலவே இருக்கும்; அது சண்டைக்குப் போக்க் கெளப்புவாங்க; அப்ப அது காலை நிமிர்த்தி இழுக்கும் போது அதைக் கட்டி வச்சிருக்கற சங்கிலி மட்டுமா அறுந்து போகும்; எதிரிங்க மான் போல அழகான பொண்ணுங்களக் கட்டிக்கிட்டிருக்காங்க; அந்தப் பொண்ணுங்களோட கழுத்தில இருக்கற தாலிக்கயிறு கூட அறுந்து போகும்டா”
கிள்ளியின் யானை கெளம்பினால் பகைவருங்களை அழிச்ச்சிட்டுத்தான் வரும்றது தெரியுது’
முத்தொள்ளாயிரம்—71
கோத்தெடுத்த கோடு
அயிற்கதவம் பாய்ந்துழக்கி ஆற்றல்சால் மன்னர்
எயிற்கதவம் கோத்தெடுத்த கோட்டால்—பனிக்கடலுள்
பாய்தோய்ந்த நாவாய்போல் தோன்றுமே எங்கோமான்
காய்சின வேல்கிள்ளி களிறு.
[அயில்=வேல்; உழக்கி=நிலைகுலையச் செய்து; ஆற்றல்=வலிமை; எயில்=மதில்; நாவாய்=மரக்கலம்;

இப்பாட்டுல ஒரு யானையின் வீரம்தான் சொல்லப்படுது; யானையெல்லாம் படைகளுக்கு முன்னால போயி அங்க இருந்த இரும்புக் கதவை, அதுவும் அந்த இரும்புக் கதவெல்லாம் வேல் போல இருந்துச்சாம்; ஒடிச்சுப் போட்டன. அதுக்கப்பறம் இன்னும் உள்ளே போயிப் பாத்துதுங்க; அங்க கோட்டை மதில்ல ஒரு பெரிய கதவு இருந்துச்சு; அந்தக் கதவை அப்படியே ஒரே குத்தாக் குத்தித் தன் கொம்பிலியே தூக்கி வச்சுக்கிச்சு; கதவும் கொம்பிலியே மாட்டிக்கிச்சு; அப்படியே அது படைங்க இருக்கற கூட்டத்துல போயி சேந்துக்கிச்சு. அப்ப அதைப் பாக்கறதுக்கு பாய்மரத்துல பாய் ஒண்ணுக் கட்டிய மரக்கலம் போல இருந்துச்சாம். யானைதான் மரக்கலம்; தூக்கி இருக்கற அதன் தும்பிக்கைதான் கூம்பாம்; கதவுதான் பாய்மரமாம். என்னா அழகான உவமை பாருங்க.

இதேமாதிரி கலித்தொகையிலயும் ஒரு பாட்டுல வருது; இதோ அந்தப் பாட்டு:

துணைபுணர்ந்[து] எழுதரும் தூநிற வலம்புரி
இணைதிரள் மருப்பாக எறிவளி பாகனா
அயில்திணி நெடுங்கதவு அமைத்தடைத்[து] அணிகொண்ட
எயிலடு களிறேபோல் இடுமணல் நெடுங்கோட்டைப்
பயில்திரை நடுநன்னாட் பாய்ந்தூரும் துறைவகேள்

முத்தொள்ளாயிரம்—72
புறங்கடை நின்றதே
கொடிமதில் பாய்ந்திற்ற கோடும் அரசர்
முடிஇடறித் தேய்ந்த நகமும்—பிடிமுன்பு
பொல்லாமை நாணிப் புறங்கடை நின்றதே
கல்லார்தோள் கிள்ளி களிறு
[கோடு=கொம்பு அதாவது தந்தம். கோட்டுக்கால் கட்டில் என்பார் ஆண்டாள்; பிடி=பெண்யானை; கல்லார் தோள்= மலபோன்ற தோள்கள்]

இந்தக் கிள்ளி இருக்கானே; அவனோட தோளெல்லாம் மலை போல இருக்குமாம். அவன் ஒரு முறை சண்டைக்குப் போறான்; அவனோட யானைப் படை எல்லாம் போகுதுங்க; கடுமையான சண்டை நடக்குது; அதுவும் இந்த யானை போயி எதிரியோட கோட்டை மதிலைத் தன் கொம்பால முட்டுது; கொம்பெல்லாம் ஒடியுது; அப்பறம் இந்த யானை எதிரிங்களா வந்திருக்கற அந்த அரசர் மேலப் பாய்ந்து அவங்களைக் கீழே தள்ளுது. காலால அவங்களை இடறிக்கிட்டே போகுது; அதால அதன் நகமெல்லாம் தேயுது; ஒருவழியா சண்டை முடியுது. படையில இருந்தவங்கள்ளாம் நாட்டுக்கு வந்து அவங்க அவங்க ஊட்டுக்குப் போறாங்க; அரசனும் அந்தப்புரம் போயிட்டான்; அந்த யானையும் யானைக் கொட்டகை உள்ள போகணும்ல; ஆனா போகாம புறங்கடையில அதாவது வெளியிலியே நிக்குதாம்; ஏன் தெரியுமா? உள்ள அந்தக் கொட்டாயில அந்த ஆண்யானையோட பெண் யானை இருக்குதாம்; அதுக்கு முன்னால இந்த ஒடைஞ்ச கொம்போடும், தேஞ்ச நகத்தோடும் எப்படிம் போறதுன்னு வெக்கப்பட்டுக்கிட்டு அந்த ஆண் யானை வெளியிலியே நிக்குதாம். யானைக்குக் கூட அழகு போயிடுத்தேன்னு வெக்கம் பாருங்க.
முத்தொள்ளாயிரம்—73
ஒருகால் மிதியா வருமே
கச்சி ஒருகால் மிதியா ஒருகாலால்
தத்துநீர்த் தண்ணுஞ்சை தான்மிதியாப்—பிற்றையும்
ஈழம் ஒருகால் மிதியா வருமேநம்
கோழியர்கோக் கிள்ளி களிறு
[கோழி=உறையூர்; ஈழம்=இலங்கை; கச்சி=காஞ்சிபுரம்; உஞ்சி=உச்சயினி]

சோழனோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது. ஒரு வீரன் இன்னொருத்தன் கிட்ட சொல்றான்.

”டேய், அதோ பாருடா, நம்ம உறந்தை அரசரோட யானை ஒருகாலை எடுத்து வச்சுக் காஞ்சிபுரத்தை மிதிக்குது; அடுத்த காலை எங்க வைக்குது தெரியுமா? தண்ணீர் நெறயப் பாய்கின்ற குளிர்ச்சியான உச்சயினியிலே வைக்குது; இன்னும் அதோ பாரு. தெக்கே திரும்பிட்டுது; காலைத் தூக்குது; ஆமா, இலங்கையிலதான் வைக்குது; அப்பறம் இங்கதான் வருது”
போருன்னு வந்துட்டா வடக்கெ உச்சயினி வரை போயி தெக்க இலங்கை வரை போயி செயிச்சு வர்றதுதான் சோழனோட வழக்கம் அதே போலத்தான் அவனோட யானையும் இருக்குதாம். யானையோட வேகமும் இதுல தெரிய வருது.
இந்த உச்சயினியை “உஞ்சையம் பதியும் விஞ்சத் தடவியும்”னு சிலம்புல சொல்றாரு.

முத்தொள்ளாயிரம்-74
பேய் மகளிரும் ஆடவரும்
பாற்றினம் ஆர்ப்ப பருந்து வழிப்படர
நாற்றிசையும் ஓடி நரிகதிப்ப—ஆற்ற
அலங்கலம் பேய்மகளிர் ஆட வருமே
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி களிறு

[பாற்றினம்=கழுகுக் கூட்டம்; அலங்கல்=மாலை; ஆர்ப்ப=ஆரவாரம் செய்ய; வழிப்படர=பின்தொடர்ந்து பறந்து வர; கதிப்ப=துள்ள]

சோழ அரசன் கிள்ளியோட யானையையைப் பத்திதான் இந்தப் பாட்டும்;
”அந்த அரசன் கையில் ஒரு வேலு இருக்குது; அதுவும் அழகா அத்தோட நுனி இலை வடிவா இருக்குது. அவனோட யானை கெளம்பி போருக்குப் போவுது; அந்த யானை போகும்போதே எதிரிங்க எல்லாரையும் கொலை செஞ்சுகிட்டே போவுது; அவங்களோட ஒடம்பை எல்லாம் தின்னுடலாம்னு கழுகுக் கூட்டம் பின்னாடியே பறந்துகிட்டு வருது. எதிரிங்களைத் தின்ன நரி எல்லாம் மகிழ்ச்சியாலத் துள்ளுதுங்க; பொம்பளைப் பேயெல்லாம் குடலை மாலையா போட்டுகினு பெருமையா ஆடுதுங்க; அப்படி வருதாம் அந்த யானை”
முத்தொள்ளாயிரம்—75
பெருநடஞ்செய் வெற்றி
உடைதலையும் மூளையும் ஊன்தடியும் என்பும்
குடரும் கொழுங்குருதி ஈர்ப்ப—மிடைபேய்
பெருநடஞ்செய் பெற்றித்தே கொற்றப்போர்க் கிள்ளி
கருநடரைச் சீறும் களம்
[ஊன்=நிணம்; தடி=தசை; என்பு=எலும்பு; குடர்=குடல்; ஈர்த்தல்=இழுத்தல்; மிடைதல்=நெருங்குதல்; பெற்றி=தன்மை; கொற்றம்=வெற்றி; கருநடர்=கருநாடகர்]

”கருநாடக அரசன் என்னா செஞ்சான் தெரியுமா? வழக்கமா குடுக்கற கப்பத்தைக் கிள்ளிக்குத் தரல; அதால கிள்ளி அவன் மேல படையெடுத்தான்; போர் ரொம்பக் கடுமையா நடந்துச்சு; ஒடைஞ்ச தலைகளையும், மூளைகளையும், நிணம், தசைகளையும் எலும்பையும், கொடலையும், இரத்தம் ஆறா வந்து இழுத்துக்கிட்டுப் போகுது; பேயெல்லாம் வந்து கூட்டமா ஆடிச்சு அங்க”
அதைப் பாத்த ஒருத்தன் இன்னொருத்தன்கிட்ட சொல்ற பாட்டு இது.
======================

ஒரு பெண் உறவுகளைப் பேணுகிறவளாக ஏன் இருக்கவேண்டும் : சக்தி ஜோதி

images (11)

மனித வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருவது உறவுகள்தான். உறவுகளின்பால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகம். இதனைக் குலைப்பது போன்ற சம்பவங்களை பத்திரிக்கைகளில் வாசிக்கும் பொழுது மனம் கலங்கிப்போகிறது. சமீபத்தில் வாசித்ததில் அவ்விதமாக மனதை பாதித்த ஒரு பத்திரிக்கைச் செய்தி, மகன் வெளிநாட்டில் இருக்க, மும்பையில் அவருடைய அம்மா மட்டும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் தனியாக இருந்திருக்கிறார். பதினான்கு மாதங்களாக அம்மாவோடு தொடர்பு இல்லாமல் இருந்த மகன், ஒருநாள் அம்மாவைப் பார்க்க மும்பை வந்திருக்கிறார்.

பலமுறைகளின் அழைப்புமணிக்குத் திறக்காமல் போனதால், மாற்றுச்சாவி ஏற்பாடு செய்து வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறார். அங்கே, அவருடைய அம்மா இறந்து பலநாட்கள் ஆன நிலையில், நாற்காலியில் எலும்புக்கூடாக. அம்மா எப்போது இறந்தார் என்று மகனுக்குத் தெரியவில்லை. “மகனின் அலட்சியத்தால் தாய்க்கு நேர்ந்த துயரம்” இவ்வளவுதான் செய்தி. ஆனால் இவ்வளவுதானா இந்தச்செய்தி.

ஆஷா ஷகானி என்கிற அந்தத் தாய்க்கு வயது 63. கணவன் இறந்து மூன்று ஆண்டுகள் அந்தப்பெண் தனிமையில் இருந்திருக்கிறார். அமெரிக்காவிலிருந்த மகனுக்கு அம்மாவோடு தொலைபேசியில் பேசக்கூட நேரம் இல்லை. அத்தனை வேலைப்பளு அல்லது அம்மாவின் மீது கவனமின்மை.
ஒருவர் மீதான அன்பை வெளிப்படுத்துவதே அவர் நலனின் மீதான அக்கறைதான். குழந்தைகள் நலனில் பெற்றோர் அக்கறையுடன் இருப்பதும், வயதான காலத்தில் பெற்றோர் நலனை குழந்தைகள் பேணுவதும்தான் மனித உறவுகளின் நியதி. இந்த ஒழுங்கு கலைந்து போவதற்கு பெரும்பாலும் இருவருமே காரணமாக இருப்பார்கள். மேலும் மனிதஉறவு என்பது வெறும் குடும்பம் மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. நாம் நிற்கிற நிலம் மட்டுமே நம்மைச் சுமப்பது இல்லை. அந்த நிலத்தைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் பக்கவேர்கள் இருந்தால்தான், நம்முடைய கால்கள் ஊன்றியிருக்கும் நிலத்தினால் நம்மைத் தாங்கிக் கொள்ளமுடியும்.
மகன்தான் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார். ஆனால் இங்கே இந்த அம்மாவைத் தேடும்படியாக உறவினர்களோ, தெரிந்தவர்களோ, நண்பர்களோ இல்லையா. அவர் குடியிருந்தது ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. அங்கே மின்கட்டணம், தொலைபேசிக்கட்டணம், பராமரிப்பு வசதி என எதற்காகவும் ஒருவருமே அந்தப்பெண்மணியைத் தேடவில்லையா. 63 ஆண்டுகள் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தவரைத் தேடுவதற்கு ஒருவர்கூட இல்லாமல் போனது மிகுந்த துயர் தருகிற செய்தி.

இப்படித் தனிமையில் இறந்து கிடந்த முதியவர் யாரையேனும் இரண்டு, மூன்று நாட்கள் அல்லது சிலவாரங்கள் கழித்துக் கதவை உடைத்துத் திறந்ததான செய்திகளை மிக எளிதாகக் கடந்துவிடுகிறோம். இன்றைய நவீன நகர்ப்புற வாழ்வியலும், இதனைப் போலவே கொஞ்சம்கொஞ்சமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வும் சக மனிதர்களின் மீதான அக்கறையை இழந்து கொண்டிருப்பதைத்தான் இதுபோன்ற பல செய்திகள் காட்டுகின்றன.

ஒருகாலத்தில் வீட்டில் சமைக்கும்பொழுது எதிர்பாராத ஒரு விருந்தினருக்கும் சேர்த்தே சமைக்கிற வழக்கம் இருந்தது. இரவு உணவை முடித்துவிட்டுத் தூங்கும் பொழுது ஒரு பாத்திரத்தில் சிறிய அளவிலாவது சாதம் வைத்து தண்ணீர் ஊற்றி வைப்பார்கள். அதாவது இரவு நேரத்தில் உலாவுகிற காவல் தேவதைகள் சாப்பாடு இல்லாமல் ஏமாந்து போய்விடக் கூடாது என்று இதற்கு ஒரு கதையும் சொல்வார்கள். ஆனால் இது, யாராவது ஒரு விருந்தினரை எதிர்பார்த்துக் கொண்டே வாழ்ந்த முன்னோரின் வாழ்க்கை முறையைக் குறிக்கிறது.

விருந்தும் மறந்து, உறவினரும் அற்றுப்போன வாழ்க்கை முறைக்கு நகர்ந்திருப்பதை இன்றைக்கு பல வீடுகளில் காணமுடிகிறது. இதனுடைய வெளிப்பாடாகவே மும்பையில் தனித்து இறந்து கிடந்த ஒரு அம்மாவைப் பார்க்க முடிகிறது. இது ஏதோ மும்பையில் நடந்த நிகழ்வாக கருதி ஒதுக்கிவிட முடியாது.

எத்தனையோ வகைகளில் இன்றைய தகவல் தொடர்புகள் பெருகியுள்ளன. மனித உறவுகளை நெருங்கியிருக்கச் செய்வதற்கான தொழில்நுட்பங்கள்,
பக்கத்து வீட்டில் ஆண்டுக்கணக்காக வசிக்கிற மனிதரின் பெயர் கூட தெரியாத நிலைக்கும் நகர்த்தியுள்ளது. பலசந்தர்ப்பங்களில் நம் அண்மையில் வசிக்கிற, நம்முடைய நலனில் அக்கறை கொண்டிருப்பவரைக்கூட சமூகவலைத் தளங்கள் வழியாகக் கிடைக்கிற நட்புகளுக்காக புறக்கணிக்கிறோம். தொலைத்தொடர்பு வசதியற்ற காலத்தில் பக்கத்துவீட்டில் வசிப்பவர் மீதிருந்த கவனம் இன்றைக்குக் குறைந்துவிட்டது. ஆதார் அட்டை உட்பட பல்வேறு விதமான வழிமுறைகளில் தொடர்ச்சியாக நம்மைப் பற்றிய தகவல்களை முற்றிலும் கணினி வயமாக்கிவிட்டோம். மேலும் இரயில்நிலையம், பஸ்நிலையம், கல்யாண மண்டபம், உணவு விடுதிகள், கடைகள், பெரிய வீடுகளின் வாசல் புறத்திலிருந்து தெரு முனைவரை என யார்யாராலோ அன்றாடம் கண்காணிக்கப் படுகிறோமே தவிர அக்கறையோ பிரியமோ கொண்டிருப்பவர்களின் அண்மையை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

தன்னுடைய அந்தரங்கத்தில் பிறர் தலையிடக்கூடாது என்பது மேற்கத்திய மனோபாவம். இந்த மனோபாவம் படித்த, மேல்தட்டு வர்க்கத்தவர் வசிக்கும் நகர்ப்புறங்களில் அதிகமும் பின்பற்றப்படுகிறது. கிராமப்புறத்திலோ இந்நிலை நேரெதிர். கணவன், மனைவி சண்டை என்றால் கூட அடுத்த வீட்டில் உள்ளவர்கள் தலையிட்டு சமாதானம் செய்வார்கள். கிராமத்தில் உள்ள இம்மாதிரியான செயல்பாடுகள் அடுத்தவர் உரிமைக்குள் அத்துமீறி நுழைவது போலவோ தனிநபர் சுதந்திர நெருக்குதல் என்பது போலவோத் தோன்றலாம். ஆனால் கிராமங்களில் வாழ்கிற முதியவர்கள் தனிமையில், கேட்பார் யாருமற்று இறந்து போவதற்கான சாத்தியம் மிகக்குறைவு.

சங்ககாலத்தில் உள்ள அந்தரங்கம் என்பது தோழியோ பாங்கனோ அறிந்ததாகவே இருந்தது. சமூக உறவுகள் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ குடும்ப அமைப்புக்குள் தங்களை இணைத்துக் கொண்டிருந்தன. சமூக மனநிலைக்கு அடையாளமாக சங்ககாலத்தைக் கொள்ளலாம். சங்கத்தமிழ் இலக்கியங்கள் காதல், வீரம், கொடை போன்றவை மட்டுமன்றி இல்லறத்திற்குறிய அறமாக விருந்தோம்பலைப் பற்றி சிறப்பித்துக் கூறியுள்ளன. விருந்து என்றாலே புதுமை என்றும் ஒரு பொருளுண்டு. புதியவர்களின் வரவைக் குறித்த சொல்லின் அடிப்படையிலேயே விருந்து என்பது செயலாக மாறியிருக்கிறது. யாரேனும் ஒரு புதிய மனிதருக்கான உணவு அல்லது தண்ணீர் அல்லது வழிப்போக்கர்கள் தங்கிச் செல்லும் திண்ணை வைத்த வீடுகள் என நம்முடைய முன்னோர்கள் எப்பொழுதும் யாரேனும் ஒரு மனிதருடன் தொடர்பில் இருந்தார்கள். வாசலில் அமர்ந்தபடி போவோர் வருவோரைக் கவனித்து “சாப்பிட வாங்க என்றோ, மோர் குடிக்கிறீங்களா என்றோ”
யாருடனாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

தன்னைத் தேடி வருகிற புலவர், பொருநர், பாணர், கூத்தர், விறலியர் போன்றோருக்கு விருந்து கொடுத்து மகிழ்கின்ற அரசர்கள் இருந்தார்கள். “மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகம்திரிந்து
நோக்கக் குழையும் விருந்து” எனக் கருதி, விருந்தினர் மனம் வாடாத அளவிற்கு விருந்தோம்பலை செய்தனர். என்றபோதிலும் அந்த விருந்தினை ஏற்றுக்கொண்ட எந்தப்புலவரும், பொருநரும் அல்லது மற்றவரும் வாழ்நாள் முழுக்க அங்கேயே தங்கிவிடுவதில்லை. குறிப்பிட்ட சில காலம் தங்கி, பரிசில்கள் பெற்றுக்கொண்டு தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பவே ஆர்வம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கக்கூடும். ஒன்று, இவர்கள் தங்கள் சொந்த ஊருக்குத் திரும்புகிற விருப்பத்தையே எப்பொழுதும் கொண்டிருந்தார்கள், இரண்டாவது, தங்களைப் போன்று தேவையில் உள்ள மற்றவர்களுக்கு வழிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

முடத்தாமக்கண்ணியார் என்கிற பெண்பாற்புலவர் எழுதிய பொருநராற்றுப்படை, கரிகால் வளவனிடம் பரிசு பெற்ற பொருநன் வறுமையில் உள்ள பொருநனை அரசனை நோக்கி வழிப்படுத்துகிற விதமாகப் பாடப்பட்டுள்ள 248 வரிகள் கொண்ட பாடல். இந்தப் பாடலில், அரசனிடம் பரிசு பெற்று மகிழ்ந்து திரும்பும் பொருநன், எதிரே வந்த வறிய பொருநனின் யாழின் அமைப்பு, அவனுடன் சென்ற பாடினியின் உடல் வருணனை, கரிகாலனின் சிறப்பு, விருந்தோம்பல், கொடைத்தன்மை, சோழ நாட்டின் வளம், வெண்ணிப்போர் பற்றிய குறிப்பு, காவிரியின் வெள்ளச்சிறப்பு, வயல்வளம் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார்.

விருந்தினரை வரவேற்று கவனிக்கிற முறையைப் பற்றி பொருநராற்றுப்படையில் உள்ள பாடல் வரிகள்,

“கேளிர் போலக் கேள்கொளல் வேண்டி
வேளாண் வாயில் வேட்பக் கூறிக்
கண்ணிற் காண நண்ணுவழி இரீஇப்
பருகு அன்ன அருகா நோக்கமொடு
உருகு பவைபோ லென்பு குளிர்கொளீஇ
ஈரும் பேனும் இருந்திறை கூடி
வேரொடு நனைந்து வேற்றிழை நுழைந்த
துன்னற் சிதாஅர் துவர நீக்கி
நோக்குநுழை கல்லா நுண்மைய பூக்கனிந்து
அரவுரி யன்ன அறுவை நல்கி
மழையென மருளும் மகிழ்செய் மாடத்து
இழையணி வனப்பி னின்னகை மகளிர்
போக்கில் பொலங்கல நிறையப் பல்கால்
வாக்குபு தரத்தர வருத்தம் வீட
ஆர வுண்டு பேரஞர் போக்கிச்
செருக்கொடு நின்ற காலை மற்றவன்
திருக்கிளர் கோயி லொருசிறைத் தங்கித்
தவஞ்செய் மாக்கள் தம்முடம் பிடாஅ
ததன்பய மெய்திய வளவை மான
ஆறுசெல் வருத்தம் அகல நீக்கி
அனந்தர் நடுக்க மல்ல தியாவதும்
மனங்கவல் பின்றி மாழாந் தெழுந்து..”

இந்தப் பாடலைப் பாடுகிற பொருநன், தான் மிகுந்த வறுமையில் இருந்த நிலையில் கரிகாலனை நாடி வந்திருக்கிறார். கரிகாலனைச் சந்தித்தவுடன் தன்னிடமிருந்த இசைக் கருவிகளை இசைத்து பாடத் தொடங்கும் முன்பாக கரிகாலன் எழுந்துவந்து, தன்னோடு பொருந்தியிருந்த பழைய நண்பரிடம் உறவுடைமையைக் காட்டுவதுபோல நெருக்கத்தைக் காட்டியுள்ளான். இனிய உரையாடலைத் தொடங்கியிருக்கிறான். அவன் தன்னுடைய கண்களினால் முழுமையாகக் காணும்படி தனக்கு மிக அண்மையான இடத்தில் அமர வைத்துக் கொண்டான். கண்களினால் பருகும் தன்மையை ஒத்த கரிகாலனின் பார்வையினால் தன்னுடைய எலும்புகளை நெகிழ்ந்து உருகும்படி குளிர்ச்சி கொள்ளச் செய்திருக்கிறான். ஈரும், பேனும் நிறைந்து, வியர்வையால் மிகவும் நனைந்து, உடையின் கிழிசலை வேறுபட்ட பல நூல்கள் கொண்டு தைத்து நைந்து போயிருந்த ஆடையை அகற்றி, புத்தாடை அணிவிக்கச் செய்திருக்கிறான். அந்த ஆடை, நூலிழையின் வழித்தடம் தெரியாத அளவு நுட்பமாக நெய்யப்பட்ட பாம்பின் தோலை ஒத்த மெல்லிய தன்மையுடன் பூவேலைப்பாடுகளுடன் அமைந்திருந்தது. வழிநடையின் வருத்தம் தீர, அழகிய ஏவல் மகளிரால் பலமுறை பறிமாறபட்ட கள்ளினைப் பருகிய பொருநன் தன்னுடைய சுற்றத்தோடு மன்னனின் அரண்மனையில் மனக்கவலை ஏதுமின்றி உறங்கி, வைகறையில் துயில் நீங்கியிருக்கிறார்.

களைப்புத் தீரத் தூங்கி எழுந்த அடுத்தநாள் காலையில் அரசவைக்குச் சென்று அரசனைப் பார்க்கிற பொருநன், அரசனைப் பாடி மகிழ்விக்கிறான். முழவு இசைக்க, சிறிய யாழை உடைய விறலியர் நடனமாடினர். உணவு உண்ணுகிற நேரம் வந்தவுடன் அருகம்புல் பழுதை உண்டு கொழுத்த ஆட்டின் பருத்த தொடைக்கறியை நன்கு வேகவைத்து சமைத்த உணவை கரிகாலன் பரிமாறினான். ஆடலும், பாடலும் விருந்துமாகப் பலநாட்கள் கழிந்தபின், தங்களுடைய ஊருக்குத் திரும்ப பொருநன் விரும்புகிறார். இவர்களைப் பிரிய மனமில்லாத கரிகாலன் “எம்மைவிட்டு பிரிந்து செல்லப் போகிறீரோ” என வெகுண்டு, பின்பு பொருநன் தன்னுடைய ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லக் கேட்கும் விதத்தினால் ஒத்துக்கொண்டு “யானைககளையும், கன்றுகளையும், ஆடைகளையும் பரிசிலாகப் பெறுவீராக” எனச் சொல்கிறான்.

பொருநன் வறுமை நிலையில் உள்ளவன். அவனது வறுமைக்கு இவ்வளவு கொடுத்தால் போதுமென அரசன் முடிவு செய்வதில்லை, எவ்வளவு வேண்டுமோ எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று தன்னுடைய தகுதிக்கு ஏற்ப வழங்குகிறான். அரசன் கொடுக்கிறான் என்பதற்காக பொருநன் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. “என்அறி அளவையின் வேண்டுவ முகந்து கொண்டு, இன்மை தீர வந்தனென்.” என தன்னுடைய தகுதிக்கேற்ப பொருநன் எடுத்துக் கொண்டு தன்னுடைய ஊர் திரும்புகிறான். கொடுப்பது என்பது தாராளமாகவும், பெறுவது என்பது தன்னுடைய தகுதி அறிந்தும் இருப்பதாக இந்தப்பாடலில் அறிய முடிகிறது.

கொடுப்பது என்பது ஒருவரின் இயல்பாக இருக்கும் பொழுது அது முழுமையானதாக இருக்கும். தான் அறிந்த கல்வியை போதிப்பது, தான் சேர்த்த செல்வத்தை வழங்குவது, அன்பு செய்வது என இம்மூன்றுமே முழுமையாக வழங்கப்பட வேண்டியவை. பெறுபவர் அவரவர் தகுதிக்கேற்ப தான் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். விருந்தோம்பலும் அப்படித்தான்.

வறுமையில் வாடுகிறவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் இருக்கிறார்கள். செல்வம் குவிந்திருப்பவர்கள் உதவி செய்வதுதான் குறைந்து விட்டது. மிகக்குறைந்த எண்ணிக்கையில் பிறர் நலனில் அக்கறை கொண்டு உதவுகிறவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். தாங்கள் பெற்ற உதவியை, தாங்கள் உண்ட உணவை, தாங்கள் உறங்கிய நிம்மதியை, தாங்கள் பெற்ற பரிசில்களை மற்றவர்களும் பெறவேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் அருகிவிட்டார்கள்.

நாடுவிட்டு நாடு பெயர்ந்து மன்னர்களைச் சந்தித்து பாடல்கள் பாடி, ஆடி பிழைப்பு நடத்திய பொருநர்கள் தங்கள் சொந்த நிலத்தில் தங்கி இருப்பதற்கே விரும்புகிறார்கள். முடத்தாமக்கண்ணியார் தன்னுடைய பொருநராற்றுப் படையில் கரிகாலனின் அன்பையும், கருணையையும், கொடையையும் பாடினாலும் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்புகிற பொருநன் ஒருவனின் சொல்லெடுத்தே தொடங்கியுள்ளார். எத்தனை உயர்வான விருந்தோம்பலையும் ஒருகட்டத்தில் போதும் என்று சொல்லி விலகுகிற தன்மையும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

தன்னுடைய குழந்தைகள் மட்டுமே முதுமைக்காலத்தில் தங்களைக் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்கிற அழுத்தம் முந்தைய தலைமுறை வரையில் இருக்கவில்லை. கூட்டுக்குடும்ப வாழ்வும், உறவினர்களைப் பேணுகிற தன்மையும் இருந்த காரணத்தினால், முதுமை என்பது அத்தனை துயர் தரக்கூடியதாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் தொழில் சார்ந்து குழந்தைகள் வெளியூர், வெளிமாநிலம், வெளிநாடு என்று செல்லவேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. மிக நீண்ட வருடங்கள் இணைந்திருந்த நிலத்தையும் மக்களையும் விட்டுவிட்டு தங்கள் மகனோடு அல்லது மகளோடு தங்கியிருக்கிற பெற்றோரும் கூட தங்களுடைய ஆழமான விருப்பமாக தங்கள் ஊருக்குத் திரும்புவதையே பெரும்பாலும் விரும்புகிறார்கள்.

மகன், மகள் எல்லோரும் எங்காவது அயல்நிலத்தில் தங்கி செழுமையாக இருந்தாலும், தான் பிறந்து வளர்ந்து இடத்தில் தங்கள் முதுமையைக் கழித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் பலரை அறிந்திருக்கிறோம். ஆஷா ஷகானி என்கிற ஒரு அம்மாவுக்கு அப்படியான சொந்த நிலமோ மனிதர்களோ அற்றுபோய் விட்டார்களா என்பதுதான் அந்தச்செய்தியைப் படித்தவுடன் தோன்றியது. பெரும்பாலும் இந்திய ஆண்களை விட பெண்கள் தனிமையில் இருப்பதில்லை. உறவினர்களை, நண்பர்களைப் பேணுவது தான் பெண்களின் அடிப்படையான இயல்பாக இருக்கிறது. கணவன் இறந்த பிறகு தங்களை பக்தி மார்க்கத்திலோ, பேரன் பேத்திகளை வழிநடத்துவதிலோ தங்களை இணைத்துக்கொள்வார்கள். பல சமயங்களில் பெண்கள் யாருடனாவது நட்பு கொண்டாடுவது போல அல்லது யாரையேனும் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டாவது மற்றவர்களோடு இணைந்திருக்கிறார்கள்.
இவ்விதமான இயல்பைத் தவறவிடாத பெண்கள் ஒருபோதும் தனிமையில் இறந்துபோவதில்லை.

*********************************************************************************************************************

ஆற்றுப்படை :

பத்துபாட்டிலுள்ள திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, மலைபடுகடாம் என்கிற கூத்தராற்றுப்படை போன்ற நூல்கள் அத்தனையுமே தான் பெற்ற பரிசில்களை மற்றவர் பெறவேண்டி வழிபடுத்தப் படுவதற்காக எழுதப்பட்டவை.

புறநானூற்றில் பாணாற்றுப்படை, விறலியராற்றுப்படை, புலவர் ஆற்றுப்படை போன்றவையும் இவ்வகைப் பாடல்களே.

பொருநராற்றுப்படை :

சங்கத் தொகை நூலான “பத்துப்பாட்டு” வகையில் வஞ்சியடிகள் கலந்த ஆசிரியப்பாவில் எழுதப்பட்ட நூல்.
பாடியவர்: முடத்தாமக்கண்ணியார்.
சோழப் பேரரசனான கரிகால் வளவனிடம் பரிசில் பெற்று மீண்ட ஒரு பொருநன், வழியில் வறுமையோடு எதிர்ப்பட்ட பொருநனை, அவ்வேந்தனிடம் உதவிபெற வழிப்படுத்துகிற பாடல். 248 வரிகள் உள்ள இந்தப் பாடலில், வறிய பொருநனின் யாழின் அமைப்பு, அவனுடன் சென்ற பாடினி வருணனை, கரிகாலன் சிறப்பு, விருந்தோம்பல், கொடைத்தன்மை, சோழ நாட்டின் வளம், வெண்ணிபோர் பற்றிய குறிப்பு, காவிரியின் வெள்ளச்சிறப்பு, வயல்வளம் போன்றவை பாடப்பட்டுள்ளன.
பொருநர்கள் ஏர்க்களம் பாடும் பொழுது உழவர் போலவும், போர்க்களம் பாடும்பொழுது வீரர் போலவும் வேடமிட்டு நடித்து, யாழிசைத்துப் பாடுவர்.

முடத்தாமக்கண்ணியார்:

இவர் கரிகாற்சோழன் மீது பொருநராற்றுப்படை பாடியவர்.
இவரது கால் முடமாக இருந்ததால் “முடம்” என்பது இவரது இயற்பெயரான “தாமக்கண்ணி” க்கு முன்னுட்டாக அமைந்துள்ளது. காமக்கண்ணி (காமாட்சி) போலவே இதுவும் பெண்ணின் பெயராகக் கருதப்படுகிறது.
தாமம் என்றால் மாலை, முடத்தாமம் என்றால் செண்டால் இணைத்து முடியிடப்படாமல் கழுத்தின் வழியே இருபுறமும் தொங்குகிற மாலை என்றும் பொருள். இதனால் கூட முடத்தாமக்கண்ணியார் என்று அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். இது மருவி முடம் பட்ட தாமக்கண்ணி என உடல் ஊனத்தால் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம்.
பொருநனது யாழ் பற்றிய வருணனை, பாடினி பற்றிய வருணனைக்கு இவர் பயன்படுத்தியுள்ள உவமைகள் மூலமாக இவரைப் பெண்பாற் புலவர் என்பர்.
பெரும்பாணாற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை போன்ற மற்ற ஆற்றுப்படைப் பாடல்களில் எதிரே வறுமையோடு வருபவரை ஆற்றுபடுத்துபவர் வழி சொல்லி அனுப்புவார். ஆனால் பொருநராற்றுப்படையில் செல்லத்தக்க வழியினைச் சொல்லாமல் கரிகாலனது கொடைச்சிறப்பு, விருந்தோம்பல், போர்த்திறம், நாட்டின் வளம் மட்டுமே பாடியுள்ளார்.
கரிகாலனைப் பற்றி கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் பாடிய “பட்டினப்பாலை”யில் சொல்லப்படாத பல செய்திகள் இதில் உள்ளன. மேலும் வறுமையில் உள்ள வேறு ஒரு பொருநனை வழிப்படுத்தியமையால் இது கரிகாலன் வாழ்ந்த காலத்தில் அவனுடைய பாடப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனெனில் பட்டினப்பாலையில் குறிப்பிடப்படுகிற பல போர்கள், நகரங்கள் பற்றிய குறிப்புக்கள் இதில் இல்லை. வெண்ணிப்போர் பற்றி மட்டும் குறிப்பிடப்படுவதால் கரிகாலனின் இளமைக்காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என மா. இராசமாணிக்கனார் தன்னுடைய “பத்துப்பாட்டு ஆராய்ச்சி” என்னும் நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

**

ஆகியின் ஏழு கவிதைகள்

images (12)

சிலருக்கு (அ) பலருக்கு

இது கிராமத்திலிருந்து

நகரத்திற்கோ

நகரத்திலிருந்து

கிராமத்திற்கோ

அல்லது ஒரு நகரத்திலிருந்து

இன்னொரு நகரத்திற்குள்

செல்வது போலல்லாது

தனிவாழ்வு புவி

வாழ்விலிருந்து

மணவாழ்விற்குள்

செல்வதென்பது

சிலருக்கு

ஒரு நரகத்திலிருந்து

இன்னொரு நரகத்திற்குள்

நுழைவது போலும்

அந்தக் காதற்கவிகள்

கூறியது போல

மணவாழ்வு புவி

வாழ்வினில் வாழ்வென்பது

நரகத்திலிருந்து

சொர்கத்திற்கோ

சொர்கத்திலிருந்து

நரகத்திற்கோ

அல்லது ஒரு சொர்கத்திலிருந்து

இன்னொரு சொர்கத்திற்குள்

நுழைவதோ

அல்லது சொர்கமும்

நரகமும் கலந்ததொரு

வாழ்வில்லை போலும்

இதொரு எது அதொரு

இதெல்லாமொரு

தோற்றமயக்கமும்

மிகைநவிற்சியும் கலந்ததொரு

மாற்றுத்திணைமயக்கம் போலும்

….

அவரும் இவரும்

சிலசமயம் அவர்

புத்தம்புதிய விலை

உயர்த்தி விற்கப்படும்

இலவம்பஞ்சுத் தலையணை

மறுசமயம் மாபெரும்

தள்ளுபடியின் போதும்

வாய்பிளக்கவைக்கும் மாக்புக்

வேறுசமயம் வர்ணம் பூசி

திறக்கமுடியாவண்ணம்

இறுக்கமூடப்பட்டு

கண்கூசும் வெளிச்சத்தில்

வைக்கப்பட்டப் புட்டி

இவரோ சிலசமயம்

மூலையில் வீசப்பட்ட

கீறல்விழுந்த வெற்றுப்பூந்தொட்டி

மறுசமயம் தூசி தட்டாது

ஓரமாக ஒதுக்கப்பட்ட

மூட்டைப்பூச்சிகள் வசித்த மெத்தை

வேறுசமயம் இருட்டில்

வைக்கப்பட்டு துருபிடிக்க

எத்தனிக்கும் ஓலைச்சுவடிகள்

பதுக்கப்பட்ட தகரடப்பா

…..

இத்துணை தூரம்

குழந்தையின் உபயோகிக்கப்பட்ட

குட்டையான சட்டைத்துணிமணிகள்

வைக்கப்பட்டப் பை முதல் அலமாரியிலிருந்து இரண்டாவது

அலமாரிக்கு இடம் மாறியிருந்தது

ஒரு அலமாரிக்கும் இன்னொரு

அலமாரிக்கும் எத்துணை தூரம்.

கண்டறியப்பட்டப் பை

வெளியிலெடுக்கப்பட்டு

கேள்விகள் கேட்கப்பட்டு

பதில்கள் அளிக்கப்பட்டு

பெரிய பயணப்பைக்குள் திணிக்கப்பட்டது.

திணிக்கப்பட்டப் பை

மறுநாள் மீண்டும்

இடம் மாறியிருந்தது.

இடம்மாறியிருந்தப் பை

மீண்டும் கண்டறியப்பட்டு

கேள்விகள் கேட்கப்படாது

பதில்கள் அளிக்கப்படாது

சிறிய பயணப்பைக்குள்

திணிக்கப்பட்டது.

அந்தப்பை மறுநாள்

பெரிய பயணப்பைக்கு சிறிய

பயணப்பையிலிருந்து இடம்மாறியது.

அங்கிருந்து அது கேள்விகள் கேட்கப்படாது

பதில்கள் அளிக்கப்படாது முதல் அலமாரியில் இருத்தப்பட்டது.

இரு அலமாரிகளுக்கிடையே

நூற்றெண்பது கிலோமீட்டர்.

இடையில் மானுடர்

ஒலிகள் ஒளிகள்

சிந்தனைகள்

புகை மழை

கொசுக்கள்

மணங்கள்

அமைதி

சிற்றிடர்

பிணக்குகள்

வண்ணங்கள்

காழ்ப்பு ஆதல்

மூடுபனி இருள்

மகிழ்தல் இருப்பு

பசி

துண்டாடப்பட்டு

உண(ர்)வு மறுக்கப்பட்ட

தலையற்ற பனைகள்

ஏவிய ஏவுகணைகள்

யட்சன் யட்சினியாய்

அந்தரத்தில் கடல்மேல்

கலவி செய்கையில்

விசித்திர அமில மழை

பேயெனப் பெய்ய

புவியை வலம் வந்த

விண்மென்கலன்கள்

மெய்சிலிர்க்கின்றன

இனப்பெருக்கமுற்ற

யட்ச எறிகணைகள்

மலைகள் கடந்து

கட்புலனாகாமல்

நகரங்கள் கடந்து

மின்காந்த நிழற்பட்டையை

ஊதிப் பற்ற வைத்து

நுண்ணலைகளை

தேர்ந்தெடுத்துப் புசித்தும்

பசியாறாது பதினெட்டுத் திக்கும்

வலசை செல்கின்றன

இலக்கை நோக்கி

வலசை வருகின்றன

….

இவ்வியத்தகு பொழுதில்

மெய்மை பேணுவோர்

உண்மை சொல்கின்றனர்

தங்கள் வரலாற்றை

உறுப்புகளோடும்

நினைவுகளோடும்

நாகரிகமடைந்தோரிடம்

காவு கொடுத்தவர்கள் எஞ்சும்

இப்புண்பட்ட பொழுதில்

கட்டுக் கதையை வரலாறாக்கி

தொன்மமாக மாற்றும்

தொன்று தொட்ட

அரூப தொழில் நுட்பம்

உயர்தொழில்நுட்பத்துடன்

இரண்டறக்கலந்துவிட்ட

இப்படியும் பண்படவியலுமாவென

வியப்பூட்டும் இப்பண்பட்ட பொழுதில்

தமது வரலாறை எழுதி வைத்திராத

சமூகம் காவு வாங்கப்படுமென்று

மெய்யாகவே அவர்க ளென்றெழுதி

வாசித்து செல்கையில்

பேச்சின்மையென்றோர் எறிகணை

குரல்நாணினுள் ஏறிச் சென்று

நினைவுச் சங்கிலியை

துண்டித்து விட்டாற்போல்

….

அசரீரி

நீயோவைக் காணாது

யோநீக்கு வருத்தம்

உட்தேங்கும் வருத்தமும்

வருத்தந்தா னென்றாலும்

வெளிப்படாது உட்தங்கும் வருத்தம்

தெள்ளத் தெளிந்த வருத்தமாகாதது குறித்து

சிலர் வருத்தந் தெரிவிப்பதை

பரிசீலனைக்குட்படுத்துவதால் ஒன்றும்

இன்னொன்றும் பத்தொன்பதாகிடாது

எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்

ஒநான் என்றொலித்த

ஒன்றை இன்றொலித்து

நாளை இன்னொன்றை யொலிக்கும்

அசரீரி எல்லாவற்றுக்கும்

காரணம் யோநீ என்றொலிக்க

நீயோ என்ன செய்வாள்

பாவம் அவளும் அதையே

முன்முடிவுகளின்றி

பின்மொழிகிறாள்

….

கொலுசொலியாடல்

நள்ளிரவில் கழிப்பறை செல்லத்தோணும்

கணத்தில் கேட்கும் கொலுசொலி

சன்னலை மூடினாலும் நிற்காதொலிக்கும்

சிலசமயம் சல் சல் சல் பிறசமயம் கீச் சல் சல் சல்

என்றொலிக்கும் கொலுசொலி கொலுசொலிதானா

அருகில் வசிக்கும் குழந்தையின் கொலுசொலியா

அவளேன் இந் நேரத்தில் நடமாடப்போகிறாள்

இன்மையில் சல சலம்பும் ஆவியின் கொலுசொலியா

அதெப்படி மேடையின்றி நின்று நிற்காது நடனமாடும்

ஆதலால் இது நிச்சயமாக சுவர்கோழியின் கீச் சல்தான்

அங்கனமெனில் நிச்சயமாக இது கட்புலனாகாக்

காற்றிலெழும் ஆவியின் கொலுசொலியில்லையா

அவ்விதமும் எவ்விதமும் இவ்விதமும்

பரிதவிக்கும் அணிற்குஞ்சின் கீச் சல்லாகவும்

இருக்கலாமில்லையா

போங்க இவா இது தூங்கா தவளையின் சத்தம்

என்றவள் தலைமுதல் கால்வரை

மூடிக்கொள்ளுமுன் கால்களை காற்றில் மிதித்தியக்கி

கண்மூடி தூங்கி என்றெழுந்தான் பசியிலும்

பேச்சொலியிலும் கண்முழித்த சக்கரச்சுட்டி

…….

வேதாளம் ( சிறுகதை ) / சைலபதி

download (15)

நீளமான கயிறை மரக்கிளையில் போடமுயன்றான் கதிர். கயிறு நழுவிக் கீழே விழுந்தது. வெறுப்புடம் மீண்டும் எடுத்துக் கிளைநோக்கி வீசினான். ‘டேய், யார்…றா நீ…’ என்று குரல் எழுந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

யாரையும் காணோம். குரல் நிச்சயம் கேட்டது. யாரோ தொலைவில் இருந்து அழைக்கிறார்களாக இருக்கும். அல்லது அப்படி யாரேனும் அழைத்துத் தன்னை நிறுத்தவேண்டும் என்ற மனதின் எண்ணமாகக் கூட இருக்கலாம்… தயங்குகிற ஒரு நொடியில் சுயஇரக்கம் பிறந்துவிடும். பேசாமல் நீ கயிறைப் போடு. கதிர் நீளமான கயிறைக் கிளையில் வீசினான்.

தாலிகட்டும்போது இதே முடிச்சுதான் போடுகிறார்களா…

“டேய், யார்றா, நீ, ஊருக்குள்ள ஒரு மரம் கொப்பும் கிளையுமா இருக்கக்கூடாதே, ஆளாளுக்குக் கயித்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்திர்றீங்க தற்கொலை பண்ணிக்க. டேய் நிறுத்துடா.”

குரல் மேலிருந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஒரு நொடி மூச்சு நின்றுவிட்டது. மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் அவன் இல்லை இல்லை அது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பாதிரியார் அங்கியைத் தலையில் இருந்தே போட்டுக்கொண்டதுபோல உருவம். அதற்கு முகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை. மேசையில் இருந்து காற்றில் ஆடி ஆடிப் பறந்து கீழேவிழும் காகிதமாய் இறங்கியது.

ஏண்டா, ஊருக்குள்ள ஒரு மரத்த விடமாட்டேங்கிறீங்களேடா, மரம் வாழ்றதுக்கான அடையாளம், சாக இல்லை. ஆமா, நீ சாகத்தான வந்த, நான் மட்டும் சத்தம் கொடுக்கலைன்ன்னா இந்நேரம் நீயும் இப்படிக் காத்துல ஆட ஆரம்பிச்சிருப்படா. உயிர்மேல இவ்வளவு ஆசை இருக்கு, அப்புறம் ஏன் இந்த பயம்”

கதிருக்கு உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டு நடுங்கியது. தொடைகள் நிலைகொள்ளவேயில்லை. பேய் சொல்வதைக் கேட்டு அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தாலும் பயத்தை அவனால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

பேய் மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனைப் போல உருவம் மாறியது. பார்க்க நல்ல வாலிபபையனின் தோற்றம் அது. கண்களில் அப்படி ஒரு மினிமினுப்பு. கதிர் அந்தக் கண்களைக் காணக் காண அவனின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சாகவந்துட்ட… வாழ்ற வயசுடா. அப்படி என்ன பிரச்சனை உனக்கு?”

பேயின் குரல் அத்தனை கனிவானதாக மாறியிருந்தது. உண்மையில் இது பேய் இல்லை. யாரோ மனிதன் தான். நாம் எல்லாவற்றையும் மரணத்தோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்துக் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். அந்தக் கனிவும் குழைவும் நடுக்கம் தளர்த்தி அழுகையை வெடிக்கச் செய்தது. காற்று தள்ளிக்கொண்டு போகும் மழைபோல அப்படி ஒரு சடசட அழுகை. சில நொடிகளில் மழை நின்றுவிட்டது. ஆதரவான அந்த நண்பனை கதிர் ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் முகம் அத்தனை அமைதியாய் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணினேன். அவ என் லவ்வ ஏத்துக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா. இனி நான் வாழ்றதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? அதான் சாவலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க வந்து காப்பாத்திட்டீங்க” மீண்டும் சிறு சடசட தூரல்.

“அடப் பாவி, லவ்வுக்காகவா உயிரவிடத் துணிஞ்ச? அதுவும் உன்ன லவ் பண்ணாத பொண்ணுக்காக. தம்பி, நம்மள லவ் பண்ணலைன்னா உயிர விடுறதும் தப்பு, உயிர எடுக்கிறதும் தப்பு.”

கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. யாரிடம் சொன்னாலும் இப்படிக் கிண்டல் அல்லது அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

“உங்களுக்கு என்னங்க தெரியும் லவ்வப் பத்தி. உண்மையா லவ் பண்ணியிருந்தா அதோட கஷ்டம் தெரியும்”

அந்த நண்பன் உதடுகளைச் சுழித்துச் சிரித்தான். “நீ சொல்றது சரிதான் தம்பி. காதலுக்காக உயிரைக்கூடத் தரலாம் தான். ஆனா அது இப்படியில்ல. வா நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்றேன். அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாம். இன்னும் எதுக்கு அந்தக் கயிறப் பிடிச்சிகிட்டே இருக்க கருமத்தத் தூக்கிப் போடு.”

கயிறைத் தூர எறிய மனமில்லை. இருநூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியது. கீழே போட்டுப்போனால் யாராவது எடுத்துப் போய்விடலாம். அவன் கயிறைச் சுருட்டி மரத்தின் அடியில் போட்டு அதனை மண்போட்டு மூடிவைத்துவிட்டு வந்தான்.

“என்னப்பா திரும்பிவரும்போது நான் கூட இல்லைன்னா தொங்க வசதியாயிருக்கும்னு மறைச்சு வச்சிட்டு வர்றியா” என்று கேட்டான் நண்பன்.

“அதெல்லாம் இல்லைண்ணே, நான் ஏதோ வேகத்துல முடிவு பண்ணினது. இனி அப்படி நினைக்க மாட்டேன். நீங்க ஏதோ கதை சொல்றேன்னு சொன்னீங்களே…”

“அடப்பாவி, காதல விட சாவ விட காசுகொடுத்து வாங்கின அந்தக் கயிறைவிட உனக்குக் கதை ரொம்ப முக்கியமாப் போச்சா. சரி விடு. உலகத்துல நடக்கிறதெல்லாமே கதைதான். என்ன நிறையக் கதை ஒண்ணுபோல இருக்கும். கேட்டுக் கேட்டுச் சலிச்சிப் போயிருக்கும். ஆனா சில கதைகள் கேட்டா மனசவிட்டுப் போகவே போகாது. அது, நம்ம வாழ்க்கைல இப்படி நடக்கவே யில்லையேன்னு நாம பொறாமைப் படுற கதையா இருக்கும் இல்லை இத மாதிரி நம்ம எதிரி வாழ்க்கைல கூட நடக்கக்கூடாதுன்னு நாம பயப்படுற கதயா இருக்கும். அப்படி ஒருகதையத்தான் எல்லாரும் கேக்கவும் சொல்லவும் ஆசைப்படுறோம். நான் சொல்லப்போற கதைகூட அப்படி ஒரு கதைதான்”

அந்த நண்பன் கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தான். கதிர் கதைகேட்கும் ஆர்வத்தில் இருந்தான். நண்பன் கதிர் முகத்தைப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எங்கோ தனக்குள் கிடக்கும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுபவன் போல பாவனை செய்தான்.

“எல்லோருக்கும் வயசுல காதல் வரும். ஆனா அதை எல்லாரும் வெளிப்படுத்தறதில்லை. ஊரு, உறவு சாதி சனம் இப்படி எவ்வளவோ விசயம் அதுல சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறதால அவ்வளவு எளிதா யாராலையும் காதலைச் சொல்லிறவும் முடியாது, கேட்டிறவும் முடியாது, சம்மதிச்சிறவும் முடியாது. இந்தக் கதைல வர்ற பையனுக்கு ஆரம்பத்துல காதல் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆனா அவன் ஒருநாள் பஸ்சுல ஒரு பொண்ணப் பார்த்தான். பாத்ததும் ஏனோ பிடிச்சுப் போச்சு. அவ அப்படி ஒண்ணும் பெரிய ரதி எல்லாம் இல்ல. சாதாரணமான ஒரு தாவணி, தலைல கொஞ்சமா பூ, எண்ண வச்சிப் படிய வாரின தலை, பௌடர் கிவுடர் எதுவும் இல்லை, அவ்வளவுதான். அட, அதுவே என்ன அழகுங்கிற. அந்தப் புள்ள ஆரம்பத்துல இவனக் கவனிக்கவே இல்லை. ஏதோ நினப்புல இவன் பக்கமாத் திரும்பி இவன ஒரு பார்வை, அதுவும் இவன் கண்ணையே பாக்கிறமாதிரி ஒரு பார்வை, அதுவும் ஒரு நொடி பாத்தா பாரு, ஒரே வெட்டுல ரெண்டு துண்டாகிறமாதிரி ஆகிப் போச்சு அவனுக்கு…”

“ஆமாமா. அதான் காதல்…” என்று கதிர் சிரித்தான்.

“அவளுக்கு எப்படின்னு தெரியல. அவ மறுபடி இவனப் பாக்கவேயில்ல. ஆனா இவனுக்கா கிறுக்காகிப் போச்சு. மறுநாளும் மறுநாளும் அதே பஸ்சுல வர்றா, இவனும் பாக்கிறான். முதல்ல மொறைச்சா, அப்புறம் பதிலுக்குப் பாத்தா, சில நாள்ளையே சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இது போதாதா பசங்களுக்கு. ஒருநாள் அவளத் தனியா சந்திச்சுத் தன் காதலச் சொன்னான்”

ஒரு கணம் பேச்சை நிறுத்தினான் நண்பன். கதிர் அந்த ஆசுவாசத்தை ஆமோதிப்பவன் போல அமைதியானான். சில நொடி இடைவெளியில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“ஆம்பளைங்க காதலப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் பொம்பளைங்க புரிஞ்சிக்கிறதுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு. பசங்க, அவங்க நினைச்சா எல்லாத்தையும் சாதிச்சிற முடியும்ங்கிற ஒரு நாயகன் பாவனைல காதலிக்கிறான். காதலச் சொல்றான், கேட்கிறான். ஊரு உலகம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே அப்போ அவனுக்குப் புரியாது. ஆனா பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. முதல்ல அவங்க வீட்டுல இருந்து ஆரம்பிப்பாங்க. வீட்டுல என்ன சொல்லுவாங்க. என்ன நடக்கும். இதுக்கு முன்னாடி வீட்டுல, ஊருல, சாதி சனத்துல இந்த மாதிரி விசயத்துக்கு எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, எப்படி நடந்துப்பாங்கன்னு தான் யோசிப்பாங்க. நல்ல விதமா இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சா முடிஞ்சவரைக்கும் ஆசையக் காதலா மாத்திக்காம அடக்கி வாசிப்பாங்க. அப்படி முடியாமப் போய் ஆசை காதலாயிருச்சுன்னா எந்த மயிருக்காகவும் அதை மாத்திக்கமாட்டாளுங்க. புரிஞ்சதா. இந்தப் பொண்ணும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்துல ரொம்ப யோசிச்சா, ஆனா இவன் அழகும் அன்பும் அவள விடாம தொல்ல பண்ண அவனக் காதலிக்க முடிவு செஞ்சா. ஒருநாள் அவனத் தனியாப் பாக்கணும்னு சொல்லிவிட்டா, இவனும் போனான்”

சமவெளிகளில் காற்று ஏனோ தொடர்ந்து வீசுவதில்லை. அதற்கு சில நொடி இடைவெளி எப்பொழுதும் தேவையாய் இருக்கிறது.

மீண்டும் அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

“நீயும் நானும் காதலிக்கிறதெல்லாம் சரி, இந்த சினிமால வர்றமாதிரி, நீ பின்னாடி வர்றது, எங்கையாவது மறிச்சு நின்னு பேசறது, சினிமா டிராமான்னு போறது எல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. எனக்கும் அப்படியெல்லாம் லவ் பண்ணனும்னு ஆசைதான். ஆனா ஊருல எவனாவது பாத்துவச்சி எங்க வீட்டுக்கு விசயம் போச்சு, அவ்ளோதான் அன்னைக்கே தீயவச்சிக் கொளுத்திருவாங்க. சிரிக்காத, என்னைய மட்டுமில்ல உன்னையும் தான். அதனால மரியாதையா என்னைக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லு, அன்னைக்கு இந்த ஊரவிட்டு ஓடிறலாம். இங்கயிருந்து ரொம்ப தூரமாப் போயிறலாம். யாரும் நம்ம வாசனைபிடிச்சு வந்துறக்கூடாது. அப்படி ஒரு ஊருக்குப் போயி நாம நிறைய லவ் பண்ணலாம், சந்தோசமா வாழலாம். இது சரின்னா சொல்லு, இல்லையா ஆளவிடு. எனக்கு உசிர்மேல ஆசை இருக்கு ராசா.”

“என்ன தம்பி கதை நல்லாப் போகுதா இல்ல போரடிக்குதா…” கதிர் சிரித்துக்கொண்டே “அண்ணே என்ன கேள்வி, நல்லாத் தான் போகுது. மேல சொல்லுங்க” என்றான்.

“இந்தப் பையந்தான் அவமேல பைத்தியமாக் கிடக்கானே, அவ சொன்னத யோசிச்சு ஒரு நாள், அவளக் கூட்டிக்கிட்டுக் கண்காணாத ஊருக்கு ஓடிட்டான். உண்மையில இவன் தான் அவளக் கூட்டிக்கிட்டு ஓடிட்டான்னு யாருக்கும் தெரியாது. ப்ரெண்ட்ஸுங்ககூட ஒண்ணும் விவரம் தெரியாமத் திண்டாடினாங்க. இதுங்க ரெண்டும் புது ஊருக்கு வந்து கோயில்ல தாலியக் கட்டிக்கிட்டு குடும்பத்த நடத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சுங்க. அவன் அங்கையே ஒரு வேலையத் தேடிக்கிட்டான். அவ குடும்பம் நடத்தக் கத்துக்கிட்டா. ஜோடிக்கிளி ரெண்ட கூட்டுக்குள்ள போட்டா என்ன ஆகும்? ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும் தான். இப்படி ஒருவருசம் இல்ல ரெண்டு வருசம் போயிருச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் வீட்டு நெனப்பே அத்துப் போச்சு. கையில ரெண்டு காசு நேர்ந்ததும் ஒரு புள்ளையப் பெத்துக்கணும்னு திட்டம். அந்த நாள் கூட நெருங்கினாப்போலத் தான். இத்தனை நாள் கூடினதுக்கும் தங்களுக்கு சந்ததி வேணும்னு கூடுறதுக்கும் எத்தனை வித்யாசம் இருக்குன்னு ரெண்டுபேருக்கும் தெரிஞ்சது. ரெண்டு பேரும் ராத்திரியானா, கைகால அலம்பிகிட்டு நெத்தில துந்நூறு இட்டுக்கிட்டு ஒரு நிமிசம் சாமிபடத்துக்கிட்ட நின்னு கும்பிட்டுட்டுப் படுக்கைக்குப் போவாங்க. அந்த அளவுக்கு அவங்க சந்ததி நல்லா உருவாகணும்னு ஆசை. ம், ஆசைப் படுறதெல்லாம் அப்படியேவா நடந்திருது”

ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கோலம் கலைகிறதைக் காண்கிறது போலக் கதிர் ஒருகணம் பதறினான்.

“அவளுக்கு நாப்பது நாள் தள்ளிப்போச்சு, அன்னைக்கு டாக்டர்கிட்டக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகக் கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தா… அந்தப் பொண்ணோட அண்ணனும் மாமனும் நிக்காங்க. ரெண்டு பேருக்கும் ஈரக்கொலையே ஆடிப்போச்சு. ரெண்டுபேரையும் ஊருகாடெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க. அவ அண்ணன்காரன் பார்வையே அத்தன கொடூரமாயிருந்தது. அவன் துள்ளப்போனான், அவ மாமம் அவன் கையப் பிடிச்சிட்டான். அவ மாமன்காரன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான். நரி ஆட்டைப்பாத்துச் சிரிக்கிறாமாதிரி ஒரு சிரிப்பு. ஆனா அவ அந்த சிரிப்புக்கு பதில் சிரிப்பு சிரிச்சா. ஏம் புள்ள, தூக்கிவளத்த எங்ககிட்டச் சொல்லாமக் கூட வந்துட்டியே தாயின்னு அவன் குரல் நடுங்கச் சொன்னதும் இவ அழுதுகிட்டே அவன் கால்ல விழுந்துட்டா. சரி சரி, எழுந்திரு தாயி உள்ளார போயிப் பேசுவோம். ஊரே நம்மளைத் தான் வேடிக்கை பாக்குதுன்னு சொல்லி உள்ளார வந்தாங்க. அவளுக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல. பின்ன தாய்மாமனும் கூடப் பொறந்தவனுமில்ல வந்திருக்காங்க. அவளுக்கு எல்லாம் மறந்துபோச்சு. இத்தனை வருசத்துல எல்லாம் எல்லாருக்கும் மறந்திருக்கும். போனது போகட்டும் மனுஷாளக் கண்ணால பாத்தாப் போதும்னு ஆயிருக்கும்னு நினைச்சா. ஆனா அவனுக்கு என்னமோ அவ்வளவு எதார்த்தமாப் படல. இவளா, அவனக் கூப்பிட்டு கறி எடுத்துட்டு வரச் சொல்றா விருந்துவைக்க. இவனுக்கா இவளத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மனசு கேக்கல. ஏதேதோ சாக்கு சொல்லிகிட்டு அங்கையே நிக்கிறான். ஒருகட்டத்துல அவ நீங்க போறீங்களா இல்லை நான் போகவான்னு கேட்டா.

இதுதான் விதி போல. சரி நாமே போவோம்னு நினைச்சிக்கிட்டான். எதுக்கும் ஒரு வார்த்தையப் போட்டுப் பாப்பம்னு , ‘மாமா, மச்சான் கூட வர்றீங்களா, இந்த ஊரு சந்தை நல்லாயிருக்கும்னு’ சொன்னான். அவனுங்களுக்கு என்ன தோணிச்சோ சரின்னுட்டானுங்க. ‘நீ மசாலா அரக்கிட்டு சோத்த வை. அதுக்குள்ள வந்திர்றேன்னு கிளம்பினாங்க. ரொம்ப தூரம் நடந்தே வந்தாங்களே ஒழிய மூணு பேரும் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசவேயில்லை.

இவனுக்கா மனசு கிடந்து அடிச்சுகிது. இவனுங்க எதுக்காக வந்திருக்கானுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நம்ம இடம் தெரிஞ்சுபோச்சு, இனி அவ்வளவு சாதாரணமா விடமுடியாது. ஒருவேளை நல்லமாதிரி மனசோட பிள்ளைய மன்னிச்சு ஏத்துக்கிட வந்திருந்தா… அது கடவுள் கிருபைன்னுதான் சொல்லணும். ஆனா இவனுங்களப் பாத்தா அப்படித் தெரியலை. சரி, எதுக்கு பயந்துகிட்டு நேருக்கு நேராப் பேசிருவோம்னு இந்தப் பையன் முடிவெடுத்தான்.

அவன் நினைப்பு சரிதானே, எவ்வளவுதான் பயப்படுறது உலகத்துல. கொஞ்சம் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் வந்தாச்சு. அவன் நின்னான். அவங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தான்.

‘தப்பா நினைச்சுக்கிடாதீங்க, எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சிருங்க’ன்னு கால்ல விழுந்தான். ‘அட என்னப்பா நீ எழுந்துக்கோ’ன்னு மாமங்காரன் இவனத் தூக்க முயற்சி செய்றான். ஆனா இவனோ ‘இல்ல எங்கள மன்னிச்சிட்டேன்னு சொன்னாத்தான் கால விடுவேன்’னு கதர்றான். மாமாவால காலப் பிடிச்சவனப் பிரிக்கமுடியல. திடீர்னு பாத்த அந்த அண்ணங்காரன் இவன எட்டி ஒரு மிதி மிதிச்சான். ஏண்டா, சாதிகெட்ட நாயே, யார்வீட்டுப் பொண்ணத் தூக்கிட்டு யார் கால்ல விழுந்து நடிக்கிற. ஊரவிட்டு ஓடிட்டா அப்படியே தலைமுழுகிட்டுப் போயிருவோம்னு நினைச்சியா. போன அன்னைல இருந்து தேடிக்கிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க ரெண்டு பேரையும் வெட்டிப் பொலிபோடத் தாண்டா நாங்க வந்திருக்கோமே… ஊருக்கு வெளில எங்க ஆளுங்க இருக்காங்க, ஒரு போன் இப்போ போட்டப் போதும் ஊடு புகுந்து அவ கழுத்தை அறுத்துருவானுங்க. போடட்டா, சொல்லு போடட்டா…”

இதெல்லாம் யார் வாழ்க்கைலையும் வரக்கூடாது. தனியாப் பதியமாகி ரெண்டு இலைவிட்டு பசபசன்னு வளர்ந்து தனக்குன்னு ஒரு பூவப் பூத்துக்கிட ஆசையா மொட்டுவிட இருக்கிறப்போ சூறாவளி வந்து வேரோட புடுங்கி எறிஞ்சா என்ன ஆகும் சொல்லு. அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கால்ல விழுந்து கதறினா இளகற இடத்துல அது பலிக்கும். கால்ல விழும்போது கழுத்த அறுக்கிற ஆட்கள்னா. எதாவது செஞ்சாகணும்னு இவன் மூளை வேலை செஞ்சது. சண்டைபோட்டு செயிக்கிறதெல்லாம் சினிமால தான். இப்பக்கூட ஒரு சொருகு சொருகிட்டா முடிஞ்சது கதை. இத்தனை நேரம் அதைச் செய்யாம வச்சிருக்கிறதே ஏதோ நல்லதுக்குதான். நாம பொழைக்கிறோமோ இல்லையோ அந்தப்பிள்ளையும் அவளுக்குள்ள வளர்ற பிள்ளையும் பொழைச்சாப் போதும்னு தோணிடுச்சு. இவன் அவங்க கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சான்.

ஐயா, நாங்க பண்ணினது தப்புன்னு நினைச்சா என்னை என்ன வேண்ணா செய்யுங்க, அவள விட்டுருங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா…இதச் சொன்னதும் அவனுங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க. அதுலையும் அவ மாமங்காரன் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிட்டான்.

அதுக்காக உம்புள்ளையப் பெத்து நாங்க வச்சி சீராட்டணுமாடான்னு அவ அண்ணங்காரன் பாஞ்சு ஒரு மிதி மிதிச்சான். மாமங்காரன் அவனப் பிடிச்சிக்கிட்டான். பக்கத்துல இருந்த கல்லுல போய் உட்கார்ந்துகிட்டான். தலைய ஆட்டி ஆட்டி என்ன என்னமோ யோசிச்சான். அப்புறம் அண்ணன்காரன்கிட்ட எதையோ சொன்னான். ரெண்டு பேரும் இவன் கிட்ட வந்தாங்க.

‘இத பாரு. இது எங்க சாதிப் பிரச்சனை. இத இப்படியே விட்டா நாளைக்கு வளர்ற சிறுசுங்களுக்கு துளிர்விட்டுப் போயிரும். அதனால எதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும். நீ சொல்றதக் கேட்டாலும் மனசு ஏதோ பண்ணுது. ஒண்ணு பண்ணு, நீ தற்கொலை பண்ணிகிட்டு செத்துப் போய்டு. நாங்க எங்க பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்டுறோம். பயப்படாத எங்க சாதில வாக்குக் கொடுத்தா உசுரையும் கொடுப்போம். ஒண்ணு நீ செத்து அவள வாழவை. இல்லையா ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு நாங்க ஜெயிலுக்குப் போகத் தயாராத்தான் வந்திருக்கோம்’

அந்த ஆள் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு வளைந்த கத்தியை உருவினான். இவனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ஒரு புறம் புலி மறுபுறம் பாம்பு என்று ஒரு கதை உண்டே அப்படி ஆகிப் போச்சு. இவங்ககிட்டப் பேசி சமாதானப் படுத்த முடியாதுன்னு தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் அவங்களக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். கண்ணெல்லாம் தண்ணிகட்டிகிருச்சு. ‘ஐயா, எனக்கு வேற வழி தெரியலை. நான் செத்துருர்றேன்னு. நீங்க அவள நல்லபடியா வச்சிப்பீங்களா’ என்றான். அந்தப் பெரியவர் அவன் கிட்ட வந்தார்.

‘டேய், நீ ரொம்ப நல்லவனா இருக்க. ஆசப்பட்ட பிள்ளைக்காக உசுரைக்கூடத் தர்றேங்க. நல்லவந்தான் நீ.’ சொல்லி அவன் முதுகிலத் தட்டிக்கொடுத்தார். இவனுக்கு லேசா ஆசை முளைவிட்டது. ஒருவேளை நம்ம மன்னிச்சிட்டாரோன்னு. ஆனா அவரு அடுத்த நொடி,

‘நீ நல்லவந்தான் ஆனா என் சாதிக்காரன் இல்லாமப் போயிட்டியே என்ன பண்றது. நீ சொன்னமாதிரி செத்துரு. நான் வாக்கு கொடுத்தபடி அவளக் கண்கலங்காம வாழ வைக்கிறேன்’ எப்படி ஒரு மனுசனால இன்னொரு மனுசன செத்துருன்னு உண்மையான அர்த்தத்துல சொல்ல முடியுமோ தெரியல. அவரு சொன்னாரு. அதுல அவருக்குக் கொஞ்சமும் தடுமாற்றமில்லன்னு அவர் குரல்ல தெரிஞ்சது.

எப்ப சாகணும்னு அவங்களையே கேக்கலாமன்னு நினைச்சான். ஆனா அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு தெரியும். அதனால எப்படிச் சாகிறதுன்னு யோசிச்சான். சரியா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல எக்ஸ்பிரஸ் ரைல் அந்தப் பக்கம்தான் போகும். அதுதான் சரி. இவன் பேசாம நடந்தான். தண்டவாளம் வந்தது. அவங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த கல்லுல உக்கார்ந்துகிட்டாங்க. ஏதோ விளையாட்டை வேடிக்கை பார்க்கிற தோரணை ரெண்டு பேருக்கும் இருந்தது.

தாமதம் இல்லாமல் ரயில் குறித்த நேரத்தில் வந்தது. தண்டவாளத்தை ஒட்டியே நின்னுகிட்டிருந்தான். ரயில் நெருங்கவும் அவனுக்கு அவ நினைவு வரவும், அவ நல்லாயிருக்கணுமேன்னு நினைச்சு, அவ பேரச்சொல்லி, “என்னை மன்னிச்சிரும்மா” என்று சொல்லியபடி ரயில் மீது மோதினான்…

கதிர் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவன் மேல் ரயில் மோதியதுபோல இருந்தது. உடலிலும் உள்ளத்திலும் அப்படி ஒரு பாரம் ஏறிவலித்தது. இந்த உணர்வுதான் மரணம் என்று தோன்றியது. ‘சே’ என்று சத்தமிட்டுக் காறி உமிழ்ந்தான்.

அந்த நண்பன் கதிரினை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“விடு நண்பா, எல்லாம் விதி. அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.” கதிரால் அவ்வளவு எளிதாகச் சமாதானம் ஆகமுடியவில்லை. அந்த நண்பனையே உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அப்படி ஒரு அமைதியான கண்களை அவன் வாழ்வில் கண்டதேயில்லை. வாழ்வின் துயரங்களைக் கடந்தவிழிகள் அவனுடையது. அவன் அபூர்வமாக இமைக்கிறான் அல்லது இமைக்கவேயில்லை. கதிருக்குப் புரிந்து போயிற்று. நீதானா அது? காதலுக்காகத் தன் உயிரை விசிறி எறிந்த அந்த வீரன் நீதானா நண்பா… என்று கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்டுத்தான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இல்லை. தன் கைகளைப் பற்றியிருப்பது ஓர் ஆன்மா என்று தெரிந்தபின்னும் கதிருக்கு அந்தக் கைகளை விடுவித்துக்கொள்ள மனம் இல்லை.

“நண்பா, நீ பெரிய வீரன். காதலுக்காக உயிரக்கொடுக்கணும்னு நீ சொன்னதோட அர்த்தம் இப்போத்தான் புரியுது. நீ செத்து அவள வாழவச்சிட்டியே”

அந்த நண்பன் கண்கள் மெல்லக் கலங்கின.

“இல்லை நண்பா, இல்லை. நான் சொன்னதோட அர்த்தம் அது இல்லை. அங்க பாரு” என்று ஒரு வீட்டைக் காட்டினான்.

வாசலில் தலைவிரிகோலமாய் ஒரு பெண் அவள் அருகிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளை மண்ணை அள்ளிவிளையாடிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு கனத்த சரீரமுள்ள ஒரு அம்மா வந்தாள்.

“அடப் பைத்தியமே, பிள்ளைய மண்ணத் திங்கவிட்டுட்டு கல்லுமாதிரி உக்காந்திருக்க பாரு. இதெல்லாம் மெண்டல் ஆஸ்பத்திரில சேக்காம வீட்டுல வச்சு உசுர வாங்குறாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு சாவு வராதா…” என்று திட்டியபடியே பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள். அது பற்றிய பிரக்ஞையே அவளிடம் இல்லை.

“அவன் செத்த அதிர்ச்சில அவளுக்கு சித்தம் கலங்கிப் போச்சு. யார் நல்லா வாழணும்னு செத்தானோ அவ வாழவே இல்லை. இப்படித் தட்டுப்பட்டுச் சீரழிவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா அன்னைக்கே அவனுங்கள்ள எவனையாவது கொன்னுட்டு செத்துருக்கலாம். காதல் சாகிறதுன்னா போராடிச் சாகணும். யாருக்கும் தெரியாம அழுதுகிட்டு சாவறதெல்லாம் காதல் கணக்குல வராது. அப்புறம் வேப்பமரத்துலையும் புளியமரத்துலையும் பேயா உட்கார்ந்து காலம் முழுக்க இப்படி வேடிக்கை பார்த்து அழுது தீர்க்கணும். புரிஞ்சுதா?”

shylapathy@gmail.com

Mob 97899 92848

ரயில் பயணங்களில் ( சிறுகதை ) / அகில் குமார்

download (14)

பயணச்சீட்டுக்கு தேவையான பணத்தை மட்டும் பர்சிலிருந்து வெளியே எடுத்துவிட்டு எனக்கு பின்னால் நின்றவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். பாக்கின் கறை படிந்த பற்களைக் காட்டிச் சிரித்தான். பர்ஸை சட்டையின் பாக்கெட்டில் வைத்துகொண்டேன். முன்னால் பெரிய வரிசையாக இருந்தது. சென்ட்ரல் வந்து டிக்கெட் எடுக்க நினைத்தது தப்புதான், சென்னை புறநகர் நிலையத்திலேயே பயணச்சீட்டு எடுத்திருந்து இருக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டேன். சுதந்திர தினம் திங்கள் கிழமை வருவதால் மூன்றுநாள் விடுமுறையை சொந்த ஊரில் கழிக்க சென்னை அகதிகள் நிறையப்பேர் ஆசைப்பட்டதால்தான் இவ்வளவு கூட்டம். ஆனால் தீபாவளி அளவிற்கு கூட்டம் இல்லை.

தீபாவளி அன்றைக்கு ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் இடம்பிடிக்க தெரிந்திருந்தால் நீங்கள் சூப்பர்மேன்,ஸ்பைடர்மேனைவிடப் பெரிய மேன். (பெண்ணியவாதிகள் வொண்டர் வுமன் என்று மாற்றிப் படித்துக்கொள்ளுமாறு ரொம்பவும் அடக்கத்துடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்) போன வருடம் தீபாவளிக்கு என்னை இப்படிப்பட்ட மேன்களில் ஒருவன் என நம்பி தரணி ஃபோன் செய்தான்.

“டேய் எங்கடா இருக்க, கிளம்பிட்டியா இல்லியா”

“இப்பதாண்டா ஆபிஸ் முடிஞ்சது. கிளம்பிட்டே இருக்கேன். நான் ஒரு ஆறு மணிக்கு அங்க இருப்பேன். ஏழு மணி டிரெயின்ல போயிடலாம். நம்ப சிவப்பிரபு காலையிலேயே சப் அர்பன் ஸ்டேஷன்ல நமக்கு டிக்கெட் எடுத்துட்டு வந்துட்டான்”

” டேய் இடம் பிடிச்சிடுவேல்லா?”

“நாம பாக்காத டிரெயினா? நீ வாடா பாத்துக்கலாம்”

அவ்வளவு பெருங்கூட்டம் அன்றுவருமென்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. தென்னிந்தியர்களை விட வட இந்தியர்கள் அதிகமாக இருப்பதுபோல தோன்றியது. தரணி என்னை ஒரு மார்க்கமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“ஒண்ணு பண்ணுவோம்டா தரணி, நீ ஒரு கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏறு, நான் ஒண்ணுல ஏறறேன். யாருக்கு இடம் கிடைக்குதோ அவங்க இன்னொருத்தருக்கு ஃபோன் பண்ணி சொல்லலாம்” என்றேன். சரி என்பதுபோல தலையாட்டினான். இன்றைக்கு என்ன நடக்கப்போகிறதோ என நினைத்துக்கொண்டேன்.

தொலைக்காட்சியில் ஒரு குளிர்பானத்தைக் குடிப்பதற்கு பறந்து பறந்து விஷால் செய்யும் பிரயத்தனத்தை பார்த்திருப்பீர்கள் இல்லையா?அதைப் பார்த்தது இல்லையென்றால் சாவைக் கண்டு பயப்படாமல் குளிர்பானம் குடித்துவிட்டு குறிஞ்சிப்பூ பறிக்கப் போகும் ஆர்யாவை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆர்யாவாக, விஷாலாக மாறி வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கும் டிரெயினின் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டின் வாயில்க் கம்பியை ஒரு வழியாகப் பிடித்தேன். ஆனால் எனக்கு முன்பே பலபேர் ஏறி இடம் பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பொதுவாக ரயில் வந்த உடன் எல்லாம் லைட் போட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்பதால் இருட்டாக இருந்தது. நான்கு பேர் உட்காரும் இடத்தில் ஒருவன் படுத்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கால் முடிந்தபிறகு மீதமுள்ள இடத்தில் போய் உட்கார்ந்தேன். என்னை ஒருமுறை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துவிட்டு எட்டி மிதித்தான். இடம் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒருத்தன்மேல் போய் விழுந்து அவனைக் கட்டிப்பிடித்தேன். அவன் என் பிறப்பு சார்ந்த வசைகளை சொல்லி திட்ட ஆரம்பித்தான்.

சிராஜ் உத் தௌலா என்கிற வங்காள நவாப் ஆங்கிலேயர்கள் நூற்று நாற்பத்தியாறு பேரை ஒரு சிறிய இருட்டறையில் அடைத்து வைத்துவிடுவான். மூச்சுத்திணறல், நெரிசல் இவற்றால் நூற்றி இருபத்து மூன்றுபேர் இறந்துவிடுவார்கள். அதிலிருந்து தப்பித்துப்போகிற ஹோல்வெல் என்கிற படைவீரர் இதை இங்கிலாந்துக்கு சென்று சொல்லி கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு ஆதரவு பெருகி பின் வங்காள நவாப்பின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரும். தெற்காசியா முழுவதையும் பிரிட்டீஷ் கைப்பற்றும். அந்த இருட்டறை துயரச் சம்பவம் போலதான் இந்தத் துயரமும். மூச்சு, மூச்சு என்று சிலர் கதறிக்கொண்டிருந்தார்கள். எல்லா உடல்களிலிருந்தும் வியர்வை இன்னொருவருக்கு இடம்மாறிக் கொண்டிருந்தது. நான் எப்படியாவது வெளியே செல்ல முயற்சித்தேன். ஒரு குழு வெளியே செல்ல முயல இன்னொரு குழு உள்ளே ஏற முயல பயங்கர தள்ளு முள்ளு ஏற்பட்டது. யார் யாரோ என் காலை மிதித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூச்சு விட முடியவில்லை. என்னவென்றே பிரித்தறியவியலாத நாற்றம் அங்கே பரவிக்கொண்டிருந்தது. “டேய் நகருங்கடா, வெளிய போறண்டா” என்று கத்திக்கொண்டே ஒவ்வொருவரையும் விலக்கி ஒரு வழியாக வெளியே வந்தேன். நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தில் ஓடிவிட்டு வந்தவன்போல் மூச்சு வாங்கியது. தரணிக்கு ஃபோன் செய்தேன். அவன் பேசுவது ஒன்றும் பெரும் இரைச்சலில் கேட்கவில்லை. சோர்ந்துபோய் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒருவன் ஒரு இளம்பெண்ணுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி நடத்துவது மாதிரி அவள் கையை ஆட்டி ஆட்டி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்பொழுது நெற்றி தொடும் முடியை விலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அவள் கைப்பையிலிருந்து ஃபோனை எடுத்து அந்தப் பையனோடு செல்பி எடுக்க ஆரம்பித்தாள். இதுவரை புறமுதுகு காட்டி நின்றவன் இப்போது முகத்தைக் காட்டினான். அந்த உருவத்திற்கு தரணியின் முகம் இருந்தது.

“டேய் தரணி என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? ” என்றேன்.

“மனுஷனுங்களாடா இவனுங்க? எனக்கு முன்னாடி இவங்க ஏற டிரை பண்ணி கீழ விழப்போய்ட்டாங்க. நான்தான் காப்பாத்தனேன். ”

“யா, அகைன் எ பிக் தாங்ஸ் டூ யூ படி ” என அவனுக்கு கை கொடுத்தாள். ” டிக்கெட் புக் பண்ல. எல்லாமே ஃபில் ஆயிடுச்சு. அதான் ஜெனரல் வர வேண்டியதா போச்சு. பர்ஸ்ட் டைம். இப்படி இருக்கும்ணு தெரியாது. ஏன் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்ல கூட ஆம்பளைங்க உட்கார்ந்திருக்காங்க” என்று கேட்டாள்.

” நீங்க பின்னாடி வந்தது தப்பு. முன்னாடி ஒரு லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் இருக்கும். அங்கதான் போலிஸ் லைன்ல நிக்க வச்சு பொண்ணுகள ஏத்தி விடுவாங்க. பொங்கல், தீபாவளி வந்துட்டா லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்லாம் கணக்கிலேயே எடுத்துக்கறது கிடையாது. அதிகாரிகளும் கண்டுக்கறது இல்ல. சமத்துவ சமுதாயமா மாறிடுவோம்” என்றேன்.

“சமத்துவம், சமத்துவம், எனிவே இட்ஸ் எ டிபரென்ட் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ” என்று ஏதோ புரிந்தது மாதிரி சிரித்தாள். லுக் ஹியர் என்று தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தைக் காட்டினாள். அங்கே தரணி இவளோடு சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்பி இருந்தது. பிரேவ் மேன், சேவ்ட் மை லைப் என்று குறிப்பு போட்டிருந்தாள். பிறகு பத்து மணிக்கு கிளம்புகிற ஒரு தொடர்வண்டியில் ஏழரை மணிக்கே ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டோம். அவளும் தரணியும் அருகருகே அமர்ந்துகொண்டார்கள். சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள்.

“நீங்க எப்போ படிச்சு முடிச்சிங்க”

“2014″

“ஹேய் நான் 2013. அப்படினா நான் உனக்கு அக்கா. என்ன லவ்லாம் பண்ணக் கூடாது ” என்று யாருமே இதை வரை சொல்லாத ஜோக் ஒன்றை சொல்லி விட்ட மாதிரி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். எல்லாரும் வாய்விட்டு சிரிக்கிற நகைச்சுவைக்கே உணர்ச்சி காட்டாத தரணி கெக்க பிக்கே என சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். கண்ணை மூடித் தூங்குவதுபோல் கொஞ்ச நேரம் பாவ்லா செய்துவிட்டு பிறகு உண்மையாகவே தூங்கிப்போய் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.

ஏன் எனக்கு அவள் ஏறிய கம்பார்ட்மென்ட் முன்னால் நிற்கிற வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை? ஏன் அது எனக்கு தோன்றவில்லை? எனக்கு துயரச் சம்பவமாகவும் அவனுக்கு இனிய சம்பவமாகவும்தான் வாழ்க்கை இதை தீர்மானித்திருந்ததோ? நான் தரணி அளவிற்கு பிரேவ் மேன் இல்லைதான் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

எனக்கு முன்னாலிருந்த வரிசை மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டில் பாதிப்பேர் டிக்கெட்டே எடுப்பதில்லைதான். ஆனால் அந்த முயற்சியை நான் இப்போது எடுக்கத் துணியவில்லை. இந்தியாவின் வரிப்பணத்துக்கு பங்கம் வந்துவிடுமென்ற நினைப்பிலெல்லாம் இல்லை. அதற்கும் ஒரு முன்கதை இருக்கிறது. அதுவும் தரணியால்தான் நிகழ்ந்தது.

அப்போது நான் கிண்டியில் தங்கியிருந்தேன்.ஊரிலிருந்து திரும்பி ஒருநாள் அதிகாலை சென்னையை வந்தடைந்ததும் தாம்பரம் செல்லும் புறநகர் ரயிலைப் பிடிக்க நானும் தரணியும் இன்னும் இரண்டு நண்பர்களும் பார்க் ஸ்டேஷனில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். பயணச்சீட்டு கொடுக்கும் இடத்தில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

“டேய் இன்னைக்கு டிக்கெட் எடுக்காம போய் பாப்பமா?” என்றான் தரணி.

எனக்கு உள்ளூர கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையில் எப்போதும் சவாலான காரியங்களை செய்து பார்க்கிற என் கொள்கையை நினைத்துப் பார்த்தேன். கூட இருந்த நண்பர்களும் கொஞ்சம் பயத்தில் இருந்தார்கள். ” வேணாம்டா ” என்றார்கள்.

நான் ஒரு சொற்பொழிவாளரைப்போல் அவர்கள் முன்னால் போய் நின்று பேச ஆரம்பித்தேன்.

“நாம எப்பவும் டிக்கெட் எடுத்துதான் போய்ட்டு இருக்கோம். நாம யாரையும் ஏமாத்தல. இன்னைக்கு நாம ஒரு எக்ஸ்பெரிமண்ட் பண்ணப் போறோம். அந்த சூழ்நிலை எப்படி இருக்குனு தெரிஞ்சுக்கப்போறோம். அத நாம எப்படி கடந்துவரோம்னு புரிஞ்சிக்கப்போறோம். இத நாம ஒரு பழக்கமாக்கிக்கப் போறதில்ல. இது ஒரு அனுபவம். கமான் கைஸ்” என அவர்களை மூளைச்சலவை செய்தேன். அவர்களும் வேண்டா வெறுப்பாக ஒப்புக்கொள்ள அடுத்துவந்த புறநகர் ரயிலில் ஏறினோம்.

அவர்கள் கொஞ்ச நேரத்தில் சகஜமாகி பேச ஆரம்பித்திருந்தார்கள். எனக்கு இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. சமூகம் தீமையென்று சொல்லியிருக்கற விஷயங்களை முயல்கிறபொழுது வருகிற நடுக்கம் அதனைத் தொடர்ந்த வேகமான இதயத்துடிப்பு. அவர்கள் பேசுவது எதுவுமே எனக்கு கேட்கவில்லை. வேறொரு உலகில் தனி மனிதனாய் அகப்பட்டுக்கொண்டதுபோல் இருந்தது. முதன்முதலில் மது குடிக்கும்போது எனக்கிந்த நடுக்கம் வந்தது. அந்த மஞ்சள் நிற திரவம் ஒரு கோப்பையில் ஊற்றப்பட்டு என் முன்னால் வைக்கப்பட்டபோது நடுங்க ஆரம்பித்தேன். என் அப்பாவின் முகமும், அம்மாவின் முகமும் என் கண் முன் வந்து ” குடிக்கிறியா கண்ணு, அம்மாவோட குட்டிப்பையன் குடிக்கிறியா கண்ணு ” என்று அம்மா கேட்பதுபோல் அன்று தோன்றியது. குவளையில் இருந்த பியரை எடுத்து நடுங்கி நடுங்கி அன்று சட்டையில் ஊற்றிக்கொண்டேன். அதே மாதிரியான நடுக்கம்( பின்னாளில் எக்ஸிஸ்டென்சியலிசம்டா, தனி மனித இருப்புடா, புனித பிம்ப உடைப்புடா, கலாச்சார கட்டுடைப்புடா என நடுங்காமல் குடித்தது வேறுகதை).

அதுவுமில்லாமல் எப்போது முதல்முறையாக சவாலான காரியங்களில் ஈடுபடுகிறேனோ அப்போதெல்லாம் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்படித்தான் ஒருமுறை மிட்நைட் ஹாட் பார்க்கலாம் என்று ஃபேஷன் டிவியை பார்த்தப்பொழுது வீட்டில் மாட்டிக்கொண்டேன். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்பொழுது திருடும் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள கடையில் கடைக்கார அக்காவிற்கு தெரியாமல் மிட்டாய் டப்பாவிற்குள் கைவிடும்போது மாட்டிக்கொண்டேன். பிறகு எனது கணக்கு டீச்சர் வந்து காப்பாற்றி விட்டார்.

“இந்தப் பையனா? நல்ல பையன்ங்க. நல்லா படிக்கிற பையன். இவனுக்கு திருட்டு பட்டம் கட்ட பாக்கறீங்களா? ”

” மிஸ். மிட்டாய கையில எடுத்துட்டு காசு குடுக்கலாம்னு நெனச்சேன். அதுக்குள்ள திருடன்னு சொல்றாங்க மிஸ்.”

“ஏங்க, கண்கூடா பாக்கற நானு முட்டாளுங்களா? ” மிஸ்ஸைப் பார்த்து கேட்டார் கடைக்கார அக்கா

“சும்மா பேசாதம்மா, எவ்ளோ ஆச்சுன்னு சொல்லு. நான் குடுக்கறேன்”

ரயில் கிண்டியை தொட்டிருந்தது. பயணச்சீட்டு பரிசோதகர்கள் யாரும் இருக்கிறார்களா என சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். யாரையுமே காணவில்லை. எதிரி மன்னனை புறமுதுகிட்டு ஓடச்செய்த மன்னனைப்போல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். வெளியே செல்லும் மேம்பாலத்திற்கு அருகில் இரண்டு வெள்ளுடை வேந்தர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். “டிக்கெட் செக்கர்டா” என்று எங்களில் ஒருவன் கத்தினான். மூன்று பேரும் மாட்டிக்கொண்டோம். தரணி தப்பித்திருந்தான்.

“தம்பி, டிக்கெட் எங்கப்பா?”

ஊரிலிருந்து சென்னை வரை வந்த டிக்கெட்டைக் காட்டினேன். ஒரு அறைக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள். “நான் ஃபைன் போடறேன். நான் இன்னும் யாரையும் புடிக்கல ” என்றார் ஒருவர். ” என் கணக்குல கைவைக்காதீங்க சார். எனக்கும் இதுதான் முதல் போணி ” என்றார் எங்களைப் பிடித்தவர். பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்டவர்கள் போல் நின்று கொண்டிருந்தோம்.

“டேய் ஃபைன் கட்ட காசில்லைனு சொல்லுடா, என்ன பண்ணிருவானுங்கன்னு பாப்போம் ” என்றான் கூடிருந்த நண்பன்.

” ஃபோன பிடுங்கிட்டு விட்ருவானுங்க. அமைதியா இருடா ” என்றேன்.

“எல்லாம் உன்னாலதான்” என்று இரண்டு பேரும் முகத்தைக் கொடூரமாக்கிக் கொண்டு கோரஸாகப் பாடினார்கள். முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பி சுவரில் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் பல்லியை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். மூன்று பேரின் பெயரையும் அபராதப் படிவத்தில் நிரப்பிவிட்டு கையெழுத்து கேட்டார்கள். ஆளுக்கு இருநூற்றைம்பது வீதம் எழுநூற்று ஐம்பது ரூபாய் அபராதம். என்னிடமிருந்த இந்த அபராத ரசீதை பிடுங்கி இந்த சம்பவத்தின் நினைவாக தரணி கொஞ்ச நாள் வைத்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது வைத்திருக்கிறானா என்று தெரியவில்லை. (பிறகுதான் தெரிந்தது. நான் ஊரிலிருந்து ஏறும்போதே சென்னை என்பதற்கு பதிலாக கிண்டிக்கே டிக்கெட் எடுக்க வசதி உண்டென்று. பார்க் ஸ்டேஷனில் டிக்கெட்டுக்கு நிற்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லையென்பது)

வரிசையில் முன்னால் இன்னுமொரு ஐந்து பேர் இருந்தார்கள்.வேகமாக முன் நகர்ந்தேன்.என் பின்னாலிருந்த உருவம் என் தோளைத் தட்டியது. என்ன என்பதுபோல் தலையை கீழிருந்து மேல்தூக்கிக் கேட்டேன். எதுவும் பேசாமல் கீழே கை காட்டியது. என் இரண்டு கால்களுக்கிடையே என் பர்ஸ் கிடந்தது. அவசரமாக நகர்கிறபொழுது முன் பாக்கெட்டிலிருந்து விழுந்துவிட்டதுபோல. “தேங்ஸ்” என்றேன். லிப்ஸ்டிக் போட்டதுபோல் இருந்த பல்லைக் காட்டி தலையை சொறிந்துகொண்டே சிரித்தார். பர்ஸை எடுத்து பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டேன்.

டிக்கெட் எடுத்துவிட்டு வேகமாக நிலையத்தில் நுழைந்தேன். போகத் திட்டமிட்டிருந்த ரயில் வந்திருந்தது.முன்னால் இருக்கும் பொதுப்பிரிவு பெட்டியைப் பார்த்தேன். பேருந்தில் தொங்குவதுபோல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பிளாட்பார்மின் இறுதியில் இருக்கும் பொதுப்பெட்டியை நோக்கி வேகமாக ஓடினேன். அங்கும் கூட்டமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் நிற்பதற்கு இடமிருந்தது. ரயில் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்திருந்தது. எப்படியும் ஊர்ப்போகிறவரை நின்றுகொண்டே இருக்க முடியாது அப்படியே தரையிலையே உட்கார்ந்தேன். அவ்வளவு கஷ்டமாகவெல்லாம் இல்லை.

கழிவறையின் வாசலின் அருகில் உட்கார்ந்து வந்த அனுபவமும் எனக்குண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒண்ணுக்கோ, ரெண்டுக்கோ போகும்போது எழுந்துகொள்ள வேண்டும். சில வேளைகளில் அந்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கே பெரும்போட்டி நடக்கும். கழிவறையில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்திருக்கிற நண்பர்களும் எனக்குண்டு. அதையெல்லாம் பார்க்கிறபொழுது இன்றைக்கு கிடைத்திருக்கிற இடம் கொஞ்சம் வசதியானதுதான். ஒருகாலத்தில் நான் இப்படி உட்காருபவனே அல்ல. தரணிதான் இதையும் எனக்கு பழக்கினான். முதல்முறையாக சென்னைக்கு வருகிறபொழுதும் இதே போன்றதொரு கூட்டம். இடமில்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தேன். ” டேய் பக்கத்து பொட்டியில எடம் இருக்கு வா” என்று கூட்டிப் போனான். அங்கே கொஞ்சம் தரைப்பகுதியை பிடித்துவைத்துவிட்டு சென்னைக்கு மிக அருகில் இருக்கும் இடத்தை வாங்கிவிட்டவன்போல் என்னைப் பார்த்தான்.

“டேய் இங்க எப்படிடா உட்காரறது?” என்று கேட்டேன். ” ஓ பெரிய இவரு. சீட்டுலதான் குண்டி அமருமோ” என்றான். பிறகு அவன் மட்டும் உட்கார்ந்துகொண்டான். இதே இரவில் படுக்கை வசதி இருக்கிற பெட்டியில் இருப்பவன் எப்படி தூங்கிக்கொண்டிருப்பான்? தூங்கிக்கொண்டிருப்பானா இல்லை குளிர்சாதன படுக்கை வசதி கொண்டவனை நினைத்துக்கொண்டிருப்பானா? எனக்கு தூக்கம் வந்தது. கால் வலித்தது. தரணியை கொஞ்சம் நகரச் சொல்லிவிட்டு தரையில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். அன்றிலிருந்து தரை பழகிப்போனது.

எனக்கு வலமும், இடமும் வட இந்தியர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். ரயில் முழுக்க அவர்கள் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருந்தது. லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள்தான் பொதுப்பெட்டியாளர்களின் அப்பர் பெர்த். கம்பிகளை குறுக்கும் நெடுக்கும் வைத்து அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடத்தில் நிறைய நேரம் அமர முடியாது. ஆனால் மரப்பலகையால் அமைக்கப்பட்ட லக்கேஜ் வைக்கும் இடங்கள் இருக்கிற ரயில் கிடைத்தால் கொண்டாட்டம்தான். சிறிய லக்கேஜ் வைக்க அமைக்கப்பட்டிருக்கிற பகுதியில்கூட படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஒருவரைக் காண முடியும்.

“நம்மாளுகளுக்கு வேலை செய்ய விருப்பமில்ல சார். உடல் உழைப்பே இல்ல. கவுரவக் குறைச்சல். எல்லாரும் கம்யூட்டரத் தட்டப் போயிட்டா யார்தான் மத்த வேலையைச் செய்யறது. இப்போ பாருங்க. கேரளா, தமிழ்நாடு முழுக்க இவங்க ஆதிக்கம்தான். சம்பளமும் கம்மியா குடுத்தாப் போதும்” என்றார் ஒருவர்.

” கூடிய சீக்கரம் ஒரு எம்.பி சீட்டோ எம்.எல்.ஏ வோ கேட்ருவாங்கன்னு சொல்லுங்க” என்றார் இன்னொருவர்.

“கேட்டாலும் கேட்பாங்க. அவனுங்க சொந்த ஊர் மாதிரில நம்ம ஊர்ல அராஜகம் பண்றானுங்க”

“அன்னைக்கு ஒருத்தன் வந்து என்கிட்ட ஹிந்தில டைம் என்னனு கேட்கிறான் சார். அங்க போய் தமிழ்ல கேட்டா விட்டுப்புடுவானோ. காலக்கொடுமை சார். இதுல கஞ்சாவோ, ஹான்ஸோ எதோ ஒரு கருமத்தப் போட்டுகிட்டு அது ஒரு நாத்தம், குளிக்க மாட்டானுங்க அது இன்னொரு நாத்தம்.”

இவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என என் இரு பக்கமிருந்த வட இந்தியர்களும் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் புரியாமல் தூங்க ஆரம்பித்தார்கள். சிறிது நேரத்திலேயே சுற்றி நடப்பது என்னவென்று தெரியாத தூக்கத்தில் விழுந்து ஒருவன் குறட்டை விட ஆரம்பித்தான். ஒருவன் என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டான். எழுப்பி விடலாமா என நினைத்தேன். எனக்கும் தூக்கம் வந்தது. மெதுவாக கொஞ்சம் பின்னால் நகர்ந்து ஒருவர் மட்டும் அமரும் இருக்கையின் பக்கவாட்டில் முதுகை சாய்த்து தூங்க ஆரம்பித்தேன்.

அதிகாலையில் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன். வட இந்தியர்களில் ஒருவனுக்கு இடம் கிடைத்திருந்தது. இன்னொருவன் பல் விளக்கிக்கொண்டே என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். ரயிலை விட்டு இறங்கினேன்.சூரிய வெளிச்சம் முகத்திலடித்தது. பாட்டிலில் இருந்த நீர் எடுத்து முகம் கழுவினேன். கொஞ்சம் உற்சாகமாக உணர்ந்தேன். வெளியே செல்லும் வழிநோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வெளியே செல்லும் படிக்கட்டின் அருகிலிருந்த காவலர் என் பயணச்சீட்டை வாங்கி சரிபார்த்தார். படிக்கட்டில் ஒரு நொடி தாமதித்தாலும் அடுத்த படிக்கட்டு உடைந்துவிழுந்து விடுமோ என்று அச்சப்படத்தக்க வண்ணம் பலர் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் குழந்தை என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. வெளியே வந்து வீட்டிற்கு போக பேருந்துக்கு காத்துக்கொண்டிருந்தேன். டீ குடிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது. டீ குடித்துக்கொண்டே கடையின் தொலைக்காட்சியில் ஓடும் செய்திகளைப் பார்த்தேன். இருநூறு இடங்களை வெல்வோம் என்ற எதிர்கட்சித் தலைவரின் பேச்சு பயத்தைக் காட்டுகிறதா? முப்பத்து நான்கு இடங்களுக்கு என்ன ஆனது? என்ற விவாதம் இன்றிரவு ஒளிப்பரப்பாவதாக காட்டிக்கொண்டிருந்தது. டீ கொஞ்சம் கசப்பாக இருந்தது. “அண்ணா , கொஞ்சம் சர்க்கரை ” என்றேன். கொஞ்சம் சர்க்கரையைப் போட்டு ஸ்பூனில் இரண்டு கலக்கு கலக்கினார். சர்க்கரை முழுவதும் டீயில் அழிந்துவிட்டிருந்தது. இப்போது இனிப்பாக இருந்தது.எனக்கு டீ பிடிக்கவேயில்லை.டீயைக் கீழே ஊற்றினேன். காசு கொடுத்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். என் ஊருக்கான பேருந்து தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்தது. மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. மழையில் நனைய ஆரம்பித்தேன். பேருந்துகள் போய்கொண்டே இருந்தது. மழை நிற்கவேயில்லை .நானும் நனைவதை நிறுத்தவேயில்லை. இந்தப் போட்டியில் மழை ஜெயிக்க வேண்டும் என்றெனக்கு ஆசையாய் இருந்தது .

••••

கல்வி – மரணம் – பாடம் பாலகுமார் விஜயராமன்

நீட் அனிதா

நீட் அனிதா

தமிழகத்துக் கல்விமுறை என்பது மாணவர்களுக்கு தொடர்ந்து வாய்ப்புகளை வழங்கிக் கொண்டே இருப்பது. எட்டாம் வகுப்பு வரை கட்டாயத் தேர்ச்சி என்பது, பின் தங்கிய நிலையில் இருக்கும் ஒரு மாணவனும் தொடர்ந்து எட்டாவது வரை பள்ளிக்கு வந்து, தொடர்ச்சியாக கல்விச் சூழ்நிலையில் இருந்து, முடிந்தமட்டும் கற்று, தனக்கும், தன் குடும்பத்தாருக்கும், சமூதாயத்திற்கும் பயனுள்ள வகையில் தன்னைத் தகவமைத்துக்கொள்வது. பத்தாவது தேர்வில் தோல்வியடைந்தால், அவனைக் கல்விச் சூழலில் இருந்து விலக்கி, வொர்க் ஷாப் வேலைக்கோ, களையெடுக்கவோ அனுப்பி விடாமல், அடுத்த மாதமே மறு தேர்வு வைத்து, அந்த கல்வியாண்டே அவனுக்கு அடுத்த வகுப்பில் படிக்க வாய்ப்பு வழங்குவது.

சமூகத்தில் கடைக்கோடியில் இருக்கும் மாணவனும், கல்வியின் மூலம் ஏதாவது ஒரு நிலையில் தனக்கான ஊன்றுகோலைப் பிடித்து மேல் எழுந்து வந்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வடிவமைக்கப்பட்ட கல்வி முறை இது. பள்ளிக்கல்வியில் வெகு சுமாராகப் படிக்கும் எத்தனையோ மாணவர்கள், தொடர் வாய்ப்புகள் மூலம் சிறந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள்.

அவர்களின் வெற்றிக்கு இந்த இலகுவான கல்வி முறை தான் காரணம். தகுதியில்லை என பெரும்பகுதியைக் கழித்துக் கட்டிவிட்டு சிறந்ததற்கு மகுடம் சூட்டும் முறை அல்ல இந்த கல்வி முறை, மாறாக சமூகத்தில் இருக்கும் அனைவருக்கும் தொடர் வாய்ப்புகள் வழங்கி அனைவரையும் மேலே அழைத்துச் செல்வதே இதன் பிரதான நோக்கம்.

நூற்றாண்டுகளாக சமூகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு வழங்கப்படும் இட ஒதுக்கீடும், கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கான சிறப்பு ஒதுக்கீடும் இந்த அடிப்படையில் தான். ஒரு நெடுந்தூர ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடுகிற எல்லா வீரர்களுக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை வழங்குவது, அதில் ஊட்டச்சத்து இல்லாமல் இளைத்திருப்பவனுக்கு கொஞ்சம் க்ளுகோஸ் கொடுத்து அவனையும் தேற்றி, பந்தய தூரத்தை கடக்க வைப்பது.

போதுமான நீண்ட கால அவகாசமும், சரியாக முன்னெடுத்துச் செல்கின்ற தலைமையும் இருந்திருந்தால், ”நீட்” தேர்வையும் எதிர்கொள்ள தமிழகம் தயார் ஆகியிருக்கும். ஆனால் நீட் எதிர்ப்புக்கான காரணம் அதுவல்ல.

பலதரப்பட்ட பண்பாடு, மொழி, பொருளாதார, சமூக நிலை உள்ள பரந்துபட்ட தேசத்தை, ஒற்றைக் கொள்கை மூலம் அடைக்க நினைக்கும் முட்டாள்த்தனத்துக்கு எதிராக கிளம்பு எதிர்ப்பு இது. ஏற்கனவே கல்வியிலும், பொருளாதாரத்திலும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியிலும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் மாநிலங்களை, தங்கள் பிடிவாதமான கடிவாளப் பார்வை கொண்டு, ஒடுக்க நினைக்கும் அடக்குமுறையாகத் தான் இதைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

மாநில இனங்களின் அடையாளங்களை அழிப்பதன் மூலமே, அகண்ட பாரதத்தை உருவாக்க முடியும் என்ற கருத்து இருக்குமானால், அது ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்கான பாதையாக நிச்சயம் இருக்காது.

சமீப காலத்தில், “நீட்” தொடர்பாக, மத்திய மாநில அளவில் நடந்த கலந்துரையாடல்கள் எதுவுமே ஆக்கப்பூர்வமான பாதையில் செல்லவில்லை. நீதிமன்றத்தில் அடிபட்டுப் போகும் என்று தெரிந்தே, மாநில வழிக்கல்விக்கு 85 சதம் ஒதுக்கீடு அளித்தது, மத்திய அமைச்சர்களின் பொய்யான வாக்குறுதிகள், மாநில அமைச்சர்களின் டெல்லி பயண நாடகங்கள் இப்படி எல்லாமே வெறும் கண் துடைப்பாகவே அமைந்தன. உடைத்து சொல்வதானால், இவையணைத்தும் மக்களை ஏமாற்றும் வேலையின்றி வேறு இல்லை. மத்திய மற்றும் மாநில அரசின் பிரதிநிதிகள் தொடர்ந்து தவறான வழிகாட்டுதல்களை செய்து கொண்டே இருந்தார்கள்.

எப்படியும் நீட் தேர்வுக்கு விலக்கு கிடைத்து விடும் என்ற எதிர்பார்ப்பை மக்களின் மனதில் போலியாக விதைத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். இவர்கள் தங்கள் பதவிகளுக்காக நடந்த பேரங்களை எல்லாம், நீட் குறித்த விவாதம் என்று பரப்பினார்கள். விளைவு, நிதர்சனத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல், ஒரு உயிர் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நூற்றுக் கணக்கான பிள்ளைகள், மனக்குமுறலோடும் ஆற்றாமையோடும் புழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, தெரியவில்லை.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரும நிலை அரசியல் இப்படி தரம் தாழ்ந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது. பெரும் மக்கள் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டால் ஒழிய இதற்கான உடனடித் தீர்வு கண்களுக்குத் தென்படுவது போல இல்லை. வழக்கம் போல, அடுத்த தேர்தலுக்காக காத்திருக்கத் தான் வேண்டியிருக்கிறது. மத்தியில் இருப்பவர்களுக்கு, நாமெல்லாம் கிள்ளுக் கீரைகள், இங்குள்ள மக்கள், அவர்களுக்கான முதல்தர குடிமகன்கள் இல்லை. மாநிலத்தில் இருப்பவர்களுக்கோ தங்கள் நாற்காலிகளைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டிய பரிதாமான நிலை. இது மேலே இருப்பவர்களுக்கு மிக வசதியாய் போய்விட்டது. நினைத்தபடி எல்லாம் அடித்து ஆடுகிறார்கள்.

இது ஒரு புறம் இருக்க, அரசன் குடிகளை நினைக்க மறந்தாலும், குடியானவன் உழுவதை நிறுத்தக் கூடாது என்பது தானே விதி. உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று போராடிய சிறுமியின் மன உறுதியை, ”மனிதர்களுக்கு வைத்தியம் பார்க்கப் போவேன் என்று சொல்லிட்டு இருந்த, இப்போ மாட்டுக்கு வைத்தியம் பார்க்கப் போறியா” என்பது போன்ற எந்த சுடு சொல் வீழ்த்தியதோ தெரியவில்லை. அவளின் மனவருத்தங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டு, அவளுக்கு இருக்கும் மறு வாய்ப்புகள் பற்றி, மாற்றுப் பாதைகள் பற்றி மனம் விட்டு உரையாட, அந்த நேரத்தில் அவள் அருகில், அணுக்கமான ஒரு ஆசிரியரோ அல்லது அவள் உச்சநீதி மன்றம் வரை சென்று வாதாடத் துணை நின்ற ஏதேனும் அமைப்புகளோ இல்லாமல் போனார்களே என்ற ஆதங்கம் மனதை அரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

கிராமப்புற, விளிம்பு நிலை மாணவர்களிடம் பேச வாய்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், நாம் நினைக்கின்ற கனவு தேசம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை. இங்கே ஏற்றத்தாழ்வுகளும், அவநம்பிக்கைகளும், அவமானங்களும் எப்பொழுதும் நம் வழியை மறித்து நிற்கவே செய்கின்றன. அதற்காக எல்லாம், மனம் நொந்து, உங்கள் பயணத்தை இடையில் நிறுத்திவிடாதீர்கள். உங்கள் தொடர் முயற்சிகள் எப்பாடுபட்டேனும் திறக்காத கதவுகளைத் திறக்க வைக்கும், இல்லையென்றால், உங்கள் பயணத்துக்கான மாற்றுப் பாதையும் இருக்கலாம், சரியான திசையைக் கண்டறிந்து தொடர்ந்து முன்னேறிக் கொண்டே இருப்பதே சாதிப்பதற்கான வழி. முழுதும் எதிர்மறை எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொள்ளவும் தேவையில்லை. ஏற்கனவே இதைப் போன்ற இடர்களை எல்லாம் உடைத்து பலர் முன்னேறி இருக்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்டவர்களை உங்கள் பயணத்தில் சந்திப்பீர்கள், அவர்களது வழிகாட்டுதல் உங்களுக்கு தக்க நேரத்தில் இளைப்பாறுதலைத் தரும். எப்படி இருந்தாலும், முயற்சியை மட்டும் கைவிட்டு விடாதீர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். தன் வாழ்நாள் கனவான மருத்துவப்படிப்பு அநியாயமாக மறுக்கப்பட்டதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல், மனம் நொந்து தற்கொலை செய்து கொண்ட அந்தச்சிறுமியின் மனநிலையில் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்று முன்கூட்டியே அறியும் ஆற்றல் ஒருவருக்குமில்லை. ஆனாலும், இந்தப்பிரச்சனை தான் என்றில்லை, எதுவாக இருந்தாலும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பிள்ளைகளிடம் மனம் விட்டுப் பேசி, அவர்களின் தயக்கங்களை விலக்கி, அவர்கள் மனதில் உள்ளதைக் கொஞ்சம் காது கொடுத்துக் கேட்டு அவர்களுடன் உரையாடினால், அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கை கிடைக்கும்.

அதனால் பல விபரீத நிகழ்வுகள் நிகழாமல் தடுக்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. இன்று அந்தச் சிறுமிக்காக கண்ணீர் சிந்துகிற ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தப் பொறுப்பு இருக்கிறது. ஒரு மரணத்தைக் கொச்சைப் படுத்துகிறவர்களைப் பற்றி பேச எதுவுமில்லை.

******