Category: அறிமுகப் படைப்பாளிகள்

ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் மற்றும் மகேஷூம் அவனது நண்பனும் / உதயசங்கர்

download (22)

நீல நிற வானத்திலிருந்து நேரே சரிந்து இறங்கியது போலிருந்த பூங்கா சாலையின் துவக்கத்தில் ஏஞ்சல் தோன்றிவிட்டாள். வழியெங்கும் குல்மொகர் மரங்கள் ரத்தச்சிவப்பாய் பூத்துக்குலுங்கிக்கொண்டிருந்தன. தர்ச்சாலை தெரியாதபடிக்கு தரையில் பூக்கள் சிதறிக்கிடந்தன. மஞ்சள் கலந்த சிவப்பு தரையில் பளீரிட்டது. மரத்திலும் சிவப்பின் நிழல் அடர்ந்து பார்ப்பதற்கு சாலை முழுவதும் சிவப்புக்கம்பளம் விரித்தது போல இருந்தது. மகேஷ் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அந்தச்சாலையின் கீழ்புறத்தில் பூங்காசாலை நகரின் முக்கியச்சாலையோடு இணைகிற இடத்தில் ஒரு ஆலமரம் விருட்சமாய் படர்ந்திருந்தது. அந்த ஆலமரத்தின் கீழே தான் மகேஷூம் அவனது நண்பனும் பைக்கை நிறுத்தி அதில் சாய்ந்துக்கொண்டு ஒரு காலை பைக்கின் பெடலிலும் இன்னொரு காலை தரையிலும் ஊன்றி நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஆள் நடமாட்டம் உள்ள சாலை தான். ஆனால் மகேஷுக்கு மட்டும் எப்படி என்றே தெரியாது, ஏஞ்சலின் தலை சாலைமேட்டில் தோன்றும்போதே மகேஷ் பார்த்து விடுவான். மகேஷ் அவளைப்பார்த்தவுடன்,

“ டேய் மக்கா…மக்கா… அங்க பார்டா… என்னமா ஜொலிக்கிறா! பின்னாடி அந்த சூரியஒளி அவ மேலே பட்டுத்தெறிக்கிறத பாருடா…”

என்று அவனுடைய நண்பனிடம் பரவசமாய் புலம்புவான். மகேஷின் நண்பன் சிரிப்பான். அவன் சிரிப்பில் ஒரு கைப்பு இருக்கும். ஆனால் அந்த பரவசமனநிலையை மகேஷ் கைவிடுவதாக இல்லை. இருநூறு மீட்டர் தூரத்தில் இறங்கி வந்து கொண்டிருக்கும் அவளை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஏஞ்சல் அன்று நீல நிறத்தில் புடவை உடுத்தியிருந்தாள். எப்போதும் போல் முந்தானையைப் பறக்க விட்டிருந்தாள். சிறகுகள் அடிக்க மெல்ல இறங்கிய மயில்போல ஒயிலாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் ஏஞ்சல். மஞ்சள்கலந்த கோதுமை நிறத்தில் இருந்த அவள் ஒரு போதும் கண்ணைப்பறிக்கும் நிறத்தில் உடை உடுத்துவதில்லை. மென்மையான நிறங்களில் அவள் உடுத்திய உடைகள் அவளைப்பளிச்சென்று காட்டியது. பின்னியும் பின்னாமலும் ஈரம் ததும்பி நிற்கும் அவளுடைய தலைமுடி பின்னால் இடுப்புக்குக்கீழே இறங்கியிருந்தது. அவள் அருகில் வரவர மகேஷூக்கு ரத்தஓட்டம் அதிகரிக்கும். உடம்பெங்கும் ஒரு படபடப்பும் நடுக்கமும் தொற்றிக்கொள்ளும். அவளுக்கும் இது தெரியும் அவனைக்கடந்து செல்லும்போது தலையைத் திருப்பாமலே ஒருபார்வை பார்ப்பாள். மகேஷின் ஈரக்குலையைக் கவ்வும். அவன் முகத்தில் ரத்தம் ஊறுவதை உணர்வான். அந்த உணர்வோடு திரும்பி அவனது நண்பனைப் பார்ப்பான். அவன் முகத்தில் வெறுப்பு கடலென பொங்கிக்கொண்டிருக்கும். அப்படியே காறித்துப்புவான்.

” என்னடா ஆச்சு..? ஏண்டா இப்படி பண்றே..”

“ எலேய் உனக்குத்தெரியலையா…? அவகூட ஒருத்தி வாரா பாருடா.. அவளும் அவள் முகரக்கட்டையும்…பாக்கச்சகிக்கல..”

“ எங்கடா வாரா… அவ மட்டும் தானே வாரா..”

“ கண்ணைத்திறந்து நல்லாப்பாரு…”

“ எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியல..”

“ தெரியாதுடா..தெரியாதுடா… இப்ப உங்கண்ணுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது…”

தூரத்தில் ஏஞ்சல் மட்டுமே தெரிய அருகில் வர வர ஏஞ்சலின் முதுகிலிருந்து பிறந்தவள் மாதிரி அவளுடைய தோழி வருவாள். கட்டையான பரட்டைத் தலைமுடியும், பெரிய தடித்த உதடுகளும் சப்பையான மூக்கும், அகன்று விரிந்த இடுப்பும், எப்போதும் சிடுசிடுத்தமுகமும் கொண்ட ஏஞ்சலின் தோழி எப்போதும் அடர்ந்த நிறத்திலேயே சுடிதார் அணிந்திருப்பாள். இன்று கரும்பச்சை நிறத்தில் அவள் அணிந்திருந்த சுடிதார் கண்களில் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. அவள் பார்வையில் ஒரு சந்தேகத்தேள் கொட்டுவதற்குத் தயாராக எப்போதும் தன் கொடுக்கைத் தூக்கி வைத்திருக்கும். ஒருபோதும் சிரித்திராத அந்த முகம் பாறையைப் போல இறுகிப் போயிருக்கும். நடந்து வரும்போதோ அல்லது போகும்போதோ ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் ஒரு பொழுதும் பேசிக்கொண்டதாகப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அவளின் ஒவ்வொரு பார்வையையும் ஏஞ்சல் உணர்ந்திருந்தாள்.

ஏஞ்சலின் தோழி ஒரு போதும் மகேஷையோ, அவனது நண்பனையோ சிநேகமாக இல்லையில்லை சுமூகமாகக்கூடப் பார்த்ததில்லை. அவள் பேசுகிற மாதிரி தெரியாது. தடித்த உதடுகள் அசையும். அவ்வளவு தான் ஏஞ்சல் மகேஷின் நண்பனைப் பார்ப்பாள். அதுவரை இருந்த வெளிச்சம் மறைந்து முகம் இருண்டு விடும். லேசான நடுக்கம் உடலில் பரவியது. மகேஷ் கூட அவனது நண்பனை விட்டு விட்டு வர நினைத்தான். அது என்ன அவ்வளவு எளிதான காரியமா? மகேஷின் தைரியமே அவன் தானே.

ஏஞ்சல் முக்கியசாலையில் திரும்பும்போது மகேஷைப்பார்த்து ஒரு சிரிப்பைச் சிந்துவாள். அதுபோதும். மகேஷும் அவனுடைய நண்பனும் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிவிடுவார்கள். மறுபடியும் மறுநாள் காலையில் அந்த பூங்காசாலையில் ஆலமரவிருட்சத்தினடியில் காத்திருப்பார்கள். மகேஷின் நண்பனுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் பாலியகாலத்திலிருந்தே அவனுடைய நெருங்கிய நண்பன் மகேஷ். இருவரும் ஒன்றாகவே படித்தார்கள். ஒரே மார்க் வாங்கினார்கள். மகேஷ் கொஞ்சம் குட்டை. சற்று ஒல்லி. பயந்தாங்கொள்ளி. ஆனால் வசீகரமான முகம். மகேஷின் நண்பன் கருப்பாக இருந்தாலும் உயரமாக ஜிம்பாடியுடன் இருந்தான். மகேஷின் நண்பனின் முரட்டுத்தனம் அவனுடைய உடல்மொழியில் தெரியும். முகத்தில் யாரையும் மதிக்காத ஒரு அலட்சியபாவம். மகேஷோடோ இல்லை அவனோடோ யாராவது எதிர்த்துப்பேசினால் கூடப் பிடிக்காது. உடனே கையை ஓங்கி விடுவான். எந்த வம்புச்சண்டைக்கும் தயாராக இருப்பவன்.

ஏஞ்சல் வேலைபார்க்கிற கம்ப்யூட்டர் செண்டருக்கு அடிக்கடி மகேஷும் அவனது நண்பனும் அவனுடைய வேலைக்காக ரெசியூம் பிரிண்ட் அவுட் எடுக்கப்போவார்கள். மகேஷ் அப்போது தான் ஏஞ்சலைப்பார்த்தான். கண்டதும் காதல் தான். ஆனால் ஏஞ்சல் அவ்வளவு எளிதாக பிடி கொடுக்கவில்லை. அவள் யாரைக்கண்டோ பயந்தாள். மகேஷின் நண்பன் தான்

“ அவ அந்தக் குட்டச்சியைப்பார்த்து பயப்படுதா… பரட்டைத்தலைக்கு இருக்கிற திமிரப்பாரேன்..”

என்று திட்டினான். மகேஷ் இல்லையில்லை என்று தலையாட்டினான். ஆனால் அவனுக்கும் அந்த அச்சம் இருந்தது. யார் இந்தத்தோழி? கரிய நிழல்போல எப்போதும் கூடவே வருகிறாள்? ஏஞ்சல் அந்தத்தோழி இல்லாமல் தனியே வருவதே இல்லை. அப்போது மகேஷின் நண்பன் சொன்னான்.

“ ஏன் நீ கூடத்தான் நான் இல்லாமல் தனியா எங்கேயும் போறதில்லை..”

அதைக்கேட்டதும் மகேஷ் முகம் சுளித்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமை கம்ப்யூட்டர் செண்டர் லீவு. அன்று ஏஞ்சலைப்பார்க்க முடியாது. பார்க்க முடியாத அந்த நாளில் மகேஷ் ஏங்கிப்போவான். அன்று முழுவதும் அவனுடைய நண்பனிடம் அவளைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டேயிருப்பான். மகேஷின் நண்பனும் அவன் பேசுவதை தலைகுனிந்தவாறு கேட்டுக்கொண்டேயிருப்பான். எப்போதாவது,

“ கூட அவ ஃபிரெண்டும் இருக்கா பாத்துக்கோ…” என்று எச்சரிப்பான்.

அதற்கு மகேஷ் சிரித்தவாறே

“ அவ இருந்தா அவபாட்டுக்கு இருந்துட்டுப்போறா…”

என்று அலட்சியமாகச் சிரிப்பான்.

“ நீ எப்பயுமே வெளிச்சத்தை மட்டுமே பாக்கே… பக்கத்திலேயே இருட்டும் இருக்கு.. பாத்துக்க..”

என்று கட்டைக்குரலில் சொன்னான் மகேஷின் நண்பன்.

ஒரு ஞாயிறு காலைப்பொழுதில் பூங்காசாலையில் சும்மா அந்த ஆலமரத்தடியில் வந்து நின்றிருந்தான். அன்று அபூர்வமாக அவன் மட்டுமே தனியாக வந்திருந்தான். சூரியன் அப்போது தான் எழுந்து சுதாரித்துக்கொண்டிருந்த வேளை. குல்மொகர் மரங்களின் சிவந்த பூக்களில் சூரியனின் காலைக்கிரணங்கள் பட்டு ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. மஞ்சள் வெயில் தார்ச்சாலையை மென்மையாக மாற்றிவிட்டிருந்தது. கூட்டம் கூட்டமாய் மேகங்கள் தங்கச்சரிகை விளிம்பிட்டு மெல்ல ஊர்வலம் போய்க்கொண்டிருந்தன. அந்த வேளையில் தந்தத்தின் நிறத்தில் சுடிதார் அணிந்து மெல்ல நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள் ஏஞ்சல். அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவளும் தனியாக அவளுடைய தோழி இல்லாமல் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

இடது பக்கம் லேசாகச் சாய்ந்த அவளுடைய நடையில் ஒரு பாந்தம் இருந்தது. அவளும் அவனைப்பார்த்து விட்டாள். அவள் திடுக்கிட்டது தெரிந்தது. இடது கையால் அவளுடைய துப்பட்டாவின் முனையைப் பிடித்துக்கொண்டு வலது கையில் மார்போடு பைபிளை அணைத்துக் கொண்டே மெல்ல நடந்து வந்தாள். அவளுடைய மெலிந்த விரல்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட அன்பினால் பைபிள் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. மகேஷ் அந்தக்கணத்தில் இயேசுவைத் தன் ஜீவனாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரானான். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் சாலையில் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை.

மகேஷின் இதயம் துடிக்கிற சத்தம் அவனுக்கு வெளியில் கேட்டது. அவளை நிறுத்திச் சொல்லிவிடவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். அவள் அருகில் வந்தபோது ஓரடி அவளைப்பார்த்து நெருங்கியும் விட்டாள். படபடப்புடன் அவள் அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தாள். அந்தக்கண்களில் அன்பின்ஓளியைப் பார்த்தான். சூரியனின் கதிர்கள் விளிம்பிட்ட அவளைப்பார்க்கும்போது அவனுக்குள் தீராத தாகம் எழுந்தது. நா வறண்டது. எச்சிலை ஊற வைத்து விழுங்கினான். அவள் உண்மையில் அந்த ஓளியில் தேவதை போலவேத் தோன்றினாள். மகேஷுக்கு நடந்து கொண்டிருப்பது கனவா என்று கூடச் சந்தேகம் வந்தது. முன்னால் நிழல் விழுந்த அவள் உருவத்தின் அழகு அவனை மெய்மறக்கச்செய்தது. அந்தக்கணத்தில் அவன் ஏஞ்சலின் பரிபூர்ண அன்பை உணர்ந்தான். இது போதும். அந்தக்கணம் இனி வாழ்வில் என்றாவது வருமா?

அன்று மகேஷ் முடிவெடுத்தான். வாழ்ந்தால் இனி ஏஞ்சலோடு தான் வாழவேண்டும். அதைக்கேட்ட மகேஷின் நண்பன் கோபப்பட்டான்.

“ நீ அவளோட வாழ்றதுக்காக நான் அவ ஃப்ரெண்ட் …அதான்..அந்தப்பரட்டைத்தலை பிசாசோட வாழணுமா? “

என்று கேட்டான். மகேஷுக்கு அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று புரியவில்லை. மலங்க மலங்க விழித்தான். ஆனால் அவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. மகேஷின் நண்பன் அவனை விட்டு எங்கேயும் போகமாட்டான். போகவும் முடியாது.

மகேஷுக்கு சென்னை ஐ.டி. கம்பெனியில் சுமாரான சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆரம்பத்தில் குறைவான சம்பளமாக இருந்தாலும் போகப்போக சம்பளம் அதிகமாகும் வேலைப்பாதுகாப்பும் உண்டு என்ற தைரியத்தில் சேர்ந்து விட்டான். ஆறுமாதம் கழிந்த பிறகு ஊருக்குச் சென்றான். அவனுடைய நண்பனுடன் ஏஞ்சலின் வீட்டுக்குச் சென்றான். ஏஞ்சலின் அம்மா கார்மெண்ட்ஸிலும், அப்பா ஜவுளிக்கடையிலும் வேலை பார்த்தார்கள். ஒரு தம்பி ஐந்தாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அங்கே ஏஞ்சலும் அவளது தோழியும் இருந்தார்கள். கொஞ்சம் தயங்கினாலும் அவர்களுக்குச் சம்மதம். மகேஷும் வீட்டில் பேசி வற்புறுத்தித் திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்.

ஒரு வழியாகத் திருமணம் முடிந்து சென்னைக்கு தனிக்குடித்தனம் போனார்கள். புதுமணத்தம்பதிகளைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வர சம்பந்திகளும் போயிருந்தார்கள். ஏஞ்சலின் தோழியும், மகேஷின் நண்பனும் இல்லாமலா. அவர்களும் உடன் போயிருந்தார்கள். எல்லோரும் திரும்பி விட்டார்கள். ஏஞ்சலின் தோழி ஏஞ்சலோடேயே தங்கி விட்டாள். மகேஷின் நண்பனும் மகேஷோடு தங்கி விட்டான்.

எப்படி நான்குபேரும் ஒரே வீட்டில் ஒரே படுக்கையறையில் இருக்கமுடியும் என்று சந்தேகப்படும் வாசகர்களுக்கு ஏஞ்சலும், மகேஷும், சேர்ந்து ஒரே குரலில்

“ எப்போது நாங்கள் தனியாக இருந்தோம்? “ என்று கேட்கிறார்கள்.

•••

சித்தாந்தங்களின் குகை / சூர்யா

download (21)

1.சித்தாந்தங்களின் குகை

இத்தனை நாள் அக்குகையினுள் பதுங்கி கிடந்தேன்
பெருநிழலை தந்த குகை பிரம்மாண்ட சலிப்பை தரத் தொடங்கியபோது
குகையை விட்டு வெளியேற ஓர் அடி எடுத்து வைத்தேன்
வரலாற்றின் விரல்கள் என்னை இறுக பிடித்து பின்னே இழுத்தன
குகையை விட்டு வெளியேற மற்றொரு அடியை எடுத்து வைத்தேன்
அடையாள அட்டைகளின் சிம்பொனிகள் என் காதுகளை இறுக பிடித்து பின்னே இழுத்தன
குகையை விட்டு வெளியேற மற்றொரு சக்திவாய்ந்த அடியை எடுத்து வைத்தேன்
அறத்தின் வியர்வை வாடை என் நாசிகளை இறுக பிடித்து பின்னே இழுத்தது
குகையை விட்டு வெளியேற இன்னொரு அடியை எடுத்து வைத்தேன்
அதிகாரத்தின் பற்கள் என் நாக்கினை இறுக கவ்வி பின்னே இழுத்தன
குகையை விட்டு வெளியேற மற்றொரு அடியை எடுத்து வைத்தேன்
மொழியின் கண்கள் என் பார்வையை கவர்ந்து பின்னே இழுத்தன
கடைசியாக கடைசியாக என் மற்றுமொரு அடியை எடுத்து வைத்தபோது
சித்தாந்தங்களின் குகைகளை விட்டு வெளியே வந்திருந்தேன்
யாவும் உன்னத அழகியலோடு இயங்கத் தொடங்கியது

**

2.அரூபினி

அவளுடைய ஓசையிலி பாடலை
உங்கள் செவிகளின் செவிகள் வழியே தான் கேட்க முடியும்
அவளுடைய அரூப சொரூபத்தை
உங்கள் விழிகளின் விழிகள்
வழியே தான் பார்க்க முடியும்
அவளுடைய நீலப்பரிமளத்தை உங்கள் நாசிகளின் நாசிகள்
வழியே தான் முகரமுடியும்
அவளுடைய கலவர முலைகளை உங்கள் வாய்களின் வாய்
வழியே தான் சுவைக்கமுடியும்
இப்படியும் ஒரு பெண்ணா யென சிந்திக்கிறீர்களா
சிந்தனைகள் தேவையில்லை
அறிவுக்கோ அவசியமில்லை
ஒருவேளை போற்றி போற்றி யென வெட்டவெளியில் நின்று
உரக்க சொல்வீர்கள் யெனில்
அப்பெண்ணின் அதரங்கள்
உங்கள் அதரங்களின் மீது துயில் கொள்ளவும் வாய்ப்பிருக்கிறது

**

3.விளக்கங்களுக்கு எதிரான மனநிலையின் குறிப்புகள்

- ஜீவன்-சூர்யா

1
ஒரு மரம்
எப்படி இருக்கிறதென ஏன் உங்களிடம் விளக்க வேண்டும்
அதற்கு என்ன அவசியம் வந்துவிட்டது இப்போது
அதை விளக்காவிடில் அது மரமாக இல்லாமல் போய்விடுமா என்ன
அது ஒரு மரம் அவ்வளவு தான்

2
ஏன் அனைத்திடமிருந்தும்
அர்த்தத்தை எதிர்பார்க்கிறீர்கள்
சற்று அர்த்தத்தை மறந்து வாழ்ந்தால் தான் என்ன
மாற்றங்கள் வருகிறது போகிறது
ஏன் மாற்றங்களை அறிவித்துக்கொண்டு கணத்தை வீணாக்குகிறீர்கள்
உங்களைத் தான் கேட்கிறேன்

3
அது ஒரு உதிர்ந்த இலை அவ்வளவு தான்
அந்த இலை விளக்கங்கள் இல்லாதபோது அழகாகத் தான் இருந்தது
நீங்கள் விளக்க தொடங்கியபோது தான் அந்த இலை தன் உன்னதத்தை இழந்திருந்தது
விளக்கமளித்து விளக்கமளித்து சலிக்கவில்லையா உங்களுக்கு
எதையும் விளக்க உதவாத மொழியை எப்போது கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோம் ?

*******

குறிப்பு:
இதில் இடம்பெறும் மூன்றாவது கவிதை நானும் எனது நண்பரான ஜீவனும் இணைந்து எழுதியது.

றாம் சந்தோஷ் கவிதை ( அறிமுகக் கவிஞர் )

images (18)

திணை: நீட்
துறை: தேர்வெழுதவந்து எரிச்சலுற்றுத் திரும்புதல்

இந்நூற்றாண்டிலும் நெய்யிட்டு,
வகுடெடுத்தனுப்பும் தம் தாய்களுக்கு
டாடா பகன்றுவிட்டு செலுத்துகின்றனர் பைக்-ஐ.
காலையின் ஒரு தேர்வுக்கு வைகறை புறப்பாடு
நன்நிமித்தம்தானா என்பது தாய்களுக்கு
ஒரு கேள்வியாகவே மீந்திருந்தது.

தலைவி தன் கடமையாற்ற
தேர்வுவறையின் முன்போய் சலாம் இட்டபோது
அதுபோதாது, உன் உயரம் ஆகாது,
கொஞ்சம் மண்டியிடேன் என்று கட்டளை இடப்பட்டது.
தலைவி தன் கடமையாற்றுவதில்
சற்றும் சளைக்காதவள் என்பதால்
அவள் வளையத் தலையைக் கொடுக்க
கொடுத்த தலையின் மயிர்ப் பரப்பில்
பிரேதப் பரிசோதனை வெற்றிகரமாக நடத்தேறியது.

மயிர்ப்பரப்பில் சோதனை செய்ய என்ன மயிர் இருக்கிறது
என்று தலைவிக்குப் பலமுறை கேள்வி வந்தது
அவள் வந்த கேள்விகளை டேக்-டைவர்ஷன் போர்டு காண்பித்து
திரும்பவும் தொண்டைக்குள்ளேயே திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள்.
ஆகையால், அவள் தேசதுரோகி இல்லை என்பது நிறுவப்பட்டு தேர்வறைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டாள்.
அவள் எழுதி முடித்துவிட்டு எழுத்து வந்தபோது
தம் எஜமான நாய்களைப் பார்த்து
கொஞ்சம் எச்சிலை மெல்லத் துப்பி
தன் எரிச்சலை வேகமாய் ஆற்றுப்படுத்தினாள்.
அதற்கும்மேல் தன்னால் என்னதான் முடியும்
என்று நொந்தும் கொண்டாள்.

இஃதோர் புறமிருக்க -
அதன் எதிர்ப் புறம்,

தலைவனின் கைச்சட்டை கிழித்தெறிய
அவனோ கொஞ்சமும் புறமுதுகிடாது
தன் காற்சட்டைக் கிழித்தெறிந்தாலும்
தனக்கோர் களங்கமுமில்லை என நினைத்துக்கொண்டான்.
அவன் தன் அம்மணத்திற்கு அருகில் சென்றபோது
அதைக் கொஞ்சம் பார்த்துத் தொலைத்தாள் தலைவி;
அவளொடு இன்னொரு கிழவியும் அதையே.

தலைவன் தன் கடமையாற்றவா அல்லது காதலுறவா என்று
பலமுறை நினைத்துக்கொண்டான். அவனுக்கு,
ஏதோ கருமம் எழுதிவிட்டுபோகலாம்
என்ற பழக்க உணர்வு தலைவனின் உடலில் படர்ந்து படர்ந்தது.
அவன் நாயொன்று மல்லாக்க ரோட்டில் புரள்வதுபோல்
மூளையைப் பைத்தியமாய் புரட்டப் புரட்டினான்.

புரட்டப் புரட்டியவன் அதை முடித்துவிட்டு புறப்படும் வேகத்தில்
இமைகளை வில்களாக்கிப் பார்வையை வேக எய்தினான்
அவை தலைவி தாங்கியிருந்த டேக்-டைவர்ஷன் போர்டைப் பார்த்து
திரும்பி வந்து அவனையே தாக்கின
அதனால் தலைவன் தன்னையே காதலுற்றான்
தலைவியோ உசாராக மீந்துபட்டாள்.

•••

‘எனக்கு அடுத்திருந்த அறை’ / கபில் ஸ்ரனிஸ்லஸ்

download (20)

எனது பெயரையும் தொலைபேசி இலக்கத்தையும் பதிவு செய்துவிட்டு அந்த ஏழாம் நம்பர் அறைக்குத் திரும்பி ஒரு இளநீர் ஓர்டர் செய்யும் வரையில் யாவும் சரியாகவே நடந்தது.அதன் பிறகு ஹோட்டல் பரிசாரகன் கதவைத் தட்டி உள்ளேவர அனுமதி கேட்டான்.நான் அனுமதி கொடுத்ததும்,அவன் கதவை திறந்ததிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது பிரச்சினை.சரி,நான் இப்போது யாவற்றையும் ஒழுங்கு வரிசையில் ஞாபகப் படுத்துகிறேன்.

நான் கொளுவியிருந்த முதுகுப்பையில் இரண்டு லினன் சட்டைகளையும் ஒரு அரைக்கால் சட்டையையும் இரண்டு ஆணுறைகளையும் தவிர குறிப்பிடும்படி வேறெதுவும் இருக்கவில்லை.பயணங்களின் போது தேவையற்ற பாரங்களை சுமப்பதில் எனக்கு விருப்பமிருந்ததில்லை.நான் அணிந்திருந்தது கூட ஒரு கையில்லாத பனியனும் சாம்பல் நிற அரைக்கால் சட்டையும் தான்.வெய்யிலுக்காக கூலிங் க்ளாஸும் அணிந்திருந்தேன்.

இலங்கை நாட்டின் காலநிலைக்கு அதுவே பொருத்தாமாயிருந்தது.எனது ஸ்பானிய நண்பன் சொன்னது போலவே அந்த ஹோட்டலின் முகப்பில் ‘ஓல்ட் டச்’ என எழுதப்பட்டிருந்தது.டச்சுக் காலனித்துவ காலத்துக்குரிய கூரை அமைப்பையே அது கொண்டிருந்தது என்பதை தூரத்தில் வரும்போதே கண்டு கொண்டிருந்தேன்.சுவற்றில் வெள்ளை அடிக்கப்பட்டிருந்ததையும் நேர்த்தியாக வெட்டிப் பராமரிக்கப்பட்ட பசுமையான புற் கூட்டத்தையும் தவிர அந்த கட்டடம் உருமாறாமல் அப்படியேதான் இருந்தது.

வரவேற்பறையிலிருந்த சிங்களத் தேசத்து பெண்ணுக்கு எனது பெயர் புரியவில்லை.இரண்டாம் முறையும் உச்சரிக்கச் சொன்னாள்.வலதுகாதை என்பக்கம் திருப்பி புரியாதது போல் பாவனை காட்டினாள்.கடைசியில் நானாகவே எனது ஸ்பானியப் பெயரை குறிப்பேட்டில் எழுதிக் காட்டினேன்.அவள் சிரமம் ஏற்படுத்தியதற்கு வருந்துவதாக ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள்.எனக்குரிய ஏழாம் நம்பர் அறைச் சாவியை கையில் தந்துவிட்டு முழுப் பற்களும் தெரிய தொழில் முறைப் புன்னகை ஒன்றைச் செலுத்தினாள்.

என் நண்பன் வர்ணித்தது போலவே அந்த அறை சொகுசு மெத்தையை உடைய கட்டிலையும் திறந்தால் கடல் காற்று அடிக்க கூடிய விசாலமான யன்னலையும் பெற்றிருந்தது.அசதியில் கட்டிலில் சரிந்தேன்.தொண்டை வறண்டு தாகம் எடுத்தது.தோலில் முளைத்திருந்த பொன்னிற உரோமங்களைப் பொசுக்கிய இலங்கை வெய்யில் என்னை உருக்குலைத்துப் போட்டிருந்தது.அருகிலிருந்த தொலைபேசியை எம்பி எடுத்து ஹோட்டலுக்கு அழைப்பை ஏற்படுத்தினேன்.விரலால் சுற்றி பயன்படுத்தும் பழைய பாணியிலான தொலைபேசி எரிச்சலைத் தந்தது.மறு முனையில் ஆண்குரல் ஒலித்ததும்,ஒரு இளநீர் வேண்டுமென ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்.கண நேரத்துக்குப் பதில் வரவில்லை.

பிறகு,சிங்கள மொழியில் ஏதோ சொன்னது அந்தக் குரல்.’ட்ரிங்’ என நான் ஆங்கிலத்தில் அழுத்திச் சொன்னதும் அந்தக் குரல் மதுபான வகைகளின் பெயரை அடுக்கிக் கொண்டே போனது.முதுகுப்பையிலிருந்த தண்ணீர் போத்தல் ஞாபகம் வந்து இளநீர் குடிக்கும் ஆசையைக் கைவிடவிருந்த சமயத்தில் இன்னொரு குரல் என்ன வேண்டுமென ஆங்கிலத்தில் பேசியது.தேவையைச் சொன்னேன்.உடனே ஏற்பாடு செய்கிறோம் சிரமத்துக்கு மன்னிக்கவும் என்றவுடன் அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது.

காத்திருப்பை அடுத்து ஹோட்டல் பரிசாரகன் இருமுறை கதவைத் தட்டினான்.நான் அனுமதி கொடுத்ததும்,உள்ளே வந்தவன் என்னைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் திரும்பவும் காதவைப் பூட்டிவிட்டு வெளியேறிவிட்டான்.நான் எதையுமே கணிக்க முடியாத புதிர் நிறைந்த கண்களோடு அப்படியே கட்டிலில் கிடந்தேன்.மீண்டும் கதவு தட்டப்பட்டது.ஒரு கடலாமையைப் போல தலையை மட்டும் அறைக்குள் நீட்டிய பரிசாரகன் ‘சிரமத்துக்கு மன்னிக்கவும்’ என கொச்சை ஆங்கிலத்தில் கூறிவிட்டு பழையபடி கதவைச் சாத்த போனான்.

நான் கட்டிலிலிருந்து துள்ளி எழுந்து அவனை நிறுத்தினேன்.எனது கண்களிலிருந்து புதிர் மறைந்து கோபம் உருப்பெற்றது.யன்னல் ஊடாக வந்த கடல் காற்றையும் மிஞ்சும்படி மிகக் கடுமையாக “வட் த ஃபக்’ என கத்தினேன்.முழுமையாக திறக்கப்பட்டிருந்த கதவின் எதிரே மரத்துப் போன கைகளில் இளநீரை ஏந்தியபடி அவன் நின்றிருந்தான்.பதில் சொல்லத் தெரியாமல் கூச்சமடைந்த மண்புழுவைப் போல அவன் நெளிந்து கொண்டிருந்தான்.

சற்று முன்னர் தொலைபேசியில் சிங்களத்தில் பேசியவன் அவனாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென ஊகித்துத் கொண்டேன்.விரலால் அடுத்த அறையைச் சுட்டிக் காட்டிய அவன்,அங்கு கொண்டு போக வேண்டிய இளநீர் அதுவென வலியுறுத்தினான்.நான் கதவை வேகமாக சாத்தியபோது ஏற்பட்ட பெரும் சப்தம் அவனது முகத்தில் அறைந்திருக்க வேண்டும்.அடுத்த அறையை நோக்கித் தாவிய அவனது காலடி ஓசைகள் என் காதில் விழுந்தது.ஹோட்டல் நிர்வாகத்தினரிடம் பிரச்சினையைச் சொல்லத் தோன்றவில்லை.

விரல்களால் சுற்ற வேண்டிய தொலைபேசியின் நினைப்பே சலிப்பை உண்டு பண்ணியது.நானாகவே என் வாயால் ஓர்டர் செய்த இளநீர் எப்படி இன்னொருவரின் வாய்க்குள் போகும் என்பது தெளிவில்லாமலேயே இருந்தது.நடக்கவிருக்கும் குழப்பங்களின் ஆரம்ப முடிச்சு அதுவென அறியாமலேயே தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுக் கட்டிலில் படுத்தேன்.

காலையில் வரவேற்பறையில் இருந்தவளிடம் விசயத்தைச் சொன்னதும் அந்த ஹோட்டலில் ஏழாம் நம்பரில் இரண்டு அறைகள் உள்ளதாக விளக்கினாள்.கட்டட உரிமையாளரான டச்சுக் காரருக்கு ஏழு அதிஷ்டமான நம்பர் என்பதால் அந்த நம்பரையே இரண்டு அறைகளுக்கு வழங்கியதாகவும்,பின்னர் அதையே ஒரு மரபாகப் பேணுவதாகவும் சொன்னாள்.நல்ல வேளையாக அந்த ஹோட்டலிலுள்ள அனைத்து அறைகளுக்கும் ஒரே இலக்கம் வழங்கப்படவில்லை என்பதையிட்டு திருப்தி அடைந்தேன்.

வரவேற்பறையில் இருந்தவள் இளநீரை ஓர்டர் செய்தது நானல்ல,அந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர்காரர் தான் என அழுத்தமாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.முதல் நாள் இரவே இந்தச் சர்ச்சையான விவகாரம் கலந்து பேசிய பின் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டு விட்டது எனத் தெரிந்தது.நான் தொடர்ந்து வாக்குவாதம் பண்ண விரும்பவில்லை.பயணங்களின் போது தேவையற்ற பாரங்களைச் சுமப்பது எனக்குப் பிடிக்காது.நான் கடுமையாக நடந்து கொண்ட பரிசாரகனிடம் மன்னிப்பைத் தெரிவிக்குமாறு கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.

கடற்கரை மணல் துகள்கள் காலில் ஒட்டுவதை விரும்பியதால் செருப்பைக் கழற்றிக் கையிலெடுத்துக் கொண்டேன்.நான் கடந்து வந்த பாதை கடைகளால் நிரம்பியிருந்தது.கோடை காலமாதலால் நிறைய வெளிநாட்டவர்களின் பளிச்சிடும் முகங்களைக் காண நேர்ந்தது.

லூஸியானா இஸபெல்லா குறிப்பிட்டிருந்த கடற்கரையோர உணவு விடுதியைக் கண்டுபிடிக்கச் சிறிது நேரம் எடுத்தது.விடுதியில் அவளுக்காக காத்திருந்த நிமிடங்கள் பதட்டத்தை அளித்தன.ஆனாலும் நான் பொறுமை இழக்க முன்னதாகவே அவள் அங்கு வந்துவிட்டிருந்தாள்.முதன் முறையாக நேரில் சந்தித்ததால் வெட்கமும் சந்தோஷமும் பரவிய கைகளைக் குலுக்கிக் கொண்டோம்.மிக மெல்லிய பருத்தியால் நெய்யப்பட்ட சட்டையை அவள் அணிந்திருந்தாள்.உள்ளே அணிந்திருந்த ஊதா நிற மார்புக்கச்சை அதனூடாக தெள்ளத் தெளிவாக தெரிந்தது.

கடல்காற்று என்னை விடவும் மூர்க்கமாக அவளது பருத்திச் சட்டையை தன்பக்கம் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது.முலைகளின் பிளவின் ஆரம்பத்திலிருந்து கழுத்தின் முடிவு வரை மஞ்சள் நிறப் புள்ளிகளைப் பெற்றிருந்தது அவளது உடல்.ஒருவாரமாக இன்டர்நெட்டில் பேசிய நாங்கள் அன்று முதல் தடவையாக ஒருவர் முகத்தை இன்னொருவர் பார்த்துப் பரஸ்பரமாகப் பேசிக் கொண்டோம்.ஒரு அந்நிய தேசத்தில் ஸ்பானிய மொழியைக் கேட்பதில் அவளுக்கும்,ஒரு அந்நிய தேசத்தில் பெண்குரலில் ஸ்பானிய மொழியைக் கேட்பதில் எனக்கும் பூரிப்பாயிருந்தது.

எலுமிச்சை சாறில் ஊறிய அவித்த நண்டு வாங்கிச் சாப்பிட்டோம்.வெய்யில் ஏறிய நேரத்தில் கடலில் ஒன்றாகக் குளித்தோம்.நீச்சல் உடையில் லூஸியானாவின் இடை நான் சற்றுமுன்னர் கடைத் தெருவில் பார்த்த தன்னிச்சையாக கழுத்தை ஆட்டும் பொம்மையைப் போல் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.அவளது மார்புகள் கடற்கரையில் சிறுவர்கள் குவித்து வைத்திருந்த மணல் மேடுகளை ஒத்திருந்தது.நீரில் நனைந்து அலுத்த பின்னர் ‘ஸ்டவுட்’ பியர் வாங்கி அருந்தினோம்.

கூச்சம் கலைந்து நெருக்கமாக உணரத் தொடங்கியதும் அதுவரையில் யாருக்கும் சொல்லத் துணியாத கதைகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளத் தலைப்பட்டோம்.கடலின் நிறம் மங்கி அலையின் சீற்றத்தை மட்டும் கேட்கக் கூடிய இருள் கவிந்தது வரையில் மணலிலேயே குந்தியிருந்தோம்.நான் உப்புப் படிந்திருந்த அவளது கழுத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டேன்.தயக்கமின்றி அவள் அதை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

பின் மிக இரகசியமாக எனது காதில் “நாம் இன்னமும் நேரம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்” எனச் சொல்லிவிட்டு எழுந்திருந்த போது அவளது புட்டத்தில் ஒட்டியிருந்த மணல் துகள்கள் உதிர்ந்தன.உடையை அணிந்ததன் பின் நானும் அவளோடு சேர்ந்து அவளது வாடகை மோட்டார் பைக் நிறுத்தப் பட்டிருந்த இடத்திற்குப் போனேன்.எனது நடத்தைக்காக மன்னிப்புக் கோரினேன்.ஹெல்மட்டை மூடும் முன் ஒருதடவை சிரித்துவிட்டு இன்னமும் ஈரம் காயாத ஊதாநிற மார்புக்கச்சை உடையோடு ஒட்டியபடியிருக்க திமிறிய மார்புகளோடு அங்கிருந்து விரைந்தாள்.

நான் அங்கிருந்து ‘ஓல்ட் டச்’ ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன்.வரவேற்பறைப் பெண் முன்பைவிட அழகாக வீற்றிருந்தாள்.”சிங்கள தேசத்துப் பெண்கள் இவ்வளவு அழகானவர்கள் என எனக்குத் தெரியாது” என்றேன்.தெத்திப்பல் மட்டும் ஓரமாகத் தெரிய புன்னகைத்தாள்.அந்தப் புன்னகை தொழில்முறை சார்ந்ததாக இல்லாமல் ஒரு ஸ்பானிய குடிமகனான எனக்கே உரிய பரிசாக அமைந்திருந்தது.அறைக்குப் போய் ஒரு முழுச் சூரை மீன் ஓர்டர் செய்தேன்.தங்கள் ஹோட்டலில் அது கிடைக்காதெனச் சொன்னார்கள்.ஞாபகம் வைத்திருக்கக் கூடியளவேனும் சுவையற்ற ஏதோவொரு உணவை வரவழைத்துச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் எனக்கு அடுத்திருந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர் அறையில் பசியில் கத்தும் பூனையில் குரல் கேட்டது.கட்டிலில் விழுந்து கிடந்த போது ஒரு பூனை-அடுத்த அறையில் கத்திய அதே பூனையாக இருக்க வேண்டும்-பெரிய மீன் முள் ஒன்றை வாயில் கவ்வியபடி வந்து எனது அறை யன்னலில் குந்தியிருந்து நக்கிச் சாப்பிட்டது.நான் அரை மயக்கமுற்றிருந்த நேரம் அது ஒரு இராணுவ வீரனின் தோரணையில் என் அறையெல்லாம் சுற்றி வந்ததை உணர முடிந்தது.

முதுகுப் பையைத் துழாவியது.என் காலிலிருந்து முகமெல்லாம் நக்கிப் பிரேதத்தைப் போல என்னை ஆராய்ந்தது.நான் துணுக்குற்று விழித்த சமயத்தில் அறையின் இருட்டில் தனது பச்சைக் கண்கள் ஒளிரும்படி என்னை உற்று நோக்கியது.பின்னர் விருட்டென யன்னல் வழியாகப் பாய்ந்து ஓடி விட்டது.சற்றுக் கழித்து எனக்கு அடுத்திருந்த அறையில் அது அன்போடு ‘மியாவ் மியாவ்’ எனக் குழைந்த வண்ணமிருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலையில் ஒரு ‘ஸ்டவுட்’ பியருடன் கடற்கரையில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தேன்.லூஸியானா இஸபெல்லா தன்னால் அன்று வரமுடியாதென முன்னறிவித்திருந்தும் நான் ஏன் அங்கு போனேன் என்பது புலப்படாமலே இருந்தது.பலவித வண்ணங்கள் பூசிய மனித முகங்களை சுய பிரக்ஞை இன்றி கடந்தேன்.இனம் புரியாத குற்றவுணர்வு என்னுள் படர்ந்து வந்தது.தன்னால் வர முடியாததற்கு லூஸியானா சொன்ன காரணம் உண்மையானது தானா அல்லது புனையப்பட்டதா என ஆராய்ந்து பார்த்தேன்.சிறிது நேரமாகவே தென்னை ஓலைகளைக் கொண்டு அலங்காரப் பொருட்கள் செய்யும் வியாபாரி ஒருவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தான்.நான் வேண்டாமென மறுத்ததையும் அவன் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.கையிலிருந்த போத்தலை மண்டையில் ஓங்கி அடிப்பதைப் போல பாவனை காட்டிய பிறகே அவன் என்னிடமிருந்து நகர்ந்தான்.நான் ஆவேசத்துடன் சனத்திரளிலிருந்து விலகி காற்று சுதந்திரமாக அலைந்து கொண்டிருந்த இடத்துக்குப் போனேன்.

அங்கிருந்து கண்ணுக் கெட்டிய தூரத்தை இலக்காக வைத்து நடந்து கொண்டேயிருந்தேன்.இருளடைந்த போது தான் நான் நீண்ட தூரம் நடந்து வந்துவிட்டதையும் அங்கிருந்து ஹோட்டலுக்குப் போக ஓட்டோ பிடிப்பது கடினம் என்பதையும் அறிந்து கொண்டேன்.தொலைவில் கடைகளின் மின்விளக்குகள் நம்பிக்கை தருவனவாய் ஒளிர்ந்தன.வந்த பாதையிலேயே திரும்பி நடந்தேன்.வழியில் இருட்டில் செய்த பொம்மை போல ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.அவள் தோளில் ஒரு கைப் பையும் முழங்காலுக்கு மேலேறிய குட்டைப் பாவாடையும் அணிந்திருப்பதாய் புலப்பட்டது.

இறுக்கமான மேற் சட்டை அவளுக்குத் தொப்பை விழுந்ததைக் காட்டிக் கொடுத்தது.நேராக நடந்தால் அவளை எதிரே சந்திக்க நேரும் என்பதால்,விலகி கால்கள் அலையோடு தழுவ நடந்து அவளைக் கடந்தேன்.பின்னால் ஏதோ அவரம் கேட்டது.தலையைத் திருப்பாமல் கால்களுக்கு வேகம் கொடுத்தேன்.ஆனால் தீடீரென ஒரு மந்திரப் பிசாசைப் போல அவள் எனக்கு முன்னே தோன்றி மூச்சு வாங்கினாள்.ஓடி வந்திருக்க வேண்டும்.தான் களைத்துப் போயிருப்பதை மறைத்தபடி ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்குரிய மிடுக்குடன் என்னிடம் சிங்களத்தில் பேசினாள்.நான் மறுத்துவிட்டு தொடர்ந்து நடந்தேன்.

அவள் விடாமல் என் பின்னாலேயே வந்தாள்.இதற்குள்ளாக நான் கடைத்தெருவை அண்மித்திருந்தேன்.மங்கிய மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.அதிலிருந்த பகட்டுத்தனம் மறைந்து அவள் என்னிடம் இரஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.நான் முற்று முழுதாக விளக்கொளி நிறைந்த பகுதியை அடைந்ததும் அவள் என்னைப் பின் தொடர்வதைக் கைவிட்டாள்.இருள் உலகின் ராணியாக அங்கேயே நின்று கொண்டாள்.ஹோட்டல் அறையில் முதுகுப் பையிலிருந்த ஆணுறை ஞாபகம் வரவே சிறிது தயங்கினேன்.பின்னர்,ஒரேடியாக வேண்டாமென முடிவெடுத்து ஹோட்டலுக்குப் போக ஒரு ஓட்டோவை தேடினேன்.

லூஸியானா பற்றிய ஏக்கம் என்னைப் பீடித்திருக்க தூக்கம் வராத இரவிடம் சிக்கிக் கொண்டு விழித்தேன்.எனக்கு அடுத்திருந்த அறையிலிருந்து ஒரு பெண் முனகும் சப்தம் வந்தது.கடல் காற்றின் இரைச்சலில் அது தெளிவில்லாமல் கேட்கவே யன்னலை அடைத்து விட்டுக் காதை அறைச் சுவரில் வைத்தேன்.அவளது முனகலில் செயற்கைத் தனமிருந்தது.ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்குரிய மிடுக்குடன் அவள் வாயிலிருந்து ஒலிகள் புறப்பட்ட வண்ணமிருந்தன.மீள இயலாத வெறுப்புடன் யன்னலைத் திறந்து விட்டேன்.கட்டிலில் விழுந்து போர்வையால் தலையை மூடி இழுத்துப் போர்த்தினேன்.எந்தப் பலனையும் அடைய இயலவில்லை.அந்த அறையிலிருந்து வந்த ஒலிகளின் வீரியத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இரவு முழுவதும் திணறிக் கொண்டிருந்தேன்.

காலையில்,எனக்கு அடுத்திருந்த அறையில் வசிப்பவன் யார் என்று அறிய ஆர்வம் உண்டாயிற்று.அறைக்குள்ளிலிருந்தபடியே பக்கத்து அறையின் கதவு திறக்கப்படும் ஓசைக்காகக் காத்திருந்தேன்.ஓடிப் போய் எட்டிப் பார்ப்பதற்கு முன்னேற்பாடாக எனது அறைக் கதவை அகலத் திறந்து வைத்தேன்.நீண்ட நேரமாக சிறு அசைவு ஏற்படும் அறிகுறியும் தென்படவில்லை.அடிக்கடி தேய்ந்து தேய்ந்து வந்த பூனையின் குரல் மட்டுமே அந்த அறையில் யாரோ இருப்பதாக நம்பிக்கை தந்தது.எனது அறைத் தொலைபேசி மணி அடித்தது.

ஹோட்டல் விருந்தினர்களுக்காக இலவச மது விருந்து ஏற்பாடு செய்திருப்பதால் என்னையும் வரச் சொல்லி அழைத்தார்கள்.வருவதாகச் சம்மதம் தெரிவித்தேன்.அவர்கள் எப்படியும் அடுத்த அறையிலிருந்தவனையும் விருந்துக்கு அழைப்பார்களென நினைத்து அந்த அறைத் தொலைபேசி ஒலிக்கும் சப்தத்தைக் கேட்க ஆர்வமுற்றிருந்தேன்.நெடு நேரமாக அது நடக்கவேயில்லை.ஒருவேளை அவன் முன்னரே அங்கு போயிருக்கலாம் அல்லது தாமதமாகவேனும் அங்கு வந்துதானே ஆகவேண்டுமென்று கணக்கிட்டுக் கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினேன்.

அதிசயக்கத்தக்க வகையில் விருந்து ஏற்பாடகியிருந்த இடத்தில் பரிசாரகர்களைத் தவிர்த்து என்னோடு சேர்த்து நான்கு பேர்தான் இருந்தோம்.அதில் இரண்டு பேர் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த தம்பதியினர்.நானாகவே போய் அவர்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்தேன்.ஐஸ் கட்டிகள் நிறைந்த குளிர்ச்சியான மது தொண்டைக்குள் இறங்க இலங்கையின் சுற்றுலா மையங்கள் பற்றி உரையாடினோம்.கொஞ்சம் அதிகமாகவே குடித்திருந்த இங்கிலாந்துக் கணவர் தனது பழைய நாள் வேட்டை அனுபவங்களைக் கற்றை கற்றையாக பிரித்து வைக்கத் தொடங்கினார்.கண்களை கூர்மையாக வைத்தபடி ஏதோ முன்பின் கேட்டிராத கதைகளைக் கேட்கும் ஆர்வத்தில் அவரது மனைவி அவருக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தார்.

நான் மிகவும் சலிப்புற்று எனது பார்வையை அந்த நான்காவது நபரின் மீது செலுத்தினேன்.இலங்கையைச் சேர்ந்த ஐம்பது வயது மதிக்கக் கூடிய அவர் எழுந்து அறைக்குப் போக தயாராகினார்.மிதமிஞ்சிக் குடித்திருந்தும் உதவி புரிய வந்த பரிசாரகனை இருக்கச் சொல்லிவிட்டு தனியாகவே எழுந்து தவ்வி தவ்வி நடக்க ஆரம்பித்தார்.நான் சத்தமில்லாமல் அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன்.நேராக அறைக்குப் போகாமல் சில இடங்களில் நின்று நிதானித்தும்,குந்தியிருந்தும் எனது பொறுமையை எல்லை மீறச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

இறுதியில் அவர் இருபதாம் இலக்கமிடப்பட்ட அறையின் கதவை திறந்து வாசலிலேயே முகம் அடிபட விழுந்தார்.நான் உதவி செய்ய நினைத்து நான்கு அடிகள் நடப்பதற்குள் எழுந்து கதவைச் சாத்திக் கொண்டார்.நான் திரும்பி வந்து அந்த இன்னொரு ஏழாம் நம்பர் அறையைப் பார்த்தேன்.என்றுமே திறக்கப்படாததைப் போல் அடித்துச் சாத்தப்பட்டிருந்தது.

குழப்பத்திலிருந்து வெளியேற முடியாமல் அறையிலிருந்த போது லூஸியானா என்னைச் சந்திக்க வருவதாக செய்தி அனுப்பினாள்.விரல்கள் நடுநடுங்க ஒரு ஆணுறையை எடுத்து கால்சட்டைப் பையினுள் வைத்தேன்.அவளே ‘ஓல்ட் டச்’ ஹோட்டலுக்கு மோட்டார் பைக்கில் வந்து என்னை அவளது அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.மிகவும் குட்டையாகவிருந்த டெனிம் கால்சட்டையிலிருந்து வெளித் தெரிந்த அவளது எலுமிச்சை வண்ணத் தொடைகளில் எனது முழங்கால்கள் உரசிக் கொண்டிருந்தன.

சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கென்றே வாடகைக்கு விடப்படும் வீட்டில் அவள் தங்கியிருந்தாள்.அவளது வீட்டில் அவளோடு சேர்த்து ஆண்களும் பெண்களும் அடங்கலாக ஏழெட்டு வெளிநாட்டவர்களும் இருந்தனர்.அவர்கள் இலங்கை முழுவதும் சுற்றிவிட்டு நேற்று காலையில்தான் அங்கு வந்ததாகத் தகவல் சொன்னாள் லூஸியானா.அன்று இரவே அவளும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஸ்பானியாவுக்கு பயணப்படவிருப்பதாகவும் கூறினாள்.

இலங்கையிலிருந்து நீங்குவதற்கான சிலமணி நேரங்களை அவர்கள் கொண்டாடித் தீர்க்க முடிவு கட்டியிருந்தனர்.விருந்தில் கலந்து கொள்ள எனக்கும் அழைப்பு விடுத்தார்கள்.லூஸியானா எல்லோரையும் எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.கைலாகு கொடுக்கும் போது எனது கை மிகவும் இறுக்கமான இருக்குமாறு பார்த்துக் கொண்டேன்.உதட்டில் செயற்கையான புன்னகையை வரவழைக்கவும் பெரும்பாடு பட்டேன்.ஒரு க்ளாஸில் மதுவை ஊற்றி அதையே நீண்ட நேரமாக உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்.

அங்கங்கள் குலுங்க லூஸியான வெறி கொண்டு நடனமாடினாள்.எனக்கும் அவளோடு சேர்ந்து ஆடவேண்டும் போலிருந்தது.விட்டு விட்டு எரிந்த வண்ணமயமான மின்விளக்கு ஒளியில் அவள் ஒரு பச்சோந்தியைப் போல உருமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.எல்லோரும் கொண்டாட்டத்தில் மூழ்கியிருந்த சமயத்தில் யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் நான் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்.

லூஸியானாவுடன் இருந்த அதே கடற்கரையில் காற்று தலை முடியைக் குழப்ப நடந்து கொண்டிருந்தேன்.இருட்ட ஆரம்பித்திருந்ததால் சனத்திரள் வடிந்தபடியே இருந்தது.லூஸியானாவிடம் கடுங் கோபம் மூண்டிருந்தது.உடலை இருளில் கரைத்துவிடும் நோக்கில் இருள் கம்மியிருந்த இடங்களாகப் பார்த்து நடந்தேன்.முன்பு பார்த்ததைப் போலவே இருளில் ஒரு உருவம் குந்தியிருப்பதை கண்ணுற்றேன்.ஆர்வத்தோடு அந்த உருவத்திடம் நெருங்கிப் போனேன்.ஒரு ஆண் கடலைப் பார்த்தபடி ஏதோவொரு சிந்தனையில் லயித்திருந்தான்.ஏமாற்றத்தில் எனது செயலை நினைத்து நானே வெட்கத்துக்கு உள்ளானேன்.ஒரு குப்பைத் தொட்டியை தேடிப் பிடித்து பையிலிருந்த ஆணுறையை அதனுள் எறிந்தேன்.கடலின் அலைகள் காதில் இரைந்தது சகிக்க முடியாமலிருந்தது.விரைவாக அங்கிருந்து வெளியேறி ஹோட்டலுக்குப் போனேன்.

அகோரமாய் பசித்தது.சாப்பாடு ஓர்டர் செய்ய விருப்பமில்லாமல் கட்டிலிலேயே படுத்திருந்தேன்.அடுத்திருந்த அறையில் மீண்டும் ஒரு பெண் முனகுவது போன்ற குரல் காதில் விழுந்து மேலும் மேலும் எரிச்சலைக் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தது.யன்னலைத் திறந்து விட்டால் கடல் காற்றின் இரைச்சலில் அந்தக் குரல் கேட்காது என நினைத்து எழுந்தேன்.யன்னல் மூடித்தானிருந்தது.அடுத்து என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் சுவரில் காலால் உதைக்கப் போனேன்.அப்போதுதான் அந்தப் பெண் குரல் சில ஸ்பானியச் சொற்களை உச்சரிப்பதைக் காதுபடக் கேட்டேன்.

எந்தவிதப் பிறழ்வுமில்லாமல் அந்தப் பெண் ஸ்பானிய மொழியில் முனகினாள்.நான் உறைந்து போய் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பின்,ஓடிப்போய் கட்டிலில் விழுந்து போர்வையால் உடல் முழுவதும் போர்த்திக் கொண்டேன்.அந்தச் சொற்கள் விடாமல் துரத்தி வந்து போர்வைக்கு மேலாகவும் என்னை மூடிப் பிடித்து துன்புறுத்தின.இரவின் ஒவ்வொரு துளிகளிலும் விஷம் போல் அவை பரவியிருந்தன.வெப்பத்தால் உடலில் கசிந்த வியர்வை கழுத்து வழியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

போர்வயை விலக்க முடியவில்லை.மூச்சை உள்வாங்கக் கடினப் பட்டேன்.அரை மணித்தியாலத்துக்கும் மேலாக அந்த அவஸ்தையிலிருந்து நீங்க முடியாதவனாக உழன்றபடியிருந்தேன்.இறுதியில்,ஒரு இசைக் கருவிக்குரிய உச்சஸ்தானியில் குரலெடுத்துக் கத்திய அந்தப் பெண் ஒருவழியாக அடங்கிப் போனாள்.யன்னலைத் திறந்தவுடன் வந்த குளிர்ந்த காற்று என்னில் உயிராக ஒட்டிக் கொண்டது.இன்டர் நெட்டில் அடுத்த நாள் காலையே ஸ்பானியா திரும்புவதற்கான விமான டிக்கட்டைப் பதிவு செய்த பின்னரே கொஞ்சம் ஆறுதலடைய முடிந்தது.அங்கு நடந்த எதைப் பற்றியும் ஆராயாமல் மனதை கட்டுப்படுத்த தீவிரமாக முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தேன்.இதயம் அடித்துக் கொள்ளும் ஓசையைக் கேட்குமளவிற்கு அங்கே அமைதி குடியேறியிருந்தது.

விடிந்து விட்டது எனத் தெரிந்ததும் நாடு திரும்பப் போகிறேன் என்று சந்தோஷம் அடைந்தேன்.அவசர

அவசரமாக முதுகுப் பையை கொளுவியபடி வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் சென்று அறையைக் காலி செய்வதாகச் சொன்னேன்.கையடக்கத் தொலைபேசியை மறந்து வைத்து விட்டது ஞாபகம் வரவே திரும்பவும் அறைக்கு விரைந்தேன்.மேசையில் அது இருந்தது.எதேச்சையாக கட்டிலைப் பார்த்தேன்.

சுருண்டு கிடந்த எனது போர்வையோடு போர்வையாக பெண் ஒருத்தியின் உள்ளாடைகள் கிடந்தன.அந்த மார்புக்கச்சை லூஸியானா என்னோடு கடலில் குளிக்கும் போது அணிந்திருந்த அதே ஊதாநிற மார்புக்கச்சைதான் என்பதை என்னால் உறுதியாக அடையாளம் காண முடிந்தது.குடிக்காமலே தலை கிறுகிறுத்தது.திடீரென யன்னலில் அந்தப் பூனை தோன்றி என்னைப் பார்த்து அன்பாகக் குழைந்தது.நான் பயத்தில் கதவை படாரெனச் சாத்திவிட்டு வரவேற்பறையை நோக்கி ஓடினேன்.

ஆரம்பத்தில் நாகரிகம் கருதி எனக்கு அடுத்த அறையிலிருந்தவன் பற்றிய விபரங்களைக் கேட்காமல் விட்டிருந்தேன்.ஆனால்,இனிமேல் இலங்கைக்கு வரவே போவதில்லை என முடிவெடுத்திருந்தபடியால் வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் அந்த விபரங்களைக் கூச்சமின்றிக் கேட்டேன்.முதலில் அவள் என்னை சந்தேகக் கண்ணோடு பார்த்தாள்.பின்,நான் ஒரு வெளிநாட்டவன் என்பதாலும் என்மேலிருந்த நட்பிலும் அதைச் சொன்னாள்.”இளநீர் பற்றிய சச்சரவு நடந்ததற்கு அடுத்த நாளே அந்த அறையிலிருந்தவர் அறையைக் காலி செய்து விட்டார்.அந்த அறையில் இப்போது யாருமே இல்லை.”

நான் விமான நிலையம் நோக்கிப் பயணித்தேன்.எனது முதுகுப் பையில் இரண்டு லினன் சட்டைகளும் ஒரு அரைக்கால் சட்டையும் ஒரு ஆணுறையும் இன்னும் தீராத குழப்பம் ஒன்றும் கனத்துக் கொண்டிருந்தன.

•••

முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை ( 2 ) / வளவதுரையன் ( கடலூர் )

download (16)

முத்தொள்ளாயிரம்—5 வெண்சங்கும் நித்திலமும்

பார்படுப செம்பொன் பதிபடுப முத்தமிழ்நூல்
நீர்படுப வெண்சங்கும் நித்திலமும்—சாரல்
மலைபடுப யானை வயமாறன் கூர்வேல்
தலைபடுப தார்வேந்தர் மார்பு
வயமாறன்னா வலிமையான பாண்டியனுங்க; அவனோட நாட்டுல இருக்கற நெலத்துல செம்பொன் வெளையுது; அவனோட ஊரெல்லாம் முத்தமிழ் வளருதாம்; கடலிலே அதிகமான சங்கு முத்து எல்லாம் கெடக்குது; அவனோட மலையிலே யானைக்கூட்டம் வளருதுங்க; அவனோட கூர்மையான வேலு எதிரிங்களோட மார்பையே பொளந்துடுமாம்;
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நெலவளம், தமிழ்வளம், கடல்வளம், மலைவளம், வேல்வளம் எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்

முத்தொள்ளாயிரம்—6 ஐந்தலை ஆடரவம்

அருமணி ஐந்தலை ஆடரவம் வானத்[து]
உருமேற்றை அஞ்சி ஒளிக்கும்; செருமிகுதோள்
செங்கண் மாறன் சினவேல் கனவுமே
அங்கண்மா ஞாலத் தரசு
நாம நம்பறமோ இல்லியோ இந்தப் பாட்டுல ஒரு செய்தி சொல்லப்படுதுங்க; அதாவது பாம்போட தலையில மணி உண்டாகுமாம். பாம்போட தலைக்கு மின்சார ஆற்றலுண்டாம். அதால மின்னல் மின்னும்போது பாம்பு வெளியில வந்தா அது தலையில வந்து இறங்கிடுமாம். அதேபோல இடியும் தலையில் விழுந்திடுமாம். அது பாம்புக்கும் நல்லாவே தெரியுமாம். பாம்பு மழைக்காலத்துல அதாலதான் புத்த விட்டே வெளியில வராதாம்; ஆடரவம்னா ஆடுகின்ற பாம்பு; உருமேற்றைன்னா சத்தம் போடற இடி.
அதாவது ஐஞ்சு தலை இருக்கற பாம்பு சத்தம் போட்டு இடிக்கற இடிக்குப் பயந்து ஒளிஞ்சு கெடக்கும்; அதேபோல செவந்த கண்ணும் எப்பவும் வெற்றியுமே இருக்கற பாண்டியனோட கோபமான வேலைக் கனவில கண்டா கூட பயந்துகிட்டு ஒலகத்துல இருக்கற அவனோட எதிரிங்க பயந்துகிட்டுக் கெடப்பாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—7 திரு உத்திராடத் திருநாள்

கண்ணார் கதவம் திறமின் களிறொடுதேர்
பண்ணார் நடைப்புரவி பண்விடுமின்—நண்ணாதீர்
தேர்வேந்தன் தென்னன் திருஉத்தி ராடநாள்
போர்வேந்தன் பூசலி லிலன்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு முக்கியமான செய்தி திருவிழா காலங்கள்ள அரசன் போர் செய்ய மாட்டான்.
பாண்டிய மன்னன் எதிரியோட மதிலை வளைச்சு முற்றுகை போட்டுட்டான். எல்லாப்படைகளையும் தயாரா கொண்டு வந்து நிறுத்திடான்; அப்ப நாள் பாத்துச் சொல்றவன் வந்து அன்னிக்கு திரு உத்திராடம்னு சொல்லிட்டான்; அதுதாங்க பாண்டியன் பிறந்த நாளு;
அப்ப பாண்டியனோட வீரன் ஒருத்தன் சொல்றான், “அய்யா எதிரிங்களே! எங்க அரசரு திரு உத்திராடத்தில போர் செய்ய மாட்டாரு; அதால யானை, தேரு, குதிரை எல்லாத்திலயும் போருக்காகச் செஞ்சிருக்கறதெல்லாம் எடுத்திடுங்க; ஒங்க கோட்டைக் கதவெல்லாம் தெறந்து வச்சிடுங்க: பயப்படாதீங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்—8 நாடு

முத்தம்போல் தோன்றும்
நந்தின் இளஞ்சினையும் புன்னைக் குவிமொட்டும்
பந்தர் இளங்கமுகின் பாளையும்—சிந்தித்
திகழ்முத்தம் போல்தோன்றும் செம்மற்றெ தென்னன்
நகை முத்த வெண்குடையான் நாடு
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நாட்டு வளம் பற்றிச் சொல்லப்படுது; [நந்து=சங்கு; பந்தர்=பந்தல்; செம்மற்று= தலைமையை உடையது]
ஒரு பொண்ணு தன் ஊரைவிட்டு அசலூருக்குப் போறா; அங்க போயி வேற ஒரு பொண்ணுகிட்ட தன் நாட்டைப் பத்திச் சொல்றா. “எங்க அரசனோட கொடை அழகான வெண்கொற்றக்கொடையாகும். ஏன் தெரியுமா? அதுகூட முத்துகளால அழகு செய்யப்பட்டிருக்கும்; அது மட்டும் இல்லீங்க; எங்க நாட்டுல சங்கிலேந்து பிறந்த முத்துகள் எல்லா இடத்திலேயும் சிதறிக் கெடக்கும். புன்னை மரத்துலேந்து சிந்திய அரும்பெல்லாம் பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; பந்தல் போலே அழகா இருக்கற கமுகோட பாளை இருக்குல்ல; அதிலேந்து உதிர்ந்து போன மணிகளெல்லாம் கூட பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; எங்கே பாத்தாலும் என்னா இவ்வளவு முத்துகளே கெடக்குதுன்னு நெனச்சிப்பே”
முத்துக்களாலான் கொடையைக் கொண்ட அவன் நாட்டுல எல்லாமே முத்துகள்தான்னு சொல்றது எவ்வளவு அழகா இருக்குல்ல;

முத்தொள்ளாயிரம் 9.நகர்

மைந்தரோ[டு ஊடி மகளிர் திமிர்ந்திட்ட
குங்கும ஈர்ஞ்சாந்தின் சேறிழுக்கி—எங்கும்
தடுமாற லாகிய தன்மைத்தே தென்னன்
நெடுமாடக் கூடல் அகம்
[திமிர்ந்திட்ட=சிதறிவிட்ட; ஈர்ஞ்சாந்து=குளிர்ந்த சந்தனம்; இழுக்கி=வழுக்குதலால்]
இந்தப்பாட்டுல பாண்டிய மன்னனோட நகர் எப்படி வளமா இன்பமா இருந்ததுன்னு சொல்லப்படுது;
”பாண்டியனோட மதுரையில இருக்கற வீதியெல்லாம் பெரிய ஒசரமான மாடங்கள்ளாம் இருக்குது; அந்த வீதிகள்ள போறவங்க எல்லாம் வழுக்கி விழுந்துடுவாங்களாம்; ஏன் தெரியுமா? மாட மாளிகையில்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க கணவனோட ஊடல்சண்டை போட்டுக்கிட்டுக் கோபத்துல குங்குமத்தையும், சந்தனத்தையும் சன்னல் வழியா வீதியில் எறிஞ்சுடுவாங்களாம். அதெல்லாம் ஒண்ணா சேந்து ஒரே சேறா இருக்குமாம். அதுல போறவங்க நேராப் போக முடியாம தடுமாறுவாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்
திறை

10.பூமி மிதியாப்பொருள்

நேமி நிமிர்தோள் நிலவுதார்த் தென்னவன்
காமர் நெடுங்குடைக் காவலன்—ஆணையால்
ஏம மணிப்பூண் இமையார் திருந்தடி
பூமி மிதியாப் பொருள்
[நேமி=பூமி; தார்=மாலை; ஏமமணிப்பூண்=பொன்னாலும் மணியாலும் செய்த அணிகலன்; இமையார்=கண் இமைக்காத தேவர்; திருந்தடி=நல்ல அழகான காலடி]
ஒரு படைவீரன் பாண்டியனோட உத்தரவைப் புகழ்ந்து பேசறான். “ஏம்பா அரசருங்களே! நீங்க நெலத்துல அதாவது பூமியில காலு வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியனுக்குக் கப்பம் கொடுத்திட வேண்டியதுதானே? அவன்தானே இந்த ஒலகம் பூரா தாங்கறன்; ஆளறான்; தாங்கற தோளெல்லாம் வெற்றி மாலைதானே போட்டிருக்கான்; கண் இமைக்காத தேவருங்க எல்லாம் ஏன் ஆகாயத்துலியே இருக்காங்க தெரியுமா? அவங்க எல்லாம் இந்த மண்ணில கால வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியன் அவங்கள புடிச்சுச் சிறையிலே போட்டுட்டு அவங்க போட்டிருக்கற பொன்னாலும் மணியாலும் ஆன நகையெல்லாம் எடுத்து வச்சிக்குவான்; அதாலதான் அவங்களே பயந்துகிட்டு ஆகாயத்துலேயே இருக்காங்க; நீங்கள்ளாம் எம்மாத்திரம்? ஒடனே கப்பம் கட்டிடுங்க”

=====

காட்டின் சித்திரம் ( அறிமுகக் கவிஞர் ) / சூ.சிவராமன்

images (16)

1.அழைப்பு..

காளைகளின் கழுத்து இறுக்கிய நுகத்தடி கயற்றில்
இந்த பூமியைப்போல வட்டவடிவிலான
அழகிய சுருக்கொன்றை போடக்கற்றுத் தேர்ந்திருக்கிறான்
நடவுப்பாட்டை நாட்டுப்பாட்டை பாடிவரும்
மாமன்மகளை விடவும் நேசித்த..
நிலத்தின் நிர்வாணம் சகிக்கவியலாததது
வயிற்றுப்பாட்டை முன்னிருத்தி
விழிகள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தனவோவென்றிருக்க
நாக்குத்துருத்தி நிமிர்ந்த கதிரென
அந்தரத்தில் நெட்டுக்குத் தொங்குகிறான்
பாரந்தாளாமல் உச்சிக்கொம்பு வளைந்திருக்கிறது
சட்டைப்பையிலிருந்து கைபேசி ஒலித்தபடியிருக்கிறது
இருண்ட குடிசையில்
மரணத்தின் சூரியனென வெளிச்சமிடும் திரையில்
அழைத்தபடி இருக்கிறார் வங்கி மேலாளர்.

2.காட்டின் சித்திரம்

உடும்புக்கறி சமைக்கும் சோன்பேட்
அருகமர்ந்து
தாழைக்கோழியை தனலில் வாட்டி சூப் தயாரிக்கிறாள் தலைவி
அணில்களின் வால் நுனி பஞ்சு
காக்கையின் இறகுகள்
கெளதாரி அலகுகள்
நரியின் பற்கள்
பனங்காடைகளின் கால்கள் சிதறியிருக்கின்றன வாழிடமெங்கும்
குடியிருப்பு நெடுக
குயிலாக
மயிலாக குரலெழுப்பும் சகபாடிகள்
மடையான்,நாரை கொக்கென
சீழ்க்கையொலிக்கு
வலசைப் பறவைகள் தரையிறங்கக்கூடும்
கிளிகள் அழகாக தமிழ் பேசுகின்றன
மைனா தோளமர்ந்து இசைபாடுகிறது
சிறுவர்கள் உண்டிவில்லோடு திரிய
சிறுமிகள் மணிமாலை கோர்க்கப் பழக
அவர்களின் வேட்டைக்கான காடு
தொலைவிலிருப்பதான நம்பிக்கை சாகாதிருக்கிறது
இரவுதோறும்
கள் பருகி உலர்ந்த தேனடையைப் பிழிய வழியும் சொட்டுகளை
உச் கொட்டி பாடியபடி
காடா விளக்கொளி படர கரிக்கோடுகளால்
சுவரெங்கும் தீட்டுகிறான் பெருங்காட்டின் சித்திரத்தை
அச்சித்திரத்தில் மரங்கள் செடிகள் கொடிகள்
பறவைகள் இருக்கின்றன
விலங்குகள் எறும்புகள் பூச்சிகளிருக்கின்றன
ஒரு மனிதனைக் கூட காணவுமில்லை
அவன் தீட்டவுமில்லை.

3.நானொரு நல்நிலத்து வாரிசு

பாட்டனின் நினைவான
இம் மா மரத்தின் பூக்கள் ஒரு வண்டை ஈர்க்கிறது
நாங்கள் காத்திருந்தோம்
காயிலேயே பழுக்கவைக்கும் பீய்ச்சு மருந்திற்கு
உள்ளங்கால்களின் கொப்புளங்களுக்கு
வேப்பிலைகளும் மஞ்சளும் சேர்த்தரைக்கும் முயற்சியிலிருந்தோம்
மருந்துக்குப்பிக்கு காப்புரிமையும் விலைநிர்ணயமும் செய்துவிட்டுச் சிரிக்கிறார்கள்
நஞ்சை பரவலாக்கியவர்களின் கரங்களில்
மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகள்
புல்மேயாத மாட்டின் பாலை நெகிழிப்பைகளில் அடைத்து வீசுகிறார்கள் வீடு வீடாக
விடலைகள் அணையாத காளைகளோ ஆண்மையிழந்துவிட்டிருந்தன
மொழியும் இனமும் பட்டழிவதெண்ணி திகைக்கையில்
எழுந்துவருகிறது தேவநாகரி
தானியக்குதிர்களின் கதகதப்பிற்குள்
முளைவிடத்துடிக்கும் உழவனின் விந்தணுக்கள்
பழக்கத்தில் மண்வெட்டியோடு மடைதிறக்கப் போனவன்
ஆற்றைப் பார்த்தான்
அண்ணாந்தும் பார்த்தான்
சுருண்டு விழுந்து செத்தான்
மீதமிருப்பவர்கள் செய்வதறியாது ஓடிப்போய்
வங்கி வரிசையில் நின்றுகொண்டார்கள்.

4.நிலமும் உழவனும் நிர்வாணத்தில்..

நீரற்ற மணலற்ற கரைகளற்ற மரங்களற்ற ஒன்று
நிலத்தின் மீது வகிடென நீண்டுகிடக்கிறது
மண்ணுயிர் வாழ ஓடும் ரத்தநாளங்கள் சிதிலமடைந்துவிட்டன
சுரண்டப்பட்ட வளங்கள் சாமானியர்களின்
வயிற்றிலடிக்கிறது
குடிசை வாயிலில் தொங்கும்
நெற்கதிர்களும் இன்றில்லை.
இந்த தை”யில் கருக்கரிவாள் தொடாத கரங்கள்
உளுந்து பயறு தெளிக்காத விரல்கள்
துயரத்தின் நெடுவாசல்களில் அல்லாடுகின்றன
ஆற்றுக்குட்டைகள் தேடியலைந்த கால்கள்
இந்நிலம் நெடுகிலும்
ஈரம் தேடி மாடாடுகள் நா வறண்டு கதறும்
நீதி பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பக்கமாய் சாய்கிறது
அதிகாரத் தலைமையும் சாமியார்களை தேடியலைகிறது
கடவுள்களை குடியேற்றுவதற்கு
கோயில்களும்,மசூதிகளும்,தேவாலயங்களும்
கட்டிவிடத் துடிக்கிற பதர்களே
ஒருபோதும் விளைவிக்க முடியாது உங்களால்
ஒரு பிடி தானியத்தை.

5.எரியவிடு சொற்களை..

புதைத்து விடலாமாவென்றால்..
வேண்டாமென்றேன்
புழுக்கள் துளைக்கும்
நாய்கள் நரிகள் கிளற வாய்க்கும்
வெய்யிலில் புழுங்கி வெக்கையில் தவிக்கும்
கீரிகள் புதைமேட்டை துளைக்கும்
ஓணான்கள் முட்டையிடும்
குழிச்சிலந்தி இரைபிடிக்கும்
அடிக்கடி சாவு விழுந்தோ மழை கரைத்தோ
அடையாளமிழக்கும் ‘புதையலை’
தவிர்த்துவிடலாமென்றேன்
இப்போது சொற்கள் சுடலையாகி நாட்டியமாட
மூன்றாம்நாள் நினைவைத் தெளித்துவிட
எலும்பின் ரூபத்தில்
கொஞ்சம் மீதமிருக்கின்றன சொற்கள்.

6.நிகழ்

அன்று ஞாயிறு கிழமை
வேலைக்கழைக்கிறான் வலிய
வயிறு தள்ளி நகரும் சிசுவை
ஒப்படைத்திருந்தாள் கால்கள் உப்பிய தாயிடம்
இரண்டு குவளை நீரால் வயிற்றை நிரப்பி
நித்தம் கூட்டிப் பெருக்கத்திறக்கும் கதவுகள் ஒருக்களித்திருக்க
நுழையுமவளை
வாய்பொத்தி பணியச்செய்யும் கரங்கள்
உடைகள் நெகிழ்த்தப்பட்ட அவ்வுடல் அதிர அதிர
உக்கிரமாய் இயங்குகிறான்
கண்ணீர் வழிந்து தரைத்துணி கசங்கி அழும்
உடல் கூசியது போகப் போக நீர்குடித்த பாலை
திருப்தியா..திருப்தியா..முனகினான் உச்சத்தில்
மூடிய இமைகளுக்குள் வாழ்வின் சித்திரம்
ஈனசுரத்தில் இறைஞ்சினாள்
“கொழந்தைக்கு புதுத்துணி எடுக்கணும்
நூர்ருபா தர்றீங்களா சார்..”

7.நான்

தட்டித் தட்டி தட்டுத்தடுமாறி
சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்
எங்கோ என்றோ திறக்கும் கதவுக்காக
ஒன்றில் கலவிமுனகல்
ஒன்றில் இல்லறச்சண்டை
பாலியல் அத்துமீறல்
அரசியல் கூச்சல்
பதவிப் பேராசை
உழைப்புச் சுரண்டல்
சாதிச்சண்டை
மதச்சண்டை
இலக்கிய அடிதடி
மனமுறிவு
என் கதவுத்தட்டல் ஒலிக்கு காதுகொடுக்காத
ஆயிரம் சிக்கல்கள் மனச்சிடுக்குகளுக்குள்
ஒளிந்துகொண்டிருப்பவர்களே..
உங்கள் ஒவ்வொருவர் வாயிலிலும் வந்துபோனது யாரென அறியாமல்
காலத்தில் கரைந்துபோன ஓசைகளை விலக்கி
இயல்பில் இயங்கும்போது
புயலெனக் கிளம்பி
உங்கள் கூரைகளை பிய்த்தெரியத்துவங்குகிறேன்
இப்போது நன்றாகத் தெரிகிறது
நீங்கள் நடுங்கியபடி அமர்ந்திருப்பது.

•••

ஆங்கிலப் புத்தகம் படிக்கும் பெண் / சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

download (17)

தேசிய நெடுஞ்சாலையில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவளைப் பார்த்தான், சிவசங்கரன். அவள்தானா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அவள்தான் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. பேரிளம் பெண்ணாக, அப்பருவத்திற்குரிய அழகுடன் இருந்தாள். அவள் அருகே சென்று தயக்கத்துடன் “தப்பா நெனைச்சுக்காதீங்க.. நீங்க அமிர்தாதானே” என்றான், சிவசங்கரன். அவள் சற்று யோசித்துப் பின் “சந்திரசேகரன்தானே உங்கள் பெயர்” என்றாள். “இல்லை, சிவசங்கரன்” என்றான். தன் பெயரை அவள் மறந்திருந்தாள் என்பது, அவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. சந்திரசேகரன் என்பது அவனுடைய நண்பனின் பெயர்.

சந்திரசேகரன் தற்போது உயிருடன் இல்லை. சிவசங்கரன் பணியில் சேர்ந்தபோது, சந்திரசேகரன் ஏற்கனவே பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தான். சந்திரசேகரனுக்கு நகரத்திலிருந்த, பெண்கள் தங்கிக் செல்லும், பெண்களை எப்போதும் வைத்திருக்கும் விடுதிகள் அனைத்தும் பழக்கம். அடிக்கடி போய் வந்து கொண்டிருப்பான். அவனுக்குத் திருமணமாகி ஒரு பையனும், பெண்ணும் இருந்தார்கள். சிவசங்கரனுக்குத் திருமணமாகியிருக்கவில்லை. சந்திரசேகரன்தான் சிவசங்கரனுக்கு, தங்கும் விடுதிகளில் இருக்கும் பெண்களிடம் தொடர்பு ஏற்படுத்தியிருந்தான். சந்திரசேகரனின் துணை இல்லாமல், சிவசங்கரன் தனியே சென்றதில்லை. பயம்தான் காரணம். எந்தப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும், ஏதாவது ஒரு வழியில் அதிலிருந்து வெளியே வருவதில் சந்திரசேகரன் சமர்த்தன்.

இருவரும் ஒரு தங்கும் விடுதிக்குச் சென்றபோதுதான் அமிர்தா பழக்கமானாள். இரண்டு பேருக்குமே அவளைப் பிடித்துப் போனது. சந்திரசேகரனும், சிவசங்கரனும் கலந்துபேசி ஒரு முடிவு எடுத்தார்கள். அதன் பேரில் சந்திரசேகரன், புரோக்கரிடம் பேசினான். சிவசங்கரனும் கூட இருந்தான். இருவரும் ஒரு வீடு பிடித்து, அமிர்தாவை அதில் குடியிருத்துவது, இருவரும் அவர்களுக்கு வசதியான சமயத்தில் அவளிடம் வந்து தங்கிச்செல்வது, மாதாமாதம் ஒரு தொகையை அவருக்கும், புரோக்கருக்கும் கொடுத்துவிடுவது, இந்த ஒப்பந்தம் ஆறு மாத காலத்திற்கு இருக்கவேண்டியது. அந்த ஆறுமாத காலத்தில் அவள் வேறு யாருடனும் தொழில் செய்யக்கூடாது என்று பேசினார்கள். புரோக்கர், அமிர்தாவைக் கூட்டிவந்தான். அவளுக்கும் இந்த ஏற்பாடு, சம்மதமாக இருந்தது. கொடுக்கவேண்டிய தொகை தொடர்பாக சற்று இழுபறி ஏற்பட்டு, பிறகு முடிவானது.

குடும்பம் நடத்துவதற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி, வீடு பிடித்து, அவளைக் குடியமர்த்தினார்கள். அவர்களின் ஏற்பாடு பிரச்சினையில்லாமல் சென்று கொண்டிருந்தது. சந்திரசேகரன், அவளுக்கு மதுப்பழக்கம் ஏற்படுத்த எவ்வளவோ முயற்சித்துப் பார்த்தான். அவள் மறுத்துவிட்டாள். வீட்டில் மது அருந்தக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாட்டையும் விதித்தாள். எனவே இருவரும் வெளியே குடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வருவார்கள். மற்றபடி அவர்களின் விருப்பத்திற்கு ஒத்துழைத்தாள். இன்பத்தை வழங்கினாள். நன்றாக சமைப்பாள். அய்யனார் கோயில் கறிச்சாப்பாடு என்ற பெயரில் கறிக்குழம்பு வைப்பாள். அந்தக் குழம்பு இருவருக்கும் மிகவும் பிடித்திருந்தது. வீட்டிற்கு வரும் நாளையும், நேரத்தையும், இருவரும் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

சிவசங்கரனைப் பொறுத்தவரை தன்னைப் பண்புள்ளவன் என்றும் அறிவாளி என்றும், சந்திரசேகரனைப் பண்பற்றவன் என்றும் முட்டாள் என்றும் நினைத்திருந்தான், அமிர்தாவிற்கும் தன்னைத்தான் பிடித்திருந்தது என்று நினைத்திருந்தான். ஆறுமாத ஒப்பந்த காலத்திற்குப் பின், புரோக்கர் அவளை, பெங்களுருக்குக் கூட்டிச்சென்றுவிட்டார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் இப்போதுதான் அவளை, சிவசங்கரன் சந்திக்கிறான். ‘என்னை நினைவிருக்கிறதா’ என்றான். ‘உங்களை மறக்கமுடியுமா… பெயரைத்தான் மாற்றிச் சொல்லிவிட்டேன். உங்க பிராண்டு நல்லா இருக்காரா’ என்று கேட்டாள்.

சந்திரசேகரன் பணியில் இருக்கும்போதே மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டதாகவும், அவனுடைய வேலையை அரசாங்கத்தில், அவனுடைய மனைவிக்குக் கொடுத்திருப்பதாகவும் கூறினான். அவள், அவனை நினைவு கூர்ந்தவளாக சிந்தனைவயப்பட்டு, பின் வருத்தப்பட்டாள். ‘ஓவரா தண்ணி அடிப்பாரு எங்கிட்டேயும் அத்து மீறுவாரு.. நான் விடமாட்டேன். அப்புறம் பணிஞ்சு போவாரு’ என்றார்.

அவள், சிவசங்கரனைப் பற்றி விசாரித்தாள். திருமணமாகி இரண்டு பையன்கள் இருப்பதாகவும், மனைவி வங்கியில் வேலை பார்ப்பதாகவும் கூறினான். பிறகு அவளைப் பற்றி விசாரித்தான்.

“அந்த புரோக்கர் நல்லவன்தான் மனுசங்க எப்ப மாறுவாங்கன்னு கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. திடீர்னு மாறிட்டான். எல்லாம் பணம்தான். என்னை இன்னொருத்தவனுக்கு வித்துட்டு ரூபாய் வாங்கிட்டுப் போயிட்டான். அவன் மகா கெட்டவன்.. என்னை அடிமை மாதிரி நடத்தினான்.. கஸ்டமருங்களும் நெறையப்பேர் வந்தாங்க.. ஒருநாள் இருபத்தைஞ்சு பேரு வந்தாங்கன்னா பாத்துக்குங்க.. நாம எப்படி சந்தோஷமா இருந்தோம். அங்கே ஒரே நரகம்… கஸ்டமருங்களும் லோகிளாஸ்காரங்களா வருவாங்க.. எனக்குப் பணமும் சரியாக கொடுக்கமாட்டான்.. நான் எங்க அம்மாவுக்கும் பாட்டிக்கும் எப்படி பணம் அனுப்புவேன். அவுங்க ரெண்டு பேரும் என்னை நம்பி இருக்கறவங்க… நல்லவேளையா எனக்கு பிள்ளைப்பேறு இல்லாமப் போச்சு. உங்க ரெண்டு பேரு கூட இருந்தப்ப புள்ளைப் பெத்துக்கலாம்னு ஆசை வந்துச்சு… டாக்டரைப் போயி பார்த்தேன். அவரு எனக்குக் குழந்தைப்பேறு இல்லைன்னு சொல்லிட்டாரு… இல்லைன்னா, உங்க ரெண்டு பேருக்கும், யாருன்னு தெரியாது. ஒரு மகனோ மகளோ இருந்திருக்கும். அந்த புரோக்கரு, அவன் சொன்னதை கேக்கலைன்னா, கன்னா பின்னான்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சிருவான். இந்தா பாருங்க கன்னத்துலே அடிச்சதுலே ஒரு பல் விழுந்துருச்சு. இடையிலே பாட்டி செத்துப்போச்சு.. லெட்டரு அந்த புரோக்கர் அட்ரசுக்குத்தான் வரும். அவன் அதைப் பிரிச்சுப் பாத்துட்டுத்தான் எங்கிட்டே கொடுப்பான். வீட்டுக்கு பணம் அனுப்பறப்ப, கூட வருவான்…

ஒரு தடவை போலீஸ் எங்களை சுத்தி வளைச்சுருச்சு.. போலிசுக்காரங்க விபச்சாரத்தை ஒழிக்கவா வந்தாங்க… புரோக்கருங்க சரியா காசு கொடுக்கலை. எங்களை மட்டுமில்லை நெறையப் பேரைப் பிடிச்சாங்க… போலிசுக்காரன் ஒருத்தன் சந்தடி சாக்குலே என் கூட உறவு வைச்சுக்கிட்டான்… ஜெயில்லே போட்டாங்க… கோர்ட்டுக்கு அலைஞ்சேன்… ஜாமீன் எடுக்கக்கூட ஆளில்லை. அந்த புரோக்கர் ஜாமின்ல போனவன் ஆக்ஸிடெண்ட்லே செத்துப் போயிட்டான். எனக்கு நல்ல காலம். ஆனா எனக்கு அந்த ஊர்லே யாரையும் தெரியாது. ஜெயில்லேருந்து வந்த பின்னாலே அந்த இன்ஸ்பெக்டர், நாங்க திரும்பவும் தொழில் பண்ணுவோம்னு சொல்லி என்னையும் வேறு சிலரையும் புடிச்சு, உக்கார வைச்சு, ஒரு பார்பரை வரச்சொல்லி எங்களையெல்லாம் மொட்டை அடிச்சான். உங்களுக்குத் தெரியும் எனக்கு எவ்வளவு நீளமான கூந்தல்னு.. அவனுகளுக்குத் தெரியுது. கூந்தல்தான் அழகுன்னு. கூந்தலை எடுத்துட்டோம்னா கஸ்டமருங்க வரமாட்டாங்கன்னு.. மொட்டைத்தலையோட கண்ணாடியிலே பாக்கறப்ப தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு சாகலாம் போல இருந்துச்சு.. அவ்வளவு அசிங்கமா இருந்தேன். ஜெயில்லே இருந்தப்ப எங்க அம்மா என்னாச்சுன்னே தெரியலே.. அப்பறம்தான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன் அதுவும் செத்துப்போச்சுன்னு.. அது முகத்தைக் கூட பாக்கக் கொடுத்து வைக்கலை…

வேண்டுதலுக்கு மொட்டை அடிச்சிருக்கேன்னு சொல்லி ஒரு கடைலே வேலை பாத்தேன். சேரியிலே குடியிருந்தேன். காலப்போக்கிலே முடி வளந்துருச்சு.. அந்தக் கடைக்கு வழக்கமா ஒரு கஸ்டமரு வருவாரு.. அவருக்கு நான் வேலை பாக்கறவிதம் பிடிச்சுப்போச்சு.. அவரு பணக்காரரு, கார்லேதான் வருவாரு, அவரே ஓட்டிக்கிட்டு வருவாரு.. ஒருநாள் என்னைப் பத்தி விசாரிச்சாரு.. நான் பழைய கதையெல்லாம் சொல்லலை. தனி ஆளா இருக்கேன்னும் எனக்கு வேற யாரும் இல்லைன்னும் சொன்னேன். ஒரு லீவு நாள்லே என்னை ஒரு ரெஸ்டாரெண்ட்டுக்கு வரச்சொன்னாரு.. எதுக்குன்னு தெரியாம நானும் போனேன். ஏ.சி.ரூம்ல உக்காந்தோம். அவர் நேரடியாகவே விஷயத்துக்கு வந்துட்டாரு.. என்னை சின்னவீடா வைச்சுக்கனும்னு அவர் ஆசைப்படறதை சொன்னாரு.. எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம்.. இந்த மாதிரி வாழ்க்கை கிடைக்கிறதுக்கு நான் எவ்வளவு கொடுத்து வைச்சிருக்கனும். தனிவீடு, வசதிகள் எல்லாம் பண்ணிக் கொடுப்பதாச் சொன்னாரு.. எனக்கு மெடிக்கல் டெஸ்ட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்றதா சொன்னார். எனக்கு பயம் வந்துருச்சு.. உடம்புலே ஏதாவது கோளாறு இருக்குமோன்னு.. அவரே ஏற்பாடு பண்ணினார். நல்லவேளையா கோளாறா ஒன்னும் இல்லை. கல்யாணம்னு பண்ணலே.. பாக்கறவங்களுக்கு வித்தியாசமா தெரியக்கூடாதுங்கிறதுக்காக, அவரே ஏற்பாடு பண்ணி தாலிச்செயின் வாங்கிக் கொடுத்து என்னைப் போட்டுக்கச் சொன்னார். எட்டுப் பவுன் செயின்.. பாருங்க வாழ்க்கை எப்படி மாறுதுன்னு.. அவரோட சொந்த வாழ்க்கையைப் பத்தி நான் எதுவுமே கேக்கலை. அவரும் சொன்னதில்லை. ஒரு நாள் உடம்பு சரியில்லாமப் போச்சுன்னு போன் பண்ணினார். அப்புறம் ஏதோ ஆப்பரேஷன்னாரு.. ஒரு மாசம் ஆகும்.. நீ ஒன்னுக்கும் கவலைப்படாதே உடம்பைப் பாத்துக்க என் மனைவி ஒரு ஹிஸ்டிரியா கேஸ். என்னைப் பாக்க முயற்சிக்க வேண்டாம்னு சொன்னார்…

திடீர்னு ஒரு நாள், ஒரு கார் வந்து வாசல்லே நின்னுச்சு.. செவப்பா ஒரு பையன் காரைவிட்டு இறங்கி வந்து பெல்லை அடிக்கிறான். எனக்கு ஜன்னல் வழியே தெரியுது. நான் கதவைத் திறக்கிறேன். உங்க ஹஸ்பண்டோட முதல் மனைவியோட மகன் நான். அப்பா ஆஸ்பத்திரியிலே இருக்காரு உங்களை கூட்டிக்கிட்டு வரச்சொன்னாருன்னு சொன்னான். தங்கமான பையன். நான் பதறியடிச்சு வீட்டை பூட்டிட்டு அவன்கூட கார்லே போனேன். ஆஸ்பத்திரியிலே அவரைப் பாத்தேன். ரொம்ப மெலிஞ்சு போயிருந்தாரு.. என்னைப் பாத்ததும் அவருக்கு கண்லே தண்ணி வந்துருச்சு. நான் பொழைக்கமாட்டேன்னு டாக்டர் மறைமுகமாக சொல்லிட்டாருன்னு அழுதார். நானும் அழுதேன். இவன் என் பையன். பேரு ஆனந்தகுமார். இவன் உன்னைக் கவனிச்சுக்குவான். கவலைப்படாதே. உன் வாழ்க்கை முழுக்க இவன் கவனிச்சுக்குவான்னு சொன்னாரு.. பிறகு என்னை வீட்டுக்குப் போகச் சொன்னாரு..

கொஞ்சநாள்லே அந்தப் பையன் ஆனந்தகுமார் போன் பண்ணி அவர் செத்துப் போயிட்டதைச் சொன்னான். வீட்டுக்கு வரச்சொன்னான். நானும் போயி அவரு செத்த உடம்பைப் பாத்தேன். சிலநாள் கழிச்சு அந்தப் பையன் வீட்டுக்கு வந்தான். எனக்கு செலவுக்குப் பணம் கொடுத்தான். எனக்கு ஒரு பிஸினஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதாகச் சொன்னான். அதேமாதிரி ஒரு பிஸினஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தான். இப்ப நான் பத்துப் பேருக்கு சம்பளம் கொடுக்கிறேன். ஆனந்தகுமார் அப்பப்ப வந்து பாத்துக்கறான். பிஸினஸையும் பாத்துக்கறான். நல்லவிதமாக ஓடிக்கிட்டு இருக்கு வாழ்க்கை.. வந்த பாதையை நெனைச்சுப்பாத்தா ஒரு நாவலே எழுதலாம். எவ்வளவு திருப்பம் எவ்வளவு புதிர் இந்த வாழ்க்கை… வாங்க நம்ம காருக்கிட்டே போவோம்” என்று எழுந்து நடந்தான். சிவசங்கரனும் உடன் சென்றான்.

download (18)

பெரியகார் நின்றிருந்தது. காரில் ஏ.சி. ஓடிக் கொண்டிருந்தது. டிரைவர் இருந்தான். பின் ஸீட்டில் ஒரு பெண் ஆங்கிலப் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தது. காரின் அருகே சென்றதும் அமிர்தா நின்று சிவசங்கரனைப் பார்த்தாள்.

‘என் மனசு கேக்கலை… அந்தப் பெண்ணை பாத்துக்குங்க’ என்றாள். அவன், அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தான். அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்துவிட்டு புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தாள். அமிர்தாவின் முகம் மாறியது. உடல் இறுக்கம் கொண்டது.

சிவசங்கரன் ‘என்ன? என்றான். அமிர்தா, மெதுவான குரலில் ‘அந்தப்பெண், உங்க ரெண்டு பேருலே. ஒருத்தரோட பெண்.. எனக்கு குழந்தைப்பேறு இல்லைன்னு நான் சொன்னது பொய். இந்த பெண்ணை வளக்க நான் பட்ட கஷ்டத்தை சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. அவ்வளவு கஷ்டம் ரொம்ப நன்றி.. வரட்டா…” என்று சொல்லிக்கொண்டே காரில் ஏறி டிரைவருக்குப் பக்கத்து ஸீட்டில் உட்கார்ந்தாள். கதவைச் சத்தத்துடன் சாத்தினாள். டிரைவரைப் பார்த்து காரை ஓட்டச்சொன்னாள். கார் நகர்ந்தது. சிவசங்கரன் ஓடிக்கொண்டிருந்த காரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

****

மேட்னி ( சிறுகதை ) அறிமுகப் படைப்பாளி / சித்ரன்

download (38)

வெக்கை அருந்தி வியர்வையாய் கசிந்த அத்திரையரங்கம் அம்மதிய வேளையில் ஒரு சோம்பல் மிருகமாய் மௌனித்திருந்தது. மயிர் நீத்த கிழட்டுச் சருமமாய் நிறப்பூச்சு உதிர்ந்த அதன் சுவர்களில் பெரும் ஓசையுடன் சுழன்றன ஆதி காலத்தைய மின்விசிறிகள். அச்சுழற்சியின் சொற்பக் கருணையை பொருட்படுத்தாத வெப்பத்தில் இருக்கைகளும் சூடேறிக் கிடக்க மேற்சட்டையை கழட்டலாமா என யோசித்தவன் இரு பொத்தான்களை மட்டும் கழட்டினான்.

திரையரங்கப் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை இருபத்தொன்பது என்ற ஒற்றைப் படையாயிருக்க அவனே காரணம். வெப்பம் குறித்தான பிரக்ஞையற்று ஆங்காங்கே உரையாடியவாறிருந்த இளஞ்சோடிகளை விரோததுடன் அவன் வெறித்திருக்க உள்நுழைந்த ஒரு ஜோடி சட்டென எதிர்கொண்ட இருளை சமாளிக்க கைகளைக் கோர்த்தவாறு ஓர இருக்கைகளைத் தேடி அமர்ந்தது. சிலந்திவலை அசையுமளவு கூட காற்று வர வாய்ப்பற்ற அவ்விடத்தில் வியர்வை வழிய உறுப்புகளைப் பிசைந்து முத்தமிட்டு எனத் தொடர்ந்த எண்ணங்களில் எரிச்சலடைந்தவன் வெளியில் நிற்கலாமென எழுந்தான்.

சீர்காழி கோவிந்தராஜன் ‘கணபதி இருக்கும் வரை கவலையில்லை’ எனப் பாடத் தொடங்கினார். தேய்ந்து போன ஒலிநாடா ஒலிப்பெருக்கியின் கரகரப்போசையோடு அவனை மேலும் இம்சித்தது. அவனது சிறுவயதிலிருந்து அத்திரையரங்கின் முதல் பாடலாய் ஒலிக்கும் பாடலது. ஒருவேளை அத்திரையங்கம் இருக்கும் வரையிலும் அதுவே முதல் பாடலாய் ஒலிக்கக் கூடும். இருபதடி நடந்ததற்கே அவனது மார்பிலும் முதுகிலும் வியர்வை ஒரு கோடாய் வழிந்து உள்ளாடைக்குள் சேகரமாகி லேசான நமைச்சலைக் கிளப்பியது. கண்களை கூசச் செய்த வெயிலை புருவங்களைச் சுருக்கி நிதானித்தான்.

புது நூற்றாண்டு தொடங்கி ஐந்து மாதங்களுக்குள் எல்லாக் கனவுகளும் சிதைந்து விடுமென அவன் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “டேய் மாணிக்கம் எனக்கப்புறம் இந்த ஷெட்டு ஒனக்குத் தான்டா” என ஒவ்வொரு முறையும் கிரீஸ் அப்பிய சட்டையும் அதற்குள் போதையில் தள்ளாடும் உடலுமாய் முதலாளி சொன்னபோதெல்லாம் அவரது ஒரே மகள் சுலோக்சனா அவன் மனதிற்குள் சாப்பாட்டுக் கூடையை கேரியரில் வைத்தவாறு சைக்கிளை ஓட்டி வருவாள். அவளை மனதில் ஆராதித்தவாறு வீட்டில் பார்த்திருந்த எத்தனை பெண்களை இவன் நிராகரித்திருப்பான். தற்போது அவன் வாழ்வு கண்களை குருடாக்கிய பின் சூனியத்திற்குள் திசைகளை அறிய நிர்பந்திக்கப்பட்டவனுடையதாய் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தது.

எதிரே சுவரையொட்டிய வேம்பின் அருகிலிருந்த சிறு நுழைவாயிலில் டிக்கெட் கிழிக்கும் கிழவன் பார்வையாளர்களுக்காகக் காத்திருந்தான். வேம்பின் மஞ்சள் இலைகள் தரை முழுதும் உதிர்ந்து கிடக்க அவற்றில் சில பழுப்பேறியிருந்தன. கணிசமான இலைகளை உதிர்த்திருந்த வேம்பு மொட்டைத் தலையில் ஈர்க்குக் குச்சிகளைச் சொருகியதைப் போல் காட்சியளித்தது. அநாதரவாய் வெயிலில் காய்ந்திருந்த வேம்பும் தான்தான் என சுய அனுதாபம் கொண்டான். வேம்பிலிருந்து வெயிலில் மினுங்கிய ஒரு நுண்ணிய கோடு புலனாகியது.

பார்வையின் நுண்புலத்தை அவன் கூராக்க தனது உமிழ்நீரை கயிறாக்கி புழு ஒன்று தரையை நோக்கி இறங்கியது. இவன் ஒரு மலையுச்சியிலிருந்த பாறையில் கயிற்றைக் கட்டி பள்ளத்தாக்கில் இறங்கினான். தரையிறங்கிய புழு ஒரு பெண்ணின் மிதியடியின் கீழ் அகப்பட்டது. இவன் பள்ளத்தாக்கில் தரையிறங்க ஒரு மதயானை அவனுக்காகக் காத்திருந்து மார்பில் மிதித்தது. புழுவை மிதித்தவள் சற்று மிகையாக தன்னை அலங்கரித்திருந்தாள். இந்த மேட்னி ஷோவிற்கு இவ்வளவு சிங்காரத்துடன் தனியாய் ஒருத்தி வருவதைக் கண்டதும் எதற்கெனப் புரிந்தவனாய் அவளையே வெறித்தான். அரங்கிற்குள் நுழையும் முன்பே வாடிக்கையாளன் கிடைத்த மகிழ்ச்சியை கட்டுப்படுத்தியவள் புருவங்களை உயர்த்தி சைகை செய்தவாறு அவனைக் கடந்து உள்நுழைந்தாள். அத்திரையரங்கின் பொது விதியின் படி அடுத்த பாடலாக ‘முதல் வணக்கம் எங்கள் முருகனுக்கே’ என சீர்காழி கோவிந்தராஜன் வெங்கலப் பானையை உருட்டினார்.

பாடல் வரிகளையும் இரண்டாவதாக அப்பாடல் ஒலிபரப்பப்படுவதற்குமான முரணையும் நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டவன் உள்ளே சென்றவள் எங்கு அமரப் போகிறாள் எனப் பார்வையால் பின்தொடர்ந்தான். அவள் பின்னிருக்கைகளுக்குச் செல்லாமல் திரையை நோக்கியவளாய் நடந்து சென்று பத்தாவது வரிசையின் வலப்புறம் திரும்பி நான்கு இருக்கைகளை காலியாக விட்டு அமர்ந்தாள். அமரும் முன்பு இவன் தன்னை கவனிக்கிறான் என்பதை ஒருமுறை உறுதிபடுத்திக் கொண்டாள்.

செய்வதற்கு ஏதுமின்றி யோசித்திருக்கும் போதெல்லாம் அவனது விரல்கள் அனிச்சையாய் சிகரெட்டைத் துழாவுவது இம்முறையும் நடந்தது. தீப்பெட்டியில் கடைசித் தீக்குச்சி மட்டும் எஞ்சியிருக்க ஒரு பெண் சிலையின் நாசியைச் செதுக்கும் சிற்பியின் நேர்த்தியோடு அத்தீக்குச்சியை தீப்பெட்டியில் உரசினான். தீப்பற்றிக் கொள்ள எங்கிருந்தாவது காற்று வீசி தீச்சுடரை அணைத்து விடக் கூடுமென்ற பதைபதைப்போடு சிரத்தையாக தனது சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான். நெருப்பு ஊர்ந்த சிகரெட்டின் நுனியைக் கண்டு ஆசுவாசமடைந்தவன் தலையை நிமிர்த்தி புகையை வெளியிட எதிரே ஜீன்ஸ் அணிந்த நடுத்தர வயதுக்காரன் வெறும் சிகரெட்டைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு அவனிடம் நெருப்பை யாசித்தான். இவனது சிகரெட் நுனி அவனது சிகரெட்டை முத்தமிட்டது. எரியத் தொடங்கிய சிகரெட்டை அவன் உறிஞ்ச நெருப்பு அவனது கருத்த உதடுகளை நோக்கி ஊர்ந்தது. புகையால் சூழப்பட்ட அவன் வெக்கையோடு வெக்கையாக கழிவறையை நோக்கிச் சென்றான்.

மாணிக்கத்தைச் சுற்றிலும் அவன் உதிர்த்த சாம்பல் துகள்கள் பரவிக்கிடக்க திரைப்படம் துவங்கவிருப்பதற்கான இசையோடு வெண்திரையை மூடியிருந்த திரைச்சீலை ஒளிரும் விளக்குகளால் மினுமினுத்தபடி விலகியது. நெருப்பு சிகரெட்டின் புகையிலையை கரித்து பஞ்சைத் தீண்ட இன்னும் இரண்டு இழுப்புகள் மீதமிருந்தன. அதை ஒரே இழுப்பில் கருக்கி விடும் முடிவோடு புகையை ஆழமாய் அவன் உள்ளிழுக்க “யோவ் மாணிக்கம்” என்ற அழைப்புக் குரல் கேட்டது. இவனோடு பள்ளியில் படித்த சேகர் நின்றிருந்தான். கடைசியாக இருவரும் பேசி ஆறு வருடங்களாவது கடந்திருக்கும். எப்போதாவது சாலையில் எதிர்படக் கூடியவர்களென்றாலும் யதேச்சையாக தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிச் செல்லும் நடைமுறை அவர்களுக்கிடையில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த சேகர் இங்கு திடீரென அழைத்ததில் ஆச்சரியமடைந்தான். “என்ன சேகரு எப்படியிருக்க?” எனக் கேட்டு அவனருகில் செல்கையில் அவன் இங்கு ஆபரேட்டராக இருப்பது நினைவில் எழுந்தது. “நல்லா இருக்கேன் சரி மேல ஆபரேட்டர் ரூமுக்கு வா படத்த ஆரம்பிக்கனும்” என்று இவனை அழைத்துச் சென்றான்.

துருவேறிக் கிடந்த நாற்காலியைக் காட்டி சேகர் அமரச் சொல்ல “இருக்கட்டும்யா” என மாணிக்கம் ஒரு குழந்தையின் ஆவலுடன் அவ்வறையின் இயந்திரங்களை பார்வையால் ஆராயத் தொடங்கினான். திரைச் சீலைகள் இழுபடும் ஓசையோடு கதவுகள் சாத்தப்படும் ஓசையும் கேட்க சுவரிலிருந்த பெரிய துளையின் வழி எட்டிப் பார்த்தான். முழுமையாக இருளடைந்திருந்த திரையரங்கத்தில் இனம்புரியாத ஒரு அடர்த்தியான மௌனம் நிலவியது. சேகர் வட்ட வடிவத் தகரப் பெட்டிக்குள் ஒரு கருநாகமாய் சுருண்டிருந்த திரைச்சுருளை ப்ரொஜக்டரில் பொருத்தி அதை இயக்கினான். அரங்கத்தில் நிறைந்திருந்த மௌனத்தை குலைத்தவாறு ப்ரொஜக்டர் இயங்கத் தொடங்கியது. தூசிகள் நீந்திய ஒளிவெள்ளம் வெண்திரையில் காட்சிப் பிம்பமாய் குவிந்தது. தணிக்கைச் சான்றிதழில் படத்தின் பெயரைத் தேடிப்படித்து மனதிற்குள் இருமுறை சொல்லிக் கொண்டான்.

கதாநாயகனின் அடைமொழியோடு படத்தின் தலைப்பு மின்னல் வெட்டுவதைப் போல் இடிமுழக்கத்துடன் தோன்றியது. மாணிக்கத்திற்கு பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை நினைவில் எழ “ஒரு ஷோவிற்கு அறுநூறு ரூவா கட்டுப்படியாகுமாய்யா?” எனக் கேட்டான். “ஆகாதுதான் என்ன பன்றது அப்பப்ப மேட்டர் படம் போட்டு லாபம் பாத்துக்க வேண்டியது தான்” எனக் கண் சிமிட்டியவன் “என்ன ஷெட்டுக்கு வண்டி ஏதும் வரலையா மேட்னிக்கு வந்திருக்க?” என்றான்.

“ஓனர் பொண்ணுக்கு இன்னக்கு கல்யாணம் அதான் லீவு”

“ஒனக்கு எப்பய்யா?”

“பண்ணுவோம்” என்று அசிரத்தையாய் பதிலளித்தவன் “ஒனக்கு எத்தனக் குழந்தைய்யா?” எனக் கேட்டான்.

“சம்சாரம் இரண்டாவது பிரவசத்துக்கு அம்மா வீட்டுக்கு போயிருக்கா முதல்ல ஒரு பையன்”

திரையில் கதாநாயகனின் பெருமைகளை ஊரே புகழ்ந்து பாட அதை ஏற்றுக் கொண்ட நாயகன் அவனும் தனது பங்கிற்கு அவனது பெருமைகளை பாட ஆரம்பித்தான்.

இருவரும் பத்தாவதோடு படிப்பை நிறுத்தியவர்கள் சேகர் பத்தாவதை பாதியிலே நிறுத்தியவன். பள்ளித் தோழர்களின் பெயர்களைச் சொல்லி அவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என சேகர் அடுக்கிச் செல்ல அந்நபர்களின் பெயர்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே இவன் நினைவில் தங்கியிருந்தது.

மொத்தப் பார்வையாளர்களையும் காண்பதற்குத் தோதாய் சுவரிலிருந்த நான்கு துளைகளின் மூலம் இருவரும் பார்வையாளர்களின் செயல்களை ஆராயத் தொடங்கினர். திரை பிரதிபலித்த வெளிச்சத்தற்கு மாணிக்கத்தின் கண்கள் பழக சற்று தாமதித்தது. நண்பர்களாக வந்திருந்த சில ஆண்கள் மட்டுமே திரையைக் கவனித்தனர். மற்ற ஜோடிகள் யாரும் தன்னை கவனிக்கவில்லையென்ற நினைப்போடு முத்தமிட்டுக் கொண்டோ கொங்கைகளைப் பிசைந்தவாறோ இருந்தனர்.

“இப்பல்லாம் எவன் குடும்பத்தோட வரான் இதுங்கதான் வருதுங்க எந்தப் படத்தையும் இருவது நாளத் தாண்டி ஓட்ட முடியிறதில்ல. கடைசியா எந்தப் படம் இங்க நூறுநாள் ஓடிச்சின்னு முதலாளிக்கே ஞாபகம் இல்ல”

ஒரு படம் நூறுநாள் ஓடியதென்றால் ஆப்ரேட்டர் அப்படத்தை நானூறு முறை பார்க்க வேண்டியிருக்குமே என மாணிக்கம் அனுதாபப்பட்டான். “ஒரே படத்தை திருப்பித் திருப்பி பார்க்க எரிச்சலா இருக்காதாய்யா?” என மாணிக்கம் கேட்க “முதல் தடவை மட்டும் ஆர்வமா பாப்பேன் அப்புறம் எவன் யாரைக் கூட்டிக்கிட்டு எந்த பக்கம் ஒதுங்கிறான்னு படம் போடுறதுக்கு முன்னாடியே பாத்து வைச்சிக்குவேன்.

படம் ஆரம்பிச்சோனே அவங்கள தான் பாத்துக்கிட்டு இருப்பேன். சில பேரு செம குட்டியா கூட்டிக்கிட்டு வருவாங்க சேர்ல ஒக்காந்து உருட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்கன்னா விட்டிருவேன். நடுவிலே படுக்க வைச்சாங்கன்னா புகைச்சலா இருக்கும். ஒடனே அவன் தலைக்கு மேல இருக்க பல்ப போட்டு விட்டுருவேன். பதறிப் போய் எந்திரிச்சு உக்காருவாங்க. நான் மட்டும் தனியா சிரிச்சிக்கிட்டு இருப்பேன்” என்றவன் “இப்ப அதையும் செய்றதில்ல முதலாளி இருக்குறப்ப ஒருமுறை அப்படி செஞ்சேன் அவரு டேய் சேகரு நம்ம தியேட்டருக்கு இவங்க வர்ரதே இதுக்குத் தான் அவங்கள தொந்தரவு பண்ணினா உனக்கு சம்பளம் கொடுக்குறதுக்கு கூட இந்த தியேட்டர ஓட்ட முடியாதுன்னாரு” என்றான்.

திரைப்படத்தின் உரையாடல்களை மிஞ்சி ப்ரொஜக்டரின் ஓசையிலே மாணிக்கத்தின் கவனம் குவிந்தது. மீண்டும் அரங்கத்தின் மெல்லிய ஒளிப்பரவலில் சிதறியிருந்த பார்வையாளர்களை ஆராய்ந்தான். மனிதர்களின் ஒழுக்க மதிப்பீடுகள் கள்வனாய் தன்னைப் பதுக்கிக் கொண்ட அவ்விருள் அவனை மென்மேலும் விரக்தியடையச் செய்தது.

“இது பரவால்லயா மேட்டர் படம் போட்டா ஆளுக உக்காந்த சீட்டுக்கு முன்னாடி சீட்டு முழுக்க கரையாத்தான் இருக்கும். நம்மாளுக இங்கயே கைவேலை பாத்துட்டு போயிருவாங்க” என்ற சேகர் சட்டென அமைதியடைந்து வலது மூலையில் பெண்ணின் முலைகளைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்த ஒருவனைச் சுட்டிக் காட்டினான். சுவரின் இடது ஓரத் துளையின் மூலம் இருவரும் வலது மூலையை கவனித்திருக்க “அடுத்த முறை மேட்டர் படம் போட்டா வா மூணு பிட்டாச்சும் ஓட்டிரலாம்” என்ற சேகரின் வலது புறங்கை மாணிக்கத்தின் தொடையிடுக்கைத் தீண்டிச் சென்றது. கை எதேச்சையாய் பட்டிருக்கக் கூடுமென பின்னகர்ந்தவன் மீண்டும் துளையின் மூலம் வலது மூலையை உற்று நோக்கினான்.

தற்போது சேகரின் சூடான சுவாசத்தை கன்னத்தில் உணர்ந்தவன் நிதானிப்பதற்குள் அவனது கைவிரல்களின் வருடலை தனது ஆணுறுப்பில் உணர்ந்தான். பதறிப் பின்வாங்கியவன் திகைப்புடன் சேகரின் கண்களை நோக்கினான். முகத்தசைகள் அவனது கட்டுப்பாடின்றித் துடிக்க வலிந்து வரவழைத்ததைப் போன்ற உணர்ச்சித் ததும்பலில் சேகர் இவனிடம் ஒரு ஏக்கத் தலையசைவின் மூலம் முறையிட்டான். இதைச் சற்றும் எதிர்பார்த்திராத மாணிக்கம் தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டான். ஒப்பாரி ஓய்ந்த இழவு வீடாய் அங்கு சகிக்கவியலா ஒரு அமைதி நிலவியது. சில மணித்துளிகள் இருவரும் வேறு வேறு திசைகளில் பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த பின் “நான் போயி படம் பாக்குறேன்யா” என மாணிக்கம் வெளியேறினான்.

அவனுள் மீண்டும் முதலாளி பெண்ணிற்கு திருமணம் நிச்சயமானதை அறிந்த அன்று ஏற்பட்ட பதற்றம். இயலாமை வெறுப்பாய் கொதித்தெழ படியில் இறங்கும் போது அவனது கால்கள் தடதடத்தன. இழு என்று எழுதியிருந்த கதவின் கைப்பிடியை சற்று நேரம் வெறித்தவன் பிறகு ஏதோ உத்தரவுக்கு பணிந்தவன் போல் தலையசைத்தவாறு அதை பிடித்திழுத்தான். அலை அலையாய் ஆடிய கருந்திரை அவனறியா ஒரு இருள் உலகிற்கு சாமரம் வீசியது. உள்ளே நுழைந்த மாணிக்கம் திரையை நோக்கி நடந்து பின் வலதுபுறம் உட்சென்று ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தான். இவ்வளவு நாட்கள் கழித்து சேகர் இதற்குத்தான் அழைத்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் இவனுள் ஒருவித கூச்சமும் அருவருப்பும் தோன்றி உடலை சிலிர்க்கச் செய்தது.

இவனது முன்னிருக்கையில் ஒருவன் தனியாய் அமர்ந்தவனாய் இருபுறமுமுள்ள காலி இருக்கைகளிலும் கைகளை விரித்திருந்தான். திரையிலிருந்து கசிந்த ஒளியில் மெல்ல துள்ளியெழ முயற்சிக்கும் அவனது இயக்கம் புலனாகியது. பிறகு அவனது இடக்கையை அருகிலிருந்த இருக்கைக்கு கொண்டு சென்று எதையோ துழாவினான். சற்று நேரம் கழித்து அடுத்த இருக்கையிலிருந்து நிமிர்ந்த ஒரு பெண் தோள்பட்டையின் முன் சரிந்து கிடந்த அவளது சடையை பின்னுக்குத் தள்ளியவளாய் மீண்டும் அவனிடம் மண்டியிட்டாள். திரையில் நாயகனும் நாயகியும் பனிப்பிரதேசத்தில் ஒரு மெல்லிசைப் பாடலைப் பாடித் திரிந்தனர். மாணிக்கம் கண்களை மூடியவாறு இருக்கையில் தலை சாய்த்தான். முன்னிருக்கையில் மண்டியிட்டவள் புழுவை மிதித்த சிங்காரி. உச்சத்தை எட்டிய முனகலும் பின் தொண்டையிலிருந்து எச்சிலைக் காறி உமிழும் ஓசைகளும் கேட்டு இவன் கண்விழித்தான். சிகரெட்டிற்கு நெருப்பை யாசித்தவன் முன்னிருக்கையிலிருந்து எழும்பி வெளியே சென்றான்.

images (12)

காமம் வாணியொழுகும் வேட்டை நாயாய் அலைந்த அவ்விருள் அவனுள் ஒருவித ஒவ்வாமை உணர்வைக் கிளர்த்தியது. தசைகள் அனிச்சையாய் துடித்த சேகரின் முகம், இருளுக்குள் முயங்கும் உடல்கள் என பிம்பங்கள் சுருளில் பதிந்து சுழல்பவையாய் அவன் மனதிற்குள் திரையிடல் நிகழ்த்தின. சேகரின் கைவிரல்கள் அடுத்து செய்திருக்கக் கூடிய சாத்தியங்களில் அவனது வேட்டை நாயும் இரை தேட முயற்சித்தது. மன ஓட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் விதமாய் தலையைக் குலுக்கியவன் திரையைக் கவனிக்க முயற்சித்தான். வலது முன்னிருக்கையில் பெருமூச்செறிந்த சிங்காரி ஆதுரமாக இருக்கையில் தலைசாய்த்தாள். பின் அவளது முதுகில் கழட்டப்பட்டிருந்த ஜாக்கெட் கொக்கியை மாட்டுவதற்கு முயன்றவாறு ஒருக்களித்தவள் இவனைக் கண்டதும் தன் செயலை விடுத்து திரையின் பக்கம் திரும்பாமல் இவனையே வெறிக்கத் தொடங்கினாள். அவளின் பார்வையில் நிலைகுலைந்த மாணிக்கம் உன்னிப்பாக படத்தைக் கவனிப்பவன் போன்ற பாவனையுடன் திரையின் மீது பார்வையை நிலைத்தான்.

உறவில் பால் முரண்கள் பேதமற்ற சேகரின் அழைப்பிலிருந்து விடுபடாதவன் ஒரு எதிர் பால் முறையீட்டையும் திகைப்பினூடாகவே அணுகினான். தன் இருக்கையிலிருந்து அவள் எழுந்ததும் லேசாக ஆசுவாசமடைந்தவனின் மனஅவசம் அடங்குவதாயில்லை. எதிர்பாரா கணத்தில் அவனது அருகாமை இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தவளின் வியர்வை நெடி அவனைத் துணுக்குறச் செய்தது. தான் அணிந்திருந்த சேலையை முறையாக கட்டிக் கொள்வதைப் போன்றும் நெற்றியில் வழியும் வியர்வை கழுத்தினூடாக மார்பில் இறங்குவதைத் துடைப்பதைப் போன்றும் அவனைச் சீண்டியவாறிருந்தாள். வெறுப்பூட்டும் நிகழ்வுகளால் துரத்தப்பட்டவன் முதன் முதலாய் ஒரு பெண்ணின் அருகாமையில் அமர்ந்திருக்கிறோம் என்ற உணர்வின் இன்ப நுகர்வுக்கு மெல்ல மெல்ல ஆட்படத் தொடங்கினான்.

தொடையில் ஊர்ந்த விரல்களின் மென்மையான ஸ்பரிசத்தில் திடுக்கிட்டவனிடம் “அம்பது ரூவா மட்டும் கொடு போதும்” என காதில் முனுமுனுத்தாள். பதிலற்று அவளை வெறித்தவனின் கையைப் பற்றியவள் அவன் இதுவரை அறிந்திரா பெண்ணுடலின் வடிவமைப்பை உணரச் செய்தாள். கண்களை மூடியவாறே இயந்திரத்தை உதிரிகளாக பிரித்தறியும் அவனது கை முதன் முதலாய் ஒரு பெண்ணுடலின் குழைவை ஸ்பரிசித்ததன் மூலம் அவனை இன்னதென்று உணர முடியா திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.

அவளின் செயல்களுக்கு எதிர்ப்பேதும் தெரிவிக்காத மாணிக்கத்திற்கு அவளது பெயரைத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆசை எழுந்தது. “உன் பேரென்ன?” எனக் கேட்க அவள் தனது செயல்களை சற்று நிறுத்தி இவனது கண்களில் ஊடுருவி “வாடா மலர்” என்றாள். மலரின் ஈரப்பதத்தைக் குறித்த அப்பெயர் மலரை ஆண்பாலாகவும் விளித்தது. அப்பெயரை எங்கோ கேட்டிருப்பதாக உணர்ந்தவன் சற்று நேரத்திற்கு முன் காதலர்கள் பனிப்பிரதேசத்தில் பாடித்திரிந்த பாடலின் முதல் வரி என்பதை அறிந்து அவளை எரிச்சலோடு முறைத்தான். அவள் சிரித்தவாறே “பேரைத் தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற” என அவனது மார்க்காம்பினைக் கிள்ளினாள்.

மாணிக்கத்திற்கு முதன் முதலாய் அவளை முழுதாய் ஆட்கொள்ள வேண்டுமென்ற இச்சை சுரக்க தனது கைகளில் வலுவேற்றினான். அவனது செயல்களுக்கு பற்களால் உதட்டைக் கடித்தவாறு வலியைப் பொறுத்தவள் அவனது இடது கையை கொங்கையிலிருந்து விடுவித்தவாறு “அந்த நாய் பய நகத்தால கீறிட்டான் எரியுதுய்யா” என்றாள். இவனோ ஜீன்ஸ் அணிந்தவனுக்கு நாய் பயல் என்ற பெயரைப் பொருத்திக் கொண்டான்.

“காச இப்பவே குடுத்துரு” என கெஞ்சும் குரலில்லாமல் காமத்தில் கிறங்கியவளைப் போன்ற பாசாங்குடன் அவள் கேட்க இவன் சட்டையின் உள்பாக்கெட்டிலிருந்து கத்தையாக பத்து ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்தான். ஐந்தை எண்ணி மாணிக்கம் வாடாமலரிடம் நீட்ட அவள் பணத்தை பிடுங்குவதைப் போல் வாங்கினாள். அவளது கவனம் மீண்டும் இவன் உள்பாக்கெட்டிற்கு கொண்டு சென்ற பணத்தின் மீதே குவிந்திருப்பதை உணர்ந்தவன் மேலுமொரு பத்து ரூபாயை அவளிடம் நீட்டினான். உற்சாகமடைந்த வாடாமலர் பாவாடையை விரல்களால் விலக்கி உள்ளாடைக்குள் பணத்தை பத்திரப்படுத்தினாள். தற்போது மாணிக்கத்தின் கையைப் பற்றியவள் நாய்பயலின் நகக்கீறல்களையும் பொறுத்துக் கொண்டாள்.

ரவுடிக் கும்பலொன்று நாயகனைச் சூழ்ந்து மிரட்ட முன்னிருக்கையின் பின்னுள்ள சிறிய இடைவெளியில் வாடாமலர் தனது உடலை லாவகமாக பொருத்தினாள். வரிசையில் நின்று ரவுடிகள் உதை வாங்கும் பின்னனி இசைக்கேற்ப கராத்தே அசைவுகளைப் போன்று மாணிக்கத்தின் புடைத்த குறியோடு சண்டையிட்டு அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். ஒரு சிறுமியின் உற்சாகத்தோடு அவள் செயல்படுவதில் ஆச்சரியமடைந்தவனுக்கு இருக்கையின் சிறிய அகலம் மீதான பிரக்ஞை அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது. இவனது குறியை முத்தமிட்டவள் மூச்சை வேகமாய் வெளியில் தள்ளி “மூத்திரம் பேஞ்சா சாமானக் கழுவுய்யா” என்றவாறு அவனது சட்டையால் அதைத் துடைத்தாள். இவனுக்கு முதன் முதலாய் அவள் மீது எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

தனது உதடுகளால் ஒவ்வொரு அங்குலமாக அவள் ஒத்தியெடுத்த பின் நுனியின் மீது நாவின் அடிப்பாகம் உரசுமாறு நாவை இடப்புறம் வலப்புறம் என அசையச் செய்தாள். முன்விளையாட்டுகள் முடிவை எட்டியதன் அடையாளமாய் இவனது உடல் முறுக்கிக் கொள்ள மலரின் இதழ்களினூடாக இவனது மகரந்தக் காம்பு உள்நுழைந்தது.

ரவுடிகளைத் துவம்சம் செய்த நாயகன் நாயகியோடு அயல்நாடு கிளம்பிவிட்டான். பளபளப்பான சாலைகளில் மிடுக்கான வாகனங்கள் விரைந்து கொண்டிருக்க நடைபாதைகளில் அவர்கள் பாடி ஆடித் திரிந்தனர். வாடாமலர் குழலிசைக்க இவனது உடலின் நரம்புகளனைத்தும் அந்த நாதத்தில் அதிரத் தொடங்கின. யாரோ தங்களை கவனிப்பதை உணர்ந்த மாணிக்கம் தலையைத் திருப்ப நாய்ப்பயல் இவர்களை பார்த்தவாறு நின்றிருந்தான். வாடாமலரின் நாதமீட்டலில் முயங்கியிருந்த இவனால் அவளை விலக்க முடியாமல் நாய் பயலை பதிலுக்கு வெறித்தான். அவன் திரையை நோக்கித் தலையைத் திருப்பி இவர்களுக்கு இரண்டு வரிசைகளுக்கு முன்சென்று அமர்ந்தான். தற்போது வாடாமலர் தலையை உயர்த்தி புன்னகை செய்தவாறு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்தினாள். பிறகு மாணிக்கத்தின் கண்களை ஊடுருவியவாறு அவனது விதைகளை வருடிக் கொடுத்தாள்.

நாயகியின் அப்பா அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திருப்பதாகத் தெரிவிக்க மகளின் காதல் விவகாரம் வெளியாகி வீடு களேபரமாகியது. சுலோக்சனாவிற்கு இவன் மீதிருந்த நாட்டத்திற்கு இவனைக் கிறங்கடித்த அவளது ஓர விழிகளைத் தவிர வேறெது சாட்சி. அனைத்தும் தானாய் நடக்கும் என்பதாக இவன் அதீத நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். இப்படி எதிர்மறையாய் நிகழும் என அவன் முன்னுணரவில்லை.

மண்டபத்திலிருந்து கிளம்பும் முன்பாக முதலாளியிடம் விடைபெற்றுச் செல்கையில் கலங்கிய கண்களுடன் “மாணிக்கம் இனிமே ஷெட்டு ஒனக்குத் தாண்டா” என அவர் தழுதழுத்தது நினைவில் எழுந்து இவனை மேலும் எரிச்சலுக்குள்ளாக்கியது. முதலாளியும் சுலோக்சனாவும் ஷெட்டும் நாசமாய் போக என மனதில் கருவினான். வாடாமலர் மீண்டும் குழலூதத் தொடங்கினாள். இவளையே திருமணம் செய்து கொள்வோமா என்ற எண்ணம் மாணிக்கத்திற்கு எழுந்தது. பிறகு தன் மீதே எழுந்த கோபத்துடன் என்ன இது மடத்தனமென்று நினைத்துக் கொண்டான். எங்கெங்கோ அலைபாய்ந்த மனதின் எல்லா ஏமாற்றங்களையும் வெறுப்புகளையும் உதறித் தள்ளி வாடாமலரின் அதரத்தில் தனது ஆணுடம்பை முழுமனதாய் இணைத்தான்.

உடலின் இரத்த ஓட்டமனைத்தும் மூலாதாரத்தை நோக்கிக் குவிவதாகத் தோன்றிய வேளையில் அவனது அகம் ஒரு வட்ட வடிவ வெளிச்சப் பரப்பின் மையத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தது. நிகழ்வதை முற்றாய் அறிய அவனது நுண்ணுணர்வு தாமதித்தாலும் கூச்சம் ஓர் அருவ கம்பளிப் புழுவாய் அவனது உடல் முழுதும் இழைந்து மயிர்கால்களை சிலிர்க்கச் செய்தது. வேகமாய் வாடாமலரை அவனிடமிருந்து பிரித்து பக்கத்து இருக்கையில் அமர வைத்தான். தற்போது அந்த வெளிச்சம் மறைந்தது. என்ன நிகழ்ந்ததென அறிந்தவனாய் ஆபரேட்டர் அறையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். திரையரங்கின் மெலிதான ஒளிப்பரவலில் அவ்வறையின் சுவரிலிருந்த ஒரு துளையில் சேகரின் தலை தெரிந்தது.

“என்னய்யா ஆச்சு?” என மாணிக்கத்தின் கையை ஆதுரத்துடன் பற்றிய வாடாமலரிடம் “நான் பாத்ரூம் போவனும்” என அவளது கைகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கிளம்பினான். இவனது சட்டை முழுவதுமாய் நனைந்து முதுகோடு ஒட்டியிருக்க அரங்கத்து இருளிலிருந்து வெளிவந்ததும் வெளிச்சம் கண்களைக் கூசச் செய்தது. வெக்கையில் புழுங்கிய மாணிக்கத்திற்கு சேகர் இவ்வளவு நேரமும் அனைத்தையும் கவனித்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் வன்மம் ஒரு வெப்ப நீரூற்றாய் உள்ளிருந்து கொப்புளிக்கத் தொடங்கியது.

இடைவேளைக்கான வாடிக்கையாளர்களை எதிர்நோக்கி அமர்ந்திருந்த கேன்டீன் பணியாளனிடம் தீப்பெட்டியை வாங்கி தனது சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான். சுலோக்சனாவின் சைக்கிள் மலை உச்சியிலிருந்த ஒற்றை மரத்தடியில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்க அதை எடுத்து சரிவினூடாய் ஓட்டிச் சென்றான். அந்த தார்ச்சாலை மலையை இரண்டாய் பிளந்ததைப் போன்ற செங்குத்தான பள்ளத்தாக்கில் முடிந்தது. பாதாளத்தின் மறுபுறமிருந்த மலையிலும் அச்சாலை தொடர வாடாமலர் அங்கே இவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

முழுதாய் புகைத்த சிகரெட்டை கால்களால் நசுக்கியவன் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றான். மூத்திரநெடியின் காரம் உக்கிரத்துடன் இவனது நாசியைத் துளைத்தது. பீங்கான் குடுவைகளற்ற சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதி சுவரோடு பொருத்தப்பட்ட கான்கிரீட் தடுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. துளி நீர்ப்பசையற்று மூத்திர உப்புகள் மஞ்சள் நிறத்திட்டுகளாக மினுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

மேற்கூரையற்ற சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதியை ஒட்டினாற் போல் பாதி நீர் நிறைந்த தொட்டியிருந்தது. அதனருகில் வரிசையாய் கழிவறைகள். அதன் மேலாய் இன்னும் முழுதாய் இலைகளை உதிர்க்காத வேம்பு கிளைகளை பரப்பியிருந்தது. அவன் மனதில் பள்ளி நாட்களில் கூட்டமாய் சினிமா பார்க்க வருகையில் காசு பற்றாக்குறையென்றால் ஒன்றிரண்டு பேர் இதன் வழியாய் ஏறிக் குதித்து அரங்கினுள் நுழைந்தது நிழலாடியது.

ஒவ்வொரு கழிவறையாகத் திறந்து பார்த்தவனுக்கு அதன் பயனாளிகள் தனது உடலை மட்டுமாவது நீர் தீண்ட அனுமதிப்பார்களாவென சந்தேகம். தொட்டியிலிருந்த நீரில் பெயின்ட் டப்பா ஒன்று மிதந்து கொண்டிருக்க அதிலிருந்து மூன்று முறை நீரை முகர்ந்து ஒரு கழிவறைக்குள் ஊற்றினான். பிறகு மீண்டும் நீரை முகர்ந்து கழிவறைக்குள் சென்று தாழிட்டான்.

மாணிக்கம் தனது கண்களை மூடியவாறு கால்சட்டையின் ஜிப்பை விரல்களால் கீழிழுத்தான். சேகர் ப்ரொஜக்டரில் திரைச் சுருளைப் பொருத்தினான். ஆய்வுக் குடுவைக்குள் வேதிக் கரைசல் கொதிநிலையை அடைந்த ஓசையுடன் ப்ரொஜக்டர் இயங்க ஆரம்பித்தது. ஒளி ஓர் நீர்மத்தின் வேகத்தில் தூசுகளை ஏந்தியவாறு பயணித்து காட்சிப் பிம்பமாய் திரையில் குவிந்தது. திரையில் சுலோக்சனா மிதிவண்டியை ஓட்டிவந்தாள். தகப்பனிடம் சாப்பாட்டுக் கூடையை நீட்டியவளின் ஓரவிழிகள் இவன் மீது. காற்று விலக்கிய சேலை மறைப்பினுள் மார்பின் மேடுகள்.

பொருட்கள் வைக்கும் அறைக்குள் சென்றவளை இவன் பின்தொடர்ந்தான். உள்ளே அவளைக் காணவில்லை. ஆனால் வாடாமலர் சுவரோரமாக நின்றிருந்தாள். அருகில் சென்றதும் இவன் முன் முழங்காலிட்டவள் இவனது கால்சட்டை ஜிப்பை கோலமிடும் விரல்களின் நேர்த்தியோடு அவிழ்த்தாள். அவனது உடலின் புலனாகாத் தளத்திலிருந்து குறியிலோடிய ரத்தநாளத்தின் மீது அவளது நடுவிரலை ஓடச்செய்தாள்.

மாணிக்கத்தின் சிசினம் உயிரற்ற சர்ப்பம் மறுபிறப்பெடுத்ததைப் போலக் கிளர்ந்தெழுந்தது. தற்போது மாணிக்கத்தின் பிரக்ஞை திரையிலிருந்து ப்ரொஜக்டர் அறையை கவனித்தது. சதுரத் துளையினுடாகத் தெரிந்த சேகரின் முகத்தில் ஒரு குறுநகை. அரங்கமெங்கும் அம்மண உடல்கள் களியாட்டம் நிகழ்த்தின.

இருக்கையிலிருந்து எழுந்த நாய்பயல் இவர்களை நோக்கியவாறு நடந்து வந்தான். திரை புதைமணலாய் அவனையும் உள்ளிழுத்தது. அவனது கண்கள் மாணிக்கத்தின் மீதே நிலைத்திருக்க அவனது அரவம் புறத்தூண்டலுக்காக காத்திருந்தது. இருவருக்குமிடையில் முழங்காலிட்டிருந்த வாடாமலர் அவனை நோக்கி புன்னகைத்தாள்.

மாணிக்கத்தின் ஆணுடம்பைச் சீண்டிய கையை மாற்றி அக்கையை அவனை நோக்கி கொண்டு சென்றாள். அவளது விரல்களின் நளினத் தூண்டலுக்கு அவனது சிசினம் எந்த எதிர்வினையும் ஆற்றவில்லை. அவனது கண்கள் இவனிடம் எதையோ யாசித்தன. தற்போது மாணிக்கம் உள்ளங்கையின் கணத்த பற்றுதலை உணர்ந்தான்.

பிறகு அதன் இயக்கத்திற்கு ஒத்திசைவாக தனது இடையை அசைக்கத் தொடங்கினான். நாய்பயலின் குறியோ வாடாமலரின் விரல் தூண்டல்களுக்கு நரம்பறுந்த இசைக் கருவியாய் அதிர்வின்றிக் கிடந்தது. சற்றுநேரம் பொறுத்திருந்த அவன் தனது முழுபலத்துடன் அவளது பிடரியில் அரைந்தான்.

இருகைகளாலும் பின்னந்தலையை பற்றிய வாடாமலர் மாணிக்கத்திடம் “நான் சொல்லல இவன் நாய்பயல்னு” என்றவாறு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றாள். தற்போது இருவர் மட்டும் தனித்திருந்தனர். அவனது கண்கள் யாசிப்பது எதை என்பது மாணிக்கத்தின் உள்ளுணர்வு உணரத் தொடங்கியது. ஆகாயத்தை நோக்கிய தனது குறியின் திசையை அவனை நோக்கித் திருப்பினான். இருவருக்குமிடையேயான இடைவெளி கனம் தோறும் குறைய இவனது சிசினத்தால் மரஅட்டையைப் போல் சுருண்டிருந்த அவனது சிசினத்தைத் தீண்டி பின்வாங்கினான்.

மின்சாரம் பாய்ந்ததைப் போல் உடலை உதறியவாறு குறி சிலிர்த்துக் கிளம்பியது. மேல் நோக்கிய அதன் திசையை மாணிக்கத்தை நோக்கித் திருப்பினான். மீண்டும் அவற்றிற்கான இடைவெளி குறைய இவனது சூட்டை உள்வாங்கிய அவனது குறியின் நுனி தீக்கங்கால் சுடர்விடத் தொடங்கியது. இவன் ஆச்சரியத்துடன் வெறித்திருக்க அவனோ தனது குறியை ஒரு தனித்த இயந்திரப் பொறியைப் போலத் திருகத் தொடங்கினான். விடைத்த குறி அவனது உடலிலிருந்து தனியாய் கழன்று ஒரு சுருட்டைப் போல் புகை விடத் தொடங்கியது.

பிறகு அச்சுருட்டை அவனது வாயில் வைத்து உறிஞ்ச நெருப்பு அவனது கருத்த உதடுகளை நோக்கி ஊர்ந்தது. புகையால் சூழப்பட்டவன் வெக்கையோடு வெக்கையாக அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். எங்கும் இருள் சூழ்ந்த வெளியில் மாணிக்கம் தனித்து நிற்க இருளிலிருந்து அவனது ஆணுடம்பை சில விரல்கள் ஆதுரத்துடன் தடவியவாறு விதைகளை வருடின. அந்த ஸ்பரிசம் அவன் ஏற்கனவே உணர்ந்தது.

இப்போது அவனைச் சுற்றிலும் ஒரு வட்ட வெளிச்சப் பரப்பு தோன்றியது. வாடாமலர் முழங்காலிட்டவாறு அவனது லிங்கத்தை முத்தமிட்டாள். “பரவால்லயே சாமானக் கழுவிட்டியா?” என அவள் கேட்க இவன் ஆமென்று தலையசைத்தான். சூழ்ந்திருந்த இருளிலிருந்து சேகர் கண்காணிப்பதை இம்முறை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. காமத்தின் நீர்மத்தை துளி மிச்சமற்று உறிஞ்சிட அவள் எத்தனித்தாள். மெதுமெதுவாய் இவன் வேகமெடுத்தான்.

இவனது மனத்தோற்றங்கள் மாயவெளிக்குள் மறைய இயக்கமொன்றே பிராதனமானது. உடலின் அனைத்து இரத்த ஓட்டமும் இதயத்தை விடுத்து மூலாதாரத்தை நோக்கி விரைந்தது. இவனது உடலில் உயிர் ஓர் புள்ளியாய் அவ்விடத்தில் குவிந்தது. இன்னும் சில மணித்துளிகளே மீதமிருந்தன. அத்தருணத்தை பார்வைப் புலனால் நுகர்ந்து விட வேண்டுமென கண்களைத் திறந்தான். தற்போது மண்டியிட்டிருந்தது வாடாமலரல்ல சேகர். இவன் திடுக்கிட்டு தன்னை விடுவிக்க முயன்றும் இவனது கட்டுப்பாட்டை மீறியிருந்த உடல் இச்சையின் நீர்ச்சுழலுக்குள் மூழ்கியது.

சேகர் ஆக்ரோஷமாய் கண்களை மூடியவாறு இவனது ஆணுடம்பைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அத்தருணம் நிகழ்ந்தது. இவன் உச்சத்தை அடைந்தான். இவர்களைச் சூழ்ந்த வெளிச்சப்பரப்பின் விட்டம் மேலும் நீள அங்கு வாடாமலர் நின்றிருந்தாள். அவளது பாவாடைக்குள்ளிருந்து பத்து ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்தவள் மாணிக்கம் அதிகப்படியாய் கொடுத்த ஒரு நோட்டை சேகரிடம் நீட்டினாள். அதை வாங்கியவன் தொண்டையிலிருந்து காறி உமிழ்ந்தவாறு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். வெயிலில் மினுங்கிய புழுவின் நூலாம்படையாய் இவனது விந்துத் துளி சுவரில் வழிந்தது.

கழிவறையின் கதவைத் திறக்க வெயில் மீண்டும் கண்களைக் கூசினாலும் அவன் மனம் அமைதியடைந்திருந்தது. வீட்டிற்குச் செல்வோமென முடிவெடுத்து சிறு நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தான். கேன்டீன் பணியாளன் காலி குளிர்பானப் பாட்டில்களை ஒரு பெட்டியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான். வேம்பின் அருகிலிருந்த நுழைவாயிலின் இரும்புக் கதவு வெளிப்புறமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது.

இவன் கதவிடுக்கின் வழி பார்வையைச் செலுத்த கிழவன் ஒரு ஸ்டூலில் அமர்ந்திருந்தான். கதவைத் திறக்கச் சொல்லி இவன் தட்டியதும் கிழவன் எழுந்து வந்து கதவிடுக்கின் வழி “இப்பல்லாம் கதவைத் தொறக்க முடியாது படம் முடிஞ்சோனே தான் தொறப்பேன்” என மீண்டும் ஸ்டூலில் சென்று அமர்ந்தான். தலைக்கேறிய கோபத்துடன் “நான் வீட்டுக்கு போகனுங்க” என உக்கிரமாய் இவன் கதவைத் தட்ட சற்றுநேரம் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்த கிழவன் மெதுவாய் எழுந்து தனதுடலில் நெட்டி முறித்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். ‘அவனது ஆயாவை யாரேனும் வன்புணர்வு கொள்க’ என்ற பொருள் தரும் வசைச் சொல்லால் கிழவனைத் திட்டியவன் அரங்கத்திற்குத் திரும்பினான். கதவின் கைப்பிடியை பற்றியிருந்தவனின் மனம் அதில் எழுதியிருந்த ‘இழு’ என்ற சொல்லுக்கு எதிராக அவனைத் தூண்டியது. மீண்டும் கழிவறையை நோக்கி நடந்தான்.

மூத்திர நெடியின் அடர்த்தி அதற்குள் மேலும் அதிகரித்து விட்டிருந்தது. தொட்டியின் மீது கால் வைத்து ஏறியவன் கழிவறையின் மேல்திட்டைப் பற்றி அதன் உச்சியில் ஏறினான். வேம்பிலைகள் சருகுகளாகக் குவிந்து கிடந்தன. கழிவறை மீது விரிந்திருந்த வேம்பின் கிளைகளில் ஒன்றைத் தொற்றி அதன் மீதேறி அதற்கு மேலுள்ள கிளையைக் கைகளால் பற்றினான். இப்போது மெதுவாக நடுமரத்தை நோக்கி நடுந்தவனின் முகத்தில் படர்ந்த சிலந்தியின் நூலாம்படைகளை ஒதுக்கித் தள்ளியவாறு நடுமரத்தை அடைந்தான். வேம்பின் பின்னே இருந்த பெரிய காலிமனை முழுதும் எருக்கஞ் செடிகளும் சீமைக் கருவேலமும் புதர்களாக மண்டிக் கிடந்தன. வேம்பின் மிக அருகில் ஒரு ஊமத்தஞ் செடி மிக உயரமாக வளர்ந்திருந்தது. இறங்கலாமென நினைத்த தருணத்தில் இடபுறமாய் சென்ற கிளையைக் கவனித்தான். அது பெண்கள் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றது.

அவனுள் எழுந்த இச்சையில் பரபரப்படைந்தவன் இருவேறு நபர்களாகப் பிரிந்து தனக்குள் வாதாடினான். முடிவை எட்டுவதற்குள் தானாக அவனது உடல் மரப்பல்லியைப் போல் அக்கிளையைப் பற்றியது. அக்கிளைக்கு மேலாக வெகு உயரத்தில் அடுத்த கிளை இருந்ததால் இருபுறமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டவாறு ஊர்ந்து சென்றான். புலனாகத் தொடங்கிய கழிவறையை வனத்தினுள் மலையருவியின் பேரழகை ரசிப்பதைப் போல் எட்டிப் பார்த்தான். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அவனது படபடப்பு அடங்கியது. ஆண்கள் கழிவறையைப் போன்றே சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதி சுவரோடு பொருத்தப்பட்ட கான்கிரீட் தடுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.

எதற்குள்ளும் பீங்கான் மூத்திரக் குடுவை இல்லை. வெயிலில் காய்ந்த மூத்திர உப்புகளின் நெடி முகத்தில் அறைந்தது. இன்னும் சில நிமிடங்களில் இடைவேளை வந்து விடும். காத்திருக்கலாமா என யோசித்தான். வேண்டாமென பின்புறமாக நகர்ந்து நகர்ந்து செல்கையில் தலைகுப்புற விழக்கூடுமென அச்சப்பட்டான். நடுமரத்தை அடைந்தவன் ஊமத்தஞ் செடிக்குள் விழுந்து விடாமல் வலதுபுறக் கிளைக்குச் சென்று கீழிறங்கினான். திரையரங்கின் காம்பவுன்ட் சுவரை ஒட்டிய பகுதி ஒற்றையடிப் பாதை போல் நடப்பதற்கு தோதாக இருந்தது.

திரையரங்கின் பின்புறத்திலிருந்து வெளிவந்து சாலையை அடைந்தவன் வலப்புறமாய் திரும்பினான். வாகை மரங்களின் நிழல் சாலையை முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருக்க இதமாய் மனதிற்குள் ஒரு பாடலை முனுமுனுத்தவாறு இடப்புறமாய் திரும்புவதற்கு முன் எதேச்சையாய் தான் நடந்து வந்த சாலையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். யாரோ இருவர் திரையரங்கின் பின்புறமாய் செல்வது தெரிந்தது. அவனது கால்கள் அனிச்சையாய் வந்த வழியில் மீண்டும் திரும்பின. திரையரங்கின் காம்பவுன்ட் சுவர் மூலையிலிருந்து தலையை மட்டும் நீட்டிப் பார்த்தான்.

இரண்டு ஆண்கள் வேம்பின் கிளைகளைத் தொற்றி ஏறுவது தெரிந்தது. இவன் பின்புறம் காலிமனையில் மண்டிக் கிடந்த புதர்களுக்குள் நுழைந்தான். சீமைக் கருவேல முட்களில் உடல் கிழிபடாமல் லாவகமாய் நுழைந்தவன் எருக்கஞ் செடிகளினூடாக உட்சென்று வாகான இடத்தில் மலங்கழிப்பதைப் போல் குந்தினான். அவர்கள் இருவரின் உடல்வாகும் மேல்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களாக இருக்கக் கூடுமென உணர்த்தியது. பெண்கள் கழிவறையை நோக்கிச் சென்ற வேம்பின் கிளையில் இருபுறமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டவாறு நகர்ந்து சென்று கிளையின் ஓரிடத்தில் அமைதியாய் காத்திருந்தனர்.

மாணிக்கம் அவர்களைத் தெளிவாக கண்காணிக்க தனக்கு முன்பிருந்த எருக்கஞ் செடியின் சிறிய கிளையை ஒடித்தான். அதிலிருந்து பால் சொட்டத் தொடங்கியது. குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் மலத்தின் வீச்சம் இவன் நாசியைத் துளைத்தது. அவர்கள் வெகு இயல்பாய் கிளையின் இருபுறமும் தொங்கவிட்டிருந்த கால்களை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஆறேழு நிமிடங்கள் இவ்வாறு கடந்திருக்கும். திரையரங்கில் இடைவேளை விட்டதன் அடையாளமாய் ‘நான் உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தேன் உலகம் தெரிந்ததடா’ என்ற பாடல் சன்னமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் பரபரப்படைந்தார்கள். இருவரின் கழுத்தின் நீளமும் இயல்பை விட மூன்றங்குலமாவது நீண்டிருக்கும். அவர்களது முகபாவனைகளை பார்க்க முடியவில்லையே என இவன் ஆதங்கப்பட்டான்.

ஏதோ பேரதிசயத்தைப் பார்ப்பதைப் போல் அவர்கள் பெண்கள் கழிவறையை எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். பின்னால் அமர்ந்திருப்பவன் மேலும் நகர்ந்து தனது தொடையிடுக்கை முன்னாலிருப்பவனின் புட்டத்தோடு சேர்த்தழுத்தினான். பிறகு அவனது கன்னத்திலும் காதுமடல்களிலும் இவன் முத்தமிட இருவரும் ஐந்து நிமிடங்கள் வரை அவ்வாறே இருந்தனர். இடைவேளை முடிந்ததற்கான மணிச்சத்தம் ஒலித்தது. பிறகு இருவரும் பின்புறமாய் ஊர்ந்து பின்னாலிருப்பவன் நடுமரத்தில் சாய்ந்து கொள்ள முன்னாலிருப்பவன் இவனைப் பார்த்தவாறு திரும்பி அமர்ந்தான். உயரமாய் வளர்ந்திருந்த ஊமத்தஞ் செடிகளினூடாக அவர்கள் மாணிக்கத்தின் பார்வைக்கு புலனான போது இருவரும் மூர்க்கமாய் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு ஆண்கள் காமத்தோடு முத்தமிட்டுக் கொள்வதை முதன் முறையாய் நேரில் பார்த்த மாணிக்கத்திற்கு உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது.

இருவரும் தனது கால்சட்டைக்குள்ளிருந்து ஆணுறுப்பை வெளியில் எடுத்து மாறி மாறி மைதுனம் செய்யத் தொடங்கினர். முன்னாலிருந்தவனது குறி இரு ஊமத்தங்காய்களின் மேலாகத் தெரிய முட்கள் அடர்ந்த ஊமத்தங்காய்களை அவன் விதைகளாகப் பெற்றிருப்பதைப் போன்றதொரு மாயக்காட்சி. இவனது விதைப்பையில் வாடாமலரின் ஸ்பரிசத்தை மீண்டும் உணர்ந்தான். ஒருவேளை விதைப்பை இந்த ஊமத்தங்காய்களை ஒத்திருந்தால் அவளது விரல்களை கீறியிருக்கும் பிறகு தன்னையும் நாய்பயல் என்று திட்டியிருப்பாள் என நினைத்துக் கொண்டான். இவனது சட்டை வியர்வையில் மீண்டும் முழுதாய் நனைந்திருந்தது. அவர்கள் உச்சத்தை அடைவதை கையை விடுவித்து தள்ளிப் போட்டனர். எருக்கஞ் செடியின் பால் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இவன் கிளம்பலாமென யோசித்த நேரத்தில் அவர்கள் உச்சத்தை அடைந்து பின் கைக்குட்டையால் துடைத்தனர்.

பிறகு இருவரும் வேம்பிலிருந்து கீழாக இறங்கினர். இவன் இரண்டு விசயங்களை யோசித்தான். ஒன்று அவர்கள் சென்ற பின் செல்வது மற்றொன்று திடீரென அவர்கள் முன்சென்று அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குவது. ஆனால் அவர்களை ஏன் திகைப்புள்ளாக்க வேண்டுமெனவும் யோசித்தான். அவர்கள் இவனைக் கடந்து செல்ல சில வினாடிகள் தான் இருந்தன. அவர்கள் சென்ற பிறகு செல்வோமென முடிவெடுத்தான். ஆனால் அவனது உடல் திடுதிப்பென பாய்ந்து அவர்கள் முன்சென்று நின்றது. மிரட்சியடைந்த இருவரும் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார்கள். இவன் விறைப்பாக அவர்களை முறைத்துப் பார்த்தான்.

இருவருக்கும் பதினாறு வயதிருக்கும். பூனை மீசை லேசாக அரும்பியிருந்தது. ஊமத்தங்காய் விதைப்பைக்காரன் ஓடிவிடுவோமா என எருக்கஞ்செடிப் புதரைத் திரும்பிப் பார்த்தான். ஆனால் இடப்புறம் மிரட்சியோடு நின்றிருந்தவன் வெகு இயல்பாய் புன்னகை செய்யத் துவங்கினான். பிறகு அவனது கண்கள் நேசத்தோடு மாணிக்கத்தின் அடிவயிற்றின் கீழ் சென்று நிலைத்தன.

****

அணுவிலிருந்து அண்டம்! / முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

images (19)

ஒரு விதையிலிருந்து வளரும் விருட்சம், உயிரணுவிலிருந்து உருவாகும் முழுவளர்ச்சியுற்ற உயிரினம், ஒரு புள்ளியிலிருந்து வரையப்படும் அழகிய ஓவியம், ஒரு கல்லில் தொடங்கி கட்டி முடிக்கப்படும் பிரம்மாண்ட கட்டிடம், இவைகள் எல்லம் நமக்கு உணர்த்துவது என்ன? உருவத்தில் பெரியவைகள் அனைத்தும் அதற்குறிய மூலப்பொருளான ஒரு சிறிய அமைப்பில் இருந்து தோன்றுகிறது என்பதை தான் அல்லவா? இது உன்மை என்றால், அளவிட முடியா இப்பேரண்டமும், அதன் மூலப்பொருளிலிருந்து தொடங்கி இருக்க வேண்டும் அல்லவா? பல அறிவியல் அறிஞர்கள் தங்களது அயராத கடின உழைப்பாலும், அபார அறிவுத்திறனாலும், அண்டம் உருவானதை இவ்வுலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளனர். அதேவேளையில், இயற்கையோடு இயந்து வாழும் நெறிமுறைகளையும், இப்பூவுலகில் தொடங்கி மேலுலகமான வீட்டை அடைவதற்கான வழிமுறைகளையும் தெளிவாய் வகுத்து அளித்திருக்கும் நம் மூதாதயர்கள், அண்டம் பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள். வாருங்கள், பரஞ்சோதி முனிவர் இயற்றிய திருவிளையாடற் புராணத்தில் இது குறித்து இருக்கும் குறிப்பினை பற்றி காண்போம்.

அண்டங்க ளெல்லா மணுவாக வணுக்க ளெல்லாம்
அண்டங்க ளாகப் பெரிதாய்ச்சிறி தாயி னானும் (திருவிளையாடற் புராணம், பரஞ்சோதி முனிவர்).

மேற்கண்ட வரிகளின் கருபொருள், ‘அண்டங்கள் எல்லாம் சிறிய அணுக்களாகவும், அணுக்கள் எல்லாம் பெரிய அண்டங்களாகவும் தோன்றுகிறது’ என்பதே. அதாவது, அணுக்கள் ஒன்று கூடி அண்டங்களை உருவக்கியிருக்கிறது என்பதை அறிய முடிகிறது அல்லவா?

பொதுவாக, ஒரு பொருள் தோன்றுகிறது என்றால், அது தோன்றிய மூலப்பொருளின் சாயல் இருக்கும். உதாரணமாக, மாமர விதையிலிருந்து வளரும் செடியும் மாமரமாகத்தான் இருக்கும். அதாவது, விதை கொடுத்த மாமரத்தின் சாயல், புதிதாய் வளரும் மாமரத்தில் இருப்பது நிச்சயம். இதேப்போன்று, அணுக்கள் மூலப்பொருள் என்றால், அவற்றிலிருந்து தோன்றிய அண்டத்தில், அணுவின் சாயல் இருக்க வேண்டும் தானே? இருக்கிறதா என்பதை பார்போம்.

முன்னதாக, அணுவை பற்றிய சில அடிப்படை தகவலை இங்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்.

உயிரற்றவைகளின் அடிப்படையாக, அணுக்கள் இருப்பதை இன்றைய அறிவியல் உலகம் பல ஆய்வுகளின் மூலம் கண்டறிந்ததோடு, அதன் அமைப்பையும் நன்கு விளக்கியுள்ளது. பல அறிவியல் அறிஞர்களின் அயராத உழைப்பில் கண்டறியப்பட்ட அணுவின் அமைப்பை சுருக்கமாக இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

அணுவின் மையத்தில் உட்கரு அமைந்துள்ளது. இதில் புரோட்டான் எனப்படும் நேர்மின் துகள்கள் கூட்டாக (தனிமத்தை பொருத்து இவற்றின் எண்ணிக்கை மாறுபடும்) இருக்கின்றன. அதீத ஆற்றல் கொண்ட இவ்வுட்கருவினுள், மின்சுமையற்ற நியூட்ரானும் உண்டு. உட்கருவின் விட்டம் ஃபெம்டோ மீட்டர் அளவுடையது. உட்கருவினை வட்ட மற்றும் நீள்வட்ட பாதையில் சுற்றி வரும் எலக்ட்ரான்கள் எதிர்மின் சுமை கொண்டவை. அணுவின் அமைப்பு மிக எளிதாக இருப்பினும், இதனுள் பொதிந்துள்ள அறிவியல் தத்துவங்கள் அதிகம். சில விந்தையானவையும் கூட! இவற்றுள் ஒரு சில தத்துவங்களை மட்டும் இங்கு பார்ப்போம்.

அணுவின் உட்கரு ஆற்றல் மிக்கது. எந்த அளவிற்கு ஆற்றல் மிக்கது? இக்கேள்விக்கான பதில் அளவிட முடியாது என்பதே! ஆம், அணுக்கரு சிதைவினால் உண்டாகும் ஆற்றலை அடிப்படையாக கொண்டு செயல்படும் அணுகுண்டின் அற்றலை அளக்க முடியுமா?

சரி, அளவிட முடியா ஆற்றல் படைத்த உட்கருவின் விந்தை என்ன தெரியுமா? அதில் உள்ள துகள்களின் மின்சுமை தான்! ஆம், பொதுவாக, ஒரே வகை மின்சுமை கொண்ட துகள்கள் ஒன்றை ஒன்று விலக்கும் தன்மை கொண்டது. உதாரணமாக, ஒரு நேர்மின்சுமை துகள், மற்றொரு நேர்மின்சுமை துகளை வலிமையுடன் எதிர்க்கும் (விலக்கும்). ஆனால், உட்கருவினுல் பல நேர்மின்சுமை கொண்ட புரோட்டான்கள் இருந்தாலும், அவை ஒன்றை ஒன்று விலக்குவதில்லை! மாறாக, மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கின்றன. இதற்கான விளக்கத்தையும் இத்துறை சார்ந்த விஞ்ஞானிகள் விளக்கியுள்ளனர். இது ஒரு புறம் இருக்க, அணுவின் மற்றுமொரு விந்தை என்னவெனில், அதில் சுழலும் எலக்ட்ரான்கள்!

பொதுவாக, ஒரு பொருள் இயங்கினால், அது அதன் ஆற்றலை இழந்து ஓய்வுநிலைக்கு வருவது இயற்கையான நிகழ்வு. எடுத்துகாட்டாக, இயங்கி கொண்டிருக்கும் வாகனத்தை கருதுவோம். இயக்கத்தின் பொழுது, அவ்வாகனத்தில் இருக்கும் எரிபொருளும் (ஆற்றல்) தீர்ந்து கொண்டே வரும் அல்லவா? தொடர்ந்து இயங்க, அதன் எரிபொருள் முற்றிலும் தீர்ந்து பின்பு ஓய்வு நிலைக்கு திரும்புகிறது. அதாவது, அதன் ஆற்றலை முற்றிலும் இழப்பதால், இயங்கா நிலைக்கு திரும்புகிறது. அதேப்போல், ஒருவர் வட்ட பாதையில் ஓடினாலும் அல்லது தன்னை தானே சுற்றினாலும், சிறிது நேரத்தில் அவர் சோர்வடைவது இயற்கை தானே? ஆனால், இத்தத்துவத்திற்கு முற்றிலும் நேர் எதிரானது எலக்ட்ரான்களின் இயக்கம்! அதாவது, எலக்ட்ரான்கள் தொடர்ந்து சுழன்றாலும், அவைகள் ஆற்றலை இழப்பதே இல்லை! இதற்கு காரணம், அனுமதிக்கப்பட்ட ஆற்றல் நிலை எனப்படும் சுற்றுவட்ட பாதையில் எவ்வித மாற்றமுமின்றி எலக்ட்ரான்கள் தொடர்ந்து சுற்றி வருவதே. (நுண்ணிய) துகள்களான எலக்ட்ரானுக்கே உறித்தான சிறப்பு பண்பு இது.

அணுவின் மற்றுமொரு விந்தை, அதில் உள்ள எதிர்மின்சுமை கொண்ட எலக்ட்ரான்களும், நேர்மின்சுமை கொண்ட புரோட்டான்களும் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து ஒட்டிக்கொள்வதில்லை! மேலோட்டமாக பார்த்தால், இப்பண்பானது, ‘எதிர் எதிர் மின்சுமை கொண்ட துகள்கள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்கும்’ என்ற அறிவியல் கோட்பாட்டிற்கு விதிவிளக்கானது. எனினும், இதற்கான அறிவியல் விளக்கமும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, எலக்ட்ரானுக்கும், புரோட்டானுக்கும் இடையே இருக்கும் ஈர்ப்பு விசையை, மைய நோக்கு விசை சமப்படுத்துவதால், எதிர் எதிர் மின்சுமை கொண்டவையாயினும், அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான், புரோட்டானுடன் சேருவதில்லை. மாறாக, எலக்ட்ரான்கள் வட்டப்பாதையில் உட்கருவை மையமாக கொண்டு சுற்றுவதற்கு இவ்விசைகள் காரணாமாக இருக்கின்றன.

ஆக, நேர்மின்சுமை கொண்ட (புரோட்டான்கள்) உட்கருவின் ஆற்றல், அதனை வட்ட மற்றும் நீள்வட்ட பாதையில், உட்கருவோடு (அதாவது புரோட்டான்களோடு) சேராமல் சுற்றிவரும் எலக்ட்ரான்கள் முதலிய காரணங்களை கொண்டு அணுவின் அமைப்பு விளக்கப்பட்டுள்ளது. முன்னரே பார்த்தது போல், இவ்வணுவின் சாயல், அண்டத்தில் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? வாருங்கள், இக்கேள்விக்கான விடையை இனி பார்போம்.

அண்டம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் குறிக்கின்ற ஒரு சொல்லாகும். அதாவது, நாம் வாழும் இந்த பூமி, இதனை சுற்றிவரும் நிலவு, வானம், சூரியன், சூரியனைச் சுற்றி வரும் மற்ற கோள்கள், அதன் துணை கோள்கள், விண் மீன்கள், விண் துகள்கள், இவற்றை எல்லாம் சூழ்ந்துள்ள வெட்ட வெளி முதலியன வெல்லாம், அண்டத்தை குறிப்பனவாகும். பால்வழி திரளான இவ்வண்டத்தில் தான் நாம் வாழும் பூமி உள்ளடங்கிய சூரியக்குடும்பம் அமைந்துள்ளது. அண்டத்தின் ஒரு பகுதி கூறு என்ற அடிப்படையில், சூரிய குடும்பத்தின் அமைப்பை பற்றி இங்கு சுருக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறேன்.

சூரிய குடும்பத்தின் மையப்பகுதில் அமைந்திருக்கும் சூரியன் ஆற்றல் மிக்கது. காரணம், இதில் உள்ள ஹைட்ரஜன் அணுக்களின் உட்கருக்கள் ஒன்றினைந்து ஹீலியம் அணுக்கருக்களை உண்டாக்கும் வினை ஆகும். அணுக்கரு இணைவு எனப்படும் இவ்வினையின் மூலமாகவே ஆற்றல் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வருகிறது. இங்கு, அணுவின் மையப்பகுதியான உட்கருவினையும் கருதுக. எப்படி, அணுவின் உட்கருவில் புரோட்டான்கள் ஒன்றினைந்து ஆற்றலுடன் இருக்கிறதோ, அதேப்போன்று, சூரியனிலும் ஹைட்ரஜன் உட்கருக்கள் ஒன்றினைவதன் மூலம் ஆற்றல் தொடர்ந்து வெளியிடப்படுகிறது.

மேலும், சூரியனை மையமாக கொண்டு கோள்கள் அனைத்தும் நீள்வட்ட பாதையில் தொடர்ந்து சுற்றிவருகின்றன. அதேநேரத்தில், சூரியனுக்கும் பூமி உள்ளிட்ட மற்ற கோள்களுக்கும் ஈர்ப்பு விசை இருப்பதையும் இங்கு சுட்டி காட்ட விரும்புகிறேன். அப்படியெனில், கோள்கள், சூரியனோடு ஈர்க்கப்பட வேண்டும் அல்லவா? மாறாக, கோள்கள், அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான்களை போன்று தொடர்ந்து சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. இதற்கு காரணம், மையநோக்கு விசையே! ஆம், அணுவில் எலக்ட்ரானுக்கும் புரோட்டானுக்கும் இடையே ஈர்ப்பு விசை மற்றும் மைய நோக்கு விசை இருப்பது போன்று, சூரியனுக்கும் கோள்களுக்கும் இடையிலான ஈர்ப்பு விசை, மற்றும் மையநோக்கு விசையால், கோள்கள், சூரியனை தொடர்ந்து வட்ட பாதையில் சுற்றி வருகின்றன.

மேலும், பூமி உள்ளிட்ட கோள்கள் அனைத்தும் சூரியனை தொடர்ந்து சுற்றி வருகின்ற பொழுது, அவைகள் ஆற்றலை இழப்பதாக தெரியவில்லை. ஆற்றலை இழந்தால், கோள்களால் சுழல முடியுமா? எனவே, அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான்களை போன்றே, கோள்களும் தங்களது அனுமதிக்கப்பட்ட பாதையில் தொடர்ந்து ஆற்றலை இழக்காமல் சுற்றி வருகின்றன.

ஆகமொத்தத்தில், அணுவின் உட்கருவை போல், சூரியனும், எலக்ட்ரான்களை போல் கோள்களும், இயங்குவதால், அணுவின் அமைப்பும், அண்டத்தின் ஒரு கூறாகிய சூரிய குடும்பத்தின் அமைப்பும் ஒப்பிட கூடிய நிலையில் இருக்கிறது. அதாவது, அணுவின் சாயல், சூரிய குடும்பத்தில் தெரிகிறது. தவிர, அறிவியலின் கூற்றுப்படி, எல்லா பொருட்களின் அடிப்படை அலகு அணுவாகும். எனவே, அண்டத்திலுள்ள எல்லா பொருட்களின் அடிப்படை அலகும் அணு தானே! எனவே, ‘அண்டங்க ளெல்லா மணுவாக’ என்ற கூற்றில் எத்துனை அறிவியல் உன்மை இருக்கிறது! நவீன அறிவியல் வளர்ச்சி பெறாத அக்காலத்தில் இயற்றப்பட்ட செய்யுள் வரிகளில் ஆழமான அறிவியல் பொதிந்துள்ளதை உணர முடிகிறது.

••••

பதினொரு நிமிடங்கள்( Paulo Coelho ) – நாவல் வாசிப்பின் பகிர்வு – தர்மினி-

18119106_10210577528092348_268904011236594745_n

‘முன்பொரு காலத்தில் மரியா எனும் விலைமகள் ஒருத்தி இருந்தாள்’என்ற முதல் வரியுடன் நாவல் ஆரம்பமாகிறது. ஆம், இது மரியா என்ற 23 வயதுப் பெண் தன் பதின்பருவ நினைவுகளாகவும் பாலியற் தொழிலில் ஈடுபடவேண்டிய சூழ்நிலைகள், அதற்கான மனப்போராட்டம், இயல்பாக அதையாரு தொழிலாக ஏற்றுக்கொண்ட மனநிலை போன்றவற்றைக் குறிப்புகளாகவும் எம்முடனான உரையாடலாகவும் சொல்லிக் கொண்டு போகும் நாவல். பாவ்லோ கொய்லாவிற்கு 1997ல் கிடைத்த கையெழுத்துப் பிரதி அப்பெண்ணின் வாழ்வின் பதிவுகள், மரியாவுடனான உரையாடல் மற்றும் இக்கையெழுத்துப் பிரதியையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு புகழ்பெற்ற பிரேஸில் நாவலாசிரியரான Paulo Coelho எழுதியது ‘பதினொரு நிமிடங்கள்’நாவல்.

நாம் பாலியல் வேறுபாடுகளை அறியாத குழந்தைகளாக விளையாடித்திரிந்த காலமொன்று உண்டு. பின்னொரு வயதில் நம் உடலை உற்றுக் கவனிக்கத் தொடங்குகின்றோம். நம்மைக் கவரும் மற்றைய பாலினத்தைப் பற்றிய இரகசியங்கள் எவையென யோசிக்கத் தொடங்குகின்றோம். முதலில் மாசற்ற காதலாக அது நம்மை ஈர்க்கும். மனவுணர்வுகள் மட்டுமே போதுமென்றும் உடல்கள் காதலுக்கு அப்பாற்பட்டவையென்றும் தோன்றும். ஒருவர் நம்மைக் கவனிக்கின்றார்.நாம் சிறப்பான நபராக இருக்கின்றோம். அப்போது சொற்களும் பார்வைகளும் இன்பத்தைத் துாண்டப் போதுமானவையாக இருக்கின்றன. பிறகொரு பொழுதில் வார்த்தைகள்-தீண்டல்கள்-முத்தங்கள்-தாண்டிப் பாலுறவு என்ற நிலை இருவரிடையில் ஏற்படும் போது இவ்வுலகமே இந்தப் பதினொரு நிமிடங்களுக்காகத் தான் இயங்குகிறது போல் எனக் கேள்வி ஏற்படும்.

11 வயதில் மாசற்ற காதலுற்ற மரியாவின் கதை. அவரொரு பாலியற் தொழிலாளியாகி வாழ்வு பாலின்பம் பற்றிய குழப்பங்களும் கேள்விகளும் அவற்றுக்கான விடைகளை அறிந்து அதிலிருந்து மீளும் உறுதியானவராக 23 வயதில் ஒரு நாவலுக்குரிய வாழ்க்கையைக் கடந்து அமைதியான வாழ்வொன்றைக் கண்டு கொள்கின்றார்.

15 வது வயதில் முத்தமிடுவது பற்றியும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் காதலானது துயரத்துக்கான காரணங்களில் ஒன்றெனவும் அறிந்து கொண்டதோடு மூன்றாவதாகத் தற்செயலாகச் சுய இன்பம் பற்றியும் அறிந்து கொண்டாள்.

19 வயதில் ஆடையகம் ஒன்றில் பணிபுரியத் தொடங்கிய மரியா சேமித்த பணத்தில் ரியோ டி ஜெனிரோவிற்கு தனியாகப் பயணமாகிறாள். அங்கே சுவிஸ்நாட்டவனொருவன் வேலையொன்று இருக்கிறது என்பதன் பின்னிருக்கும் வளமான வாழ்வொன்றை நம்பி -பெற்றோருக்கு நல்ல வீடும் ஒரு பண்ணையும் தன்னால் உழைத்து வழங்க முடியுமென்ற நம்பிக்கையோடு பயணிக்கிறார் மரியா.

ஜெனிவாவில் இரவுவிடுதியில் நடனமாடும் வேலை. பிரேஸில் நாட்டைச் சேர்ந்த சக தொழிலாளி விவியன்‘சாகசம்-பணம்-கணவன் இந்த மூன்றில் ஒன்றைத் தானே தேடி வந்திருக்கிறாய்?’ என்று முதல் நாளே மரியாவை நோக்கிக் கேட்கிறார். இம்மூன்றும் எதிர்பார்த்ததைப்போல அப்பெண்களால் சாதிக்க முடியாமல் போவதற்கான சாத்தியங்களைச் சொல்லி மரியா செய்த ஒப்பந்தமும் அந்தப் பயணக்கடன் தீரவும் ஒரு வருடமாவது வேலை செய்தாலொழிய இதிலிருந்து மீள முடியாதென்ற உண்மை மரியாவைச் சோர்வடையச் செய்கின்றது. ஆனாலும்பகற்பொழுதுகளில் ஃபிரெஞ் வகுப்புக்குச் செல்வதும் நுால் நிலையம் சென்று ‘குட்டி இளவரசன்’ புத்தகத்தை எடுத்து வந்து படிக்கத் தொடங்குவதும் நாட்குறிப்புகளை எழுதுவதுமாக இயல்பிலேயே அறிவுத்தேடலும் சாதுரியமும் மிக்க பெண்ணான மரியா,அந்நியமான அந்நாட்டின் சூழலை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கிவிடுகின்றார். ஃபிரெஞ் வகுப்பில் சந்தித்த அரபுநாட்டுக்காரரின் மீதான காதலில் ஓரிரவு மலையொன்றுக் சென்று வந்ததோடு இரவு விடுதி நடனப்பணி முடிவுக்கு வந்தது.வேலையால் நிறுத்தப்படுகின்றார் மரியா.

ஓர் இரவுக்கு ஆயிரம் ஃபிராங் தந்த மனிதன். மற்றொரு இரவு விடுதி. ஒரு பண்ணை வாங்குவதற்காக இன்னுங் கொஞ்சம் உழைக்கலாம் என்றால் என்ன? ‘இழப்பதற்கு எதுவும் இல்லையென்பதால் அவள் இதில் ஈடுபடுகின்றாள். ஏனெனில் அவள் வாழ்க்கை தொடர்ந்த அனுதின ஏமாற்றங்களைக் கொண்டது’.
ஆயினும், மரியா தன் நாட்குறிப்பேட்டின் பக்கங்களுடன் அவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டார். பணத்திற்கான இவ்வேலை புதிதாக எதையும் தரவில்லை. வெறுமனே கால்களை அகட்டுவதாகவும் ஆணுறை பயன்படுத்தும்படி கேட்பதாகவும் கொஞ்சம் டிப்ஸ் அதிகமாகக் கிடைக்குமென கொஞ்சம் முனகுவதாகவும் கடைசியில் ஒரு குளியல் போடும் விதமாகவும் இருந்தது.

புத்தகத்தின் ஓர் அத்தியாயத்தில் தான் தலைப்புக்கான காரணம் பதினொரு நிமிடங்கள் பற்றி ஓர் உரையாடல் ,‘ ஓர் இரவுக்கா?எங்கே சொல் மரியா,நீ மிகைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்.இது உண்மையில் நாற்பத்து ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே.உடைகளைக் களைவது,ப்ரியத்தை வெளிக்காட்டும் போலியான பாவனைகளைச் செய்வது,சற்று நேரம் உரையாடுவது,மீண்டும் ஆடை அணிவது இவற்றுக்காகும் நேரத்தை விட்டுவிட்டால் உண்மையில் பாலுறவுக்கு ஆகும் நேரம் பதினொரு நிமிடங்களே.

download (13)
இருபத்தி நான்கு மணிநேரங்கொண்ட ஒரு நாளில், இந்தப் பதினொரு நிமிடங்களுக்காகவே எவரொருவரும் திருமணம் செய்து கொள்கின்றனர். குடும்பம் நடத்துகின்றனர்.வீறிடும் குழந்தைகளைச் சகித்துக்கொண்டு, வீட்டுக்குத் தாமதமாக வருவதற்குப் பைத்தியக்காரத்தனமான சாக்குகளை யோசித்தபடி, நுாற்றுக்கணக்கான இதர பெண்களைக் கடைக்கண் பார்வை பார்த்து அவர்களுடன் ஜெனிவா ஏரியைச் சுற்றி வர விரும்பியபடி…இந்தச் சமூகத்தில் ஏதோ பெரிய தவறு இருக்கவேண்டும். அது செய்தித் தாள்கள் கூறுவது போல அமோசன் மழைக்காடுகள் அழிவோ,ஓஸோன் அடுக்கில் ஏற்படும் சேதமோ,பண்டாக் கரடிகள் மரணமோ,சிகரெட்டுகளொ,புற்றுநோய் உண்டாக்கும் உணவுகளொ அல்லது சிறைச்சாலை நிலவரங்களோ இல்லை.’

அது முக்கியமாக அவள் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தொழில் சார்ந்தது தான் : பாலுறவு.
மரியாவைப் பார்த்து, உங்களது ‘பிரத்தியேக ஒளி’ ஓவியமாக்கச் சொல்கின்றது என்ற ஓவியன் ‘நீரினுள் கல்லொன்றை எறிந்தான்.கல் விழுந்த இடத்தில் சிறிய வட்டங்கள் தோன்றி, பெரிதாகியபடியே சென்று,தற்செயலாக அங்கே சென்று கொண்டிருந்த கூழாங்கல்லுடன் சம்பந்தம் ஏதுமில்லாத வாத்தொன்றைச் சென்று தொட்டன. அந்த எதிர்பாராத அலையைக் கண்டு பயப்பிடாமல் வாத்து அதனுடன் விளையாடத் தீர்மானித்தது.’

மரியா, ஒரு பாலியற்தொழலாளி என்பதை அறிந்திருந்த ஓவியன் ரால்ப் ஹார்ட் வாடிக்கையாளனாக மீண்டும் சந்திக்கின்றான். ஒருவரது ஆன்மா மற்றவரைத் தீண்டுகின்றது. தனது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காதலை மரியா உணர்கின்றார். மனதைத் தீண்டும் உடல் தான் காதலின் ஊற்று. வெறும் உடல்களால் மனதை வெல்லமுடியுமா?

90 நாட்களில் நாடு திரும்பவேண்டும். தொடர்ந்து உழைத்துச் சேமித்து ஒரு பண்ணையை தன் ஊரில் வாங்கும் திட்டம் ஒரு பக்கம்.மறுபுறம் காதலின் உணர்வுகளைக் கடக்க முடியாத பெண்ணின் இதயமாக மரியாவின் நாட்குறிப்பு சுயவிசாரணைகளைச் செய்கின்றது.

‘உங்களால் மற்றொருவரை உடைமையாக்கிக் கொள்ள முடியுமென நினைப்பது அர்த்தமற்றதென,வாழ்க்கை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த போதும், பொறாமையாக உணர்வது இயல்பானதே.அப்படி உடைமையாக்கிக் கொள்ள முடியுமென நம்பும் எவரும் தம்மையே ஏய்த்துக்கொள்கிறார்கள்.’
‘உறுதியான காதல் ,தனது பலவீனத்தையும்வெளிக்காட்டும் காதலாகும்…’ என்று தன்னை ஆட்கொண்ட காதல் பணத்துக்காக மேற்கொள்ளும் உறவுகளினின்று எவ்விதம் வேறுபடுகின்றது என்ற கேள்விகளை எழுப்புகின்றார்.காரணங்களை-மனித மனங்கள் பற்றிய குறுக்கறுப்புகளைச் செய்கின்றார்.
‘என் வாடிக்கையாளர்கள் நினைப்பதற்கு மாறாக ,பாலுறவை அனைத்து நேரமும் மேற்கொள்ள முடியாது.நம் அனைவருள்ளும் ஒரு கடிகாரம் இருக்கிறது.நாம் காதல் செய்யவேண்டுமானால் இரு கடிகாரங்களின் முட்களும் ஒரே சமயத்தில் ஒரே நேரத்தைக் காட்டவேண்டும்.அது தினமும் நிகழாது.நீங்கள் மற்றவரை நேசித்தால் ,நலமாக உணர்வதற்காக நீங்கள் பாலுறவைச் சார்ந்து இருக்கமாட்டீர்கள்.’ என்கிறார்.

ஆயினும், மரியாவுக்குச் சவுக்கால் அடித்து இன்பங்காணும் வாடிக்கையாளன் கொடுத்த வலியை பரவசமாய் உணர்த்தியது எது? அதுநாள் வரை அனுபவிக்காத உணர்வாக அப்பரவசத்தீண்டலை செய்தது ஒரு சவுக்கின் நுனியா?அல்லது வலிகளை-துன்பங்களை விரும்பி ஏற்கும் இரசிக்கும் மனமா?வலி , வேதனை ,சாடிசம் மற்றும் மாசோயிசத்துக்குள் அவருக்கு ஏற்பட்டவை உடலின் இன்பமா?தன்னை வருத்தும் ஒரு பெண்ணின் துயரங்களை விழுங்கிவிட்ட அனுபவமா? குளிர் காலத்தில் வெறுங்காலுடன் அவளை நடக்கச் செய்த காதலன் சொல்கின்றான்‘ நேற்று நீ வலியை அனுபவப்பட்டாய்,அத்தோடு அது இன்பத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் என்று கண்டு பிடித்தாய்,இன்றும் நீ வலியை அனுபவப்பட்டாய் ,அமைதியைக் கண்டு கொண்டாய்,அதனால் தான் நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன்,அதற்குப் பழகிப்போகாதே.ஏனெனில் ஒரு பழக்கத்துக்கு அடிமையாவது ரொம்ப எளிது.அது மிகவும் வலிமையான போதை. நம் தினசரி வாழ்வில் ,வெளித் தெரியாத துயரங்களில், நாம் செய்யும் தியாகங்களில்,நமது கனவுகள் அழிந்து போனதற்கு காதலைக் குறை கூறுவதில் வேதனை இருக்கிறது.வலி அதன் உண்மை முகத்தைக் காட்டும் போது, அச்சுறுத்துவதாக இருக்கும். ஆனால் தன்னல மறுப்பாகவோ, தியாகமாகவோ, கோழைத்தனமாகவோ மாறுவேடத்தில் வரும் போது மிகவும் வசீகரமானதாக இருக்கும். எவ்வளவு தான் நாம் அதனை நிராகரித்தாலும் மனிதர்களாகிய நாம் வலியுடன் இருப்பதற்கு அதனுடன் சரசமாடுவதற்கு அதனை நம் வாழ்வின் ஓர் அம்சமாக ஆக்கிக் கொள்வதற்கு ஏதாவதொரு வழியைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறோம்.’

பிரேஸிலுக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்கு முன்னர்,பண்ணை நிர்வாகம் குறித்துப் படிக்கவென இரவல் வாங்கிய புத்தகத்தைக் கொடுப்பதற்காக நுாலகம் சென்ற மரியாவிடம் தோழியாகிவிட்ட நுாலகர், மரியா முதன் முதலாக வந்த போது ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாகத் தான் அறிய வேண்டியவைகளுக்கு ஏதும் புத்தகம் இருக்கின்றதா எனக் கேட்டதை நினைவு படுத்துகின்றார். இதோ அந்தப் புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருக்கின்றோம் என்கிறார். அப்போது அப்பெண்கள் இருவரிடையில் உரையாடல் நிகழ்கின்றது. நுாலகர் கேட்கின்றார், உனக்குத் தெரியுமா ‘கிளிட்டோரிஸ்’ சமீபத்தில் தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 1559 ல் தான் ரியால்டோ கொலம்போ எனும் மருத்துவர் ‘டி ரி அனாடமிகா’எனும் தலைப்பில் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்ட பிறகு தான் கிளிட்டோரிஸ் அதிகாரபூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்ற தகவலைச் சொல்லி, சில ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினரால் இதை நீக்கும் வழக்கம் இப்போதும் இருப்பதைப் படிக்கிறோம், அது பெண்களுக்கான பாலுறவு இன்ப உரிமையை மறுத்துவருவது தான் என்கிறார்.

19 ம் நுாற்றாண்டில் ஐரோப்பியாவிலும் கூட பெண்ணுடலில் இருக்கும் முக்கியத்துவமற்ற பகுதியாகக் கருதப்பட்டு நரம்புத் தளர்ச்சி, வலிப்பு, மலட்டுத்தன்மை மற்றும் பாலுறவில் அதீத ஈடுபாடு போன்றவற்றுக்குக் காரணமென்று நம்பி அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் நீக்கப்பட்டதும் நடைபெற்றதுதான் எனப் பெண்கள் அவர்களது இன்பத்துய்ப்புக்கான உடலின் மெல்லிய ஒரு பாகத்தை நீக்குவதில் ஆண்மையச் சமூகம் எவ்வாறு முனைப்பாயிருந்தது என்றும் நம்மைச் சிந்திக்கச் செய்யும் உரையாடலாக அது நீள்கின்றது. ஓர் ஆணால் பெண்ணுக்கு வழங்க முடியாத பரவச அனுபவத்தை பெண்ணே தன்னுடலில் கண்டுணர முடியும் என்ற அறிதலை அவர்கள் தம் வாழ்வின் உதாரணங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். பெண் மனதை-உடலைப் பற்றிய புரிதலின்றி ஆண்கள் தங்களது சுயத்தை மட்டுமே முன் வைப்பவர்களாக காதலிலும் காமத்திலும் இருக்கின்றனர்.

download
பெண்கள் தம் உடலை அறியாதவர்களாகவே வளர்வதும் வளர்க்கப்படுவதுமாகத் தான் இருக்கின்றனர். அவர்கள் தம் உடல் பற்றிப் பேசுவதும் எழுதுவதும் கூட அதிர்ச்சியாகவே பலருக்கும் இருக்கின்றது. இன்றும் இலங்கை உட்பட சில நாடுகளில் குழுக்களாக மூடிய அறைக்குள் பிளேட்டுகளால் அறுத்து நடக்கும் இக்கொடுமை நிறுத்தப்படவேண்டியது. பெண்ணுறுப்பின் உணர்வரும்பின் துண்டிப்பு என்பது காது குத்துவதைப் போலவோ அல்லது ஆபிரிக்க சில இனக்குழுக்களுக்கிடையில் தம் அடையாளங்களுக்காக முகங்களில் கீறல்களைச் செய்வதைப் போலவோ இல்லை. சில துளிகள் இரத்தம் மட்டுமே அங்கு சிந்தப்படுவதில்லை. அது அவளது பாலின்ப உரிமையை மறுக்கும் வன்செயல் தான் இது. ஏன் எதற்கு எனக் கேட்காமல் பழகிப்போய்விட்ட பல சடங்குகளைப் போல, மூடநம்பிக்கைகளைப் போல மறுக்க வேண்டிய சடங்கு அது என்ற புரிதல் இன்றும் கூட அவசியமாயிருக்கின்றது. தானொரு பெண்ணாக இயல்பான உணர்வுகளோடு தன்னுடல் பற்றிய புரிதலுக்கு முன்பாகவே அதற்கான உரிமை மறுக்கப்படும் செயல் தான் இது.

மரியா என்ற இக்கதாபாத்திரம் திரும்பி வந்து துணைவரும் இரு பெண் குழந்தைகளுமாக சுவிஸ் லுாசன் நகரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பெண் என பாவ்லோ கொய்லோ தன் பின்னுரையில் முடித்திருப்பது, அந்தரித்த படி இதை வாசித்தவர்களுக்கு ஆறுதல் தான். அவர் விரும்பாமல் தள்ளிவிடப்பட்ட சூழ்நிலையிலிருந்து தப்பிவிட்ட உறுதிநிறைந்த பெண்ணாக, காதலும் வாழ்வைத் தேடுதலும் – வலி , பணம்,பாலியற்தொழிலில் பண்டமான பெண்கள், அவர்களை விலை கொடுத்துக் கொடுமை செய்யும் ஆண்கள், மனிதர்களின் உணர்வுகளுமாகத் நிரப்பியபடியிருந்த மரியாவின் கையெழுத்துப் பிரதியின் சாரம் ஒரு நாவலாகி மனிதர்களை விசாரணை செய்கின்றது.

‘நான் இரண்டு பெண்களாக இருக்கிறேன்.ஒருத்தி அனைத்து இன்பங்களும், வாழ்க்கை எனக்களிக்கும் காதலும் சாகசமும் வேண்டுமென விரும்புகிறாள். இன்னொருத்தியோ பழக்கத்துக்கும், குடும்பவாழ்க்கை, திட்டமிட்டுச் சாதிக்க வேண்டிய விஷயங்களுக்கும் அடிமையாய் இருக்க விரும்புகிறாள். இருவரும் ஒரே உடலில் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டபடி இருக்கின்றனர்’ என்ற வரிகள் மரியாவிற்கானதல்ல. ஒவ்வொரு பெண்ணும் இவரின் எழுத்துகளில் தம்மைக் காணக்கூடும்.அதற்கு மரியா போல் நம்மிடம் நாமே உண்மையானவர்களாய் சுயவிசாரணை செய்யாமல் இதைக் கண்டுணர முடியாது.

••

தமிழில் – க. சுப்பிரமணியன்.
எதிர் வெளியீடு –
விலை 220.
தர்மினி