Category: கட்டுரை

பின் காலனிய இலக்கியம்: ஒரு வாசிப்பு ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

images (18)

அதிகாரம் பல்வேறு தளங்களில், பல்வேறு வடிவங்களில் தொழிற்படும் யுகம் இது. இதனால் அதிகாரம் பற்றிய பல்வேறு மதிப்பீடுகள், சிந்தனைகள் முன்வைக்கப்படும் காலமாகவும் இது மாறியுள்ளது. அதிகாரத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் சிந்தனைகளோடு கடந்த நூற்றாண்டில் அறிமுகமாகி இருக்கும் பின்-நவீனத்துவம் சர்வதேச அளவில் புலமையாளர்களின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு கோட்பாடாகவும் மாறியுள்ளது. அதிகாரம் தொழிற்படும் நுண்-தளங்களைக்கூட நுட்பமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியதில் பின்-வீனத்துவத்தின் பங்கை யாரும் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. ஆயினும் இது விமர்சனபூர்வமாக அணுகப்பட வேண்டும் என்பதே எமது கணிப்பு.

பின்-காலனிய இலக்கியம் (Post-Colonial Literature) பின்-வீனத்துவத்தின் அதிகாரம் பற்றிய பார்வையின் பின்னணியிலேயே வைத்து விளக்கப்படுகிறது. மேற்கு தமது காலனித்துவத்தினூடாக மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீது மிக மோசமான சுரண்டல் நடவடிக்கைகiளில் ஈடுபட்டதோடு மட்டுமன்றி அவர்களின் தனித்துவ சமூக, அரசியல், கலாசாரப் பாரம்பரியங்களைம், பெறுமானங்களைம் சிதைத்ததோடு மேற்கு தனது கலாசாரக் கூறுகளை மூன்றாம் உலகின் மது திணித்தததே காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாறாகும்.

இந்தக் காலனித்துவ காலத்தில் தங்களின் இறந்த காலத்தைப் பறிகொடுத்த மூன்றாம் உலக மக்கள் அதனை மீண்டும் கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். அவர்களின் இலக்கியங்களிலும் இம் முயற்சிகள் பிரிபலிக்கத் தொடங்கின.

மேற்கினால் தங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட அந்நிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் மாதிரிகளை மற்றும் பண்பாட்டு அம்சங்களை அற்குள் தொழிற்டும் அதிகாரத்தினை மூன்றாம் உலக எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகள் மூலம் பெரிதும் கேள்விக்குட்படுத்தினர். அவர்கள் தங்கள் படைப்புகளில் காலனித்துவ கால அதிகார மையங்களின் செயற்பாடுகளை, அவ்வதிகார மையங்கள் மேற்கொண்ட பண்பாட்டு ஏகாதிபத்தியத்தை, அதன் அசிங்க முகத்தை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அவர்கள் தங்களின் வரலாற்றுத் தொன்மங்களை, கலாசார அடையாளங்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்கின்றனர்.

சுருங்கக்கூறின், மேற்கின் காலனித்துவ கால அதிகாரங்களுக்கெதிரான எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவர்களின் இலக்கியங்கள் வெளிப்படுகின்றன. மூன்றாம் உலகப்படைப்பாளிகளின் இத்தகைய எழுத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியமாக கொள்ளப்படுகிறது. காலனித்துவ ஏகாதிபத்தியத்துக்கெதிரான பண்பாட்டு வெடிகுண்டாக (Cultural Bomb) இவ்விலக்கியங்கள் பார்க்கப்பட்டன.

காலனியப் பேரரசுகளின் மிகமோசமான அடக்கு முறைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல், பண்பாட்டு விடுதலையில் அக்கறை கொண்டுள்ள பின்-காலனிய இலக்கியத்தை அதிகாரத்துக்கெதிரான குரல் என்ற வகையில் பின்-நவீனத்துவ இலக்கியத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்க முடியும்.

பின் காலனிய இலக்கியத்தை அடியொட்டி அறிமுகமாகிய பின் காலனிய கோட்பாடு 1970களில் உலகளவில் முக்கிய விவாதப் பொருளாக மாறியது. 1978 ல் வெளிவந்த எட்வொ்ட் ஸெய்தின் ‘Orientalism’ எனும் நூலே இக்கோட்பாட்டை விவாதப் பொருளாக மாற்றிய ஆரம்பப் பணியாக கருதப்படுகிறது. இக்கோட்பாடு பொதுவாக காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட மக்களின் இலக்கியங்களில், தத்துவங்களில் காணப்பட்ட கோட்பாடுகளைத்தான் குறித்து நிற்கிறது. அதேநேரம் இது குடியேற்ற நாடுகளில் உருவான இலக்கியங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தை சரியாக வரையறுப்பதில் அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் மாறுபட்ட கருத்துகள் காணப்படுகின்றன. இந்த விவாதங்களில் பின்-காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் காலனியவாதத்திற்கும் முக்கியபங்குள்ளதை வரலாற்றை உன்னிப்பாக வாசிக்கும் எவரும் கண்டுகொள்வர். பொதுவாக, சில அறிவுஜீவிகள் பின்-காலனிய இலக்கியம் பற்றிய விவாதங்களில் ஈடுபடுமபோது அவர்கள் பின்காலனிய வாதத்தை யைப்படுத்தியிருப்பது புலனாகிறது. இத்தகைய அறிவுஜீவிகளில் சிலர் ‘பின்-காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டிருந்த நாடுகளில் வாழுகின்ற மக்களால் அது குறித்து எழுதப்படும் இலக்கியங்களே ஆகும். சந்தேகமின்றி இப்பதம் குறிப்பது அதைத்தன்” எனும் வாதத்தை முன்வைக்கின்றனர்.

எனினும் இந்த வரையறை தன்னளவில் பல்வேறு பிரச்சினைகளைக் கொண்டுள்ளதாக இன்னும் சில புலமையாளர்கள் கூறுகின்றனர். அவர்களின் பார்வையில், பின் காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனியமயமாக்கத்திற்குப் (Colonization) பின்னர் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களைக் குறிப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

இன்னும் சிலர் சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் படைக்கப்பட்ட இலக்கியமாகக் கொள்கின்றனா்

இத்துறையில் உழைக்கின்ற சில புலமையாளா்களைத் தவிர எராளமானவா்கள் பின் -காலனிய இலக்கியத்தை மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட அர்த்ததில்தான் விளங்கி வைத்துள்ளனா்.

அதேநேரம் பின் -காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் -காலனிய வாதம், பின்-காலனிய இலக்கியத்தை பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது ‘குடியேற்ற நாடுகளை அல்லது அதன் மக்களை முக்கிய பேசுபொருளாகக் கொண்டு குடியேற்ற நாடொன்றின் குடிமகனால் எமுதப்படும் இலக்கியங்களே பின் -காலனிய இலக்கியமாகும்”

பின் -காலனிய இலக்கியத்தை வரையறுப்பதில் இவ்வாறு பல்வேறு கோணங்களில் கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும பொதுவாக அது -காலனியத்தை அனுபவித்த சமூகங்களின் பிரச்சினைகளில் கவனஞ்செலுத்துகிறது. காலனியவாதிகள் தங்களின் நலன்களுக்கேற்ப காலனிய மக்களின் அறிவை எவ்வாறு வடிவமைத்திருந்தார்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தினார்கள் என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கான துல்லியமான பதில்களாகவும் அவை அமைந்துள்ளன. காலனிய ஆட்சியைத் தொடந்து தேசிய அடையாளத்தை விருத்தி செய்வதில் அவை முனைப்புக் காட்டின. காலனித்துவ நாடுகளின் எழுத்தாளா்கள் தங்களின் பண்பாட்டு அடையாளச் சின்னங்களை காலனியாதிக்க சக்திகளிடமிருந்து மீளப்பெற முயற்சிக்கிறார்கள். ஜரேப்பியர்கள் உருவாக்கிய தங்களின் இனமேன்மை பற்றிய கற்பிதத்தை, கதையாடலை அவா்கள் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றனர். அதேநேரம், பின்-காலனிய எழுத்தாளர்கள் பாரம்பரிய காலனியக் கருத்தாடல்களுடன் இடைவினை கொண்டும் செயலாற்றுகின்றனர். எனவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தை நாம் இத்தகையதொரு பொதுவான அடையாளத்தக்குள் வைத்து நோக்குவது அது குறித்த வரையறைச் சிக்கல்களுக்கு அப்பால், நமக்குள் அது பற்றிய சரியான புரிதலை ஏற்படுத்த உதவும்.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தின் முக்கிய படைப்பாளிகளாக சினுவா அச்சுபே, கூகி வாதியாங்கோ, மரியாமா பா, மிஷெல் கிளிஃப், அதொல் புகாட், நடின் கோர்டிமர், அஹ்மத் குருமா, ஹனிஃப் குறைஷி, ஜே.எம். கோட்ஸி, அனிதா தேசாய், சல்மான் ருஸ்தி, வி.எஸ்.நைபால், ஜமிகா கின்ஸைத், காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்குவேஸ், பாரதி, முகார்ஜி, யேன் ரணசிங்க, கமலாதாஸ் சுரையய்யா, ஆர்.கே, நாராயணன், அருந்ததி ரோய் போன்றோர் அடையாளப்படுத்தப்பபடுகழன்றனர். தமிழிலும் பின்-காலனியப் படைப்பாளிகள் உள்ளனர். அது பற்றி விரிவாக பின்னர் ஒரு கட்டுரையில் பேசுவேன்.

அதேநேரம் பின்-காலனிய இலக்கியம் அதன் வரலாற்று இயங்கியல், கோட்பாட்டுருவாக்கம் போன்ற விடயங்களில் மாபெரும் பங்காற்றிய அறிவுஜீவியாக மறைந்த பேராசிரியர் எட்வெர்ட் செயித் விளங்குகிறார். இந்தவகையில் இவரது ‘Orientalism’ (கீழைத்தேய வாதம்) ‘Culture and Imperialsm’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) போன்ற படைப்புகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ‘Orientalism’ உலக சிந்தனை அரங்கில் பாரிய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்திய நூலாகும். கீழைத்தேயம் பற்றிய மேற்குலகின் தவறான கட்டமைப்புகளையும், வக்கிரமான பார்வைகளையும் ஸெயித் இதில் பேசியுள்ளார்.

மேற்குலக அறிவுஜீவிகளின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு முக்கிய நூலாகவும் ‘Orientalism’ உள்ளது. இந்நூலில் எட்வெர்ட் ஸெயித் காலனியாதிக்கம் குறித்து முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியத்தை புரிந்துகொள்வதில் முக்கிய உசாத்துணையாக்க கொள்ள முடியும். ‘காலனியமயப்படுத்துவதென்பது தேவைகளை அடையாளப்படுத்துவதாகவே இருந்தது. இந்தத் தேவைகள் வியாபாரரீதியாகவோ, தகவல் தொடர்பு ரீதியாகவோ, மத, இராணுவ அல்லது பண்பாட்டுரீதியாகவோ இருக்கலாம்’ காலனித்துவம் பற்றி ஸெய்தின் இக்கூற்றிலுள்ள உண்மையை, நியாயத்தை பின்-காலனிய இலக்கியத்தைப் படிக்கும் எவரும் இலகுவில் கண்டுகொள்ள முடியும்.

ஸெயித் சொல்வதைப்போல, மேற்கு தனது தேவைகளை அடைந்து கொள்வதற்கு மூன்றாம் உலகை என்னென்ன முறைகளிலெல்லாம் பயன்படுத்தியது என்பதை மட்டுமல்ல, மூன்றாம் உலகின் தேவைகளை, அந்த மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகளை, உணர்வுகளை எல்லாம் எவ்வாறு புறக்கணித்தது எனும் உண்மையைக்கூட பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் பதிவு செய்துள்ளன.

பெரும்பாலும் பின்-காலனிய இலக்கியங்களில் நாவல் வடிவங்களே முதன்மையான இடத்தை வகிக்கின்றன. காலனித்துவ காலத்தின் நீண்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை அதிகமாக நாவல்கள் மூலமே வெளிப்படுத்த முடியும் என இவ்வெழுத்தாளர்கள் கருதியிருக்கக்கூடும். இதுவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் நாவல்கள் முக்கிய இடத்தை வகிக்கக் காரணமாக இருக்க முடியும்.

பேராசிரியர் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் மற்றொரு நூலான ‘Culture and Imperialism’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) எனும் நூலில் கீழைத்தேய நாடுகள் மீது மேற்கு திணிக்கும் கலாசார அடக்குமுறை குறித்தும், இதில் நாவல்களின் பங்கு குறித்தும் பேசுகிறார். பின்-காலனிய இலக்கியத்திற்கான சிந்தனை ரீதியான பங்களிப்பாக இந்நூலைக் கருத முடியும். எனினும் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் சிந்தனைகளை பின் காலனியவாதிகள் தவறான அர்த்தங்களில் பிரயோகித்து வருகிறார்கள் எனும் குரல்களும் இப்போது ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இது குறித்து ஸெயிதே தனது நேர்காணலொன்றில் வருத்தப்பட்டுள்ளார்.

பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் புவியியல் அடிப்படையில் மூன்று வேறுபட்ட பிராந்தியங்களிலுள்ள நாடுகளை களமாக கொண்டவை. ஆபிரிக்க, ஆசிய, இலத்தீன் அமெரிக்க பிராந்தியங்களைச் சேரந்த நாடுகளே ஐரோப்பிய-மேற்கு ஆதிக்க சக்திகளின் காலனித்துவப் பசிக்கு இரையாகின. பின்-காலனிய இலக்கியங்களுள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்துக்கு முக்கியமான இடம் வழங்கப்படுகிறது. காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட ஆபிரிக்க மக்களின் தேசிய அடையாளத்தை, வாழ்வியலை, பண்பாட்டு அம்சங்களை அவை பிரதிபலிக்கின்றன. பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் சினுவா அச்சுபேயின் Things Fall Apart எனும் நாவல் முக்கியமானதாகும். இந்நாவல் தமிழில் “சிதைவுகள்” என மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளிவந்திருந்தது. 1930 ல் ஆபிரிக்க கண்டத்தைச் சேர்ந்த நைஜிரியாவில் பிறந்த சினுவா அச்சுபே அபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் மட்டுமன்றி, பின்-காலனிய இலக்கிய படைப்பாளிகள் வரிசையிலும் முக்கிய இடத்தில் வைத்தப் பேசப்படுபவர்.

இவரது Things Fall Apart நாவல் பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மிகச் சிறந்த படைப்புகளுள் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. Things Fall Apart ஆபிரிக்க மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகள், மரபுகள், நம்பிக்கைகள் அதனோடு கலந்த அவர்களின் இயல்பான வாழ்க்கை குறித்துப் பேசுகிறது. காலனித்துவ காலத்தில் மேற்கின் கெடுபிடிகளால் அந்த மக்களின் பண்பாட்டுத் தனித்துவங்கள் உட்பட அவர்களின் அனைத்து வாழ்வியல் அம்சங்களும் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டு விட்டன.

மேற்கு தனது ஆதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் வகையில் அம்மக்களின் சிந்தனையை, அறிவை, நடவடிக்கைகளை தமக்கு சாதகமானதாக வடிவமைக்கிறது. இதனால் மேற்கத்தேய பெறுமானங்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. சுருங்கக்கூறின், அவர்கள் தமது சொந்த உலகத்திலிருந்தும், வாழ்விலிருந்தும் விரட்டப்பட்டு விட்டார்கள் போன்ற காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாற்று யதாரத்தங்களை ஆச்சுபே ‘சிதைவுகள்’ மூலம் உலகுக்கு தெரிவிக்கிறார்.

அது தவிர சினுவா அச்சுபெ “No Longer at Ease’(1960) ‘Arrow of God’ (1964) ‘A man of The People(1966) (இந்நாவல் ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொ.வினால் “மக்களின் மனிதன்” என தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது), Anthills of the Savannah (1967) போன்ற நாவல்களையும் எழுதி இருப்பது நமது கவனிப்புக்குரியது.

பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கியத்தின் மற்றுமொரு ஆளுமை கூகி வாதியாங்கோ. காலனிய ஆபிரிக்க மக்களின் மற்றும் நாடுகளின் இழப்புகளை, சோகங்களை உலகறியச் செய்ததில் இவரது பங்களிப்பு மகத்ததானதாகும். இவரது ‘Devil On the Cross’ (தமிழில் ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்டது) என்ற நாவல் ‘குரலற்ற ஆபிரிக்க மக்களின் குரலாக’ மதிப்பிடப்படுகிறது. கென்ய எழுத்தாளரான கூகியின் முதல் நாவலான ‘Weep Not Child’ 1964ல் வெளிவந்தது. (இந்நாவல் தேம்பி அழாதே பாப்பா என ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொவினால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது). இதுவே ஒரு கிழக்காபிரிக்க எழுத்தாளனால் முதன்முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நாவலாகும். அவரது இரண்டாவது நாவலான ‘The River Between’ 1965 ல் வெளியானது. ஆயுத கிளர்ச்சியை பின்னணியாகக் கொண்ட இந்நாவல் கிறிஸ்தவர்களுக்கும், கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களுக்குமிடையிலான மகிழ்ச்சியற்ற அன்பைப் பற்றியும் விபரிக்கிறது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிட்பட்ட ஆபிரிக்க அரசியல் சூழலும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமானதாக இருந்ததில்லை. சுதந்திரத்தின் பின் நாட்டுப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்ட தலைவர்கள் காலப்போக்கில் மேற்கு நாடுகளின் கைபொம்மைகளாக மாறிப் போயினர். ஆபிரிக்க மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய அவர்கள், நாட்டு முன்னேற்றத்திலும் அக்கறை கொள்ளவில்லை. உள்ளுர் மக்களை விழிப்புணர்ச்சி அடையச் செய்ய முயற்சித்த படைப்பாளிகளும் மிக மோசமாக ஒடுக்கபட்டனர். இவர்களைக் கொண்டு சிறைகளும் நிரப்பப்பட்டன. சினுவா அச்சுபெ, கூகி வா தியாங்கோ, அஹ்மத் குரூமா போன்ற படைப்பாளிகள் இவ்வாறு பாதிக்கபட்டனர். இதனால் இவர்கள் வேறு நாடுகளில் தஞ்சம் புக வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டது. 1977ல் கூகி எழுதிய ‘I will marry when I want’ (நான் விரும்பும் போது மணப்பேன்) எனும் நாடகம் ஒன்றுக்காக அவர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். இச்சிறைவாச காலப்பகுதியில் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட மலம் துடைக்கும் பேப்பரில் கிக்கியு மொழியில் அவர் எழுதிய நாவலே ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பின் -காலனிய இலக்கியத்தில் ஆபிரிக்க இலக்கியங்களின் இருப்பே பரந்துபட்டதாக உள்ளது. இத்தகைய காலனிய பின் -காலனிய வரலாற்றுப் பதிவுகள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்தில் நாவல்கள் நாடகங்களில் மட்டுமல்ல கவிதைகளில் கூட இடம்பெறுகின்றன ஆயினும் ஆபிரிக்க -பின் -காலனிய கவிதைகள் குறித்துப் பேசுவது எம்மை இன்னும் பரந்த ஆய்வுக்கே இட்டுசெல்லும் எனவே அது தனியாகப் பேசப்பட வேண்டிய விசயமாகிறது

பின் -காலனிய இலக்கியங்களுள் லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களும் கவனப்படுத்தப்படுகின்றன. காலனித்துவ காலத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் மீது புரியப்பட்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை மிக அழகாக லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகளில் சித்தரித்துள்ளனர். லத்தீன் அமெரிக்காவின் தலைசிறந்த வரலாற்றாசிரியர்களுள் ஒருவரான டேவின் பஞ்சமியன் எட்வர்ட் கலியனோ தனது (இலத்தீன் அமெரிக்காவின் வெளித்தெரியும் வெடிப்புகள்: ஒரு கண்டத்தின் மீதான ஐந்து நூற்றாண்டு கால சூறையாடல்) எனும் நூலில் லத்தீன் அமெரிக்காவின் காலனித்துவ கால வரலாற்றை பதிவு செய்துள்ளார். பல மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இந்நூல் இதுவரை சுமார் 10 இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் விற்பனையாகியுள்ளன.

லத்தீன் அமெரிக்க பின்-காலனிய எழுத்தாளர்களின் இலக்கியப் படைப்புகளுக்கும் தற்போது இத்தகையை இலக்கிய முக்கியத்துவம் கிடைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் மெஜிகல் ரியலிசமாகப் புனையப்பட்ட லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களிலிருந்து பின்-காலனிய லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்கள் ஓரளவு வேறுபாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. காலனித்துவகாலத்தில் ல.அமெரி்ககாவில் நிலவிய அரசியல் சூழலே ல.அமெரிக்க இலக்கியங்களை யதார்த்தத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு நிற்கும் மாயா-யதார்த்த வாத இலக்கியங்களாக மாற்றின. எனவே புற யதார்த்தத்திலிருந்து விடுபட்டு புனைவின் மாயவெளியில் அலையும் லத்தீன் அமெரிக்க மெஜிகல் ரியலிசத்திற்கு ஒரு வரலாற்று நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பின்-னாலனிய இலக்கியங்களில் ஆசிய இலக்கியங்களும் உலகின் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன. பின்-காலனிய ஆசியப்படைப்பாளிகளின் வரிசையில் வி.எஸ். நைபால், ஆர்.கே. நாராயணன், குஸைனி, அருந்ததி ரோய், சல்மான் ருஷ்தி மற்றும் பலர் முக்கியமானவர்களாக கருதப்படுகின்றனர். எனினும் இந்த பின் காலனிய ஆசிய எழுத்தாளர்ளில் சிலரது படைப்புகள் காலனித்துவ ஆட்சியின் நல்ல பக்கங்களைப் பேசி அவற்றை நியாயப்படுத்த முனைவதாக எட்வெர்ட் செய்த் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுவாக நோக்குமிடத்து பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் மேற்கின் அதிகாரங்களை, நடவடிக்கைகளை, அதன் அதிகார சிந்தனைகளை முற்றாக எதிர்த்து நிற்பவையாக மேலெழுகின்றன. தங்களது மக்களின் உண்மைகளை, வலிகளை, அந்த அதிகாரத்திடம் சொல்ல முனைகின்றன. மேற்குலக முதலாளித்துவத்தின் சுரண்டல்களின் காலத்துயரை பகிர்ந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றன. ஒரு கலாசார ஆயுதமாக, எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவை பார்க்கப்படுகின்றன. அடக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் கூட்டுத்துயரை உலக அரங்கில் உரத்துப் பேசிக்கொ்டிருக்கின்றன

••••

அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–

பொதுவும் சிறப்புமாக நகரும் பிம்பங்கள் : சில தமிழ் ஆவணப்படங்களை முன்வைத்து. .. / அ. ராமசாமி

தமிழ் வெளியைப் பின்னணியாகக் கொண்ட ஆவணப்படங்களைச் சென்னையில் மூன்று இடங்களில், ஒருவாரத்திற்குத் (மார்ச் 13-19)திரையிட்டார் அமுதன். அமுதனின் அழைப்பை ஏற்றுக் கடைசி நாள் பெரியார் திடலிற்குத் தான் போக முடிந்தது. கடைசிநாளில் கடைசியாகத் திரையிடப்படும் படம் கக்கூஸ் என்று அறிவுப்பும் இருந்தது. படம் ஓடக்கூடிய நேரம் 105 நிமிடங்கள். நான் பயணிக்கவேண்டிய நெல்லைவிரைவுரயில் கிளம்பும் நேரம். 20.10. அந்தப் படத்தைப் பார்க்கமுடியாமல் கிளம்ப வேண்டிய சூழல்.

சொர்ணவேலின் ‘தங்கம்’, டாடா குழுமத்திற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட பெண்கவிகளைப் பற்றிய ‘அவள் எழுதுகிறாள்’ சோமிதரனின் ‘முள்ளிவாய்க்கால் சாஹா’, வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தியின் ‘பிளவுண்ட நகரம்: சென்னை’ ஆகியன முடியும்போது நேரம் 19.30. திவ்யா பாரதியின் கக்கூஸ்,19.30 -க்கு ஆரம்பித்தாலும் முடியும்போது 21.15 ஆகிவிடும். பயணத்தைத் தள்ளிப்போட முடியாது. அன்று கிளம்பிவிட்டேன். ஆனால் எண்ணிப் பத்தே நாளில் அந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது இடதுசாரிக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. அக்கட்சியின் திருநெல்வேலி அலுவலகத்தில் 29.03.2017 அன்று கக்கூஸ் படத்தைப் பார்த்தேன். இந்தப் படங்கள் உருவாக்கியுள்ள மனநிலை எனது பழைய நிலைபாட்டில் மாற்றத்தைக் கோருகின்றன.

வாரத்திற்கு இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட புனைவுப் படங்களைப் பள்ளிப்படிப்புக்காலம் தொடங்கிப் பார்த்துவருகிறேன். பார்த்து முடித்தபின் குப்பையானதொரு சினிமாவைப் பொறுமையாகப் பார்த்துமுடித்துவிட்டோமே என்று பாராட்டிக்கொள்ளும் மனம், இப்போதும் ஆவணப் படங்களைப் பார்க்கும்போது அப்படியொரு பாராட்டைத் தனக்குத்தானே வழங்கிக் கொள்வதில்லை. அதற்கான காரணங்கள் இவைதான் என்றும் சொல்லமுடியவில்லை. பள்ளிக்காலப் பழக்கம் அல்லது கொண்டாட்டம் புனைவுப்படங்கள் என்றால் ஆய்வுப் பட்டக்காலத் தேடலே ஆவணப்படங்கள்.

ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கச் செல்லும்போது ஒரு தளர்வான மனநிலை உருவாவது அண்மைக்கால மனநிலை என்று சொல்லமுடியாது. தொடக்கக் காலங்களில் அப்படியொரு தளர்வு மனநிலை இருந்ததில்லை. பாண்டிச்சேரியில் இருந்த காலங்களில் நடந்த ஆவணப்பட விழாக்கள், திரையிடல்கள் வழியாக உருவான தளர்வு மனநிலை, ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற விருப்பத்தைக்கூட விலக்கிவிட்டன. புனைவுப் படங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கிப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பே ஆவணப்படங்கள் பார்க்கும் வாய்ப்புகள் உருவானது. இப்படித்தான் இருக்கும் என்ற முன் அனுமானமின்றைப் புனைவுப்படங்களைப் பார்க்கப்போவதுபோல ஆவணப்படங்களைப் பார்க்கப் போகமுடியாது என்பது ஒருபெருந்தடையாகவே இருக்கிறது.

எப்போதும்போல இந்தத் திரையிடல்கள் நிகழ்வையும் முன்னரே எனக்குத் தெரிவிக்கவே செய்தார். எனக்குக் கடைசிநாள்தான் போக முடிந்த்து. இந்தத் திரையிடல்களில் காண்பிக்கப்பட்ட 19 படங்களில் பாதிக்கும் மேல் முன்பே பார்த்தவைகளே. என்றாலும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தால் அவற்றை முன்வைத்து ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கும் தளர்வுமனநிலை குறித்து விரிவாகப் பேசியிருக்க முடியும். நெல்லை மாதிரியான கிராமந்தர நகரத்தில் வசிக்கும் என்னைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு அந்த வாய்ப்புகள் குறைவுதான். சென்னைவாசிகளுக்கும்கூட அது சாத்தியம் என்று சொல்லமுடியாது. ஆனால் அமுதன் சென்னைவாசிகளுக்குத் தொடர்ந்து அத்தகைய வாய்ப்புகளை உருவாக்கத்தந்துகொண்டே இருக்கிறார். அதுவும் இலவசமாகவே உருவாக்குகிறார் என்பதுதான் ஆச்சரியம்.

தமிழ்வெளியைக் களமாகக் கொண்ட இந்த ஆவணப்படங்களில் சோமிதரன், வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தி, திவ்யா பாரதி ஆகியோரின் மூன்று படங்களை முக்கியமான படங்களாகச் சொல்லவேண்டும். அவை கவனப்படுத்தியுள்ள நிகழ்வுகளுக்காக அல்லாமல் அவை சொல்லப்பட்ட முறை அல்லது கிளத்துதல் காரணமாகவும் அடுக்கப்பட்டு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளதற்காகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சினிமாக்கள் அவை புனைவாக இருந்தாலும் ஆவணப்படமாக இருந்தாலும் அடிப்படைகள் ஒன்றுதான். பிம்பங்களாலும்(Images), நகர்வுகளின்வழி காட்சிப்படுத்தப்படும் உத்தியாலும்(Movements of Camera) , அவற்றை வெட்டியடுக்கப்படும்(Editing and Montage) நிலைபாட்டாலும் முன்வைக்கும் சொல்முறையாலும்(Narratology) கவனிக்கப்பட வேண்டிய கலைவடிவம். இதனை உணர்ந்தவர்களாக இம்மூன்று இயக்குநரும் வெளிப்பட்டுள்ளனர் என்பதாலேயே கவனிக்கத்தக்க படங்கள் எனச்சொல்லத் தோன்றுகிறது.

சக்ரவர்த்தியின் சென்னை

download (45)

வளர்ச்சியடையும் சென்னை மாநகரம் ஒவ்வொரு திசையிலும் சம அளவில் விரியாமல் தெற்கிலும் மேற்கிலும் தொழில் கூடங்களால் வீங்கிப் பெருத்துக்கொண்டிருக்கிறது எனக் காட்டுகிறது. தென்சென்னையில் பெரும்பாலும் தகவல் தொழில்நுட்பப் பூங்காக்களாக விரிகின்றன. அம்பத்தூர், ஆவடி போன்ற பகுதிகளில் பழைய தொழிற்பேட்டைகளோடு, செங்கல்பட்டு, ஸ்ரீபெரும்புதூர்ச் சாலைகளில் தொடங்கப்படும் கனரகத் தொழிற்சாலைகளின் வளர்ச்சியால் பலனடையப்போகும் மனிதர்கள் சென்னையின் மனிதர்கள்தானா? என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. அத்தோடு மாநகரத்தின் குப்பைகளைக் கொட்டுமிடமாக ஆக்கப்பட்ட வடசென்னை, விரிவாக்கத்தை/வளர்ச்சியை அடையாமல் தடுக்கப்பட்ட அரசியலையும் பேசுகிறது. மொத்தத்தில் பிளவு என்பதைப் பொருளாதார அடிப்படையில் பார்த்துள்ள இந்த ஆவணப்படம் சென்னை நகர மக்கள் மதம் சார்ந்த அடையாளங்களை வெளிப்படுத்தும் கொண்டாட்டங்களையும் அவற்றிற்கான நாட்களையும் விடாப்பிடியாகத் தக்கவைக்கப் போராடுவதையும் காட்டுகின்றது. இது ஒருவிதத்தில் வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தியின் சென்னை. அரைநூற்றாண்டுக்காலச் சென்னை வாழ்க்கையால் அந்நகரின் சாலைகளிலும், பலவகையான நிகழ்வுகள் நடக்கும் வெளிகளிலும், ஓய்வெடுக்கும் பிரதேசங்களிலும் அலைந்து திரிந்த ஒருவரின் பார்வையாக அந்தப் படத்தின் காட்சித் தொகுப்புகள் இருந்தன.

நான் அவரைப்போலச் சென்னைவாசி அல்ல. சென்னைக்கு எப்போதும் விருந்தாளிதான். எனது முதல் சென்னைப்பயணம் 1982. அரசுப்பணி ஒன்றிற்கான நேர்காணலுக்காக வந்தது. அப்போது தொடங்கி ஆண்டுதோறும் வந்துபோய்க் கொண்டே இருக்கிறேன். அதிக அளவில் ஒருவாரம்வரை இரவிலும் பகலிலும் இங்கே தங்கிச் சுற்றியிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் சென்னை நகரம், தென் தமிழ்நாட்டுக் கிராமத்து மனிதர்கள் எங்களுக்கும் இந்த மாநகரில் பங்கிருக்கிறது எனச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும் அடையாளங்களைப் பார்க்கிறேன்.

பண்பாட்டு அடையாளங்களை நிலையான காட்சிகளாகவும் அசையும் பிம்பங்களாகவும் விழாக்களாகவும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் . அந்தவகையிலும் சென்னை: பிளவுபட்ட நகரமாகவே இருக்கிறது. இதனைப் பிம்பங்களாக அடுக்கிப் பார்ப்பதைப் போல புதுமைப்பித்தன், ஜெயகாந்தன், ஜெயந்தன், சா.கந்தசாமி, அசோகமித்திரன், திலகவதி, சுஜாதா, திலீப்குமார், தொடங்கி அண்மையில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், அரவிந்தன், விநாயகமுருகன், கரன் கார்க்கி, லக்ஷ்மிசரவணக்குமார், சரவணன் சந்திரன் என நீளும் புனைகதைப்பரப்பிலும் தேடிப்பார்க்கலாம். அப்படியான ஆய்வு சென்னையின் இன்னொரு பரிமாணத்தைக் காட்டும்.

சோமிதரனின் முள்ளிவாய்க்கால்

download (46)

முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வுகளை எழுத்தாகவும் காட்சிகளாகவும் உலகம் கவனித்துக் கடந்த ஒன்று. வெற்றியும் தோல்வியுமாக 30 ஆண்டுகள் நடந்த விடுதலைப்போராட்டத்தை முடிவுக்கொண்டுவந்த வெளியின் குறியீடு, விடுதலையை விரும்பிய ஒரு கூட்டம் / இனம் குரூரமாக அந்த நாட்டு அரசாங்கத்தால் கொத்துக்கொத்தாகக் குண்டுவீசிக் கொல்லப்பட்ட போர்க்களம்.

இந்தப் போர்க்களக் காட்சிகளைத் தமிழ்க்கவி, தமிழ்நதி, தேவகாந்தன், சயந்தன், குணா கவியழகன் போன்றவர்களின் நாவல்களிலும், ராகவன், தமிழினி போன்றவர்களின் சிறுகதைகளிலும் வாசித்திருக்கிறேன். துயரங்களையும் வலிகளையும் நேரடியாகப் பதிவுசெய்யும் காட்சிச் சித்திரங்கள் அவை. ஆனால் சோமிதரனின் ஆவணப்படம் நேரடிக் காட்சிகளை ஆவணப்படுத்துதலை முதன்மை நோக்கமாகக் கொள்ளாமல், குற்றவுணர்வு கொண்ட உலகின் மனச்சாட்சியை நோக்கிக் கச்சிதமாக வாதங்களைக் காட்சிகளாக அடுக்கிக் காட்டும் படமாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது. கிடைத்த ஆவணங்களை அடுக்குவதினூடே ஆதாரமான சாட்சியங்களாக இரண்டு குரல்களைத்தேடிப் பயன்படுத்தியுள்ளார். ஒன்று பெண்குரல்; லண்டனில் இருந்து. . இன்னான்று ஆண்குரல்; ஆஸ்திரேலியா.இருவரும் முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வுக்குப்பின்- கோரத்தை அனுபவித்துவிட்டு அரசின் வழியாகவே வெளியே வந்தவர்கள். ஐ.நா.வின் மனித உரிமைகள் அமைப்புகள், பக்கத்து நாடான இந்தியா, அரச வன்முறைக்கு உதவிய ஆயுத வியாபார நாடுகள் என அனைவரும் பதில் சொல்லவேண்டிய கேள்விகளாகக் காட்சிகள் நகர்கின்றன. பதில்களை மறைக்கும் இருள்மேகங்களிடம் என்ன பதில்கள் கிடைக்கும்?

கக்கூஸ்

download (44)

திவ்யா பாரதியின் கக்கூஸ் தமிழ்நாடு என்னும் மொத்த நிலப்பரப்பிலும் குறிப்பிட்ட ஒரு தொழிலில் ஈடுபடும் மனிதக்கூட்டத்தின் மீது நடத்தப்படும் பலதள வன்முறைகளைச் சொற்களாகவும் காட்சிகளாகவும் நிகழ்வுகளாகவும் அடுக்கிக் காட்டியுள்ளது. மதுரை, விழுப்புரம், விருதுநகர், திருநெல்வேலி எனப் பலநகரங்களிலும் மலம் அள்ளும் தொழிலில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்குச் சட்டப்படி கிடைக்கவேண்டிய சலுகைகள், உரிமைகள் போன்றவற்றை மறுக்கும் நிலைக்குப் பின்னே இருக்கும் ஒதுக்கல்களை முன்வைக்கிறது திவ்யாபாரதி படம். இந்திய சமூகத்தின் கட்டமைப்பை உருவாக்கியுள்ள சாதியக் கருத்தியலே, நிகழ்கால அரசியலையும், அரசுகளையும் அதனை இயக்கும் மனிதர்களிடமும் ஆழமாகப் படிந்து கிடக்கிறது என்பதைச் சொல்லும் குரல்கள் நேரடியாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் கேள்விகள் முழுவதும் அமைப்புகளை நோக்கியே நீள்கின்றன. இதற்குப் பதிலாகப் பார்வையாளர்களை நோக்கியும் ஆழமான கேள்விகள் நீண்டிருக்க வேண்டியன. ஏனென்றால் மலங்கழித்தல் அதனைச் சுத்திகரித்தல் என்பது இந்திய சமூகத்தில் நிகழும் ஒன்று மட்டுமல்ல. உலகம் முழுவது நடக்கும் ஒன்று. பெரும்பாலான நாடுகளில் இது ஒரு தொழிலாகவும் பாதுகாப்பான கருவிகள் மூலமும் நடக்கும்போது இந்தியாவில் / தமிழ்நாட்டில் அப்படி நடக்காமல் தடுக்கப்படுவதில் செய்வதில் அமைப்புகள் மட்டுமே பொறுப்பேற்கவேண்டியன என்பதை விடவும் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது.

இந்திய சமூகத்தை விழிப்படைந்த சமூகமாக – நாகரிகமடைந்த சமூகமாக – மனித உரிமைகளைப் பேணும் சமூகமாக ஆக்குவதற்கான கல்வியைத் தராமல் திசைதிருப்பும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இதில் முக்கியமான பங்கு உண்டு. இதுபோன்றவற்றை அடிப்படைக்கல்வியாகக் கற்பிக்கத் தவறும் நமது கற்பித்தல் முறை கோளாற கற்கைமுறை. அதன்மீதும் இப்படம் கவனம் செலுத்தியிருக்கவேண்டும். அதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க இந்தப் படத்தின் சொல்முறையில் சிறிய மாற்றம் ஒன்றைச் செய்திருந்தாலே போதும்.

கக்கூஸ் பொதுவிலிருந்து சிறப்புக்குள் நகர்வதின் மூலம் மற்றபடங்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. அதன் மூலம் ஆவணப்படம் என்ற வகைப்பாட்டிலிருந்து புனைவுப்படம் என்ற வகைக்குள் நகரும் சாத்தியத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்றுகூடச் சொல்ல்லாம். மதுரை ஆரப்ப்ப்பாளையத்தில் தான் நேரடியாகச் சந்தித்த அனுபவத்திலிருந்து உந்துதல் பெற்றுதான் இந்தப் பெரும்படத்தைத் தமிழ்நாடென்னும் பரப்பில் எடுத்துள்ளார். இந்தக்கூறு – தூண்டுதல் தரும் அந்த நிகழ்வு சிறப்புப் புள்ளி. அதுவே மொத்தப்படத்தையும் பொதுத்தள விவாதமாக மாற்றும் முயற்சியாக விரித்துள்ளது. முள்ளிவாய்க்கால் சாஹா, சென்னை: பிளவுபட்ட நகரம் மற்ற இரண்டு படங்களிலும்கூட இந்தப் பொது மற்றும் சிறப்பு என்ற தளங்கள் செயல்படவே செய்துள்ளன.

சென்னையை மதம் சார்ந்த நிகழ்வுகளைச் சிறப்புக்கூறுகளாகக் கவனப்படுத்தி அவற்றைத் தக்கவைக்க முயலும் பாரம்பரியச் சென்னை வெளியால் விரிந்துகொண்டிருப்பதின் மூலம் பின் நவீனத்துவ வெளியோடு மோதிப்பார்ப்பதை – பிளவுண்ட நகரமாகக் காட்டுகிறது. முள்ளிவாய்க்கால் சாஹாவிலும் போரின் குரூரமாக நகரும் தகவல் பிம்பங்களின் மீது குரல் பதிவாக நகரும் (Voice Over) கேள்விகளும் விவரணைகளும் பொது- சிறப்புத் தளங்களை உருவாக்குகின்றன. இப்படியான அடுக்குதல் மூலம் ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கும் தளர்வுநிலையை இல்லாமல் ஆக்கும் வலிமையைக் கொண்டனவாக ஆகியிருக்கின்றன இந்த மூன்று படங்களும். இப்படங்கள் தமிழர்கள் பார்க்கவும் விவாதிக்கவும் வேண்டிய படங்கள்

•••••••••••••••••••

எழுத்துக்காரர்களின் புலம்பல்கள் ( உள்ளோட்டங்கள் ) / அ.ராமசாமி.

download (16)

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

இப்படியொரு கேள்விக்குறியோடு காலபைரவன் தனது முகநூல் பக்கத்தில் ஒரு பதிவொன்றைப் போட்டிருந்தார். அப்பதிவைப் பலருக்கும் தொடுப்பு செய்திருந்தார். தொடுப்பில் என்னுடைய பெயரும் இருந்ததால் உடனடியாக என் பார்வைக்கு வந்தது. நான் உடனடியாக,

இலக்கியப்பட்டறைகளா? பிற மாநிலங்களில்/ நாடுகளில் நடக்கும் இலக்கியவிழாக்களா? என்று கேட்டேன். என் கேள்விக்கு

பட்டறைகள் பிறமாநில பிறநாடுகளில் நடப்பவைதான் ஐயா என்றார்.

பதிப்பகப் பின்னணிதான் முதன்மைக்காரணம். இதனை விரிவாக எழுதவேண்டும். ஓரிரண்டு நாளில் எழுதுகிறேன்

என்று சொல்லியிருந்தேன். முகநூலில் எழுதினால் ஒருநாள் கழிந்ததாகக் காணாமல் போய்விடும். அதைத் தவிர்க்க இங்கே எழுதுகிறேன். காலபைரவனின் இந்தக் கேள்வி ஓரளவு நியாயமான கேள்விதான். இலக்கியத்தில் – அதற்குள் சிறுகதை என்னும் ஒரு வகைப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தித் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு எழுத்தாளருக்கு இப்படியொரு கேள்வி எழாமல் இருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

காக்கா என்னும் முதல் சிறுகதையைத் தீராநதி இதழில் 2004 இல் எழுதிய காலபைரவன் இதுவரை புலிப்பாணி ஜோதிடர் (2006, சந்தியா பதிப்பகம்), விலகிச்செல்லும் நதி (2008, மருதா பதிப்பகம்) கடக்கமுடியாத இரவு (2009,சந்தியா பதிப்பகம்), பைசாசத்தின் எஞ்சிய சொற்கள் (2011,சந்தியா பதிப்பகம் ) என நான்கு சிறுகதைத்தொகுதிகளை வெளியிடும் அளவுக்குக் கதைகள் எழுதியுள்ளார். ஆதிராவின் அம்மாவை ஏன் தான் நான் காதலித்தேனோ?(2008, கே.கே.புக்ஸ்) என்றொரு தலைப்பில் கவிதைத் தொகுப்பொன்றையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

விழுப்புரம் மாவட்டம் கண்டாச்சிபுரத்தில் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணிசெய்யும் விஜயகுமார் என்ற காலபைரவனின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் வாசகர்களைத் தாண்டி, எழுத்தாளர்களுக்கும் அவரது கதைகள் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாக அவரது கதைகளிலிருந்து தேர்வு செய்த தொகுப்புகள் இரண்டு தொகுப்புகள் ஒரே ஆண்டில் வந்துள்ளதைச் சொல்லலாம். (சூலப்பிடாரி, காலச்சுவடு பதிப்பகம் 2016) முத்துக்கள் பத்து (அம்ருதா பதிப்பகம்,2016 ) ஆனால் அவருக்குச் சாகித்திய அகாடெமியோ, ஒரு பல்கலைக்கழகமோ, மாநில அளவில் இலக்கியச்சேவையாற்றும் நிறுவனங்கள் நடத்தும் பட்டறைகளுக்கோ, இலக்கிய விழாக்களுக்கோ அழைப்பு இல்லை. இந்த நிலையிலேயா அப்படியொரு ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அந்த ஆதங்கம் நியாயமானதுதான். இவரைப்போல ஆதங்கப்படும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் 50 பேராவது இருப்பார்கள் என்பது எனது கணக்கு. இப்போது இதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசிக்கலாம்.

எழுத்தாளன்: அந்நியமாதலும் இணைதலும்

ஒருமொழியில் தனது எழுத்துகள் வழியாகப் பத்துப்பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பங்களித்துள்ள காலபைரவன் போன்ற எழுத்தாளர்களுக்கு இத்தகைய கேள்விகள் எழுவதில் நியாயங்கள் உண்டு. எழுத்து அல்லது கலைச்செயலில் ஈடுபடுபவர்கள் இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு முன்னால் சில கட்டங்களைத் தாண்டுகிறார்கள். தனது கலை இலக்கியச் செயல்பாடு கவனிக்கப்படுகின்றனவா? என்பதே முதல் கட்டம். பொதுவான போக்கிலிருந்து விலகித் தனித்துவமான கலை இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடும்போது சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து- குடும்பத்தினர், உடன் பணியாற்றுவோர், நண்பர்கள் – விலகுவதாக உணர்வார். அந்த விலகல் மனநிலையின் எதிர்நிலையில் “தன்னைக் கவனிக்கும் நபர்கள் அல்லது ஒரு கூட்டம் இங்கே இல்லை; வேறிடங்களில் இருக்கிறது; அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்காகவே தான் இதைச் செய்கிறேன்” என்ற நம்புவார்கள். தனிநபர் வெளியான குடும்பம் அல்லது பணியிடத்திலிருந்து அந்நியமாகும் ‘தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள அல்லது நமக்கான மனிதர்’ என நினைக்க பொதுவெளியில் ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையே கலை இலக்கியச் செயல்பாட்டில் இருக்கும் இயங்கியல். தனிவெளியிலிருந்து அந்நியமாகிப் பொதுவெளியில் இணைவதாக நம்பும் கலை இலக்கியவாதிக்குப் பின்னதிலும் ஒதுக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு ஏற்படும்போது இத்தகைய -

இலக்கியப்பட்டறைகளில் கலந்துகொள்ளத் தெரிவுசெய்யப்படும் பட்டியலில் இடம்பிடிக்க எப்படி எழுதவேண்டும் நண்பர்களே?

என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. தமிழ் எழுத்தாளன் தனக்கான அங்கீகாரமாக அல்லது கவனித்தலாக நினைப்பதில் உச்சகட்டமாக இருப்பது இந்திய அரசின் விருதான சாகித்திய அகாடெமி விருதைத் தனது எழுத்துக்காகப் பெறுவதாக இருக்கிறது.. இதுபோன்று அரங்கியல், ஓவியம் போன்ற துறைகளிலும் அகாடெமி விருதுகள் உள்ளன. அதைப் பெறுவதை நோக்கி ஒரு நாடகக்காரனும் ஓவியனும் இயங்குகிறான். திரைப்படத்துறையில் இருப்பவர்கள் அதனையொத்த ‘தங்க’ விருதுகளை நோக்கிய நகர்வாக இருக்கிறது. அவைகளும் கிடைத்துவிட்டால் ஞானபீடப்பரிசு பற்றிய எண்ணம் உண்டாகிறது. உலக நாடுகள் -குறிப்பாகச் சோசலிச நாடுகளின் எழுத்தாளர்கள் இன்னொரு நாட்டின் தூதுவர்களாகக் கூடப் போயிருக்கிறார்கள்.

கால பைரவனின் நகர்வு அந்தக் கடைசிகட்டத்தை நெருங்கியதாக இல்லை. மாநிலம் தாண்டிய/ தேசத்தைத் தாண்டிய பட்டறைகளில்/ கருத்தரங்குகளில் கலந்துகொள்ள நினைக்கும் இந்த நகர்வை இடைநிலைக்கட்ட நகர்வு எனச் சொல்லலாம். தொடக்க நிலையில் ஒரு எழுத்தாளன் தனித்தனியாக எழுதப்பெற்றவற்றைத் தொகுப்பாகக் கொண்டுவரவேண்டுமென நினைக்கும்போது தனது மொழியில் இயங்கும் முக்கியமான பதிப்பகங்கள் முன்வரவேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறார். அந்த எதிர்பார்ப்பு நடக்காதபோது தனது கைக்காசைப் போட்டு அச்சிட்டுக் கொண்டுவருகிறார். அதனைத் தொடர்ந்துசெய்ய முடியாதபோது பதிப்பகங்களின் மீது விமரிசனத்தைச் செய்கிறார். அதன் பிறகு அச்சான தொகுதியை விமரிசகர்கள் கவனிக்கவில்லை என்ற வருத்தத்தைக் காட்டுகிறார். அதன் வெளிப்பாடாக மதிப்புரை எழுதப்பெறவில்லை; விமரிசனக் கூட்டங்கள் நடக்கவில்லை என்ற மனவருத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தமிழின் முதன்மையான கவிகளும் புனைகதையாளர்களும் தங்களின் நேர்காணலில் இவ்விதமான புலம்பல்களை வாசித்திருக்கிறேன். இதன் அடுத்த கட்டமே காலபைரவனின் கேள்வியும் ஆதங்கமும்.

அங்கீகாரத்தின் இயங்கியல்

கலை, இலக்கியங்களில் செயல்படுபவர்களை வாசகர்கள் மட்டுமே கவனிப்பதில்லை. அரசு நிறுவனங்களும் தனியார்களின் பணத்தில் இயங்கும் அறக்கட்டளைகளும் கவனிக்கின்றன; அழைக்கின்றன; அங்கீகரிக்கின்றன; பாராட்டுகின்றன. அதனை ஒருவிதச் சமூகக் கடமையாக நினைக்கின்றன. நினைக்கவேண்டும் என எழுத்தாளர்களின் எதிர்பார்ப்பாகவும் இருக்கிறது. புரவலன் -புலவன் மரபு ஒன்றும் தமிழர் மரபு மட்டுமல்ல. உலகம் முழுவதும் இருக்கும் மரபுத்தொடர்ச்சிகளே. அந்த மரபில் அரசின் அல்லது ஆட்சியாளர்களின் நலன் பேசப்படவேண்டுமென எதிர்பார்ப்பது மக்களாட்சிக்கு முந்திய காலகட்ட எதிர்பார்ப்பு. நமது காலம் மக்களாட்சிக்காலம். எனவே வேறுபாடுகள் காட்டாத அல்லது ஒதுக்கல்கள் நிலவாத தன்மையில் இருக்கவேண்டும் என நினைப்பது இயல்பு. அது நமது காலத்தின் மனநிலை. ஏனென்றால் ‘… முன் அனைவரும் சமம்’ என நினைக்கிறோம். ஆனால் நமது காலம் எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்க்கும் காலமாக இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

அரசு நிறுவனங்கள் கலை இலக்கியவாதிகளைப் போற்றிப்பாடும் நிலவுடமைக்காலப் புலவனாகவே நினைக்கின்றன. தனியார் நிறுவனங்கள் பண்டமாகவும் பண்டங்களைத் தயாரிக்கும் உற்பத்தியாளனாகவும் கருதுகின்றன. நமது காலம் எல்லாவற்றையும் பண்டமாக ஆக்கி விற்பனைசெய்யும் காலமாக இருக்கிறது என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லவேண்டியதில்லை. இலக்கியமும் அப்படியான பண்டமாக ஆக்கப்படுகிறது. கச்சடா எழுத்துமுதல் கணமான எழுத்துவரை எல்லாமே விற்பனைக்கான பண்டம்தான். எழுத்தைப் பண்டமாக்குவதில் முதலிடம் அவற்றை வெளியிடும் இதழ்களுக்கும், தொடர்ச்சியாக அவற்றை நூலாக வெளியிடும் பதிப்பகத்திற்கும் இருக்கிறது. அதற்குப்பல அவை பலவித விளம்பர உத்திகளையும் கைக்கொள்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழின் பதிப்பகங்கள் ஒவ்வொன்றும் மாதப்பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவருவதையும் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். பெரும்பத்திரிகைகள் ஒவ்வொன்றும் இலக்கிய இதழொன்றையும் பதிப்பகம் ஒன்றையும் தொடங்குவதையும் கணிக்கவேண்டும்.

வியாபாரத்தின் தரகர்கள்

பல இடங்களிலும் நடக்கும் பட்டறைகளுக்கு / கருத்தரங்குகளுக்கு/ பயிலரங்குகளுக்கு/ இலக்கியச்சுற்றுலாக்களுக்கு/ தங்கி எழுதும் உதவித்தொகைகளுக்கு அழைக்கப்படும் எழுத்தாளர்கள் யாரோ ஒருசிலரின் பரிந்துரைகளின் பேரில்தான் அழைக்கப்படுகிறார்கள். சாகித்திய அகாடெமி, மொழி வளர்ச்சித்துறை, பல்கலைக்கழகங்கள் போன்றன குழுக்கள் அமைத்துப் பரிந்துரைகளைப் பெற்றுப் பரிசீலனை செய்து தேர்வுசெய்வதை நடைமுறையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. குழுக்களில் தேர்வின் நோக்கத்திற்கேற்ப ஆலோசனைக்குழுக்கள் உருவாக்கப் படவேண்டும் என்பது நியதி. ஆனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான ஆலோசனைக் குழுக்கள் அமைக்கப்படாததாலும், குழுவின் பெரும்பான்மைக் கருத்து ஏற்கப்படுவதாலும் தேர்வுகள் சரியாக இல்லாமல் போய்விடுவதுண்டு. அதனாலேயே அவை விமரிசனங்களையும் விவாதங்களையும் எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால் தனியார் அறக்கட்டளைகளில் இந்தக் குறைந்த அளவு நடைமுறைகள்கூடக் கிடையாது. பரிந்துரைகள் செய்பவர்கள் யார்? எந்த அடிப்படையில் ஏற்கப்படுகின்றன என்ற விவரங்கள் எல்லாம் எதுவும் வெளியில் தெரிவதில்லை. இலக்கியக்கருத்தரங்களிலும் எழுத்துப் பட்டறைகளிலும் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள் வெளியில் சொன்னால் மட்டுமே அறியக் கிடக்கும்.

இந்தியாவைத் தாண்டி ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் இதுபோன்ற அழைப்புக் கிடைக்க வேண்டுமென்றால் முன்பெல்லாம் அவரே தனது எழுத்துகளைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் சொல்லக்கூடியவராக இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இப்போது ஆங்கிலம் பேசத்தெரிவது அடிப்படைத்தகுதியாக இல்லை என்றபோதிலும் அவரது ஒன்றிரண்டு எழுத்துகளாவது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டால் மட்டுமே ஒருவர் அழைக்கப்படுகிறார். அதையும் தாண்டி அவரது படைப்புகளில் அடிநாதமாக ஓடும் உள்ளடக்கம் நிகழ்காலத்து இலக்கியப்போக்கில் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி ஆங்கிலத்தில் எழுதப்படும் கட்டுரைகள் பேசியிருக்கவேண்டும். அண்மைக் காலங்களில் பிறமாநில/ அயல்நாட்டுக் கருத்தரங்குகள், பட்டறைகள், விழாக்கள் போன்றவற்றில் கலந்துகொண்ட தமிழ்ப் புனைகதையாளர்கள், கவிகள் ஆகியோரின் பெயர்களை நினைத்துக்கொண்டால் இது புரியவரலாம்.

இந்திய அளவிலும் உலக அளவிலும் நடக்கும் பட்டறைகள், கருத்தரங்குகள் போன்றனவும் இலக்கியம் என்ற பொதுத்தளத்தை மையப்படுத்தி நடத்துவன போலத் தோற்றமளித்தாலும், காலத்தின் உள்ளோட்டமான – குறிப்பான போக்குகளை மையப்படுத்தியே வாய்ப்புகளும் தரப்படுகின்றன. கடந்த 20 ஆண்டுகள் இந்தியாவில் நடக்கும் எல்லாப் பட்டறைகளிலும் தலித் இலக்கியத்தை அங்கீகரித்தல் என்ற போக்கு இருக்கிறது. அதேபோலப் பெண்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் போக்கும் இருக்கிறது. விளிம்புநிலையில் இருக்கும் மனிதர்களைக் கவனிப்பதாகப் பாவனைசெய்யும் அரசுகளைப் போலவே பெரும்முதலாளிகளின் பணத்தில் நடக்கும் விழாக்களில் அவர்களை அங்கீகரித்து மேடையேற்றுகிறார்கள். இது ஒருவிதத்தில் குற்ற மனம் செய்யும் பரிகாரம் மட்டுமே. இந்த அடிப்படையில் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பைக் கொண்டு அப்பிரிவுக்குள் வராதவர்கள் கேள்வி எழுப்புவதோ, புலம்புவதோ அர்த்தமற்றது.

உலக அளவில் நடக்கும் பட்டறைகளில் முன்பெல்லாம் இந்தியவியல் என்னும் கருத்துருவைப் பேசும் -விவாதிக்கும் எழுத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன. அதற்கிணையாகத் தமிழியலை – தமிழ்க்கவிதை மரபை – தமிழ்ச் சமயமரபைக் கட்டமைக்கும் முயற்சிகளுக்கும் வாய்ப்புகள் கிட்டின. இப்போதும் இதனை உள்வாங்கிய நவீன எழுத்தாளர்கள் கவனிக்கப்படுகிறார்கள்; அழைப்புகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்த உள்ளோட்டங்களுக்கேற்பத் தனது பதிப்பக எழுத்துகளைத் தயாரிக்கும் – எழுத்தாளர்களை முன்வைத்துக் காட்டும் பதிப்பகங்கள் வெற்றிபெறுகின்றன. இது ஒருவிதத்தில் தங்களின் எழுத்தாளரை – அவரின் படைப்புகளைத் “தரமான பண்டம், இந்தக் காலத்துக்கேற்ற பண்டம்” எனச் சொல்லி விற்பனை செய்யும் விற்பனை உத்திதான். இத்தகைய எழுத்தோட்டம் கவனம்பெறும்போது இங்கே தமிழ்ப் பரப்புக்குத் தேவையான நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள் பதற்றம் கொள்கிறார்கள். “தட்டையான எழுத்துகளுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது; எழுத்தைத்தாண்டி வேறுகாரணங்களுக்காகப் பரிந்துரை நடக்கிறது” என்ற குரல்கள் கேட்கின்றன. நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ எழுத்துகளை ஐரோப்பிய மாதிரிகள் என்று சொல்லிக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அந்தப் பண்டங்கள் அங்கேயே கிடைப்பவைகள் தானே. இரண்டாண்டுகள் ஐரோப்பாவிலிருந்த போது நடந்த கருத்தரங்குகள், பட்டறைகளின் அனுபவத்திலிருந்து இதைக்கூறுகிறேன்.

ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு என்ற நிலையில்தான் பதிப்பகத்தின் பங்களிப்பு ஒரு எழுத்தாளருக்குத் தேவைப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டுச் சந்தையை – இன்னும் சொல்வதானால் சென்னையில் நடக்கும் புத்தகச்சந்தையை மட்டும் மனதில்கொண்டு நூல்களை வெளியிடும் ஒரு பதிப்பகத்தில் தனது நூல்களை வெளியிடும் கவிக்கோ, சிறுகதை எழுத்தாளருக்கோ, நாவலாசிரியருக்கோ இதுபோன்ற வாய்ப்புகள் கிடைக்காது. தனது பதிப்பகத்திற்கான பதிப்புக்குழுவில் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம்செய்யும் வல்லமைகொண்ட ஒரு பதிப்பகம் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கித்தரமுடியும். அது சாத்தியமில்லாதபோது ஆங்கில இதழ்களில் கட்டுரைகள், மதிப்புரைகள் எழுதும் நபர்களோடு தொடர்புடையதாக ஒரு பதிப்பகம் இருக்கவேண்டும். அதன் வழியாக இந்திய அளவிலான அறிமுகத்தையும் உலக அளவிலான அறிமுகத்தையும் ஒரு எழுத்தாளருக்குப் பெற்றுத்தரமுடியும். தமிழ்நாட்டில் இயங்கும் க்ரியா, காலச்சுவடு போன்ற ஒன்றிரண்டு பதிப்பகங்கள் மட்டுமே இதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவைகளோடு தொடர்புடைய விமரிசகர்கள், முன்னோடி எழுத்தாளர்கள், மதிப்புரையாளர்களின் பரிந்துரைகளின் பேரிலேயே அப்பதிப்பகங்களின் எழுத்தாளர்கள் இத்தகைய வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள். இதனைப் பெரிய குறையாகச் சொல்லமுடியாது. இதுபோன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் திறமையை எல்லாப் பதிப்பகங்களும் -குறைந்தபட்சம் நவீன இலக்கியத்தளத்தில் இயங்கும் பதிப்பகங்களாவது செய்யவேண்டும். கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு அல்லயன்ஸ், வாசகர் வட்டம் போன்றன இத்தகைய முயற்சிகளைச் செய்தன. ரஷ்யாவிற்கும் சோசலிச நாடுகளுக்குமான அழைப்பை மாஸ்கோவிலிருந்து இயங்கிய முன்னேற்றப்பதிப்பகம் கவனித்துக்கொண்டது.

பதிப்பகங்களைச் சார்ந்து வாய்ப்புப்பெறும் எழுத்தாளர்களின் தகுதி, குறைவான பங்களிப்பு, தமிழ் எழுத்துப் பரப்பிற்குள் அவர்களின் இடம், நவீன இலக்கியப்போக்குக்குள் வராத நிலை போன்றவற்றை முன்வைத்துக் கேள்விகள் எழுப்பமுடியும். அவையெல்லாம் இலக்கியமென்னும் பொது அறம் சார்ந்த கேள்விகளே. அறங்களைத் தொலைத்த – கைவிட்ட பின் நவீனத்துவக் காலத்தில் அந்தக் கேள்விகளுக்கு யாரிடமிருந்தும் பதில்கள் கிடைக்கப் போவதில்லை. பதில் சொல்லவேண்டுமென ஒருவரையும் வலியுறுத்தவும் முடியாது. இங்கேதான் தனியார் அறக்கட்டளைகளின் செயல்பாடுகளுக்கும் அரசு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் காணமுடியும். அரசு நிறுவனங்கள் நிகழ்காலப் போக்குக்குள் இடம்பெற முடியாத எழுத்தை, எழுத்தாளரைக் கொண்டாடும்போது கேள்விக்குட்படுத்தமுடியும். தனியார் அறக்கட்டளைகளை எந்தக் கேள்வியும் கேட்கமுடியாது.

••••

பிசிராந்தையாரும் நரையாமுடி அறிவியலும் – முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

download (43)

இயற்கையாகவே, நமது தலையில், முடி இருப்பதற்கு காரணம் அழகு மட்டுமல்ல. உடலின் வெப்பத்தை தக்கவைப்பதற்காகவும் தான்! ஆம், உடல் வியர்த்தலின் மூலம், அதிகப்படியான வெப்பம் வெளியேற்றப்பட்டு உடல் குளிர்விக்கப்படுகிறது. அதேசமயத்தில், அதிகப்படியான வியர்வையின் மூலம், உடலின் சராசரி வெப்ப நிலையைவிட, குறையாமல் இருப்பதற்கு, தலைமுடி துணைசெய்கிறது. கோடைகாலங்களில், வெளியில் சென்றுவிட்டு வீட்டிற்கு வந்த பின்பு, உங்களது தலையை தடவி பார்த்திருக்கிறீர்களா? தலைமுடியின் வேர்கால்களில் வியர்வை சொரிந்திருக்கும் அல்லவா? அதாவது தலைமுடியினால், வியர்வை துளிகள் எல்லாம் ஆவியாகாமல் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம், அதிகப்படியான உடலின் வெப்ப இழப்பு குறைக்கப்பட்டு, உடலின் வெப்பநிலை சமநிலையில் வைக்கப்படுகிறது. தலையை தவிர உடம்பில் உள்ள முடியின் முக்கிய நோக்கமும் இதுதான்! அதாவது, உடலின் வெப்பதை காப்பதற்காக!

சரி, தலைமுடியின் அறிவியல் பின்ணனி ஒருபுறம் இருக்க, தற்காலத்தில் சிலருக்கு தலைமுடியே பிரச்சணையாக வந்துவிடுவதுண்டு. ஆம், முடிஉதிர்தல், இளநரை, இளம் வயதில் வழுக்கை போன்ற தலைமுடி சார்ந்த பிரச்சணையால், சிலர் அவதிபடுவதும் உண்டு. இப்பிரச்சணைகளுக்கான காரணத்தையும், அவற்றை தீர்ப்பதற்கான வழிமுறைகளையும் நவீன அறிவியல் உலகம் ஆராய்ந்து அறிந்துள்ளது. முன்னதாக, தலைமுடி பிரச்சணையில், குறிப்பாக, நரைமுடி பிரச்சணையில், நம் முன்னோர்களின் நிலைபாடு எப்படி இருந்தது? வாருங்கள், நட்பிற்கு இலக்கணமாக திகழ்ந்த பிசிராந்தையாரின் அனுபவ வழிமுறையை பார்போம்.

பிசிராந்தையார் சங்ககாலப் புலவர்களில் ஒருவர். நேரில் காணாமலே கோப்பெருஞ்சோழனோடு நட்புப் பூண்டிருந்த பிசிராந்தையார் பாடிய புறநானூறு பாடல் பின்வருமாறு.

யாண்டு பலவாக நரையில் வாகுதல்
யாங்காகியர் என வினவுதிராயின்,
மாண்ட என் மனைவியொடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான் கண்டனையர் என் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்கும் அதன் தலை
ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே (புறநானூறு – 191)

மேற்கண்ட பாடல் வரிகளின் விளக்கம் பின்வருமாறு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வயோதிக பருவம் வந்தாலும், தான் இளமையோடிருக்கும் காரணத்தை இப்படியாக கூறுகிறார் பிசிராந்தையார்.

எனது மனைவியும், மக்களும், சிறந்த பண்பும் அறிவும் நிறைந்தவர்கள். என்னிடம் பணிபுரிபவர்களும், நான் எண்ணுவதை போன்றே எண்ணுபவர்கள். என் அரசனும் அறச்செயல்களை மட்டுமே செய்து நாட்டு மக்களை காப்பாற்றுகிறான். மேலும், நல்ல பண்பும், பணிவும் கொண்ட சான்றோர்கள், நான் வாழும் ஊரில் வாழ்வதால் எனக்கு நரை தோன்றவில்லை என்றார்.

அதாவது, பிசிராந்தையாரின் குடும்பம், மற்றும் சமூகம் நிலை (நல்ல பண்புள்ளவர்கள் இருந்தமையால்) சிறப்பாகவும், மனமகிழ்வை தரும் வகையிலும் இருந்துள்ளது. அதனால், மன அழுத்தம் தரும் பிரச்சனைகள் ஏதும் இல்லா நிலை இருந்திருக்கிறது. இதன் காரணமாகவே, தனுக்கு (பிசிராந்தையாருக்கு) நரை தோன்றவில்லை என்றுரைத்திருக்கிறார்.

’அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்‘ அல்லவா?

தன் அகமாகிய மனதில் எவ்வித பிரச்சணையும் இல்லாத காரணத்தால் தன் புறமாகிய தலைமுடியில் நரை தோன்றவில்லை என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறார் பிசிராந்தையார்.

சரி, பிசிராந்தையார் சொன்னது போன்று, உன்மையில் ஒருவரின் மனதிற்கும், அவரது தலைமுடிக்கும் தொடர்பு உண்டா? வாருங்கள், விஞ்ஞானிகளின் ஆராய்ச்சி முடிவுகளை பார்ப்போம்.

தலைமுடியானது, ’கெரட்டின்‘ எனும் ஒருவகை புரதத்தால் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. இது தொடர்ந்து வளரும் தன்மை கொண்டது.

மேலும் தலைமுடி நரைப்பதற்கென, குறிப்பிட்ட வயதுவரம்பு ஏதும் இல்லை. இருப்பினும், உடலின் ஆரோக்கியம், நோய் தாக்கம், ஹார்மோன்களின் நிலை, மன அழுத்தம், ஒரவரது மரபு பண்பு உள்ளிட்ட காரணங்களால், தலைமுடியின் நிறத்தில் மாற்றம் (நரை) இருக்கலாம்.

முதலில், தலைமுடி நரைப்பதற்கான (வெள்ளையாவதற்கான) காரணத்தை காணலாம்.

உண்மையில் தலைமுடியின் நிறம் வெள்ளை! ஆயினும், இது கருப்பாக இருப்பதற்கு காரணம், ’மெலனின்’ எனும் கருப்பு நிறமி ஆகும். உடலில் உள்ள மெலனோசைட் செல்களால், உற்பத்தியாக்கப்படும் இந்நிறமி, முடியின் வேர்கால்களின் மூலம், முடிக்குள் செலுத்தப்படுகிறது. இதன் காரணமாகவே, தலைமுடி கருமையாக இருக்கிறது. ஒருவர் உயிருள்ள வரை, அவரின் உடலில் இருக்கும் மெலனோசைட் செல்கள் தொடர்ந்து மெலனின் நிறமியை உற்பத்தி செய்கிறது. இருப்பினும், சராசரியாக முப்பது வயதிற்கு பின்பு, (மெலனோசைட் செல்கள்) இவற்றின் செயல் திறன் படிப்படியாக குறைவதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். அதேசமயத்தில் தலைமுடி வேர்கால்களுக்கு ஒரு விசேஷித்த தன்மை இருப்பதாகவும் விஞ்ஞானிகளால் நம்பப்படுகிறது. அதாவது, வயதினை பொருத்து, மெலனின் நிறமியை முடியின் வேர்பகுதிகள் தங்களுக்குள் அனுமதிப்பதாக சொல்கின்றனர். இதனை ஆங்கிலத்தில் melanogenic clock என்கின்றனர்.

மேற்கண்ட விளக்கத்தின் மூலம், வயதாக (மூப்பிற்கான), நரைமுடி வருவது இயல்பு என்பதை அறிய முடிகிறது. ஆனால், பிசிராந்தையாருக்கோ, வயோதிக பருவம் வந்த பின்பும் தலைமுடி நரையாமல் இருந்ததற்கு காரணம் என்ன? அல்லது, தற்காலத்தில் இளம் வயதிலேயே, நரைமுடி வருவதற்கு காரணம் என்ன? இக்கேள்விக்கான விஞ்ஞானிகளின் பதில்களை இனி காண்போம்.

தொடக்க காலத்தில், நரைமுடிக்கு காரணமாக, மெலனின் உற்பத்தி குறைபாடாக இருக்க கூடும் என்று நம்பப்பட்டது. ஆனால். அன்மையில் கண்டறியப்பட்ட ஆய்வில், முற்றிலும் புதிய தகவல் கிடைத்துள்ளது. அதாவது, நரைமுடிக்கு காரணம் மெலனின் குறைபாடு இல்லை! மாறாக, ’ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடு’ எனும் வேதிபொருளின் உற்பத்தியே! இது ஒரு சிதைவு காரணியாகும். அதாவது, கரிம பொருட்களை (உதாரணம், மெலனின் நிறமி) சிதைக்கும் பண்பு கொண்டது. இருப்பினும், நம் உடலில் உள்ள கேட்டலேஸ் நொதி (catalase enzyme), உடலில் உருவாகும் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடு சிதைவு காரணியை சிதைத்துவிடுகிறது. இதன் மூலம், நரை தவிர்க்கப்படுகிறது. ஆனால் வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, கேட்டலேஸ் நொதியின் செயல் திறன் குறைந்து விடுகிறதாம். இதனால், முடியின் வேர்பகுதியானது, உடலில் உண்டாகும் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடை அதிகமாக எடுத்து கொள்கிறதாம். எனவே, முடியிலிருக்கும் மெலனினின் சிதைவு அதிகரிக்கிறது. அதாவது தலைமுடி நரைக்கிறது.

ஒருவேளை, ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடின் உற்பத்தி உடலில் அதிகம் இல்லை என்றால், என்னவாகும்? மெலனின் சிதைவு அடையாது! எனவே, தலைமுடியும் நரைக்காது! இதன் அடிப்படையில் பார்த்தால், மூப்பு அடைந்த பொழுதும் ஒருவரது உடலில் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடின் உற்பத்தி இல்லை எனில், அவரின் தலைமுடி நரைப்பதற்கு சாத்தியமில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

சரி, நம் உடலில், எப்படி அல்லது ஏன் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடு உற்பத்தியாகிறது? இதற்கான அறிவியல் பூர்வமான விளக்கத்தை பார்ப்போம்.

பொதுவாக நமக்கு உண்டாகும் மனஅழுத்தம், சமச்சீரற்ற உணவு பழக்கம், சூழ்நிலை மாசுபாட்டின் தாக்கம், உள்ளிட்ட காரணங்களால், உடலில் உள்ள செல்கள், ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடை உண்டாக்குகிறது. ஏற்கனவே பார்த்தது போன்று, இயல்பாக உருவாகும் இந்த ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடை கேட்டலேஸ் நொதி, சரிகட்டி, அவற்றால் நமக்கு எவ்வித பாதிப்பும் ஏற்படாமல் காக்கிறது. இருப்பினும், தொடர்ந்து இருக்கும் மன அழுத்தத்தின் விளைவாக, உடலில் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடின் உற்பத்தி அதிகரிக்கிறது. இதற்கிடையில் கேட்டலேஸ் நொதியால், அதிகப்படியான அளவு ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடை முழுமையாக சிதைக்க முடிவதில்லை. எனவே, இவைகள், மெலனின் நிறமியை சிதைத்து தலைமுடியை வெள்ளையாக்குகிறது.

சிந்தித்து பார்த்தால், பிசிராந்தையாரின் சுற்றம் சிறப்பானதாக இருந்தமையால், மன அழுத்தம் இல்லாமை, சரியான மற்றும் ஆரோக்கியமான உணவு, தூய்மையான சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால், அவரது உடலில் ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடின் உற்பத்தி இல்லாமலே இருந்திருக்கும். இதன் காரணமாகவே, அவரது தலைமுடி நரையாதிருந்திருப்பது, தற்கால அறிவியல் விளக்கத்துடன் உணர முடிகிறது. மேலும், இளவயது தலைமுடி நரைக்கான காரணத்தையும் நம்மால் அறிய முடிகிறதல்லவா? ஆம், இளவயதானாலும் தொடர்ந்து இருக்கும் மன அழுத்தம், சூழ்நிலை மாசுபாடு முதலிய காரணங்களால் உற்பத்தியாகும் அதிகப்படியான ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடு, தலைமுடியை வெள்ளையாக்குகிறது.

சுருங்க சொன்னால், சுற்றம் தூய்மையானதாகவும், சுற்றத்தாரும் நல்ல பண்புடையவர்களாகவும் இருப்பார்களேயானால், நம் அகத்தில் தீங்கான மாற்றங்கள் (ஹைட்ரஜன் பெராக்ஸைடின் உற்பத்தி) நிகழ்வதில்லை. அதனால், நரைமுடியில்லை என்ற நம் முன்னோரது தீர்க்கமான முடிவு எத்துனை உன்மையானது! உலகெங்கிலும் நிகழ்த்தப்பட்ட பலதரபட்ட ஆராய்ச்சியின் விளைவாக, தலைமுடி நரையாதிருக்க, விஞ்ஞானிகள் சொல்லும் வழிமுறையும் இதுவே! ஆம், மனாழுத்தத்தை தவிர்த்து மகிழ்ச்சியாக வாழுங்கள்.

***

தூக்கம் பற்றி ஒளவையின் அறிவுரை / முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

download (34)

தூக்கத்தின் கால அளவானது, உயிரினங்களை பொருத்து மாறுபடுகிறது. சில விலங்குகள் நீண்ட நேரம் தூங்குபவையாக இருக்கின்றன. உதாரணமாக, கோலா கரடிகளை சொல்லலாம். நாளொன்றுக்கு, சுமார் இருபத்திரெண்டு மணி நேரம், இக்கரடிகள் தூங்குகின்றன. பழுப்பு நிற வவ்வாலோ பத்தொன்பது மணி நேரத்திற்கும் குறையாமல் தூங்குகிறது. வலிமையான புலி சுமார் பதினாறு மணி நேரம் உறங்குகிறது. இவைகளின் மத்தியில், சில வகை பிராணிகள், மிக குறைந்த நேரமே, தூங்குகின்றன. இதற்கு, ஒட்டக சிவிங்கியை சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக சொல்லலாம். ஆம், இவைகள் நாளொன்றுக்கு இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே தூங்குகின்றன. பசுக்களின் உறக்க கால அளவு, சுமார் நான்கு மணி நேரம்.

சரி, மனித இனமாகிய நம்முடைய தூக்க கால அளவு எவ்வளவு? பொதுவாக, வயது, பணிச்சூழல் முதலியவற்றை பொருத்து தூக்கத்தின் கால அளவு மாறுபடுகிறது. இருப்பினும், குறைந்தது ஆறு மணி நேரமாகிலும் கட்டாய தூக்கம் அவசியம் என்கின்றனர் இத்துறை நிபுணர்கள். அதேசமயத்தில், தற்கால சூழ்நிலையின் காரணமாக, ஏழிலிருந்து ஒன்பது மணி நேரம் வரையிலும் தூங்கலாம் என்ற கருத்தும் ஒருசில ஆராய்ச்சியாளர்களிடையே நிலவுகிறது.

இந்நவீன காலத்தில், பற்பல கருவிகள் கண்டறியப்பட்டு, நடைமுறையிலும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அக்காலத்தில் செய்யப்பட்ட பல வேலைகளை, இக்கருவிகளை கொண்டு, தற்காலத்தில், நொடி பொழுதில் செய்திட இயலும். இருப்பினும், வேலை சுமை மட்டும் குறைந்த பாடில்லை! சில நேரங்களில், கால வரையறைக்கு உட்பட்ட வேலை பளுவின் நிமித்தம், உறக்கத்தையும் உதாசீனப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம். இதனால், உறக்க கால அளவு குறைகிறது.

இதற்கிடையில், வேலையின் தன்மையை பொருத்து, உறக்கத்தின் காலமும் (இரவுக்கு பதில் பகல் பொழுதில்) மாறுபடுகிறது.

இயற்கை எல்லாவற்றையும் தெளிவாக வகுத்து, படைத்து, இயக்கி வருகிறது. இயற்கையை (அளவோடு!) பயன்படுத்தலாம். ஆனால் மாற்ற முடியாது அல்லவா? மாற்ற முற்படும் பொழுது, அது பல இன்னல்களை கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும். இதன் அடிப்படையில், தூங்கும் நேரம் மற்றும் காலத்தில் ஏற்படும் மாற்றம் பல வகையான உடல் உபாதைகளை உண்டுபன்னுகிறது. இவைகளை எல்லாம், தற்கால அறிவியல் உலகம் ஆராய்ந்து வெளிப்படுத்தியுள்ளது. ஆனால், நவீன அறிவியல் வளர்ச்சி அடியாத காலமாக கருதப்படும் பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டிலேயே, தற்கால ஆய்வு முடிவினை நம் முன்னோர்கள் தீர்க்கமாக நமக்கு அறிவுறுத்தியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது அல்லவா? ஆம், தூக்கத்தின் காலத்தை பற்றி ஒளவை பாட்டி,

வைகறைத் துயில் எழு (ஆத்திச்சூடி, வகர வருக்கம் 107) என்று நமக்கு சொல்லியிருக்கிறாரே!

அதாவது, ’நாள் தோறும் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்திரு’ என்பது ஒளவையின் அறிவுரை.

சூரியன் உதிக்கும் முன்னமே எழுவதால் என்ன பயன்? இதனை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்த அறிவியல் அறிஞர்களின் முடிவுகளை கீழ்வருமாறு காண்போம்.

நேரத்திற்கு உறங்க செல்வதும், சூரிய உதயத்திற்கு முன்பே எழுவதும், உடலின் நோய் எதிர்ப்பு திறனை அதிகரிக்குமாம். மேலும், தூக்க குறைவால் வரும் நேய்களும் முற்றிலும் தவிர்க்கப்படுகிறது.

மன அழுத்தம் குறைந்து மன மகிழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. அதிகாலை பொழுதில் இரைச்சலின் அளவு மிகமிக குறைவு என்பதால், தியானம் போன்ற ஆரோக்கியம் தரும் செயல்முறைகளை தடையின்றி மேற்கொள்ள முடியும். இதன் மூலமும் உடல் ஆரோக்கியம் பெருகும் வாய்ப்பு உள்ளது.

அதிகாலை பொழுதில் எழுந்திருப்பவர்களின் செயல்பாடுகள் நன்றாகவும், அதிக பயன் தருபவையாகவும் இருப்பதாக ஆய்வுகள் நிரூபித்திருக்கின்றன.

பாரதியும், ’காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு’ (பாரதியார் பாடல் – ஓடி விளையாடு பாப்பா) என்று பாடியுள்ளாரே!

எல்லா தலைச்சிறந்த ஆளுமைகளும், அதிகாலையிலே எழுந்திருப்பவர்களாக இருந்தனர்/இருக்கின்றனர் என்பதை அவர்களை பற்றி அறியும் பொழுது தெரியவருகிறது அல்லவா?

நேர்மறையான என்னம் அதிகரித்து, மனம் செழுமை அடைகிறதாம். இதன் மூலம், நல்ல பழக்க வழக்கமும் உண்டாவதாக அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

இன்றைய சூழலில், காலம் தாழ்ந்து எழுவதால் உண்டாகும் பிரச்சனைகளை நன்கு அறிவோம்! ஆம், நேரமின்மையால் (?), அவசர அவசரமாக வேலைக்கு கிளம்புவதும், காலை சிற்றுண்டியை தவிர்ப்பதும் வாடிக்கை ஆகிவிட்டதே! இதனால், பலவகையான உடல் உபாதைகள் நம்மை வந்து சேர்கின்றன. அதிகாலமே எழுவதல் இதுபோன்ற பிரச்சனைகள் தவிர்க்கப்படுகிறது.

அதிகாலை எழுவதால், மன அமைதி, சமாளிக்கும் திறன், சிந்தனை ஆற்றல் போன்றவை அதிகரிப்பதாகவும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

சரி, ஒருவேளை சூரியன் உதித்த பின் எழுந்தால் என்னவாகும்? அதாவது, அதிக நேரம் உறங்குவதால் என்ன தீய விளைவுகள் ஏற்படும்? என்ற கேள்விக்கான விடையை பல ஆய்வுகளின் மூலம் விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். அதன் சாராம்சத்தை தற்போது பார்க்கலாம்.

உடலில் சுரக்கும் மெலடொனின் என்ற ஹார்மோனே, நமக்கு தூக்கத்தை வரவழைப்பாதாக மருத்துவர்கள் சொல்கின்றனர். சூரியன் உதித்த பின்பு, இயற்கையாகவே, மெலடொனின் அளவு குறைந்து விடுகிறது. ஒருவேளை, பகல் பொழுதிலும், தொடர்ந்து தூங்க, இந்த ஹார்மோனின் சமநிலை பாதிக்கப்படும் என்கின்றனர் இத்துறை நிபுணர்கள். இதன் காரணமாக, நீரிழிவு நோய், மன அழுத்தம், உடல் வலி, உடல் எடை கூடுதல், உள்ளிட்ட கோலாருகள் வருவதற்கும் வாய்ப்பு உள்ளதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

சர்வதேச அளவில், ஏராளாமான ஆராய்ச்சியாளர்கள் தொடர்ந்து ’தூக்கதை’ பற்றி ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். அவர்களது ஆய்வு முடிவுகளின் மூலம், நாம் அறிவது என்னவெனில், சூரிய உதயத்திற்கு முன்பு எழுந்தால் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் என்பதே! சூரிய உதயத்திற்கு பின்பு எழுவோமாயின், உபாதைகளை சந்திக்க நேரிடும். இதனையே, ’வைகறைத் துயில் எழு’ என்று ஒளவை பாட்டி நமக்கு அன்றே சொல்லியிருக்கிறார்.

மேலும், ஒளவையின் இவ்வறிவுரையில், மறைமுகமான மற்றொரு அறிவுரையும் இருக்கிறது. அது என்னவெனில், பகல் பொழுதில் தூங்குதல் கூடாது! என்பது தான். ஆம், சூரியன் உதிக்கும் முன்பே எழு என்பதன் மூலம், தூங்கும் காலம் இரவு பொழுது தான் என்பதை கட்டாயப்படுத்துகிறார்.

ஒருவேளை இரவு பொழுதில் கண்விழித்து, பகல் பொழுதில் தூங்கினால் என்னவாகும்? இதற்கான பதிலாக நவீன அறிவியல் என்ன சொல்கிறது? வாருங்கள் பார்போம்.

தொடர்ந்து பகல் நேரத்தில் மட்டுமே தூங்குவதன் காரணமாக, நாளடைவில் தூக்கமின்மை நோய் வரலாம். தூக்கமின்மையால், உடற் சோர்வு, நினைவாற்றல் குறைவு உள்ளிட்ட பல கடுமையான உபாதைகள் வருவதற்கும் வாய்ப்பு இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

சுருங்க சொன்னால், வைகறைத் துயில் எழு என்ற ஆத்திச்சூடி அறிவியல் உண்மையின் விளக்கங்களை ஆராய்ந்து அறிந்துள்ளோம். நம் மூதாதயர்கள் அருளிய நீதி நூல்கள், நம் வாழ்வை நெறிபடுத்தி ஆரோக்கியத்துடன் வாழவைப்பதுடன் உண்மையான வாழ்வை அடையவும் துணை செய்பவை. அவற்றில் இயற்கை அறிவியலின் சித்தாந்தங்கள் இருப்பதும் இயற்கையே!

•••••

தொண்டூர் சமண மலைப்பள்ளி / ஸ்ரீதரன் ( புதுச்சேரி )

download (37)

பன்னாட்டு பள்ளி ,மத்திய பள்ளி .மாநில பள்ளி . மெட்ரிக் பள்ளி ,மாண்டிசரி பள்ளி என்று பல ரக பள்ளிகள் இன்று . ஒரு 60 ஆண்டுக்கு முன்னர் வரை திண்ணை பள்ளி முறை வழக்கில் இருந்தது . ஆனால் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே தமிழ்நாட்டில் ஆரம்ப பள்ளிக்கூடம் முதல் பல்கலைக்கழகம் வரை மலைகளில் தான் கல்வி பயிற்றுவிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றது .அப்படி என்றால் அந்த மலைகளில் உபாத்தியாயர் எனப்படும் ஆசிரியர்கள் எங்கிருந்து வந்து பாடம் நடத்தினார்கள் ?மாணவர்கள் எங்கிருந்து போய் பயின்றார்கள் ?

புதுச்சேரியை சேர்ந்த ஸ்ரீதரன் மிக்க ஆர்வத்துடன் மலைப்பள்ளிகள் குறித்து நம்மிடம் பேசினார் .அச்சக முகமை தொழில் செய்யும் 54 வயதாகும் இவர் தமிழகத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலான மலைப்பள்ளிகளை பார்வையிட்டு இருக்கிறார் .

”கல் குவியலாகவும் ,பாறைகளாகவும் ,கனிமவள கொண்டவையாகவும் விளங்கும் இயற்கையான மலைகள் தமிழகத்தின் தொன்மை கல்வி நிறுவனங்களாக சமூக ஒழுக்கத்தை மேம்படுத்தும் அறப்பள்ளிகளாக விளங்கி இருக்கின்றன .
ஓர் அறிவு முதல் ஆறறிவு கொண்ட மனிதர் வரை உள்ள உயிர்களுக்குள் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என வாழும் நெறி புகட்டிய முற்றும் துறந்த சமண துறவிகள் இப்பள்ளிகளில் ஆசிரியப்பணி ஆற்றி உள்ளனர் .கணிதம் ,வானியல் ,விஞ்ஞானம் ,உயிர் ஞானம்,மொழியறிவு ,மருத்துவம் என வாழ்வின் பல துறைகளும் இங்கே பயிற்றுவிக்கப்பட்டுள்ளன .
தூய துறவியர்கள் கல்வியுடன் மருத்துவ சேவையும் புரிந்துள்ளனர் .உணவு தானம் ,புகலிட தானம் முதலியவையும் அவர்களால் கொடுக்கப்பட்டு உள்ளது .
மிக பிரதானமாக வாழும் நெறிகள் குறித்து அவர்கள் மாணாக்கர்களுக்கு போதித்து உள்ளனர் .
துறவிகள் கல்வி போதித்த இடங்கள் பள்ளிகூடம் என்றும் – அவர்கள் மலைகளில் கல்படுக்கை மீது உறங்கிய இடங்கள் பள்ளியறை என்றும் — அவர்கள் வழிபாடு நடத்திய இடம் பள்ளிவாசல் என்று பின்னாளில் பெயர்கள் உருவாக அடிப்படை காரணமாயின .

கடும் பனி , அனல் கக்கும் வெப்பம் என அனைத்து நிலைகளுக்கும் பொருத்தமானதாய் சமசீரான தட்பவெப்ப நிலை கொண்டதாய் இந்த மலைப்பள்ளிகள் விளங்குகின்றன .தமிழகத்தில் மலைகளிலும் இயற்கையாய் அமைந்த குன்றுகளிலும் 50க்கும் கூடுதலான மலைகளில் இன்றைக்கும் அறப்பள்ளிகளுக்கான சான்றுகள் உள்ளன .

தமிழ் மொழிக்கு செம்மொழி அங்கீகாரம் கிடைப்பதற்கு இன்றும் அதன் பழமையை உணர்த்தும் தமிழ் பிராமி எனப்படும் தமிழி எழுத்துக்களே பெரும் காரணமாய் உள்ளன .இந்த தமிழி எழுத்துகள் 1700 ஆண்டுகள் முதல் 2400 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தவை . தமிழ் எழுத்துகளின் தொடக்கத்தை காட்டும் இந்த அரிய கல்வெட்டு எழுத்துகள் சமண துறவியர்கள் நடத்திய அறப்பள்ளிகளிலேயே அதிகமாய் காண கிடைப்பதாக தொல்லியல் அறிஞர்கள் ஆவணங்களை பகிர்கின்றனர் .

மிகுந்த அமைதி சூழலை கொண்ட மலைப்பள்ளிகள் துறவியர்கள் தவம் நோற்க ஏற்ற சூழலை அளித்ததை இன்றைக்கும் அந்த மலைகளில் சிறிது நேரம் தங்கினால் நாமும் அறியலாம் .

மதுரையை சுற்றிலும் உள்ள இந்த மலைகளில்தான் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழ்ச்சங்கங்கள் செயல்பட்டதை வரலாறு நமக்கு தெரிவிக்கறது .எண்பெருங்குன்றங்கள் என மலைப்பள்ளிகள் மதுரையில் செயல்பட்டுள்ள இடங்கள் இன்றும் மாறாத ஆவணங்களாக உள்ளன .யானைமலை ,கொங்கர்புளியங்குளம் ,திருப்பரங்குன்றம் ,அழகர்மலை,திருவாதவூர் ,அரிட்டாபட்டி ,சமணர்மலை போன்ற இந்த மலைப்பள்ளிகளில் சான்றுகள் பல இன்றும் பசுமை நடைபோன்ற அமைப்பின் முயற்சியால் நல்ல விழிப்புணர்வை பெற்று வருகிறது .

மன்னர்கள் தானம் அளித்த செய்திகள் , துறவியர்க்கு உறைவிடம் கல்படுக்கை செய்து கொடுத்த செய்திகள் ,வடக்கிருத்தல் எனப்படும் உண்ணாநோன்பு செய்திகள்,அறப்பள்ளி ஆசிரியர் மாணாக்கர் குறித்த செய்திகள் கல்வெட்டுகளில் இன்றும் தடயங்களாக உள்ளன .
மூலிகை அரைக்க துறவியர் பயன்படுத்திய மருந்துகுழிகள்,பள்ளி நடத்திய கட்டிட எச்சங்கள் ,துறவியர் உறைவதற்கு பயன்படுத்திய கற்படுக்கைகள் , அவர்கள் மலை மீதேற சிறியபடிகள் என இன்னும் அழியா சான்றுகளை சமண சான்றுடைய மலைகள் இன்றும் பறைசாற்றுகின்றன .

அயல்நாட்டவர் படையெடுப்பிலும் பல நூறு ஆண்டுகளாக அழியாமல் தன் இயல்போடு விளங்கிய இந்த மலைப்பள்ளிகள் தற்போது சிறிது சிறிதாக அழிய தொடங்கி வருகின்றன .ஆயில் பெயிண்ட் ,பிரஷ் மட்டுமின்றி உளி ,சுத்தியல் போன்ற ஆயுதங்களையும் தாங்கி மலையேறி சென்று தொன்மையான கல்வெட்டின் அருகிலேயே தங்கள் பெயருடன் காதலர் பெயர், காதல் குறியீடு என பல வழிகளில் அறிந்தும் அறியாமலும் தொன்மையை இல்லாமல் ஆக்கி விடுகின்றனர் . இன்னும் பல மலைகள் சாலைகளில் போடப்படும் சரளை கற்கள் தொடங்கி க்ரானைட் கற்கள் என பணம் தரும் கற்பகவிருட்சமாய் கபளீகரம் செய்யப்படுகின்றன .மது அருந்துவோர்க்கு இயற்கையாய் அமைந்த குகை பள்ளிகள் இன்று மதுபான கூடமாய் சமூக விரோதங்களை அரங்கேற்றிடும் நிலையமாய் மாறி வருகின்றன.தமிழகம் முழுக்க இன்னமும் தொன்மை சின்னங்கள் என்று அறிவிப்பு கூட செய்யப்படாத நிலையில் 30க்கும் கூடுதலான மலைப்பள்ளிகள் உள்ளன .பல மலைகள் மத்திய மாநில தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தாலும் பராமரிப்போ பாதுகாப்போ இன்றியும் உள்ளன .இது தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மலை .எந்த துஷ்பிரயோகம் செய்யக்கூடாது என மலையை சுற்றி ஐந்து இடங்களில் வைக்கப்பட்ட அறிவிப்பு பலகைகளே அடியோடு வெட்டப்பட்டு குஜிலி கடைக்கு செல்லும் அவலமும் ஒரு பக்கம் ..

கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் சிதறாலில் திருச்சாரணத்து மலை தொடங்கி ,கழுகுமலை ,திருமூர்த்திமலை ,திருச்செங்கோட்டுமலை , சித்தன்னவாசல் ,நார்த்தாமலை ,திருச்சி மலைக்கோட்டை ,திருமலை, ,வள்ளிமலை என அறம் உரைத்த மலைகள் தமிழகம் முழுதும் பரவியிருக்கின்றன.தமிழ்வளர்ச்சி துறையும் .தொல்லியல் துறையும் இந்த தொன்மைமிக்க தமிழர் பண்பாட்டின் அடையாளங்களை பாதுகாக்க முனைய வேண்டும் . . .

இந்த வரலாற்றை தெரிந்து கொள்ளவும் ,அந்த இடங்களை சுத்தம் செய்யவும் ,மலை சார்ந்த ஊர் மக்களிடம் விழிப்புணர்வு உண்டாக்கவும் மாதத்தின் முதல் ஞாயிறு அன்று அகிம்சை நடை என்கிற அமைப்பின் மூலம் விழிப்புணர்வு நிகழ்வுகளை தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறோம் .2014 ஜனவரியில் தொடங்கி 38 மாதங்களில் 60க்கும் கூடுதலான இடங்களில் நிகழ்வுகளை நடத்தி உள்ளோம் .

இத்தகைய மலைப்பள்ளிகள் மானிடருக்கு ஐந்து விதமான வாழ்வியல் நெறிகளை விளக்கி கூறின .இம்சை செய்யாமை ,களவு செய்யாமை ,பொய் சொல்லாமை ,பிறன்மனை விழையாமை ,மிகு பொருள் விரும்பாமை என்ற ஐந்து நெறிகளோடு வாழும் போது வாழ்க்கையில் இடர்களை குறைத்து கொள்ள முடியும் என துறவியர் வழிகாட்டினர் . அறம் உரைத்த இந்த மலைப்பள்ளிகள் தமிழர் நாகரீகத்தின் எச்சங்கள். இந்த பண்பாடு சின்னங்களை பாதுகாப்பது மனித மனங்களுக்குள் அமைதியை உருவாக்க வழிகாட்டும் என்பது உறுதி”

———————————————————————————————————-

அய்யா , வணக்கம் .தமிழக அளவில் 20 க்கும் கூடுதலான மாவட்டங்களில் 1500 முதல் 2300 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த தமிழர் நாகரீகத்தின் எச்சங்களாக உள்ள மலை பள்ளிகள் — அங்கு உறைந்த சமண துறவிகள் குறித்து கட்டுரை அனுப்பி உள்ளேன் . ஆய்வு செய்து வெளியிட்டு உதவிட வேண்டுகிறேன் .
••••

தேன்மொழி தாஸ் மொழிகளின் தேவதை. / ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்.

download (41)

வாசிப்பு பிரதியை முன் வைக்கின்ற நிகழ்வுகள் அண்மைய சூழலில் மிக வேகமாக வளர்ந்து வருவதை காண முடிகின்றது.இது நவீன இலக்கியப் பிரதியை மேலும் செம்மைப்படுத்துகின்ற அதைய நேரம் புனைவாளனின் மனோநிலையையும் வாசிப்பாளனின் மனோநிலையையும் இணைக்கின்ற ஒரு ஊடகமாவும் எழுதின் தவத்தை குன்ற விடாமல் அதை சூழலுக்கேற்ப காலத்திற்கேற்ப தக்க வைத்துக் கொள்கின்ற ஒரு முயற்சியாகவும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்.

ஒரு படைப்பு குறித்த விமர்சனங்கள் கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நடைபெருகின்ற போது அந்தப் படைப்பை சூழலுக்கு தந்த புனைவாளனும் அதனை நெஞ்சினில் சுமக்கின்ற வாசிப்பாளனும் உத்வேகம் அடைகின்றார்கள் என்கின்ற விடயத்தில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.மிக கடினமான நேர நெருக்கடிக்கு மத்தியில் புனைவாளன் தனது அனுபவப் பிரதியை தருகின்றான் அதைய கடினமான நேர நெருக்கடியில் வாசிப்பாளன் ஒரு பிரதியை வாசித்து அவனுடைய மன அமைதிக்கான புதிய வாழ்வின் பக்கங்களை தேர்ந்தெடுக்க முயற்சிக்கின்றான்.இதனை ஒரு பிரதியை ஆழமாக வாசிக்கின்ற போது அந்த பிரதி தருக்கின்ற புனைவுக் கிளர்ச்சி அல்லது அழகியலிலிருந்து பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

இதில் இயற்கையின் வாசலை அதன் வெளியை ஒரு புனைவாளன் அன்றாடம் பருகும் போது கிடைக்கின்ற ஆனந்தம் சொல்ல முடியாத சங்கதி.அவ்வாறான இயற்கை சாரலை உடல் முழுவதுமாய் அன்றாடம் போர்த்தி அதனை அனுபவித்த தேன்மொழி தாஸின் கவிதைகள் அங்கு வாழ்கின்ற மக்களின் பாத்திரங்களாக மாறி நிற்கின்றன.அதனால்தான் தேன்மொழி தாஸின் பிரதிகள் வாசிப்பாளனுக்குள் உயிர்ப்பு பெறுவதோடு அந்த மலைதேசத்து மக்களது வாழ்வியலை அதனது பன்முகப் பக்கங்களை பேசுகின்றன

தேன்மொழி போன்ற பொது நிலைக் கோட்பாடுகளுடன் எழுதும் படைப்பாளிகளுக்கு ஆங்காங்கே எதிர்வினை குரல்கள் எழாமலில்லை. குறிப்பாக பெண் படைப்பாளிகள் என்றால் வரையறை இருக்க வேண்டுமென்று சமூகம் புரிந்து வைத்திருப்பது மிகப் பெரும் கொடுமை.

சமூத்தின் மீதான அக்கரையுடன் எல்லாப் படைப்பாளிகளும் தங்களது புனைவுகளை கொண்டு வருவதில்லை.எனினும் ரஷ்ய,ஈரான் போன்ற நாட்டுப் படைப்பாளிகள் புறக்கனிக்கப்பட்ட மக்களது எழுது கோல்களாக தங்களை மாற்றிக் கொள்வதும் பின் அந்த நாட்டு அரசுகளால் கைது செய்யப் பட்டு சிறைகளில் அடைக்கப்படுவதும் மிகச் சாதாரணமாக நடந்தேறி விடுகிறது.

நவீன புத்தாக்கங்களை கொண்டு வந்து பல்வேறு மனஉளச்சல்களுக்கு உள்ளான ஈரானிய கவிதாயினிகள் அல்லது இயக்குநர்கள் மரியம் மஜீத்,மன்ஹாஸ் மஹம்மதி போன்றவர்களின் படைப்பின் மிக நெருக்கத் தன்மையுடன் எழுதும் கவிதாயினியாக தேன் மொழியைப் பார்கிறேன்.இவரது கவிதைகள் பொதுவாக பெண் படைப்பாளிகளால் குரல் கொடுக்கப்படுகின்ற அல்லது முன்வைக்கின்ற சீதனம்,கல்வி,பெண் விடுதலை போன்ற செய்திகளை பேச முன்வரவில்லை.மாறாக சமூகத்தின் மீதான அக்கரையும் புறக்கனிக்கப்பட்ட மற்றும் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் அரசியலைப் பேசுவதோடு அவர்களது வாழ்வியல் அவலங்கள் குறித்தும் கண்ணீர் குறித்தும் கேள்வி எழுப்புகின்றன.

மரியம் மஜீத்,மன்ஹாஸ் மஹம்மதி போன்றவர்கள் சமூக விடுதலை குறித்து பேசிய தருணங்களிலெல்லாம் ஈரான் அரசால் கைதுசெய்யப்பட்டு அவர்களது குரல் உடைக்கப்பட்ட வரலாற்றைப் பார்க்கிறோம்.இது படைப்பாளிகளுக்கு தவிர்க்க முடியாத தண்டனை என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

தேன்மொழி தனது படைப்புகளை ஒடுக்கு முறைகளின் உணர்வு வெளிப்பாடாக குரல் தருகிறார் .இனூடாக இவர் தனது எழுத்துக்கான அகன்ற வெளியை தெரிவு செய்கிறார்.இதுவே ஒரு படைப்பாளியின் காத்திரமான பங்களிப்பு எனச் சொல்லலாம்.

தேன்மொழி தனக்குள் தனிப்பட்ட மதிப்பீடொன்றை செய்து கொண்டு பிரதிகளைத் தருகிறார்.இது எழுத்துலகில் புதுவகையான பாய்சல் என்றே நான் சொல்லுவேன்.இவரது கவிதைகளை வாசிக்கின்ற போது தேன்மொழி ஒரு புது உலகத்தை மொழிக்குள் கொண்டு வரும் தேவதையாக நிமிர்ந்து நிற்கின்றார்.இவரது குறியீடுகளும் மொழிச் செதுக்கல்களும் தேன்மொழியின் கவிதைகளை விரும்பி வாசிக்கச் செய்வதோடு இவரது கவிதைகளுக்கான மதிப்பீடு ஒன்றையும் தருகின்றன.

தேன்மொழியின் கவிதை குறித்து நமக்கு உரையாடுவதற்கும் கருத்துக்களைப் பரிமாறுவதற்கும் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன தேன்மொழியின் கவிதைகளை பேசும் போது இவர் யார் என்பதும் தேன்மொழியிக்குள் புதைந்து கிடக்கும் புதையல்களும் நமக்குத் தெரிய வரும்.இயற்கையையும் துயரங்களையும் தாண்டி அனுபவங்களின் பெரும் பாதையில் மிக மோசமான அரசியல் நெருக்கடிமிக்க சூழலையும் எவரோடும் சமரசம் செய்ய விரும்பாத ஒரு குரலையும் கண்டு கொள்ளலாம்.

தனது சிந்தனையை தூண்டிய தன்னைப் பாதித்த கோப குரலை இவர் தனது படைப்புகளில் ஓங்கி ஒலிக்க விட்டிருக்கிறார்.ஒவ்வொரு பிரதியையும் வரிகளுக்கு வலுச்சேர்க்க ஒடுக்கு முறையையும தன்னை பாதித்தவைகளையும்சொல்ல முனைவதனூடாக புனைவாக்கத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.அந்த புனைவுகள் வாசிப்பாளனிடம் கேள்விகளை தொடுக்கின்றன.அந்த கேள்விகள் வாசிப்பாளனை நிலைகுலையச் செய்கின்றன பின் ஓங்கி வெடித்து அந்த கேள்விகளின் உணர்வு சதா வாசிப்பாளனுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிக்கிறது.தேன்மொழி இங்கு வாசிப்பாளனுடன் உட்கார்ந்துவிடுகிறார் என்பது எனது கணிப்பீடு.

தேன்மொழியின் அதிகமான கவிதைகள் மறுவாசிப்பை வேண்டி நிற்கின்றன.அல்லது மறுவாசிப்புக்கான உணர்வை பதிவு செய்வதோடு சிறந்த புரிதல் குறியீட்டையும் தருகின்றன.இவ்வாறான உணர்வை நமக்குள் பதிவு செய்வதற்கான காரணியாக அமைவது தேன்மொழி என்னேரமும் கவிதைகளுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதற்கான அடையாளமாக கருத முடியும்.தேன்மொழி கவிதைகளில் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத மென்மையான மொழிகளை அலங்காரப்படுத்தியிருக்கிறார்.இவரது கவிதைகளில் தனித்த அழகியலும் இயற்கை சார் மனநிலையையும் காண முடிகின்றன.

இவரது பிரதிகளில் அநேக புதிய உத்திகள் எக்ஸ்பெரிமென்டல் கவிதைகள் சுழல் கவிதை வகை பல மிகச் சிறந்த புதிய உத்திகள் யாரும் இதுவரை கையாளாத வடிவ வேறுபாடுகளையும் காணலாம்.

தன்னுடைய வாழ்வியலில் உடன் வரும் இன்னும் தொடர்ந்து பயணம் பண்ணும் காட்சிகளை தன் கவிதைகளில் அடக்கி தனியிடத்தை நமக்குள் பிடித்து விடுகிறார் தேன்மொழி.அப்படி மிக வலிமை நிறைந்த கவிதையாக ‘காட்டுப் பூக்களின் நாமங்கள்’ கவிதையைச் சொல்ல முடியும்.

மலைகள் என்பது
சில பச்சைக் கூழாங்கற்கள்
மூடுபனிக்கு
மிதித்துச் செல்கையில்
அதன் பெருவிரல்களில்
காட்டுப் பூக்களின்
நாமங்கள்
வெள்ளைத் தைலமாய்ப்
புறப்பட்டு விடுகின்றன.

இம்மலைகளில் இன்றி
வேறெங்கும்
வசிக்கயியலாத மரத்தின்
உள்ளே
எனது நிலத்தின்
அடையாளம்
வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

காடும், மலையும் அது சார்ந்த இயற்கையுடனும் இளமைக் காலத்தில் வாழ்ந்த தேன்மொழி இன்றும் அதன் வாசனையில் உணர்வு மொழியாய் தருகிறார்.

இவரது கவிதைகளை வாசிக்கின்ற ஒரு வாசிப்பாளன் இயற்கையை பருகாமல் மனதில் அதிர்வை சுமக்காமல் அந்தக் கவிதைகளில் இருந்து வெளியேற முடியாது.தொடர்ந்து வாசிக்கும் ஒருவன் நவீன மனதின் பிரதியை கண்டு கொள்வதோடு மொழியில் வேறுன்றி கவிதையின் அடர்த்தியில் ஆன்மா அங்கிருந்து வெளியே மறுத்து விடும்.
எத்தனை இயற்கையோடு வாழ்ந்தாலும் மீளாத் துயரத்தை தேன்மொழி அனுபவித்திருக்கிறார் என்பதற்கு இவரது பல கவிதைகள் நம்மைக் கடந்து செல்லும் போது கண்ணீரின் ஊர்வலத்தை வெறுமையின் பிடியில் நின்று கொண்டு பேசுகின்றன.

‘பின் எப்படி நித்திரை என வந்தடையும்’என்கிற கவிதை.

சிலந்திகள் எனக்கு
சுவர் அமைக்கத்
துவங்கிவிட்டன
மூளையின் திரவம்
இளகும் ஓசை
இன்னும் அதிகமாய்
வலுப்பெற்று இறங்குகிறது.
இடது விரலில்
வைக்கப்பட்ட
ஒரு துளி நீலமை
பாரங்கல்லாகி விட்ட
இவ்விரவை
மேலும் எப்படி அசைப்பது

இந்தப் பிரதியில் தனிமனித உணர்ச்சி நிலைகளின் மொத்தக் கொதிப்பையும் காண முடிவதோடு இந்தப் பிரதி வாசிப்பாளனுக்குள் சலனங்களை தோற்றுவிப்பதையும் பாராட்டி வியக்காமல் இருக்க முடியாது.

ஒரு கோப்பையில் எனது
உயிரை ஊற்றி
குடித்துவிட்டு
முடித்துவிட வேண்டும் போல்
இருக்கிறது சூசன்

இந்தப் பிரதியில் நிர்ப்ந்தங்களின் தொன்மமான ஒரு சூழலை சவால் மிகுந்த சுயத்தின் கேள்விகளை உணர முடிவதோடு மனசின் உள்ளார்ந்த பெரும் வலியையும் பிரதி நிறுவப்பட்ட சந்தர்ப்த்தையும் நம் முன் காட்சிப்படுத்தலாக காண முடிகிறது.

90 முதல் 2010 வரை எழுதப்பட்ட எல்லா உடல் மொழிக் கவிதைகளும் காலாவாதியாகிவிட்தென உணர்கிறேன்

தேன்மொழி பெண் படைப்பாளி என்கின்ற வகையில் உடல் சார்ந்த கவிதைகள் பற்றிய ஒரு கருத்துப் பரிமாற்றத்தை இருவருக்குமான உரையாடலின் போது பகிர்ந்து கொண்டார்.

“விடுதலை என்பது ஒரு தனிப்பட்ட உயிர் எதை அடைய விரும்புகிறது என்பது தான். எனில் பெண் அடைய விரும்புவது உடலின் விடுதலையா? அப்படி எனில் கட்டாயம் எனக்கு இல்லை உடல் சார்ந்த விடுதலை தேவையில்லை .என் உடல் எனது ஆணுக்கு சொந்தமானது.ஆண் பெண்ணின் மனதை உடலை சிதைப்பதை அதனால் ஏற்படும் மன இருக்கத்தை ஒடுக்கு முறையை பதிவுசெய்வதையே நான் விரும்புகிறேன். எனது ஆழ்மன உணர்வுகள் பிரபஞ்சத்தின் உட்கரு.நான் தாயாகவே இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று இயற்கைக்குள் தாய்மையின் முழுமையான மனநிலையில் நின்று பேசுகிறார்.
அப்பா கம்யூனிஸ கொள்கையில் மிகவும் ஆழ்ந்த பிடிப்புமிக்கவராக இருந்தால் வீட்டில் தெய்வப் படங்கள் வைப்பதையும் உருவ வழிபாட்டையும் அப்பா கடுமையாக கண்டித்தாக சொல்லும் தேன்மொழி வீட்டின் சுவர்களில் லெனின் காரல் மார்க்ஸ் ஏங்கல்ஸ் சிவப்பு நிறமென சிறுவயது முதல் வித்தியாசமான அனுபவத்தைப் பெற்றதால்தான் தனது கவிதைகளில் கம்யூனிஸ குரல் அனூடாகவே பரந்து விரிவதாகவும் தேன்மொழி நிறுவுகிறார்.மார்க்ஸின் புரட்சி இவரது கவிதைகளில் பிரதியாகுவதற்கு

இவரது உடலிலும் மனதிலும் புரட்சி இருப்தே காரணமென்று உரத்துக் கூற முடியும்
உருவ வழிபாடு கூட தவிர்க்கப்படும் நிலையில் உடலை அதன் அசிங்க வார்த்தைகளோடு எழுதுவது ஈனச் செயலாகவே உணர்கிறேன் என்கிறார் தேன் மொழி.ஏனெனில் “எனது உடலை எழுத்தில் மறைக்கும் நான் வேறொரு பெண் உடலை எப்படி எழுவேன்” என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.
எனினும் 2005 இல் தேன்மொழி ஒரே ஒரு உடல் மொழிக் கவிதை எக்பெரிமென்டல் கவிதையாக நமக்குத் தந்திருக்கிறார்.அதில் ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளரின் நாட்குறிப்பின் வரிகள் இந்திய கவிதை மொழியின் கவிதை என சவாலோடு கவிதையின் இசைச் சுத்தம் மாறாமல் தந்திருக்கிறார்.தனது தாய் மொழி எத்தகைய மொழியின் படைப்பாளனையும் எதிர் கொள்ளும் என்பதனை இக்கவிதையினூடாக உட்படுத்திப் பார்க்கலாம்.
இந்த கவிதை பிலிப் காஃப்மனின் ‘ஹென்றி அன்ட் ஜுன்’(Hendry and june) எனும் திரைப்படத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதியிருக்கிறார்.இக்கவிதை நீண்டதொரு கவிதை அதன் ஒருசிறு முன் பகுதி
Anais nin’s diary.

நிர்வாண உடலின்
பூசப்பட்ட ஓவியங்களுக்கு
உள்ளேயும்
சுயநிறமிழக்காத
முலைகளைப்
பார்த்துக் கொண்டே
வருகிறாள் அனைஸ்
எனக்குத் தெரியும்
கனிந்த ராஸ்லர்ரி
பழங்களை விடவும்
இனிமை மிக்கதொரு
அழகியின் முலைகளை
ருசித்தவள் இவளென
இரகசியங்கள் ஏதும்
மறைக்கப் படாத
நாட்குறிப் பேட்டின்
பக்கத்தில்
அவளைப் பற்றி அனைஸ்
இப்படி எழுதி
வைத்திருக்கிறாள்.
எனக்குள் தீராத ஒரு
கொடுங் கனவு இருந்தது
அப்போதுதான் june
திடீரென இந்த நகரத்திற்குள்
திரும்பியிருந்தாள்.
நாங்கள் தாழிடப்பட்ட ஒரு
அறையில்
தனித்திருந்தோம்
அப்போது
ஆடைகளை
ஒவ்வொன்றாக
களையத் துவங்கினேன்.
……..
……..
……… என கவிதை விரிந்து இறுதிப்.பகுதி இப்படி முடிகிறது.

ரகசியமாக வேறொரு
மனிதனைச் சந்திக்கவும்
விரும்புகிறேன்
பாலுணர்வைத்
தூண்டக் கூடிய
அனேகக் கற்பனைச்
சித்திரங்கள்
என்னிடம் இருக்கின்றன
எனக்கு அவ்வின்பம்
தேவையாகவும்
இருக்கிறது.
இப்படி முடிவுறும் கவிதை தேன்மொழியின் கற்பனைகளுக்கும் பரந்த நோக்கங்களுக்கும் ஒரு சவால் மிகு இடைவெளியை தருகிறது.இவர் பெண் உடல் திறந்து தனது பிரதிகளை தந்திருந்தால் சில நேரம் பேசப்பட்டு இவர் கூறுவதைப் போல அக்கவிதைகள் காலாவாதியாகியிருக்கலாம்.அதனை தேன்மொழி விரும்பவில்லை என்பதோடு இவ்வாறான சூழலில் இவர் வளரவில்லை என்பதும் நமக்குத் தெரிய வருகிறது.
தேன்மொழியின் எழுத்துப் பயணம் என்பது கடலைப் போன்றதெனில் எனது உரையாடல் என்பது ஒரு சிறு தேநீர் குவளையில் அள்ளியெடுத்த நீர் போன்றது.தன் சுயத்தை இழக்காத இவரது விரிவான சமூக மாற்றப் பார்வை தேன்மொழியின் கலைப் பயணத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது அதனாலேயே இவர் பேசப்படுகிறார்.தேன்மொழி கவிதை,சிறுகதை,சினிமா,தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றில் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது எனது அவா.

இவரது உடலிலும் மனதிலும் புரட்சி இருப்தே காரணமென்று உரத்துக் கூற முடியும்
உருவ வழிபாடு கூட தவிர்க்கப்படும் நிலையில் உடலை அதன் அசிங்க வார்த்தைகளோடு எழுதுவது ஈனச் செயலாகவே உணர்கிறேன் என்கிறார் தேன் மொழி.ஏனெனில் எனது உடலை எழுத்தில் மறைக்கும் நான் வேறொரு பெண் உடலை எப்படி எழுவேன் என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.
எனினும் 2005 இல் தேன்மொழி ஒரே ஒரு உடல் மொழிக் கவிதை எக்பெரிமென்டல் கவிதையாக நமக்குத் தந்திருக்கிறார்.அதில் ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளரின் நாட்குறிப்பின் வரிகள் இந்திய கவிதை மொழியின் கவிதை என சவாலோடு கவிதையின் இசைச் சுத்தம் மாறாமல் தந்திருக்கிறார்.தனது தாய் மொழி எத்தகைய மொழியின் படைப்பாளனையும் எதிர் கொள்ளும் என்பதனை இக்கவிதையினூடாக உட்படுத்திப் பார்க்கலாம்.
இந்த கவிதை பிலிப் காஃப்மனின் ‘ஹென்றி அன்ட் ஜுன்’(Hendry and june) எனும் திரைப்படத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதியிருக்கிறார்.இக்கவிதை நீண்டதொரு கவிதை அதன் ஒருசிறு முன் பகுதி
Anais nin’s diary.

நிர்வாண உடலின்
பூசப்பட்ட ஓவியங்களுக்கு
உள்ளேயும்
சுயநிறமிழக்காத
முலைகளைப்
பார்த்துக் கொண்டே
வருகிறாள் அனைஸ்
எனக்குத் தெரியும்
கனிந்த ராஸ்லர்ரி
பழங்களை விடவும்
இனிமை மிக்கதொரு
அழகியின் முலைகளை
ருசித்தவள் இவளென
இரகசியங்கள் ஏதும்
மறைக்கப் படாத
நாட்குறிப் பேட்டின்
பக்கத்தில்
அவளைப் பற்றி அனைஸ்
இப்படி எழுதி
வைத்திருக்கிறாள்.
எனக்குள் தீராத ஒரு
கொடுங் கனவு இருந்தது
அப்போதுதான் june
திடீரென இந்த நகரத்திற்குள்
திரும்பியிருந்தாள்.
நாங்கள் தாழிடப்பட்ட ஒரு
அறையில்
தனித்திருந்தோம்
அப்போது
ஆடைகளை
ஒவ்வொன்றாக
களையத் துவங்கினேன்.
……..
……..
……… என கவிதை விரிந்து இறுதிப்.பகுதி இப்படி முடிகிறது.

ரகசியமாக வேறொரு
மனிதனைச் சந்திக்கவும்
விரும்புகிறேன்
பாலுணர்வைத்
தூண்டக் கூடிய
அனேகக் கற்பனைச்
சித்திரங்கள்
என்னிடம் இருக்கின்றன
எனக்கு அவ்வின்பம்
தேவையாகவும்
இருக்கிறது.
இப்படி முடிவுறும் கவிதை தேன்மொழியின் கற்பனைகளுக்கும் பரந்த நோக்கங்களுக்கும் ஒரு சவால் மிகு இடைவெளியை தருகிறது.இவர் பெண் உடல் திறந்து தனது பிரதிகளை தந்திருந்தால் சில நேரம் பேசப்பட்டு இவர் கூறுவதைப் போல அக்கவிதைகள் காலாவாதியாகியிருக்கலாம்.அதனை தேன்மொழி விரும்பவில்லை என்பதோடு இவ்வாறான சூழலில் இவர் வளரவில்லை என்பதும் நமக்குத் தெரிய வருகிறது.
தேன்மொழியின் எழுத்துப் பயணம் என்பது கடலைப் போன்றதெனில் எனது உரையாடல் என்பது ஒரு சிறு தேநீர் குவளையில் அள்ளியெடுத்த நீர் போன்றது.தன் சுயத்தை இழக்காத இவரது விரிவான சமூக மாற்றப் பார்வை தேன்மொழியின் கலைப் பயணத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது அதனாலேயே இவர் பேசப்படுகிறார்.தேன்மொழி கவிதை,சிறுகதை,சினிமா,தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றில் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது எனது அவா.

••••

கணங்களின் உணர்வெழுச்சிக் கூடு – ந.பெரியசாமி

images (9)

பத்மபாரதியின் நீர்ச்சாரி கணங்களின் உணர்வெழுச்சிக் கூடு. இவர் தனக்க நேர்ந்த அனுபவங்களையோ, சம்பவங்களையோ கதைபோல கவிதையில் கூறாது, அனுபவங்கள் மற்றம் சம்பவங்களின் உருவாக்கத்தின் உள்ளீடாக இருக்கும் கணங்களை கவிதைகளாகிச் செல்கிறார். நீர்ச்சாரியில் பெரும்பாலான கவிதைகளில் அப்படியானதொரு கணங்களை தரிசிக்கலாம். பூக்கள், பொழுதுகள், தனிமை, பயணம், காதல், இழப்பு, துயரம், குழந்தமை ஆகிய தளங்களில் உணர்வுகளை தன் வாழ்வின் ஓட்டத்தில் விவரிக்கிறார். வேண்டிப் பூசிக் கொண்டும், நிழலாய் உடன் உறையச் செய்தும், அதன் கணங்களை உருவி அதன் அதிர்வுகளை மொழியாக்கி, அழகியலோடு காட்சிபடுத்திச் செல்ல நாமும் நமக்கானதைக் கண்டடைந்தவாறே தொகுப்பில் பயணிக்கலாம்.

நீர்ச்சாரி

கடந்து சென்ற ஒரு
சரக்கு வாகனத்தில்
ஈரச் சாக்கு மூட்டைகள் இருந்தன
பாயும் அதன் திறந்த உடலிலிருந்து
துளித்துளியாக
நீர்சொட்டிச் சென்றது வினாடியில்
பால்யத்தில் நகர்ந்த
எறும்புகளின் ஒழுங்காக
புறவழிச்சாலை எங்கும் விரையும்
பால்யத்தில் நகர்ந்த
எறும்புகளின் ஒழுங்காக
புறவழிச்சாலை எங்கும் விரையும்
நீர்த்துளிகளின் வரிசையில்
லயித்த ஒரு கணம்
மல்லிகைப் பூ வாசம்
வெளியையும் நிறைத்தது
அப்படிப் பூத்தாள் அங்கே அவள்.

புறத்தின் காலம் எதுவாக இருந்தபோதும் அகத்தின் காலம் வேறானதாகவே இருக்கும். எவ்வித திரிதலுமின்றி நம்முள் படிந்திருக்கும் நிலம் அதன் திணைகளோடு பயணிக்கச் செய்து சில தரிசிப்புகளை காணச்செய்து நமை குளிர்மை அடையச் செய்யும். சாக்கடையிலிருந்து மேலேற்றும் தேவதையைக் காட்டும் ‘செம்பருத்தி மலரும் காலை’, பொன்னரளியின் பூக்களிலிருந்து வழியும் நிறம் விடியலில் சாயமேறிய காட்சியைக் காட்டும் ‘பொன்னிற விடியல்’, நிறங்களை ஒளிர்விக்கும் கணங்களைக் காட்டும் ‘குல்மஹர்’. நின்று நீங்கியது கணப்பொழுதாகினும் அன்றைய முழுப்பொழுதையும் ஆக்கிரமித்த மகிழம்பூக்களின் மணம், சக்கையாகக் கிடக்கும் தருணங்களில் ஒளிர்வூட்டும் நிலவின் சொல், சிரிக்கும் மழையொலியோடு வீழ்ந்திருக்கம் காவல் தெய்வம் அம்மாவாக மாற்றம் கொள்ளும் வெய்யில் பொழுது என தரிசிப்புகளை தந்தபடியே கவிதைகள் செல்கின்றன.

இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். காதலையும் கண்ணீரையும் தாங்கவியலாத மனிதர்கள். முன்னிறுத்தும் தடுப்புகளையெல்லாம் தன் பிரியத்தின் சொற்களால் சிதைத்து காதலை சொல்லியபடியே இருக்கும் குரல், கொடுத்து உதவாத சில்லரையை சவமாக உடலில் கணப்பதாக உணர்தல் நமக்கும் நிறைய்ய அதுபோன்ற சம்பவங்களை நினைவூட்டும்.

பால்யத்தின் வாழ்விடம் கவனிப்பாரற்று அழிவைநோக்கி விரையும் வேகம் கண்டு அவசரஅவசரமாக நினைவில் சேமித்து வைப்பது, வாழ்வையும் சாவையும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வானத்தோடு தனித்திருந்து துயரைப் பகிர்தல், நீடிக்கும் நிம்மதியின்மையின்மீது வலுத்துப்பெய்ய மழையை வேண்டி நிற்பது,
நாம் விரும்பாமலேயே நம்முள் முளைவிடும் நச்சு நமையே கொன்றெடுப்பதன் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளல், பருவங்களின் மாறுபாட்டால் வாழ்வை இழக்கும் பூக்கள் அற்றச் செடியில் தானே மலர்ந்து உதிர்தல் என துயர் சார்ந்த கணங்களில் கரைக்கிறார்.

தார்ச்சாலையில் மூடிக்கிடக்கும் வார்த்தைகளை காட்சிபடுத்துகிறது நாவல்பழக் கவிதைகள், குழந்தைகளுடனான உரையாடலின் போது மனம் சிட்டுக்குருவியாக அவர்களின் கரங்களில் அமர்ந்திடல், பாலித்தின் சுவருக்கும் முண்டுகிற நெல்லிச்செடியாக தனை உணரும் தருணம், பிம்பம் கொத்தும் காகத்தின் வலிக்காக வருந்தும் கணம், எலிப்பாஷாணம் விற்பவளின் வண்டியில் இருக்கும் சித்திர எலியை உயிர்ப்பித்திடச் செய்யும் கணங்களென அவரின் தனித்துவத்தை உணர்த்துகின்றன கவிதைகள்.

பத்மபாரதியின் பயணங்கள் சிலவற்றும் நானும் உடன் இருந்திருக்கிறேன். அப்படியானதொரு நாட்களில் எனை இருத்தியது சில கவிதைகள். பறக்கும் கப்பல் கவிதையில் வரும் பறக்கும் கப்பலைச் செய்தவன் நானே. தூத்துக்குடியிலிருந்து ஓசூர் திரும்பும் பயணத்தில் அச்சிறுமியுடனான உரையாடலும் அங்கு நிகழ்ந்த சம்பவங்களுடன் மீண்டும் பயணிக்கச் செய்தது அக்கவிதை.

மேதினம் ஒன்றின் புலர்பொழுதில் சிதைவுண்ட திப்புவின் நட்சத்திரக்கோட்டையை சூரியனற்ற வானின் வெளிச்சத்தில் வியந்து, நடந்து நடந்து கண்டடைந்த அருவி ஒன்றில் குளித்து குதூகலித்திருந்த நாளைப்போன்ற வேறொரு நாள் இனி வருமா எனும் எக்கத்தோடு பக்கங்களை திருப்பச் செய்தது ‘உடைந்த நட்சத்திரத்தின் பாடல்’ கவிதை.

தள்ளுபடி கூப்பனோடு உள்நுழைந்து, அதிகாரத்தால் ஓசியாக வந்து ச்சேர் உடைந்திருக்கு, கூடாரம் பொத்தலாக இருக்கு, ஏன் இன்னும் இவ்வளவு லேட்பன்றாங்கவென எதையாவது நொட்டைச்சொல்லியவாறு நகரும் கூடாங்களின் நிழலில் தங்களின் வாழ்வை நகர்த்தும் சர்க்கஸ் கலையின் அழிவுக்குத் துணைபோகாது, தன் மொழியால் வாசிக்கும் பொழுதெல்லாம் சர்க்கஸை நிகழ்த்திக்காட்டுகின்றன ‘சர்க்கஸ் பார்வையாளனின் குறிப்புகள்’ கவிதைகள். அந்தரத்தில் மிதந்தபோதும் ஆடையை அனிச்சையாக சரிசெய்யும் பதட்டத்தையும் அவர்களுக்கு பயிற்சியாக கொடுத்திருக்கும் சமூக பார்வை அலட்சியப்படுத்த ஒளிப்பெண்களின் வெளிச்சத்தில் மினுங்கும் அரங்கில் தான் மேய்க்கும் பறத்தலை மறந்த கிளிகளைப் போல் அறுக்கப்பட்ட இறகுகளோடு அலைவுறும் தேவதைப் பெண்ணை காட்சியடுத்தி நமை காணச்செய்யும் பத்மபாரதி கூடாரம் காலிசெய்யப்பட்ட நிகழ்விடத்தில் நம்மையும் பெரும் துயரோடு நிற்கவைத்திடுகிறார்.

ஒளிப்பெண்

ஒளியாடை அணிந்த அவள்
வர்ணவொளி ததும்பி
மிகும் அடுத்த துளியில்
நொறுங்கித் தூளாகும்
கண்ணாடிக் குடுவைகளை
சிரத்தில் ஏந்தியிருக்கிறாள்
உடலை முறித்து முறித்து
பாதத்திற்கு அவற்றை நகர்த்தும்
அவளது ஆடை
சிறிதும் கசங்கவில்லை
குடுவைகளிலிருந்து
சிதறிவிழும் ஒளித்துளிக்காக
ஏந்திய பார்வையாளர்களின் கரங்கள்
ஆர்ப்பரித்து ஒலிக்கிற
கணத்தில்
ஒளிததும்பும் கோப்பையாகிற
அவளது கண்ணாடி உடலிலிருந்து
பீய்ச்சித் தெறிக்கும் வெளிச்சத்தில்
மூழ்குகிறது அரங்கம்.

எதிர்பாராத தருணங்களில் சாலைகளில் நிகழும் சம்பவங்கள் நாம் அறியாமலேயே நம்முள் பதிவாக்கப்டும். பைத்தியங்கள், சாலை விபத்து, சூடிய பூவின் மணத்தோடு நம்மையும் சூடிச்செல்லும் பெண்கள், கையசைக்கும் குழந்தைகள் என நம் இயல்பின் குளத்தில் உண்டாக்கப்படும் சலனங்கள் ஏற்படுத்தியவாரே இருக்கிறார் ‘புறவழிச் சாலை குறிப்புகள்’ கவிதையில். நீர்ச்சாரியாக எப்படிப் பூத்தாள் அவளென அவர் கண்ட காட்சியின் அனுபவத்தை நமக்குள்ளும் ஏற்படுத்திடுகிறார். நாய்குட்டிகளை நசுக்கி விரையும் சாலை, அதன் விஸ்தரிப்பால் மனிதர்களையும் நசுக்கி பயணிக்கும் துயர் நமக்கானதாகவும் மாற்றிவிடுகின்றன கவிதைகள்.

குறுந்தொகைப் பாடலொன்றை வாசித்த நிறைவைத் தந்நது ‘மாசிமாதத்தின் பகற்பொழுது’ இயற்கையின் சூழலோடு மனிதனின் உணர்வுகளைப் பொருத்தி கவிதையாக்கியிருப்பது நல்ல அனுபவ முதிர்வு.

புறக்காட்சிகளோடு பயணிப்பவனின் அகத்தில் ஒளிரும் தனிமையின் கணங்களை பத்மபாரதி ‘அகவழிச்சாலை குறிப்புகள்’ கவிதைகள் விவரிக்கின்றன.சம்ஷாபாத் விடுதியின் அழமை காட்சிபடுத்துகையில் தன்னும் இருப்பவளின் குணாதிசயங்களையும் விவரிக்கும் பாங்கு, மலரைப்போன்று சுதந்திரமானவனாக இருக்கச் செய்திடுபவளின் கருணை, எல்லாம் இருந்தும் தனித்திருப்பதன் தவிப்பை நம்முள்ளும் படரச்செய்தல், தனிமைக்காக துணைகளை அவமதிக்கும் செயலுக்காக வருந்தி தணித்திருக்கத் துடிப்பவனின் செயல்பாடுகளுக்கு மனம் வெதும்பாது அரவணைத்துச் செல்பவளின் அருகிருப்பை சிலாகித்தல், தனிமையின் நோய்மைகளை சகித்து அரவணைக்கும் பிரியத்தை மெச்சுதல் என்பதாக உணரச்செய்கின்றன கவிதைகள்.

தெளிவான பார்வையேடு புதிதான பயணத்தில் நாம் கண்டடையும் சித்திரங்கள் என்றென்றைக்குமாக நம்மோடு இருக்கச்செய்யும்

•••

பத்மபாரதியின் நீர்ச்சாரி

வெளியீடு- தக்கை பதிப்பகம்

கம்பன் கவியமுதங்கள் / வளவதுரையன்

images (8)

கம்பன் கவியமுதம்-1

மண்வாசனை

வெண்தளக் கலவைச் சேறும் குங்கும விரைமென் சாந்தும்
குண்டலக் கோல மைந்தர் குடைந்தநீர்க் கொள்ளை சாற்றின்
தண்டலைப் பரப்பும் சாலி வேலியும் தழீஇய வைப்பும்
வண்டல் இட்டு ஓட மண்னும் மதுகரம் மொய்க்கும் மாதோ [44]

[சாலி=ஒருவகை நெல்; திருமங்கையாழ்வார் ‘செஞ்சாலி விளை வயலுள்’ என்பார்; வேலி=வயல்; வைப்பு=மருத நிலம்; மதுகரம் மொய்க்கும்=-வண்டுகள் மொய்க்கும்]

கம்பன் கோசல நாட்டின் மண்வளம் பற்றிக் கூறுகிறான். அந்த நாட்டின் மண்ணும் மணம் கமழுமாம். அதற்காக அம்மண்ணை வண்டுகள் மொய்க்குமாம். தம் காதுகளில் குண்டலங்களை அணிந்துள்ள ஆடவர்கள் நீராடுகிறார்கள். அவர்கள் குள்ளக் குடைந்து நீராடும் அந்நீர்ப்பெருக்கு ஓடி வருகிறது. குளிக்கின்ற அந்த ஆடவர்கள் பூசியிருந்த வெண்சந்தனம், பச்சைக் கற்பூரம், குங்குமப் பூ முதலிய கலந்த சந்தனக் குழம்பையும் அந்த நீரானது சுமந்து வருகிறது. அவற்றைக் கொண்டு வந்து சாலி என்னும் ஒருவகை நெல் விளயும் வயல்களிலும் மருத நிலத்திலும் அது பரப்புகிறது. அது படிகின்ற வண்டல் மன்ணும் அக்கலவையால் மணம் கொண்டு வீசுகிறது. அம்மணத்தை வண்டுகள் மொய்க்கின்றன.
இவ்வாறு அந்நாட்டின் மண்ணும் வாசனை நிரம்பியதாய் இருந்ததாம். என்னே கம்பனின் கற்பனை!

கம்பன் கவியமுதம்—2

எருமைப் பாலுண்ணும் அன்னக் குஞ்சு

சேல் உண்ட ஒண்கணாரின் திரிகின்ற செங்கால் அன்னம்
மாலுண்ட நளினப் பள்ளி வளர்த்திய மழலைப் பிள்ளை
காலுண்ட சேற்று மேதி கன்று உள்ளிக் கனைப்பச் சோர்ந்த
பாலுண்டு துயிலும் பச்சைத் தேரை தாலாட்டும் பண்ணை [45]

[சேல்=மீன்; ஒண்கண்=ஒளி பொருந்திய கண்; மாலுண்ட நளினம்=பெருமையான தாமரை; மேதி=எருமை; உள்ளி=நினைத்து; பண்ணை=வயல்]

இந்தப் பாட்டில் கம்பன் ஓர் அழகான இயற்கைக் காட்சியைக் காட்டுகிறான். செழுமையான வயல்கள் இருக்கின்றன. அங்கே சேலென்னும் மீன்களைப் போன்ற ஒளி பொருந்திய கண்களை உடைய மகளிரைப் போல நடக்கின்ற அன்னங்கள் வசித்து வருகின்றன. சிவந்த கால்களைக் கொண்ட பெண் அன்னம் தன்னுடைய ஓர் இளங்குஞ்சை மென்மையான தாமரை மலரான படுக்கையில் கிடத்திப் போகிறது. அப்பொழுது அங்கே கால்களில் சேற்றை உடைய எருமை வருகிறது. அது தன் கன்றை எண்ணிக் கனைக்கிறது. அன்பினால் அந்த எருமைக்கு உடனே பால் சுரந்து கொட்டுகிறது. அப்பாலை அந்த இளம் அன்னக் குஞ்சுக் குடித்துத் தூங்குகிறது. அதன் தூக்கத்திற்கு அங்கிருக்கும் பச்சை நிறமுள்ள தவளை தன் குரலில் கத்தித் தாலாட்டுகிறது.
ஆண்டாள் திருப்பாவையில் பாடும் “கனைத்திளங் கற்றெருமை கன்றுக்கிரங்கி நினைந்து முலைவழியே நின்று பால் சோர” என்னும் பாசுர அடிகள் இப்பாடலைப் படிக்கும்போது நினைவுக்கு வருகின்றன. அதிலும் தன் கன்றை நினைத்த உடனேயே எருமைக்குப் பால் சுரந்து கொட்டுகிறது என்பார்.

அத்துடன் கம்பனின் இப்பாடலை ஒரு குறியீட்டுப் பாடலாகவும் கொள்ளலாம். அதாவது எருமையின் பால் அதன் உரிமையாளனுக்கோ அல்லது அதன் கன்றுக்கோதான் போக வேண்டும். ஆனால் சம்பந்தமில்லாத அன்னக் குஞ்சிற்குப் போய்ச் சேருகிறது. அதேபோல அயோத்தியின் அரச சிம்மாசனம் இராமனுக்கோ அல்லது கைகேயி வரம் வாங்கியபடிக்கு பரதனுக்கோதான் போக வேண்டும் ஆனால் தொடர்பே இல்லாத பாதுகைக்கன்றோ போகிறது. இக்காட்சி வரும் அச்சூழலை முன்கூட்டியே உணர்த்துகிறது போலும்.

கம்பன் கவியமுதம்–3

பருந்தொடு தொடரும் நிழல்

பொருந்திய மகளி ரோடு வதுவையில் பொருந்து வாரும்
பருந்தொடு நிழல்சென் றன்ன இயலிசைப் பயன்துய்ப் பாரும்
மருந்தினும் இனிய கேள்வி செவிஉற மாந்து வாரும்
விருந்தினர் முகம்கண் டன்ன விழாவணி விரும்புவாரும் [47]

[வதுவை=திருமணம்; மருந்து=அமுதம்]

கோசல நாடு மக்கள் எப்படிப் பொழுது போக்கினார்கள் என்று அடுத்து சொல்லத் தொடங்கிப் பாடுகிறான் கம்பன். தமக்குப் பொருத்தமான மகளிருடன் சிலர் திருமணச் சடங்கில் பொருந்தினார்கள். இந்த இடத்தில் பொருத்தம் என்பது பருவம், வடிவம், குலம், செல்வம் போன்றவற்றில் பொருந்தி உள்ளதைக் காட்டும். வேறு சிலர் இயற்றமிழோடு இசைத் தமிழையும் அனுபவித்தார்கள். இந்த இடத்தில் இயற்றமிழும் இசைத்தமிழும் ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்ந்திருப்பதற்குக் கம்பன் ஓர் உவமை கூறுகிறான். அதாவது பருந்துடன் அதன் நிழல் தொடர்ந்து செல்லுதல் போல இயலும் இசையும் தொடர்ந்து வருமாம். சிலர் அமுதத்தை விட இனிக்கும் கேள்விச் செல்வத்தை கேட்டார்கள். வந்த விருந்தினர்களின் முகம் பார்த்து அவர்கள் மகிழ அவர்களுக்கு அன்னம் அளிக்கும் விழாவை விரும்பினார்கள்.
”செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான் நல்விருந்து வானத்த வர்க்கு” என்னும் குறள் இங்கு நினைவு வருகிறது.

கம்பன் கவியமுதம்—4

உழவர் ஓதை

முள்அரை முளரி முளைஇற முந்தும் பொன்னும்
தள்ளுற மணிகள் சிந்தச் சலஞ்சலம் புலம்ப சாலில்
துள்ளிமீன் பிடிப்ப ஆமை தலைபுடை சுரிப்ப தூம்பின்
உள்வரால் ஒளிப்ப மள்ளர் உழுபகடு உரப்ப்புவாரும் [50]

[முள்அரை=முள்தன்மை பொருந்திய; சலஞ்சலம்=ஒருவகை சங்கு; சுரிப்ப=அடக்கிக் கொள்ள; தூம்பு=மதகு; பகடு=கடா]

கோசலநாட்டு உழவர்களின் செயல்கள் இப்பாடலில் காட்டப்படுகின்றன. அவர்கள் உழுகின்ற கடாக்களை அதட்டி வயலை உழுகிறார்கள். அப்போது அந்த வயலில் இருக்கும் முள் தன்மை பொருந்திய தாமரையின் வெண்ணிறமான முளைகள் முறிந்து போகின்றன. அங்குக் கிடக்கும் முத்தும் பொன்னும் ஒதுக்கித் தள்ளப்படுகின்றன. இரத்தினங்கள் சிதறிப் போகின்றன. சலஞ்சலம் என்னும் சங்குகள் வாய்விட்டு அழுகின்றன. உழுபடை சால்களிலில் மீன்கள் துள்ளிக் குதிக்கின்றன. வயலில் இருக்கும் ஆமைகள் தம் தலையையும், நான்கு கால்களையும் தம் ஓட்டுக்குள் சுருக்கிக் கொள்கின்றன. வரால் மீன்கள் எல்லாம் மதகுகளில் சென்று ஒளிந்து கொள்கின்றன.

இப்பாடலில் அந்நாட்டு வளத்தை மிகவும் உயர்த்தும் உயர்வு நவிற்சி அணி பயின்று வருவதாகக் கொள்ளலாம்.

கம்பன் கவியமுதம்—5

ஏற்றுமதி வணிகம்

முறைஅறிந்து அவாவை நீக்கி முனிவுழி முனிந்து வெஃகும்
இறைஅறிந்து உயிர்க்கு நல்கும் இசைகெழு வேந்தன் காக்கப்
பொறைஅறிந்து உயிர்க்கும் தெய்வப் பூதலம் தன்னில் பொன்னின்
நிறைபரம் சொரிந்து வங்கம் நெடுமுதுகு ஆற்றும் நெய்தல்

[அவா=ஆசை; முனிவுழி முனிந்து=சினம்கொள்ளவேண்டிய இடத்தில் சினந்து; இசை=புகழ்; நிறை பரம் சொரிந்து=அருமையான பொருள்கள் இறக்கி]

கோசல நாட்டில் நடந்த வணிகத்தைப் பற்றிக் கம்பன் கூறுகிறான். வங்கம் என்றால் கப்பம் என்று பொருளாகும். ஆண்டாள் தம் திருப்பாவையின் 30-ஆம் பாசுரத்தில், “வங்கக் கடல் கடைந்த” என்று கப்பலைச் சொல்வார். கோசல நாட்டில் பொருள்கள் மிகுதியாக விளைந்தன. அந்நாட்டில் தங்களுக்குத் தேவையானது போக எஞ்சிய பொருள்களை கப்பல்களில் ஏற்றிச் சென்று ஏற்றுமதி செய்தார்கள். அப்படிப் பல பொருள்களை ஏற்றிச் சென்று இறக்கிய பிறகு அக்கப்பல்கள் தம் பாரத்தைச் சுமந்த வருத்தத்தை ஆற்றி நிற்குமாம்.
சிறந்த நெறிமுறையில் அரசாளும் மன்னன் ஆளுவதால் பாரம் சுமந்த வருத்தம் நீங்கிய பூமிதேவியை அக்கப்பல்களுக்கு உவமையாகக் கூறுவான் கம்பன். கோசல நாட்டில் கடலே கிடையாது. கப்பல்கள் எங்கு வந்தன என்ற கேள்வி எழலாம். சரயு நதியே கப்பல்கள் செல்லும் அளவுக்கு அகலமாகவும், ஆழமாகவும் இருந்ததாம்.
அறநெறியை அறிந்து, பொருளாசையை நீக்கி, சினம் கொள்ள வேண்டிய நேரத்தில் சினம் கொண்டு, மக்களிடம் வரிப்பொருள் இவ்வளவுதான் இருக்க வேண்டும் என அறிந்து பெற்று, தன் ஆட்சியின் கீழ் வாழும் உயிரினங்களிடத்தில் இரக்கம் கொள்கிற புகழ் பெற்ற அரசன் பூமியைப் பாதுகாத்து வந்தான். அதனால் பூமியைச் சுமக்கின்ற தம் பாரத்தை இறக்கி இளைப்பாறுகின்ற பூதேவியைப் போலக் கப்பல்கள் அருமையான பொருள்களின் நிறைந்த பாரத்தை இறக்கிவிட்டு நெய்தல் நிலத்தில் பாரத்தைச் சுமந்த வருத்தத்தை ஆற்றிக் கொள்ளும்.

கம்பன் கவியமுதம்–6

கண்களை வண்டென எண்ணி மயங்கல்

பருவ மங்கையர் பங்கய வாள்முகத்து
உருவ உண்கணை ஒண்பெடை ஆம் எனக்
கருதி அன்போடு காமுற்று வைகலும்
மருத வேலியின் வைகினை வண்டு அரோ [55]

[பங்கயம்=தாமரை; கணை=கண்ணை; வேலி=நிலம்]

மருத நிலத்தில் ஒரு காட்சியைக் காட்டுகிறான் கம்பன். அதன்மூலம் கோசல நாட்டு மகளிரின் அழகையும் காட்டி விடுகிறான். மருத நிலத்தில் வண்டுகள் தங்கி இருப்பது இயல்பான ஒன்று. அதில் தன் குறிப்பை ஏற்றி இப்பாடலில் கம்பன் பாடி உள்ளான். மங்கைப் பருவம் அடைந்த மகளிரின் முகங்கள் தாமரை மலர் போன்று இருக்கின்றன. அவர்களின் அழகிய மை பூசப்பட்ட கண்கள் அத்தாமரை முகத்தில் பெண்வண்டுபோல் இருக்கின்றன. ஆதலால் அக்கண்களைப் பெண் வண்டென எண்ணி ஆசையோடு காமம் கொண்ட ஆண் வண்டுகள் அந்த மருத நிலத்திலேயே தங்கின.

கம்பன் கவியமுதம்—7

மகளிரும் வாளை மீனும்

வேளை வென்ற விழிச்சியர் வெம்முலை
ஆளை நின்று முனித்திடும் அங்கோர்பால்
பாளை தந்த மதுப்பரு கிப்பரு
வாளை நின்று மதர்க்கும் மருங்கு எலாம் [56]

[வேளை=மன்மதனை; முனித்திடும்=கோபிக்கும்; மதர்க்கும்=மதம் கொள்ளும்]

மருத நிலத்தின் மற்றொரு பக்கத்தின் காட்சி இப்பாடலில் காட்டப்படுகிறது.

அங்கிருக்கும் மகளிரைக் குறிக்கும்போது மன்மதனையும் தம் கண்களால் வெற்றிகொண்டவர்கள் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். மன்மதன் அம்புகளாலும் வசப்படுத்த முடியாத ஆடவரை அப்பெண்களின் கண்கள் வசப்படுத்தி விடுமாதலால் அவர்களை ”வேளை வென்ற விழிச்ச்சியர்” அதாவது மன்மதனையும் வெற்றி கொண்டவர்கள் எனக் குறிப்பிடுகிறார். அவர்களது முலைகள் காண்போர்க்கு விருப்பத்தை உண்டாக்கும். அவை தாம் இருக்கும் இடத்திலேயே இருந்து அங்கு வேலை செய்யும் ஆள்களைக் கோபித்து வசப்படுத்தும்.
நின்று என்பதற்கு இருக்கும் இடத்திலேயே என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும். பிறருக்குக் கோபம் உண்டாக்க அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. மேலும் அம்மருத நிலத்தின் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தென்னம் பாளை அரியப்பட்டதால் வடிகின்ற கள்ளைக் குடித்தப் பருத்த வாளை மீன்கள் நிமிர்ந்து எழுந்து செருக்கித் திரியும். பெண்களின் முலைகள் நிமிர்ந்து நின்று கோபிக்கும். அதேபோல வாளை மீன்களும் நிமிர்ந்து நிற்கும் என்பது நயம்.
காமவிருப்பத்தைத் தருதலில் மன்மதனை வென்ற முகத்தினர் என்பதைக் “காமனேர் வயங்கு முகத்தியர்” என்று வில்லிபுத்தூரார் பாடுவார். வாளை மீன்கள் பாளையிலிருந்து வடியும் கள் குடிப்பதைப் பரிபாடல் “ பழன வாளை பாளை உண்டென” என்று காட்டும்

கம்பன் கவியமுதம்—8

எருமைப் பாலால் வளரும் செந்நெல்

ஈர நீர் படிந்து இந்நிலத்தே சில
கார்கள் என்ன வரும் கருமேதிகள்
ஊரில் நின்ற கன்று உள்ளிட மென்முலை
தாரைகொள்ள தழைப்பன சாலியே [57]

[கார்=கரிய மேகம்; மேதி=எருமை; உள்ளி=நினைத்து]

குளிர்ச்சியான நீரில் மூழ்கிக் கிடந்த எருமைகள் இப்போது வயல்களில் வருகின்றன. கரிய மேகங்கள் போல அவை காட்சியளிக்கின்றன. அவை ஊரில் இருக்கின்ற தம் கன்றுகளை நினைக்கின்றன. உடனேயே கன்றின் மீது கொண்ட அன்பினால் அவற்றிற்குப் பால் சுரக்கிறது. இதே போலப் பால் சுரப்பதைக் கம்பனின் 45- ஆவது பாடலிலும் பார்க்க முடிகிறது. அப்பால் வெள்ளமாகப் பாய்ந்து வருகிறது. அவ்வெள்ளம் பாய்வதால் சாலி என்னும் செந்ந்நெல் வளர்கிறது.
ஆண்டாளின் திருப்பாவையில் கன்றுக்கிரங்கின உடனேயே எருமைக்குப் பால் சுரப்பதைக் “கனைத்திளம் கற்றெருமை கன்றுக்கிரங்கி நினைத்தில்லம் சேறாக்கும்” என்பார். சாலி எனும் ஒருவகை நெல்லை திருமங்கையாழ்வார், “செஞ்சாலி விளை வயலுள்” என்று குறிப்பிடுவார்.

கம்பன் கவியமுதம்–9

கழுநீர் வளர்க்கும் செந்நெல்

முட்டுஇல் அட்டில் முழங்குற வாக்கிய
நெட்டுலைக் கழுநீர்நெடு நீத்தம்தான்
பட்ட மென்கமுகு ஓங்கு படப்பைபோய்
நட்ட செந்நெலின் நாறு வளர்க்குமே [58]

[முட்டுஇல்=குறைபாடில்லாத; அட்டில்=சமையல் சாலை; நெட்டுலை=பெரிய உலை; நெடு நீத்தம்=உலை வடித்த கஞ்சி; படப்பை=சோலை; நாறு=நாற்றுகள்]

இப்பாடலைச் சுவைக்கும்போது “சோறு ஆக்கிய பெருங்கஞ்சி ஆறு போலப் பெருந்தொழுகி” என்னும் பழம் இலக்கியப் பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த நாட்டில் அன்னதானக் கூடங்களில் சோறு வடிக்கிறார்கள். அப்போது கொட்டும் கஞ்சி ஆறு போலப் பெருகி வந்ததாம். இங்கே கோசல நாட்டிலும் அந்தக் காட்சியைக் காட்டுகிறன் கம்பன்.
எந்தக் குறைபாடும் இல்லாத சமையல் கூடங்களிலே கனத்த ஒலிகளுடன் பெரிய உலைகளிலே கொட்டுவதற்காக அரிசியைக் கழுவுகிறர்கள். அந்தக் கழுநீரைக் கொட்டுகிறார்கள். அது வெள்ளம்போல் ஓடுகிறது. அவ்வெள்ளமானது நீர்க்கரைகளிலே வளர்க்கப்பட்ட மெல்லிய கமுகுகள் ஓங்கி வளர்ந்துள்ள சோலைகளின் வழியே சென்று நடப்பட்ட செந்நெல் நாற்றுகளை வளர்க்கிறது.
பழம்பாடல் சோறு வடித்த கஞ்சியைக் காட்டியது என்றால் கம்பனின் பாடல் அரிசியைக் கழுவிய கழுநீரைக் காட்டுகிறது.

கம்பன் கவியமுதம்—10

குப்பையில் இரத்தினம்

சூட்டு டைத்தலைச் செந்நிற வாரணம்
தாள் துணைக் குடைய தகைசால்மணி
மேட்டு இமைப்பன மின்மினி ஆம் எனக்
கூட்டின் உய்க்கும் குரீஇயின் குழாம் அரோ [59]

[சூட்டுடை=உச்சிக் கொண்டை கொண்ட; வாரணம்=கோழி; தாள்=கால்; மணி=இரத்தினம்; குரீஇயின் குழாம்=குருவிக் கூட்டங்கள்]

ஒரு நாட்டின் செல்வ வளம் கூற வரும்போது புலவர்கள் சற்று மிகையாகக் கூறுவதே மரபு. நெல்லை வீட்டு முற்றத்தில் காயவைத்துக் காவல் காக்கும்போது அந்நெல்லைக் கொத்த வரும் கோழிகளைத் தம் காதில் அணிந்துள்ள பொன்னாலான தோடுகளைக் கழற்றி விரட்டுவார்கள் என்று ஒரு பழம்பாடல் கூறும்
அதே மரபில் கோசல நாட்டின் குப்பைகளில் கூட இரத்தினங்கள் இருக்கும் என்று கம்பன் கூறுகிறான்.
உச்சியில் கொண்டையைக் கொண்ட தலையையும், செந்நிறத்தையும் உடைய கோழிகள் தம் கால்களினால் குப்பையைக் கிளறுகின்றன. அப்போது குப்பையில் கிடக்கும் இரத்தினங்கள் வெளிப்பட்டு ஒளி விடுகின்றன. அந்த இரத்தினங்களை மின்மினிப் பூச்சிகள் என்று கருதிய குருவிக் கூட்டங்கள் அவற்றைக் கொண்டுபோய்த் தம் கூட்டில் சேர்க்கும்.
முதல் அடியில் ’செந்நிற’ என்பதை ’தூநிற’ என்று பாடம் கொண்டு தூய்மையான வெண்ணிறம் என்று சொல்வாருண்டு.

கம்பன் கவியமுதம்—11

முத்துகள் குப்பையாதல்

குற்ற பாகு கொழிப்பவர் கோள்நெறி
கற்றிலாத கருங்கண் நுளைச்சியர்
முற்றில் ஆர முகந்து தம் முன்றிலில்
சிற்றில் கோலிச் சிதறிய முத்தமே [62]

[பாகு=பாக்கு; கோள்நெறி=களவு நெறி; நுளைச்சியர்=நெய்தல் நிலப் பெண்கள்; முற்றில்=முறங்கள்; முன்றில்=முற்றம்]

அவர்கள் நெய்தல் நிலத்தில் வாழும் மிகச் சிறுமியர்; அவர்கள் களவு நெறி அறியாத காமப்பார்வை கொள்ளாத நுளைச்சியர் ஆவர். அவர்கள் பறிக்கப்பட்ட பாக்கை முறம் நிறைய வாரி வந்து கொழிக்கிறார்கள். கொழித்தல் என்பது ஒரு பொருளைச் சுத்தம் செய்கையில் அதனுடன் கலந்து விட்ட குப்பைகளை நீக்குதலாகும். அப்படிக் கொழிக்கும்போது அவர்கள் நீக்குவது பாக்குடன் கலந்து விட்ட முத்துகளாகும். அந்தமுத்துகள் அப்பெண்கள் தம் வீட்டு முற்றத்தில் சிறுவீடு கட்டி விளையாடும்போது சிந்திய முத்துகளாகும்.
இப்பாட்டில் விளையாடுவதற்குக் கூட முத்துகள் பயன்பட்டன என்பதும், அவற்றை குப்பையாகக் கருதி நீக்கியதும் அந்நாட்டின் வளத்தைக் காட்டக் கூறப்படுகிறது.
குற்ற பாகு கொழிப்பவர் என்பதற்கு குறுகுதலை உடைய சருக்கரைப் பாகைப் பனையோலையில் சேர்த்து விற்பவர் என்றும் அவர்களிடம் சிறுவீடு கட்டி விளையாடும்போது சிந்திய முத்துகளைக் கொடுத்து பாகை வாங்குபவர் என்றும் பொருளுண்டு.
இப்பாடலில் திணை மயக்கம் உண்டு என்று வழங்குவர். அதாவது பாக்கு மருத நிலமான வயலில் விளைவதாகும். அவற்றுடன் நெய்தல் நிலமாகிய கடலில் கிடைக்கும் முத்து கலந்துள்ளது என்பது இரு திணைகள் கலந்து வருவதாகும்.

கம்பன் கவியமுதம்-12

ஆடு மோத மின்னல் உண்டாதல்

துருவை மென்பிணை ஈன்ற துளக்குஇலா
வரிமருப்பு இணைவன் தலை ஏற்றை வான்
உருமிடித்தெனத் தாக்குறும் ஒல்ஒலி
வெருவிமால்வரைச் சூழ்மழை மின்னுமே [63]

[துருவை=செம்மறி ஆடு; துளக்கு=அச்சம்; மருப்பு=கொம்புகள்; ஏற்றை=கடாக்கள்; வெருவி=அஞ்சி; வரை=மலை]

இப்பாடலில் தற்குறிப்பேற்ற அணி பயின்று வந்துள்ளதாம். அதாவது இயற்கையாக நிகழும் நிகழ்வில் புலவன் தன் குறிப்பை ஏற்றிப் பாடுவதாகும். மின்னல் மின்னுகிறது அதற்குக் கம்பன் காரணம் கூறுகிறான்.
மென்மையான செம்மறி ஆடுகள் ஆண்குட்டிகளை ஈனுகின்றன. வரிகளைக்கொண்ட கொம்புகளை உடைய ஒன்றுக்கு ஒன்று சமமான அக்கடாக்கள் மேகத்தில் உண்டாகும் இடியோசை போல ஒலி உண்டாகும்படி மோதிக் கொள்கின்றன. அப்போது பேரொலி உண்டாகிறது. அந்த ஒலியைக் கேட்டு பெரிய மலையில் தங்கி உள்ள நீர் கொண்ட மேகங்கள், வாய் திறக்க அதனால் மின்னல் உண்டாகும்.
இப்பாடலிலும் திணை மயக்கம் உள்ளது. அதாவது செம்மறி ஆடு முல்லை நிலத்துக்கு உரியதாகும். மலை என்பது குறிஞ்சி நிலப்பொருளாகும். இப்படி இரண்டு திணைகள் இங்கு மயங்கி வந்துள்ளன.

கம்பன் கவியமுதம்—13

வள்ளிக் கிழங்கும் மாம்பழமும்

வள்ளி கொள்பவர் கொள்வன மாமணித்
துள்ளி கொள்வன தூங்கிய மாங்கனி
புள்ளி கொள்வன பொன்விரி புன்னையில்
பள்ளி கொள்வன பங்கயத்து அன்னமே [65]

[துள்ளி=தேன்துளி; பங்கயம்=தாமரை]
நல்ல ஓசை நயம் கொண்ட பாடல் இதுவாகும்.

வள்ளிக் கிழங்கைத் தோண்டி எடுக்கையில் அவர்களிடம் இரத்தினங்கள் கிடைக்கின்றன. அவற்றை அவர்கள் எறிய அவை தொங்குகின்ற மாம்பழங்களின் மீது விழுகின்றன. அதனால் அவை தேன் துளிகளைச் சிந்துகின்றன. புள்ளிகளின் வடிவம் கொண்ட மகரந்தத் தாதுக்கள் கொண்ட புன்னை மரங்களில் தாமரை மலரில் தங்கும் அன்னம் போய்ப் படுத்துக் கொள்கிறது.
இப்பாடலின் நான்கு அடிகளையும் தனித்தனியே கொண்டும் பொருள் கொள்ளலாம். துள்ளி என்பதற்கு ஆமை என்று பொருள் கொண்டு மாம்பழங்களை ஆமைகள் கவர்ந்து கொள்கின்றன என்பார்கள்.
இப்பாடலில் வள்ளிக் கிழங்கு குறிஞ்சி நிலப்பொருளாகும். மாமரம் மருத நிலத்துக்கு உரியதாம்; தாமரை நெய்தலுக்கும் அன்னம் மருத நிலத்துக்கும் உரியதாம் இப்படி நான்கு வகை நிலங்களும் இங்கு மயங்கி வந்துள்ளன.

கம்பன் கவியமுதம்—14

ஈகையும் விருந்தும்

பெரும்த டங்கண் பிறைநுத லார்க்குஎலாம்
பொருந்து செல்வமும் கல்வியும் பூத்தலால்
வருந்தி வந்தவர்க்கு ஈதலும் வைகலும்
விருந்தும் அன்றி விளைவன யாவையே [68]

இப்பாடலில் கோசல நாட்டுக் கல்வி, விருந்தோம்பல், மற்றும் ஈகைப் பண்பு ஆகியவற்றைக் கம்பன் காட்டுகிறான். இப்பாடலில் அந்நாட்டுப் பெண்கள் தாம் கூறப்படுகிறர்கள். அவர்களின் அழகு முதலில் கூறப்படுகிற்து.
அவர்கள் மிகப் பெரிய கண்களைக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும் அவர்களின் நெற்றியானது பிறைச் சந்திரன் போன்று இருந்தது. அவர்களிடம் செல்வம் நிறைய இருந்தது. அச்செல்வத்தைக் கம்பன் ’பொருந்து செல்வம்’ என்கிறான். அதாவது அது நிலை பெற்ற செல்வமாம். அவர்களை விட்டுப் போய்விடாதாம். மேலும் அம்மகளிர் கல்வியறிவு நிரம்ப வாய்க்கப் பெற்றிருந்தார்கள். அக்காலத்திலேயே பெண் கல்வி இருந்தது இதன் மூலம் தெரிய வருகிறது.
செல்வம், கல்வி இரண்டும் இருந்ததால் அவர்களிடம் நல்ல குணங்கள் இயல்பாகவே இருந்தன. அதனால் அவர்கள் தங்களிடம் வருத்தமடைந்து வந்தவர்க்கு அவர்கள் வேண்டிய பொருள்களைக் கொடுத்தார்கள். வந்த விருந்தினரை மிகவும் உபசரித்தார்கள். நாள்தோறும் அவர்கள் செய்ய வேண்டியது இச்செயல்கள் அன்றி வேறொன்றும் இல்லையாம்.
இப்பாடல் மூலம் விருந்தினரை உபசர்த்தல், ஈகை ஆகியவற்றுக்கு இன்றியமையாதன செல்வமும், கல்வியும் என்பதும் தெரிய வருகிறது.

கம்பன் கவியமுதம்—15

ஒன்றால் ஒன்று இல்லை

கூற்றம் இல்லை ஓர் குற்றம் இலாமையால்
சீற்றம் இல்லை தம் சிந்தை செம்மையால்
ஆற்ற நல்லறம் அல்லது இலாமையால்
ஏற்றம் அல்லது இழிதகவு இல்லையே [71]

[கூற்றம்=மரணபயம்; சீற்றம்=சினம்; இழிதகவு=தாழ்வடைவது.

இப்பாடலின் நயமே ஒன்று இல்லாததால் மற்றொன்று இல்லை என்பதாம். அதாவது கோசல நாட்டில் யாரிடமும் தீய செயல்கள் செய்கின்ற எவ்விதக் குற்றமும் இல்லை; அதனால் அவர்களுக்கு மரண பயமே இல்லையாம்; அவர்களின் உள்ளத்தில் நேர்மைக் குணமே இருக்கிறது; அதனால் அவர்களுக்குச் சினம் தோன்றுவதே இல்லையாம். அவர்கள் நல்ல அறச் செயல்கள் அன்றி வேறு செய்வதில்லை; அதனால் அவர்கள் மேலும் மேலும் உயர்வடைவதே அன்றித் தாழ்வடையதேஇல்லையாம்.
நாட்டில் தீய செயல்கள் செய்வதால்தான் மரண பயங்கள் தோன்றுகின்றன என்பது அக்கால நம்பிக்கை.

கம்பன் கவியமுதம்—16

நாட்டு மக்களின் நன்னெறி

நெறி கடந்து பரந்தன நீத்தமே
குறிஅ ழிந்தன குங்குமத் தோள்களே
சிறிய மங்கையர் தேயும் மருங்குலே
வெறியவும் அவர் மென்மலர்க் கூந்தலே [72]

[நெறி=வழி; நீத்தம்=வெள்ளம்; மருங்குல்=இடை; வெறி=வெறி பிடித்தல், வாசனை]]

கோசல நாட்டு மக்கள் பின்பற்றிய வாழ்வு முறை இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.
அந்த நாட்டில் மக்கள் தாம் வாழவேண்டிய நல்ல வழியை விட்டு செல்ல மாட்டார்கள். மழைபெய்து வருகின்ற வெள்ளமே தன் வழியை விட்டுச் செல்லுமாம். அந்நாட்டின் பொருள்கள் யாவும் தம் அடையாளங்களை அழிந்தவை அல்ல; ஆனால் அங்குள்ள மகளிரின் தோள்களில் குங்குமத்தால் செய்த அடையாளம் மைந்தர் தழுவுதலால் அழிந்தனவாம். தானியங்கள், நெற்கதிர்கள் ஆகியவற்றைப் போராகக் குவித்து அவற்றின் மேல் அடையாள முத்திரை இட்டு வைப்பார்கள். யாரேனும் அவற்றை எடுத்தால் அதன் அடையாளக்குறிகள் கலைந்து அழிந்துவிடும்.
அந்நாட்டில் எடுப்பார் இல்லாததால் அந்தக்குறிகள் அழியவே அழியாதாம். அந்நாட்டில் சிறுமை பெற்ற பொருள்கள் எதுவுமே இல்லை. ஆனால் சிறுமைப் பண்பை உடையன மங்கையரின் மெல்லிய இடைகளே ஆகும். வெறி என்பது இங்கு சிலேடையாக ஆளப்பட்டுள்ளது. கொடுமையான வெறிக்குணம் எவரிடத்தும் இல்லை. ஆனால் வாசனை மிக்கவை மங்கையரின் கூந்தலே ஆகும்.

கம்பன் கவியமுதம்—17

மகளிரிடம் தோற்பன

இயல்புடை பெயர்வன மயில்மணி இழையின்
வெயில் புடைபெயர்வன மிளிர்முலை குழலின்
புயல்புடை பெயர்வன பொழிலவர் விழியின்
கயல் புடைபெயர்வன கடிகமழ் கழனி [74]

[இயல்=சாயல்; புயல்=மேகம்; கயல்=மீன்]

அந்நாட்டு மகளிரின் சாயலுக்குத் தோற்று ஓடுவன மயில்களாகும். அம்மகளிரின் முலைகளிலே விளங்கும் இரத்தினங்கள் பதிந்த அணிகலன்களுக்குத் தோற்று ஓடுவன வெயிலின் கதிர்களாகும். ஏனெனில் அந்த அணிகலன்கள் வெயிலைக் காட்டிலும் மின்னக் கூடியவையாம்; மகளிரின் கூந்தலுக்குத் தோற்று ஓடுவன சோலையில் உள்ள மேகங்களாம். ஏனெனில் கார் மேகங்களைவிட அம்மகளிரின் கூந்தல் கருமையாக உள்ளதாம். அப்பெண்களின் கண்களுக்குத் தோற்று ஓடுவன வயல்களில் உள்ள மீன்களாம்.
இப்பாடலில் ஒரு புதிய உத்தியைக் கையாண்டுள்ளான் கம்பன். அதாவது முதலில் உபமேயங்களைக் கூறிப் பின்னர் உவமைகளைக் கூறுகிறான், மயிலின் சாயல், வெயில், மேகம், மீன் ஆகிய உபமேயங்களைக் கூறிப் பின் அவற்றுக்கு உவமையாக மகளிர், முலைகளின் அணிகலன்கள், கூந்தல், கண்கள் எனக் கூறுகிறான். இப்படிக் கூறுவதை எதிர்நிலை அணி என்பர்.

கம்பன் கவியமுதம்—18

பழிப்பன, பழிப்பன

விதியினை நகுவன அயில்விழி பிடியின்
கதியினைநகுவன அவர்நடை கமலப்
பொதியினை நகுவன புணர்முலை கலைவாழ்
மதியினை நகுவன வனிதையர் வதனம் [76]

[அயில்விழி=கூரியவிழி; பிடி=பெண்யானை; கதி=நடை; பொதி=மொட்டுகள்; கலை=பதினாறு கலைகள்]

இப்பாடலில் நகுதல் என்பதைப் பழித்தல் அல்லது இகழ்தல் என்ற பொருளில் கொள்ள வேண்டும். விதி என்பது இங்கே இலக்கண விதியைக் குறிக்கும். விதி என்பது ஒன்றுக்கு மற்றொன்றை உவமையாகக் கூறுதலாகும். ஆனால் இங்கே மகளிரின் விழிகளுக்கு எப்பொருளையுமே உவமையாகக் கூற முடியாமையால் அவை அவ்விதியையே பழிக்கின்றனவாம்.
அவர்களுடைய நடையானது பெண்யானையின் நடையைப் பழித்தனவாம். தமக்குள்ளே இடைவெளியின்றி நெருங்கி அமைந்துள்ள அவர்தம் முலைகள் தாமரை மொட்டுகளைப் பழித்தனவாம். அந்த மங்கையரின் முகமோ பதினாறு கலைகளுடன் வாழ்கின்ற சந்திரனையே பழித்தனவாம்.
தாமரை மொட்டுகள் மலர்தலும் கூம்புதலும் ஆகிய பண்புகள் ஏற்றவை. ஆனால் அவர்களின் முலைகளோ அப்பண்பைக் கொள்ளாததால் மொட்டுகள் உவமைக்கு ஏற்றவை அல்ல. சந்திரனுக்கும் வளர்தலும், தேய்தலும் ஆகிய குற்றங்கள் உள்ளன. மகளிரின் முகங்கள் மாற்றம் இல்லாதவையாம். எனவே சந்திரன் ஏற்ற உவமை இல்லையாம்.

கம்பன் கவியமுதம்—19

போட்டிகள் போட்டிகள்

பகலினொடு இகலுவ படர்மணி மடவார்
நகிலொனொடு இகலுவ நளிவளர் இளநீர்
துகிலொனொடு இகலுவ சுதைபுரை நுரைகார்
முகிலினொடு இகலுவ கடிமண முரசம் [77]

[ பகல்=சூரிய ஒளி; நகில்=முலை; துகில்=ஆடை; சுதை புரை நுரை=பால் மீது படர்ந்த நுரை]

இப்பாடலில் உள்ள இகலுதல் என்பதற்கு மாறுபடுதல் அல்லது போட்டியிடுதல் என்று கொள்ளலாம்.
கோசல நாட்டில் எங்கும் பரவிப் படர்ந்திருக்கும் மணிகள் சூரியனுடன் அதற்குச் சமமாக ஒளி வீசப் போட்டியிடுகின்றன. அந்நாட்டில் இருக்கும் பெருமை மிக்க இளநீர்கள் மகளிருடைய தனங்களோடு போட்டியிடுகின்றன. மங்கையர்கள் அணிந்துள்ள வெண்பட்டாடைகள் பாலின் மேல் படர்ந்துள்ள நுரையின் வெண்மையுடன் போட்டியிடுகின்றன. திருமணங்களில் அடிக்கப்படுகின்ற முரசின் ஒலி கார்மேகங்களின் இடி ஓசையோடு போட்டியிடுகின்றன.
மணிகள், மார்புகள், ஆடைகள், முரசுகள் ஆகியனவற்றின் அழகும் பெருமையும் இப்பாடலில் கூறப்படுகின்றன.

கம்பன் கவியமுதம்—20

மாலைகள் தேன் சொரிதல்

கோதைகள் சொரிவன குளிர்இள நறவம்
பாதைகள் சொரிவன பருமணி கனகம்
ஊதைகள் சொரிவன உயிர் உறும் அமுதம்
காதைகள் சொரிவன செவிநுகர்கனிகள் [83]

[கோதை=பூமாலை அல்லது கூந்தல்; நறவம்=தேன்; பாதைகள்=மரக்கலங்கள்; மணி=இரத்தினம்; கனகம்=பொன்; ஊதைகள்=காற்றுகள்; காதைகள்=காப்பியங்கள்]

கோசல நாட்டில் மங்கையரின் கூந்தல்கள் தேனைச் சொரிவனவாம். அதாவது அவர்கள் அப்போதுதான் கொய்த மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட பூக்களை அணிந்து கொண்டிருந்தார்களாம். மரக்கலங்கள் வணிகம் மூலம் பருத்த இரத்தினங்களையும், பொன்னையும் சொரிந்தனவாம். பாதைகள் என்பதற்குச் செல்லும் வழி என்று கொண்டு அவ்வழிகளில் எடுப்பார் யாரும் இல்லாமையால் இரத்தினங்களும் பொன்னும் கிடந்தன எனப் பொருள் கொள்வாரும் உண்டு. காற்றுகள் உயிரை உடலில் பொருந்துமாறு செய்கின்ற அமுதத்தைச் சொரிந்தனவாம். குளிர் காற்றானது ஆவியை உயிர்ப்பிக்க வல்லதென்பர். கவிஞரின் இனிய காப்பியங்கள் செவிகளால் நுகரப்படும் இனிய பாடல்களைச் சொரிந்தன.

கம்பன் கவியமுதம்–21

இல்லாமையால் இல்லை

வண்மை இல்லைஓர் வறுமை இன்மையால்
திண்மை இல்லைநேர் செறுநர் இன்மையால்
உண்மை இல்லைபொய் உரைஇ லாமையால்
ஒண்மை இல்லைபல் கேள்வி ஓங்கலால் [85]

பெரும்பாலும் எல்லாப் பேச்சாளர்களும் எடுத்துக்காட்டும் பொருள் நிறைந்த இனிய ஓசை நயமுளள பாடல் இதுவாகும். ஒன்று இல்லாமையால் வேறொன்று வெளிப்படத் தெரியவில்லை என்று இப்பாடல் கூறுகிறது.
ஒரு நாட்டில் வறுமை என்பது இருந்தால்தான் அங்கு வறியவர் இருப்பார்கள். அவ்வறியவர்கள் பிறரிடம் சென்று யாசிப்பார்கள். கொடைத்தன்மை கொண்டவர் அவர்களுக்குக் கொடுப்பார்கள். கோசலநாட்டில் வறுமையே இலாததால் கொடைத்தன்மையானது வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லையாம். ஒரு நாட்டிற்குப் பகைவர் இருந்தால்தான் அந்நாட்டின் வீரம் வெளிப்படும். கோசல நாட்டிற்குப் பகைவர்களே இல்லாததால் அந்நாட்டு மக்களின் வீரமானது வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லையாம். கோசல நாட்டில் உண்மையே இல்லையாம். பொய் என்ற ஒன்று இருந்தால்தானே அதிலிருந்து வேறுபட்டு உண்மை என்பது தனியே தெரிய வரும். எனவே பொய் இல்லாததால் உண்மையும் இல்லை. யாவரிடமும் கல்வியறிவோடு கேள்வி அறிவும் சிறந்திருந்ததால் அங்கே வெறும் ஏட்டுக் கல்வி அறிவு வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை.
ஒரு நாட்டின் சிறப்புக்குக் காரணமாக கொடை, வீரம் இசை [புகழ்] கல்வி என்று கூறுவர். ஒன்று, இரண்டு, நான்கு அடிகள் முறையே கொடை, வீரம், கல்வி ஆகியவற்றைக் குறித்தன. மூன்றாம் அடி உண்மையைக் காட்டுவதால் அதனால் வரும் புகழையும் குறிக்குமாம். இப்படிக் கோசலநாடு கொடை, வீரம், சத்தியம், கல்வி ஆகியவற்ரில் சிறந்திருந்ததாம்.

கம்பன் கவியமுதம்—22

இடம் மாறிச் செல்லுதல்

உயரும் சார்வுஇலா உயிர்கள் செய்வினைப்
பெயரும் பல்கதிப் பிறக்கு மாறுபோல்
அயிரும் தேனும்இன் பாகும் ஆயர் ஊர்த்
தயிரும் வேரியும் தலைம யங்குமே [87]

[அயிர்=கண்ட சருக்கரை; வேரி=கள்]

கோசல நாட்டில் கண்ட சருக்கரை, தேன், இனிய வெல்லப் பாகு, இடையர் ஊரில் கிடைக்கும் தயிர், கள் ஆகியன இடம் மாறும் என்று கம்பன் கூறுகிறான். இவை பண்ட மாற்று முறை வாணிகத்தால் ஓர் இடம் விட்டு மற்றோர் இடம் மாறிக்கொண்டே இருக்கலாம்.
இதை வைத்துக் கம்பன் ஒரு பெரிய, கனமான கருத்தை விளக்குகிறான். அதாவது இவ்வுலகில் பிறக்கும் உயிர்கள் பல்வேறு வினைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். அவ்வினைகளின் தகுதிக்கேற்ப அவர்கள் மோட்சம் அடைகிறார்கள் அல்லது மீண்டும் பிறக்கிறார்கள். அப்படி மோட்சம் என்னும் உயரிய கதியை அடைவதற்கு உரிய பற்றுக்கோட்டைப் பெற்றிருக்காத உயிர்கள், தாம் செய்த வினைப்பயனை அனுபவிக்கும் பொருட்டு, மீண்டும் மக்கள், தேவர், நரகர், விலங்குகள் என்னும் நால்வகைக் கதிகளில் பிறக்கும். அப்படி உயிர்கள் மாறி மாறிப் பிறப்பது போல மேலே சொல்லப்பட்ட பொருள்கள் இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன என்று இப்பாடலில் ஒர் அரிய உவமை கையாளப்பட்டுள்ளது.

கம்பன் கவியமுதம்—23

உழவர் ஓசையில் இசை அடங்குதல்

மூக்கில் தாக்குறும் மூரி நந்தும் நேர்
தாக்கின் தாக்குறும் பறையும் தண்ணுமை
வீக்கின் தாக்குறும் விளியும் மள்ளர்தம்
வாக்கின் தாக்குறும் ஒலியும் மாயுமே [89]

[மூரி=நெருக்கி; நேர் தாக்கின்=நேரான குறுந்தடியால் தாக்குதல்; தண்ணுமை=மத்தளம்; மாயும்=அடங்கும்]

கோசல நாட்டில் எழுப்பப்படும் இசைக்கருவிகளின் ஒலியை இப்பாட்டில் அறியலாம். மூக்கு போன்ற இடத்திலே வாய் வைத்து ஊதப்படுவது சங்கு. நேரான குறுந்தடியால் தாக்கப்பட்டு ஒலி எழுப்புவது பறை. வார் கொண்டு இறுகக் கட்டி இருப்பதால் அதிர்ந்து ஒலி எழுப்புவது மத்தளம்.
இப்படிப்பட்ட சங்கு. பறை, மத்தளம் ஆகியன எழுப்பும் ஓசைகளெல்லாம் அந்நாட்டின் உழவர்கள் தங்கள் உழவு மாடுகளை வாயினால் அதட்டி எழுப்பும் ஒலியில் அடங்கி விடுமாம். அதாவது அந்த வாத்தியங்களின் ஓசையை உழவர்கள் ஒலி அடக்கிவிடும் எனில் மாடுகளின் பெருக்கமும், அவற்றை அதட்டும் உழவர்களின் கூட்டமும் அறியப்படும். அதனால் உழவுத்தொழில் மேம்பட்டிருந்ததையும் அறியலாம்.

கம்பன் இசையமுதம்–24

செங்கையே பங்கயம்

தாலி ஐம்படை தழுவு மார்பிடை
மாலை வாய்அமுது ஒழுகு மக்களைப்
பாலின் ஊட்டுவார் செங்கை பங்கயம்
வால்நி லாஉறக் குவிய மானுமே [90]

[பங்கயம்=தாமரை; வால்=வெண்மை]

தாலி என்பது அக்காலத்தில் பலவகைகளில் வழங்கப்பட்டு வந்துள்ளது. திருப்பாவையில் ”காசும் பிறப்பும் கைகலப்ப” என்பார் ஆண்டாள் நாச்சியார். காசு என்பது அச்சுத்தாலியையும், பிறப்பு என்பது ஆமைத்தாலியையும் குறிக்கும். அவை அக்கால வழக்கப்படி இடையர் குலப்பெண்கள் அணிந்தனவாம். அதுபோல இப்பாடலில் ஐம்படைத்தாலி என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
தாலி என்பது இக்காலத்தில் கணவன் அணிவிக்கும் மங்கல அணிப் பொருளாக மாறி விட்டது. ஆனால் இந்த ஐம்படைத்தாலி என்பது குழந்தைகளுக்குப் பிறந்த ஐந்தாம் மாதத்தில் அணிவிப்பதாகும். இருபால் குழந்தைகளுக்கும் அணிவிக்கப்படும். இதைத் தாலி ஐம்படை, ஐம்படை என்றும் வழங்குவர். இதை அணிந்த குழந்தைகளுக்கு அவ்விதக் குறையும் வராது என்ற நம்பிக்கை அன்று நிலவி வந்தது.
குழந்தை ஒன்று அந்த ஐம்படைத் தாலியை அணிந்து கொண்டுள்ளது. அத்தாலி அணிந்த அதன் மார்பிலே அக்குழந்தையின் வாயிலிருந்து சொள்ளு நீர் வடிகிறது. அக்குழந்தைக்கு மகளிர் பால் சோறு ஊட்டுகிறார்கள். சோற்றைத் தம் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு வாயின் அருகில் குவித்துக் கொண்டு போகும் அவர்களின் உள்ளங்கை வெண்மையான நிலா வந்ததால் குவிகின்ற தாமரை மலரைப் போன்றிருந்ததாம்.
குழந்தையின் முகம் வெண்ணிலா என்றும் அதைக் கண்டு குவிகின்ற மலராகிய கை என்றும் பொருள் கொள்வதும் உண்டு.

கம்பன் கவியமுதம்—25

அகமும் புறமும்

பொற்பின் நின்றன பொலிவு பொய்இலா
நிற்பின் நின்றன நீதி மாதரார்
அற்பின் நின்றன அறங்கள் அன்னவர்
கற்பின் நின்றன காலமாரியே [91]

[பொற்பு=நல்ல குணங்கள்;பொலிவு=அழகு; அற்பு=அன்பு; காலம் மாரி=பருவ மழை]
கோசல நாட்டு மக்களின் அக பண்புகள் சிறப்பாக இருந்ததானால் அவர்தம் புற அழகுகளும் சிறந்திருந்தனவாம். நல்ல குணங்கள் அவர்களிடம் இருந்ததால் புற அழகும் நிரம்பி இருந்தது. அவர்களுடைய பொய்யில்லாத தன்மையால் நீதிகள் எல்லாம் நிரம்பி இருந்தன. அவர்களின் அன்பினால் அறங்கள் நாட்டில் நிரம்பி இருந்தன. அந்நாட்டு மகளிரின் கற்புத் திறத்தால் பருவ மழைகள் காலந்தவறாமல் பொழிந்தன.
இவ்வாறு அகப்பண்புகள் சிறந்துள்ள மக்கள் வாழும் நாட்டில் அவர்கள் வாழ்வதற்கேற்ற புறச்சூழலும் அமையுமென்பது தெரிகிறது.
இப்பாடலின் பின்னிரண்டடிகள் மகளிரையும், முன்னிரண்டடிகள் ஆடவரையும் குறிக்கும்.

••••