Category: கட்டுரை

முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை ( 2 ) / வளவதுரையன் ( கடலூர் )

download (16)

முத்தொள்ளாயிரம்—5 வெண்சங்கும் நித்திலமும்

பார்படுப செம்பொன் பதிபடுப முத்தமிழ்நூல்
நீர்படுப வெண்சங்கும் நித்திலமும்—சாரல்
மலைபடுப யானை வயமாறன் கூர்வேல்
தலைபடுப தார்வேந்தர் மார்பு
வயமாறன்னா வலிமையான பாண்டியனுங்க; அவனோட நாட்டுல இருக்கற நெலத்துல செம்பொன் வெளையுது; அவனோட ஊரெல்லாம் முத்தமிழ் வளருதாம்; கடலிலே அதிகமான சங்கு முத்து எல்லாம் கெடக்குது; அவனோட மலையிலே யானைக்கூட்டம் வளருதுங்க; அவனோட கூர்மையான வேலு எதிரிங்களோட மார்பையே பொளந்துடுமாம்;
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நெலவளம், தமிழ்வளம், கடல்வளம், மலைவளம், வேல்வளம் எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்

முத்தொள்ளாயிரம்—6 ஐந்தலை ஆடரவம்

அருமணி ஐந்தலை ஆடரவம் வானத்[து]
உருமேற்றை அஞ்சி ஒளிக்கும்; செருமிகுதோள்
செங்கண் மாறன் சினவேல் கனவுமே
அங்கண்மா ஞாலத் தரசு
நாம நம்பறமோ இல்லியோ இந்தப் பாட்டுல ஒரு செய்தி சொல்லப்படுதுங்க; அதாவது பாம்போட தலையில மணி உண்டாகுமாம். பாம்போட தலைக்கு மின்சார ஆற்றலுண்டாம். அதால மின்னல் மின்னும்போது பாம்பு வெளியில வந்தா அது தலையில வந்து இறங்கிடுமாம். அதேபோல இடியும் தலையில் விழுந்திடுமாம். அது பாம்புக்கும் நல்லாவே தெரியுமாம். பாம்பு மழைக்காலத்துல அதாலதான் புத்த விட்டே வெளியில வராதாம்; ஆடரவம்னா ஆடுகின்ற பாம்பு; உருமேற்றைன்னா சத்தம் போடற இடி.
அதாவது ஐஞ்சு தலை இருக்கற பாம்பு சத்தம் போட்டு இடிக்கற இடிக்குப் பயந்து ஒளிஞ்சு கெடக்கும்; அதேபோல செவந்த கண்ணும் எப்பவும் வெற்றியுமே இருக்கற பாண்டியனோட கோபமான வேலைக் கனவில கண்டா கூட பயந்துகிட்டு ஒலகத்துல இருக்கற அவனோட எதிரிங்க பயந்துகிட்டுக் கெடப்பாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—7 திரு உத்திராடத் திருநாள்

கண்ணார் கதவம் திறமின் களிறொடுதேர்
பண்ணார் நடைப்புரவி பண்விடுமின்—நண்ணாதீர்
தேர்வேந்தன் தென்னன் திருஉத்தி ராடநாள்
போர்வேந்தன் பூசலி லிலன்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு முக்கியமான செய்தி திருவிழா காலங்கள்ள அரசன் போர் செய்ய மாட்டான்.
பாண்டிய மன்னன் எதிரியோட மதிலை வளைச்சு முற்றுகை போட்டுட்டான். எல்லாப்படைகளையும் தயாரா கொண்டு வந்து நிறுத்திடான்; அப்ப நாள் பாத்துச் சொல்றவன் வந்து அன்னிக்கு திரு உத்திராடம்னு சொல்லிட்டான்; அதுதாங்க பாண்டியன் பிறந்த நாளு;
அப்ப பாண்டியனோட வீரன் ஒருத்தன் சொல்றான், “அய்யா எதிரிங்களே! எங்க அரசரு திரு உத்திராடத்தில போர் செய்ய மாட்டாரு; அதால யானை, தேரு, குதிரை எல்லாத்திலயும் போருக்காகச் செஞ்சிருக்கறதெல்லாம் எடுத்திடுங்க; ஒங்க கோட்டைக் கதவெல்லாம் தெறந்து வச்சிடுங்க: பயப்படாதீங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்—8 நாடு

முத்தம்போல் தோன்றும்
நந்தின் இளஞ்சினையும் புன்னைக் குவிமொட்டும்
பந்தர் இளங்கமுகின் பாளையும்—சிந்தித்
திகழ்முத்தம் போல்தோன்றும் செம்மற்றெ தென்னன்
நகை முத்த வெண்குடையான் நாடு
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நாட்டு வளம் பற்றிச் சொல்லப்படுது; [நந்து=சங்கு; பந்தர்=பந்தல்; செம்மற்று= தலைமையை உடையது]
ஒரு பொண்ணு தன் ஊரைவிட்டு அசலூருக்குப் போறா; அங்க போயி வேற ஒரு பொண்ணுகிட்ட தன் நாட்டைப் பத்திச் சொல்றா. “எங்க அரசனோட கொடை அழகான வெண்கொற்றக்கொடையாகும். ஏன் தெரியுமா? அதுகூட முத்துகளால அழகு செய்யப்பட்டிருக்கும்; அது மட்டும் இல்லீங்க; எங்க நாட்டுல சங்கிலேந்து பிறந்த முத்துகள் எல்லா இடத்திலேயும் சிதறிக் கெடக்கும். புன்னை மரத்துலேந்து சிந்திய அரும்பெல்லாம் பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; பந்தல் போலே அழகா இருக்கற கமுகோட பாளை இருக்குல்ல; அதிலேந்து உதிர்ந்து போன மணிகளெல்லாம் கூட பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; எங்கே பாத்தாலும் என்னா இவ்வளவு முத்துகளே கெடக்குதுன்னு நெனச்சிப்பே”
முத்துக்களாலான் கொடையைக் கொண்ட அவன் நாட்டுல எல்லாமே முத்துகள்தான்னு சொல்றது எவ்வளவு அழகா இருக்குல்ல;

முத்தொள்ளாயிரம் 9.நகர்

மைந்தரோ[டு ஊடி மகளிர் திமிர்ந்திட்ட
குங்கும ஈர்ஞ்சாந்தின் சேறிழுக்கி—எங்கும்
தடுமாற லாகிய தன்மைத்தே தென்னன்
நெடுமாடக் கூடல் அகம்
[திமிர்ந்திட்ட=சிதறிவிட்ட; ஈர்ஞ்சாந்து=குளிர்ந்த சந்தனம்; இழுக்கி=வழுக்குதலால்]
இந்தப்பாட்டுல பாண்டிய மன்னனோட நகர் எப்படி வளமா இன்பமா இருந்ததுன்னு சொல்லப்படுது;
”பாண்டியனோட மதுரையில இருக்கற வீதியெல்லாம் பெரிய ஒசரமான மாடங்கள்ளாம் இருக்குது; அந்த வீதிகள்ள போறவங்க எல்லாம் வழுக்கி விழுந்துடுவாங்களாம்; ஏன் தெரியுமா? மாட மாளிகையில்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க கணவனோட ஊடல்சண்டை போட்டுக்கிட்டுக் கோபத்துல குங்குமத்தையும், சந்தனத்தையும் சன்னல் வழியா வீதியில் எறிஞ்சுடுவாங்களாம். அதெல்லாம் ஒண்ணா சேந்து ஒரே சேறா இருக்குமாம். அதுல போறவங்க நேராப் போக முடியாம தடுமாறுவாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்
திறை

10.பூமி மிதியாப்பொருள்

நேமி நிமிர்தோள் நிலவுதார்த் தென்னவன்
காமர் நெடுங்குடைக் காவலன்—ஆணையால்
ஏம மணிப்பூண் இமையார் திருந்தடி
பூமி மிதியாப் பொருள்
[நேமி=பூமி; தார்=மாலை; ஏமமணிப்பூண்=பொன்னாலும் மணியாலும் செய்த அணிகலன்; இமையார்=கண் இமைக்காத தேவர்; திருந்தடி=நல்ல அழகான காலடி]
ஒரு படைவீரன் பாண்டியனோட உத்தரவைப் புகழ்ந்து பேசறான். “ஏம்பா அரசருங்களே! நீங்க நெலத்துல அதாவது பூமியில காலு வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியனுக்குக் கப்பம் கொடுத்திட வேண்டியதுதானே? அவன்தானே இந்த ஒலகம் பூரா தாங்கறன்; ஆளறான்; தாங்கற தோளெல்லாம் வெற்றி மாலைதானே போட்டிருக்கான்; கண் இமைக்காத தேவருங்க எல்லாம் ஏன் ஆகாயத்துலியே இருக்காங்க தெரியுமா? அவங்க எல்லாம் இந்த மண்ணில கால வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியன் அவங்கள புடிச்சுச் சிறையிலே போட்டுட்டு அவங்க போட்டிருக்கற பொன்னாலும் மணியாலும் ஆன நகையெல்லாம் எடுத்து வச்சிக்குவான்; அதாலதான் அவங்களே பயந்துகிட்டு ஆகாயத்துலேயே இருக்காங்க; நீங்கள்ளாம் எம்மாத்திரம்? ஒடனே கப்பம் கட்டிடுங்க”

=====

அணுவிலிருந்து அண்டம்! / முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

images (19)

ஒரு விதையிலிருந்து வளரும் விருட்சம், உயிரணுவிலிருந்து உருவாகும் முழுவளர்ச்சியுற்ற உயிரினம், ஒரு புள்ளியிலிருந்து வரையப்படும் அழகிய ஓவியம், ஒரு கல்லில் தொடங்கி கட்டி முடிக்கப்படும் பிரம்மாண்ட கட்டிடம், இவைகள் எல்லம் நமக்கு உணர்த்துவது என்ன? உருவத்தில் பெரியவைகள் அனைத்தும் அதற்குறிய மூலப்பொருளான ஒரு சிறிய அமைப்பில் இருந்து தோன்றுகிறது என்பதை தான் அல்லவா? இது உன்மை என்றால், அளவிட முடியா இப்பேரண்டமும், அதன் மூலப்பொருளிலிருந்து தொடங்கி இருக்க வேண்டும் அல்லவா? பல அறிவியல் அறிஞர்கள் தங்களது அயராத கடின உழைப்பாலும், அபார அறிவுத்திறனாலும், அண்டம் உருவானதை இவ்வுலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளனர். அதேவேளையில், இயற்கையோடு இயந்து வாழும் நெறிமுறைகளையும், இப்பூவுலகில் தொடங்கி மேலுலகமான வீட்டை அடைவதற்கான வழிமுறைகளையும் தெளிவாய் வகுத்து அளித்திருக்கும் நம் மூதாதயர்கள், அண்டம் பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள். வாருங்கள், பரஞ்சோதி முனிவர் இயற்றிய திருவிளையாடற் புராணத்தில் இது குறித்து இருக்கும் குறிப்பினை பற்றி காண்போம்.

அண்டங்க ளெல்லா மணுவாக வணுக்க ளெல்லாம்
அண்டங்க ளாகப் பெரிதாய்ச்சிறி தாயி னானும் (திருவிளையாடற் புராணம், பரஞ்சோதி முனிவர்).

மேற்கண்ட வரிகளின் கருபொருள், ‘அண்டங்கள் எல்லாம் சிறிய அணுக்களாகவும், அணுக்கள் எல்லாம் பெரிய அண்டங்களாகவும் தோன்றுகிறது’ என்பதே. அதாவது, அணுக்கள் ஒன்று கூடி அண்டங்களை உருவக்கியிருக்கிறது என்பதை அறிய முடிகிறது அல்லவா?

பொதுவாக, ஒரு பொருள் தோன்றுகிறது என்றால், அது தோன்றிய மூலப்பொருளின் சாயல் இருக்கும். உதாரணமாக, மாமர விதையிலிருந்து வளரும் செடியும் மாமரமாகத்தான் இருக்கும். அதாவது, விதை கொடுத்த மாமரத்தின் சாயல், புதிதாய் வளரும் மாமரத்தில் இருப்பது நிச்சயம். இதேப்போன்று, அணுக்கள் மூலப்பொருள் என்றால், அவற்றிலிருந்து தோன்றிய அண்டத்தில், அணுவின் சாயல் இருக்க வேண்டும் தானே? இருக்கிறதா என்பதை பார்போம்.

முன்னதாக, அணுவை பற்றிய சில அடிப்படை தகவலை இங்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்.

உயிரற்றவைகளின் அடிப்படையாக, அணுக்கள் இருப்பதை இன்றைய அறிவியல் உலகம் பல ஆய்வுகளின் மூலம் கண்டறிந்ததோடு, அதன் அமைப்பையும் நன்கு விளக்கியுள்ளது. பல அறிவியல் அறிஞர்களின் அயராத உழைப்பில் கண்டறியப்பட்ட அணுவின் அமைப்பை சுருக்கமாக இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

அணுவின் மையத்தில் உட்கரு அமைந்துள்ளது. இதில் புரோட்டான் எனப்படும் நேர்மின் துகள்கள் கூட்டாக (தனிமத்தை பொருத்து இவற்றின் எண்ணிக்கை மாறுபடும்) இருக்கின்றன. அதீத ஆற்றல் கொண்ட இவ்வுட்கருவினுள், மின்சுமையற்ற நியூட்ரானும் உண்டு. உட்கருவின் விட்டம் ஃபெம்டோ மீட்டர் அளவுடையது. உட்கருவினை வட்ட மற்றும் நீள்வட்ட பாதையில் சுற்றி வரும் எலக்ட்ரான்கள் எதிர்மின் சுமை கொண்டவை. அணுவின் அமைப்பு மிக எளிதாக இருப்பினும், இதனுள் பொதிந்துள்ள அறிவியல் தத்துவங்கள் அதிகம். சில விந்தையானவையும் கூட! இவற்றுள் ஒரு சில தத்துவங்களை மட்டும் இங்கு பார்ப்போம்.

அணுவின் உட்கரு ஆற்றல் மிக்கது. எந்த அளவிற்கு ஆற்றல் மிக்கது? இக்கேள்விக்கான பதில் அளவிட முடியாது என்பதே! ஆம், அணுக்கரு சிதைவினால் உண்டாகும் ஆற்றலை அடிப்படையாக கொண்டு செயல்படும் அணுகுண்டின் அற்றலை அளக்க முடியுமா?

சரி, அளவிட முடியா ஆற்றல் படைத்த உட்கருவின் விந்தை என்ன தெரியுமா? அதில் உள்ள துகள்களின் மின்சுமை தான்! ஆம், பொதுவாக, ஒரே வகை மின்சுமை கொண்ட துகள்கள் ஒன்றை ஒன்று விலக்கும் தன்மை கொண்டது. உதாரணமாக, ஒரு நேர்மின்சுமை துகள், மற்றொரு நேர்மின்சுமை துகளை வலிமையுடன் எதிர்க்கும் (விலக்கும்). ஆனால், உட்கருவினுல் பல நேர்மின்சுமை கொண்ட புரோட்டான்கள் இருந்தாலும், அவை ஒன்றை ஒன்று விலக்குவதில்லை! மாறாக, மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கின்றன. இதற்கான விளக்கத்தையும் இத்துறை சார்ந்த விஞ்ஞானிகள் விளக்கியுள்ளனர். இது ஒரு புறம் இருக்க, அணுவின் மற்றுமொரு விந்தை என்னவெனில், அதில் சுழலும் எலக்ட்ரான்கள்!

பொதுவாக, ஒரு பொருள் இயங்கினால், அது அதன் ஆற்றலை இழந்து ஓய்வுநிலைக்கு வருவது இயற்கையான நிகழ்வு. எடுத்துகாட்டாக, இயங்கி கொண்டிருக்கும் வாகனத்தை கருதுவோம். இயக்கத்தின் பொழுது, அவ்வாகனத்தில் இருக்கும் எரிபொருளும் (ஆற்றல்) தீர்ந்து கொண்டே வரும் அல்லவா? தொடர்ந்து இயங்க, அதன் எரிபொருள் முற்றிலும் தீர்ந்து பின்பு ஓய்வு நிலைக்கு திரும்புகிறது. அதாவது, அதன் ஆற்றலை முற்றிலும் இழப்பதால், இயங்கா நிலைக்கு திரும்புகிறது. அதேப்போல், ஒருவர் வட்ட பாதையில் ஓடினாலும் அல்லது தன்னை தானே சுற்றினாலும், சிறிது நேரத்தில் அவர் சோர்வடைவது இயற்கை தானே? ஆனால், இத்தத்துவத்திற்கு முற்றிலும் நேர் எதிரானது எலக்ட்ரான்களின் இயக்கம்! அதாவது, எலக்ட்ரான்கள் தொடர்ந்து சுழன்றாலும், அவைகள் ஆற்றலை இழப்பதே இல்லை! இதற்கு காரணம், அனுமதிக்கப்பட்ட ஆற்றல் நிலை எனப்படும் சுற்றுவட்ட பாதையில் எவ்வித மாற்றமுமின்றி எலக்ட்ரான்கள் தொடர்ந்து சுற்றி வருவதே. (நுண்ணிய) துகள்களான எலக்ட்ரானுக்கே உறித்தான சிறப்பு பண்பு இது.

அணுவின் மற்றுமொரு விந்தை, அதில் உள்ள எதிர்மின்சுமை கொண்ட எலக்ட்ரான்களும், நேர்மின்சுமை கொண்ட புரோட்டான்களும் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து ஒட்டிக்கொள்வதில்லை! மேலோட்டமாக பார்த்தால், இப்பண்பானது, ‘எதிர் எதிர் மின்சுமை கொண்ட துகள்கள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்கும்’ என்ற அறிவியல் கோட்பாட்டிற்கு விதிவிளக்கானது. எனினும், இதற்கான அறிவியல் விளக்கமும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, எலக்ட்ரானுக்கும், புரோட்டானுக்கும் இடையே இருக்கும் ஈர்ப்பு விசையை, மைய நோக்கு விசை சமப்படுத்துவதால், எதிர் எதிர் மின்சுமை கொண்டவையாயினும், அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான், புரோட்டானுடன் சேருவதில்லை. மாறாக, எலக்ட்ரான்கள் வட்டப்பாதையில் உட்கருவை மையமாக கொண்டு சுற்றுவதற்கு இவ்விசைகள் காரணாமாக இருக்கின்றன.

ஆக, நேர்மின்சுமை கொண்ட (புரோட்டான்கள்) உட்கருவின் ஆற்றல், அதனை வட்ட மற்றும் நீள்வட்ட பாதையில், உட்கருவோடு (அதாவது புரோட்டான்களோடு) சேராமல் சுற்றிவரும் எலக்ட்ரான்கள் முதலிய காரணங்களை கொண்டு அணுவின் அமைப்பு விளக்கப்பட்டுள்ளது. முன்னரே பார்த்தது போல், இவ்வணுவின் சாயல், அண்டத்தில் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? வாருங்கள், இக்கேள்விக்கான விடையை இனி பார்போம்.

அண்டம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் குறிக்கின்ற ஒரு சொல்லாகும். அதாவது, நாம் வாழும் இந்த பூமி, இதனை சுற்றிவரும் நிலவு, வானம், சூரியன், சூரியனைச் சுற்றி வரும் மற்ற கோள்கள், அதன் துணை கோள்கள், விண் மீன்கள், விண் துகள்கள், இவற்றை எல்லாம் சூழ்ந்துள்ள வெட்ட வெளி முதலியன வெல்லாம், அண்டத்தை குறிப்பனவாகும். பால்வழி திரளான இவ்வண்டத்தில் தான் நாம் வாழும் பூமி உள்ளடங்கிய சூரியக்குடும்பம் அமைந்துள்ளது. அண்டத்தின் ஒரு பகுதி கூறு என்ற அடிப்படையில், சூரிய குடும்பத்தின் அமைப்பை பற்றி இங்கு சுருக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறேன்.

சூரிய குடும்பத்தின் மையப்பகுதில் அமைந்திருக்கும் சூரியன் ஆற்றல் மிக்கது. காரணம், இதில் உள்ள ஹைட்ரஜன் அணுக்களின் உட்கருக்கள் ஒன்றினைந்து ஹீலியம் அணுக்கருக்களை உண்டாக்கும் வினை ஆகும். அணுக்கரு இணைவு எனப்படும் இவ்வினையின் மூலமாகவே ஆற்றல் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வருகிறது. இங்கு, அணுவின் மையப்பகுதியான உட்கருவினையும் கருதுக. எப்படி, அணுவின் உட்கருவில் புரோட்டான்கள் ஒன்றினைந்து ஆற்றலுடன் இருக்கிறதோ, அதேப்போன்று, சூரியனிலும் ஹைட்ரஜன் உட்கருக்கள் ஒன்றினைவதன் மூலம் ஆற்றல் தொடர்ந்து வெளியிடப்படுகிறது.

மேலும், சூரியனை மையமாக கொண்டு கோள்கள் அனைத்தும் நீள்வட்ட பாதையில் தொடர்ந்து சுற்றிவருகின்றன. அதேநேரத்தில், சூரியனுக்கும் பூமி உள்ளிட்ட மற்ற கோள்களுக்கும் ஈர்ப்பு விசை இருப்பதையும் இங்கு சுட்டி காட்ட விரும்புகிறேன். அப்படியெனில், கோள்கள், சூரியனோடு ஈர்க்கப்பட வேண்டும் அல்லவா? மாறாக, கோள்கள், அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான்களை போன்று தொடர்ந்து சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. இதற்கு காரணம், மையநோக்கு விசையே! ஆம், அணுவில் எலக்ட்ரானுக்கும் புரோட்டானுக்கும் இடையே ஈர்ப்பு விசை மற்றும் மைய நோக்கு விசை இருப்பது போன்று, சூரியனுக்கும் கோள்களுக்கும் இடையிலான ஈர்ப்பு விசை, மற்றும் மையநோக்கு விசையால், கோள்கள், சூரியனை தொடர்ந்து வட்ட பாதையில் சுற்றி வருகின்றன.

மேலும், பூமி உள்ளிட்ட கோள்கள் அனைத்தும் சூரியனை தொடர்ந்து சுற்றி வருகின்ற பொழுது, அவைகள் ஆற்றலை இழப்பதாக தெரியவில்லை. ஆற்றலை இழந்தால், கோள்களால் சுழல முடியுமா? எனவே, அணுவில் உள்ள எலக்ட்ரான்களை போன்றே, கோள்களும் தங்களது அனுமதிக்கப்பட்ட பாதையில் தொடர்ந்து ஆற்றலை இழக்காமல் சுற்றி வருகின்றன.

ஆகமொத்தத்தில், அணுவின் உட்கருவை போல், சூரியனும், எலக்ட்ரான்களை போல் கோள்களும், இயங்குவதால், அணுவின் அமைப்பும், அண்டத்தின் ஒரு கூறாகிய சூரிய குடும்பத்தின் அமைப்பும் ஒப்பிட கூடிய நிலையில் இருக்கிறது. அதாவது, அணுவின் சாயல், சூரிய குடும்பத்தில் தெரிகிறது. தவிர, அறிவியலின் கூற்றுப்படி, எல்லா பொருட்களின் அடிப்படை அலகு அணுவாகும். எனவே, அண்டத்திலுள்ள எல்லா பொருட்களின் அடிப்படை அலகும் அணு தானே! எனவே, ‘அண்டங்க ளெல்லா மணுவாக’ என்ற கூற்றில் எத்துனை அறிவியல் உன்மை இருக்கிறது! நவீன அறிவியல் வளர்ச்சி பெறாத அக்காலத்தில் இயற்றப்பட்ட செய்யுள் வரிகளில் ஆழமான அறிவியல் பொதிந்துள்ளதை உணர முடிகிறது.

••••

பதினொரு நிமிடங்கள்( Paulo Coelho ) – நாவல் வாசிப்பின் பகிர்வு – தர்மினி-

18119106_10210577528092348_268904011236594745_n

‘முன்பொரு காலத்தில் மரியா எனும் விலைமகள் ஒருத்தி இருந்தாள்’என்ற முதல் வரியுடன் நாவல் ஆரம்பமாகிறது. ஆம், இது மரியா என்ற 23 வயதுப் பெண் தன் பதின்பருவ நினைவுகளாகவும் பாலியற் தொழிலில் ஈடுபடவேண்டிய சூழ்நிலைகள், அதற்கான மனப்போராட்டம், இயல்பாக அதையாரு தொழிலாக ஏற்றுக்கொண்ட மனநிலை போன்றவற்றைக் குறிப்புகளாகவும் எம்முடனான உரையாடலாகவும் சொல்லிக் கொண்டு போகும் நாவல். பாவ்லோ கொய்லாவிற்கு 1997ல் கிடைத்த கையெழுத்துப் பிரதி அப்பெண்ணின் வாழ்வின் பதிவுகள், மரியாவுடனான உரையாடல் மற்றும் இக்கையெழுத்துப் பிரதியையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு புகழ்பெற்ற பிரேஸில் நாவலாசிரியரான Paulo Coelho எழுதியது ‘பதினொரு நிமிடங்கள்’நாவல்.

நாம் பாலியல் வேறுபாடுகளை அறியாத குழந்தைகளாக விளையாடித்திரிந்த காலமொன்று உண்டு. பின்னொரு வயதில் நம் உடலை உற்றுக் கவனிக்கத் தொடங்குகின்றோம். நம்மைக் கவரும் மற்றைய பாலினத்தைப் பற்றிய இரகசியங்கள் எவையென யோசிக்கத் தொடங்குகின்றோம். முதலில் மாசற்ற காதலாக அது நம்மை ஈர்க்கும். மனவுணர்வுகள் மட்டுமே போதுமென்றும் உடல்கள் காதலுக்கு அப்பாற்பட்டவையென்றும் தோன்றும். ஒருவர் நம்மைக் கவனிக்கின்றார்.நாம் சிறப்பான நபராக இருக்கின்றோம். அப்போது சொற்களும் பார்வைகளும் இன்பத்தைத் துாண்டப் போதுமானவையாக இருக்கின்றன. பிறகொரு பொழுதில் வார்த்தைகள்-தீண்டல்கள்-முத்தங்கள்-தாண்டிப் பாலுறவு என்ற நிலை இருவரிடையில் ஏற்படும் போது இவ்வுலகமே இந்தப் பதினொரு நிமிடங்களுக்காகத் தான் இயங்குகிறது போல் எனக் கேள்வி ஏற்படும்.

11 வயதில் மாசற்ற காதலுற்ற மரியாவின் கதை. அவரொரு பாலியற் தொழிலாளியாகி வாழ்வு பாலின்பம் பற்றிய குழப்பங்களும் கேள்விகளும் அவற்றுக்கான விடைகளை அறிந்து அதிலிருந்து மீளும் உறுதியானவராக 23 வயதில் ஒரு நாவலுக்குரிய வாழ்க்கையைக் கடந்து அமைதியான வாழ்வொன்றைக் கண்டு கொள்கின்றார்.

15 வது வயதில் முத்தமிடுவது பற்றியும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் காதலானது துயரத்துக்கான காரணங்களில் ஒன்றெனவும் அறிந்து கொண்டதோடு மூன்றாவதாகத் தற்செயலாகச் சுய இன்பம் பற்றியும் அறிந்து கொண்டாள்.

19 வயதில் ஆடையகம் ஒன்றில் பணிபுரியத் தொடங்கிய மரியா சேமித்த பணத்தில் ரியோ டி ஜெனிரோவிற்கு தனியாகப் பயணமாகிறாள். அங்கே சுவிஸ்நாட்டவனொருவன் வேலையொன்று இருக்கிறது என்பதன் பின்னிருக்கும் வளமான வாழ்வொன்றை நம்பி -பெற்றோருக்கு நல்ல வீடும் ஒரு பண்ணையும் தன்னால் உழைத்து வழங்க முடியுமென்ற நம்பிக்கையோடு பயணிக்கிறார் மரியா.

ஜெனிவாவில் இரவுவிடுதியில் நடனமாடும் வேலை. பிரேஸில் நாட்டைச் சேர்ந்த சக தொழிலாளி விவியன்‘சாகசம்-பணம்-கணவன் இந்த மூன்றில் ஒன்றைத் தானே தேடி வந்திருக்கிறாய்?’ என்று முதல் நாளே மரியாவை நோக்கிக் கேட்கிறார். இம்மூன்றும் எதிர்பார்த்ததைப்போல அப்பெண்களால் சாதிக்க முடியாமல் போவதற்கான சாத்தியங்களைச் சொல்லி மரியா செய்த ஒப்பந்தமும் அந்தப் பயணக்கடன் தீரவும் ஒரு வருடமாவது வேலை செய்தாலொழிய இதிலிருந்து மீள முடியாதென்ற உண்மை மரியாவைச் சோர்வடையச் செய்கின்றது. ஆனாலும்பகற்பொழுதுகளில் ஃபிரெஞ் வகுப்புக்குச் செல்வதும் நுால் நிலையம் சென்று ‘குட்டி இளவரசன்’ புத்தகத்தை எடுத்து வந்து படிக்கத் தொடங்குவதும் நாட்குறிப்புகளை எழுதுவதுமாக இயல்பிலேயே அறிவுத்தேடலும் சாதுரியமும் மிக்க பெண்ணான மரியா,அந்நியமான அந்நாட்டின் சூழலை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கிவிடுகின்றார். ஃபிரெஞ் வகுப்பில் சந்தித்த அரபுநாட்டுக்காரரின் மீதான காதலில் ஓரிரவு மலையொன்றுக் சென்று வந்ததோடு இரவு விடுதி நடனப்பணி முடிவுக்கு வந்தது.வேலையால் நிறுத்தப்படுகின்றார் மரியா.

ஓர் இரவுக்கு ஆயிரம் ஃபிராங் தந்த மனிதன். மற்றொரு இரவு விடுதி. ஒரு பண்ணை வாங்குவதற்காக இன்னுங் கொஞ்சம் உழைக்கலாம் என்றால் என்ன? ‘இழப்பதற்கு எதுவும் இல்லையென்பதால் அவள் இதில் ஈடுபடுகின்றாள். ஏனெனில் அவள் வாழ்க்கை தொடர்ந்த அனுதின ஏமாற்றங்களைக் கொண்டது’.
ஆயினும், மரியா தன் நாட்குறிப்பேட்டின் பக்கங்களுடன் அவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டார். பணத்திற்கான இவ்வேலை புதிதாக எதையும் தரவில்லை. வெறுமனே கால்களை அகட்டுவதாகவும் ஆணுறை பயன்படுத்தும்படி கேட்பதாகவும் கொஞ்சம் டிப்ஸ் அதிகமாகக் கிடைக்குமென கொஞ்சம் முனகுவதாகவும் கடைசியில் ஒரு குளியல் போடும் விதமாகவும் இருந்தது.

புத்தகத்தின் ஓர் அத்தியாயத்தில் தான் தலைப்புக்கான காரணம் பதினொரு நிமிடங்கள் பற்றி ஓர் உரையாடல் ,‘ ஓர் இரவுக்கா?எங்கே சொல் மரியா,நீ மிகைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்.இது உண்மையில் நாற்பத்து ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே.உடைகளைக் களைவது,ப்ரியத்தை வெளிக்காட்டும் போலியான பாவனைகளைச் செய்வது,சற்று நேரம் உரையாடுவது,மீண்டும் ஆடை அணிவது இவற்றுக்காகும் நேரத்தை விட்டுவிட்டால் உண்மையில் பாலுறவுக்கு ஆகும் நேரம் பதினொரு நிமிடங்களே.

download (13)
இருபத்தி நான்கு மணிநேரங்கொண்ட ஒரு நாளில், இந்தப் பதினொரு நிமிடங்களுக்காகவே எவரொருவரும் திருமணம் செய்து கொள்கின்றனர். குடும்பம் நடத்துகின்றனர்.வீறிடும் குழந்தைகளைச் சகித்துக்கொண்டு, வீட்டுக்குத் தாமதமாக வருவதற்குப் பைத்தியக்காரத்தனமான சாக்குகளை யோசித்தபடி, நுாற்றுக்கணக்கான இதர பெண்களைக் கடைக்கண் பார்வை பார்த்து அவர்களுடன் ஜெனிவா ஏரியைச் சுற்றி வர விரும்பியபடி…இந்தச் சமூகத்தில் ஏதோ பெரிய தவறு இருக்கவேண்டும். அது செய்தித் தாள்கள் கூறுவது போல அமோசன் மழைக்காடுகள் அழிவோ,ஓஸோன் அடுக்கில் ஏற்படும் சேதமோ,பண்டாக் கரடிகள் மரணமோ,சிகரெட்டுகளொ,புற்றுநோய் உண்டாக்கும் உணவுகளொ அல்லது சிறைச்சாலை நிலவரங்களோ இல்லை.’

அது முக்கியமாக அவள் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தொழில் சார்ந்தது தான் : பாலுறவு.
மரியாவைப் பார்த்து, உங்களது ‘பிரத்தியேக ஒளி’ ஓவியமாக்கச் சொல்கின்றது என்ற ஓவியன் ‘நீரினுள் கல்லொன்றை எறிந்தான்.கல் விழுந்த இடத்தில் சிறிய வட்டங்கள் தோன்றி, பெரிதாகியபடியே சென்று,தற்செயலாக அங்கே சென்று கொண்டிருந்த கூழாங்கல்லுடன் சம்பந்தம் ஏதுமில்லாத வாத்தொன்றைச் சென்று தொட்டன. அந்த எதிர்பாராத அலையைக் கண்டு பயப்பிடாமல் வாத்து அதனுடன் விளையாடத் தீர்மானித்தது.’

மரியா, ஒரு பாலியற்தொழலாளி என்பதை அறிந்திருந்த ஓவியன் ரால்ப் ஹார்ட் வாடிக்கையாளனாக மீண்டும் சந்திக்கின்றான். ஒருவரது ஆன்மா மற்றவரைத் தீண்டுகின்றது. தனது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காதலை மரியா உணர்கின்றார். மனதைத் தீண்டும் உடல் தான் காதலின் ஊற்று. வெறும் உடல்களால் மனதை வெல்லமுடியுமா?

90 நாட்களில் நாடு திரும்பவேண்டும். தொடர்ந்து உழைத்துச் சேமித்து ஒரு பண்ணையை தன் ஊரில் வாங்கும் திட்டம் ஒரு பக்கம்.மறுபுறம் காதலின் உணர்வுகளைக் கடக்க முடியாத பெண்ணின் இதயமாக மரியாவின் நாட்குறிப்பு சுயவிசாரணைகளைச் செய்கின்றது.

‘உங்களால் மற்றொருவரை உடைமையாக்கிக் கொள்ள முடியுமென நினைப்பது அர்த்தமற்றதென,வாழ்க்கை அவளுக்குக் கற்பித்திருந்த போதும், பொறாமையாக உணர்வது இயல்பானதே.அப்படி உடைமையாக்கிக் கொள்ள முடியுமென நம்பும் எவரும் தம்மையே ஏய்த்துக்கொள்கிறார்கள்.’
‘உறுதியான காதல் ,தனது பலவீனத்தையும்வெளிக்காட்டும் காதலாகும்…’ என்று தன்னை ஆட்கொண்ட காதல் பணத்துக்காக மேற்கொள்ளும் உறவுகளினின்று எவ்விதம் வேறுபடுகின்றது என்ற கேள்விகளை எழுப்புகின்றார்.காரணங்களை-மனித மனங்கள் பற்றிய குறுக்கறுப்புகளைச் செய்கின்றார்.
‘என் வாடிக்கையாளர்கள் நினைப்பதற்கு மாறாக ,பாலுறவை அனைத்து நேரமும் மேற்கொள்ள முடியாது.நம் அனைவருள்ளும் ஒரு கடிகாரம் இருக்கிறது.நாம் காதல் செய்யவேண்டுமானால் இரு கடிகாரங்களின் முட்களும் ஒரே சமயத்தில் ஒரே நேரத்தைக் காட்டவேண்டும்.அது தினமும் நிகழாது.நீங்கள் மற்றவரை நேசித்தால் ,நலமாக உணர்வதற்காக நீங்கள் பாலுறவைச் சார்ந்து இருக்கமாட்டீர்கள்.’ என்கிறார்.

ஆயினும், மரியாவுக்குச் சவுக்கால் அடித்து இன்பங்காணும் வாடிக்கையாளன் கொடுத்த வலியை பரவசமாய் உணர்த்தியது எது? அதுநாள் வரை அனுபவிக்காத உணர்வாக அப்பரவசத்தீண்டலை செய்தது ஒரு சவுக்கின் நுனியா?அல்லது வலிகளை-துன்பங்களை விரும்பி ஏற்கும் இரசிக்கும் மனமா?வலி , வேதனை ,சாடிசம் மற்றும் மாசோயிசத்துக்குள் அவருக்கு ஏற்பட்டவை உடலின் இன்பமா?தன்னை வருத்தும் ஒரு பெண்ணின் துயரங்களை விழுங்கிவிட்ட அனுபவமா? குளிர் காலத்தில் வெறுங்காலுடன் அவளை நடக்கச் செய்த காதலன் சொல்கின்றான்‘ நேற்று நீ வலியை அனுபவப்பட்டாய்,அத்தோடு அது இன்பத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் என்று கண்டு பிடித்தாய்,இன்றும் நீ வலியை அனுபவப்பட்டாய் ,அமைதியைக் கண்டு கொண்டாய்,அதனால் தான் நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன்,அதற்குப் பழகிப்போகாதே.ஏனெனில் ஒரு பழக்கத்துக்கு அடிமையாவது ரொம்ப எளிது.அது மிகவும் வலிமையான போதை. நம் தினசரி வாழ்வில் ,வெளித் தெரியாத துயரங்களில், நாம் செய்யும் தியாகங்களில்,நமது கனவுகள் அழிந்து போனதற்கு காதலைக் குறை கூறுவதில் வேதனை இருக்கிறது.வலி அதன் உண்மை முகத்தைக் காட்டும் போது, அச்சுறுத்துவதாக இருக்கும். ஆனால் தன்னல மறுப்பாகவோ, தியாகமாகவோ, கோழைத்தனமாகவோ மாறுவேடத்தில் வரும் போது மிகவும் வசீகரமானதாக இருக்கும். எவ்வளவு தான் நாம் அதனை நிராகரித்தாலும் மனிதர்களாகிய நாம் வலியுடன் இருப்பதற்கு அதனுடன் சரசமாடுவதற்கு அதனை நம் வாழ்வின் ஓர் அம்சமாக ஆக்கிக் கொள்வதற்கு ஏதாவதொரு வழியைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறோம்.’

பிரேஸிலுக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்கு முன்னர்,பண்ணை நிர்வாகம் குறித்துப் படிக்கவென இரவல் வாங்கிய புத்தகத்தைக் கொடுப்பதற்காக நுாலகம் சென்ற மரியாவிடம் தோழியாகிவிட்ட நுாலகர், மரியா முதன் முதலாக வந்த போது ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாகத் தான் அறிய வேண்டியவைகளுக்கு ஏதும் புத்தகம் இருக்கின்றதா எனக் கேட்டதை நினைவு படுத்துகின்றார். இதோ அந்தப் புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருக்கின்றோம் என்கிறார். அப்போது அப்பெண்கள் இருவரிடையில் உரையாடல் நிகழ்கின்றது. நுாலகர் கேட்கின்றார், உனக்குத் தெரியுமா ‘கிளிட்டோரிஸ்’ சமீபத்தில் தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 1559 ல் தான் ரியால்டோ கொலம்போ எனும் மருத்துவர் ‘டி ரி அனாடமிகா’எனும் தலைப்பில் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்ட பிறகு தான் கிளிட்டோரிஸ் அதிகாரபூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்ற தகவலைச் சொல்லி, சில ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினரால் இதை நீக்கும் வழக்கம் இப்போதும் இருப்பதைப் படிக்கிறோம், அது பெண்களுக்கான பாலுறவு இன்ப உரிமையை மறுத்துவருவது தான் என்கிறார்.

19 ம் நுாற்றாண்டில் ஐரோப்பியாவிலும் கூட பெண்ணுடலில் இருக்கும் முக்கியத்துவமற்ற பகுதியாகக் கருதப்பட்டு நரம்புத் தளர்ச்சி, வலிப்பு, மலட்டுத்தன்மை மற்றும் பாலுறவில் அதீத ஈடுபாடு போன்றவற்றுக்குக் காரணமென்று நம்பி அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் நீக்கப்பட்டதும் நடைபெற்றதுதான் எனப் பெண்கள் அவர்களது இன்பத்துய்ப்புக்கான உடலின் மெல்லிய ஒரு பாகத்தை நீக்குவதில் ஆண்மையச் சமூகம் எவ்வாறு முனைப்பாயிருந்தது என்றும் நம்மைச் சிந்திக்கச் செய்யும் உரையாடலாக அது நீள்கின்றது. ஓர் ஆணால் பெண்ணுக்கு வழங்க முடியாத பரவச அனுபவத்தை பெண்ணே தன்னுடலில் கண்டுணர முடியும் என்ற அறிதலை அவர்கள் தம் வாழ்வின் உதாரணங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். பெண் மனதை-உடலைப் பற்றிய புரிதலின்றி ஆண்கள் தங்களது சுயத்தை மட்டுமே முன் வைப்பவர்களாக காதலிலும் காமத்திலும் இருக்கின்றனர்.

download
பெண்கள் தம் உடலை அறியாதவர்களாகவே வளர்வதும் வளர்க்கப்படுவதுமாகத் தான் இருக்கின்றனர். அவர்கள் தம் உடல் பற்றிப் பேசுவதும் எழுதுவதும் கூட அதிர்ச்சியாகவே பலருக்கும் இருக்கின்றது. இன்றும் இலங்கை உட்பட சில நாடுகளில் குழுக்களாக மூடிய அறைக்குள் பிளேட்டுகளால் அறுத்து நடக்கும் இக்கொடுமை நிறுத்தப்படவேண்டியது. பெண்ணுறுப்பின் உணர்வரும்பின் துண்டிப்பு என்பது காது குத்துவதைப் போலவோ அல்லது ஆபிரிக்க சில இனக்குழுக்களுக்கிடையில் தம் அடையாளங்களுக்காக முகங்களில் கீறல்களைச் செய்வதைப் போலவோ இல்லை. சில துளிகள் இரத்தம் மட்டுமே அங்கு சிந்தப்படுவதில்லை. அது அவளது பாலின்ப உரிமையை மறுக்கும் வன்செயல் தான் இது. ஏன் எதற்கு எனக் கேட்காமல் பழகிப்போய்விட்ட பல சடங்குகளைப் போல, மூடநம்பிக்கைகளைப் போல மறுக்க வேண்டிய சடங்கு அது என்ற புரிதல் இன்றும் கூட அவசியமாயிருக்கின்றது. தானொரு பெண்ணாக இயல்பான உணர்வுகளோடு தன்னுடல் பற்றிய புரிதலுக்கு முன்பாகவே அதற்கான உரிமை மறுக்கப்படும் செயல் தான் இது.

மரியா என்ற இக்கதாபாத்திரம் திரும்பி வந்து துணைவரும் இரு பெண் குழந்தைகளுமாக சுவிஸ் லுாசன் நகரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பெண் என பாவ்லோ கொய்லோ தன் பின்னுரையில் முடித்திருப்பது, அந்தரித்த படி இதை வாசித்தவர்களுக்கு ஆறுதல் தான். அவர் விரும்பாமல் தள்ளிவிடப்பட்ட சூழ்நிலையிலிருந்து தப்பிவிட்ட உறுதிநிறைந்த பெண்ணாக, காதலும் வாழ்வைத் தேடுதலும் – வலி , பணம்,பாலியற்தொழிலில் பண்டமான பெண்கள், அவர்களை விலை கொடுத்துக் கொடுமை செய்யும் ஆண்கள், மனிதர்களின் உணர்வுகளுமாகத் நிரப்பியபடியிருந்த மரியாவின் கையெழுத்துப் பிரதியின் சாரம் ஒரு நாவலாகி மனிதர்களை விசாரணை செய்கின்றது.

‘நான் இரண்டு பெண்களாக இருக்கிறேன்.ஒருத்தி அனைத்து இன்பங்களும், வாழ்க்கை எனக்களிக்கும் காதலும் சாகசமும் வேண்டுமென விரும்புகிறாள். இன்னொருத்தியோ பழக்கத்துக்கும், குடும்பவாழ்க்கை, திட்டமிட்டுச் சாதிக்க வேண்டிய விஷயங்களுக்கும் அடிமையாய் இருக்க விரும்புகிறாள். இருவரும் ஒரே உடலில் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டபடி இருக்கின்றனர்’ என்ற வரிகள் மரியாவிற்கானதல்ல. ஒவ்வொரு பெண்ணும் இவரின் எழுத்துகளில் தம்மைக் காணக்கூடும்.அதற்கு மரியா போல் நம்மிடம் நாமே உண்மையானவர்களாய் சுயவிசாரணை செய்யாமல் இதைக் கண்டுணர முடியாது.

••

தமிழில் – க. சுப்பிரமணியன்.
எதிர் வெளியீடு –
விலை 220.
தர்மினி

முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை ( 1 ) / வளவதுரையன்

download (16)

முத்தொள்ளாயிரம் ரொம்பப் பழமையான நூலு; எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டுக்கும் முந்தியதுன்னு கூடச் சொல்றாங்க; இதை எழுதியது யாருன்னே தெரியலை; ஆனா இதுல இருக்கற சில பாட்டுங்க நக்கீரர் எழுதிய சில நூல்கள்ள அதாவது ”கைலை பாதி காளத்தி பாதி” அப்பறம் ”திருஈங்கோய் மலை எழுபது”ன்ற நூல்கள்ல இருக்கற சில பாட்டுங்க போல இருக்கறதால அவரு எழுதி இருக்கலாம்னு சொல்றாங்க; முத்தொள்ளாயிரம்னா மூணு வகையான தொள்ளாயிரம் பாட்டுங்க உள்ள நூலுன்னு பொருளாம்; மூணு வகைனா சேர, சோழ, பாண்டியரைப்பத்தின்னு பொருளுங்க; இதுல நமக்குக் கெடச்சுது மொத்தமே 130 பாட்டுங்கதாம்!

அவங்களோட ஆட்சி எப்படி இருந்தது? வீரம் எப்படி? படைகள்ளாம் எப்படி? இருந்ததுன்னு இதைப் படிச்சா தெரிஞ்சுக்கலாம்; அத்தோட அந்தக்காலத்துல இருந்த சில பழக்க வழக்கங்களும் தெரிய வருமுங்க. மொதல்ல கடவுள் வாழ்த்து;.

கடவுள் வாழ்த்து

முன்னம் படைத்த முதல்வன்
மன்னிய நாண்மீன் மதிகனலி என்றிவற்றை
முன்னம் படைத்த முதல்வனைப்—பின்னரும்
ஆதிரையான் ஆதிரையான் என்றென்[று] அயருமால்
ஊர்திரைநீர் வேலி உலகு

[ மன்னிய=நிலைபெற்றுள்ள; நாண்மீன்=நட்சத்திரம்; மதி=சந்திரன்; கனலி= சூரியன்; அயரும்= சொல்லும்; திரை=அலை; ]

ஆகாசத்துல இருக்கற நட்சத்திரம், சந்திரன், சூரியன் எல்லாத்தையும் படைச்சது ஆதிமூலமா இருக்கற சிவன்தானே; ஆனா அது தெரிஞ்சிருந்தும், அவனை ‘ஆதிரையான், ஆதிரையான்’ன்னு இந்த உலகம் சொல்லுதேன்னு இந்தப் பாட்டு வியப்பா சொல்லுது.
அவன்தான் எல்லாத்தையும் படைச்சான்; ஆதிரையோட எல்லா நட்சத்திரத்தையும் அவன்தானே படைச்சான்; அப்படி இருக்கச்சே அவனை ஆதிரையான், ஆதிரையான்னு மட்டும் இந்த உலகம் சொல்லுதே; ஆதிரை நட்சத்திரம் அவனைப் போலவே செவப்பா இருக்கும்; அதுவும் அவனைப் போலவே ஆடிக்கிட்டு இருக்கும். அதால அப்படிச் சொல்றாங்களாம். ஆனா அவனுக்குப்போயி உவமை சொல்லமுடியுமா? உருவம் சொல்லமுடியுமா? இல்ல; பெயரைத்தான் சொல்ல முடியுமா? என்னா இந்த ஒலகம் இப்படிப் பேசுதேன்றதுதான் இதுக்குப் பொருளு; அவன் தன்மையை விடக் கொறைவானதைச் சொல்லக் கூடாதுங்களே!

முத்தொள்ளாயிரம் 2 புகழ்

இன்தமிழால் யாம் பாடும் பாட்டு
மடங்கா மயிலூர்தி மைந்தனை நாளும்
கடம்பம்பூ கொண்டேத்தி அற்றால்—தொடங்கமருள்
நின்றிலங்கும் வென்றி நிறைகதிர்வேல் மாறனை
இந்தமிழால் யாம்பாடும் பாட்டு

மொதல்ல இருக்கற 41 பாட்டுங்க பாண்டியனைப் பாடுது; இந்தப்பாட்டுல முருகனை, பாண்டியனை, செந்தமிழைப் பாராட்டறாரு; முருகன் நான் கொடுக்கறக் கடம்பப் பூ மாலையை மகிழ்ச்சியோட ஏத்துக்கறாரு. அதேபோல பாண்டிய மன்னன் நான் கொடுக்கற தமிழ்ப் பாமாலையையும் ஏத்துக்குவான்னு சொல்றாரு.
”தொடங்கற போரில வெற்றி கொள்ளும் பாண்டியனை நான் இனிமையான தமிழால பாடற பாட்டு மயிலை வாகனமா வச்சுருக்கற முருகனுக்கு நான் கடம்பமாலை சாத்தற மாதிரி”ன்னு அவரு சொல்றதுதான் பாட்டோடப் பொருளு.


முத்தொள்ளாயிரம் 3. சூடிய பூ

செங்கண் நெடியான்மேல் தேர்விசையன் ஏற்றியபூப்
பைங்கண் வெள்ளேற்றான்பால் கண்டற்றால்—எங்கு
முடிமன்னர் சூடியபூ மொய்ம்மலர்த்தார் மாறன்
அடிமிசையே காணப்படும்

இந்தப் பாட்டுல ஒரு பாரத நிகழ்ச்சி சொல்லியிருக்காரு; குருச்சேத்திரப் போர் நடக்குது; அதில பதிமூணா நாள் போருல அருச்சுனன் வேறெங்கோ போய்ப் போர் செய்யறான். அப்ப அவன் மகன் அபிமன்யுவை எல்லாரும் சேந்துகிட்டுக் கொன்னுடறாங்க; வந்த அருச்சுனன் துடிக்கறான்; என் மகனைக் கொன்னவங்களை நாளைக்கு நான் சாகடிப்பேன்; இல்லன்னா தீயில குதிச்சுடுவேன்னு சபதம் செய்யறான்; அதோட எதுவும் சாப்பிடாம இருக்கறான். அப்ப கண்ணன் அருச்சுனனைச் சாப்பிடச் சொல்லறான். அதுக்கு அருச்சுனன், “நான் சிவனுக்குப் பூசை செய்யாம சாப்பிடமாட்டேன்ல” இங்க எங்க பூசை செய்யறது”ன்னு கேக்கறான். உடனே கண்ணன், “ என் தலை மேலே பூ போட்டுப் பூசையைச் செய்; அது சிவனின் காலடியிலப் போய்ச் சேரும்”னு பதில் சொல்றான்.

அதே மாதிரி அருச்சுனன் பூசை செய்யறான். அன்னிக்கு ராத்திரியே அருச்சுனன் கைலாயம் போய்ப் பாக்கறான்; அங்க இவன் கண்ணன் தலையில போட்ட பூவெல்லாம் சிவனோட காலடியில கிடக்குதுங்க;
விசயன் போட்ட பூவெல்லாம் வெள்ளையான காளை மேல வர்ற சிவனோட காலடியில கிடக்குதுல்ல; இங்க எல்லா அரசரும் பாண்டியனோட காலடியில வந்து விழுந்து வணங்கறாங்களாம்; அப்ப அவங்க அவங்க தலையிலேந்து பூவெல்லாம் பாண்டியன் காலடியில விழுந்து கிடக்குமாம். இதான் பாட்டோட பொருள்; பாண்டியன் எவ்வளவு உயர்ந்தவன்னு சொல்ற பாட்டு இது.

முத்தொள்ளாயிரம்–4 எங்கே ஒளித்தாய்?

கூந்தன்மா கொன்று குடமாடிக் கோவலனாய்
பூந்தொடியைப் புல்லிய ஞான்றுண்டால்—யாங்கொளித்தாய்
தென்னவனே தேர்வேந்தே தேறுநீர்க் கூடலார்
மன்னவனே மார்பின் மறு

[கூந்தன்மா=பிடரி மயிர் உள்ள குதிரை; ஞான்று=அப்பொழுது; தேறுநீர்=தெளிந்த நீர்]

இந்தப் பாட்டு பாண்டியனைக் கண்ணனாகவே நெனச்சுப் பாடற பாட்டுங்க; திருமால் மார்பில ஒரு மறு இருக்குமாம்; அதைக் கேக்கதுஇந்தப் பாட்டு; “பாண்டியனே! தேரெல்லாம் உடைய மன்னவனே! தெளிந்த நீர் இருக்கற கூடல்ல இருக்கறவனே! நீ பிடரி மயிர் உள்ள குதிரையைக் கொன்ன போதும், குடக் கூத்தாடியபோதும், நப்பின்னையைக் கட்டிக்கிட்ட போதும் ஒன் மார்புல மறு இருந்ததே! இப்ப அதைக்காணோமே? எங்க ஒளிச்சு வச்ச?”
இந்தப் பாட்டுல மூணு கதை வருது; கண்ணனோட மாமன் கம்சன் கண்ணனைக் கொல்ல ஒரு அரக்கனை அனுப்பி வச்சான்; அந்த அரக்கன் ஒரு குதிரையா வந்தான். கண்ணன் அந்தக் குதிரையைக் கொன்னு போட்டான்.
வாணன்னு ஒருத்தன்; அவன் பொண்ணு பேரு உஷை; அவளை மன்மதன் மகனான அநிருத்தன் காதலிச்சான். அதனால அநிருத்தனை புடிச்சுப் போயி வாணன் சிறையில வச்சுட்டான். கண்ணன் அவனை மீட்டுக்கொண்டு வர்றதுக்காக மண்ணாலயும் செம்பாலயும் குடங்கள் செய்து குடக்கூத்தாடினானாம்.
மூணாவது கதை கண்ணன் எடையர் குலத்தில் அவதரிச்சதைப்பத்தி; அங்கதானே ஏழு எருதுகள அடக்கி நப்பின்னையை கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டான். இதெல்லாம் இந்தப்பாட்டுல வருது.
==============

( தொடரும் )

உடலாரண்யம் – உடலைக் காடுகளுக்குள் ஒளித்துக் கொண்டவள் / ஸ்ரீ பதி பத்மநாபா

18217745_10212819759028352_1441098414_n

download (31)

உடலாரண்யம்

- உடலைக் காடுகளுக்குள் ஒளித்துக் கொண்டவள்

(தேன்மொழி தாஸின் ‘நிராசைகளின் ஆதித் தாய்’ தொகுப்பை முன்வைத்து)

ஆரண்யம் என்பது பெருங்காடு. மலையாளத்தில் பாலைவனத்தை மணலாரண்யம் என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். தேன்மொழியின் கவிதைகளினூடே பயணிக்கையில் குறுங்காட்டில் நுழைந்து அடர் வனத்தில் அலைந்து திரிந்து பெருங்காடான ஆரண்யத்தின் பேரமைதியில் தியானித்துத் திரும்புகிறோம்.

காடும் காடு சார்ந்த இடமும் அந்த இடம் சார்ந்த கவி மொழியும் தமிழ் நவீன கவிதைப் பரப்பில் மிகச் சிலருக்கு மட்டுமே கைக்கொள்ள வாய்த்திருக்கிறது. தேன்மொழியின் நினைவுகளில் காடு மட்டுமே இருக்கிறது. அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு அணுவிலிருந்தும் அவரது சொற்கள் பிறக்கின்றன. மணல்தரி, விசும்பாகவும்; மாமலை, வேரடிச் சிணுக்காகவும் பெருகவும் குறுகவும் செய்கின்றன.

காடு நமக்கு அளிக்கும் நிலை தனிமை. காட்டின் அந்தகாரம் எந்திர ஒலி தவிர்த்த இயற்கையின் மொழியை நம்மிடம் பேசுகிறது. இலைகளின் சலசலப்பு மொழி, பறவைகளின் குறுகுறு மொழி, நீரசைவுகளின் குளிர் மொழி. அங்கு பயமுறுத்துபவை கொடிய மிருகங்களின் உறுமலும், மனிதர்களின் பேச்சும் மட்டுமே. தேன்மொழியின் உட்காடுகளுக்குள் நம் மனம் பரந்து நகரும்போது அங்கு கொடிய மிருகங்களின் உறுமலோ, வெற்று மனிதப் பேச்சுகளோ நம்மை பயமுறுத்துவதில்லை.

**

காற்றுக்குக் காதுநிலை; காற்றுக்குக் காதில்லை என்று பாரதி சொல்வான். தேன்மொழியின் கவிதைகளில் காட்டுக்கு உள்மனதின் நிலை; அவருடைய உள்மனதின் காடு சொற்களில் கரைந்து கரைந்து காடு இல்லாமல் போய் வெட்டவெளியாகி, அந்த வெளியில் பறந்தலைகிறது அவர் கவிதை. அந்த வெளியில் அவரது காதல், ஆசைகள், நிராசைகள், கனவுகள், மயக்கங்கள், முயக்கங்கள் யாவும் ஒரு பட்டாம்பூச்சியாய் உருக்கொண்டு வெடித்து சிதறுகின்றன. அப்படி உட்பிரபஞ்ச வெடிப்புக்காக தன்னையே மாய்த்துக்கொண்ட ஒரு பட்டாம்பூச்சியே தேன்மொழி. உலகில் முதன்முதலில் இறந்த பட்டாம்பூச்சி. அவளே நிராசைகளின் ஆதித்தாய். தனது முத்தங்களால் வனாந்தரங்களை வரைந்துகொண்டே இருந்தவள் அவள். இமையறியாத இடங்களிலும் மலர் அரும்பும் மரங்களை முளைக்கச் செய்தவள். தனதுடலின் தேவைகளைப் புறக்கணித்து மீளும் தருணங்களில் தன்னையே உணர்ந்துகொண்டவள், தமக்கேயான நிறங்களையும் பண்புகளையும் எதற்கெனவும் இழக்காத பூக்களை விரும்பி அவற்றின் அருகே தாயாகி மடிந்தவள்.

மனதை உலகமாக உருவகித்தல் ஒரு கவிதைப் போக்கு. உடலை உலகமாக, பேரண்டமாக சித்தரித்தல் சித்தர்களின் வழி. தன்னுடலை கோவிலாக, உயிரை தெய்வமாக வழிபடும் நுண்ணுணர்வு தேன்மொழியின் கவிதைகளில் ஆங்காங்கே இயல்பாக வெளிப்படுகிறது. ஐம்புலன்களை பலவந்தமாக அடக்குவதைக் காட்டிலும் அவை தரும் உணர்வுநிலைகளைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றை ஆள்வது என்பதே ‘சித்தி’. வெளிப்படையான உடல் அரசியலைக் கைக்கொள்ளாமல் உணர்வால் எதிர்கொள்கின்றன தேன்மொழியின் கவிதைகள். ”எதன்பொருட்டும் எதுவும் இல்லை
எனினும் அவரவர் உடலிடம்
அவரவர் உலகினை மீட்டுத் தரும்படி
மன்றாடுங்கள்”

இந்த உணர்வுநிலையில் வெளிப்படும் சொற்கள் வெறும் தத்துவார்த்த வழிகளில் அல்லாமல், நவீன கவிதையில் வீறுணர்ச்சியின் (Romanticism) வழி, காதல் மற்றும் காமத்தின் வழி, விடுதலை இறையியலை (Liberation Theology) நோக்கிச் செல்லும் திறவுகோற்சொற்களாலான கவிதைகளாகத் தோன்றுவது எனக்கு மட்டுமாக இருக்காதென்றுணர்கிறேன்.

”எனது தோலும் சதையும் சுகத்தில் தோய்ந்தவை அல்ல
எனது ரத்தமும் துடிப்பும் சமுத்திரத்தை விட ஆழம் குன்றியதும் அல்ல
நம்பிக்கை தரக் கூடிய சொற்களை எழுதினாலும்
எனக்கு அதனால் ஒரு பயனும் இல்லை
உறங்கும் போது வானத்தில் கலையும் நிறங்களை நான் அறியேன்
எனது நேசத்திற்கு உகந்தவர்களையும்
இவ்வாறு இருக்கும்படி சொல்லுகிறேன்”

”எனது பாதங்களை சாம்பலுடனும்
உடலை மேகத்தின் இருட்டிலும் புதைக்கிறேன்
பூமியின் உச்சியில் இட்ட முத்தம் பகலாகிப் போகிறது”

download (30)
**

காட்டின் தனிமை தரும் உன்மத்த நிலையும் நாட்டின் மனிதர்கள் தரும் பைத்திய நிலையும் வீட்டின் தனிமை தரும் பித்த நிலையுமே தேன்மொழி கவிதைகளின் குவிமையம் எனலாம். மனிதர்களை, மனித உறவுகளைக் காட்டிலும் இயற்கையும் செல்ல நாய்க்குட்டிகளுமே அவருக்கு உன்மத்த நிலை அளிக்கின்றன. அந்த உன்மத்தத்தின் வழியே வீடுபேறு அடைவதையே அவர் விரும்புகிறார்.

நீ என் நினைவோடு இருப்பாய் அல்லது வேறு யாரின் நினைவிலும் கூட
எனக்காக வாழ்ந்தான் இவன் – என
எந்த மனிதனையும் யாரலும் காட்ட இயலாது
நான் என் நாய் குட்டிகளின் கண்களுக்குள் வசிப்பதில் நிறைவுருகிறேன்
எனது அறைக்குள் நுழைந்த தனித்த காற்றில்
அகலின் நிழல் வவ்வாலாய் அலைகிறது

***

தேன்மொழிக் கவிதைகளின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் ஒட்டுமொத்தக் கலைத்தன்மையையும் குறுகத் தரித்து உணரும்போது வால்ட் விட்மனின் ‘லிலாக் பூக்கள் நெடுநாள் மலர்ந்திருக்கும் முன்றில்’ என்கிற நீள்கவிதையும் அதில் வருகின்ற ஒரு சொற்றொடரும் நினைவுக்கு வருகின்றன. “Come lovely and soothing death”.

இவ்வளவு இனிமையோடு மரணத்தை அழைக்கவேண்டியதில்லை தோழி. இங்கே மனிதர்களில் சிலர் இன்னும் மனிதத்தன்மையோடு இருக்கிறார்கள்.

***

முன்றில் நினைவுகளும் மா அரங்கநாதனும்… / அழகியசிங்கர்

download (20)

நான் டில்லியில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்தேன். அந்த ஒரு வாரத்தில் தமிழ் நாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. முகநூல் பார்க்கவில்லை. நான் வைத்திருந்த இரண்டு தொலைபேசிகளில் ஒன்றுதான் உபயோகத்தில் இருந்தது. ரவி சுப்பிரமணியன் போன் ஒரு முறை வந்தபோது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் மூலம்தான் எனக்குத் தெரிந்தது மா அரங்கநாதன் இறந்து விட்டார் என்பது. என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

மா அரங்கநாதனுக்கு 85 வயது ஆகிவிட்டது. ஆனால் என் அப்பா பொதுமருத்துவமனைக்கு ஒரு முறை சென்றபோது, ஒரு வாக்கியத்தை அடிக்கடி படிப்பார். ஒருவர் 60 வயதுக்குப் பிறகு வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்குப் போனஸ் என்று. என்ன இப்படி சொல்கிறாரே என்று தோன்றும். இதைக் குறிப்பிட்ட என் அப்பா 94 வயது வரை இருந்தார். அப்பா சொன்னது உண்மை என்பதை என்னுடன் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்த பல நண்பர்கள் 60 ஆண்டுகள் முடிந்த சில ஆண்டுகளிலேயே இறந்து போவதைப் பார்த்து நினைத்துக்கொள்வேன்.

மா அரங்கநாதனுக்கு 85 வயது ஆனாலும் அவர் மரணத்தை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. காரணம் அவர் சுறுசுறுப்பானவர். தடுமாறாமல் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு நடக்கக் கூடியவர். தெளிவாகப் பேசக் கூடியவர். அளவுக்கு மீறி சாப்பிட வேண்டுமென்று ஆசை இல்லாதவர். மிக எளிமையான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்ட எளிய மனிதர். அவர் எப்படி மரணம் அடைந்திருக்க முடியும். 100 வயது வரை அவர் வாழ்ந்திருக்க வேண்டியவர். அதானல்தான் ரவிசுப்பிரமணியம் சொன்னபோது என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

மேலும் மா அரங்கநாதனுடன் போனில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, தன் உடம்பில் ஏற்படும் அவதிகளை ஒருபோதும் அவர் தெரிவித்ததில்லை. அவருடைய மனைவியின் உடல்நிலை அவர் கவலைப்படும்படி சொல்வார். அதுவும் என்ன செய்வது என்பார். அவர் சென்னை வாசியாப இருந்து, பாண்டிச்சேரி வாசியாக மாறியபிறகு, அவரைச் சந்திப்பது என்பது சிரமமாகப் போய்விட்டது. அதனால் போனில் பேசுவதோடு என் தொடர்பு எல்லை குறுகிவிட்டது.

download (21)
ஆரம்ப காலத்தில் நான் மா அரங்கநாதனை மின்சார ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது அடிக்கடி சந்தித்திருக்கிறேன். அவர் பூங்கா ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி சென்னை மாநகராட்சி அலுவலகத்திற்குச் சென்றுவிடுவார். நான் அவரைத் தாண்டி என் வங்கிக்குச் செல்வேன். அப்போதெல்லாம் அவரைப் பார்க்கும்போது இருவரும் மகிழ்ச்சியாக சிரித்துக் கொள்வோம். பேசிக்கொள்வோம். இரண்டொரு முறை அவருடைய அலுவலத்தில் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறேன்.

அதன்பின் அவரைச் சந்தித்தது, ரங்கநாதன் தெருவில் உள்ள முன்றில் அலுவலகத்தில். அந்த அலுவலகம் ஒரு விசித்திரமான அலுவலகம். அப்போதெல்லாம் அங்கே வைத்திருக்கும் புத்தகங்களையோ பத்திரிகைகளையோ யாரும் வாங்க வருவதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் அங்கே எழுத்தாளர்கள் கூடுவது வழக்கம். மா அரங்கநாதன் தவறாமல் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் முன்றில் அலுவலகத்திற்கு வந்து விடுவார். 60 வயதுக்கு மேல் அவர் அங்கு வந்தாலும், அவரிடம் சாப்பாடு விஷயத்தில் ஒரு ஒழுங்கு இருக்கும். வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு வந்து விடுவார். மேலும் மா அரங்கநாதன் யாருடன் பேசினாலும் அவர்களுடைய மனதைப் புண்படுத்துபம்படி பேச மாட்டார். தான் சொல்ல வேண்டிய கருத்தில் உறுதியாக இருப்பார்.
இந்த இடத்தில் இன்னொன்றும் சொல்ல வேண்டும். அரங்கநாதன் முன்றில் என்ற பத்திரிகை நடத்திக்கொண்டு வந்தார். முதலில் அப் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் க.நா.சு. அதன் பின் அசோகமித்திரன். மா அரங்கநாதனுக்கு கநாசு மீதும், அசோகமித்திரன் மீதும் அளவுகடந்த மரியாதை உண்டு. ஒரு முன்றில் இதழ் வந்தவுடன், விருட்சம் இதழ் தொடர்ந்து வரும். இரண்டும் அளவில் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். பக்க அளவும் அதிகமாகப் போகாது. இரண்டு பத்திரிகைகளுக்கும் ஆதிமூலம்தான் லெட்டரிங் எழுதியிருப்பார். அசப்பில் பார்த்தால் இரண்டு பத்திரிகைகளும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் ùதியும். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இரண்டு பத்திரிகைகளும் ஒரே அச்சகத்தில் அச்சடிக்கப் பட்டிருக்கும். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மா அரங்கநாதனே அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியராக இருந்தார்.

அப்போதெல்லாம் அவரைப் பார்க்கும்போது, üஇந்த வயதில் இதத்னை துடிப்புடன் இருக்கிறாரேý என்று தோன்றும். கிட்டத்தட்ட அசோகமித்திரனை விட ஒரு சில ஆண்டுகள்தான் குறைவான வயது உள்ளவராக இருந்தார். இருந்தாலும் அவரைப் பார்க்கும்போது ஒரு இளைஞனாகத்தான் காட்சி அளித்தார்.

அவருடன் பேசும்போது அவருக்குக் கோபம் வருமா என்ற சந்தேகம் எனக்கு அடிக்கடி தோன்றும். எதையும் நிதானமாகத்தான் பேசுவார். அவர் பேசும்போது யார் மீதும் அவருக்கு அன்பு உள்ளதுபோல் உணரமுடியும். அவர் சிறுகதைகள் எழுதுவதில் நிபுணர் என்பதை அப்போதெல்லாம் நான் உணரவில்லை. ஏன்என்றால் எப்போதும் தன்னைப் பற்றி பெருமையாகப் பேச மாட்டார்.
ஒருமுறை அவருடைய சிறுகதைத் தொகுதியை என்னிடம் கொடுத்தார். அந்தப் புத்தகத்தின் விமர்சனம் விருட்த்தில் வர வேண்டுமென்று விரும்பினார். நான் கொடுக்கக் கூடாத ஒருவரிடம் அவர் புத்தகத்தை விமர்சனத்திற்காகக் கொடுத்து விட்டேன். அவரும் அந்தப் புத்தகத்தை தேவையில்லாமல் தாக்கி எழுதியிருந்தார். எனக்கு சங்கடமாகப் போய்விட்டது. நானே கூட அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி எழுதியிருக்கலாம், ஏன் இப்படி செய்தோம் என்று வருத்தமாக இருந்தது. மா அரங்கநாதனிடம் அவர் எழுதிய விமர்சனத்தைக் கொடுத்தேன். அதைப் படித்து மா அரங்கநாதனுக்கும் சற்று வருத்தமாக இருந்தது.
‘அவர் எழுதிய விமர்சனத்தை விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்ய மாட்டேன்,’ என்று அவரிடம் கூறினேன்.

அந்த விமர்சனத்தை மட்டும் நான் பிரசுரம் செய்திருந்தால் மா அரங்கநாதன் என்ற நல்ல நண்பரின் நட்பை இழந்திருப்பேன். ஒரு சமயம் நான் பிரசுரம் செய்திருந்தால் அவர் அதைக் கூட பெரிசாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருந்திருக்கலாம். என்னால் எதுமாதிரி நடந்திருக்கும் என்று இப்போது யூகிக்க முடியவில்லை.

விருட்சமும் முன்றிலும் இரண்டு சகோதரிகள் போல் ஒன்று மாற்றி ஒன்று வந்தாலும், இரண்டும் வேறு விதமான பத்திரிகைகள்.ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் முன்றில் ஒரு இலக்கிய விழா நடத்தியது. அது பெரிய முயற்சி. அதன் தொடர்ச்சிதான் காலச்சுவடு தமிழ் இனி 2000 என்று விழா நடத்தியதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மா அரங்கநாதனிடம் ஒரு எழுத்தாளர்தான் ரொம்ப ஆண்டுகளாக தொடர்பு இல்லாமல் இருந்தார் என்று நினைத்தேன். ஆனால் சிலகாலம் கழித்து அந்த எழுத்தாளரும் முன்றில் அலுவலகத்தில் மா அரங்கநாதனுடன் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். அவர் வேறு யாருமில்லை. பிரமிள்தான். பிரமிளுடன் யார் பேசினாலும் தொடர்ந்து நட்புடன் இருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகம். மா அரங்கநாதன் எப்படி பிரமிளை சமாளிக்கப் போகிறார் என்று கவலையுடன் இருந்தேன். ஒரு முறை பிரமிளிடம் நான் கேட்டேன். ‘மா அரங்கநாதனின் கதைகள் பற்றி என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்’ என்று. ‘நான் இப்போது ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன்,’ என்றார் பிரமிள். கொஞ்சங்கூட உயர்வாக சொல்ல மனம் வரவில்லையே என்று எனக்குத் தோன்றியது. மா அரங்கநாதன் எழுத்தை அசோகமித்திரன், நகுலன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் புகழ்ந்து எழுதவும் எழுதியிருக்கிறார்கள். க நாசுவும் எழுதியிருக்கிறார்.

பிரமிளுக்கும் மா அரங்கநாதனுக்கும் கருத்து வேற்றுமை ஏற்பட்டு விட்டது. முன்றில் பத்திரிகையில் அது எதிரொலிக்க ஆரம்பித்தது. உண்மையில் பிரமிள் படைப்புகள் மீது மா அரங்கநாதனுக்கு அபாரமான லயிப்பு உண்டு. சண்டைப் போட்டாலும் பிரமிள் கவிதைகளைப் புகழ்ந்து சொல்வார். ஆனால் கருத்து வேறுபாடு வந்தபோது, பிரமிளைப் பற்றி தனக்கு ஒவ்வாத கருத்துக்களையும் அவர் எழுதத் தவறவில்லை. உண்மையில் கொஞ்சம் தைரியயமாக எழுதியவர் மா அரங்கநாதன்தான். அப்போது அதையெல்லம் படிக்கும்போது, ஐயோ ஏன் இப்படி எழுதிகிறார், அவருடன் மோத முடியாதே என்று எனக்குத் தோன்றும். யாராவது பிரமிள் மீது ஒரு அடி பாய்ந்தால் பிரமிள் 10 ஆடி பாய்வார். மேலும் பிரமிள் ஒரு பத்திரிகையைப் பற்றி எதாவது எழுத ஆரம்பித்துவிட்டால், அந்தப் பத்திரிகை தொடர்ந்து வராமல் நின்றுவிடும். இது என் கற்பனையாகக் கூட இருக்கலாம். பிரமிள் உள்ளே புகுந்து கலகம் செய்ததால் பல சிறு பத்திரிகைகள் நின்றே விட்டன என்று கூறுவேன். முன்றில் எள்ற எளிய பத்திரிகைக்கும் அதுமாதிரி நடந்துவிட்டதோ என்று எனக்குத் தோன்றியது. விருட்சத்துடன் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்த முன்றில் என்ற சகோதரி பத்திரிகை நின்று போனதில் விருட்சத்திற்கு வருத்தம். அதேபோல் முன்றில் கடையும் முடப்பட்டுவிட்டது. தொடர்ந்து நஷ்டத்துடன் வாடகைக் கொடுத்துக்கொண்டு நடத்துவது என்பது முடியாத காரியம். அதை அவர்கள் நிறுத்தும்படி ஆகிவிட்டது.

அதன் பின்னும் மா அரங்கநாதன் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். சிறுகதை எழுதுவதில்தான் அவருக்கு ஆர்வம் அதிகம். 90 கதைகள் எழுதியிருக்கிறார்.

மா அரங்கநாதன் படைப்புகள் என்ற புத்தகத்தில் மா அரங்கநாதன் இப்படி எழுதி உள்ளார் :
üகதை என்றால் என்ன – கவிதை என்றால் என்ன – கடவுள் என்றால் என்ன என்ற கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்க விரும்புகிறேன்,ý என்று.
மா அரங்கநாதனை நான் அடிக்கடி சந்திக்க முடியாமல் போய்விட்டாலும், தொலைபேசியில் என்னை விஜாரிக்காமல் இருக்க மாட்டார். விருட்சம் பத்திரிகையை அவர் முகவரிக்குக் கட்டாயம் அனுப்பச் சொல்வார். ‘நீங்கள் ஏன் எனக்கு கதைகள் அனுப்பக் கூடாது,’ என்பேன். எனக்கு இரண்டு மூன்று கûதாகள் அனுப்பியிருக்கிறார்.
எதை எழுதி அனுப்பினாலும் அதில் அவர் திறமை வெளிப்படும்.

பொதுவாக என் அலுவலகத்திற்குப் போன் செய்து பென்சன் கிரிடிட் ஆகிவிட்டதா என்று விஜாரிப்பார். அப்போதுதான் அவர் கணக்கில் ஒன்றை கவனித்தேன். அவர் பென்சன் கணக்கில் நாமினேஷன் இல்லாமல் இருந்தது.
“சார் நாமெல்லாம் எத்தனை வருஷம் இருப்போம்னு சொல்ல முடியாது.. நாமினேஷனில் உங்கள் பையன் பெயரையோ பெண் பெயரையோ போடாமல் இருக்காதீர்கள்?” என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். நாமினேஷன் இல்லாமல் இருந்தால் அவருடைய பணத்தை அவருக்குப் பின் வாங்குவதில் பிரச்சனையாக இருக்கும்.

நான் சொன்னபடி அவர் நாமினேஷன் போட்டிரு&ப்பார் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.
நாம் ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றி பேசுகிறோம் என்றால் அவர் ஒன்று எதாவது பரிசு வாங்கியிருக்க வேண்டும். அதாவது சாகித்திய அகாதெமி பரிசுபோல் ஒன்று வாங்கியிருக்க வேண்டும். அல்லது அந்த எழுத்தாளர் மரணம் அடைந்திருக்க வேண்டும். மா அரங்கநாதனைப் பற்றி நாம் அவர் மரணம் அடைந்த பிறகுதான் பேசுகிறோம். இது வருத்தத்தற்குரிய விஷயம். அவருடைய முழு தொகுதி வந்தபோது அது குறித்து எதாவது கூட்டம் ஏற்பாடு செய்திருக்க வேண்டும். ஏனோ யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

நற்றினை என்ற பதிப்பகம் மா அரங்கநாதன் படைப்புகள் என்ற புத்தகத்தை 1022 பக்கங்களில் அற்புதமாக அச்சடித்து கொண்டு வந்திருக்கிறது. ரூ890 கொண்ட இப்புத்தகம் முக்கியமான புத்தகம் என்று நினைக்கிறேன். மா அரங்கநாதனை முழுவதுமாக இதன் மூலம் அடையாளம் காண முடியும். இது அவருக்குக் கிடைத்த கௌரவம் என்று நினைக்கிறேன். அதேபோல் ரவி சுப்பிரமணியன் அவரைக் குறித்து எடுத்து ஆவணப்படமும் முக்கியமானதாக நினைக்கிறேன். எஸ் சண்முகம் அவரைப் பேட்டி கண்டு அற்புதமான புத்தகம் ஒன்று கொண்டு வபந்திருக்கிறார். அதில் மா அரங்கநாதனின் புகைபடங்கள் அற்புதமாக பதிவு ஆகியிருக்கும்.

மா அரங்கநாதன் கதைகளில் எப்படியும் முத்துக் கருப்பன் என்ற பெயர் வராமல் இருக்காது. அந்த முத்துக் கருப்பன் என்பவர் யார்? அவர் வேறு யாருமில்லை மா அரங்கநாதன்தான். ஆரம்பத்திலேயே அவருடைய எல்லாக் கதைகளைப் படித்திருக்கிறேன். திரும்பவும் இப்போது அவர் கதைகளைப் படிக்கத் தோன்றுகிறது. அதற்கு ஏற்றார்போல் மா அரங்கநாதன் படைப்புகள் என்ற புத்தகமும் என்னிடம் இருக்கிறது.

download (22)
இங்கு வருவதற்கு முன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒரு கதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அலுப்பு என்பது அந்தக் கதை. கதை ஆரம்பிக்கும்போது முத்துக்கருப்பன் என்ற பெயர் எங்கும் வராமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு படித்தேன். கதை படித்துக்கொண்டே இருக்கும்போது முத்துக்கருப்பன் வந்துவிட்டார். மா அரங்கநாதன் முத்துக் கருப்பனாக என் கண்ணில் தென்பட்டார். இந்தக் கதையை இங்கு வருவதற்குள் மூன்று முறை படித்துவிட்டேன். அக் கதையில் வருகிற முத்துக்கருப்பன் அதாவது மா அரங்கநாதன் இறந்து விடுகிறார். அந்தக் கதையை அவர் எழுதிக்கொண்டு போகிற விதம் அபாரம். கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் கலந்து கலந்து எழுதியிருக்கிறார். அவர் எழுத்தில் நான் காண்பது மனித நேயம். இந்தக் கதையிலும் அது தென்படாமல் இல்லை. மனித நேயம் சிலசமயம் நம்மை ஏம்மாற்றவும் ஏமாற்றி விடும்.

பெரும்பாலபன எழுத்தாளர்கள் துரோகத்தைதான் அடிப்படையாகக் கொண்டு கதைகள் எழுதுவார்கள். அல்லது வருமைச் சித்தரிப்பை கதைகளாகக் கொண்டு வருவார்கள். இந்தக் கதையை அவர் 1988ல் எழுதியிருக்கிறார். இந்தக் கதையை இன்னொரு முறை படித்தாலும் அதில் எதாவது தென்படுகிறதா என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்கலாம்.
இத் தொகுப்பில் 90 கதைகள் உள்ளன. தன் வாழ்க்கை அனுபவங்களை ஒவ்வொரு கதைகயாக எழுதிப் பார்த்திருக்கிறார்.

சமீபத்தில் நவீன விருட்சம் பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து அனுப்பச் சொல்லி ஒரு செக் அனுப்பியிருந்தார். அவர் அனுப்பாவிட்டாலும் பத்திரிகையை அவருக்கு அனுப்பியிருப்பேன். இனிமேல் யாருக்கு பத்திரிகையை அனுப்புவது.

•••

(26.04.2017 அன்று கவிக்கோ அரங்கத்தில் மா அரங்கநாதன் குறித்து நடந்த இரங்கல் கூட்டத்தில் பேசிய கட்டுரை)

•••

இதழாசிரியர் குறிப்பு

கட்டுரை முழுவதும் மா . அரங்கநாதன் என்றே வருகிறது. ஆனாலும் அவர் ம.அரங்கநாதன்தான். அரங்கநாதனின் அப்பா பெயர் மகாதேவன். அந்தப் பெயரைதான் அவருடைய மகனுக்கு மகாதேவன் என பெயரை சூட்டியுள்ளார். இந்த மகாதேவன் தற்போது சென்னையில் நீதியரசராக இருக்கிறார்.

ஜான் சுந்தரின் ‘நகலிசைக் கலைஞன்’ / க. வை. பழனிசாமி

download (34)

‘நகலிசைக் கலைஞன்’ கட்டுரைத் தொகுப்பல்ல. ஒரு அனுபவப் பதிவு. அனுபவம் எல்லாம் எழுத்தாக முடியாது. எந்த அனுபவமும் எழுத்தாக வேரூன்ற மனதில் ஏதோ நிகழ வேண்டும். அந்த ‘ஏதோ’ குறித்து பேசிப் பார்க்கலாம். ஆனால் இதுதான் அது என்று கூற இயலாது. படைப்பின் ரகஸியம் மனதின் மறைவெளியில் யாரும் எட்டிப் பார்க்க முடியாத ஆழத்தில் தன்னை மறைத்து வினைபடுகிறது. அந்த வினையின் வெளிப்பாட்டு ரூபமே கலை மற்றும் இலக்கியம். படைப்பாளியின் தனித்த இடமும் அதுவே. இன்னொரு மனிதன் திருட முடியாத பொக்கிஷம். அப்படியான ஒன்று உண்மையிலேயே இருக்கிறபோது அவன் எழுத்தாளனாக வாசக மனதில் கொண்டாடப் படுகிறான். ஜான் சுந்தர் இப்போது அப்படியான இடமிருந்து வாசக மனதில் வியாபிக்கிறார்.

‘ழிமீஷ் ஙிஷீஷீளீ’ மீது தமிழ் படைப்பாளிகளிடம் பிரக்ஞை சார்ந்த செயல்பாடு இல்லை. நாவல், சிறுகதை மற்றும் அனுபவப் பதிவு இவற்றில் இப்படியானச் செயல்பாடு அபூர்வமாகத்தான் நிகழ்கிறது. தமிழவனின் சமீபத்திய சிறுகதைத் தொகுப்பு அப்படியானது. ‘ழிமீஷ் ஙிஷீஷீளீ’ குறித்து விளக்கமாகச் சொல்ல முடியாது. வாசக உணர்தல் தளத்தில் ‘மிt வீs ணீ ஸீமீஷ் தீஷீஷீளீ’ என்று கொண்டாடுவது. உள்ளடக்கம் புதிது என்பதாலேயே ‘ழிமீஷ் ஙிஷீஷீளீ’ என்று சொல்லிவிட முடியாது. நேற்று வாசித்திராத ஒரு எழுத்து என்று இப்போதைக்கு பொருள்கொள்ளலாம். ஆனால் அதையும் தாண்டியது. ‘நகலிசைக் கலஞன்’ வழியாக அதைப் பேச முற்படலாம்.

சொல்முறைதான் ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கத் தூண்டுகிறது. இந்தப் புத்தகம் வாசகனிடம் அப்படியான அதிர்வோடு நெருங்குகிறது. ஜானுவின் உறவுகளின் பட்டியல் நீள்கிறபோது ஒரு ஏக்கம் பிறக்கிறது. எப்படியான அன்பில் தோய்ந்த வாழ்தல் என்று. எளிய சொற்களில் வசீகர உருவம் தோன்றித் தோன்றிப் பரவசப்படுத்துகிறது. இதுவரையிலும் நாம் வாசித்த உரைநடையிலிருந்து வேறாக இருக்கிறது. பகடி செய்கிற எழுத்தாக ஆரம்பத்தில் தோன்றலாம். வாசிக்க வாசிக்க இதில் படிகிற புதிய வண்ணம் நவீன ஓவியமொன்றைத் தீட்டித் திகைக்கவைக்கிறது. மனிதர்களின் அழகிய முகங்களை மட்டும் காட்டி மகிழ்விக்கிற ஏசுவின் மனம் ஜான் சுந்தருக்கு.

கூடிப்பேசி மகிழ்கிற இடத்து ‘பேச்சு மொழி’ இதில் எழுத்தாக மலர்கிறது. நண்பர்கள் கூடி அரட்டை அடிப்பது போன்ற கொண்டாட்ட மொழி. இளையரின் சுதந்திர உரையாடல் போன்ற ஒரு மொழி புத்தகம் முழுவதும். எழுத்து காட்சியாகி ஒலியிலும் ஒளியிலும் அதிர்கிறது. ‘ஏண்டி முத்தம்மா’ அத்தியாயத்தை வாசிக்கிற யாரும் அவரது சொல் முறை அழகில் சொக்கிப் போவார்கள். விளையாடும்போது பாதங்களில் குத்தி உடைந்து நிற்கும் முள்ளின் முனையை எடுத்து விடுவதற்குப் பின்னூசி, பிளேடு சகிதம் உட்கார்ந்து, பாதத்தை மடியில் ஏந்திக்கொண்டு தயாராகும் அக்காவையும் சுற்றி நின்று ரகளை செய்யும் நண்பர்களையும் ஜானு போல சுவைத்து எழுத முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ‘பேச்சினூடே நக்கலை சரளமாக கலந்தடிக்கும் டேனிலை நகைச்சுவையில் அடித்துக்கொள்ள ஆளில்லை’ என்று பதிவு செய்கிற ஜான் சுந்தர் அதை தனது உரைநடயில் சாத்தியாமாக்கியிருப்பதை புத்தகத்தை வாசித்த யாரும் மறுக்க முடியாது. காட்சியாக விரிகிற வார்த்தைகளை மனவெளிக்குள் கண்மூடிக் கூத்தாடலாம். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஜானுவின் தனித்த ‘கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸ்”

ட்ரம்ஸ் வாசிக்கும் டேனிலைப் பற்றி பேசுகிற அத்தியாயம் ‘ஏண்டி முத்தம்மா’. சிறு கதையின் முழுச் செறிவும் கலந்த கதை. அன்பு, காதல், நட்பு, பகடி, மடைதிறந்து பாட்டுக்குள் உடைப்பெடுத்துக்கொண்டு ஓடும் ட்ரம்மிசை, பாட்டு என்று கலந்த டேனிலை வாசித்த பின்பு அவரை மறக்க முடியாது. ஒலியில் வடிவம் வார்க்கும் சிற்பி டேனில் என்கிறார். பகடியும் வலியும் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு எழுத்தில் உயிர்கண்டு அதிர்கிறது டேனியலைப் பேசுகிற அத்தியாயம். கலைஞன் உண்மையானவன் மென்மையானவன் அவன் காட்டுகிற அன்பும் பொய்யில்லாதது என்கிறது. குடியும் கலையும் எங்கே இணைகிறது என்பதை இவரது எழுத்து வாசக வெளிக்கு இழுத்துப் போடுகிறது. எப்பவும் எங்கேயும் கொண்டாட்டமாக இருக்கிற டேனியல் சரிகிற இடம் வாழ்வின் பூடகம்.

‘பூக்கமழ் தேறல்’ ஜானுவின் தனித்த எழுத்தை… வாசித்திராத உரைநடையை வாசக மனதில் உறுதி செய்கிற அத்தியாயம். கலையின் (கலைச்செல்வனின்) திறன் பேசுகிற இந்த அத்தியாயத்தில் ஒவ்வொரு வரியும், வரியின் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் புதிய உடலும் புதிய உயிரும் கண்டு கூத்தாடுகிற விந்தையில் புத்தகத்தைப் பரவசமாய் அணைத்துக்கொள்கிறோம். ஜான் சுந்தரின் மன உடல் அழகு வார்த்தைகளில் தெறிக்கிறது. ‘பாணன் வீழ்ந்த காதை’யின் முதல் இரண்டு பாரா உயிர் உள்ள உடலையும் உயிர் அற்ற உடலையும் ஒரே நேரத்தில் அதிரவிடுகிறது. கலைச் செல்வன் என்ற கலைஞனை ஜான் அறிமுகப் படுத்திகிற இடமே அலாதியானது. தான் சுவைத்த இடமிருந்து ரஸானுபவம் தோய்த்து வீணையின் நரம்புகளை மீட்டுவதான வார்த்தைகள்.

‘பாக்கியலஷ்மி ஹோட்டலுக்கு அருகில் கோல்டன் ஆர்கெஸ்ட்ரா வாசலில் வந்து நிற்கிறாள் கலைவாணி’ என்று கலைச்செல்வனை அறிமுகப்படுத்துவதிலிருந்து அவன் பாடும் ஒவ்வொரு பாடலையும் கொண்டாடி மகிழ்கிற மன ருசி அபூர்வமானது. அவன் வலிந்து பாலுவைப் ‘போலச்செய்யவில்லை’ அவனது குரலே அப்படித்தான் என்கிறார். 71 ஆம் பக்கத்து இறுதி வரியில் தொடங்கும் பாரா 73 ஆம் பக்கத்தில் ‘கலையின் உயரம் அப்படி. இணைத்துவைத்துப் பேச முடியாதபடி மலையளவு இருந்தார் அவர்’ என முடிகிறது. இந்த பாராவில் வருகிற ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஜானுவின் ரஸனை ஈரம். சுந்தரின் புதிய எழுத்து நடைக்கு இப்படி பல அத்தியாயங்கள். இந்த அத்தியாயம் உச்சம். ‘சங்கீதமே படித்திராத கலைச்செல்வன் ஸ்வரங்களைப் பாடினால், அரங்கங்கள் அதிர்ந்தன’ என்கிறார். இதுதான் நகழிசையின் மைய இழை என்று தோன்றியது. உண்மையான ஆர்வம், வெறி, அதுவாக மாறுவது அன்றி வேறென்ன? நண்பராகப் பாடுகிற ஒரு கலைஞனைத் தூக்கிக்கொண்டாடுகிற நேர்மை நகலிசை கலைஞரிடமே உண்டு என்கிறது.

‘போலச் செய்தலி’ன் பெருங்கலைஞன் குணாவைப் பற்றிய விவரணை… நவீன பேச்சு மொழியின் இன்னொரு பரிமாணம். வட்டார எழுத்து மட்டுமே பேச்சுமொழி என்று சிலாகிக்கிறவர்கள் ‘நகலிசைக் கலைஞனை’ கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டும். நவீன வாழ்வின் அழகியல் மட்டுமல்ல வாசிப்பைத் தற்கணத்தில் நிறுத்துகிற எழுத்தாக ஜானுவின் எழுத்து நெருக்கமாகிறது. குணாவின் நக்கல்… உள்ளடங்கிய மெல்லிசையாக ஒலிக்கிறது. ஜானுவின் குறுந்தாடிக்கு ‘ஜானா… ஏன் மாப்ள டிச்சுல விழுந்துட்டியா? பகுட்டுல சேறு இருக்கு பாரு தொடச்சிக்க’ என்று சொல்வது கேட்டு வண்டியே வெடித்தது என்று எழுதுகிறார். திருப்பூரில் இறங்கியதும் சலூனுக்கு போனேன் சேற்றைத் துடைக்க என்று முடிக்கிற அவரின் சுய பகடியில் குளிர்ந்துபோகிறோம். நகலிசை வாழ்வில் தான் சந்தித்த ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின்மீதும் கலைச்சாயம் பூசி நம் மனவெளியில் அதிர விடுகிறார் ஜான்.

‘ஜெய் இன்டிகேட்டர்’ அத்தியாயத்தில் மைக்கேலை அறிகப்படுத்தும் அழகு அவரது எழுத்துச் சுவைக்கு மற்றுமொரு பதார்த்தம். ‘ஆள் என்னைப் போலவே நல்ல கறுப்பு….’ என்று தொடங்கி அவரது உடையின் அலங்காரத்தைக் கிண்டலாகக் காட்சிப்படுத்துவதும் அத்தியாத்தை வாசித்து முடிக்கும்போது மைக்கேலின்மீது ஸ்டார் வேல்யு ஏற்றி கீரிடம் சூட்டி மகிழ்வதும் ஜானுவின் சொல்முறை அழகு. தமிழ் சினிமா குறித்த மைக்கேலின் பார்வை நகலிசைக் கலைஞனின் உள்ளிருக்கும் சுயத்தின் ஒளியாகச் சுடர்கிறது. சிவாஜி சிவகுமார் உரையாடலின் மீதான அவரது பகடி புத்தகம் வாசித்து முடித்த பின்பும் ஒலிக்கிறது. பதாகை, ரத்து, நமஸ்காரம் ராமேட்டா, திம்ஸூ அத்தியாயங்கள் நகலிசைக் கலைஞனின் உலகிற்குள் தோழமையோடு கை பிடித்துக் கூட்டிப்போகின்றன.

இந்தப் புத்தகத்தை வாசித்தபோது ஜான்மீது கோபம் வந்தது. எல்லாமும் ஆண் உலகின் பதிவுகள். பெண்வெளியிலிருந்து எதுவுமே பார்க்கப்படவில்லையே என்ற கோபம். ‘நகலிசைக் கலைஞன்’ புத்தகம் பெண் பாடகிகளைக் குறித்து எதுவும் எழுதவில்லை. அவ்வளவு ஆண்களுக்கு மத்தியில் பெண் ஒருத்தி நின்று காதல் பாட்டைப் பாடும்போது மனம் ஏனோ வலிக்கும். இன்னதென்று தெரியாத வலி. ஜான் மட்டுமே அதை எழுத முடியும். அந்த இடமிருந்து எழுதுங்கள் தமிழுக்கு நல்ல நாவல் ஒன்று கிடைக்கும்.

‘ஆகத நாதம்’ பக்கங்கள் புத்தகத்திலிருக்கும் பகடியில்லாத பக்கங்கள். ஜானுவின் முன்னுரையிலிருக்கும் அதே உயிர் அசைவை இந்த அத்தியாயத்தில் உணர முடிந்தது. ஜெயகாந்தனின் முன்னுரையை அவரது வாசகர்கள் இப்போதும் தெய்வ சுலோகங்கள் போல கொண்டாடி மகிழ்வார்கள். அறிவும் சிந்தனையும் கலந்த தனக்கே உரித்த கம்பீர மொழியில் அதிரும். ஆனால் உணர்விலிருந்து எழுதப்பட்ட முன்னுரையாக ஜான் சுந்தரின் எழுத்து என்னை வசீகரித்தது. பொய் கலவாத மிகையற்ற அனுபவ மனதிலிருந்து அப்படியே வழிகிற இயல்பான மன எழுத்து. அந்த எழுத்தின் ஈரம் ‘ஆகத நாதம்’ அத்தியாயத்தில் உலாரதிருக்கிறது. ஜானுவின் நெஞ்சில் அழியாதிருக்கிற ஸ்டீபன் கதையில் கரைந்து போகிறது மத எல்லைகள். புத்தகத்தின் ஜீவ இசை பேதமற்ற மனித வெளியிலிருந்து வாசக வெளிக்குள் நிறைகிறது.

•••••

ஆதிரையை சந்தித்தேன்…. பெஷாராவின் டைரி

maxresdefault

திரு க. வை. பழனிசாமியின் ஆதிரையை சந்தித்தேன்….

அபரிமிதமான அறிவு, வசீகரிக்கும் அழகு பழமையின் கட்டுத்தளைகளை உடைத்துக் கொண்டு வெளிவரும் தைரியம். இயற்கையினை முழுமையாக உள்வாங்கி வெளியில் தன்னை பரவலாக ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள முனையும் மன உறுதியுடன் கூடிய சுய தேடலும் கொண்ட புதுமைப் பெண்தான் ஆதிரை.

வாழ்வின் அர்த்தம் என்னவென்று சற்றேனும் புரிந்துகொள்ளுமுன் வாழத் துவங்கி, சமூகக் கட்டுப்பாட்டில் மனம் புழுங்கி வெறுமையில் ஜடமாக வாழ்ந்து இறுதிவரை தன்னைக் குறித்த சுயம் அறியாமல் மரித்துப் போகும் பலரில் ஒருத்தியாக இல்லை ஆதிரை.

அரிதாகக் கிடைத்த வாய்ப்பில் சந்தித்த ஆதியின் மூலமாக உள் மன இருளின் வெப்பத்தில் இருந்து தைரியமாக அடியெடுத்து வெளியின் வெளிச்சக் கீற்றுகளை தன்மீது படரவிட்டு சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்து தன் இருப்பை, தனித்துத் தானே உணர்ந்ததுடன் மற்றவரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் அசாத்தியமான துணிச்சல் நிரம்பிய பெண்.

ஆதிரை அழகியலை செம்மையாக உணர்வுபூர்வமாக அறிந்திருந்ததனால் கவினின் ஓவிய படைப்புக்களில் உள்ளோடும் உயிரோட்டத்தை அவள் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. குடத்திலிட்ட விளக்குபோல் கவினின் ஓவியத்திறன் மறைந்து போகாமல் உலகத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வரப்பட, குன்றிலிட்ட விளக்குபோல் ஒளிரத் துவங்கியது.

இதற்கான முயற்சியில் ஆதிக்குடிகளின் மூதாதையர் படைத்த இயற்கை நிறங்களுடன் நிரம்பித் தளும்பும் அதிசய வர்ணங்களால் தீட்டப்பட்ட சிறப்பும் அதிமுக்கியத்துவமும் கொண்ட ஓவியங்களை காணும் வாய்ப்பினைப் பெற முடிகின்றது.

ஆதி குடி ஆணும், பெண்ணும் வழிகாட்டிகளாக செயல்பட, அவ்வோவியங்களைக் காண ஆதிரையும் கவினும் பயணப்பட்ட காட்டு வழி வாசகனையும் அவர்களுடன் கைகோர்த்து உற்சாகமாக மீசாகச மனநிலையில் பயணிக்க வைக்கின்றது.

அவ்வனுபவங்களின் மூலம் கிட்டும் பரவசம் ஒரு சில வார்த்தைகளில் பகிர்ந்து கொள்ள இயலாது. சில சமயங்களில் மவுனத்தில் தோன்றும் அமைதியின் சந்தோஷத்தை எளிதில் விவரிக்க இயலாது. ஒருவர் தனக்குள் அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும்.

அக்குகை ஓவியங்களைக் காணுகையில் வாசகனும் படபடக்கும் இதயத்துடிப்புடன் மெய்மறந்து நிஜத்தில் வாழும் உணர்வு கொள்கின்றான். .எத்துணைச் சிறப்பான உயிரோட்டமுள்ள கணம் அது.

ஓவியக் கண்காட்சியில் சந்திக்க நேர்ந்த, தன் கருத்து ஒருமித்த இளையர்களுடன் புதியதோர் வாழ்க்கையைத் துவங்க நடைமுறை வாழ்வியலுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட புதியதோர் உலகம் படைக்கும் தைரியசாலியான பெண் ஆதிரை.

ஆச்சரியப்பட வைக்கும் வகையில் கணினியின் உதவியுடன் எண்ணங்களுக்கு முழு உருவினைத் தரும் வியன் ஓர் வித்தியாசமான நுண்ணறிவு கொண்ட இளையன்.

கதை கேட்பது என்றால் என்னவென்றே அறிந்திராமல் கால ஓட்டத்திற்கு ஈடு கொடுத்தபடி முதுகின் மீது சுமக்க இயலாமல் சுமக்கும் பாட அறிவின் புத்தக மூட்டைகள்; சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள கிடைக்கும் ஓய்வு நேரத்திலும் தொலைக்காட்சியின் முன் அமர்ந்து அடுத்தவன் அறிவில் படைக்கும் வாழ்க்கைக்கு ஒத்து வருவதும் வராததுமான புனைவுப் படைப்புகளை ஆச்சரியத்துடன் விழிகள் அகலப் பார்த்து ரசித்து தன்னுள் இருக்கும் உண்மையான சுய செயல்திறனை புரிதலுடன் அறியவும் நேரமற்று குழந்தைப்பிராயத்தின் மகிழ்ச்சியான தருணங்களை பிரக்ஞையின்றி தொலைத்து வாழும் இக்கால மழலையர்.

இத்தகு நிலையில் இக்கண வாழ்க்கையுடன் இயைந்து மனம் களிப்புறும் வகையில் கதைகள் புனையும் கதா மூலமாக வாசகன் வாய்வழி கேட்ட கதைகளை நினைவு கூர்ந்து தனது இளம் பிராயத்தை உயிர்ப்பித்துக் கொள்ளும் நிலை பூ ஒன்று மொட்டவிழ்வது போல் மெல்ல நிகழ்கின்றது.

சமூகத்தினரால் இழிவாகப் பார்க்கப்படும் தொழிலைச் செய்தாலும் மிகுந்த அக்கறையுடனும் பாசத்துடனும் தன்னை வளர்த்த தாயார். அத்தகு அவல நிலையில் பயணிக்க சமூகமும் மறைமுகக் காரணம் என்பதை தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு தாயின் மீது மரியாதை கூடிய பற்று வைத்திருக்கும் ழ. தாய்மையின் உன்னத தன்மைக்கு மதிப்பு தந்து மன சிகரத்தில் உயர்ந்த பீடம் அமைத்து போற்றி வாழும் இப்பெண்ணின் புற அழகைவிட உள்ளழகில் மட்டற்று பிரகாசிக்கின்றாள்.

கதிரின் மென்மையான அணுகுமுறை மற்றும் சுடரின் நளபாக சமையல் திறன் அனைத்துமே தனித்துவம் பெறுகின்றன.

வனா ஓஹ். . . ……எப்படி உரைப்பது இவ்வபூர்வமான பெண்ணைப்பற்றி. ம். . . . . இவள் வனத்தின் மகள். ஆம் இப்படித்தான் இவளை அறிமுகம் கொள்ள முடியும். இவளின் வாயிலாகக் காடுகள் குறித்த அரிய நுணுக்கமான பலப்பல ஆழ்ந்த செய்திகளை வெளிப்படையாக அறிந்து கொள்கின்றோம். வனம் முழுமையையும் துல்லியமாகத் தன்னுள் பதித்துக்கொள்ள வாசகனை இலகுவாக உடன் அழைத்துச் செல்லும் அதிசயப்பெண் அல்லவா இவள்.

தன் மீதும் தன் இனத்தின் மீதும் திணிக்கப்படும் அடக்கு முறைகளை தனித்ததோர் பாணியில் எதிர்த்துப் போராட முற்படும் இளைஞன் என பல்வேறு சிறப்பம்சங்களைக் கொண்ட முருகன்.

அனைத்து வகையான குண நலன்களைக் கொண்ட எல்லோரும் மிகவும் வித்தியாசமான யாராலும் நுகர்ந்து பார்க்கவியலாத நறுமணம் பரப்பும் விலைமதிப்பற்ற ஓர் பூங்கொத்தாக ஆதிரையின் வழியாக வாசகனுக்கு கிடைப்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயமாகும்.

அனைத்து வடிவங்களான கதாபாத்திரங்களுக்கும் மகுடம் சூட்டுவது போல் அமைந்திருப்பவள்தான் கனா……………… இவள் காற்றுடன் இயங்கும் இயற்கை மணமாக நாசியில் ஊடுருவி மனதை உற்சாகப் படுத்துகின்றாள். நீரூற்றில் இருந்து பொழியும் நீர்த்துளிகளாக உடல் மீது தெறித்து புத்துணர்ச்சியினை ஏற்படுத்துகிறாள்.

துயரத்தில் உறைந்து போன மன நிலையில் இருப்பவர்களை மென்மையாக அரவணைத்து கதகதப்பை ஊட்டுகிறாள். தன் மடியில் கிடத்தி மெல்லிய வருடல்களால் உயிர்ப்பிக்கின்றாள். அனைத்திற்கும் சிகரமாக உள்ளும் வெளியும் பரந்து விரிந்து ஒளி வெள்ளமாக வாசகனுள் வியாபிக்கின்றாள்.

தடைகளை உடைக்கிறோம் என்றும் புது உலகை படைக்கிறோம் என்றும் பல்வேறு விதமான பாராட்டுதல்களுக்கு ஆட்பட்டாலும் இரு மனங்களின் ஒருமித்த கருத்துபோல் ஒன்றிணையும் புனிதமான உறவு அவ்வப்போது ஆடை மாற்றிக் கொள்வது போன்று முறை மாறி மாறி நிகழும் செயல் நெருடலுடன் மனதை உறுத்தும் முள்தான்.

யதார்த்த வாழ்கையின் அதி வேக ஓட்டத்துடன் பல இளையர்கள் உடுத்தும் ஆடைகளிலும் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்க்கும் விதத்திலும் கலாச்சார மாறுதல்களுக்கு ஆட்பட்டுள்ளார்கள். இவர்கள், கையில் மட்டும் கணினியை ஏந்தவில்லை சுயமே கணினியாக செயல்படும் அதீத மூளைத் திறன் கொண்டவர்களாக உள்ளனர்.

இவர்களின் உள் உந்து சக்தி தற்கணத்தில் மட்டும் வாழும் பேருண்மையை எளிதாகக் காட்டுகின்றது. நேற்றும் நாளையும் இவர்களின் வாழ்வியல் குறிப்பில் எட்டிப் பார்ப்பது அபூர்வமான நிகழ்வாகவே உள்ளது.

ஒவ்வொரு நிகழ் கணமும் அடுத்தடுத்து வரும் புத்தம் புது விடியலுக்கு முன் உதாரணமாக திகழ்கின்றது. தெளிந்த பார்வையுடன் வாழ்வின் செயல்களை மேற்கொள்பவர்கள் அவசர யுகத்திலும் அழியாத காலடிச் சுவடுகளை பதித்துச் செல்கின்றனர்.

சரியான புரிதலற்ற ஒரு சிலர், முளைக்கும்போதே கருகும் பயிர் போல் தோல்விகளை சந்திக்க நேர்கையில் துவண்டு விடுகின்றனர். மேலும் எத்தனை முறை கரை தொட்டு கரைந்து போனாலும் மீண்டும் மீண்டும் சற்றும் சளைக்காது உரு பெற்றபடி இருக்கும் கடலலைகளாய் எண்ணிலடங்காத திறன்களை வெளிக் கொணரும் இளையர்கள் அன்றலர்ந்த மலர்களாய் வாசம் வீசிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

ஆண் பெண் இருபாலரின் வெவ்வேறு விதமான மன நிலைகளை துல்லியமாகக் கணித்துக் காட்டுவது இந்நாவலின் சிறப்பம்சமாகும். ஆசிரியர் இந்நூலில் காட்சிப்படுத்தும் வனம் நம் மனதில் பசுமை மாறாமல் உயிர்த் துடிப்புடன் நீக்கமற நிறைந்து இருக்கிறது. கதைப் பயணம் அற்புதமான அழகுடன் ஒளிர்ந்தபடி முடிவுறாமல் தொடர்கிறது.

ஆதிரையை ’க’ உலகில் சந்தித்து கை குலுக்கி விடை பெறுவது . . . .

பெஷாரா

***

(நன்றி : ஆதிரை – நாவல் – க. வை. பழனிசாமி – காலச்சுவடு வெளியீடு)

பின் காலனிய இலக்கியம்: ஒரு வாசிப்பு ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

images (18)

அதிகாரம் பல்வேறு தளங்களில், பல்வேறு வடிவங்களில் தொழிற்படும் யுகம் இது. இதனால் அதிகாரம் பற்றிய பல்வேறு மதிப்பீடுகள், சிந்தனைகள் முன்வைக்கப்படும் காலமாகவும் இது மாறியுள்ளது. அதிகாரத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் சிந்தனைகளோடு கடந்த நூற்றாண்டில் அறிமுகமாகி இருக்கும் பின்-நவீனத்துவம் சர்வதேச அளவில் புலமையாளர்களின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு கோட்பாடாகவும் மாறியுள்ளது. அதிகாரம் தொழிற்படும் நுண்-தளங்களைக்கூட நுட்பமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியதில் பின்-வீனத்துவத்தின் பங்கை யாரும் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. ஆயினும் இது விமர்சனபூர்வமாக அணுகப்பட வேண்டும் என்பதே எமது கணிப்பு.

பின்-காலனிய இலக்கியம் (Post-Colonial Literature) பின்-வீனத்துவத்தின் அதிகாரம் பற்றிய பார்வையின் பின்னணியிலேயே வைத்து விளக்கப்படுகிறது. மேற்கு தமது காலனித்துவத்தினூடாக மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீது மிக மோசமான சுரண்டல் நடவடிக்கைகiளில் ஈடுபட்டதோடு மட்டுமன்றி அவர்களின் தனித்துவ சமூக, அரசியல், கலாசாரப் பாரம்பரியங்களைம், பெறுமானங்களைம் சிதைத்ததோடு மேற்கு தனது கலாசாரக் கூறுகளை மூன்றாம் உலகின் மது திணித்தததே காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாறாகும்.

இந்தக் காலனித்துவ காலத்தில் தங்களின் இறந்த காலத்தைப் பறிகொடுத்த மூன்றாம் உலக மக்கள் அதனை மீண்டும் கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். அவர்களின் இலக்கியங்களிலும் இம் முயற்சிகள் பிரிபலிக்கத் தொடங்கின.

மேற்கினால் தங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட அந்நிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் மாதிரிகளை மற்றும் பண்பாட்டு அம்சங்களை அற்குள் தொழிற்டும் அதிகாரத்தினை மூன்றாம் உலக எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகள் மூலம் பெரிதும் கேள்விக்குட்படுத்தினர். அவர்கள் தங்கள் படைப்புகளில் காலனித்துவ கால அதிகார மையங்களின் செயற்பாடுகளை, அவ்வதிகார மையங்கள் மேற்கொண்ட பண்பாட்டு ஏகாதிபத்தியத்தை, அதன் அசிங்க முகத்தை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அவர்கள் தங்களின் வரலாற்றுத் தொன்மங்களை, கலாசார அடையாளங்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்கின்றனர்.

சுருங்கக்கூறின், மேற்கின் காலனித்துவ கால அதிகாரங்களுக்கெதிரான எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவர்களின் இலக்கியங்கள் வெளிப்படுகின்றன. மூன்றாம் உலகப்படைப்பாளிகளின் இத்தகைய எழுத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியமாக கொள்ளப்படுகிறது. காலனித்துவ ஏகாதிபத்தியத்துக்கெதிரான பண்பாட்டு வெடிகுண்டாக (Cultural Bomb) இவ்விலக்கியங்கள் பார்க்கப்பட்டன.

காலனியப் பேரரசுகளின் மிகமோசமான அடக்கு முறைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல், பண்பாட்டு விடுதலையில் அக்கறை கொண்டுள்ள பின்-காலனிய இலக்கியத்தை அதிகாரத்துக்கெதிரான குரல் என்ற வகையில் பின்-நவீனத்துவ இலக்கியத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்க முடியும்.

பின் காலனிய இலக்கியத்தை அடியொட்டி அறிமுகமாகிய பின் காலனிய கோட்பாடு 1970களில் உலகளவில் முக்கிய விவாதப் பொருளாக மாறியது. 1978 ல் வெளிவந்த எட்வொ்ட் ஸெய்தின் ‘Orientalism’ எனும் நூலே இக்கோட்பாட்டை விவாதப் பொருளாக மாற்றிய ஆரம்பப் பணியாக கருதப்படுகிறது. இக்கோட்பாடு பொதுவாக காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட மக்களின் இலக்கியங்களில், தத்துவங்களில் காணப்பட்ட கோட்பாடுகளைத்தான் குறித்து நிற்கிறது. அதேநேரம் இது குடியேற்ற நாடுகளில் உருவான இலக்கியங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தை சரியாக வரையறுப்பதில் அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் மாறுபட்ட கருத்துகள் காணப்படுகின்றன. இந்த விவாதங்களில் பின்-காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் காலனியவாதத்திற்கும் முக்கியபங்குள்ளதை வரலாற்றை உன்னிப்பாக வாசிக்கும் எவரும் கண்டுகொள்வர். பொதுவாக, சில அறிவுஜீவிகள் பின்-காலனிய இலக்கியம் பற்றிய விவாதங்களில் ஈடுபடுமபோது அவர்கள் பின்காலனிய வாதத்தை யைப்படுத்தியிருப்பது புலனாகிறது. இத்தகைய அறிவுஜீவிகளில் சிலர் ‘பின்-காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டிருந்த நாடுகளில் வாழுகின்ற மக்களால் அது குறித்து எழுதப்படும் இலக்கியங்களே ஆகும். சந்தேகமின்றி இப்பதம் குறிப்பது அதைத்தன்” எனும் வாதத்தை முன்வைக்கின்றனர்.

எனினும் இந்த வரையறை தன்னளவில் பல்வேறு பிரச்சினைகளைக் கொண்டுள்ளதாக இன்னும் சில புலமையாளர்கள் கூறுகின்றனர். அவர்களின் பார்வையில், பின் காலனிய இலக்கியம் என்பது காலனியமயமாக்கத்திற்குப் (Colonization) பின்னர் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களைக் குறிப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

இன்னும் சிலர் சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் படைக்கப்பட்ட இலக்கியமாகக் கொள்கின்றனா்

இத்துறையில் உழைக்கின்ற சில புலமையாளா்களைத் தவிர எராளமானவா்கள் பின் -காலனிய இலக்கியத்தை மூன்றாவது சொல்லப்பட்ட அர்த்ததில்தான் விளங்கி வைத்துள்ளனா்.

அதேநேரம் பின் -காலனியக் கோட்பாடு அல்லது பின் -காலனிய வாதம், பின்-காலனிய இலக்கியத்தை பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது ‘குடியேற்ற நாடுகளை அல்லது அதன் மக்களை முக்கிய பேசுபொருளாகக் கொண்டு குடியேற்ற நாடொன்றின் குடிமகனால் எமுதப்படும் இலக்கியங்களே பின் -காலனிய இலக்கியமாகும்”

பின் -காலனிய இலக்கியத்தை வரையறுப்பதில் இவ்வாறு பல்வேறு கோணங்களில் கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும பொதுவாக அது -காலனியத்தை அனுபவித்த சமூகங்களின் பிரச்சினைகளில் கவனஞ்செலுத்துகிறது. காலனியவாதிகள் தங்களின் நலன்களுக்கேற்ப காலனிய மக்களின் அறிவை எவ்வாறு வடிவமைத்திருந்தார்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தினார்கள் என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கான துல்லியமான பதில்களாகவும் அவை அமைந்துள்ளன. காலனிய ஆட்சியைத் தொடந்து தேசிய அடையாளத்தை விருத்தி செய்வதில் அவை முனைப்புக் காட்டின. காலனித்துவ நாடுகளின் எழுத்தாளா்கள் தங்களின் பண்பாட்டு அடையாளச் சின்னங்களை காலனியாதிக்க சக்திகளிடமிருந்து மீளப்பெற முயற்சிக்கிறார்கள். ஜரேப்பியர்கள் உருவாக்கிய தங்களின் இனமேன்மை பற்றிய கற்பிதத்தை, கதையாடலை அவா்கள் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றனர். அதேநேரம், பின்-காலனிய எழுத்தாளர்கள் பாரம்பரிய காலனியக் கருத்தாடல்களுடன் இடைவினை கொண்டும் செயலாற்றுகின்றனர். எனவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தை நாம் இத்தகையதொரு பொதுவான அடையாளத்தக்குள் வைத்து நோக்குவது அது குறித்த வரையறைச் சிக்கல்களுக்கு அப்பால், நமக்குள் அது பற்றிய சரியான புரிதலை ஏற்படுத்த உதவும்.

பின்-காலனிய இலக்கியத்தின் முக்கிய படைப்பாளிகளாக சினுவா அச்சுபே, கூகி வாதியாங்கோ, மரியாமா பா, மிஷெல் கிளிஃப், அதொல் புகாட், நடின் கோர்டிமர், அஹ்மத் குருமா, ஹனிஃப் குறைஷி, ஜே.எம். கோட்ஸி, அனிதா தேசாய், சல்மான் ருஸ்தி, வி.எஸ்.நைபால், ஜமிகா கின்ஸைத், காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்குவேஸ், பாரதி, முகார்ஜி, யேன் ரணசிங்க, கமலாதாஸ் சுரையய்யா, ஆர்.கே, நாராயணன், அருந்ததி ரோய் போன்றோர் அடையாளப்படுத்தப்பபடுகழன்றனர். தமிழிலும் பின்-காலனியப் படைப்பாளிகள் உள்ளனர். அது பற்றி விரிவாக பின்னர் ஒரு கட்டுரையில் பேசுவேன்.

அதேநேரம் பின்-காலனிய இலக்கியம் அதன் வரலாற்று இயங்கியல், கோட்பாட்டுருவாக்கம் போன்ற விடயங்களில் மாபெரும் பங்காற்றிய அறிவுஜீவியாக மறைந்த பேராசிரியர் எட்வெர்ட் செயித் விளங்குகிறார். இந்தவகையில் இவரது ‘Orientalism’ (கீழைத்தேய வாதம்) ‘Culture and Imperialsm’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) போன்ற படைப்புகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ‘Orientalism’ உலக சிந்தனை அரங்கில் பாரிய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்திய நூலாகும். கீழைத்தேயம் பற்றிய மேற்குலகின் தவறான கட்டமைப்புகளையும், வக்கிரமான பார்வைகளையும் ஸெயித் இதில் பேசியுள்ளார்.

மேற்குலக அறிவுஜீவிகளின் கவனத்தையீர்த்த ஒரு முக்கிய நூலாகவும் ‘Orientalism’ உள்ளது. இந்நூலில் எட்வெர்ட் ஸெயித் காலனியாதிக்கம் குறித்து முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் பின்-காலனிய இலக்கியத்தை புரிந்துகொள்வதில் முக்கிய உசாத்துணையாக்க கொள்ள முடியும். ‘காலனியமயப்படுத்துவதென்பது தேவைகளை அடையாளப்படுத்துவதாகவே இருந்தது. இந்தத் தேவைகள் வியாபாரரீதியாகவோ, தகவல் தொடர்பு ரீதியாகவோ, மத, இராணுவ அல்லது பண்பாட்டுரீதியாகவோ இருக்கலாம்’ காலனித்துவம் பற்றி ஸெய்தின் இக்கூற்றிலுள்ள உண்மையை, நியாயத்தை பின்-காலனிய இலக்கியத்தைப் படிக்கும் எவரும் இலகுவில் கண்டுகொள்ள முடியும்.

ஸெயித் சொல்வதைப்போல, மேற்கு தனது தேவைகளை அடைந்து கொள்வதற்கு மூன்றாம் உலகை என்னென்ன முறைகளிலெல்லாம் பயன்படுத்தியது என்பதை மட்டுமல்ல, மூன்றாம் உலகின் தேவைகளை, அந்த மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகளை, உணர்வுகளை எல்லாம் எவ்வாறு புறக்கணித்தது எனும் உண்மையைக்கூட பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் பதிவு செய்துள்ளன.

பெரும்பாலும் பின்-காலனிய இலக்கியங்களில் நாவல் வடிவங்களே முதன்மையான இடத்தை வகிக்கின்றன. காலனித்துவ காலத்தின் நீண்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை அதிகமாக நாவல்கள் மூலமே வெளிப்படுத்த முடியும் என இவ்வெழுத்தாளர்கள் கருதியிருக்கக்கூடும். இதுவே பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் நாவல்கள் முக்கிய இடத்தை வகிக்கக் காரணமாக இருக்க முடியும்.

பேராசிரியர் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் மற்றொரு நூலான ‘Culture and Imperialism’ (கலாசாரமும் ஏகாதிபத்தியமும்) எனும் நூலில் கீழைத்தேய நாடுகள் மீது மேற்கு திணிக்கும் கலாசார அடக்குமுறை குறித்தும், இதில் நாவல்களின் பங்கு குறித்தும் பேசுகிறார். பின்-காலனிய இலக்கியத்திற்கான சிந்தனை ரீதியான பங்களிப்பாக இந்நூலைக் கருத முடியும். எனினும் எட்வெர்ட் ஸெய்தின் சிந்தனைகளை பின் காலனியவாதிகள் தவறான அர்த்தங்களில் பிரயோகித்து வருகிறார்கள் எனும் குரல்களும் இப்போது ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இது குறித்து ஸெயிதே தனது நேர்காணலொன்றில் வருத்தப்பட்டுள்ளார்.

பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் புவியியல் அடிப்படையில் மூன்று வேறுபட்ட பிராந்தியங்களிலுள்ள நாடுகளை களமாக கொண்டவை. ஆபிரிக்க, ஆசிய, இலத்தீன் அமெரிக்க பிராந்தியங்களைச் சேரந்த நாடுகளே ஐரோப்பிய-மேற்கு ஆதிக்க சக்திகளின் காலனித்துவப் பசிக்கு இரையாகின. பின்-காலனிய இலக்கியங்களுள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்துக்கு முக்கியமான இடம் வழங்கப்படுகிறது. காலனித்துவத்திற்குட்பட்ட ஆபிரிக்க மக்களின் தேசிய அடையாளத்தை, வாழ்வியலை, பண்பாட்டு அம்சங்களை அவை பிரதிபலிக்கின்றன. பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் சினுவா அச்சுபேயின் Things Fall Apart எனும் நாவல் முக்கியமானதாகும். இந்நாவல் தமிழில் “சிதைவுகள்” என மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளிவந்திருந்தது. 1930 ல் ஆபிரிக்க கண்டத்தைச் சேர்ந்த நைஜிரியாவில் பிறந்த சினுவா அச்சுபே அபிரிக்க இலக்கிய வரிசையில் மட்டுமன்றி, பின்-காலனிய இலக்கிய படைப்பாளிகள் வரிசையிலும் முக்கிய இடத்தில் வைத்தப் பேசப்படுபவர்.

இவரது Things Fall Apart நாவல் பின்-காலனிய இலக்கியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மிகச் சிறந்த படைப்புகளுள் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. Things Fall Apart ஆபிரிக்க மக்களின் சொந்தப் பண்பாடுகள், மரபுகள், நம்பிக்கைகள் அதனோடு கலந்த அவர்களின் இயல்பான வாழ்க்கை குறித்துப் பேசுகிறது. காலனித்துவ காலத்தில் மேற்கின் கெடுபிடிகளால் அந்த மக்களின் பண்பாட்டுத் தனித்துவங்கள் உட்பட அவர்களின் அனைத்து வாழ்வியல் அம்சங்களும் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டு விட்டன.

மேற்கு தனது ஆதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் வகையில் அம்மக்களின் சிந்தனையை, அறிவை, நடவடிக்கைகளை தமக்கு சாதகமானதாக வடிவமைக்கிறது. இதனால் மேற்கத்தேய பெறுமானங்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. சுருங்கக்கூறின், அவர்கள் தமது சொந்த உலகத்திலிருந்தும், வாழ்விலிருந்தும் விரட்டப்பட்டு விட்டார்கள் போன்ற காலனித்துவ யுகத்தின் வரலாற்று யதாரத்தங்களை ஆச்சுபே ‘சிதைவுகள்’ மூலம் உலகுக்கு தெரிவிக்கிறார்.

அது தவிர சினுவா அச்சுபெ “No Longer at Ease’(1960) ‘Arrow of God’ (1964) ‘A man of The People(1966) (இந்நாவல் ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொ.வினால் “மக்களின் மனிதன்” என தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது), Anthills of the Savannah (1967) போன்ற நாவல்களையும் எழுதி இருப்பது நமது கவனிப்புக்குரியது.

பின்-காலனிய ஆபிரிக்க இலக்கியத்தின் மற்றுமொரு ஆளுமை கூகி வாதியாங்கோ. காலனிய ஆபிரிக்க மக்களின் மற்றும் நாடுகளின் இழப்புகளை, சோகங்களை உலகறியச் செய்ததில் இவரது பங்களிப்பு மகத்ததானதாகும். இவரது ‘Devil On the Cross’ (தமிழில் ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ என மொழிபெயர்க்கப்பட்டது) என்ற நாவல் ‘குரலற்ற ஆபிரிக்க மக்களின் குரலாக’ மதிப்பிடப்படுகிறது. கென்ய எழுத்தாளரான கூகியின் முதல் நாவலான ‘Weep Not Child’ 1964ல் வெளிவந்தது. (இந்நாவல் தேம்பி அழாதே பாப்பா என ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொவினால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது). இதுவே ஒரு கிழக்காபிரிக்க எழுத்தாளனால் முதன்முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நாவலாகும். அவரது இரண்டாவது நாவலான ‘The River Between’ 1965 ல் வெளியானது. ஆயுத கிளர்ச்சியை பின்னணியாகக் கொண்ட இந்நாவல் கிறிஸ்தவர்களுக்கும், கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களுக்குமிடையிலான மகிழ்ச்சியற்ற அன்பைப் பற்றியும் விபரிக்கிறது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிட்பட்ட ஆபிரிக்க அரசியல் சூழலும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமானதாக இருந்ததில்லை. சுதந்திரத்தின் பின் நாட்டுப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்ட தலைவர்கள் காலப்போக்கில் மேற்கு நாடுகளின் கைபொம்மைகளாக மாறிப் போயினர். ஆபிரிக்க மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய அவர்கள், நாட்டு முன்னேற்றத்திலும் அக்கறை கொள்ளவில்லை. உள்ளுர் மக்களை விழிப்புணர்ச்சி அடையச் செய்ய முயற்சித்த படைப்பாளிகளும் மிக மோசமாக ஒடுக்கபட்டனர். இவர்களைக் கொண்டு சிறைகளும் நிரப்பப்பட்டன. சினுவா அச்சுபெ, கூகி வா தியாங்கோ, அஹ்மத் குரூமா போன்ற படைப்பாளிகள் இவ்வாறு பாதிக்கபட்டனர். இதனால் இவர்கள் வேறு நாடுகளில் தஞ்சம் புக வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டது. 1977ல் கூகி எழுதிய ‘I will marry when I want’ (நான் விரும்பும் போது மணப்பேன்) எனும் நாடகம் ஒன்றுக்காக அவர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். இச்சிறைவாச காலப்பகுதியில் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட மலம் துடைக்கும் பேப்பரில் கிக்கியு மொழியில் அவர் எழுதிய நாவலே ‘சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பின் -காலனிய இலக்கியத்தில் ஆபிரிக்க இலக்கியங்களின் இருப்பே பரந்துபட்டதாக உள்ளது. இத்தகைய காலனிய பின் -காலனிய வரலாற்றுப் பதிவுகள் ஆபிரிக்க இலக்கியத்தில் நாவல்கள் நாடகங்களில் மட்டுமல்ல கவிதைகளில் கூட இடம்பெறுகின்றன ஆயினும் ஆபிரிக்க -பின் -காலனிய கவிதைகள் குறித்துப் பேசுவது எம்மை இன்னும் பரந்த ஆய்வுக்கே இட்டுசெல்லும் எனவே அது தனியாகப் பேசப்பட வேண்டிய விசயமாகிறது

பின் -காலனிய இலக்கியங்களுள் லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களும் கவனப்படுத்தப்படுகின்றன. காலனித்துவ காலத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் மீது புரியப்பட்ட கொடுமைகளை, சுரண்டல்களை மிக அழகாக லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் தமது படைப்புகளில் சித்தரித்துள்ளனர். லத்தீன் அமெரிக்காவின் தலைசிறந்த வரலாற்றாசிரியர்களுள் ஒருவரான டேவின் பஞ்சமியன் எட்வர்ட் கலியனோ தனது (இலத்தீன் அமெரிக்காவின் வெளித்தெரியும் வெடிப்புகள்: ஒரு கண்டத்தின் மீதான ஐந்து நூற்றாண்டு கால சூறையாடல்) எனும் நூலில் லத்தீன் அமெரிக்காவின் காலனித்துவ கால வரலாற்றை பதிவு செய்துள்ளார். பல மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இந்நூல் இதுவரை சுமார் 10 இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் விற்பனையாகியுள்ளன.

லத்தீன் அமெரிக்க பின்-காலனிய எழுத்தாளர்களின் இலக்கியப் படைப்புகளுக்கும் தற்போது இத்தகையை இலக்கிய முக்கியத்துவம் கிடைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் மெஜிகல் ரியலிசமாகப் புனையப்பட்ட லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களிலிருந்து பின்-காலனிய லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்கள் ஓரளவு வேறுபாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. காலனித்துவகாலத்தில் ல.அமெரி்ககாவில் நிலவிய அரசியல் சூழலே ல.அமெரிக்க இலக்கியங்களை யதார்த்தத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு நிற்கும் மாயா-யதார்த்த வாத இலக்கியங்களாக மாற்றின. எனவே புற யதார்த்தத்திலிருந்து விடுபட்டு புனைவின் மாயவெளியில் அலையும் லத்தீன் அமெரிக்க மெஜிகல் ரியலிசத்திற்கு ஒரு வரலாற்று நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பின்-னாலனிய இலக்கியங்களில் ஆசிய இலக்கியங்களும் உலகின் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன. பின்-காலனிய ஆசியப்படைப்பாளிகளின் வரிசையில் வி.எஸ். நைபால், ஆர்.கே. நாராயணன், குஸைனி, அருந்ததி ரோய், சல்மான் ருஷ்தி மற்றும் பலர் முக்கியமானவர்களாக கருதப்படுகின்றனர். எனினும் இந்த பின் காலனிய ஆசிய எழுத்தாளர்ளில் சிலரது படைப்புகள் காலனித்துவ ஆட்சியின் நல்ல பக்கங்களைப் பேசி அவற்றை நியாயப்படுத்த முனைவதாக எட்வெர்ட் செய்த் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுவாக நோக்குமிடத்து பின்-காலனிய இலக்கியங்கள் மேற்கின் அதிகாரங்களை, நடவடிக்கைகளை, அதன் அதிகார சிந்தனைகளை முற்றாக எதிர்த்து நிற்பவையாக மேலெழுகின்றன. தங்களது மக்களின் உண்மைகளை, வலிகளை, அந்த அதிகாரத்திடம் சொல்ல முனைகின்றன. மேற்குலக முதலாளித்துவத்தின் சுரண்டல்களின் காலத்துயரை பகிர்ந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றன. ஒரு கலாசார ஆயுதமாக, எதிர்ப்புக் குரல்களாக அவை பார்க்கப்படுகின்றன. அடக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்ட மக்களின் கூட்டுத்துயரை உலக அரங்கில் உரத்துப் பேசிக்கொ்டிருக்கின்றன

••••

அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–