Category: கட்டுரை

வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து / நிஷா மன்சூர்

கவிஞர்  நிஷா மன்சூர்

கவிஞர் நிஷா மன்சூர்

****
ஒருமுறை திருவண்ணாமலைக்கும் அரூருக்கும் இடைப்பட்ட தண்டராம்பட்டு எனும் சிற்றூரை மாலைத்தொழுகை நேரம் கடக்க நேரிட்டது.பள்ளியைத் தேடித் தொழுதுவிடலாம் என்று பைக்கில் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனிடம் மசூதி எங்கிருக்கு தம்பி என்று கேட்க,அவன் தெரிலண்ணா என்றுவிட்டு விரைந்தான்.பின்னர் ஜோடிபோட்டுக்கொண்டு எதிர்ப்பட்ட மூவரிடம் கேட்கலாமென்றால் அவர்கள் நெருங்கும்போதே டாஸ்மாக் வாடை காற்றில் ஆக்ரோசமாகக் கலக்க,இவங்ககிட்ட கேக்க வேணாம்ப்பா என்று முன்னகர்ந்து சாலையோரம் புர்கா அணிந்து நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெரியம்மாவிடம் கேட்டபோது,
” திருவண்ணாமலை ரோட்டாண்ட போனீங்கன்னா லெஃப்ட்ல ஒரு ரோடு வரும் அது உள்ற போனா ஒரு பிரிட்ஜத் தாண்டுனதும் இருக்கு” என்றார்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் சென்றபிறகும் பாலமேதும் வந்தபாடில்லை.அடுத்திருந்த பெட்ரோல் பங்க்கில் விசாரித்தபோது “இந்தாண்ட ஒரு கிலோமீட்டர் போனா இருக்கு,இல்லேன்னா நீங்க வந்த ரோட்டுலயே போனா தண்டராம்பட்டுலயும் இருக்கு” என்றாள் அங்கிருந்த சிறுமி.மீண்டும் வந்தவழியே திரும்பியபோது தாடிவைத்த ஒரு குடும்பஸ்தர் பைக்கில் புர்கா அணிந்த இரு பெண்குழந்தைகளுடன் சென்று கொண்டிருந்தார்.அவரை மறித்துக் கேட்டபோது ” என்னை ஃபாலோ பண்ணுங்கோ பாய்” என்று முன்னே சென்றார்.
அவர்வழி சென்றபோது நாங்கள் வந்த ரோட்டுக்கு இடதுபக்கம் மறைவாக ஒரு சிறுபாதை சரேலெனப் பிரிந்தது.அதைத்தான் அந்தப் பெண்மணி சொல்லியிருக்கிறார், நாங்கள் கவனிக்காமல் மெயின் ரோட்டிலேயே சென்றிருந்திருக்கிறோம்.

கொஞ்சதூரத்திலேயே ஒரு சிறு சந்தைக் காண்பித்து “கடைசீல இருக்குங்க மசூதி” என்றுவிட்டு நன்றியையும் புன்னகையையும் பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றார். அந்தச் சந்தின் கடைசியில் பள்ளி இருந்தது.ஆனால் கேட் இழுத்துச் சாத்தப்பட்டு பூட்டப்பட்டிருந்தது.சமயங்களில் சில பள்ளிகளில் பூட்டை வெறுமனே பூட்டிவிட்டு தாழ்ப்பாளைத் திறந்து வைத்திருப்பார்கள்.பரிசோதித்துப் பார்க்கையில் அப்படியெல்லாம் இல்லாமல் தெளிவாகப் பூட்டியிருந்தார்கள்.தலை முக்காடிட்டு ஒரு இளம்பெண் ஒருகையில் குழந்தையுடனும் இன்னொரு கையில் குழந்தைக்கான சோற்றுக் கிண்ணத்துடனும் வந்துகொண்டிருக்க ” என்னம்மா மசூதி பூட்டியிருக்காங்களேம்மா” என்றேன்.
“நமாஸ் படிச்சுட்டு ஹஜ்ரத் பூட்டிட்டு போயிட்டிருப்பாரு” என்றாள் அந்தப்பெண்.
” எங்களை மாதிரி வழிப்போக்கருங்க கொஞ்சம் லேட்டா வந்தா எங்கம்மா நமாஸ் படிக்கறது,உள்ள போறதுக்கும் வேற வழி ஏதும் இருக்கா..??இல்லன்னா வேறு யார்கிட்டயாவது ஸ்பேர் சாவி இருக்கா இவ்வளோ பெரிய மதில் சுவரா இருக்கே ஏறியும் குதிக்க முடியாதேம்மா” என்றதுக்கு
” அதெல்லாம் கெடையாது, ஒரு தடவ மைக் காணாமப்போச்சு அது அப்புறம் பைக் காணாமப்போச்சு அதுனால இப்பல்லாம் நமாஸ் படிச்சதும் பூட்டிடறாங்க” என்றாாள்.
காருக்கு வந்து தண்ணீர் குடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு கொஞ்சம் பின்பக்கம் லக்கேஜ்களை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு கிளம்பும்போது பார்த்தால் அந்தப்பெண் தன் சோற்றுக்கிண்ணத்தை காரின் பேனட்டில் வைத்துவிட்டு மடியிலிருந்த குழந்தைக்கு வேடிக்கை காண்பித்தபடி சோறூட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
” ஏம்மா பதினாலு லட்ச ரூபா காரு உம்புள்ளைக்கு சோறு வைக்கற ஸ்டேண்டாம்மா,இதுக்கு நீ ஆயிரம் ரூபா ஃபீஸ் கொடுக்கணும் இப்போ” என்றேன் சிரித்தபடி.
” ஆய்ரம் ரூபா போதுமா,ஐயாயிரமா வாங்கிங்கண்ணா” என்று வெட்கப் புன்னகையுடன் சோற்றுக் கிண்ணத்தை எடுத்து நகர்ந்தபோது மடியிலிருந்த குழந்தை என்னைப் பார்த்து கெக்கலிபோட்டுச் சிரித்தது .வானில் ஒளிர்ந்த முழுநிலவு வெளிச்சத்தில் குழந்தையில் ஈர உதடுகளிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்ந்து மின்னின.

நேரம்தான் எல்லோரையும் பாடாகப் படுத்துகிறது. எதற்கும் நேரமில்லாதது போல பாவனை செய்துகொள்வது நாகரீகமாகவே மாறிவிட்டது.

ஒரு சுருக்கு வழியில் தினமும் கடக்கும் ஒரு எளிய ஈமுகோழி கொட்டகைக் காவலாளியிடம் ஈமுகோழிகள் அளிக்கும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வருமானம் குறித்துக் கேட்கவேண்டும் ஒருநாள் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படிக் கேட்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பளிக்காமல் சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தக் குடிசையும் அகற்றப்பட்டு கொட்டகையையும் சிதிலமாகிக் கிடந்தது

அடுத்திருந்த சின்னஞ்சிறு கிராமமொன்றில் இடப்புறம் என்னமோ சுவாமிகள் என்று மிச்சமான பெயிண்ட்டில் எண்ணெய் டின்னில் எழுதப்பட்ட சிறு குடிலில் ஒரு வயதான பெண்மணி அமர்ந்திருப்பார்.சமயங்களில் அவரை கண்ணுக்குக் கண் சந்திக்க நேர்ந்தால் புன்னகைத்த முகத்துடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி ஆசிர்வதிப்பதுபோல சைகை செய்வார்.நவீன கார்ப்பரேட் சுவாமிஜிகளின் அதீத பாவனைகளின்றி இயல்பான கிராமத்துக் குறிசொல்லியின்/ சாமியாடியின் உடல்மொழியுடன் காலில் ஏதோ நோவுடன் தத்தித்தத்தி நடக்கும் நெற்றி முழுக்க திருநீறணிந்த அந்த பெண்மணியை என்றாவது ஒருநாள் வாகனத்தை நிறுத்திச் சந்தித்து ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி கைச்செலவுக்குப் பணமோ அல்லது போர்வை சேலை எதாகிலுமோ கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு. நேர நெருக்கடியில்லாத அந்த ரிலாக்ஸான நாள் வராமலே போய்விட்டது.
கடந்த சில வாரங்களாக அந்தச்சிறு குடில் பூட்டப்பட்டு குப்பைகளண்டிக் கிடக்கிறது. அந்தக் குறிசொல்லி இறந்து மாசக்கணக்குல ஆச்சே என்று யாரும் சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பதட்டமாக இருக்கிறது.

யாரைக் கடக்கிறோம் எதனைக் கடக்கிறோம் என்கிற புரிதல் இல்லாமலேயே வாழ்வின் நுணுக்கமான நெகிழ்வான எல்லாப் பகுதிகளையும் கடந்துசென்று கொண்டிருக்கிறோம்.என்றாவது ஒருநாள் ஏக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது வெறுமையின் நிராதரவில் அரவமற்றுக் கிடக்கும் நெடுஞ்சாலையை மட்டும்தான் பார்க்கமுடியும் என்று தோன்றுகிறது.

#வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து……

இராசேந்திர சோழனின் யுத்தக் களம் / நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

images (2)

அஸ்வகோஷ் என்ற புனைமெயரில் எழுதியவர். இராசேந்திர சோழனும் புனைபெயாக இருக்கலாம். பெயருக்கேற்ப, எதிராளியை வீழ்த்த மற்போரிலோ, சொற்போரிலோ இறங்க வேண்டிய அவசியங்களற்ற அரச குல பண்பை உடலிலும் முகத்திலும் தாங்கும் கம்பீரமானத் தோற்றம். தம் தோற்றத்தைக்கொண்டே எதிராளியை சுலபமாகத் தோற்கடிக்க இயலும், அனல்வாதம் புனல்வாதம் போன்றவற்றிர்க்கு எவ்விதத் தேவையுமில்லை. நல்ல உயரம், அதற்கேற்ப உடல்வாகு, ஈரத்துடன் மினுங்கும் கண்கள், கூரிய மூக்கு, அதை உதட்டிலிருந்து பிரிக்க வரப்புபோல ஒரு மீசை. இடையில் வாளும், தலையில் கிரீடம் மட்டுமே இல்லை, இருந்திருந்தால் இராசேந்திர சோழனல்ல, இராஜராஜ சோழன்.

இராசேந்திர சோழன்போல கம்பீரமானதொரு எழுத்தாளரை நா.பார்த்தசாரதி, ஜெயகாந்தன் ஆகியோருக்குப் பிறகு குறிப்பிட்டுச் சொல்ல யாருமில்லைஅவருடைய சிறுகதையொன்றில் . « தோளில் ஒரு பையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பிவிடுவார் » என்று ஒரு வரியைப் படித்த நினைவு. அதுபோலத்தான் முதன் முதலில் சந்தித்தபோது இருந்தார்.

அன்று எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடன் கடற்கரையிலிருந்து திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தேன். தலைமைத் தபால் நிலையத்திற்கு எதிரே சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில், மத்திய தொலைபேசி இணைப்பக அலுவலகத்திற்கு எதிரில், AITUC கொடிக்கம்பத்திற்கு அருகில் அவரைச் சந்தித்தேன். ஒரு தொழிற்சங்கவாதிபோலவே இருந்தார். கணிரென்ற குரல். பிரபஞ்சன் என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இரண்டொரு நிமிடங்கள் உரையாடியிருப்போம்,பின்னர் அவர் கிழக்கு திசையிலும், நாங்கள் மேற்கு திசையிலுமாக நடந்தோம். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நண்பர்கள் ஹைக்கூ தமிழ் மணி, மொழிபெயர்ப்பாளர் வெங்கட சுப்புராய நாயகர் ஆகியோர் உதவியால் மயிலத்தில் அவருடையை இல்லத்தில் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இனிய குடும்பம், அன்பான உபசரிப்பு, என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தருணங்களில் அதுவுமொன்று.

2017 இரஷ்யப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு.மேற்குலகையும் அமெரிக்காவையும் வீழ்த்த மாசேதுங்கின் சீனா தனியுடமையை சுவீகாரம் எடுத்துக்கொண்டிருக்க, லெனின் அறைகூவலில் கிளர்ந்தெழுந்த சோவியத் மண்ணில் சோஷலிஸம் இன்று நேற்றய சரித்திரம். பனிப்போரை மறந்து, உலகமயமாக்கலுக்கு உரமூட்டுவதெப்படி என்ற விடயத்தில் மேற்கு, கிழக்கு, வடக்கு, தெற்கு பேதமின்றி நாடுகள் கைகோர்த்துள்ள 21ஆம் நூற்றாண்டு. அல்பெர் கமுய்யில் ஆரம்பித்து இராசேந்திர சோழன்வரை பொதுவுடமை ஸ்தாபனத்தின் மீதும், அதன் அபிமானிகளித்திடத்திலும், கொண்ட கோபமும் குமுறலும் நியாயமானவை என்பதை வரலாறு உறுதிசெய்துள்ள காலகட்டம் இத்தகைய சூழலில் இராசேந்திர சோழனைப் பற்றி எழுதுவதும் பொருத்தமானதுதான்

இராசேந்திர சோழன் மற்றுமொரு சு. சமுத்திரம். கலையும் படைப்பிலக்கியமும் மக்களுக்காக என வாதிடும் பரம்பரையைச் சார்ந்தவர்கள். தங்கள் படைப்புக்களை அத்தகைய கண்ணோட்ட த்துடன் படைத்தவர்கள். மனித வாழ்க்கையின் அலங்காரத்தை மட்டுமின்றி அவலங்களையும் தமது படைப்பில் சொல்லப்வேண்டிய கடமை படைப்பிலக்கியவாதிக்கு இருக்கிறது. அறுபதுகள் வரை நவீன தமிழ் இலக்கியம் மேலை நாடுகளில் ஆரம்பத்தில் எழுதப் பட்டதைப்போலவே மேட்டுக்குடியினரின் வாழ்க்கை முறையை, வாழ்க்கைப் பார்வையை படைப்பில் மையப்படுத்தி அல்லது அவைகளை மையமாக வைத்து, விளிம்பு நிலை மக்களை முற்றாக நிராகரித்து இதுதான் தற்கால தமிழர்களின் வாழ்வியல், சமூக நெறிகள் என்று சொல்லப்பட்டன. கர்நாடகச் சங்கீதம், அலுவலகம், வற்றல் குழம்பு, சந்தியா வந்தனம் அத்திம்பேர், பட்சணங்கள் புனைவுகளிலும், சிறுகதைகளிலும் சாகாவரம் பெற்றிருந்தன. இவற்றிலிருந்து முரண்பட்டு ஜெயகாந்தன் சேரி மக்களுக்கு இலக்கியத்தில் இடம் அளித்திருந்தார். அவரும் பொதுவுடமை ஸ்தாபனத்தின் பிரதி நிதி என்றபோதிலும் எஜமான் தொனியில் அடித்தட்டு மக்களைப் பற்றி எழுதினார். விளிம்பு நிலை மக்களை புரிந்துகொள்ள அவரெடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம், பரிசோதனை முயற்சிகள்.

அவர்களில் தன்னை ஒருவராகக் கண்டு எழுதியதல்ல. ஆனால் சு. சமுத்திரம் போன்றவர்கள் தாங்களும் அந்த அடித்தட்டு மக்களில் ஒருவர் என்ற உணர்வுடன் படைத்தவர்கள். அத்தகைய பண்பை நமது இராசேந்திர சோழனிடம் காண முடிந்தது. அதேவேளை எழுத்தாற்றல்,கதை சொல்லும் திறன் இரண்டிலும் தனித்தன்மையுடன் பிரகாசிக்கிறார். இது இராசேந்திர சோழனுடைய பலம் மட்டுமல்ல பலவீனமும் ஆகும்.

படைப்பாளியின் குடும்பம் மற்றும் சமூகச் சூழல், கல்வி, அக்கல்வியைக்கொண்டு அவர் வளர்த்துக்கொண்ட சிந்தனை, அலுவலகம், அவர் தெரிவு செய்த நண்பர்கள், வாசித்த நூல் கள் அனைத்திற்கும் படைப்பை உருவாக்கியதில் பங்கிருக்கின்றன. ஒரு பக்கம் அதிகாரம் அ நீதி, அறசீற்றம் என வெகுண்டெழும் எழுத்தாளர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை என்ற ‘ யாக அவிற்பாகத்திற்கு’ வரிசையில் நிற்பதை காண்கிறோம். இராசேந்திர சோழனின் சிறுகதைகள் ஆகட்டும், நெடுங்கதைகள் ஆகட்டும் இரண்டுமே அவரை சமூக உணர்வுள்ள மனிதராக, சகமனிதன் கரையேற கைகொடுக்கும் மனிதராகச் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

இராசேந்திர சோழன் சிறுகதைகள்

முனைப்பு : தாய்மொழியான தமிழுக்கு முக்கியத்துவம் தரவேண்டும், என்ற உணர்வில் எழுதப்பட்ட கதை. தமிழ் இன உணர்வாளர்கள் கூட்டிய மாநாட்டில் சிறுகதை நாயகனும் கலந்துகொள்கிறான் நண்பகல் இடைவேளையின்போது வழங்கப்பட்ட உணவுப்பொட்டலத்தைப் பிரித்தவண்ணம் :

« அதே பேச்சாளர்கள் அதேபேச்சு இப்படி மாநாடு நடத்திக்கினு இருந்தா எப்பத்தான் விடிவு காலமோ.. » என்கிறான். « நம்மகிட்ட என்ன செயல் திட்டம் இருக்கு அதை நடைமுறை படுத்த. அது இல்லாத வரைக்கும் சும்மா வாயாலேயே பேசிக்கினு இருக்க வேண்டியது தான் » என்ற நண்பரின் பதிலுக்கு, « எல்லாரையும் ஒரு சேர சந்திக்கிறதுக்கு ஒரு வாய்ப்பு அதை த் தாண்டி வேற என்ன ? » என்பது அவன் அங்கலாய்ப்பு. தம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் தமிழ்ச் சொற்களை மட்டுமே பாவிப்பது எனத் தீர்மானித்து அவன் படும் சங்கடங்களை ஆசிரியர் அழகாகச் சொல்லிக்கொண்டு போகிறார்.

சூரப்பன் வேட்டை : பெயரைக்கொண்டே சட்டென்று நம்மால் எதைப்பற்றி ஆசிரியர் பேசுகிறார் என்பதைச் சுலபமாக விளங்கிக் கொள்கிறோம். நாட்டின் அத்தியாவசிய பிரச்சினையிலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப அன்றைய அரசு எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியே வீரப்பன் வேட்டை என்பதை த் துணிச்சலுடன் சொல்லும் கதை. நேர்மையான சமூக உணர்வுள்ள எழுத்தாளனுக்கு வரும் கோபத்துடன் எழுதியிருக்கிறார். அந்தக் கோபத்திலும் இராசேந்திர சோழன் தமது வழக்கமான எள்ளல் மொழியைக் கையாள மறப்பதில்லை. ஏமாளிதேசம், ஏமாற்று தேசம் வஞ்ச்சகப் பேரரசு, சூரப்பன், தடாலடிப்படை என்ற உருவகப்படைப்பில் ஒளிந்திருப்பவர்கள் யார் என்பதை விளங்கிக்கொள்வதில் அதிக சிக்கல்களில்லை. இக்கதையில் :

« தேடுதல் வேட்டையின் போது ரம்மியமான காலைப்பகுதியில் வீசும் மெல்லிய இளங்க்காற்றில் இயற்கைக்கு மாறான ஏதோ ஒரு துர் நாற்றமும் கலந்து வருவதாக உணர்ந்த தடாலடிப் படைத் தலைவர்……..இது காட்டு விலங்குகள் விட்டதாகவே இருக்க முடியாதென்றும், அதே வேளை இது பருப்பு, சாம்பார், காய்கறி உணவுகளை மட்டுமே சாப்பிட்டு வருபவர்கள் விட்டதாகவும் தெரியவில்லை. காடை, கௌதாரி…..உடும்பு அயிட்டங்களாகவே தெரிகிறது என்றும்…..தொடர்ந்து காட்டில் வாழ்பவர்களுக்கே இது சாத்தியமென்றும், எனவே சூரப்பனோ அல்லது அவர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்களோ விட்டதாகத்தான் இருக்க முடியுமென்றும் சொன்ன அவர் இதை உறுதிச் செய்து கொள்வதற்காக சம்பந்தப்பட்ட அயிட்டத்தை ஆய்வுக்காக கண்ணாடிக் குப்பியில் அடைத்து வல்லுனர் முடிவுக்கு அனுப்பியுள்ளதாகவும் ….உறுதியானால் இன்னும் ஆறுமாதத்திற்குள் அவனைப் பிடித்து விடுவது நிச்சயம் என்றும் அறிவித்திருந்தார் » என்பது எள்ளலின் உச்சம்.

சவாரி :

இராசேந்திர சோழனின் சிறுகதைகளில் நான் மிகவும் விரும்பி வாசித்த சிறுகதை. கி மாப்பசானை நினைவூட்டும் மொழி நடை.

த.கு கட்சியின் தலைமைக் குழு கூட்டம். « அஜண்டாவைச் சொல்லுங்க தோழர் » என்கிறார், உறுப்பினர்களில் ஒருவர். « வழக்கமான அரசியல் போல அறிக்கை எல்லாம் வேணாம். இண்ணையக் கூட்ட த்துலே ஒரே ஒரு சப்ஜெக்ட் தான், குதிரைப் பிரச்சினைன்னு அது மட்டும் போதும், அதுலியெ உட்பிரிவா அ.முகம், ஆ.வயிறு, இ.கால்கள், ஈ. வால், உ. சூத்துன்னு அத மட்டும் போட்டுக்குங்க போதும் », என்கிறார் மற்றவர்

« இயக்கப்பணிகள் பொருட்டு தலைமைக்குழு தோழர்கள் அவ்வப்போது வெளியூர் பயணங்களை மேற்கொள்வதில் பல்வேறு இடர்ப்பாடு…..இச்சிக்கலைத் தீர்க்க கட்சிக்கு குதிரை ஒன்று வாங்குவது என்றும், முக்கியமான நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்லும் த.கு தோழர்கள் இக்குதிரையைப் பயன்படுத்திக்கொள்வது என்றும், த.கு.வில் முடிவு செய்து » தலைமைகுழுப் போட்ட தீர்மானத்தை மாவட்ட வட்ட குழுக்களும் வழிமொழிகின்றன. பிறகு வழக்கமான அரசியல் கூத்துகள். ஒரு நல்ல சாதிக்குதிரையை வாங்க ‘குதிரை நிதி’ திரட்ட அது குறித்த ஆதரவுகள் எதிர்ப்புகள் என்று நீளும் கதையில் நாம் செய்தி த் தாள்களில் வாசிக்கிற அத்தனை அசிங்கங்களும் அரங்கேறுகின்றன. நல்லதொரு அரசியல் நையாண்டி கதையை படித்த மகிழ்ச்சி.

பிரார்த்தனைகளும் பிரசாதங்களும் :

மா நாடுகளைப் பகடி செய்யும் கதை. அரசியல் மா நாடு என்றில்லை, பொதுவாக இங்கு அனைத்துமே கிடைத்த நிதியை செலவு செய்ய அரங்கேற்றும் காரியங்கள். எவனோ செத்திருப்பான், ஈமச் சடங்குகளில் தங்கள் தங்கள் உறவுக் காரர்களுக்கு தலைக்கட்டுதல் கன ஜோராக நடைபெறும். அதன் மாற்று காட்சிதான் இந்த மா நாடுகள். இந்த லட்சணத்தில் மைக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு அடுத்தவன் முதுகில் அழுக்கைத் தேடுவார்கள். மா நாட்டின் முடிவில் என்ன உருப்படியாக நடந்தது, எனத் தேடினால் ஒன்றுமிருக்காது.

« என்னப்பா மா நாடெல்லாம் எப்படி » என நண்பனைக் கேட்கிறான் மா நாட்டில் கலந்துகொள்ள வாய்ப்பில்லாத கதை நாயகன்.

« ரொம்ப சிறப்பா இருந்த து. மூன்று நாளும் என்.வி. தான். மொத நாள் மீன் குழம்பு. ரெண்டாம் நாள் சிக்கன் , மூணாவது நாள் மட்டன் கூடவே வட பாயாசம் வேற » என் கிறான் சினேகிதன். இவன் சிரித்து « ஏம்பா அதையா கேட்டேன் மாநாடு எப்படி இருந்த துன்னா » என் கிறான். « எல்லாம் வழக்கம் போலத்தான் » என்கிறவன், « மா நாட்டிலே எல்லாருக்கும் பஞ்ச்சாமிர்தம் கொடுத்தாங்க . நம்ப தோழர் ஒருத்தர் பஞ்சாமிர்த வியாபாரம் பண்றாராம். வெளி மார்க்கட்டுல வெல அமபது ரூபா. நம்ப தோழர்களுக்கு பத்து ரூபா சலுகை » என இராசேந்திர சோழன் எழுதுகிறபோது, சோரம் போகாத எழுத்தாளர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் எக்காலத்திலும் தோன்றுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை அளிக்கிறார்.

விசுவாசம் : தெரு நாய் ஒன்றின் விசுவாசம் பங்களா நாயாக மாறியதும் இடம் மாறும் அழகு மிக நேர்த்தியாகச் சொல்லப்பட்டுள்ள து. தெரு நாய்தான் கதை நாயகன் அல்லது கதை நாய்கன். நாய், குரைப்பு, அதனை அறிந்த மனிதர்கள் என்று மூன்று தரப்பினருக்கிடையே நிகழும் சம்பவக் கோர்வை ஆழமான சமூக பார்வையுடன் கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது. இராசேந்திர சூழன் படைப்பு குறித்து ஆய்வு செய்பவர்கள், சிறுகதை எழுத ஆர்வமுள்ள இளைஞர்கள் கட்டாயம் படித்துப் பார்க்கவேண்டிய கதை.


இராசேந்திர சோழனின் நெடுங்கதைகள்

தமிழினி வெளியீடான ஒரு நூலில் அவருடைய மூன்று குறு நாவல்கள் உள்ளன. சிறகுகள் முளைத்து, 21 வது அம்சம், பரிதாப எழுத்தாளர் திருவாளர் பரதேசியார் பண்டித புராணம்.


சிறகு கள் முளைத்து :

அக்காள், அம்மாள் என பாஸ்கரன் என்ற இளைஞனுக்கு ஆதரவாக இருந்த பெண்கள் இருவரும் அவர்கள் சேர்ந்த சமூகம் எதிர்பார்க்கிற அல்லது விதி திருக்கிற நெறிமுறைகளை மீறுகிறார்கள். இம் மெய் நிகழ்வினை ஏற்றுக்கொள்ள திரானியின்றி மனதில் ரணத்துடன் நாட்களைக் கழிக்கிற இளைஞன் வாழ்க்கையில், அவனுக்கு ஆறுதலாக இளம்பெண் ஒருத்தி குறுக்கிடுகிறாள். இவனும் தன் வாழ்க்கையில் நடந்தவற்றை மறந்து காதல் வயப்படுகிறான். கடைசியில் அவளுங்கூட முதல் காதல் நிறைவேறாதுபோனதால் தன்னிடம் வந்தவள் என்ற உண்மையை அறியவரும்போது, அதனை பேரிடியாக நெஞ்சில் வாங்கிக்கொள்கிறான். அழுதகண்ணீரும், சிந்திய மூக்கும் என்கிற வாய்ப்பாடுகளை மறந்து, எளிமையான மொழியில் சொல்லப்பட்ட கதை.

21 வது அம்சம்

எழுபதுகளின் மத்தியில் அமலான நெருக்கடி நிலையையும், அப்போதைய மத்திய அரசின் இருபது அம்சத் திட்டங்களையும் பரிகசிக்கும் கதை. இக்கதை பிரச்சினையுள்ள காலத்தில் வெளிவரவில்லை என்று தெரிகிறது. வந்திருந்தால் எழுதியவருக்கும் பெரும் பிரச்சினையாக மாறியிருக்கும். சுப்பராயன் என்ற ஏழை குடியானவனுக்கு கரம்பாக க் கிடக்கும் நிலங்களை உழுது பயிரிட கடனுக்கு ஏற்பாடு செய்யவேண்டும் என்று முனைப்புடன் ஆசிரியர் பணியிலிருக்கும் ராமச்சந்திரன் என்பவர் எடுக்கும் முயற்சிகளையும், அவருடன் சுப்பராயனும் அவன் தகப்பனும் ஒவ்வொரு வங்கியாக ஏறி இறங்கி படும் துயரங்களையும் ஆசிரியர் சொந்த அனுபவம்போல சித்தரிக்கிறார்.இப்பிரச்சினைக்கிடையில் குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டத்தின் கீழ் குறியீட்டை எட்ட அறுவைச் சிகிச்சைக்கு ஆட்களைப் பிடிக்க ஆசிரியர்கள் பட்ட வேதனைகளையும் பார்க்கிறோம். வாசக்டமி என் கிற ஆண்களுக்கான அறுவைச் சிகிச்சைக்குக் கிழம் கட்டைகளையெல்லாம் ஏமாற்றி அறுவைச் சிகிச்சை செய்த கதைகள் ஏராளம்.

இராசேந்திர சோழன் குறு நாவல்களிலும் பார்க்க சிறுகதைகளில் கூடுதலாகப் பிரகாசிக்கிறார்.

உதவியவை :

1. http://www.sirukathaigal.com

2. இராசேந்திர சோழன் குறு நாவல்கள், தமிழினி , சென்னை 14

-

அலையுமொரு இலையாய் கவிதைச் சொல்லியின் குரல். : எஸ்.சண்முகம்

download (40)

விதானத்துச் சித்திரம்
ரவிசுப்பிரமணியன்

1.

நமது அன்றாட வாழ்வின் நிச்சயமற்ற கணங்களை ஒரு சில தருணங்களில்தான் நாம் விழிப்புடன் எதிர்கொள்கிறோம். பல சமயங்களில் அவை நமது நினைவிலியில் தேங்கிவிடுகின்றன. பெருநகரத்தின் மிதமிஞ்சிய ஒலிப்பெருக்கத்தின் மத்தியில், மனம் விழையும் துளி நிசப்தத்தைத் தரக்கூடிய யாவுமே நமக்கு அணுக்கமானதுதான். ஒரு நெடிய நாளை; நாம் விரும்பாத பலவற்றுடன் செலவழித்துவிட்டு திரும்பி பார்க்கையில் எஞ்சும் பூதாகாரமான வெறுமையின் இருள் படர்ந்து விடுகிறது. இந்நிலையில் பரவசமளிக்கும் ஒரு மெல்லொளியாய் சில கவிதைகள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. அப்படியொரு கவிதைத் தொகுதியை ’விதானத்துச் சித்திரம்’ சமீபத்தில் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறார் கவிஞர் ரவிசுப்பிரமணியன்.

தனது முந்தைய கவிதைகளின் மொழியின் கவித்துவப் பண்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுப்பட்ட கவிதைகள் இப்புதிய தொகுதி நமக்களிக்கிறது. கவிதைசொல்லியின் மொழி வாசக மனதில் கட்டமைக்கும் ஒரு காட்சிப் படிமத்திற்கும் அதன் வாசகனுக்கும் இடையே நிலவும் வெளியை ரவிசுப்பிரமணியத்தின் கவிதைப் பிரதிகள் அழிப்பாக்கம் செய்துள்ளன. அதீதமான வெளிப்பாட்டு பதங்கள் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளன. கவிதை தோற்றுவிக்கும் உணர்வு வெளியும் பிரதியும் ஒருவித மொழி இணக்கத்துடன் இயங்குகின்றன. படிமங்கள், உருவகங்கள், குறியீடுகள் என இனம்காணும் பிரயத்தனத்தையும் இவை தவிர்த்துள்ளன. கவிதைப் பிரதிகளை வாசித்து முடித்ததும் அதன் சுழற்சியின் விளைவாக படிமங்கள் மனவெளியில் கிளர்ந்தெழுந்து கவிதையனுபவத்தைக் கூட்டுகிறது. ஏற்கனவே நினைவில் பதிந்திருந்தவை மீள் -நினைவுறுத்தல் போன்று கவிதை சொல்லியின் குரல் ஒலிக்கிறது.

2.

விதானத்துச் சித்திரம் கவிதைத் தொகுதியில் உள்ள சில கவிதைகள் குறித்து இங்கு பேசலாம். ’அவ்வளவுதான் எல்லாம்’ என்ற கவிதையைக் காண்போம். நித்தம் நாம் எதிர்கொள்ளும் மின்வெட்டு எனும் நிகழ்வு இவ்வாறு கவிதை இயக்குகிறது.

மின்சாரம் போய்விட்டது
கதவுகளைச் சாத்தாதே
மெழுகுவத்தி வேண்டாம்
சீமெண்ணை விளக்கைத் தேடாதே

***************************

********************************

இருள்
திகில் கலந்த அமானுஷ்யமானதால்
காற்று நின்று விடுகிறதா என்ன?

ஒளி அடங்கிய பின்
புது ஒலிகள்
புறத்தில் கேளா ஒலிகள் அகத்தில்

இதோ மின்சாரம் வந்துவிட்டது
சிரிக்கிறாய்
அவ்வளவுதான் எல்லம்.

ஒளிநிறைவிலிருந்து ஒரு மின்வெட்டால் உருவாகும் இருள் என்ற வெளியில் கவிதைத் தன்னைக் கட்டியமைக்கிறது. இது அமானுஷ்யம் என்ற உணர்வினைத் தோற்றுவிக்கிறது. பின்னர் ஒளி அடங்கிய பின் என விரிந்து புறத்தில் கேளாத ஒலிகள் அகத்தில் என்பதினால்; மேலே சொல்லப்பட்ட அமானுஷ்யம் அக – ஒலிகளாக இங்கு பதிலியாகப் படிவப்படுத்தப்படுகிறது. மனித உணர்வின் எல்லையைத் தகர்க்கும் விதமாக மீண்டும் மின்சாரம் வருகிறது. ‘அவ்வளவுதான் எல்லாம்’ எனும்படியான அமானுஷ்யம் இடையறாது நிகழ அல்லது அதைத் தோற்றுவித்த இருள் / திகில் / ஒளி அடக்கம் / ஆகிய சொற்கள் எல்லாம் அவ்வளவுதான் என்று கவிதை மொழிந்து முடிகிறது. இக்கவிதை நிகழ்த்தும் ஒருவகை மொழியாட்டத்தின் திறவுகோலை ரவிசுப்பிரமணியன் ’கண்களை மூடு’ என தனது கவிதையில் பொதிந்து வைத்துள்ளார். இதேபோல் இவரது மற்றொரு கவிதையையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ’முதல் தகவல் அறிக்கை’ பிரதியில் வரும்

அவன் இறந்து போனான்
அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்.

என வருகிறது. இந்த ’அவ்வளவுதான்’ என்ற சொல்லை இவர் பிரயோகிக்கும் விதம் மிகவும் பிரத்யேகமானது; அவ்வளவுதான் என்பதில் அளவற்ற அர்த்த சாத்தியங்கள் அடங்கியுள்ளன. ஒரு தத்துவார்த்தமான சமனைக் கொண்ட மனோநிலையில் பெரும் பேசாமையை முன்நிறுத்துகிறது.

download (39)

3.

நகர சாலைகளில் அன்றாடம் சுயம் தொலைத்து திரும்பும்போது குறுக்கும் மறுக்குமான சாலைகள் தெளிவின்மையின் வரைபடமாய் உருப்பெறுகிறது.

நமது தன்னிலையானது சிதறடிக்கப்பட்டு பன்மைப்படுகின்றன. பூர்வ – நிலத்திலிருந்து பெயர்ந்து நகரத்தின் தார்ச்சாலையின் ஓரங்களில் பதுமையாய் நடப்பட்டிருக்கும் செடிகளாய் நம்மை நாமே சில தருணங்களில் உணர்கிறோம். அவ்வாறான வேர்பிடிப்பற்ற நகர வாழ்வின் அவலத்தை முன்னிறுத்தும் மற்றொரு கவிதை :

மெல்லிய இலையும்
நறுமணப் பூவும்
துளிர்க்கும் அழகும்
செளந்தர்யம்

வேரோடு பிடுங்கி
துர்நாற்ற நதியோடு
அழுக்கு நீரைக் குடித்தன வேர்கள்
அமிலக்காற்றில் ஆடின இவைகள்
கறுத்து சிறுத்து சுருங்கின தளிர்கள்
எல்லாம் கொஞ்சம் காலம்தான்

இலையும் மணமும் குணமும் மாறி
தளுதளுத்து வளர்கிறது
மேலும் ஒரு மாநகரச் செடி.

இக்கவிதை தன்னளவில் ஒரு காட்சியை நமக்கு புலப்படுத்துகின்றன. இதன் அடிநாதமாக வேறொரு குரலை கவிதைசொல்லி மீட்டுகிறார். அது இடம்பெயர்ந்து மாநகரத்தில் தனது பூர்வாங்கத்தின் சகல பிரத்யேகத் தன்மைகளாலான நிலத்தின் குணத்தையும் / மணத்தையும் மாற்றிக் கொள்ளும் சூழலில் தனித்து நிற்கும் ஒருவனைக் குறியீடாக்குகிறது ’மாநகரச் செடி’.ஒரு வாசிப்பில் இடம்பெயர்ந்த ஒருவனின் அகமும் மற்றும் புறமும் அந்நியத்தைக் கவிதை அத்துணைக் கச்சிதமாக மொழிவயப்படுத்தி உள்ளது.

மாநகரச் செடி கவிதையின் புலம் என்பது மறக்கப்பட்ட நிலையின் வடிவமாக ‘கிரஹ சுழற்சி’ யில்

குளத்துநீர் ஸ்படிக நன்னீராய் மாறுகிறது
மேனியழகைப் பருகிய மீன்கள்
எம்பித் துள்ளிக் குதூகலிக்கின்றன
மென்முலைகள் தளும்பக் கண்டு
சூரியனும் இளம் பதத்திற்கு மாறுகின்றன

ஈர அடியைக் கரையில் வைக்க
மண்ணெல்லாம் புல்லாகிச் சிரிக்கிறது.

என்ற வரிகளில் மாநகரம் என்பதின் எதிரிடையான நிலப்பரப்பின் ஒருபகுதியை சித்தரிக்கிறது. வறட்சியான நகரத்திற்கு நேரெதிர் பண்பின் குறியீடாக ஸ்படிக நன்னீர் விரிகிறது. நினைவு தொலைந்த நிலத்தின் மீதான நாட்டத்தை ரவிசுப்பிரமணியனின் கவிதையாடலாக உருமாற்றுகிறது.

4.

கவிஞர் ரவிசுப்பிரமணியனின் விதானத்துச் சித்திரம் கவிதைத் தொகுதியில் அதிகமாய் பயின்றுவரும் இசையைக் குறிக்கும் பகுதிகளைப் பற்றி; இசையை நன்கறிந்தவர்கள் விரித்து எழுத வேண்டும். ஆகையால் அப்பகுதிகளைக் குறித்து இங்கு நான் விவாதிக்கவில்லை.

5.

மற்றைய கவிதைகளில் பிரதானமாக வெளிப்படும் கவித்துவ புலங்களில் சிலவற்றை இங்கு குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இத்தொகுதியை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்ததில் என்னை ஈர்த்த கவிதைகளில் கவிதைசொல்லியின் (ரவிசுப்பிரமணியனின்) ’தன்னிலை’ என்பது நகரத்திற்கும் / பூர்வநிலத்திற்கும் இடையே எவ்வாறு பரிதவிக்கிறது என்பதே முக்கியமாகப்பட்டது. மேலும் அரூபமானவைகளுக்கும் பருண்மையானவைகளுக்கும் மத்தியில் இவரது கவிதைமொழி இடையாடுகிறது. அணிலாய் உருவெடுத்த அன்பு / முகம் தெரியா அதிதி ஆயினும் / புலன்களுக்கும் அகப்படாத ஸ்தூலமான பிறவி அவன் / பார்வைக்கு அறியா தளத்தில் அவனும்/ என வரும் இவ்வரிகள் கவிதைகள் பலவற்றிலும் வருபவை. அரூபமும் x பருண்மையும் மொழியுள் இயைந்து உருவாக்கியுள்ள இடையறாத கவித்துவ இடையாட்டம் ரவிசுப்பிரமணியனின் கவிதைப் பிரதிகள், இறுதியாக

கவிந்த மெளனத்தை

நீளும் அமைதியைச்

சரசரவென கீறியபடி

இருவருக்குமிடையில்

காற்றில் அலையுதொரு இலை.

கவிதைப்பிரதிக்கும் x வாசகனுக்கும் இடையே அலையுமொரு இலையாய் கவிதைசொல்லியின் குரல்.

மனப்பிறழ்வின் மீதேறி நின்று கதை எனக்குச் சொன்ன கதை – சீனிவாசன் நடராஜன்

download (17)

சொல்லபடும் வார்த்தையின் வழியாகப் பெயர், பொருள், செயல் என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. புரிந்து கொண்டதை வைத்துக்கொண்டு அவனால் ஒரு முடிவுக்கும் வரமுடிகிறது. பவா செல்லதுரை தன்னுடைய அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளையும் தன்னுடைய கதைகளோடு சேர்த்துப் பின்னாட்களில் எழுதி வந்தார். ஒரு கதைசொல்லியாக அவரைப் பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஆவணப்படத்தைச் சமீபத்தில் பார்த்தேன்.

ஒரு குழந்தை அம்மாவிடம் செவிவழியாகக் கதைகளைக் கேட்டு வளர்கிறது. குழந்தை தன் பால்ய பருவத்தில் தான் கேட்டு வளர்ந்த கதைகளின் களங்களைப் பார்க்க நினைக்கிறது. அதற்கான முயற்சியை எடுத்து, அந்த இடங்களைப் போய்ப் பார்த்த பால்ய வயதுப் பிள்ளைக்கு அங்கு என்ன கிடைத்தது? கதைகேட்டு வளர்ந்த பிள்ளையுடைய கதையில் எதிர் கொள்கின்ற அண்ணன்மார்களையோ, ஆதர்சங்களையோ சந்தித்து (குழந்தையாக இருந்து பால்ய பருவத்தை எட்டிய) அவர்களிடம், ” இங்க ஒன்னு இருந்துதாமே, ஒன்னு நடந்துதாமே” என்று கேட்டபோது, அவர்கள் கொடுத்த பதில் என்ன?
இவர் அறியாத ஒரு சூட்சுமத்தை அவர்கள் செய்கிறார்கள். பால்ய காலத்துக்கே உரிய முறுக்கும் முனைப்பும், நம்பிய விஷயங்களின் மேல் கொண்ட கொள்கைப் பிடிப்பும், நிச்சயமாகக் கதைசொல்லியைப் பார்த்துக் கதையானது கேட்பதுபோல, இந்தக் கதைசொல்லி கொண்ட பிடிப்பும் விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் மிகப்பெரியது.

அந்த ஆவணப்படத்தில் சந்துரு பேசகிற மாதிரி, ஓர் ஊரில் ஓர் இயக்கம் மாநாடு போட்டால், மாநாட்டில் பேசப்படும் பல விசயங்களைத் தாண்டி ஊர் மக்கள் மாநாட்டிற்காக வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவதாகச் சொல்லும் இடம் மிக நுட்பமானது. ஒரு மாநாடு ஊர் மக்களால் பேசப்படும்போது மாநாட்டினுடைய தீர்மான நகல்களைப் படித்தோ, தீர்மானம் என்ன விளைவுகளையும் தாக்கத்தையும் கொண்டுவரும் என்பதைப் பற்றிய விவாதமற்றோ, மாநாடு பற்றிய அறிவிப்புகளையும் அதில் பேசுகின்ற நட்சத்திரங்களையும் அறிந்துகொண்டு அவர்களைப் பிடித்திருந்தால் பிடித்த விதத்தில் பாராட்டிப் பேசி மகிழ்ந்தும், பிடிக்கவில்லையென்றால் சாடி, திட்டித்தீர்த்தும் பேசக்கூடிய ஊர் மக்களுடைய மனநிலை எல்லாவற்றையும் தாண்டி வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவது ஆராயத்தக்கது. பதாகைகளின் அழகில் ஊர் மக்கள், மெய்மறந்து போய்க் கிடப்பதைப் பயன்படுத்தி எந்தக் கொள்கை சார்புடையவர்களாக மக்கள் இருந்த போதிலும் தங்களுடைய இயக்கத்தை மக்கள் ஏற்கும் விதத்தில் முன்னெடுக்கத் திட்டமிட்டு, அவர்களே முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய விதத்தில் அந்தப் பதாகைகளை அமைப்பது கொள்கை முழக்கங்களைத் தாண்டிப் பதாகைகளின் கவர்ச்சியை இயக்கங்கள் நம்புவதைக் காட்டுகிறது.

நான் முன்பே கூறியதுபோல பால்ய காலத்தின் முறுக்கும், கொண்ட கொள்கையின்பால் வைத்த விசுவாசமும், அதை முன்னெடுத்து செல்லக்கூடிய திடமும் தைரியமும் திண்தோள் வலிமையும் கொண்ட வாலிபர்கள் நிறைந்த நாட்டில் சிறு வயதில் தன் அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளை நம்பி அந்தக் கதைக்களத்தில் இருக்கக் கூடிய புனைவுகளை உண்மை என்று எண்ணி வாழத் தொடங்குகிறார்கள். நம் கதை சொல்லி அவ்வாறு தேடித் திரியும் காலத்தில், அந்த இடத்தைக் கண்டு அனுகும்பொழுது, அங்கே எதிர்கொள்ளும் அண்ணன்மார்கள் சொல்லும் செய்திகளை நம்பி இப்படியான ஒரு சமூகத்திற்காக நாம் போராடுகிறோம் என்று எண்ணுகிறார். அதையும் தாண்டி ஒரு சமூகத்தை மேம்படுத்தப் போராடுகிறோம், எளிய மக்களை வறுமையில் இருந்து காப்பாற்றப் போராடுகிறோம் எல்லோருக்கும் உதவி செய்கின்றோம், விசுவாசமாகவும் கொள்கையோடும் இருப்பதாக நினைக்கிறார்.

கதைசொல்லி, மிகப்பெரிய நம்பிக்கையில் திளைத்து அதில் அன்றாடம் கிட்டும் கைத்தட்டல்களும் விசில் சத்தங்களும் ஆராதனைகளும் ஆர்ப்பரிப்புளும் மனமகிழ்வை உண்டாக்கி அந்த மயக்கத்திலே திளைத்து இயக்கத்திற்காகத் தன்னை அர்ப்பனித்துக் கொண்ட ஒரு வாலிபன். பின்னாளில் இலக்கியம் சார்ந்து இயங்க ஆரம்பித்து, எழுத்துலகிற்கு வந்து எழுத ஆரம்பித்து இந்த மக்களுக்கான பிரச்சார யுக்தியாகவோ பரப்புரையாகவோ இல்லாமல் முக்கியமாக வட்டார வழக்குகளை இயல்பாகக் கையாண்டு ஒரு கதைசொல்லியாக நான் இருப்பது தவறா கதையே என்று கதையிடம் கேட்கிறான்.

கதை அவனிடம் சொல்கிறது, நீ ஒரு தனி மனிதன், உனக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள் உண்மையானது, நீ உணரும் உணர்வுகளும் உண்மையானது, ஏற்படும் உணர்வுகளுக்கும், உணரும் உணர்வுகளுக்கும் அதிக வித்தியாசங்கள் இல்லை, ஒரு வித்தியாசத்தைத் தவிர. உன் அண்ணன்மார்கள் சுற்றி நின்று கைதட்டியது உனக்கு மகிழ்வென்றால், அது ஏற்படுத்தபட்டது. நீ யாருக்கேனும் யாரும் பரிந்துரைக்காத விதத்தில் உதவி செய்து நீ உணர்ந்த மகிழ்வு என்பது, நீ அடைந்த மகிழ்வு. உன் உள்ளுணர்வு உனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய அறிவும், தெளிவும், மகிழ்வும் நீ உணர்ந்தவை. உன் அண்ணன்மார்கள்உனக்கு ஏற்படுத்தியது ஏற்படுத்தப்பட்டவை. ஏற்படுத்தப்பட்டவை யாவும் பலராலும், பல விதத்திலும், பல நேரங்களிலும், பல வகைகளிலும் உன்னிடம் ஏற்படுத்த முடியும். ஆனால் உன் உள்ளுணர்வு உனக்கு உணர்த்துவது என்பது கதையாகிய நான், கதைப்பவனாகிய உனக்கு ஏற்படுத்துவது, உணர்த்துவது.

இவ்வாறான சுயபரிசோதனையின் உச்சத்திலே, நீ ஒரு கதை சொல்பவனாக, எனக்குத் தெரிகின்றாய். சொல்லப்பட்ட கதையாகிய நான், உன்னிடத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கின்றேன். நான் எதிர்பார்ப்பது என்னவென்பது உனக்குத் தெரிந்துபோன தருணத்தில் நீ உன் அண்ணன்மார்களை விட்டுப் பிரிந்தாய். உனக்காகவும், உன்னுடைய முன் முடிவுகளுக்காகவும், நீ உணர்ந்த எளிய மக்களுக்காகவும், கதை சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறாய். அப்படி நீ சொல்லிய கதைகள்தான் உன்னுடைய கதைகள். கொண்டாட்டமான மனநிலையின் உச்சத்தில் இருக்கும் தருணங்களிலே நீ எளிய மக்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். எளிய மக்களின் வறுமை பற்றிக் கதை சொல்கிறாய். எளிய மக்களின் துயரங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். இது ஏற்படுத்தபட்டதல்ல, உணர்ந்தது. தனிமனிதனாகிய உனக்கு உன்னுடைய உள்ளுணர்வும், கதையாகிய நானும் உணர்த்தியது. இந்த உணர்வின் உச்சத்திலே நின்றுதான் நீ எளிய மக்களைப் பார்க்கிறாய். நீ அவர்கள் மீது கருணையும், அன்பும் கொண்டு அவர்கள் அறிவும், செறிவும், வளமையும் கொண்ட வாழ்வியலை அமைத்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறாய். நீ எதைக் கடத்த முற்பட்டாயோ, அதைக் கடத்தும் கருவியாகக் கதையாகிய என்னைப் பயன்படுத்துகின்றாய். உன் அம்மா உனக்கு சொன்னதுபோல.

…………………………………………………………

பவாவைப் பற்றி ஷைலஜா இப்படி சொல்றாங்க, ”அவர்கிட்ட எனக்கு ரொம்ப புடிச்சதே அப்ரிசிஷியேஷன்தான், புடிச்சிருந்தால் கொண்டாடுவார். புடிக்கலன்னா இனிமே நான் பேனாவே எடுக்க முடியாத படி கிழிச்சி மூஞ்சில போட்டுடுவார்”.

எனக்குத் தெரிந்து அதுதான் இந்தக் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல் தொடங்குகின்ற இடம். ஆனா ஜே.பி கதை சொல்லியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது விஷூவல்தான் கதைசொல்லியை முதலில் ஈர்த்துப் பின்னர் ஆக்கிரமித்திருப்பதாகவும் சொல்லுகிறார். அதிலிருந்துதான் கதைசொல்லி ஒரு கருவியைத் தேர்ந்தெடுத்து எழுத ஆரம்பித்ததாக இந்த ஆவணப்படத்தில் ஜேபி பதிவு செய்கிறார்.

ஜெயமோகன் கதை சொல்லியைப் பற்றிப் பேசும்போது கதை சொல்லியின் வாழ்வியல் ஒரு கொண்டாட்டமான மனநிலையில் நெருக்கடி அற்ற வாழ்வியலாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார். கதைசொல்லியின் எழுத்து அல்லல்படும் எளிய மனிதர்களை அவர்களுடைய துயரங்களைக் கருணையோடு பார்க்கக்கூடிய, எழுதகக் கூடிய எழுத்தாகவும் இருப்பதாக ஜெயமோகன் பதிவு செய்கிறார். இங்கிருந்துதான் ஆவணப்படத்தை மூன்று விதமாக நான் பிரிக்கிறேன். ஒன்று கதைசொல்லியைப் பற்றிய விமர்சனம். இரண்டு, ஷைலஜாவின் பதிவின்படி கதைசொல்லியின் ரசனை. மூன்று, காட்சிகளின் படிமங்களிலிருந்து கதை சொல்லல். இப்பார்வையிலிருந்து ஆவணப்படம் ஆரம்பிக்கும் இடம் சிங்காரக்குளம்.

படத்தில் சிங்காரக்குளத்தைப் பற்றிக் கதைசொல்லி பேசும்போது சிங்காரக்குளம் இருந்த ஜமின் பற்றியும், அதனுடைய அமைப்பு பற்றியும் விரிவாகச் சொல்கின்றார். ஜமின் நிலைமை இன்றைக்கு என்னவாக இருக்கிறது? என்று விஷூவலாகப் படத்தில் காட்டுகிறார்கள்.
குளத்தினுடைய ஒரு பகுதியை இயற்கை அறன் பாதுகாத்ததாகவும், இன்னொரு பகுதியை ஜமினின் முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாத்ததாகவும் கதை சொல்லி சொல்லுகிறார். இரண்டு விஷயங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த நீர்நிலையைக் கதைசொல்லி சிறு வயதிலிருந்து செய்திகளாகக் கேட்டுக் கேட்டு பார்க்காமல் அனுபவிக்காமல் அனுபவிக்கவும் , பார்க்கவும் தூண்டப்பட்ட கதைசொல்லி சிங்காரக்குளத்தை நேரில் பார்க்கிறான். ஒரு மிகப்பெரிய சமூகம் நீர்நிலையைப் பார்ப்பதற்கும், அதை சுகிப்பதற்கும், அனுபவிப்பதற்கும், ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அந்த இயக்கமானது வெற்றி கொள்ளப்பட்டு இயற்கை அறன் அப்படியே விடப்பட்டு, இந்த முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாப்பதிலிருந்து அந்த நீர்நிலை விடுவிக்கப்பட்டு, அது அதுவாகவே தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு எளிய மக்களுக்காக வரும்பொழுது, அது தேன் சொட்டும் தண்ணீராக இல்லாமல் போனதுதான் என்னுடைய மிகப்பெரிய சோகம் என்று கதைசொல்லி சொல்கிறார். இதைத்தான் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல்களாக நான் பார்க்கிறேன்.

ஒரு கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடம் மிகவும் மனம் திறந்து பேசக்கூடிய இடமாக நான் நினைக்கின்றேன். இந்த ஆவணப்படம் ஒரு கதைசொல்லி பற்றிய ஆவணப்படமாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. கதைசொல்லியும், கதையும் மனம் திறந்து பேசிக்கொள்கிற விஷூவலாகத்தான் பார்க்கிறேன். இந்தக் கதைசொல்லி கதையிடம் என்ன பேசகிறார்? எதைப் பற்றி ஆதங்கப்படுகிறார்? என்று பார்த்தோமானால் கதைசொல்லி தன்னுடைய பால்ய காலத்தில், அம்மா தனக்குச் சொன்ன பல செவிவழிக் கதைகள் மூலமாகத் தூண்டப்பட்டதையும் அவைகளை உண்மை என்று நம்பி தேடித் திரிந்ததையும் பேசுகிறார். கதைசொல்லி உண்மை என்று நம்புவதைக் கதையில் வந்த இடையனும், ஆடுகளும் கல்லாக சமைஞ்ச இடத்தைச் சொல்லும்பொழுது நமக்குப் புரிகிறது. உண்மையிலேயே கல்லாகச் சமைந்தது எப்படி இருக்கும்னு பார்க்க நினைக்கிறார். அவர் பால்ய பருவத்தை எட்டிப் பார்க்கக்கூடிய தருணத்தில் கதைகளில் பல விஷங்கள் குறியீடுகளாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று அவருக்குப் புரிய வருகிருது.

ஒரு விஷயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அந்த நம்பிக்கையை எட்டுவதற்காக ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அவ்வியக்கம் வெற்றி பெறும் பட்சத்தில் எந்த நோக்கத்திற்காக அவ்வியக்கம் நடத்தப்பட்டதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறி, அவர்கள் இடத்தில் வந்து சேர்ந்ததா என்கிற மிகபெரிய கேள்வியைக் கேட்கிறார். ஒருவேளை கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடத்தில் கேட்டுவிட்ட கேள்வியாகவோ அல்லது கேட்டு நமக்குத் தெரியாமல்போன கேள்வியாகவோ இருக்குமா என்கிற யூகம் எனக்கு இப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது தோன்றியது.

அப்படியான கேள்வி, குளத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்ட ஒரு சமூகம், தன்னிடமிருந்த ஒரு குளத்தையோ, குட்டையையோ சிங்காரக்குளத்துக்கு இணையாக மாற்றி அதைப் பற்றிய செவிவழிச் செய்தியை நாம் பரப்புரை செய்திருந்தால் ஒருவேளை சிங்காரக்குளமும் காப்பாற்றப்பட்டு அதேபோன்று இன்னொரு அருமையான குளமும் கிடைத்திருக்கும் என்பதாக.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அறிவும் செறிவும் பெற்ற ஒரு மேம்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்கி இருக்க முடியுமோ, ஒருவேளை மேம்பட்ட சமூகம் என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூடிய முதலாளித்துவ மனோபாவம் உடைய ஒரு சமூகம், குளத்தை வைத்திருப்பதாக நம்பிய விஷயத்தின் மீது ஆர்வத்தின்பால் ஓர் இயக்கம், முற்பது நாற்பது வருடங்களாக முன்னெடுத்த பின்பு குளத்தை எட்டிப் பார்க்கின்றான்.

எட்டிப் பார்த்தால் அந்தக் குளம் யாராலும் பயன்படுத்த முடியாத யாருக்கும் பயனற்ற ஒரு நீர்நிலையாக இருப்பதைக் கண்ணுரும்பொழுது இந்த நீர்நிலையைப் பாதுகாப்பது, இதே போன்று இன்னொரு நீர்நிலையை உருவாக்குவது அதே போன்ற சமூகத்தை உருவாக்குவது, அப்படியான விஷயங்களில் முற்பது வருடமாகக் கவனம் செலுத்தாமல் போனது, அதைப் பற்றிக் கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையிடம் கேட்டு ஆதங்கப்பட்டுக் கேள்வி எழுப்புகிறாரா என்று எனக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

ஒரு சமூக மாற்றம் அறிவையும் அறிவு சார்ந்த விஷயங்களையும் ஊட்டி ஒரு சமூகத்தை அறிவின் உச்சதுக்குக் கொண்டு போவதற்குப் பதிலாக அறிவோடு வாழ்ந்த ஒரு சமூகம் இருந்ததாக நம்பி அந்த இடத்தில் கொண்டுபோய் மனிதர்களைக் குடியேற்றிவிட்டால் அல்லது இவர்களை அங்கே போய் இருக்கச் செய்துவிட்டால் இவர்களுக்கும் அறிவு வந்துவிடும், பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்ற நிலப்பரப்பில் நின்றால் வீரம் வந்துவிடும் என்கின்ற ஒரு நம்பிக்கைக்கு இணையாக ஒரு நம்பிக்கை இன்னமும் நிலவுகிறது.

அப்படி சினிமா நட்சத்திரங்களுடைய கட் அவுட்டுகளுக்குப் பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டால் நாமும் சினிமா நட்சத்திரம் ஆகிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையையோ, தேன் சொட்டும் அருவி தேனருவி என்கின்ற நம்பிக்கையையோ, இது போன்ற விஷயங்களின் மீது நாம் ஆர்வத்தோடு சொயல்பட்டு, அதை எதிர்த்து அதை அடைவதற்கான ஒரு மிகப் பெரிய ஒரு இயக்கத்தை நடத்தி அந்த இயக்கம் இலக்கை அடையும்போது அங்கு அவர்களுக்குக் கிடைக்கின்ற ஏமாற்றம் அந்த ஏமாற்றத்தின் வலி, அந்த வலியின் வெளிப்பாடு இந்தச் சமூகத்தின்மேல் கதைசொல்லி பவா செல்லதுரை எவ்வளவு அன்போடும், கருணையோடும் சைலஜா சொன்னதைப் போல மிகபெரிய விமர்சனத்தை முன்வைக்கின்றார் என்று இந்தப் படம் மூலமாக எனக்குக் கிடைத்ததாகத்தான் நான் நம்புகின்றேன்.

…………………………………………………………

அஜிதன் கூடவும், வம்சி கூடவும் நான் கதைசொல்லியைப் பற்றி அடுத்த நாள் காலையில் நிறைய பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது எங்களுக்கு ஒரு பார்வையை அஜிதன் சொன்னான். கதைசொல்லியின் எல்லாக் கதைகளிலும் பொதுவாக ஒரு கதையில் கன்னி வைப்பதைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட மனிதனைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் எலிகளை எப்படிப் பிடிப்பார்கள்னு, எல்லா வலைகளையும் அடைத்து… என்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இதிலிருந்து பவா செல்லதுரை என்கிற மனிதனுக்கு உள்ளே இருந்து புகைமூட்டத்தில் வேகிற வேதனையும் தெரியும், வெளியில் வந்து நிலப்பிரபுத்துவ தன்மையின் மனோபாவத்தினுடைய கொண்டாட்டமும் தெரியும். ஆகவே இந்த நிலப்பிரபுத்துவ மனப்பான்மையில் உள்ள காபந்து செய்யபட்ட கொண்டாட்டம் என்கிற மனோபாவத்தை, மனநிலையை அவர் உடைத்து வெளியில் கொண்டு வந்து எளிய மக்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்யும் ஒரு மனிதராகக் கதைசொல்லி தன்னை உருவகப் படுத்திக் கொண்டதன் விளைவு தன்னுடைய கதையுடன் கதைசொல்லி ஆதங்கப்பட்டுப் பேசுவது, கேள்வி கேட்பது கதைசொல்லி கதையிடம் கேட்கும் கேள்விகள் என்று அறிந்துகொண்டேன்.

உள்ளிருந்து அனுபவித்த வேதனையைத் தாண்டி, அவர் எளிய மக்களுக்கு இந்த கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்க்கும்பொழுது அவர் அனுபவிக்கும் வேதனை அலப்பரியதாகத்தான் இருக்கிறது. கதைசெல்லி பவா செல்லதுரை தன் கதையினிடத்திலே அதங்கப்படுகிறார். சூழலை முன்நிறுத்தி ஆதங்கப்படுகிறார். இந்தச் சுற்றுச்சூழல் இன்றைக்கு இவ்வளவு கேடுகெட்டுப் போய்விட்டதே. இப்போ இந்த விஷூவல்ஸ் இல்லாம ஜே.பி சொன்ன மாதிரி இந்தக் கொண்டாட்டமான மனநிலையை இந்த எளிய மக்களிடம் எப்படிக் கொண்டுபோவது என்கின்ற ஆதங்கத்தின் உச்சம்தான் கதையினிடத்தில் பேசும்பொழுது எழுப்பும் கேள்வியாக எனக்குப் படுகின்றது.

கதை அவருக்குத் திரும்பவும் ஒரு கேள்வியை எழுப்பி பதிலையும் சொல்வதாக இந்தப் படம் முடிவடைகின்றது.கதை, கதைப்பவனிடத்தில் கேட்கும் கேள்வி எளிய மக்களிடத்தில் கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்ப்பதற்குச் சூழல் சார்ந்த, மனோபாவம் சார்ந்தும், அறிவு சார்ந்த விசயங்களை அவர்களுக்குச் செரிவூட்டி இருந்தால் இந்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் தாங்கள்கேட்ட, தாங்கள் செவிவழியாக அடைந்த செய்திகளின் உண்மைத் தன்மை அறியாமல் அதன்மீது போர்த்தொடுத்து அதற்கு இயக்கம் கண்டதுக்குப் பதிலாக அதைப்போன்ற இன்னொரு சாம்ராஜ்ஜியத்தை நாமே இந்த முற்பது நாற்பது வருடத்தில் உருவாக்கி இருப்போமேயானால் அது தாங்கள் இயக்கம் காணவேண்டிய அவசியத்தையும், எதற்காகக் கண்டிருக்க வேண்டும் என்கின்ற அவசியத்தையும், அப்படியாக ஒரு இயக்கம் இணையாக முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தால், பழமையும் காப்பற்றப்பட்டிருக்கலாமே, புதுமையும் மிக அழகாகத் தங்களுக்கான அடையாளமாக வாழ்வியலின் கொண்டாட்டமாக உண்மையிலேயே இருந்திருக்குமோ அப்படியான கேள்வியைத்தான் அந்தக் கதை கதைசொல்லியான பவா செல்லதுரையிடம் எழுப்பி இன்றைக்குத் தனிமனிதன்தான் இயக்கம், அப்படித் தனி மனித இயக்கத்தினுடைய முன்னோடியாகவும் தனிமனிதன்தான் இயக்கம் என்பதை வருங்கால இளைய தலைமுறைக்கு நிதர்சனமாக உணர்த்துபவனாகவும் நீ இருக்கிறாய். உன்னைப் பார்த்த இளைஞர்களும், உன்னைப் பார்த்த இன்றைய சமுதாயமும் உன்னைப் போன்ற தனிமனித எழுச்சியும் கொண்டாட்டமும் மனநிலையும் வாழ்வியலும் கொண்டு இயங்க ஆரம்பித்து இனிவரும் காலங்களில் அடுத்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் நீ நினைக்கும்உலகத்தை உன் கண்முன்னாலேயே சிருஷ்டிக்கும் ஒரு கதை சொல்லியாக இந்தச் சமுதாயத்திற்கு நீ கிடைத்திருக்கின்றாய். நீ அறிவானவன், நீ அன்பானவன், you are the man of love என்று சொல்வதாகத்தான் இந்தப் படம் எனக்குத் தெரிகின்றது.

வம்சி: பவா வெறும் கதை சொல்லியா ?

பல இடங்களில் சாப்பாட்டைப் பத்தி இந்த ஆவணப்படத்தில் சொல்லப்பட்டிருகிறது. பவா விருந்திற்கு அழைப்பதாகவும் விருந்து முடிந்த பின், ’இது என் வாழ்நாளில் மிகச் சிறந்த விருந்து’ என்று நண்பர்களிடத்தில் சொல்வதாகவும் அர்த்தப்படும்படியான காட்சிகள் இந்தப் படத்தில் இருக்கிறது. நீங்கள் கேட்ட பவா வெறும் கதைசொல்லியா என்பதற்கான பதிலுக்காக நான் இந்த ஆவணப்படத்தில் இருந்து இந்தக் காட்சிகளை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

பவா என்கிற கதைசொல்லி ஏன் கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும். கதைசொல்லி கதைகளை யாரிடத்தில் சொல்லுகின்றான். தனக்கு முன்னால் தன்னைவிடத் தொலைதுரத்தில், தொடர்புக்கு அப்பால் இருக்கக் கூடியவர்களிடம், தன்னை சந்திக்க வரும் நபர்களிடத்தில், தன் சந்திப்பே இல்லாமல் தொடர்புகொள்ளும் பல பேரிடத்தில், பேச்சின் மூலமாக ஒரு தொடர்பை எல்லையை விரிவுபடுத்துவதற்காக ஒரு கதையின் மூலமாக இணைகிறான். கதைசொல்லிக்குப் புற உலகம் என்பது கொண்டாட்டம் மகிழ்வு, அக உலகம் என்பது வலியும் வருத்தமும்.

கதைக்கு அகம் என்பது கொண்டாட்டம், மகிழ்ச்சி. புறம் என்பது வலியும் வருத்தமும். ஆகக் கதைசொல்லி கையாளும் யுக்தி கதைக்கு நேரெதிர்மாறானது. கதை கையாளும் யுக்தி கதைசொல்லிக்கு நேரெதிர்மாறானது. இப்பொழுது கதையைப் பார்த்துக் கதைசொல்லி கேட்பது மாதிரியான கேள்வி:

“நான் வெறும் கொண்டாட்டமான மனநிலையை மட்டும் எளிய மக்களுக்குக் கடத்த நினைத்தேனா?”

”இல்லை”.

அப்போ எளிய மக்களை மேம்படுத்த, எளிய மக்களைச் சமூகத்தின் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் நிறுத்த. அதைத்தான் அதைசொல்லியின் பள்ளித்தோழி முதல் காட்சியில் சொல்லுவார்கள். சமூகத்தில் நாங்க நிக்கனும் அப்படின்னா, ’அப்படிங்குற’ வார்த்தை இருக்கும் சமுகத்தில் இவர்களை இவர்கள் மேம்படுத்திக்கொள்ள எப்படிப் பொருளாதார ரீதியாகவா, அறிவிலா, எந்தவகையில நாகரிகத்திலா, காலச்சாரத்திலா, எந்தவகையில இப்படி பல வடிவங்கள் இருக்கு, ஆக இந்த எளிய மக்கள் தன்னுடைய சமூகத்தை மேம்படுத்த செழுமைபடுத்த, செம்மையடையச் செய்ய ஒரு பிம்பம் தேவைபட்டிருக்கின்றது. அந்த பிம்பம்தான் ஜே.பி சொன்ன மாதிரி விஷுவல் இன்ஸ்பரேஷன். அந்த விஷ்வல்தான் அம்மா சொன்ன கதைகளில் இவருக்கு உருவான பிம்பம், அந்த விஷ்வல்தான் இவர் தேடிப் போகிற தேடல், அந்த விஷ்வல்தான் இவருக்குள்ளிருந்து வெளிப்படுகின்ற வெளிப்பாட்டு வடிவமான கதை. கதைசொல்லி யாருக்காகக் கதை சொல்கிறன், கதைசொல்லி தனக்காகத்தான் கதை சொல்கின்றான். கதைசொல்லியால் சொல்லப்பட்ட கதை, கதைசொல்பவனுக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, தினந்தோறும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு கதையைக் கதை கதைசொல்லிக்குச் சொல்கிறது. இப்படி இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்போ எப்போதோ சொல்லப்பட்ட ஒரு கதை சொல்லப்பட்டவனுக்கு அதன் பின்னர் தினந்தோறும் கதை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. இவ்வாறான கதை கதைசொல்லியினிடத்திலே சொல்லப்பட்ட கதையாகத்தான் நான் பவாசெல்லதுரையின் இந்தப் படத்தினைப் பார்க்கிறேன், பார்த்தேன். இப்படித்தான் நினைத்து பவா செல்லதுரை வாழ்ந்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்து ஆர்.ஆர். சீனிவாசன் பதிவு செய்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்துஅவர்கள் எங்களுக்குத் திரையிட்டார்களா?

இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். மிகச் சாதாரண ஓர் எளிய மனிதனாக – என் முன்னே அந்தப் படம் – கதைசொல்லியும் கதையும் சொன்ன கதையைத்தான் நான் உங்களுக்கல்ல எனக்குக் கதையாகச் சொன்னேன். அதாவது கதை எனக்குச் சொன்ன கதையைச் சொன்னேன்.

…..
நன்றி: அஜிதன், வம்சி, பாவேந்தன்

முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை / வளவ.துரையன்

images (9)

முத்தொள்ளாயிரம்—76
பேய் விளக்கயரும் பெற்றி
முடித்தலை வெள்ளோட்டு மூளைநெய் யாகத்
தடித்த குடர்திரியா மாட்டி—எடுத்தெடுத்துப்
பேஎய் விளக்கயரும் பெற்றித்தே செம்பியன்
சேஎய் பொருத களம்

பேயெல்லாம் வெளக்கேத்தற பாட்டு இது. போர் கடுமையா நடக்குது. சோழனோட பையன்தான் சண்டை போடறான். எதித்த மன்னரோட கிரீடம் போட்டு இருக்கற தலையெல்லாம் ஒடையுது; மண்டை ஓடெல்லாம் வெள்ளையா கெடக்குது. எங்க பாத்தாலும் தலையிலேந்து வந்த மூளை சிதறிக் கெடக்குது. வயித்திலேந்து வெளி வந்த கொடலெல்லாம் கெடக்குது. இதப் பேயி பாத்துதுங்க. ஒடனே அதுங்க அதையெல்லாம் வச்சு வெளையாட நெனச்சுதுங்க; ஒடைஞ்ச மண்டை ஓட்டை அகலா வச்சு, அதுல மூளை எடுது நெய்யாக வச்சு. கொடலுங்களத் திரியாப் போட்டு வெளக்கேத்தி வெளையாடிச்சுங்களாம்.
இதை விடப் பயங்கரமாப் பேயிங்க செய்யறதைப் பாக்கணும்னா கலிக்கத்துப் பரணி படிக்கணும்.

முத்தொள்ளாயிரம்—77
ஊமன் பாராட்டல்
இரியல் மகளிர் இலைஞெமலுள் ஈன்ற
வரிஇளஞ் செங்கால் குழவி–அரையீரலின்
ஊமன்பா ராட்ட உறங்கிற்றே செம்பியன்தன்
நாமம்பா ராட்டாதார் நாடு
[இரியல் மகளிர்=போர்க்களத்தில் ஊரிலிருந்து விலகிச் சென்ற பெண்கள்; இலைஞெமல்=இலைச்சருகு; வரிஇளஞ் செங்காற்குழவி=வரிகள் உள்ள செம்மையான காலை உடைய குழந்தை; ஊமன்=கூகை]

”தோழி! அன்னிக்கு அவங்கள்ளாம் நம்ம சோழனோட பேரைப் பத்திப் புகழ்ந்து பேசாம இருந்தாங்க இல்ல; அவங்களோட கதி இன்னிக்கு என்னாச்சு பாத்தியா? அவங்க நாட்டு மேல நம்ம படை எல்லாம் போச்சு; ஒடனே அந்த ஊர்ல இருந்த பொம்பளைங்க எல்லாம் ஊரை உட்டுட்டுப் போயி காட்டில போயித் தங்கிட்டாங்க; அந்தப் பொண்ணுங்கள்ள சில கர்ப்பிணிகளும் இருந்தங்க; அவங்களுக்கு எல்லாம் அங்க கொழந்தை பொறந்துடுச்சு; கொழந்தைகளைப் போடறதுக்கு ஒரு பாயி கூட இல்ல; கீழே நெறைய இலைங்களோட சருகெல்லாம் கெடந்துச்சு; அந்த சருகு மேலதான் கொழந்தைகளைப் போட்டாங்க; ஒரு நாள் நடு ராத்திரி; அந்தக் கொழந்தைங்கள்ளாம் அழுவுதுங்க; எல்லாருக்கும் ஒரே பயமாயிருக்குது; கொழந்தைகளைத் தூங்க வைக்க யாரு தாலாட்டுப்பாடறது? மரத்து மேல இருந்த கூகை அதாவது கோட்டான்னு வச்சுக்கலாம் இல்ல, ஆந்தைன்னு வச்சுக்கலாம்; அதுங்கதாம் கத்துதுங்க; அதுவே தாலாட்டு மாதிரி இருக்குது. அப்படி அதுங்க பாடற தாலாட்டுலதான் அந்தக் கொழந்தைங்க தூங்குதுங்க.
அதாவது சோழனப் பாராட்டதவங்க நாடு என்னாகும்றதை இப்பாட்டு நல்லா அழுகை வர்ற மாதிரி சொல்லுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—-78
நூறாயிரம்
பொன்னி வளநாடன் கைவேல் பொழிநிலவால்
முன்னர் அசைந்து முகுளிக்கும்—தன்னேர்
பொரவந்த வேந்தர் புனைகடகச் செங்கை
அரவிந்த நூறா யிரம்
[முகுளிக்கும்=குவியும்; பொரவந்த=போர் செய்ய வந்த; அரவிந்தம் தாமரை]

”தோழி! நம்ம சோழ அரசனோட பல அரசருங்க சண்டை போட வந்தாங்க; கிட்ட வந்து அவனோட படைகளையும் அவனையும் பாத்துட்டுப் பயந்துட்டாங்க; எல்லாரும் போயி அவனைக் கையெடுத்துக் கும்பிடறாங்க; எத்தனை பேரு தெரியுமா? நூறாயிரம் பேரு இருக்கும்; அப்படிக் கும்பிடறவங்கள்ளாம் அவங்க கையில கடகம் போட்டிருக்காங்க. அதாவது பொண்ணுங்க போடற வளையலு மாதிரி அது இருக்கும்; கொஞ்சம் தடிமலா இருக்கும். அவங்க கையெல்லாம் நல்லா செக்கச் செவந்து தாமரைப் பூப் போல இருக்குதுங்க. ஆனா அவை எல்லாம் பூக்காம குவியுதுங்க; தாமரைப் பூ எப்பவும் சூரியனைப் பாத்தாதான் மலரும். சந்திரனைப் பாத்தா குவிஞ்சுடும். நாட்டை ஆளற அந்த வேல் நிலவு போல குளிர்ச்சியானதாம். அதனோட குளிர்ச்சியால நூறாயிரம் தாமரைப் பூவும் பயந்து போயி குவிஞ்சு போச்சாம்”

முத்தொள்ளாயிரம்—79
தேரடிக்கூர் வெம்படை
போர்வேலின் வென்றதூஉம் பல்புகழால் போர்த்ததூஉம்
தார்மேவு திண்புயத்தால் தாங்குவதூஉம்—–நீர்நாடன்
தேரடிக்கூர் வெம்படையால் காப்பதூஉம் செங்கண்மால்
ஓரடிக்கீழ் வைத்த உலகு
[தேர்க்கால்”ஆழி; அதாவது ஆணை; திண்புயம்=வலிமையான தோள்]

இந்தப்பாட்டு சோழனை இகழ்ச்சியாப் பேசறமதிரி புகழற பாட்டு. அதாவது பெருமாளு ஒருகாலத்துல எந்தத் துன்பமுமில்லாம அவரோட காலடியால இந்த ஒலகத்தை அளந்தார் இல்லியா? அந்த ஒலகத்தைத்தான இப்ப அந்த சோழன் ஆளறான்னு ஒரு வீரன் அவனோட நண்பன்கிட்ட சொல்றான். அவனோட அரசன் இந்த ஒலகம்பூரா ஆளறான்னு அவன் பெருமையா சொல்றான்.
”நண்பா! நம்ம சோழனுக்கே நீர்நாடன்னு பேரு; அவன் எந்த ஒலகத்தை ஆளறான் தெரியுமா?போர் செய்யற வேலால எதிரிங்களை வென்றதும், இன்னும் நெறைய புகழ் அடைஞ்சவருமான, மாலையெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கற பலமான தோள்கள் இருக்கறவருமான, தேர்க்கால்னு பேரு வச்சிருக்கற சக்கரத்தால காப்பத்தறவருமான, செவந்த கண்ணொட இருக்கற பெருமாளு அவரோட காலோட ஓரடியால அடக்கிக் கீழே வச்ச ஒலகத்தைத்தானே”
இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—80
தளைபட்ட தாள்
ஏங்கா முகில் பொழியா நாளும் புனல்தேங்கும்
பூங்கா விரிநாடன் போர்மதமா—நீங்கா
வளைபட்ட தாளணிகள் மாறெதிர்ந்த தென்னர்
தனைபட்ட தட்டா மரை.
[ஏங்கா=ஏங்கி; மாறி=பகை; தளை விலங்கு; மதமா=மதமுள்ள யானைகள்; தாளணிகள்=காலணிகள்; வளைபட்ட=வளைத்திடப்பட்டன; தாள்தாமரை=கால்களாகிய தாமரை; தளைபட்ட=விலங்கிடப்பட்டன]

இந்தப் பாட்டும் சோழனோட வீரத்தைப் பத்திதான் சொல்லுது.
அவன் ஒரு நாட்டு மேல படையெடுக்கணும்னு நெனச்சா அவனோட யானைப் படையில இருக்கற யானைகளுக்கு எல்லாம் கால்கள்ள வீரக் கழல் போடுவாங்களாம்; அதை அதுங்களுக்குப் போட்ட ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட காலுக்கெல்லாம் விலங்கு போட்ட மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.
”நண்பா! மானமே மழை பெய்யாட்டா கூட தண்ணிவளம் கொறையாத நாடு நம்ம சோழனது. அவன் சண்டைக்கு யானைகளைத் தயார் செய்யச்சே அதுங்களோட காலுக்கெல்லாம் வீரக் கழல் பூட்டுவாங்களாம்; அதைப் பூட்டின ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட தாமரைபோல இருக்கற காலுக்கெல்லாம் விலங்கு பூட்டின மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—81
பொருள்நசையால் பாரா
செருமான வேற்சென்னி தென்னுறந்தை யார்தம்
பெருமான் முகங்கண்ட பின்னர்—ஒருநாளும்
பூதலத்தோர் தம்மைப் பொருள்நசையாற் பாராவாம்
காதலித்துத் தாழ்ந்திரப்போர் கண்.
[செரு=போர்; மானவேல்=வெற்றிதரும் வேல்; தென்னுறந்தை=தெற்கே உள்ள உறந்தை;
நசை =ஆசை]
சோழ மன்னனை நமக்குப் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாத்தாலே போதுமாம். கேக்கக் கூட வேண்டாமாம். ஒடனே நமக்கு அவன் வேணும்ற அளவுக்குப் பொருள் தருவானாம். அதவது வேற எவர்கிட்டயும் போய்க் கேக்க வேணாத அளவுக்குத் தருவானாம். அதால அவனைப் பாத்த கண்ணுங்க வேற எவரையும் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாக்காதாம்.
”நண்பா! பொருள் வேணும்ற நெனப்போட தாழ்ந்துபோயிப் பாக்கறவங்களோட கண்ணுங்க, ’சென்னி’ன்ற பேரோட இருக்கற, தெற்க இருக்கற ஒறையூர்ல வாழற சோழ அரசனோட மொகத்த பாத்ததக்கு அப்புறம் ஒருநாள் கூட இந்த ஒலகத்துல பொருள் வேணும்னு யாரையும் பாக்காதாம்”. இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—82
இரேவதித் திருநாள்
அந்தணர் ஆவொடு பொன்பெற்றார் நாவலர்
மந்தரம்போல் மாண்ட களிறூர்ந்தார்—எந்தை
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி இரேவதிநாள் என்னோ
சிலம்பிதன் கூடிழந்த வாறு
[சிலம்பி=சிலந்தி]

இலை போல வேல் வச்சிருக்கற சோழ அரசனுக்குப் பொறந்த நாளு வருது. அதுக்காக மக்கள் எல்லாரும் அவங்க அவங்க ஊட்டை எல்லாம் சுத்தமாக்கறாங்க; ஒட்டடை அடிக்கறாங்க; சிலந்தி கூட்டை எல்லாம் கலைக்கறாங்க; செவுத்துக்கெல்லாம் சுண்ணாம்பு அடிக்கறாங்க; அரசன் பொறந்த நட்சத்திரம் இரேவதி. அந்த இரேவதித் திருநாளில் அரசன் எல்லாருக்கும் பரிசு அளிக்கறான். அந்தணர்கள் பசுமாடுகள் பொன்னெல்லாம் வாங்கிக்கறாங்க; நாவன்மை இருக்கர புலவரெல்லாம் மலையளவுக்குப் பெரிசான யானை வாங்கிக்கறாங்க; எல்லாரும் ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கறாங்க; ஆனா பாருங்க தன் கூட்டை இழந்த சிலந்தி மட்டும் வருத்தமா இருக்குதுங்க; அதைத்தான் இந்தப்பாட்டு சிலம்பி தன் கூடிழந்தவாறுன்னு சொல்லுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—83
அறிவரிதாய் நிற்கும்
கன்றும் வயவேந்தர் செல்வம் பலகவர்ந்தும்
என்றும் வறிஞர் இனங்கவர்ந்தும்—ஒன்றும்
அறிவரிதாய் நிற்கும் அளவினதாய் அம்ம
செறிகதிர்வேல் சென்னி திரு
[கன்றும்=மனம் மாறுபட்ட; வய வேந்தர்=வலிய மன்னர்; வறிஞர்=ஏழைகள்; செறிகதிர் வேல்=நிறைந்த ஒளி உள்ள வேல்]

தலைவி தன் தோழிகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது. இந்தப் பாட்டுல அவ அரசனோட கொடை, வீரம், செல்வம் எல்லாம் சொல்றா. அவ சொல்ற மாதிரியே பாக்கலாம்.
”தோழி! நல்லா ஒளியோட இருக்கற வேலு வச்சிருக்கற சோழ அரசன் இருக்கானே; அவன் செல்வம் நாளுக்கு நாள் அவனோட வெற்றியால வளருது; அதை ஏழைங்க தாமே வந்து எடுத்துக்கிட்டுப் போறாங்க; அதால அது கொறையுது; தெனம் இதே மாதிரி நடக்கறதால அந்தப் பணத்தை அளந்து கணக்கிடவே முடியல”.

முத்தொள்ளாயிரம்—84
படை வீரமோ கொடை வீரமோ
சேர்ந்த புறவின் நிறைதன் திருமேனி
ஈர்ந்திட் டுயர்துலைதான் ஏறினான்—- நேர்ந்த
கொடைவீர மோமெய்ந் நிறைகுறையா வன்கட்
படைவீர மோசென்னி பண்பு

”இதைக் கேளுடா ஒருகாலத்துல ஒரு புறாவொட எடைக்காக தன் ஒடம்புத் தசையையே தராசுத் தட்டில அறுத்து வச்சான்; ஆனாலும் தட்டு நேரா நிக்காததால தானே போய் ஏறி ஒக்காந்தானாம். ஒடம்பை அறுக்கும்போது வச்ச பொறுமையும், அதைக் குடுத்த கொடையும், நாம அவ்னோட கொடை வீரம்னு சொல்ல்லாமா: இல்ல, படை வேரம்னு சொல்ல்லாமா? இரண்டும் இல்ல இது அவனுக்கு எப்பவுமே இருக்கற ஒரு சாதரண தன்மைதான்”
சிபின்ற சோழன் எப்பவோ செஞ்சதை அந்தப் பரம்பரையில வந்ததால இவனுக்குச் சொல்றாங்க; அத்தோட இதே வரலாற்றைக் கம்பரும், “புறவொன்றின் பொருட்டால் யாக்கை புண்ணுற அரிந்த புத்தேள்” னு சொல்லுவார்.

முத்தொள்ளாயிரம்-85
கைக்கிளை
திறந்திடுமின் தீயவை பிற்காண்டும் மாதர்
இறந்துபடிற் பெரிதாம் ஏதம்—உறந்தையர்கோன்
தண்ணார மார்பில் தமிழ்நர் பெருமானைக்
கண்ணாரக் காணக் கதவு

சோழ அரசன் குதிரை மேல ஊர்வலம் வரான். ஏற்கனவே அவனைப் பாத்துக் காதலித்து மனத்தைக் கொடுத்த பொண்ணுங்க மறுபடியும் பாத்தா அவங்களுக்குத் தீமை வந்துடும்னு அவனைப் பாக்கவிடாம கதவை எல்லாம் அடைச்சுட்டாங்க; ஆனா செவிலித்தாய்ங்க சொல்றாங்க, “கதவைத் திறந்துவிடுங்க; அதால் தீமை வந்தா அப்பறம் பாக்கலாம். அதைப் போக்கிக் கொள்ளலாம்; ஆனா கதவை அடைச்சு வச்சு அதால உள்ள இருக்கற பொண்ணுங்க செத்துப் போயிட்டா பொண்ணைச் சாகடிச்ச பாவம் வந்து சேரும்” அதால அந்தப் பொண்ணுங்க கண்ணாரப் பாக்கட்டும் கதவைத் தெறந்து உடுங்கன்னு இந்தப் பாட்டுல சொல்லப்படுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—86
நீணிலத் தார்வளவ னின்மேலா னாகவும்
நாணிண்மை யின்றி நடத்தியால்—நீணிலங்
கண்டன்ன கொண்டல் வருங்கா விரிநாட்டுப்
பெண்டன்மை இல்லை பிடி
[நீலம்=குவளைப் பூ; தார்=மாலை; பிடி=பெண் யானை]

ஒரு பெண்யானை மேல ஏறி சோழன் வரான்; அப்ப ஒரு பொண்ணு அவனைப் பாக்கறா;
அவ அந்த யானையை பாத்துக் கேக்கற மாதிரி இந்தப் பாட்டு இருக்குது.
பெண்யானையே! நீலப்பூக்களான குவளைப் பூவெல்லாம் வச்சுக் கட்டி இருக்கற மாலையைப் போட்டிருக்கற சோழன் ஒன் மேல ஏறி வரான். நீ கொஞ்சம் கூட வெக்கம் இல்லாம நடந்து போறயே! இது சரியா? இந்தக் காவிரி நாட்டுக் கொளத்துல அதிகமா பரந்துப் பூத்து இருக்கற நீலமலரைப் போல மேகமெல்லாம் இருக்கும்; இந்த நாட்டின் பொண்ணுங்களுக்கு இருக்கற பெண்தன்மை ஒனக்கு இல்லையே! இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்க பெய்யின்னா மழை பெய்யும்; அதாலதான் இந்த நாட்டுல நீர்வளம் இருக்கு;
அப்படிப்பட்ட நாட்டுல இருக்கற நீ இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்களுக்கு ஏத்த படிக்கு நடக்க வேண்டாமா?”
அந்தப் பெண்யானை ரொம்ப வேகமாப் போகுதாம்; அது கொஞ்சம் மெதுவாப் போனா இவ சோழனோட அழகை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாக்கலாமாம்; அதாலதான் அந்த யானையைப் பழிச்சுப் பேசறா.

முத்தொள்ளாயிரம்—87
வலையில் கயல்போல்
சுடரிலைவேல் சோழன்தன் பாடலம் ஏறிப்
படர்தந்தான் பைந்தொடியார் காணத்—தொடர்புடைய
நீல வலையில் கயல்போல் பிறழுமே
சாலேக வாயில்தொறும் கண்
[பாடகம்-சோழனது குதிரை; கயல்=கெண்டை; சாலேகம்=சன்னல்]

சோழன் வீதியிலே உலா வரான்; சிறந்த அவனோட குதிரை மேல வரான்; கையில நல்ல ஒளி மின்னறதும் இலை போல இருக்கறதுமான வேலு வச்சிருக்கறான்; அழகான பச்சையான வளையலு எல்லாம் போட்டு இருக்கற பொண்ணுங்க எல்லாம் பாக்கற மாதிரி வீதியில வரான்; ஒவொரு ஊட்டிலும் இருக்கற சன்னலுங்க வழியா பொண்ணுங்க எல்லாரும் நல்லாப் பாக்கறாங்க; அப்ப அவங்க கண்ணு எப்படி இருக்கு தெரியுமா? மீனுங்க வலையில மாட்டிக்கிட்டா எப்படி அங்கும் இங்கும் துள்ளிக் குதிக்குமோ அப்படிப் பிறழுகின்றன. சோழனோட அழகான நீர்க்குளத்தில பொய் விழுவோமான்னுத் துள்ளிக் குதிக்குதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—88
கண்டன உண்கண் கலந்தன நன்னெஞ்சம்
தண்டப் படுவ தடமென்தோள்—-கண்டாய்
உலாஅ மறுகில் உறையூர் வளவற்[கு]
எலாஅ முறைகிடந்த வாறு
[உண்கண்= மை பூசப்பட்ட கண்; தட=பெரிய; எலாஅ=எல்லா]

சோழ மன்னனைப் பார்த்த ஒருத்தித் தன் தோழிக்கிட்ட சொல்றா.
”அன்னிக்கு ஒரு நாளு வளவன் நம்ம வீதியில உலா வந்தான். அப்ப எம் மனசும், மை தீட்டிய கண்களும் அவனை நல்லாப் பாத்தன. அதுமட்டும் இல்லடி; அவனோடயே போய் ரெண்டும் கலந்திடுச்சுங்க; சரி. இது குற்றந்தாம்; அதுக்கு அதுங்க ரெண்டையும் தானே தண்டிக்கணும்; அதுங்களை உட்டுட்டு ஏன் மெலிசா இருக்கற என் தோளு ரெண்டையும் தண்டிக்கணும்; ஐயோ பாவம்டி; தோளு ரெண்டும் ஒரு குத்தமும் செய்யலயே! அப்படி இருக்கச்சே அதுங்களைத் தண்டிக்கலாமா? இது முறையா? அவன் உலா வர்ற அளவுக்கு அகலமாயும். பரந்தும் இருக்கற இந்த உறையூர்ல இந்த சோழனுக்கு முறையில்லாதன எல்லாம் முறையாப் பொருந்துதடி; நீயே பாரு; நான் சொல்ல என்னா இருக்கு? இப்படி அவன் செய்யற முறைகேட்டுக்கு நா என்ன செய்யறது?”
அதாவது குத்தம் செய்யறவங்களை உட்டுட்டு குத்தமே செய்யதவங்களைத் தண்டிச்சுட்டானாம் சோழன். ஆன அவன் எது செஞ்சாலும் அதான் முறையாம்; இந்த ஒலகமே அவன் செய்யறது எல்லாம் முறைன்னு சொல்லுது. இதால அவ மறைவா சோழனுடைய நீதிமுறையைச் சொல்றா; பழிப்பது போலப் புகழறா அவ.

முத்தொள்ளாயிரம்—89
நாணும் நலனும்
என்நெஞ்சு நாணும் நலனும் இவைஎல்லாம்
மன்னன் புனனாடன் வௌவினான்-என்னே
அரவகல் அல்குலாய் ஆறில்ஒன்[று அன்றன்றோ
புரவலர் கொள்ளும் பொருள்
[புரவலர்=அரசர்; புனல் நாடு=காவிரி பாயும் சோழ நாடு]

இதுவும் தோழிகிட்ட அவ சொல்ற பாட்டுதான்;
மொதல்ல தோழியை அவ வர்ணிச்சு சொல்றா.
“பாம்போட அகலமா படம் போல தொடையோட மேற்புறம் அழகா அமைஞ்சிருக்கற தோழியே! அரசன்லாம் மக்கள்கிட்ட ஆறில் ஒரு பங்குதான வரியா எடுத்துக்கணும்; ஆனா காவிரி பாயற நம்ம சோழ நாட்டு மன்னன் என்னோட மனசு, வெக்கம், அழகும் எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டானே! இது சரியா? முறைகேடா இருக்குதே! நான் என்னா செய்யறது?

முத்தொள்ளாயிரம்—90
பொங்கோதம் போழும்
கனவினுள் காண்கொடா கண்ணும் கலந்த
நனவினுள் முன்விலக்கு நாணும்—இனவங்கம்
பொங்கோதம் போழும் புகாஅர்ப் பெருமானார்
செங்கோல் வடுப்பச் சென்று
[வங்கம்=கப்பல்; பொங்கோதம்=பொங்குகின்ற கடல்; போழ்தல்=பிளத்தல்; புகார்=காவிரிப்பூம்பட்டினம்]

அவ தன் தோழிகிட்ட பொலம்புறா
“ஏண்டி, அந்த சோழ அரசனக் கண்ணால பாத்தாலயாவது என் கலக்கம் தீரும்னு நெனச்சேன்; அவனும் என் கனவுல வந்தான்; அப்ப என்னாச்சு தெரியுமா? என் கண்ணு ரெண்டு பாக்காம மூடிக்கிச்சு; அப்பறம் ஒருநாளு அவன் தெருவுல உலா வந்தான். அப்ப நேரே பாத்திருக்கலாம்தான்; ஆனா வெக்கம் வந்து அதால என்கண்னு மூடிக்கிச்சு; நெறைய கப்பல்கள் அலைகளை எல்லாம் கிழிச்சுக்கிட்டுப் போற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்கு மன்னன்டி அவன்; அவனுடைய ஆட்சியில செங்கோல் தவறாது; குத்தம் எதுவும் நடக்காதுன்னு சொல்றாங்க எல்லாரும்; ஆனா இந்தக் கண்ணும் வெக்கமும் இப்படிக் குத்தம் செஞ்சுபோட்டு அவனைப் பாக்க முடியாம என்னை செஞ்சிடுத்துங்களே! என்னாடி செய்வேன்?”

••••

தெளிநீர்க் கைமணலாய் கரைந்தொழுகும் சொற்கள்… (தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகளை முன்வைத்து) — காளிங்கராயன்

தேன்மொழிதாஸ்

தேன்மொழிதாஸ்

அவன்

வனத்தில் நுழையும்போது

புற்கள் நசுங்குவத்தில்லை.

நீரில் இறங்குகையில்

சிற்றலையும் எழுவதில்லை.

-ஜென் கவிதை (எம்.யுவன்)

அறிவியலின் கொடுங்கரத்தால் இயற்கையைப் புறந்தள்ளிவிட்டு அற்ப வாழ்வில் திளைக்கும் நவீன கான்கிரீட் மனிதக்கூட்டம். வளர்ச்சியின் பெயரால் அணு உலைகளும் மீப்பெரும் கட்டுமானங்களும் சாயமும் ரசாயனங்களும் மண்ணையும் நீரையும் காற்றுவெளியினையும் நஞ்சாக்கி எதிர்வரும் தலைமுறைகளுக்கு வாழத்தகுதியற்ற ஓர் புவனத்தைக் கையளித்துவிட்டுச் செல்வதோடல்லாமல் இயற்கையுடன் இயைந்து பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற காட்டுயிர்களின் புறச் சூழலையும் சீர்குலைத்தபடி நிற்கும் இன்றைய நவீன மனித வாழ்க்கை.

இத்தகைய சூழலில் இயற்கையைப் பாடுவதென்பதே சூழலியல் செயல்பாட்டின் ஒரு முதன்மைப் பகுதியாகி விடுகிறது. இங்கே, வளர்ச்சியினிடத்தில் இயற்கையை முன்வைக்கும் தேன்மொழிதாஸின் கவிதைகள் நவீன மனித வாழ்வின் புறக்கணிக்கவியலா ஓர் அரசியல் செயல்பாடாகவும் அமைந்துவிடுகிறது.

தேன்மொழியின் கவிதைகளை வாசிக்கையில் அவை பசுமை சூழ்ந்த பிரமாண்ட மலையொன்றின் ஆழ்ந்த மௌனத்தையும் கடலலைகளின் சீற்றம் மிக்க ஆர்ப்பரிப்பையும் ஒரு தாளகதியில் நமக்குள் இசைக்கத்தொடங்குவதை உணரமுடிகிறது. இயற்கையையும் மொழியையும் மிகத்தீவிரமாக நேசிக்கும் தேன்மொழி அவற்றினாலேயே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு வழிநடத்தப்படும் ஓர் கவியாக மிளிர்கிறார்.

தேன்மொழியின் மரபானது பசிய இலைகளின் சாறுவழியும் தமிழ்த் தொல்குடிகளின் திணைமரபு. மலைபடு குறிஞ்சியும் காடுறை முல்லையுமே கவியின் வாழிடமாகக் கவிதைகள் உருப்பெறும் களனாக எப்பொழுதும் அமைந்துவிடுகிறது. தனது துயரங்களை நோக்காடுகளை மகிழ்வினை காதலை காமத்தை தனிமையின் வெம்மையை… என எல்லாவற்றிலும் இயற்கையின் பேரிருப்பினைக்காணும் கவிமனம் சங்ககாலப் பாணர்/பாடினிகளுக்கே உரித்தான தனித்த பண்பாகும். புறக்கணிக்கப்பட்ட காதலின் கடுவலியில் இரவுகளின் உலைக்கல்லில் கனன்றெரியும் நினைவுகளினூடாக தேன்மொழி பாடும் சில கவிதைகள் ’நள்ளென்றே யாமம் சொல் அவிந்து/ இனிது அடங்கினரே மாக்கள்..எனும் பதுமனாரின் நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய துயரம் மிக்க அரற்றலை நினைவுறுத்துகிறது.

தமிழில் தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு உருவாகி வந்த புதிய அலையின் தலித் மற்றும் பெண் கவிஞர்கள் பழகிய மொழியையும் சொற்களையும் உடைத்துப் புதிதான மொழியமைப்பின் பல்வேறு கூறுகளை உருவாக்கினர். சான்றாக மதிவண்ணனின் மொழி நீதிக்கான சீற்றத்தின் மொழி, என் டி ராஜ்குமாருடையது மாந்திரீகத்தின் புதிர்மொழி, சுகிர்தராணியின் மொழி வலுமிக்கதொரு ஆதிக்க எதிர்ப்பின் மொழி…. இங்கே தேன்மொழியினுடையது இயற்கையின் தொல்மொழியாக இருக்கிறது. தெளிநீரின் அடியாழத்தில் நாம்பிய கைமணல் மேலெழும்பி வரவரக் கரைந்தோடும் விந்தையாக காலாதீதத்தின் பாசிபடிந்த தேன்மொழி எனும் இன்றைய நவீனகவியின் சொற்கள் நமது கைகளிலிருந்து நழுவி தமிழ்ப் பெருநிலத்தின் இனக்குழு வடிவம் கொள்கின்றன.

கருநெல்லிக் கண்கள், கன்மலையின் சினம், நீல் ஆம்பல் ஆழ்ந்த, கருநீல அமலைப்பூ, நெய்க்காளான்புற்று, நினைவுகள் தீம்பூ….போன்ற சொற்றொடர்கள் ஈராயிரம் ஆண்டுகள் நீளச்சென்று குறுந்தொகைப் பாடல்களின் சொற்சேர்க்கையில் பொருந்தி நின்று காலவெளி மயக்கத்தில் நம்மைத் திளைக்க வைக்கக்கூடும். கேளையாடுகளின் குளம்படி வலுவினை, மலை நாவல் பழங்களைப் போன்ற இருளை, வெள்ளரிபடரக் கொம்புகளாக்கப் பட்ட தகப்பன்களின் கால்களை, தூக்கி எறிந்தவனின் விரல் ரேகைகளை நினைவு வைத்திருக்கும் கருங்கல்லை, மழைக்காற்றில் பெருகிவரும் மருதாணிப்பூக்களின் வாசத்தை, மான்கொம்புகள் தென்படும் பாதைகளை, காட்டுப்பூக்களின் ரத்த நாளங்களில் ஊறிய முத்ததை…எனப் பெரும் கானகமொன்றின் அமைதியினுள் உறைந்திருக்கும் பலப்பல ரகசியங்களை உண்ணிப்பூக்களின் கரிய கனிகளிலிருந்து தான் உருவாக்கிய மொழியினூடாகவே நமது செவிப்புலனில் மெல்லக் கசியவிட்டு முன்றில் பறவையாக மறைந்து விடும் கவி தேன்மொழிதாஸ்.

எமலி டிக்கின்ஸனோடு தேன்மொழியின் கவிதைகளை ஒப்பிட்டிருந்தார் கவிஞர், விமர்சகர் இந்திரன். உண்மைதான். எமலியினுடையது தனிக்குயிலின் துயரொலி. தனியறையின் குறையிருளில் இருந்துகொண்டு சாளரங்களின் வழியாக இவ்வுலகைக் கண்டவர் எமலி. தேன்மொழியோ மலங்காடுகளின் முகட்டில் தனது பெருஞ்சிறகினைக் காற்றில் விசிறி மிதந்தலையும் ராஜாளி. கானகத்தின் தேவதை. இருவருமே இயற்கையின் காதலர்கள். அன்பின் யாசகர்கள். தனது மெல்லிய துயர் தோய்ந்த இறகுக் குரலால் மானுடப்பேரன்பின் மகத்துவத்தைப் பாடியவர் எமலி. இங்கே தேன்மொழியும் ஆயிரமாயிரம் துரோகங்களாலும், புறக்கணிப்புகளாலும், ஏமாற்றங்களாலும் கடும் வாதைகளுக்கு உட்பட்ட பின்னருங்கூட இறுதிவரை குழம்பிச்சாகும் அன்பினையே கைக்கொள்கிறார். அன்பிற்கென நடப்பதே இவ்வுலகின் வலிமையான போராட்டமென்கிறார். முடிவிலியான எனதன்பை நீ / புதைக்க விரும்பும் இடம் எதுவாக இருக்கட்டும் / இயற்கைபோல் தனித்தேகிடக்கும் / எனது மரணம் சமனிலி… என்கிற தேன்மொழியின் வெதுவெதுப்பான கண்ணீர்த் தடமெங்கிலும் உறைந்திருக்கிறது அடர்கானகமொன்றின் தூய்மையான பச்சையம். தான் உயிராய் நேசிக்கும் மொழி அழிக்கப்படும்பொழுதும், இனப்படுகொலைகளின் போதும் உருக்கொள்ளும் தேன்மொழியின் சீற்றம் மிக்க சொற்கள்கூட காதுகள் அலைபட கால்கள் அகன்று தும்பிக்கை உயர்த்திப் பிளிறியவாறு வனப்பகைவரை விரட்டிவரும் மதவையின் (பெண்யானை)பேருருவாகவே எனக்குள் தோற்றங்கொள்கிறது.

முற்றிலுமாகக் காடுகளைந்து பல்லாயிரம் ஆண்டுகளும் மைல்களும் கடந்து இன்று கான்க்ரீட் க்யூபுகளின் தணுமைக்குள் உறைந்துபோயிருக்கும் நாம் குறைந்தது சச்சிதானந்தனின் நினைவில் காடுள்ள ஓர் மிருகமாக மாறிவிடுவதே தொடர்ந்து மனிதனாக உயிர்ச்சூடு மிக்க இருப்பினை நமது உணர்த்தும் செயலாகும். காட்டுச்செடிகளை நரம்புகளாகப் பெற்ற தேன்மொழி காட்டின் பாடலைப் பாடும் உடலினையும் மனதைக் குடையெனத் திறக்கும் தாவரங்களையும் ஓர் ஆதிவாசியாய் நமக்குப் பெற்றுத் தருகிறார். அந்த வகையில் முதற்கனலைக் கண்டெடுத்த மூதாதையரை முத்தமிட்டு வணங்கும் தேன்மொழியிடம் எப்போதுமிருக்கும் முற்றுப்பெறாத ஓர் பெருங்காடு. அவ்வனத்தினுள் காலமெல்லாம் பேசிப்பேசித் தீராக் காதல் குறித்த, காமம், துயரம், அன்பு…எனும் மானுடப் பொதுமைகள் குறித்த தேன்மொழியின் பாடல்கள் வனப்பூக்களின் காதலை தமது கால்களில் மகரந்தமாய்ச் சுமந்து பறக்கும் தேனீக்களில் ரீங்கரித்தவாறு பசுங்காற்று வெளியெங்கும் அலைவுறும்.

••••

மு.வ.வின் கடித இலக்கியம். / சென்னிமலைதண்டபாணி

download (24)

அது 1956ம்ஆண்டின் தொடக்கம். மாணவர் ஒருவர் இரண்டாம் ஆண்டு தமிழ் ஆனர்ஸ் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய உடல்நிலை சீர் கெடுகிறது. என்ன காரணம்? அவர் இரவில் அஞ்சல் பிரிப்பகத்தில் வேலை செய்து கொண்டு பகலில் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தார். மருத்துவர் தெளிவாகச் சொல்லிவி்ட்டார்.“ஒன்று இரவு நேரப் பணியை விட்டுவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் படிப்பதை நிறுத்திவிட வேண்டும்.“ மாணவர் தடுமாறி நிற்கிறார். இனி என்ன செய்வது? நேராக நம் அறிஞர் பெருந்தகை மு.வ.விடம் செல்கிறார். நிலைமையைச் சொல்கிறார். உடனே அந்தப் பெருமகனார் “உனக்கு வரும் மாதச் சம்பளம் இருநூறு ரூபாய்தானே?” என்று கேட்டுவிட்டு “அந்தத் தொகையை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.நீ படித்து முடித்துவிடு. உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொரு மாதமும் அவர் கேட்காமலேயே அவருடைய வகுப்புக்குத் தேடிச் சென்று பணத்தைக் கொடுத்தார். அந்த மாணவர் வீட்டிற்கும் அஞ்சலகப் பிரிப்பகத்துக்கும் கல்லூரிக்கும் பேருந்தில் தினமும் 15 மைல்கள் சென்று வரவேண்டியிருந்தது. காலம் வீணாயிற்று. சைக்கிள் வாங்குவதற்கு அந்த மாணவருக்கு வசதியில்லை. மாணவரின் நிலைமையை அறிகிறார் மு.வ. அடுத்தநாள் அந்த மாணவரை அழைத்து ரூ 200க்கு காசோலையைத் தந்து “ இந்தப் பணத்தில் உடனே ஒரு நல்ல சைக்கிள் வாங்கிவிடு. பணம் சற்றுக் கூடுதலானாலும் என்னிடம் கேள். தருகிறேன். டைனமோ உள்ள சைக்கிளாகப் பார்த்து வாங்கு.எண்ணெய் விளக்கு காற்றிற்கு நிற்காது. அணைந்துவிடும்.” என்கிறார். பின்னாளில் அந்த மாணவர் தென் அமெரிக்கா கயானா பல்கலைக்கழக்கத்தில் பணியேற்றார். அவர் பெயர் டாக்டர். ஈ.ச.விசுவநாதன். இப்படி எத்தனையோ மாணவர்களுக்குத் தாயாய் தந்தையாய் இருந்தவர்தான் நம் மு.வ. அந்த மாணவருக்கு 14.10.1959ல் எழுதிய கடிதத்தில்

“வாழ்க்கை மிகப் பெரிய கலை. அதில் தேர்தல் கடமை. வாழத் தெரிந்தவர்களாக விளங்குவதே சமுதாயத்திற்கு நாம் செய்யத் தக்க தொண்டு. எப்படி எனின், நம்மைப் பார்த்துப் பிறர் கற்குமாறு, நாம் ஒரு நூலாகப் பயன்படுவோம்”

என்று அழகாக வழிகாட்டுகிறார்.(மு.வ. நினைவலைகள் பக் 35)

அப்படி எழுதியதற்கு ஏற்ப வாழ்ந்தவர் அவர். நறுக்குத் தெறித்ததைப் போலச் சுருக்கமான நடை. எடுத்துக் கொண்ட பொருளைக் குறித்து நேரடியாகப் பேசும் கலை, எது தேவையோ அதை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்துவது என்று அவர் எழுத்துகள் தனித்திறன் படைத்தவையாக விளங்கின. அன்றைய காலகட்டத்தில் மு.வ.வின் நூல்களைப் படிக்காத மாணவர்கள், குடும்பத்தலைவிகள் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். திருமணப் பரிசு என்றாலும் அவருடைய நூல்கள்தான்.மனதை மேம்படுத்தக் கூடிய எழுத்துகளாக அவை இருந்தன. அவருடைய நூலைக் கையில் வைத்திருப்பதையே மாணவர்கள் ஒரு பெருமையாக நினைத்த காலம் ஒன்றிருந்தது.

அறுபத்திரண்டு ஆண்டுகள்தான் வாழ்ந்தார். ஆனால் தன் 85 நூல்களில் அவர் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். 1939ல் வெளிவந்த அவரின் முதல்நூல் “குழந்தைப் பாட்டுகள்” இறுதியாக 1979ல் வெளிவந்த நூல் “நல்வாழ்வு”. கவனித்துப் பாருங்கள் “குழந்தைப் பாட்டுகளில்” தொடங்கிய அவரின் எழுத்துப் பயணம் நல்வாழ்வை நோக்கி மக்களை நகர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. பல தளங்களில் அவர் முன்னோடியாக விளங்கியவர். தமிழ்ப்பேராசிரியராக மட்டும் இல்லாமல் தன்னிகரற்ற எழுத்தாளராகவும் விளங்கியவர். தன் நூல்களைத் தானே வெளியிட்டவர். அவருடைய நாவல்கள் “அந்த நாள்,“ “பாவை“ இரண்டைத் தவிர பிற எல்லாம் இதழ்களில் வெளிவந்தவை அல்ல. நேரடியாகப் புத்தகங்களாக உருப்பெற்றவை. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதன்முதலாக முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் அவர்தான். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

தமிழில் கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி என்றால் அது மு.வ. அவர்கள்தான். கற்பனையான கடிதங்களின் வழி நாட்டை, மொழியை, குடும்பத்தை, சமூகத்தைக் குறித்த தன் கருத்துக்களைத் துணிந்து முன்வைத்தவர் அவர். தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கடிதங்களையெல்லாம் படித்துப் பார்த்தால் அத்தனையும் கருத்துக் களஞ்சியங்கள்தான். சுருக்கமான,செறிவான தமிழ்நடை. அஞ்சலட்டையில் எழுதப் பட்ட செய்திகள். பளிச்சென்று சொல்கிற உத்தி என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

1948 மே மாதம் “அன்னைக்கு” நூல். பிப்ரவரி 1949ல் “நண்பர்க்கு” மே 1949ல் “தம்பிக்கு” மார்ச் 1950ல் “தங்கைக்கு” (மு.வ. நினைவலைகள் –ஈ.ச.விசுவநாதன் முன்னுரை) என்று வரிசையாகக் கடித இலக்கியத்தைப் படைத்தளிக்கிறார். அதன் பின்னால்தான் அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் 1955ல் திராவிடநாடு இதழில்“ தம்பிக்கு” என்று கடிதங்கள் எழுதுகிறார்.(இரா.மோகன் மு.வ.வாசகம் பக்12). எனவே கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி அறிஞர் மு.வ. அவர்கள்தான் என்கிறார் அவருடைய மாணவர் இரா. மோகன் அவர்கள். இந்தக் கடிதங்கள் எல்லாம் கற்பனையான கடிதங்கள்தான். நண்பர்க்கு எழுதியவை மட்டும் ஒன்பது கடிதங்கள். மற்றவையெல்லாம் எட்டுக் கடிதங்கள். இந்த நான்கு நூல்களிலும் சேர்த்து மொத்தம் முப்பத்து மூன்று கடிதங்கள். இந்தக் கடிதங்களின் வழியே நாம் அன்றைய நாட்டு நிலையை மட்டுமல்ல இன்று நம்முடைய நிலையையும் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். இவற்றைத் தவிரத் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் அத்தனையிலும் மணிமணியான வாழ்வியல் கருத்துகள்.இன்றைக்கும் அவை பொருந்தக் கூடியவையாகத்தான் உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உணர்ச்சிகரமாகக் கவிதையை எழுதலாம். கட்டுரையைத் தீட்டிக் காட்டலாம். கதைகள் எழுதிவிட்டுப் போகலாம். காட்சிகளால் நாடகத்தை உருவாக்கிவிடலாம். ஆனால் கடிதங்களால் மனதிற்குள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த முடியும் என்று காட்டியவர் முவ. அவர்கள். அந்தக் கடித இலக்கியத்தின் வழியே தமிழர்களின் நிலையைக் காட்டினார். தனி மனிதன் எப்படி மேலுயர வழிகாண வேண்டும் என்பதற்கு வழிகாட்டினார். சமூதாயத்தின் உண்மையான முகத்தைக் காண வழிசொன்னார். குடும்பத்தை எப்படி நடத்திச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்கும் பாதையிட்டுக் கொடுத்தார். அதே வேளையில் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களில் அவர்கள் கல்வியில் எப்படிக் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டும், காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், பெரியாரைத் துணைக்கோடல் எத்தனை நலன்விளைப்பது, உடல்நலனை எப்படிக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், பொருளாதாரத்தை எப்படி வலிமைப் படுத்திக் கொள்வது என்று நல்வாழ்வு வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளைத் தான் அனுபவத்தில் பெற்ற படிப்பினைகளின் வழியே அப்படியே வடித்துக் கொடுத்தார். அவையெல்லாம் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயல்ல. அவர் அனுபவங்களின் வழியே பெற்ற பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” என்று எழுதிய கடித இலக்கியத்தில் மிகத் தெளிவாக

“தமிழர்கள் உணர்ச்சி அளவில் ஊக்கம் மிகுந்தவர்கள். வாய்ச்சொல் அளவில் வீரம் மிகுந்தவர்கள். இந்த இரண்டும் மட்டும் பெற்றவர்களால் ஒரு நாடு முன்னேற்றம் அடைய முடியாது. கடமை ஒழுங்கு ஒன்று வேண்டும். இந்த ஒன்று மட்டும் இருந்து, மற்ற இரண்டும் இல்லாதிருந்தாலும் கவலையில்லாமல் தமிழ்நாடு எப்போதோ தலையெடுத்திருக்கும்“ என்கிறார். (இரா.மோகன் – மு.வ. வாசகம் பக் 28) இந்தக் கருத்தை எப்போது எழுதியிருக்கிறார் என்று பார்க்க வேண்டும். 1948ல் எழுதியிருக்கிறார். அதோடு அண்ணல் காந்தியடிகள் மறைவைப் பற்றிய செய்தியை

“உலகம் கண்ணீர் விடுகின்றது. ஒரு வீடு, ஒரு நகரம், ஒரு நாடு கலங்கவில்லை. உலகம் கலங்கி உருகுகின்றது. வீடுதோறும் இழவு. நகரந்தோறும் சாக்காடு நேர்ந்ததுபோல் இருக்கின்றதே. ஒவ்வொருவர் முகமும் வாடிச் சுருங்கிவிட்டதே” என்று பதிவு செய்கிறார்.

ஏதோ அன்றைக்குத் தமிழன் பொற்காலத்தில் இருந்ததைப் போலச் சிலர் பேசுகிறார்களே… அதை இங்கே எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதனால்தான் 1949ல் தம்பிக்கு என்று எழுதிய நூலின் முன்னரையில்

“தமிழர்க்கு நல்ல பண்புகள் பல உண்டு. ஆயினும் பொதுவாகத் தமிழரின் வாழ்வு நலிந்துள்ளது என்று கூறலாம். காரணம் என்ன? தமிழரிடையே சில குறைகளும் இருத்தல் கூடும் அன்றோ? இந்த எண்ணமே இத்தகைய கடிதங்கள் எழுதத் தூண்டியது. “தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர் குற்றம் காணல்” திருவள்ளுவர் நெறி. நம் குற்றம் குறைகளை நாமே உணர்தல் நலம். “குற்றம் உணர்வான் குணவான்” என்பது நன்மொழி. (தம்பிக்கு முன்னுரை )

நல்லவன் என்பதற்கு இன்றைய நாளில் என்ன பொருள்? “இளிச்சவாயன்” என்று பொருள். தந்திரங்கள் மகுடம் சூடிக்கொள்ளும் காலகட்டத்தில் நல்லவராக இருப்பது என்பது நகைப்பிற்கிடமானது. எனவே வல்லவராகவும் விளங்க வேண்டும். அதனால்தான் நம் பாரதி

“வல்லமை தாராயோ- இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே” என்று பாடினார் நல்லவராக மட்டும் இருந்தால் என்ன ஏதென்று எவருமே திரும்பிப் பார்க்க மாட்டார்கள். வல்லவர்களாக இருந்தால்தான் “எங்கே நமக்கு வைத்து விடுவானோ ஆப்பு” என்று கவனித்துப் பார்ப்பார்கள். அன்றைக்கே மு.வ. எழுதுகிறார்

“தமிழர்கள் நல்லவர்களாக மட்டும் இருந்து தனித்தனியாகவும் குடும்பம் குடும்பமாகவும் நாடு நாடாகவும் அழிந்தது போதும். இனிமேல் வல்லவர்களாகவும் வாழக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல தன்மையோடு வல்லமையும் சேரப் பெற்று வாழவேண்டும்,” (தம்பிக்கு பக் 14) என்கிறார். நம்முடைய தாழ்வுக்கு என்ன காரணம்? அதையும் அவரே சொல்கிறார்.

“நல்ல தன்மை தேடுகிறோம். வல்லமையைத் தேடவில்லை.அதனால்தான் தாழ்வுறுகிறோம்.”(தம்பிக்கு பக் 15) என்கிற மு.வ.

“பொதுமக்களுக்குத் தங்கள் எதிர்காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் சேர்த்து எண்ணித் தேவையை உணர இன்னும் தெரியவில்லை. அவர்கள் களிமண்ணாய்த் திரண்டு கிடக்கிறார்கள். யார் யாரோ நீர் சேர்த்துப் பிசைந்து தமக்கு வேண்டியவாறெல்லாம் உருவங்களைச் செய்து கொள்கிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 17) என்கிறார்.

இன்றைக்கும் அப்படித்தானே நடக்கிறது. யார் யாரே பிசைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். களிமண்ணாகத்தான் இன்னும் நாம் இருக்கிறோம். இதற்கு என்ன தீர்வு? அதை மிக நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் முவ. விளக்குகிறார்.

“சொன்னவர் யார்? அவருடைய வாய்க்கும் வாழ்க்கைக்கும் ஏதாவது உறவு உண்டா என்பதையும் கொஞ்சம் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். இல்லையானால் தாழ்வான வாழ்க்கைதான் வாழ வேண்டும். இந்த ஏமாந்த தன்மையைப் பகைவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஒன்றில் நன்மை செய்து ஒன்றில் நஞ்சை ஊட்டிவிடுவார்கள்.(தம்பிக்கு பக் 21) “கொள்கை எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் சொன்னவர் யார் என்ற ஆராய்ச்சியும் செய்ய வேண்டும்” (பக் 22) என்கிறார்.

இங்கேதான் நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எத்தனை தெளிவான சிந்தனை இது. இத்தனை காலமாக இல்லாமல் சில காலத்துக்கு முன்னால் திடீரென்று நம் வள்ளுவப் பேராசானைத் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடினார் ஒருவர். யார் அவர்? வடக்கே இருந்து வந்தவர். நம்மவர்கள் சிலர் அவரைத் தலையில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடினார்கள். சிலை வைக்கிறேன் என்றார். ஹரித்துவாரில் கங்கைக் கரையில் என்றார். முடிவில் எங்கோ மூலையில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவைத்தார். நம் முப்பாட்டனுக்குக் கிடைத்த மரியாதையை மூடிவைத்தா கொண்டாடுவது? அதோடு விட்டாரா அந்தப் பேர்வழி? “கறுப்பாக இருக்கிற தமிழர்களோடு சேர்ந்து நாங்கள் வாழவில்லையா?” என்று எவருக்கோ தந்த பேட்டியில் தன் சுயமுகத்தைக் காட்டினார். இதைத்தான் அன்றைக்கே மு.வ.

”புறமுதுகு காட்டாத தமிழராம். இதோ என் சொல்லால் மயக்கிவிட்டேன். ஒற்றுமையாக இருந்தவர்களைப் பிரித்துவிட்டேன். இனிமேல் வெற்றி எனக்குத்தான். இனித் தமிழர்களே தமிழர்களை அழித்துக் கொள்வார்கள். நமக்குக் கவலை இல்லை“ என்று அவர் உபதேசத்தின் பயனைக் கண்டு களிப்பார்” என்கிறார்.(தம்பிக்கு பக் 22) அதனால்தான்

“உலகம் ஒரு குடும்பமாய் அன்பாய் வாழக் கற்றுக் கொள்ளும் வரையில் தமிழனுக்குத் தற்காப்பு உணர்ச்சி கட்டாயம் வேண்டும்” (பக் 24) என்கிறார்.

இன்றைக்கு எந்தவகையாக சட்டங்களும் விதிகளும் பிறப்பிக்கப்படுகின்றன? குடியரசுத்தலைவர், பிரதமர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் யாராக இருந்தாலும் இந்தி தெரிந்திருந்தால் அதில்தான் கையொப்பமிடவேண்டும் என்கிறார்கள். ஈரோட்டுக்கும் மயிலாடுதுறைக்கும் செல்லும் தொடர்வண்டியில் முன் பதிவுப்பட்டியல் எப்படித் தயாராகிறது.?. இந்தியில் எதற்குப் பட்டியலிடவேண்டும்? வங்கித் தேர்வுகளில் மாநில மொழியை அறிந்திருப்பது அவசியமில்லையாம்.பணியில் சேர்ந்து கொண்டு பின் சாவகாசமாகத் தேர்ச்சி பெற்றுக் கொள்ளலாமாம். செய்திகள் வந்து கொண்டே யிருக்கின்றன. எத்தகைய கேடுகெட்ட நிலையிது? இதைத்தான், இந்த நிலையைத்தான் மிகத் தெளிவாக மு.வ. சுட்டிக்காட்டுகிறார்

“திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓதுவது கனவு அல்ல.தமிழரின் கடமை.கோயில்களில் தேவாரம் முதலியன முழங்குவது கனவு அல்ல. அந்தக் கோயில்களில் தமிழால் பாடி அவற்றின் பெருமையைக் காத்த சான்றோர்களுக்கு நன்றியுணர்வோடு ஆற்ற வேண்டிய கடமை அது அதிகாரிகள் தமிழில் எழுத வேண்டியதும் கனவு அல்ல. காந்தியடிகளின் கருத்துப்படி மொழிவாரி மாநிலம் கட்டாயமாக ஏற்படும்போது கவர்னர் தமிழில் கையெழுத்து இடுவதும் கனவு அல்ல. வங்காளத்திற்குத் தொண்டு செய்யச் சென்ற முதுமையில் எழுபத்தெட்டாம் வயதில் அந்த நாட்டு மொழியில் கையெழுத்து இடவேண்டும் என்று வங்காளி எழுத்தைக் கற்றுக் கொண்ட காந்தியடிகளின் பெருந்தன்மையான நெறிஅது” (தம்பிக்கு பக் 25) என்று திட்டவட்டமாகத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

“இன்று தமிழர்க்கு வேண்டியது, அன்றாடக் கடமையைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியே. மொழிப்பற்றையும் நாட்டுப் பற்றையும் செயலில் காட்டும் முறையே” என்கிறார். (தம்பிக்கு பக் 25) அதனால்தான்

“ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இலக்கிய வளம்பெற்று நாட்டை ஆண்டு வந்த தமிழ் மொழிக்கு “அஞ்சல் அட்டை” போன்றவற்றில். பிற இடங்களில் உரிய இடம் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். தமிழ். தமிழ்நாட்டில் கட்டாய மொழியாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இவை போன்ற துறைகளில் மக்களின் உணர்ச்சிகளும் கருத்துகளும் உரியவர்களுக்கு எட்டாதபடி செய்த கொடுமை இந்நாட்டுச் செய்தித்தாள்களையே சாரும்” என்று கடுமையாகச் சாடியவர்

“தமிழ்நாட்டில் பெரிய அளவில் விற்பனையாகும் செய்தித்தாள்கள் தமிழ்நாட்டின் தேவைகளை இருட்டடிப்புச் செய்து மேலிடத்தார்க்கு நல்ல பிள்ளைகளாக நடந்து கொள்கின்றன. இவை வாழ்வது தமிழ்நாட்டில். வளர்வது தமிழர் பணத்தில். ஆனால் தமிழர்களின் உணர்ச்சிகளையும் தேவைகளையும் வெளியிட இவை கூசுகின்றன” என்று ஒரு முறை குறிப்பிட்டார்(சு.சு.சொக்கலிங்கம் ”என் பேராசிரியர் பெருந்தகை முவ பக் 113 -114.) அதுமட்டுமல்ல

“இந்திய நாடோ பல மொழியார் வாழும் நாடு. ஒரு மொழி பேசும் மக்களை உடையது அன்று. ஆகவே இதை ஒரு குடும்பம் என்று சொல்வதை விடப் பல குடும்பங்களின் தொகுதி என்று சொல்ல வேண்டும்…..இதைப்புறக்கணிக்கவோ தடைசெய்யவோ முயல்வது நல்லதன்று” (மேலது பக்115) என்று குறிப்பிட்டார். இன்னொன்றையும் நாம் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓத வேண்டும் என்றவர் முவ. அதனால்

“வீட்டில் நடைபெறும் எச்செயலுக்கும் பார்ப்பனர்களை அழைத்துச் சடங்குகளைச் செய்யக் கூடாது என்பது மு.வ.வின் கொள்கை. பார்ப்பனர்கள் நடத்திவைக்கும் திருமணங்களுக்கு மு.வ.அவர்கள் செல்ல மாட்டார். அவ்வாறு சென்றாலும் பார்ப்பனர்கள் சொல்லும் மந்திர ஒலி வெளியில் கேட்டால் மண்டபத்திற்குள் நுழையாமல் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவார். கொள்கையிலே உறுதி உடையவர். எப்போதும் எதற்காகவும் கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்காதவர்” என்று குறிப்பிடுகிறார் அவருடைய மாணவர் மாஸ்கோ சொக்கலிங்கம் (மேலது பக் 21)

“மாநிலம் பிரிவிணைக்கு ஏற்ற அளவில் மக்கள் தொகையிருந்தால், அது ஆட்சிமொழி யாவதற்கு முற்றிலும் தகுதியுடையதாகும். அதைத் தடுப்பது எந்த அரசாயினும் அதை வல்லரசு என்று கூறலாமே தவிர நல்லரசு என்று கூற முடியாது”( தம்பிக்கு பக் 35) என்று எழுதினார் மு.வ..

பக்கத்தில் கேரளத்தில் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாக்கியிருக்கிறது அந்த அரசு. வங்கத்தில், மகராஸ்டிரத்தில், கர்நாடகத்தில் என்று எங்கும் அவரவர் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாகப் படித்துத்தான் தீர வேண்டும். இங்கே அந்த நிலை இருக்கிறதா? நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதற்குத்தான் என்னவழி என்பதையும் கடிதத்தில் சொல்கிறார்

“சிறுபான்மையர் எந்த முயற்சி செய்தாலும் ஒற்றுமையும் கட்டுப்பாடும் கட்டாயம் தேவை. இந்த இரண்டும் இருந்திருந்தால் தமிழர் வல்லமையான இனம் என்ற எண்ணம் டில்லிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். அதற்கு மாறாகவே இப்போது உள்ளது. இப்போது தமிழரைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைக்கின்றார்கள்? மூளையர் சிலரும் முரடர் சிலரும் ஏமாளிகள் பலரும் உள்ள கூட்டம் தமிழர் என்றுதான் நினைக்கின்றார்கள்…….தமிழரில் மூளையரை விலைகொடுத்து வாங்கிவிடுவது, முரடரை நயத்தாலும், பயத்தாலும் அடக்கிவிடுவது—-இந்த இரண்டும் செய்தால் போதும் மற்ற தமிழர்கள் பேசாமல் கிடப்பார்கள். இப்படித்தான் வெளியார் நம்மைப் பற்றிக் கருதுகிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 37) என்கிறார். 1949ல் எழுதிய கடிதம். இன்றைய நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதாக இருக்கிறது என்கிறீர்களா? உண்மைதான். என்ன காரணம்? ஏன் இந்த நிலைமை? அதையும் அவரே சொல்கிறார்

“தமிழன் முதலில் தன்னை நினைக்கிறான். தன்னையே நினைக்கிறான். பிறகுதான் சில வேளைகளில் மேற்போக்காக மொழியையும் நாட்டையும் நினைக்கிறான். இவ்வளவு தன்னலம் முதிர்ந்திருப்பதால்தான், மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே பண்பாடு மிக்க இனமாக விளங்கியிருந்தும் இன்று தாழ்வான நிலையில் இருக்கின்றது”(தம்பிக்கு பக் 39) என்கிறார்.

தமிழனுடைய தலையெழுத்தே இதுதானா? தீர்வே இல்லையா? அதற்குத்தான் மு.வ. மூன்று தேர்வுகளை வைக்கச் சொல்கிறார். எதற்கு அது? தமிழனிடம் தன்னலம் மிகுதியா இல்லை பொதுநலம் மிகுதியா என்பதை அறிவதற்குத்தான்.. இதற்கெல்லாம் ஒரு தேர்வா என்கிறீர்களா? மிக எளிய தேர்வுகள்தான்.

“எண்ணிப்பார்

1நான் தோற்றாலும் சரி, நம்மவன் எவனாவது வெற்றி பெறட்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணம் எத்தனை தமிழரிடம் காண முடியும்?

2.என் சொந்தக் கொள்கை புறக்கணி்க்கப்பட்டாலும் சரி,தமிழினம் வளர்ந்து செழிக்கட்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கம் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

3.என் கட்சி அழிந்தாலும் சரி, தமிழ்நாடு வாழ்ந்து விளங்கட்டும் என்ற உயர்ந்த குறிக்கோள் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

தமிழரிடையே தன்னலம் மிகுதியா பொதுநலம் மிகுதியா என்று ஆராய்ந்து அறிவதற்கு இந்த மூன்று “தேர்வு” வைத்துப்பார். (தம்பிக்கு பக் 38)“

என்கிறார். சரி இந்த மூன்று தேர்வுகளிலுமே தமிழன் தேறவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்கிறீர்களா?. அப்போது எதிர்காலம் என்ன ஆகும் என்று கேட்கிறீர்களா? மு.வ. சொல்கிறார்

“அடுத்தடுத்து இடர்கள் வந்தால் தமிழர்களும் தாமாகவே திருந்துவார்கள். முயற்சியைப் பெருக்குவார்கள். பழம்பெருமை நம்மைக் காப்பாற்றாது என்று எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டால் போதும். தமிழர் முன்னேறி விடுவார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 53) என்கிறார். “அதனால் தமிழர் ஒன்று சேர்ந்து ஒற்றுமையாய்த் திரண்டு தொகை வண்மையைப் புலப்படுத்தினால்தான் வெற்றி பெற முடியும்.”(பக் 54) என்று திட்டவட்டமாகத் தெரிவிக்கிறார்.

தமிழின், தமிழரின் நலம்நாடிச் சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்தவர் மு.வ.. தன் மாணவர்களோடு தனிப்பட்ட பேச்சில் கூட அதைப்பற்றிப் பேசியவர் அவர். ஒருமுறை குறிப்பிட்டார் “அகில இந்தியக் கட்சிகளின் தமிழகத் தலைவர்கள், மேலிடத்தார் ஆணைப்படி நடக்க வேண்டி இருப்பதால், அவர்களில் பலரும் தமிழகத்துக்குச் சேர வேண்டிய உரிமையான பங்குகளைக் கூடக் கேட்டு வாங்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதனாலும் தமிழ்நாட்டின் நலன்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன” என்றார்.(ஈ.ச.விசுவநாதன் மு.வ.நினைவு அலைகள் பக் 102) இந்த உரையாடல் நடந்தது 10.12.1954ல். இன்றைக்கும் இதுதானே நிலை?

எண்ணிப் பாருங்கள்… ஒன்று திரண்டு நின்றால் அது காவிரிப் பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், பொது நுழைவுத் தேர்வாக இருக்கட்டும், சமூகநீதியைக் காப்பதற்காக இருக்கட்டும் எதுவாக இருந்தாலும் எவர் நமக்கு எதிராக நிற்க முடியும்? ஆனால் என்ன நேர்கிறது?

“தலைமை உன்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தால் வரட்டும். நீ அதைத் தேடிக்கொண்டு போய் அலையாதே.நீ தேட வேண்டியது தொண்டு..தொண்டுக்கு முந்தி, தலைமைக்குப் பிந்தி என்பது உன் நெறியாக இருக்கட்டும்” என்கிறார் மு.வ.(தம்பிக்கு பக் 64). ஆனால் நிலைமை என்ன? தலைமைக்கு அவரவர் ஓடிக் கொண்டிருப்பதால் தான் நாதியற்றுப் போய் நிற்கிறான் தமிழன். யார் யாரோ நம் முதுகில் சவாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படித் தமிழைக்குறித்தும் தமிழனைக் குறித்தும் என்றைக்கோ அவர் எழுதியது இன்றைக்கும் பொருந்துகிறது என்றால் எந்த மாற்றமும் நமக்குள் ஏற்படவே இல்லையா என்பதுதான் நம்முன் உள்ள பெரும் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு எத்தனையோ விடைகளை நாம் கூறலாம். ஆனால் அவருடைய கடிதத்தின் வழியிலே விடைகாண்பதே தகும் என்றெண்ணுகிறேன்.

1949 பிப்ரவரியில் வெளிவந்த “நண்பர்க்கு” நூலில் இவற்றிற்கான விடைகளை நாம் தேடிப்பார்க்க முடியும்.

“பிழையான வழி என்றாலும் பிழைக்கும் வழியையே நாடுகிறார்கள்” (நண்பர்க்கு பக் 19)

“பணம் ஒன்று இருந்தால் நீதி,கலை, அறிவு, இன்பம் பதவி,புகழ் ஆகியவற்றில் எதையும் விலை கொடுத்து வாங்க முடியும் என்பதை அனுபவத்தில் தெரிந்து கொள்கிறார்கள் (பக் 33)

“அநியாயத்தில் துணிந்து வாழ்ந்து வெற்றி பெறும் இரண்டொருவரைப் பார்த்து மயங்குவதும் அறியாமையே (பக்37)

“புகழுக்கும் விருந்துக்கும் மயங்கும் மனிதர்களைப் போலவே, கடவுளும் மயங்குவார் என்று தவறாக எண்ணி, அர்ச்சனையும் ஆராதனையும் செய்து அவரிடமிருந்து பண உதவி பெறலாம் என்று கனவு காண்கிறார்கள் (பக் 52)

“பொருட்கவலை தீர்ந்தாலன்றி இந்த மூடநம்பிக்கைகளை ஒழிக்க முடியாது.(”பக்55)”

“படிப்படியாக உயர்வதை இன்று மனிதமனம் நம்பவில்லை. எதிர்பாராத காரணத்தால் திடீரென உயர்வு வரும் என்று நம்புகிறது” (பக் 56)

“உலகம் பெரிய ஓட்டப் பந்தயம் நடக்கும் இடமாக உள்ளது. சமுதாயம் நடத்தும் இந்த ஓட்டப் பந்தயத்தில் எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். பிச்சைக்காரர்கள் முதல் துறவிகள் வரை எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். யார் நிறையச் சேர்த்து வைக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு வெற்றி உண்டு என்று பரிசு தருகிறது சமுதாயம். பரிசு பெற எல்லாரும் முயல்கிறார்கள். பணம் சேரச் சேர வாழ்வு எளிதாகிறது. அதனால் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு சிலர் ஒரு மூலையில் நின்றபடி, பொருளாசை வேண்டா என்றும், சேர்த்து வைக்கும் பொருட்பற்று ஒரு மாயை என்றும் போதனை செய்கிறார்கள். ஓடுகின்றவர்களின் செவியில் விழுமாறு அவர்கள் போதனை செய்கிறார்கள். அதைக் கேட்டபடி மக்கள் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். போதனை செய்வோரும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஓடுகிறார்கள்……..இப்போது ஆசை வேண்டா என்றும்,உள்ளது போதும் என்றும், எளிய வாழ்வே அமைதியான இன்பம் என்றும் அறிவுரை கூறினால் பயன் என்ன? வாழ்வு திருந்த வேண்டுமானால், சமுதாயம் தன் பரிசை மாற்றியமைக்க வேண்டும்…….இல்லையேல் ஆண்டிமுதல் அமைச்சர் வரையில் கிடைத்ததைச் சுருட்டும் கலையில்தான் தேர்ச்சி பெறுவார்கள் (நண்பர்க்கு பக் 75—77) என்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் மு.வ. கூறும் விடைகளாகக் கருதலாம். இப்படிப்பட்ட காரணங்களால் இன்றைக்கு நம் நிலை என்ன? மனம்நொந்து மு.வ. எழுதுகிறார்.

“இரவெல்லாம் வயலுக்கு நீர் இறைத்தும் கண்ட பயன் என்ன? இறைத்த நீரை எல்லாம் எலி வளைகள் அப்புறப்படுத்திவிட்டன. தமிழர்க்கு உள்ள அறிவும் ஆற்றலும் வீணாகி விட்டன. ஒருவரிடம் ஒருவர் குறை காண்பதிலும் பகைத்துப் பிளவு பட்டு நிற்பதிலும் அறிவும் ஆற்றலும் செலவாகிவிட்டன. வீணாகி விட்டன.”(நண்பர்க்கு பக் 78)

இதுதான் நம் இன்றைய நிலைக்குக் காரணம். நமக்குள் இருக்கிற உட்பகை. எதிரி யார் என்று அடையாளம் காண மறந்து விட்டோம். நமக்குள் நாமே பிளவுபட்டு நிற்கிறோம். மொழி மறந்தோம். இனம் மறந்தோம். பழம்பெருமைக்குள் பாழ்பட்டுப் போனோம்.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதத்தில் செய்தித்தாள் குறித்து மு.வ. எழுதுவது அத்தனையையும் இன்றைய காட்சி ஊடகங்களுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

“தமிழ்மொழிக்கும் தமிழநாட்டுக்கும் துரோகம் செய்யாமல் எழுதினால்தான் இங்கே செய்தித்தாள் பரவ முடியும் என்ற நிலையை மக்கள் ஏற்படுத்த வேண்டும். காசு கொடுத்து வாங்குவோரின் கைக்கு இந்த ஆற்றல் இருப்பதைக் காட்டிவிட்டால் போதும்.அந்தச் செய்தித்தாள்கள் மறுவாரமே திருந்திவிடும். உடனே அவை நாட்டுக்கும் மொழிக்கும் பயன்படும் கருவிகளாக மாறி அமைந்துவிடும்” (நண்பர்க்கு பக் 85) என்கிறார். இதற்கு மேலும் ஓர் உண்மையைச் சொல்கிறார். எப்படிப்பட்ட உண்மை என்பது அனைவருக்குமே தெரியும்.

“காந்தியடிகளும் கஸ்தூரிபாவும் வாழ்ந்த தூய வாழ்க்கை, திருவள்ளுவர் அறத்துப்பாலில் வலியுறுத்திய நல்வாழ்க்கையே ஆகும்.திருக்குறளையும் அவர்களின் வாழ்வையும் சேர்த்துக் கற்பவர்க்கு, அவர்கள் திருவள்ளுவரின் நெறியினர் என்றும், தமிழ்நாட்டில் பிறந்திருக்க வேண்டியவர்கள் என்றும் தெரியவரும். ஆனால், தப்பித்தவறித் தமிழராய்ப் பிறந்திருந்தால், தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிக்கைகள் அவருடைய பெயரும் உலகத்திற்குத் தெரியாமல் இருட்டடிப்புச் செய்து மறைத்திருக்கும்.தமிழர்களும் ஏழெட்டுக் கட்சிகளாய்ப் பிரிந்து அவரைப் பழிப்பது தவிர வேறுவேலைகள் செய்யாமல் ஊக்கமுடன் எதிர்த்திருப்பார்கள்.” என்று எழுதிவிட்டு “போகட்டும். இந்த மனப்பான்மை மாறும் காலம் வரும் என்று நம்பிக்கையுடன் தொண்டு செய்வோம்” என்கிறார் (நண்பர்க்கு பக் 133). தமிழருடைய கடமையுணர்ச்சியற்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை வேறு எப்படிச் சுட்டிக் காட்ட முடியும்?

இந்தக் கருத்தை நாம் காட்சி ஊடகங்களுக்கும் எதிராகக் கைக்கொள்ள வேண்டிய காலகட்டமாக இருக்கிறது. எல்லா மூட நம்பிக்கைகளையும் காட்சி ஊடகங்கள் பரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. அளவற்ற ஆசை, அகங்காரம், குறுக்கு வழிகள், குடும்பச் சிதைவுகள் என்று ஒவ்வொரு வீட்டையும் நரகமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. விவாதங்கள் எல்லாம் வேண்டாத வாதங்களாக இருக்கின்றன. பேசிக்கொண்டே இருப்பவன் நான் பேசவேயில்லை என்கிறான். நாம் கோமாளிகளைப் போல அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பைத்தியக்கார விடுதியைப் பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறது. சொந்தக் காசில் நமக்கு நாமே சூன்யம் வைத்துக் கொள்கிறோமா? தமிழைப் பேசுவதிலும் ஆயிரம் குரங்குச் சேட்டைகள்.அடுத்த தலைமுறையை நாசமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளாமல் கிடக்கிறோம். கண்டும் காணாதவர்கள்போல் பட்டும் படாமல் எழுதிச் செல்கிறார்கள் நம் படைப்புலக வாதிகள். இப்படிப்பட்டவர்களைக் குறித்து நாம் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது?

மிகத் தெளிவாக மு.வ. எழுதுகிறார். 1949ல் எழுதிய வரிகளில் தென்படும் காட்சிகள். இன்றைக்கு வெவ்வேறு வகையாக உருவெடுத்து நிற்கின்றன.

“இன்றைய நிலையில் மனிதன் மனிதனிடம் இரக்கம் காட்டினால் போதும். மனிதன் குரங்கைக் காப்பாற்ற முயல வேண்டியதில்லை. அவைகள் சில காடுகளில் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஊர்களில் வேண்டியதில்லை. வேண்டுமானால் உயிர்க்காட்சி சாலையில் இருக்கட்டும். தோட்டங்களிலும் வீட்டுக் கூரைகளின் மேலும் அவைகள் இருக்க வேண்டா.

மக்கள் வாழும் வாழ்விற்கு இடையூறு செய்யுமானால், விலங்குகளை அகற்றவும்,அழிக்கவும் துணிய வேண்டும்” (நண்பர்க்கு பக் 86—87) அதுமட்டுமல்ல

“மரம் செடிகொடிகளை வைத்துப் பெருக்குவதைவிட, இயற்கையாகவே வளர்ந்துள்ள மரம் செடிகள் அழியாமல் காப்பது பெரிய கடமை என்று எனக்கத் தோன்றுகிறது“ (நண்பர்க்கு பக் 92) என்கிறார். ஒருபுறம் காடு, மலை, ஆறு, என்று எல்லாவற்றையும் சுரண்டிக் கொழுக்கிறார்கள். இன்னொரு புறம் அவர்களே மரம்வளர்க்கிறோம், செடி வளர்க்கிறோம் என்கிறார்கள். கேட்க ஆளில்லை. நாடு நரகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலத் தலைமுறைக்குப் பொத்தல் விழுந்த பூமியைக் கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்கா நாம் வாழ வேண்டும்?

இந்தக் கருத்தில் சிலருக்கு உடன்பாடில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையை உணர வேண்டும். குரங்குகள் எப்படி வீடுகளில் புகுந்து அட்டகாசம் செய்யும், பொருட்களை நாசம் செய்யும் என்பதை எங்கள் ஊருக்கு வந்து பார்த்தால் தெரியும். எப்போதாவது வந்து கூண்டு வைப்பார்கள். பிடித்துக் கொண்டு போகிறோம் என்பார்கள். மலைமேல் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. ஊருக்குள் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. இப்படித் தனித்தனி அணியாக இருந்து ஊரையே நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதேபோல்தான் இப்போது எதையும் விதைக்க முடியாத நிலை விவசாயிகளுக்கு. விதைத்தால் விதைகளையெல்லாம் கொத்தித் தின்றுவிட்டுப் போய்விடுகின்றன தேசியப் பறவை மயில். அழகானது தான் மயில். தோகைவிரித்தாடினால் அழகு. இப்படித் தொல்லைதந்தால் ஏழைக் குடியானவனின் வாழ்க்கை என்னாவது? இதற்கு என்ன தீர்வு? சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்கள் என்பவர்கள் இப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகளைத்தான் முன்னெடுக்க வேண்டும். அவை அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் அவற்றிற்கு என்ன வழி என்பதைக் காண முயல வேண்டும்.

“இப்போதோ வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடியே மலையில் உள்ள பாறைகளை எண்ணிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு ஊர்ச்சோலையும் அழிந்து மலைகளும் அழிந்துவிட்டன. ஒவ்வோர் ஊரும் இப்படியே மாறிக்கொண்டு சென்றால், தமிழ்நாட்டில் இனி எப்படிப் பருவ மழையை எதிர்பார்க்க முடியும்?” (நண்பர்க்கு பக் 93) என்கிறார் மு.வ.

அன்றைக்கே 1949லேயே அந்த நிலை என்றால் இன்றைக்கு என்ன நிலை? எங்கள் மலைக்கு அருகில் இருந்தது இன்னொரு சிறிய மலை. மணிமலைக்கரடு என்று பெயர். தைபபொங்கல் இரண்டாம்நாள் பூப்பறிக்கும்நோன்பு என்று அங்கே செல்வார்கள். அங்கே சென்றுதான் காட்டுப்பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டுவருவார்கள். கொண்டாட்டமான காலமது. இப்போது அந்த மலையே இல்லை. சுரண்டிவிட்டார்கள். கண்முன்னால் கண்ட காட்சி இது.

அறிஞர் மு.வ. அவர்கள் தன் ஆசையையும் கடிதத்தில் எழுதுகிறார். என்ன ஆசை தெரியுமா?

“கோயிலில் உள்ள தெய்வங்கள் காந்தியடிகள் போல் எளிய கோலத்துடன் அழகு பொலியக் காட்சி அளித்து நம் உள்ளத்தைக் கவர வேண்டும் என்பது என் ஆசை. எளிமையில் தூய்மை உள்ளது, அழகு உள்ளது என்று தெய்வங்கள் விளக்க வில்லையானால், பயன் என்ன? தூய எளிமையின் திருக்கோலமாக விளங்கும் பழனி முருகனுக்கும் பக்தர்களின் கையில் உள்ள பணத்தின் பெருமைக்கு ஏற்பப் பலவகை ஆடம்பரக் கோலங்களைப் புனைந்து காட்டுகிறார்களே! என் செய்வது?”( நண்பர்க்கு பக் 131) என்கிறார்.

மு.வ.வின் ஆசைப்பட்டு வருந்திய வருத்தம் நீங்கப்போவதேயில்லை. நாளுக்கு நாள் விதவிதமான அலங்காரங்கள். அமைதி போய்விட்டது. ஆர்ப்பாட்டம் அரங்கேறிவிட்டது. ஆனால் மு.வ.வின் வழிபாடு எப்படிப்பட்டது என்பது தெரியுமா? அவரே சொல்கிறார்.

“உருவ வழிபாட்டில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நான் கோயிலுக்கும் அவ்வளவாகப் போவதில்லை. ஆனால் சில உருவங்களில் எனக்கு நிறைய ஈடுபாடு உண்டு.புத்தர் உருவம், நடராஜர் உருவம், தட்சிணாமூர்த்தி உருவம் இவற்றில் தனி ஈடுபாடு உண்டு. எப்போதாவது கோயிலுக்குப் போய் தட்சிணாமூர்த்தி உருவத்தைப் பார்த்தால்,அங்கேயே சில நிமிடம் கண்மூடி இருந்து ஏதாவது ஒரு நல்ல பாட்டை மனதுள் எண்ணிப் பார்ப்பேன். இதுதான் என் வழிபாடு.”( இரா.மோகன்- அறிஞர் மு.வ. பக்212)

ஆக, எப்படிப்பட்ட உளமாற வழிபாட்டை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டுகிறார்.

1950ல் எழுதிய “தங்கைக்கு” நூலில் குடும்ப வாழ்க்கையை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான எளிய வழிகளைச் சொல்லிச் செல்கிறார்.

“இந்தக் காலத்தில் ஒரு துன்பத்தையோ ஒரு குறையையோ எண்ணித் தலையில் கைவைத்து உட்கார்ந்து விட்டால் யாரும் முன்னேற முடியாது.அவர்களை நம்பியவர்களும் கடைத்தேற முடியாது. நிறை குறை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டு, எதற்கும் தயங்கி நிற்காமல் ஓடுகின்ற கடிகாரம் போல் கடமைகளை அஞ்சாமல் செய்கின்றவர்கள்தான் இந்தக் காலத்தில் தலைமைப் பதவிக்குத் தக்கவர்கள். குடும்பத்தலைவியும் இப்படி இருந்தால்தான் வாழ்வு நன்றாக நடக்கும் (தங்கைக்கு பக் 63) என்கிறார். மிக எளிமையாக சூத்திரம்போல் சொல்லிச் செல்கிறார்.

பிறருடைய குறையைப் பற்றிச் சொல்கிற பொழுது எவ்வளவு விழிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்லித் தருகிறார்.

“உன்னோடு நெருங்கிப் பழகும் ஒருத்தியின் குறையை அவள் தனியாக இருக்கும் போது அவளிடமே சொல்.அவள் மனம் புண்படுவதில்லை. அதையே மற்றவர்கள் இருக்கும்போது சொல் உடனே அவள் மனம் புண்படுகிறது. அவள் இல்லாத போது மற்றவர்களிடம் சொல். அவள் அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் மனம்மாறிப் பகை கொள்கிறாள். ஒருத்தியைப் பற்றிய குறையே. ஒரே குறை. ஒரே வகையான சொற்களால் சொல்லப்பட்டது. ஒருவர் வாயாலேயே சொல்லப்பட்டது. ஒரே மனப்பான்மையோடு சொல்லப்பட்டது. ஆயினும் மூவகை நிலையில் மூவகையான பயன் விளைவதைக் காணலாம்.” (தங்கைக்கு பக் 76)

மனம் வலிமை பெறுவதற்கும் வழிசொல்கிறார்.

“பிறர் சொல்லும் சொல்லால் நம் மனம் புண்பட்டது என்றால், நம் மனத்தின் மெலிவே அதற்குக் காரணம். சொல் ஒருவகை மாறுதலும் செய்யாது என்று தெளிவு ஏற்பட்டால், மனம் வலிமை பெற்று விடுகிறது.” (தங்கைக்கு பக்79)

இதுதான் நம் மனதைக் காத்துக் கொள்கிற ரகசியம். இந்த தங்கைக்கு என்கிற நூல் எல்லாப் பெண்களின் கைகளிலும் இருக்க வேண்டிய நூல். அவை கடிதங்கள் அல்ல. வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் நாட்டைப் பற்றியவை.

“தம்பிக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் மொழியைப் பற்றியவை.

“தங்கைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் குடும்பத்தைப் பற்றியவை.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் சமுதாயம் பற்றியவை.

இவை திட்டமிட்டு வரையறுத்துக் கொண்டு எழுதப்பட்டவை. ஆனால் தன் மாணாக்கர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் அவரவர்க்குத் தனித்தனியே வழிகாட்டியவை. எவருக்கும் வழிகாட்டக் கூடியவை. மாணவர்களுக்கு அவர் எப்படி வழிகாட்டினார் அவர்களையெல்லாம் எப்படி மேலேற்றினார் என்பதே வியக்க வைக்கிறது. பணிவு, இன்சொல் இரண்டையும் போற்றுகிற மு.வ.

“வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு என் வாழ்க்கையின் வளம்தான் தெரியும். ஆனால் இந்த வாழ்வைப் பெற நான் அடைந்த துன்பங்களை, விட்ட கண்ணீரை, உழைத்த உழைப்பை யாரும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. இரவைப் பகலாக்கி உழைத்த என் உழைப்பை, நான் வாழ்வில் கடைப்பிடித்த கட்டுப்பாட்டை யாரும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.ஒவ்வொரு வளமான வாழ்வுக்குப் பின்னால் ஒரு சோகக்கதை உண்டு. பொறாமைப் படுபவர்கள் இதனை எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை” என்பார் மு.வ. (ஈ.ச.விசுவநாதன் ”மு.வ.நினைவலைகள் பக் 104).

ஏனென்றால் அவருடைய வளர்ச்சியைத் தாள முடியாமல் பலர் வெந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சிறுவர் இலக்கியத்தின் சிகரம் தொட்ட பேராசிரியர் பூவண்ணனார் ஒரு முறை என்னிடம் சொன்னார். “மு.வ. வாழ்ந்த தெருவில் கூட ஒரு பேராசிரியர் நடந்து போக மாட்டார். அத்தனை எரிச்சல் அவருக்கு இருந்தது” என்று. எதற்குச் சொல்கிறேனென்றால் 27.11.1959ல்தன் மாணவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில்

“உடல் மெலிந்திருக்கலாம். ஆனால் உள்ளம் மெலிந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேருடைய பழியுரைகளை நாளும் தாங்கி வாழ்கிறேன். அறநெறியில் நிற்பதற்காக நாம் கட்ட வேண்டிய வரி அது. அந்த வரியை மகிழ்ச்சியோடு கட்டுவோம்” (ஈ.ச.விசுவாதன் மு.வ. நினைவலைகள் பக் 36) அதே மாணவருக்கு 30.7.1965ல் எழுதுகிறார்.

“என் தத்துவம். பிறர் நம்ப இயலாது. “மானம்“ என்பது சின்ன எல்லையில் வைத்துப் போற்றும் தன் மதிப்பு மானம் வேண்டா. அதற்காக வாழ்க்கையில் கவலையும் இன்னலும் தேடிக்கொண்டு வருந்த வேண்டா. அதற்கு வருந்தி வீணாகும் காலத்தைப் புலமையை வளர்ப்பதில் பயன்படுத்தினால் நல்லது. புலமையை மெல்ல மெல்லப் பிறர் போற்றி மதிக்கும் காலம் வரும் வரையில் பொறுமை மேற்கொள்ள வேண்டும். நான் அப்படித்தான் இருந்தேன். நான் கண்ட பயனுள்ள வழியைத்தான் பிறர்க்குக் கூற முடியும்” (பக் 53- மேலது)

தொடர்ந்து அந்த மாணவருக்கு வழிகாட்டுகிறார். முத்து முத்தான கருத்துகள்.

“உண்மையான மானம் நம் அறிவு திறமை பண்புகளால் நம்மோடு ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது. பிறரால் கெடுக்கவோ ஆக்கவோ இயலாது”(பக் 54)

“மனதைப் பொத்தல் குடிசையாக வைத்திராமல், எந்தப் புயலையும் தாங்கும் இரும்புக் கோட்டையாக வைத்திருக்கக் கற்க வேண்டும்” (பக் 54)

“உடல் முதன்மையானது. அதற்கும் அடிப்படையானது மனம். மனத்தைக் கெடுத்துக் கொள்ளும் திக்கில் நகர வேண்டா” (பக் 51)

“நாள்தோறும் யந்திரம் போல் மணிகளைக் கணக்கிட்டு உழைக்க வேண்டும். நண்பர்களும் உறவினர்களும் மிகுந்துள்ள இடத்தில் தானாகக் கட்டுப்பாடு வைத்து நடந்தால் அல்லாமல், கடமைகளை முடிக்க இயலாது (பக் 61)

“சிக்கனமாக இருந்து பணம் சேர்த்துக் கொண்டு வருதலே எதிர்காலத்திற்காக மேற்கொள்ளத்தக்க கடமை என்பதை மறக்கக் கூடாது” (பக் 62)

தன் மாணவர்களின் மனதறிந்து அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை நிலையறிந்து அவர் எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் எப்போதும் மாணவர்களுக்கு அவர் ஓர் உந்துசக்தியாக இருந்திருக்கிறார் என்பதையே காட்டுகிறது.

தன் மாணவர் ஒருவருக்கு 29.5.1946ல் வேலத்திலிருந்து கடிதம் எழுதுகிறார். திருமண அழைப்பிதழுக்கு அவர் எழுதுகிற மறுமொழியில் கூட என்ன எழுதுகிறார் என்றால்

“செலவுகளைச் சுருக்குக. சடங்குகளை இயன்ற அளவு குறைக்க. துணைவியின் மனம் நோகாதவாறு மெல்லியனாய் நடக்க” என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு

“பலரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும் என்றும், பலராலும் நன்கு மதிக்கப்படல் வேண்டும் என்றும் எந்தக் கடமையும் மேற்கொள்ள வேண்டா. அதுதான் குறுகிய நோக்கம் என்று யான் கருதுவது. உண்மையாளரை மகிழ்விக்க. மனச்சான்றால் மதிப்பிடுக.தோல்விக்கு அஞ்சற்க” என்கிறார். அதற்கு அடுத்தகட்டமாக ஒரு கருத்தைப் பதிவிடுகிறார்.

“பழகிய உறவில் இரண்டொரு சாதாரண சொற்களால் பெரிய வம்புகளை வளர்க்கும் வழக்கம் உண்டு. ஆதலின் நீ பேசும் சொற்கள் சிலவாகவும் நல்லவாகவும் தெளிவாகவும் இருத்தல் நல்லது.“

வெற்றிகரமான வாழ்க்கை வாழ்வதற்குரிய வழிகளைச் சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் எழுதிவிடுகிறார். அவர்தான் மு.வ. (டாக்டர் மு.வ.வின் கடிதங்கள் பக் 2) – டாக்டர் முத்துச்சண்முகன் &இரா.மோகன்)

இன்னொரு மாணவருக்கு எழுதுகிறார்

“மனதைத் தெளிவாக்கிக் கொள்க. விவேகானந்தர் நெறியில். அதுவே சீரிய வழி. செலவு குறைக. நட்பு அளவுபடுக” (பக்93 மேலது)

எப்படி எழுதுகிறார் பாருங்கள். இப்படி மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. நண்பர்களின் துயரங்களுக்கும் தன் எழுத்தால் மருந்திட்டார். இலங்கை எழுத்தாளர் செ.கணேசலிங்கன் 1960ம் ஆண்டு வாக்கில் மிகுந்த துயரத்துக்கு உள்ளானார். இரவில் உறங்க முடியவில்லை. ஆறுதல் சொல்லக் கூட இலங்கையில் நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. நம் மு.வ. வுக்கு ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதுகிறார். உடனடியாக அஞ்சலட்டையில் பதில் கடிதத்தை எழுதி அனுப்புகிறார் மு.வ.

“குழந்தைகளுடன் விளையாடுங்கள். பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபட்டு ஓரிரு வாரங்களைக் கழியுங்கள். மனநோய் ஆறிவிடும்” (மு.வ.நினைவுகள் பக்48- செ.கணேசலிங்கன்) கடிதம் தாங்கிச் சென்ற செய்தி இதுதான். “குழந்தைகளோடு விளையாடுங்கள்” என்கிற ஒரு வரியிலேயே செ.கணேசலிங்கன் அமைதியானார்.

இப்படி அறிஞர் மு.வ.வின் கடித இலக்கியம் பற்றி எத்தனையோ சொல்லிக் கொண்டு போகலாம். ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் அவர் வாழ்ந்த வாழ்வின் அனுபவம் தெறித்து விழுந்தது. படிப்போர்க்கு வழிகாட்டியது. வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றியது. தன் மாணவர்களிடம் (10.12.1954) அவர் சொன்னார்

“நாம் வாழ்ந்தால், சமுதாயம் நம்மைத்தேடிவரும். நாம் வீழ்ந்தால் நம்மைப் பற்றிச் சமுதாயம் கவலைப்படாது. ஆதலால் முதலில் உங்களுக்காக வாழ்ந்து, உங்கள் வாழ்வை முதலில் செப்பனிடுங்கள். நீங்கள் கட்டுப்பாட்டோடும் உறுதியோடும் உழையுங்கள். பெரிய வெற்றி கிட்டாவிட்டாலும், நீங்கள் உழைத்த உழைப்பிற்கு ஏற்ற பலன் கிட்டாமல் போகாது.” (ஈ.ச.விசுவநாதன்- மு.வ.நினைவலைகள் பக் 105)

இது அவருடைய அனுபவமொழி. முயற்சி மெய்வருத்தக் கூலிதரும் என்பதற்கு வாழ்ந்து காட்டியவர்,புகழோடும் பொருளோடும் தலைநிமிர்ந்து நின்றவர் மு.வ. அவர் படைப்புகளை இன்றைய தலைமுறை படித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒளிவீசும் வாழ்க்கை அவர்களுக்காக இருப்பதைக் கண்டு கொள்வார்கள்.

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா ( நெளிக்கோடுகளும், அசையாப் புள்ளிகளும் – 2 ) – பாலசுப்பிரமணியன் பொன்ராஜ்

download (3)

மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளின் ஆன்மா

Just an attention to the activity of the sounds – John Cage

வசந்தத்தின் உள்வெடிப்பை ஓர் அனுபவமாகக் கடத்த முனைகிற இகோர் ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் “தி ரைட் ஆஃப் ஸ்பிரிங்” இசைக்கோர்வையை ஒரு மெட்டீரியலிஸ்ட் அவருடைய தத்துவார்த்தப் பின்புலத்தோடு எப்படி அணுகுவார் என்று எனக்கு எப்போதுமே ஒரு கேள்வி உண்டு. போர்க்காலங்களின் ஒழுங்கின்மையை உட்பொதிந்ததே வசந்தம் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்கக் கூடியது மேற்குறிப்பிட்ட இசைக்கோர்வை.

நவீன இசை தன்னைப் பெருக்கிக் கொள்வதற்காக மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. நம்முடைய இசை நுகர்வே மின் சாதனங்களின் வாயிலாகக் கிடைத்தது. நவீன இசை பாப்புலர் கலாச்சாரத்தின் அங்கமாகவும், அதன் இயங்கு விசைகளில் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. ஓர் இசைத் துணுக்கின் அல்லது விரிவான இசைக்கோர்வைகளில் நிகழும் இயக்கமும், அசைவும், அறுந்து போதலும், தொடர்ச்சியும், இணைப்பும், சுழற்சியும் ஒரு கண்ணியாகச் செயல்படுகிறது. அக்கண்ணியில் நமது பிரக்ஞை அகப்பட்டு மீள முடியாமல் சரணடைந்து, அவ்வாறு உணர்ந்ததும் மீள எத்தனிக்கிறது.

கலாச்சாரம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் எல்லைகளுக்குள்ளாக நின்று இசையைக் கேட்கிற ஒருவருக்கு அந்நியமான ஒலிகளின், வடிவங்களின் மீது பரிச்சயமின்மையால் எழுகிற ஒவ்வாமை இசை கேட்கிற சமயத்தில் நமது பிரக்ஞையின் வாளாகச் செயல்பட்டு நமக்கும் அவ்விசைக்கோர்வைக்குமாக எழும் தற்காலிகப் பிணைப்பை வெட்டிவிடுகிறது. நாம் வெளியேறி விடுகிறோம்.

பிடிவாதமாகவோ, பரிச்சயத்தின் காரணமாகவே நாம் அதனுள் தங்கினால் நமது பிரக்ஞை முதலில் ஓர் உலுக்கலுக்குத் தயாராகி பின்பு அதன் அதிர்வுகளை அனுமதித்தோ அல்லது மறுத்தோ எதிர்வினையாற்றுகிறது. நாம் அதனோடு நேர்மறையாக அல்லது எதிர்மறையான உறவைப் பேணத் துவங்குகிறோம். அமைதி, ஓசை என்கிற இரண்டு எதிர்நிலைகளை உள்ளடக்கிய இசை உணர்வுகளைக் கட்டியெழுப்புவதையும், பிரதிபலிப்பதையுமே நோக்கமாகக் கொண்டதென்ற பொதுமைப்படுத்தல் உண்மையற்றது. மாறாக உணர்வுநிலைகளைக் குலைப்பதையும், சீரற்றுப் போகவும் செய்கிறது.

சில சமயங்களில் எவ்வித உணர்வையும் எழுப்பாமல் (கலாச்சாரத்தைக் கருத்தில் கொள்ளாமலே) வெறுமனே கடந்து போகிறது. External ஆக ஓர் இசைக்கோர்வையை நாம் வெளியேதான் நிற்கிறோம் என்கிற உணர்வோடு அணுகுவதற்கும் உள்ளிருந்து (Internal) அதனை நம்மீது வினையாற்றிக் கடந்து போவதற்கு அனுமதிப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியே குறிப்பிட்ட இசை நமக்கு விருப்பமானதாகவும், விருப்பமற்றதாகப் போவதற்கான காரணமாக இருக்கிறது. நமது அனுபவக் குவியலின் ஒரு கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டு, அறிவின் துலாக்கோல்களைக் கையிலெடுத்து ஓர் இசைக்கோர்வையோடு நம்மைப் பிணைத்துக் கொள்ளத் துவங்கினால் நாம் எப்போதுமே இசைக்கு அந்நியமானவர்களாகும் சாத்தியமும் உண்டு.

முதலில் நாம் ஞாபகத்தையும், அறிவையும் ரத்து செய்துவிட்டு இசையை அணுகினால் அதன் மூலச்சாரத்தை நெருங்கிவிட முடியுமென்று நம்புகிறேன். ஆனால் நமது பிரக்ஞையே ஞாபகத்தாலும், அறிவாலும் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்க நம்மால் “மெய் மறந்து” போகின்ற நிலையை எட்ட முடிவதில்லை. அதனையும் மீறி நம்மை அந்நிலையை எட்டச் செய்வதே ஒரு மிகச்சிறந்த இசையாக உள்ளது. அது கலாச்சாரங்களின் இடைவெளிகளை இல்லாததாக்கி எல்லைகளால் பிரிவுபடாத ஓர் உலகில் நம்மை நிறுத்துகிறது.

நாம் கேட்கும் திறனுள்ள ஓர் உயிரியாக ஒலி உடலின் பல்வேறு அசைவுகளைப் “பார்க்கிறோம்”. இதுவெல்லாம் பழைய அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒருவித கலாச்சாரத் தாழ்வுமனப்பான்மையுள்ள நமக்கு உலகளாவிய இசையை அணுகுவதில், நிகழ்ந்துள்ள மாற்றங்களை, செலுத்தப்பட்டுள்ள சிந்தனைகளை உள்வாங்கிக் கொள்வதிலுள்ள சிக்கல்கள் நம்மை மேலும் அதனின்று விலக்கி வைக்கின்றன. மாறாக சிறிய அனுபவமே நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசை குறித்து போதாமையுணர்வையும், கல்விப்புலத்திலுள்ள பற்றாக்குறையையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது.

இதன் பக்கவிளைவு நமது கலாச்சாரத்திலுள்ள இசையிலிருந்து நாம் தள்ளிப் போவதோடு உலகளாவிய இசையையும் வியப்பின் காரணமாக தூரத்தில் வைக்கிறோம். இந்த இரட்டை விலகல் நம்மை எங்கேயும் ஒட்டாதவர்களாக்கிவிடுகிறது. கால்களும் இல்லாமல் சிறகும் இல்லாமல். ஒவ்வொரு காலகட்டமும் குறிப்பிட்ட இசை ஒலிகளை தனது தனிச்சிறப்பான அடையாளமாக உருவாக்குகிறது.

அப்படித்தான் மேற்கு இசையை அதன் நாகரிகத்தின் நகர்வோடு இணைத்து புதுப்புது வடிவங்களை ஒன்றை மறுத்தோ அல்லது அதனைத் தொடர்ந்தோ பிறப்பிக்கிறது. நாம் தேங்கிக்கிடப்பதாக உணர்வதை சினிமா இசை சரி செய்துவிடுகிறதென்றாலும், சினிமா இசை ஒரு முழுமையான இசை அனுபவமல்ல.

ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி?

ரொமாண்டிசிசம், எதிர்காலவாதம், கன்ஸ்ட்ரக்டிவிசம் ஆகியவற்றின் காலம் ஓடி முடிந்தும், ஜாஸ் அல்லது சிம்பொனி? என்கிற கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட்டும், பிரம்மாண்டத்திற்கான மேனியாவின் பின்விளைவாக கலைஞர்களின் பிரக்ஞை இடதுசாரி சூத்திரங்களிலிருந்து விலகி அரசியல், சமூக காரணங்களுக்காக எளிமையாக்கம், பாப்புலிசம், நாட்டாரியலைத் தேர்ந்து கொண்டதென்று ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இரண்டாம் உலகப்போரின் துவக்க வருடங்களில் சொன்னார்.

அவருடைய உரையில் குறிப்பிட்ட அதிகாரப்பூர்வ சோவியத் இதழொன்றில் வெளியான ஒரு கருத்து இப்படியிருக்கிறது:

Here we have the “Symphony of Socialism”. It begins with the Largo of the masses working underground, an Accellerando corresponds to the subway systmem; the Allegro in its turn symbolizes gigantic factory machinery and its victory over nature. The Adagio represents the synthesis of Soviet culture, science, and art. The Scherzo reflects the atheletic life of the happy inhabitants of the Union. As for the Finale, it is the image of the gratitude and the enthusiasm of the masses.

ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி இதை ஒரு ஜோக் என்று புறம் தள்ளுவதோடு “A complete disorientation in the recognition of the fundamental values of life”, என்கிறார். கம்யூனிச பரிசோதனை ஒரு புதிய மனிதப் பிரக்ஞையை எழுப்ப முனைந்ததன் அடையாளமே மேற்சொன்ன பரிந்துரை.

ஒரு வகையில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மனிதப் பிரக்ஞையைத் திரட்டி, அவர்கள் வெட்டிய வாய்க்கால்களின் வழியாக பாய்ச்சி விடமுடியுமென்று நம்பியதன் விளைவே மனித இனத்தின் மாபெரும் பரிசோதனை. நாஜிக்களின் இசைக் கருத்தாக்கங்களையும் வாசிக்க வேண்டும். அவை இதனை விட இன்னும் நகைச்சுவையாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இசையை அரசியல், சமூகவியல் ரீதியாகவும் அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகளை இசை வடிவங்களின் தோற்றமும், வளர்ச்சியும் உருவாக்கியிருப்பதை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவை ஒரு குறிப்பிட்ட கலாச்சாரத்தினால் வார்க்கப்பட்ட பிரக்ஞையின் வெளிப்பாட்டு விளைவு என்று பார்ப்பதற்கு இருக்கும் வாய்ப்பை நாம் அவ்வளவு எளிதாக ஒதுக்கிட விட முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு தடை செய்யப்பட்டதாக இசைக்கருவிகளும், நிகழ்த்தலும் இருக்க விலக்கம் ஒரு சமூக, அரசியல் பிரச்சனையாகி விடுகிறது.

நவீன இசையை நவீனத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தியவர் தியோடர் அடொர்னோ (Theodor Adorno) எனச் சொல்லப்பட்டதுண்டு. அவருடைய Towards a New Manifesto எனும் உரையாடல் நூலில் இப்படிச் சொல்கிறார்: வேகத்தை அனுபவிப்பதென்பது வேலையை அனுபவிப்பதற்கான பதிலியாக இருக்கிறது.

இசையை அனுபவிப்பதென்பது எதற்குப் பதிலியாக இருக்கிறதென்பதை அவ்வளவு எளிதாக விளக்கி விட முடியாது. ஒருவேளை மெட்டீரியலிஸ்ட்டுகளான நம்முடைய ஆன்மாவுக்கான ஏக்கத்தினால் உண்டான வெற்றிடத்தை நிரப்புவதாகவும் இருக்கலாம்.

மதம் மட்டுமல்ல இசையும் இதயமற்ற உலகத்தின் இதயமாக இருக்கிறது.

****

பெஷாராவின் டைரி / ஆதிரையின் கதசாமி – மனக்கண்ணோடும் கதை

download (10)

குழந்தைகளிடம் கதை சொல்ல ஒரு புத்தகம் என்ற முகவரியோடு வந்திறங்குகிறது ஆதிரையின் கதசாமி.

சிறுமியாக தோற்றம் தரும் ஆதிரையின் பேச்சும் முதல் அறிமுகமும் இவள் சாதாரணமான சிறுமி அல்ல என்ற உணர்வை வாசகனின் மனதில் ஏற்படுத்தி விடுகின்றது. ‘யாரும் சொல்லாத கதை’ என்ற கூற்றுடன் தொடரும் காற்றின் கதை. பார்வையிலும் குரலிலும் தெளிவுடன் கூடிய நிதானம்,

வயதுக்கு ஒவ்வாத அதீத அறிவு, கதை கேட்பவர்களின் புலன்களை மகுடியின் இசை கேட்ட நாகம் போல் மெய்மறக்கச் செய்தவாறு புரிதலும் தேடலும் கொண்ட மனவாசலை மட்டும் விரியத் திறக்க வைக்கும் ஆற்றல்,

அடுத்தடுத்து சங்கிலித் தொடர் போல் பின்னலிட்டு செல்லும் கதையில் வாசகனையும் மனவெளியின் விந்தையான உலகத்திற்கு உடன்கொண்டு செல்லும் லாவகம் ஆதிரைக்கே உரிய முத்தான முத்திரை என்று சொல்லலாம்.

மனிதன் பிறந்து வளர்ந்து பெரியவனாகி முதுமை அடைந்தாலும் நிறைவற்ற தேடலில் ஒருவித பரபரப்பான ஓட்டத்தில்தான் வசிக்கின்றான். நின்று நிதானித்து தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளும் கணங்கள் மிகவும் சொற்பமானவை.

நிஜத்தின் பெருவெளியை உள்வாங்கிக் கொண்டு, கற்பனை உலகில் கால் பதித்திருப்பதையே கவனத்தில் கொள்ளாதவாறு தன்னை மறந்த உற்சாக நிலையில் வாசகனை பல்வேறு தளங்களில் ஆதிரையின் துணையுடன் கூட்டிக்கொண்டு செல்கிறார் ஆசிரியர் க.வை.பழனிசாமி.

ஆதிரையின் கைபிடித்து அவள் காட்டும் கற்பனையான அற்புத உலகத்திற்குள் பயணித்து, எல்லைகளற்ற பிரபஞ்சத்தின் உள் ஒளிரும் காணக் கிடைக்காத காட்சிகளை உருவகப்படுத்தி வாசக மனதை சந்தோஷக் கடலில் மென்அலைகளின் மேல் மிதக்கும் தோணியாக மாற்றி விடுகிறார் இவர்.

பல்லாயிரம் மொழிகளுக்கிடையில் புதிதாக உருபெறும் கதைமொழி ,மானுடம் தாண்டி இயற்கையுடனும் அதனையும் மீறிய படைப்புச் சக்தியுடனும் எளிதாக உரையாடக்கூடிய விதத்திலும் புரிந்து கொள்ள உதவும் வகையிலும் அமைந்துள்ளது.

கதைப்பழம் ருசிப்பது ஆசிரியராக இருந்தாலும் வாசகனும் அதன் மணத்திலும் சுவையிலும் திளைத்துப் போகிறான். குழந்தைகள் கதையில் வருவதாலேயே விநாயகரும் அவரின் வாகனமாக உடன் உலாவரும் சுண்டெலியும் மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும்.

விநாயகர் சுறுசுறுப்பான குறும்புகளுடன் சுண்டலுக்காக ஏங்குவதும், பசியுடன் தெருக்களில் நடை பயில்வதும் சகமனிதனைப் போல் மக்களுக்கிடையில் உரையாடுவதும், குழந்தைகளின் கையால் உணவை வாங்கி உண்பதும் எனப் பல புதிர்களுக்கு இடையில் கதை நகரும் போது, ஆவலுடனும் எதிர்பார்ப்புகளுடனும் வாசக மனமும் அடுத்தடுத்துவரும் நிகழ்வுகளின் தொடரில் கவனம் கொள்கின்றது.

கதை என்று தனித்து ஏதுமில்லை; குழந்தைகளைப் பொறுத்த மட்டும் வாழும் உலகமே கதைதான் என்னும் ஆசிரியர் கூற்று மிகவும் இயல்பாய் ஒத்துப் போகும் உண்மை. ஆதிரை அறிமுகப்படுத்தும் கதசாமி ,தொடுகையில் மட்டுமின்றி இயல்பிலும் மென்மையான தன்மை கொண்ட மிருதுவான ஓசை எழுப்பும் ஆடு.

கையில் ஏந்திய கணத்தில் மனம் முழுவதும் பெரும் ஒளிச்சுடராக மின்ன வைக்கும்அதிசயம் புரிவதும், கதைமரமும், பிரபஞ்சங்களை உருவாக்கும் சக்தி கொண்ட மலர்களும் பிரமிப்பின் உச்சத்தில் வாசகனை நிறுத்துகின்றன.

கதசாமியின் கோயில், அவ்வப்போது ஆதிரையின் அருகமர்ந்து கொள்ளும் முயல்கள் மற்றும் ஆதிரையின் குரலோசை சலனமற்றவெளியில் அமைதியான நிலையில் பயணிப்பது என ஒவ்வொரு கால கட்டமும் கதையின் நகர்வு அற்புதமானதாக உள்ளது.

கடவுளின் தனிமையும் கோபமும், தன்னை அறியும் முயற்சியில் ஈடுபடுதலும், சோம்பல் முறிக்கையில் விரியும் உலகமும், நடக்கநடக்க தோன்றும் ஆனந்தமும், சூனியவெளியும், கடவுளின் மனசும், தனிமை பற்றிய வலியும் குழந்தைக்கே உரித்தான பிரத்தியேக மனநிலையில் விவரிக்கப்படும் விதம் அழகு அழகு.

நடந்து செல்கையில் விரியும் உலகில் குதித்தும், இங்கும் அங்கும் ஓடியும் மகிழும் கடவுளின் நிலையை வாசகனைப் போலவே ஒவ்வோர் குழந்தையும் படித்துப் பார்த்து பரவசத்துடன் ரசிக்க வேண்டிய நிலை.

இன்றைய கால கட்ட வாழ்க்கை முறையில், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளின் வீட்டமைப்பும், சிறிய இல்லம் அழகிய இல்லம் என்னும் வாழ்க்கை விதிகளும், பெருகிவரும் ஜனத்தொகையினர் அனைவரும் வசிக்கக் கட்டப்படும் வீட்டமைப்புகளும், மிகவும் குறுகலான இடவசதி பெற்றிருப்பதனால் குழந்தைகள் ஓடி விளையாடவும் நடந்து அநுபவிக்கவும் இடமில்லை.

அந்தக் காலத்தில் எட்டு மாதமானால் எட்டடி எடுத்து வைக்கும் தன் செல்லம் நடைபயில நடைவண்டி என்றொரு விளையாட்டு சாதனம் இருந்தது. கீழ்புறம் முக்கோண வடிவத்தில் மூன்று சக்கரங்களுடனும் மேற்புறம் சதுரவடிவத்தில் குழந்தை விழுந்து விடாமல் தத்தித்தத்தி நிதானமாகவும் கால்களுக்கு வலுவூட்டும் வகையிலும் நடைபயில உதவும்.

சீராக நடைபயில மிகவும் உதவிகரமான ஓர் உபகரணாகும் அது. இடுப்பில் மேகலை அணிந்து வெளிக்காற்று உடலை வருட சுதந்திரமாக சுவாசித்து பரந்து விரிந்த முற்றத்தில் நடந்து மகிழ்ந்த குழந்தை,

இன்று ’வாக்கர்’ எனப்படும் நான்கு சக்கர வட்ட வடிவ தட்டில் அமர்ந்து மின் விசிறியின் சுழற்சியில் வீசும் காற்றில், வேகத்தின் துணையுடன் ஓடுகின்றது வரவேற்பறையும் உணவறையும் ஒன்றாக வடிவமைக்கப்பட்ட சிறிய அறையின் மேஜை நாற்காலிகளுக்கு இடையில்.

நடந்து ஓடி மகிழ வேண்டிய வயதில் தொலைக்காட்சி பெட்டியின் ஆதிக்கமும், பாடத்திட்டங்களின் வடிவமைப்பினால் உருவான டியூஷன் சென்டர்களிலும் அதன் பொழுது கழிகின்றது.

கதையில் வரும் கடவுள் கொடுத்து வைத்தவர்.

அபூர்வ சக்திகளின் பிறப்பான கடவுளை ஓர் சராசரி மன நிலையில் சந்திக்கும் வாசகன் ஆச்சரியத்தில் தன்னை மறந்து போகின்றான். மதங்களைக் கடந்த கடவுள், மானுட மனதில் அன்பின் விதை மட்டும் தூவி பூரிப்படைகிறார். .

கதசாமியும் கடவுளும் சந்திப்பதன் மூலம் மானுடம் பிறக்கின்றது. கதசாமிக்கு மானுட வரவில் அப்படியொன்றும் ஆர்வமில்லை எனினும், கடவுளின் ஆவலைத் தடை செய்யவில்லை. உருவங்களின் கோட்பாடுகளுக்குள் பிடிபடாத கடவுள் மிகவும் வித்தியாசமானவராக உள்ளார்.

வெளியில் ஓர் உலகம் இருப்பதான தோற்றத்தைக் கோவில்மரம், பூ, இலை என்று காண்பித்து பின் அனைத்தும் உள் இருப்பதாகக் காட்டும் ஆதிரையின் கூற்றில் ஓர் பெரும் உண்மை ஒளிந்திருப்பது நிதர்சனமாகத் தெரிகின்றது.

எப்போதும் மனித மனம், எதுவாக இருந்தாலும் வெளியில் நடப்பதாக ஓர் மாயையில் உழலும். நன்கு கவனித்துப் பார்த்தால் அனைத்தும் அகத்தில் இருப்பது புரியும். இத்தகு புரிதலுக்கு ஓர் நெடும் பயணம் சிரத்தையுடன் அறிந்தும் அறியாத வழியில் அதன் பாதையிலேயே தம்மை பயணப்பட அநுமதிக்குங்கால் வாழ்க்கையின் இரகசியங்கள் தாமாகவே தம்மை கட்டவிழ்த்துக் கொள்ளும்.

இது சிருக்ஷ்டியின் விந்தை. ஒரு சிலருக்கு முள்பாதையின் மீது நடப்பதாகத் தோன்றும், சிலருக்கு கனவில் மிதப்பது போன்று வாழ்க்கை தன்னிலை அறிதலை புரிய வைக்கும்.

ஓர் சரடில் கோர்க்கப்பட்ட வாசமிகு மலர்கள் வெளிப்பார்வைக்கு பூச்சரமாக தெரிந்தாலும், உண்மையில் சரடின் பலத்தில்தான் அவை ஒருங்கிணைந்து உள்ளன. அது போலவே புறத்தில் இயல்பாக சுழலுவது போல் தோற்றம் தரும் வாழ்க்கை, நிஜத்தில் அகத்தின் தாத்பரியமான தன்னிலை அறிதலில் தான் நிறைவு தருகின்றது.

இக்கதையின் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும், கற்பனைகளின் ஊடே ஓர் அற்புத உலகத்தில் பயணிப்பது போல் காட்டப்பட்டிருந்தாலும், உள் இழையோடும் நாதமாக அகவெளிப் பயணத்தின் குறிப்புகள்தான் அழகிலும் அழகாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மாயையின் திரையை விலக்கி நிதர்சனத்தை புரியவைக்கும் கலையைத் தான் சிறுமியின் உருவில் வந்து இறுதியில் காணாமல் போகும் ஆதிரை செய்கின்றாள்.

கதையில் வரும் மனோரஞ்சிதக் கண்ணாடியில் தெரியும் மாற்றங்கள், சுதிபாட்டியின் வீட்டிற்குள் இருக்கும் முழு பிரபஞ்சத்தை தனக்குள் அடக்கிய அறை, பூக்களின் உலகம், காற்றால் மூடப்பட்ட அதன் அறையைத் திறக்க உதவும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளிடம் இருக்கும் காணமுடியாத சாவி, கதசாமியின் பிள்ளை ஆதியின் அறிமுகம், பூக்களைப் பார்த்தாலே மனதில் பொங்கும் சந்தோஷத்திற்கு அதன் வண்ணங்கள்தான் காரணம் என்ற புரிதலை ஆதிரை உணர்த்தும் முறை இப்படி மாயஉலகு பல்வேறு தளங்களில் விரிகிறது.

இனியா என்னும் பொம்மையின் மூலம் வனாவின் உள்மனநிலை வாயிலாக குழந்தைகளுக்கு பொம்மைகளிடம் இருக்கும் அதீத அன்பை விளக்குகிறது கதசாமியின் கருணை.

பொம்மைகள் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் அறிமுகமாகும் முதல் தோழமை உலகம். தன் உள் மனதின் உணர்வுகளை முதன் முதலில் பொம்மைகளிடம்தான் குழந்தைகள் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

ஒருசிலர் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனாலும், அவர்களின் வாழ்க்கையில் பொம்மைகள் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் பல வித தோற்றங்களில் பல்லாயிரம் வண்ணங்களில் ஜீவனில்லாவிட்டாலும், உயிரோட்டமான சிரிப்புடன் பார்த்ததுமே உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் பொம்மைகள்.

மரணமற்ற தேவதைகளை நினைவூட்டும் தங்கமீன்களின் அறிமுகம், ஒளியாய் மாறும் கதசாமி, நிலவின் ஒளியின் பூரண ஆக்ரமிப்பு, இவை அனைத்தும் குழந்தைகளை மனம் மகிழச் செய்யும் ஒப்பற்ற அற்புதங்களின் விளையாட்டுத் திடல்போல் தோன்றினாலும், கற்பனை சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் அழகிய கனவுலகம் இது.

கனவுலகத்தை நனவுபடுத்திக் காட்டும் அழகான கதைப் புத்தகம். ஆங்கிலமொழி கல்வி பயிலும் குழந்தைகளுக்கு கற்பனைசக்தி நிரம்பிய ”ஆலிசின் அற்புத உலகம்’ ’’’தம்புலினா’’, ’’சிந்தெரெல்லா’ எனப் பலவகை புத்தகங்கள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன.

தமிழ் பாரம்பரிய வாழ்வில் தத்தம் பாட்டிமார்கள் அல்லது நெருங்கிய உறவுமுறைகளிடம் மட்டுமே வாய்வழிக் கதைகள் கேட்கும் பாக்கியம் உண்டு. அதுவும் இப்போது வழக்கு முறையில் இருந்து மறைந்து வரும்போது இதுபோன்ற கதைகள் மிகவும் பயனுள்ளதாக வருங்கால குழந்தைகளுக்கும் அமையும்.

கதைகள் கேட்டு வளரும் குழந்தை மிகவும் ஆரோக்கியமான மனநிலையில் வளரும். கதைகளில் அன்பும், பண்பும், வீரமும், பிறரை மன்னிக்கும் குணமும், தைரியமும், பரந்த மனநோக்கும், தெய்வீக சிந்தனையும், நல்லது கெட்டது எது என யோசித்து செயல்படும் அபார அறிவுத் திறனும், உண்ணும்போதும் உறங்கும்போதும் கேள்வி வாயிலாக அக்காலத்தில் புகட்டப்பட்டது.

இன்றைய பரபரப்பான வாழ்வில் பெரும்பாலான வீடுகளில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிதான் அவ்வேலையை செய்கிறது. மின்சாரத்தால் இயங்கும் இயந்திரம் அதி வேகமான இயந்திர வாழ்க்கை நிலையையை நிஜ வாழ்க்கையாக பிரதிபலித்துக் காட்டும். விளைவு இப்போதைய தலைமுறைகளிடம் இருக்கும் ஒட்டுறவற்ற தன்மை.

புதியன தோன்றிக் கொண்டிருத்தலும், பழையன தாமாகவே உதிர்ந்து கொண்டிருத்தலும், படிப்படியாக வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தளத்திலும் மாறுதல்களைச் சுமந்தபடி முன்னேறுதலின் முக்கியப் பங்காக உள்ளது. வளரும் குழந்தைகளின் மனநிலையை தெளிவாக படம் பிடித்துக் காட்டும் நிலையிலும் உள்ளது இக்கதையின் வடிவமைப்பு.

எனினும் சுதிபாட்டியின் அன்பும் அரவணைப்பும் இன்றைய கால கட்ட வாழ்க்கையில் வளரும் பிஞ்சுமனங்களுக்கு மிகவும் அத்தியாவசியமான ஒன்றாக உள்ளது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. சுதிபாட்டியின் மலர் போன்ற உள்ளம், மென்மையான இயல்புகளால் குழந்தைகள் மனதை கவரும் விதம் மேன்மையான தன்மைகளுடன் குழந்தைகள் வளர உதவும்.

ஆதிரையின் கதசாமி ,குழந்தைகள் உலகை வித்தியாசமாகக் காட்டுவது போல் பெரியவர்களின் அகக்கண்ணை திறக்கும் ஓர் அரிய முயற்சி.

காலச்சுவட்டின் நேர்த்தியான வடிவமைப்பிற்கு பாராட்டுக்கள்.

பெஷாரா

(ஆதிரையின் கதசாமி – க.வை. பழனிசாமி

காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியீடு )

வானம் பூனைக்குட்டியாகி கடலை நக்குகின்றது / அனாரின் கவிதை உலகம் – முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்

download (18)

ஈழத்தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் இஸ்லாமியப் பெண்களின் கவிதை எழுத்தானது சமீபகாலமாக அதிகமாக வெளிவருவதை பார்க்க முடிகின்றது. குறிப்பாக அனார் பஹிமாஜஹான், ஸர்மிளா ஸெய்யித் போன்றோரும் அவர் தம் எழுத்துக்களும் குறிப்பிடத்தக்கனவாகும். ஈழத்தில் நடைபெற்றுள்ள இனஅழிப்பு போரும் அவற்றிற்கு எதிராக தமிழின விடுதலை இயக்கங்கள் நிகழ்த்தியுள்ள எதிர் நடவடிக்கைகளும் இத்தகையதான ஒரு சூழலை அங்கு உருவாக்கியுள்ளது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அனாரின் கவிதைகள் ஈழத்தின் பிற பெண் கவிஞர்களிடமிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவை போர் சார்ந்த அரசியலை பேசியிருப்பினும் அதனை தாண்டியதாக காதலை, காமத்தை, புணர்தலின்பத்தை வெவ்வேறு நிலைகளில் அவர் ரசித்தும் சுவைத்தும் சொல்லும்விதம் பெண் உணர்வை கட்டுப்படுத்துகின்ற ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராக தம் வேட்கையை பதிவு செய்வதன் மூலம் பெண் அரசியலை முன்னெடுப்பது என்றே சொல்லவேண்டும். அதனை தாம் விரும்பியபடி வெளிப்படுத்துவதற்கு அவருக்கு படிமங்களும், உவமைகளும், குறியீடுகளும், தொன்மங்களும் அவருக்கு வசப்பட்டிருக்கின்றன. ஆக சமூகத்தில் பெண்ணை நிலைநிறுத்த முயலும் அனாரின் அடையாள அரசியல் முகம் இக்கவிதைகளில் திடமாகவும் தெளிவாகவும் புலப்படுகின்றன.

“சுலைஹா” ஒரு இசுலாமிய தொன்மம். சுலைஹா, யூசுப் எனப்படும் இறைத்தூதரைக் காதலித்த எகிப்து நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு அமைச்சரின் மனைவி. கவிதையில் ஒரு இசுலாமியப் பெண்ணின் அடையாளமாக ஒலிக்கும் சுலைஹாவின் குரல் தன்னைப் பற்றி சொல்லுகின்ற போது நான் அர்த்தங்களுக்கு வெளியே வளர்பவள், நெருப்புப் பொறிகளால் உருவானவள், தாவுகின்ற மின்னொளி, மலைகளைக் கட்டி இழுத்து வரும் சூனியக்காரி ஒளியை அணிந்திருப்பவள், கடந்த கால சாபங்களிலிருந்து மீண்டவள், எதிர்காலச் சவால்களை வென்றவள் உப்புக்குவியலைப் போல ஈரலிப்பானவள் என்பதாக தம்மை உருவகப்படுத்திக் கொள்ளும் சொற்கள், பெண்ணின் ஆற்றலை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விளைகின்ற இஸ்லாமியப் பெண்ணுலகம் மற்றும் பொது நிலையிலான பெண்ணுலகம் என்பதாக இருநிலைகள் சார்ந்து இயங்குகின்றது. அழகிய பெரியவனின் கவிதை குறித்து பேசும் தமிழச்சி ”அழகியபெரியவனின் கவிதைகளில் ஒரு நுட்பமான அரசியல் ஊடுருவி நிற்க, தகிக்குமொரு நெருப்புக்குரல், டெமாக்ளஸின் கத்தியாய், ஆதிக்க வர்க்கத்தின் தலைமீது எப்பொழுதும் தொங்குகின்றது” என்பார். (சொல்தொடும் தூரம், ப-23.) அந்த கத்தி அனாரின் கவிதைகளில் இஸ்லாமிய ஆணாதிக்கப் புள்ளியை குறிபார்ப்பதை உணரமுடிகின்றது.

“அரசி” கவிதையில் பெண்ணை ஒரு அரசியாக உருவகப்படுத்தும் அனார் ஆணின் அதிகாரத்தை பிடுங்குகின்ற வகையில் சொல்லைத் தேர்வு செய்வது விசித்திரமானது. அனாரின் அரசி அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவளும் ஆண்கள் விளங்கிக் கொள்ளும் அர்த்தப்பாடுகளுக்கு முரணானவளும் ஆவாள். மட்டுமில்லாது மகாராஜாக்களின் அரியணைக்கு சவால்விடும் பேரரசியாகவும், கட்டளையிடப் பிறந்தவளாகவும் விளங்குவதென்பது பெண் எழுச்சியின் அடையாளங்களாகின்றன.

‘ஆணையிடுகிறேன் மந்தைகளுக்கு
குகைகளிலிருந்து தப்பிச் செல்லுங்கள்
ஆணையிடுகிறேன் சூரியனுக்கு
ஓர் இனத்தையே விழுங்கிக் கொண்டிருக்கும்
சமையலறையின் பிளந்த வாயை பொசுக்கிவிடுமாறு
பெரும் மலைகளை நகர்த்தி தளர்ந்துவிட்ட
மூதாட்டிகளின் பாரித்த பெருமூச்சுக்களை
வருடி விடுமாறு பறவைகளைப் பணிக்கிறேன்”
(எனக்கு கவிதை முகம், ப- 28)

கவிதை ஆணின எதிர்ப்பைக் கடுமையாக முன்வைக்கும் அதே வேளை பெண்ணினத்தை ஆற்றுப்படுத்த பறவையை வருடிவிட பணிப்பது ஒரு தாய்மையின் இதமாக உள்ளது.

இன்னொரு கவிதை பெண்ணின் குரவை ஒலியை அவளது போர்வாளாக, முழக்கமாக மீள அடையாளப்படுத்துகின்றது. பெண்ணின் மரபிலிருந்து நவீனப் போர்க்குணம் மிக்கப் பெண்ணை தோற்றுவிக்கின்ற ஒரு முயற்சியாக, மரபுசார் நம்பிக்கை மிகு பெண்ணின் குரலாக அது ஒலிக்கின்றது. நான் என்னுடைய வாளைக் கூர் தீட்டுகின்றேன். பாட்டம் பாட்டமாய்ப் பெண்கள் குலவையிடும் ஓசை பேரிகைகளாய்க் கேட்கின்றன. நான் சாம்ராஜ்ஜியத்திலிருந்த படியே கைகளிரண்டையும் மேலுயர்த்திக் கூவுகின்றேன், நான் நான் விரும்புகின்றபடியான பெண், நான் எனக்குள் வகிக்கும் அரசி என்பதான பதிவுகள் பெண் சுதந்திரத்தின் கட்டற்ற விடுதலை வெளிப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவனவாய் உள்ளன.

“பெண்பலி” கவிதை உடல், உள்ளக்குமுறல், உயிர்த்துடிப்பு அனைத்தும் இருபாலருக்கும் ஒரே விதமெனினும் பெண் என்பதனாலேயே எந்த மரியாதையும் இருப்பதில்லையெனவும், என் முன்தான் நிகழ்கின்றது என் மீதான கொலை என்றும் பெண் திட்டமிட்டு அவமதிக்கப்படுகின்ற ஆணாதிக்க நிலையினை விவரிக்கின்றது. மேலும் அனாரின் கவிதைகளில் இரண்டு மையங்கள் செயல்படுகின்றன. இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று முழுமைப்படுத்திக் கொள்ளும் மையங்களாகும். ஒன்று பெண் இருப்பின் அனுபவங்களை மையமாகக் கொண்டது. இதில் காதலுணர்வு முதன்மை பெறுகின்றது. காதல் உணர்வில் நான் என்னவாக இருக்கிறேனோ அதுவாக ஏற்றுக்கொள் என்று பெண்ணை முதன்மைப்படுத்துகின்றது. இன்னொன்று அதைப் பொருட்படுத்தாத சகத்தோழமையின் நிலைப்பாட்டை விமர்சிக்கின்றது.

காதலுணர்வின் பல கோணங்களை பேசும் அனாரின் கவிதைகளில் பெண் ஆதரவுக்குரல் சார்ந்த விமர்சனப் போக்கினையும் தெளிவாக காணலாம். அவரின் கவிதைகளில் இடம்பெறும் நுட்பமான அரசியல் என்று கூட இதனை நாம் அடையாளப்படுத்தலாம். காலங்காலமாக பல பெண்ணியக் கவிஞர்களால் இவை தொடர்ந்து பேசப்பட்டே வந்தாலும் அனாரின் இன்னொரு பின்புலத்தில் இதனை முதன்மைப்படுத்த விளைகின்றார்.

அனாரின் “மேலும் சில ரத்தக் குறிப்புகள்” கவிதை ஓரு பெண் மாதம் தவறாமல் ரத்தத்தைப் பார்த்து பழக்கப்பட்டிருந்தாலும், குழந்தை விரலை அறுத்துக் கொண்டு வருகையில் ஒரு பெண் முதல் முறையாக ரத்தத்தைப்பார்ப்பது போன்று அதிர்ச்சியுறுவதாகச் சுட்டி கேள்வி எழுப்புகின்றார். ரத்தம் கருணையை, பரிதவிப்பை, இயலாமையை வெளிப்படுத்துவதனையும் கவனப்படுத்துகின்றார். இரத்தம் குறித்த விவாதத்தை கவிதையிலே நிகழ்த்தும் அனார், இறுதியாகக் கல்லறைகளில் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் இரத்தம் சாவின் தடயமாய் என்னைப் பின் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பதன் மூலம் பெண்ணுக்கும் ரத்தத்துக்குமான நெருக்கத்தை புலப்படுத்தும் அதேவேளை, அதனை சாவின் தடயமாய் அடையாளப்படுத்துவதும் பெண் அழிப்பு நோக்கில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. மட்டுமின்றி அனார் ஒரு ஈழத்துக் கவி என்ற நிலையில் அதனை நாம் இனஅழிப்பாகவும், இஸ்லாமியர் என்ற நிலையில் இஸ்லாமிய இன ஒடுக்கு முறை சார்ந்ததாகவும் கூட எண்ணிப்பார்க்கத்தக்கனவாகும்.

பெண் எழுத்தியல் பரப்பில் பெண்களை மறுப்புக்குள்ளாக்கிய காதல், உடல், உள்ளம் சார்ந்த விஷயங்களை அனார் தன் கவிதைகளில் தீவிரமாகவும், யதார்த்தமாகவும் அழுத்தத்துடன் பேசியுள்ளார்.

‘மரம் முழுக்கக் கனிகள் குலுங்கும்
உச்சாணிக் கொம்பில்
மயக்கிப் படமெடுத்து ஆடுகின்றாய்”
(எனக்குக் கவிதை முகம், ப – 19.)

‘வானம் பூனைக்குட்டியாகி
கடலை நக்குகின்றது”
(எனக்குக் கவிதை முகம், ப – 19.)

என்பன அனாரின் கவிதை முகமாய் ஒளிர்ந்து ஆணை தரிசிக்கச் செய்கின்றன.

“உரித்தில்லாத காட்டின் அரசன்” உன்னிடம் இருக்கின்ற இறக்கைகளால் என்னை இடுக்குகளிலும் கவ்விப் பறக்கின்றாய். காடு முழுவதிலும் நம் கவிதைகள் மேய்கின்றன. உள் நுழைந்தவனின் பிரகாசமும் பாடலும் ரகசியப் பூட்டுக்களை வெது வெதுப்புடன் திறக்கின்றன. அரசன் கீறி விட்ட காயங்கள் என் காடெங்கும் பூப்பெய்கிறது கமழும் அஸ்த்தமனம் வரை, என்று புணர்தலின் உணர்வினை பதிவு செய்கின்றது. “மின்னல்களைப் பரிசளிக்கும் மழை” கவிதை மழையாய் குளிர்வித்தன எனக்குள் உன் பேச்சு. ஈரச்சிதறல் தெப்பம் புதுமையை மொழிபெயர்ப்பது போல பொழிகின்றாய். ஓயாத பரவசமாய் கோடைமழை அடைமழை. எங்கிலுமாய் பித்துப் பிடித்து பாட்டம் பாட்டமாய் பெய்யும் மழை. பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒரு சமயத்தில் எனக்கு அது மின்னல்களைப் பரிசளிக்கின்றது. மழையின் வாடை உறைந்திருக்கும் ராஜவனமாக பசுமையின் உச்சமாகி நிற்கிறேன் நான். வேர்களின் கீழ் வெள்ளம். இலைகளின் மேல் ஈரம். கனவு போல் பெய்கின்ற உன் மழை என முடிவுறும் அந்தக் கவிதையும் புணர்ச்சி, தொடுதல் உணர்வுசார் இன்பத்தை அணு அணுவாக ரசித்து சொல்லுகின்றது. “கவிதை தனக்கான அழகியலோடு வாழ்வின் அழகியலையும் முன்வைக்கின்றது. இவை ஒரு பெண்ணுக்குள் கங்குகளாய் மின்னிக் கொண்டிருக்கின்ற அகத்தினை வெளிக்காட்டி பரவசப்படுகின்றது. ‘ஒரு உண்மையான கவித்துவக் குரல் தனதேயான பார்வையை, அனுபவத்தை, வெளியிடும் இயக்கத்தில் தனதேயான சொல் முறையையும், சொற்சேர்க்கைகளையும் உவமைகளையும் பிறப்பித்துக் கொண்டு செல்கிறது” (என்பார்வையில் கவிதைகள், ப – 60) என்னும் வெங்கட்சாமிநாதனின் கருத்து இங்கு ஒப்புநோக்கத் தக்கதாக அமைகின்றது.

பெண் எழுத்தின் பன்முகப் பதிவாக அவர்களின் இன்பங்களை, துன்பங்களை, கொண்டாட்டங்களை, காதலை, அழகியலை, புணர்ச்சியின்பத்தை வெளிப்படுத்தும் அனாரின் “முதல் சுவை” தொன்மம், படிமக் குறியீட்டின் மூலமாகவே பேசுகின்றது. கவிதையின் மொழிப்பிரயோகம் அழகியலின் உச்சத்தைத் தொட்டுச் செல்கின்றது.

‘மாய லோகத்தில் வெள்ளிமலை
உச்சிகளைக் காண்பித்தாய்.
என் வரிக்குதிரைகள்
அங்கு தான் இளைப்பாறுகின்றன.
மலை உச்சிகளுக்கப்பால்
அவதாரில்… பறந்த ராட்சத ராஜாளிகள்
நீயும் நானும்”
(பெருங்கடல் போடுகிறேன், ப – 41)

என்பதாக தொடரும் பாலியல் சார்ந்த படிம அழகியலின் மூலம் வாழ்வின் தரிசனத்தை முழுமையாய் காட்சிப்படுத்துகின்றது. மேலும் ஏவாளின் உடல்கள் முதல் சுவையுடன், முதல் மொழியுடன் அமிழ்கின்றன என்னும் தொன்மத்தை நினைவு படுத்துவதோடு நாக்குத் தீச்சுவாலையாகப் பற்றி எரிகின்றது என்பனவும்; அனுபவிப்பில் அடங்கிப்போகின்ற பாலியல் உணர்வின் தன்மையினை உணர்த்துகின்றது. சாத்தானின் கோட்டைச் சுவரில் நெருப்பின் வெப்பம். கனியின் வாசனை மீண்டும் என்பதாக பழங்கள் தேடி அலையும் வண்ணக்குருவியாய் மீண்டும் மீண்டுமாய் புணர்ச்சியின் சுகம் தேடி அலையும் மனதினை இக்கதையில் அனார் சித்திரப்படுத்துகின்றார்.

download (19)
“மருதாணி இளவரசி”யும் புணர்ச்சி இன்பத்தை குறியீடாய் விவரிக்கின்ற கவிதையாகவே தொழிற்படுகின்றது. இரண்டு உள்ளங்கைகளிலும் மருதோன்றிக் காடுகளை விரித்துக் காட்டுகிறாய். விரல்களில் ஊன்றிப் பதிந்த சிவப்புப் பயத்தம் விதைகளை கொறிக்கும் குருவிகளின் கீச்சொலிகள் உரத்து மோதுகின்ற வேளையில் திருப்பி கைகளை மடித்து மூடுகின்றாய். மருதோன்றிக் கைகளில் மறைந்துள்ள சாத்திரக் குறிகளை நீ உறங்கும் வேளை வாசித்தறிகிறேன். மருதாணிச் சாயமேறிய கைகளில் ஒளிந்து கொள்ளத்தக்க ரகசியத் துளைகள் உள்ளன. மலைப்பாம்பு மண் குவியலில் ஓய்வெடுக்கிறது என்பதாக நகரும் கவிதையில் கவிஞனைப் போலவே நாமும் மூழ்கித்திளைக்கவும் தரிசிக்கவும் முடிகின்றது. கவிதையை வழிநடத்துவது அதன் கலைத்துவம். அந்த கலைத்துவமே கவிதையை முழுமைப்படுத்துகின்றது. இவையே கவிதையின் சொற்களை நீக்கிவிட்டு நம்மை வாசிக்க அனுமதிப்பதில்லை. ஒருவேளை நாம் அவ்வாறு செய்வோமாயின் கவிதையின் கருத்து சிதைவதோடு அதன் வடிவமும் கலைத்துவமும் சிதைந்து கவிதை தன்மையை இழக்கின்றது.

வாழ்க்கையையும், இலக்கியத்தையும் ஒரே நேர்கோட்டில் நிலை நிறுத்தும் புதுமைப்பித்தன் ‘இலக்கியத்தைப் பற்றி விஸ்தரிக்கலாம் விவாதிக்க முடியாது சூத்திரத்தால் விளக்க முடியாது. தாக்கத்திற்கு அடங்கியதல்ல. சிருஷ்டி வகையே அப்படித்தான். தாக்கத்தின் வழியாக இலக்கியத்தைப் பார்க்க முடியாது. இலக்கியம் சிருஷ்டியின் மேதைமையுடன் எதிரெதிரான விஷயங்களை உள்ளடக்கியிருக்கலாம். தாக்கம் ஒரு படிக்கட்டு வழியாக, ஒரு பரிசோதனை வழியாக விஷயங்களை நோக்க முயலுகிறது. அதற்கு ஒன்று சரி என்று பட்டு விட்டால் மற்றவை இருக்க நியாயமில்லை, இருக்காது என்ற கொள்கை. ஆனால் இந்த வாழ்க்கை அவ்வளவு லேசான கட்டுக்கோப்பில் சிருஷ்டிக்கப்படவில்லை. தாக்கத்தின் பிரியமான அந்தரங்கமான கொள்கைகளை சிதறடிக்கும்படி வாழ்க்கை இருந்து வருகிறது. அதே மாதிரிதான் இலக்கியமும். வாழ்க்கைதான் இலக்கியம், இலக்கியம் தான் வாழ்க்கை” (இலக்கியத்தின் இரகசியம், ப – 39) என்று குறிப்பிடுவது சிந்தனைக்குரியது.

‘கவிதையை அனுபவிப்பதற்கு நமக்குத் தேர்ந்த ஓர் உள்ளம் வேண்டும். சில அபூர்வ, புதிய சொல்லிணைவுகள், தரிசனங்கள் மூலம் மின்னல் தெறிப்பில் தெரிந்து மறையும் வனப்பிரதேசம் போல கவியின் உள்ளத்தைக் கண்டு கொள்ள நேர்கிறது. கவியின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு, கவியின் ஒரு கவிதைக்கும் மற்றொரு கவிதைக்குமிடையே உள்ள தனிப்பட்ட தொடர்புகள் மூலம் களிப்பின் பிரத்யேக உலகத்தின் முழுமையைக் கவிதைகளுடனே காண இயல்கிறது. இக்காட்சியால் கவியின் பிரதேசத்திற்குள், தன் தோட்டத்திற்குள் அல்லது கானகத்திற்குள் உலாவுவது போல வாசகன் சுயாதீனம் கொள்ள நேர்கிறது இதுவே கவிதை வாசிப்பு” (குட்டிரேவதி, பூனையைப் போல அலையும் வெளிச்சம், ப – 4) என்னும் தேவதேவனின் குறிப்பும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இக்கூற்றுகள் கவிதையின் அழகியலை முழுமையாகப் பருகிக்களிக்க நம்மை வற்புறுத்துகின்றன. அதற்கு வாசகனும் ஒரு விதத்தில் தேடுதல் உணர்வுடைய, கலையை உள்வாங்கிக் கொள்ளக் கூடிய ஒரு கலைஞனாகத் திகழும் பட்சத்திலேயே அது சாத்தியப்படுகின்றது.

அனாரின் எலுமிச்சை நிறப்பூ, கறிவேப்பிலை மரத்தில் அன்பைப் பழகுதல், குடுவையில் நிறையும் இரவு, சந்திரகிரகணத்தின் ஸர்ப்பம், நீலத்தேன் உள்ளிட்ட பல கவிதைகள் மேற்சுட்டிய நிலையில் பாலியல் உணர்வு சார்ந்த கவிதைகளாக அதே நேரத்தில் கவிதைக்கான செய்நேர்த்தியும், உவமை, உருவகம், படிமம் உள்ளிட்ட அழகியல் கூறுகளாலும் நிரம்பிக்கிடப்பவை. மட்டுமல்லாது பெண்ணுடலை, பெண்மொழியை, பெண்உணர்வை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் பெண் அரசியலை, பெண் விடுதலையை அவை பேசுவது முக்கியமானதாகும். இன்றைய பகலின் நிறப்பொலிவை காதல் நிரம்பிய குரலாய் உஷ்ணமடையச் செய்கின்றாய். முற்றிய கதிர்களாய் தலை பூத்த காதலை தங்கக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நாகப் புள்ளிகளிலிருந்து கிளம்பி வீசியது மணம். மரைகளின் கொம்பு வரிகளை என் தோலில் எழுதுகிறாய். மலை உச்சிகளின் மருத மரங்களைத் தாண்டி வெள்ளைக் காளான்கள் பூத்த வானில் மின்னல் கிளைகளை ஒடித்து வீசி மேக கருஞ்சுவர்களுக்கப்பால் மனோரதிய நிறக் குழைவுகள் சௌந்தரியமாய் மிதக்கும் ஓரிடத்தில் என் உதடுகள் ருசி ஏறி கூவுகிறாய் நீ என் பெயரை என்று கவிதை மனிதனின் உணர்வினை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகின்றது.

காதலின் தலை சாய்தலாய் தொடரும் காமத்தின் கதைகளை இங்கு வர்ணனையாய், காட்சிப் படிமமாய் அனார் சித்திரப்படுத்துகின்றார். இக்கவிதையில் இடம்பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு சொற்களும் நவீன கவிஞர்கள் எல்லோரின் பேனாவுக்கும் கிடைத்தற்கரியதாகவே கருதமுடிகின்றது. ஆயினும் அனார் இச்சொற்களை அதிக சிரமம் எடுத்துத் தேடியதற்கான அத்தாட்சிகளையும் காண முடியவில்லை. அது அவருக்கு வானவில்லின் வண்ணங்களாய் இயல்பாகவே காணக்கிடைப்பதை கவிதையினை வாசிக்கின்ற போது நம்மால் எளிதில் உணர முடிகிறது. கவிதை அனாரை உணர்வு சார்ந்து ஆழ்கின்றது.

“கறிவேப்பிலை மரத்தில் அன்பைப் பழகுதல்” குறியீடாக தொழிபடுகின்ற ஒரு மாயாஜாலக் கவிதையாக விளங்குகின்றது. கொழுத்த மழைக்காலத்தின் பிறகு செழித்து அடர்ந்திருக்கும் கறிவேப்பிலை மரத்தினை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் அன்பின் பெருவிருட்சமாக. கறிவேப்பிலையை அவரவர் விருப்பங்களுக்கு ஆய்ந்து செல்கின்றனர். இலைகள் மணமாகவும் ருசியாகவும் இருப்பதில் மகிழ்வுடன் என்று நீளும் இந்த கவிதை பெண்ணை பாலியல் ரீதியில் மட்டும் பயன்படுத்திக் கொள்கின்ற ஆணின் மன உணர்வினை கறிவேப்பிலையை குறியீடாகக் கொண்டு உணர்த்த விழைகின்றது. மேலும் விவரம் அறியாதவர்கள் திருடுகின்றனர். கந்துகளை முறித்து விடுகின்றனர். குருத்து இலைகளை ஆய்கின்றனர். குருத்துக்கள் எளிதில் வாடிவிடக் கூடியன. பேராசை மிக்க வியாபாரி வருகிறான். அவனது தோற்றத்தில் பேச்சில் எச்சரிக்கை இருக்க வேண்டும். எந்த இலையையும் விடாமல் உருவிச்செல்வதே அவனது குறி என்னும் கவிதைமொழியும் பெண்ணிடம் உடல், உணர்வு சார்ந்து நிகழக்கூடிய சுரண்டலை, உறவு, பொருளியல் நிலையில், கையாளும் முறைமை சார்ந்து மாறுபடும் பயன்பாட்டு அணுகுமுறையின் தன்மைகளும் இதனால் பெண் சந்திக்கின்ற சுக துக்கங்களையும் இன்னும் வேறுபட்ட முகங்களையும் கவிதை தெளிவுபட பேசுகின்றது.

‘பின்பு
அதே மரம்
அவனே வியந்து மிரளும் அளவுக்கு
துளிர்த்து அடர்ந்து செழித்துவிடும்
எதையுமே இழக்காத மாதிரி
கறிவேப்பிலை மரக்கந்துகளில்
சிறுகுருவிகள் அசைந்து விளையாடின
இலைகளுக்குள் புகுந்து மறைந்து
தாவித்தாவி ஏதோவெல்லாம் பேசின
மரத்தின் ஒளிரும் முகம்
பளிச்சிடும் பிரகாசம்
வேறு ஒரு போதுமே காண முடியா
புது அழகுடன் இருந்தது” (பெருங்கடல் போடுகிறேன், ப-48)

கவிதையில் பாலியல், புணர்ச்சி உள்ளிட்ட எந்த சொல்லுமே இடம்பெறச் செய்யாமல், முற்றிலும் நுட்பமான குறியீட்டு சொற்களின் மூலம் வாசகனை கண்டடையச் செய்கின்ற இந்த கவிதையை ஒரு சிறந்த கவிஞனால் மட்டுமே உருவாக்க முடியும். “இனி அவன்” திரைப்படம் குறித்து பேசும் ஷோபாசக்தி ‘யாழ்ப்பாணத்தைக் களமாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படத்தில் ஓர் இராணுவத்தினனைக் கூடக் காண முடியவில்லையே என்ற கேள்வி எனக்கும் முதலிலிருந்தது. ஆனால் படம் முடிந்த போது படத்தின் ஒவ்வொரு சட்டகத்திற்குள்ளும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரின் பிரசன்னம் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். தணிக்கை விதிகள் கேவலம் சட்ட வல்லுநர்களால் உருவாக்கப்படுபவை. ஓர் அசல் கலைஞனால் தனது நுட்பமான சித்துக்கள் மூலம் அந்த விதிகளை நொறுக்கிப் போட முடியும்” என்பார். (முப்பது நிறச்சொல், பக் – 15,16) அந்த சித்து வேலையினையே உருவம், உணர்வு, படிமம், கருத்தியல் என்னும் அழகியல் பொருட்களின் மூலம் அனார் தம் கவிதைகளில் விரித்துச் செல்கின்றார்.

‘கனவுகளின் பாளைகளில் சேரும்
கள் என
பொங்கும் இவ்விரவை
நீ கொஞ்சமும்
நான் கொஞ்சமும்
குடுவையில் பிடிக்கலாம்
நிறையும் வரை” (பெருங்கடல் போடுகிறேன், ப – 54)

அனாரின் கவிதை குறித்து பேசும் சேரன் ‘இருட்டைத் தின்று வளரும் கனவுகளும், இரத்தக் குறிப்புகளும் அளவற்ற பதற்றமும் சூழ வாழ்க்கை நகர்கிறது. அந்த வாழ்க்கையும் அது தொற்ற வைக்கின்ற சிக்கலான ஆனால் நுண்ணிய உணர்வுகளைத் தன்னுடைய ஆத்மாவின் சந்தம் பிசகாது உயிரூற்றிப் புதிய கவிதைப் படிமங்களாகச் செதுக்குகிறார் அனார்” (பெருங்கடல் போடுகிறேன், ப – 13) என்று குறிப்பிடுகின்றார். ஆக அனாரின் கவிதைகள் பெண்விடுதலையை பிற பெண் கவிஞர்களிடமிருந்து சில புதிய போக்குகளோடு முன்னெடுக்கின்றார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

••••