Category: கட்டுரை

நவீனத்துவத்துக்கு அப்பால்: தமிழ்ச்சிறுகதையின் இயங்குவெளி / ஜிஃப்ரி ஹாஸன் ( இலங்கை )

download (39)

நவீன இலக்கியம் 1800 களிலிருந்தே தொடங்குகிறது. அந்தவகையில் பார்த்தால் நவீன இலக்கியமானது இன்று 217 வருடங்களே பழமைவாய்ந்தது. இந்த 217 வருடங்களில் நவீன இலக்கியம் உலகளவில் வேகமாகவே வளர்ந்துள்ளது. பல மகத்தான இலக்கியப் பிரதிகளை நவீன இலக்கியப் படைப்பாளிகள் உலகுக்கு வழங்கியுள்ளனர். ஏறத்தாழ உலகின் எல்லா மொழிகளிலுமே இந்த நவீன இலக்கியங்கள் உருவாகியுள்ளன. எனினும் போட்டி மிக்க உலக இலக்கிய அரங்கில் சில மொழி இலக்கியங்களே கவனப்படுத்தப்படுகின்றன.

நவீன இலக்கியங்கள் அதிகமும், நாவல், கவிதை, சிறுகதை போன்ற இலக்கிய வடிவங்களிலேயே தோற்றங்கொண்டு வளர்ந்தன. தமிழிலும் நவீன கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான வளர்ச்சியை, முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ்ப் புனைவுலகில் நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளே நவீன தமிழ் நாவல்களை விட எழுச்சியுடன் படைக்கப்பட்டு வந்தன.

நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைத் தமிழில் வளப்படுத்தி முன்னெடுப்பதில் பல படைப்பாளிகளின் பங்களிப்பு இருந்தது. புதுமைப் பித்தனில் தொடங்கி ஜே.பி. சாணக்யா வரை இந்தப் பங்களிப்பாளர்களின் பட்டியல் மிகவும் விரிந்தது. தமிழில் 19ம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டாலும் இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் நவீன சிறுகதைகள் அதன் சரியான அர்த்தத்தில் வேரூன்றி நிலைபெற்றன. தமிழின் நவீன சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் நவீனத்துவம் (modernism) வரைந்த எல்லைக்குள்ளேயே மிக நீண்ட காலமாக நின்று கொண்டு தம் எழுத்துச் செயற்பாட்டை முன்னெடுத்தனர். ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் எனும் ஒரு நீண்ட யுகம் தமிழில் தனி நவீன கதைகளின் காலமாகவே இருந்து வந்தது.

download (51)

பின்னர் அந்த நிலைமை தமிழவன், ரமேஷ்-பிரேம், எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி, எம்.ஜி. சுரேஷ், சாரு நிவேதிதா போன்றவர்களால் மீறப்பட்டு தமிழ்ச் சிறுகதைகள் நவீனத்துவத்தைத் தாண்டி கொண்டு செல்லப்பட்டன. அவர்கள் தெளிவாக நவீனத்துவத்தின் எல்லைக்கோடுகளை மீறி தமிழில் புதிய கதை உலகுக்கான பாதையை வரைந்தனர். நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களின் கடுமையான தாக்குதலை வெற்றிகரமாக முகங்கொடுத்தே தமிழில் அந்தப் புதிய உடைப்பு நிகழ்த்தப்பட்டது.

நவீன கதைகளை நியாயப்படுத்தியும், பின்-நவீனப் பண்புக்கூறுகள் கொண்ட கதைகளை நிராகரித்தும் நவீன இலக்கிய விமர்சகர்களால் மிகைநிலைக் கதையாடல்கள் (meta narratives) முன்வைக்கப்பட்டன. பின்நவீன கதைகள் குறித்த ஜெயமோகனின் விமர்சனங்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவைதான். அவர் நவீன இலக்கியத்தின் வரையறைகளை மீறி எழுதும் புதிய படைப்பாளிகள் பலரையும் நிராகரிக்கிறார். அவர்களின் படைப்புகள் புனைவுத் தன்மையற்றிருப்பதாக அடிக்கடி சொல்கிறார். இதனால் பின்நவீனப் படைப்புகள் மேலோட்டமானவை, ஆழமற்றவை, புனைவுத்தன்மையற்றவை என அவர் குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்குகிறார். அது அவரது மிகவும் மேலோட்டமான புரிதலிலிருந்து மேற்கிளம்பும் விமர்சனமாகும். நவீன இலக்கியத்தில் வினைபுரியும் அவர் பின்-நவீன இலக்கிய உலகத்தால் தான் புறக்கணிக்கப்படக் கூடும் என்ற அச்சத்தில் எழுப்பும் குரலாகவே அவரது அந்த மதிப்பீடுகளைக் கருத வேண்டியுள்ளது.

images (44)

உலகளவில் பின்-நவீனப் புனைவுகளாக கொண்டாடப்படும் சில புனை பிரதிகளில் வெளிப்படும் ஆழ்ந்த புனைவுத் தன்மையையும், புனைவின் அழகியலையும் கவனத்திற் கொண்டு நோக்கும் போது இந்த மதிப்பீடு அதன் அர்த்தத்தை இழந்து விடுகிறது. தமிழின் பின்-நவீனப் புனைவுகள் கூட இப்படியான மிகைநிலைக் கதையாடல்களால் புறந்தள்ளிவிட முடியாதபடி புனைவின் சாத்தியப்பாடுகளையும், அழகியலையும் கொண்டிருப்பதையும், காலப்போக்கில் மகத்தான தமிழ் நவீனத்துவப் படைப்புகளுக்கு (modern fiction) நிகரான தமிழ் பின்-நவீன படைப்புகள் வெளிவருவதற்கான சமிக்ஞைகள் தமிழ்ச்சூழலில் தென்படுவதை நவீன இலக்கிய விமர்சகர்கள் கவனத்திற் கொண்டே ஆக வேண்டும். இதனால் தமிழ்ச் சூழலில் இந்த ஒப்பீட்டை கொஞ்சம் ஒத்திப் போட வேண்டிய தேவையேயுள்ளது.

நவீனத்துவம் (modernism) கலையை மனித வாழ்வு பற்றிய உண்மையாகவே நோக்குகிறது. அதன்படி, ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் தொழிற்பாடு மனித வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிப்பதாகும். தமிழில் புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி சுந்தரராமசாமி வரைக்கும், ஜெயகாந்தன் தொடங்கி ஜெயமோகன் வரைக்கும் வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீன இலக்கிய நோக்கின் ஏக பிரதிநிதிகளாகவே வலம் வந்தனர். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரித்தல் என்ற நவீனத்துவ கோஷத்தின் பின்னால் உண்மையில் மறைந்திருப்பது வாழ்வைப் போதிக்கும் படைப்பாளியின் தன்னகங்காரமும், அதிகாரத் தொனியும்தான் என்பதை வாசகன் கண்டுணரும் போது ஒருவித அலைக்கழிப்புக்குள்ளாகிறான். இன்று நான் நவீன இலக்கியப் பிரதிநிதிகளைப் பார்த்து எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி இதுதான். வாழ்வை உள்ளபடி சித்தரிக்கின்ற நவீன படைப்புகள் மூலம் வாழ்வைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அது நிகழ்ந்தால் உண்மையில் அந்தப் பணியை நவீன இலக்கியப் பிரதிகளால் மட்டும்தான் செய்ய முடிகிறதா?

download (48)

இந்த இடத்தில் பின்-நவீன சிந்தயைாளர் லியோடார்ட் இன் கருத்து கவனிப்புக்குரியதாகிறது. ஓவியத்தின் நவீனத்துவ விதிகள் குறித்து அவர் சொல்லும் போது இப்படிச் சொன்னார், “தமது முன்னோர்களிடமிருந்த ஓவியத்தின் விதிகள் அல்லது கதையாடலின் விதிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். விரைவில் அவ்விதிகள் ஏமாற்றுவதற்கும், மயக்குவதற்கும், மறு உறுதி செய்வதற்குமானவையாக, உண்மையானவர்களாக இருப்பதை தடுப்பவையாக அவர்களுக்கு தோன்ற வேண்டும்”

உண்மையில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகின் புனைவுத் தன்மையும், நிச்சயமற்ற தன்மையும் வாழ்வை எந்த நம்பிக்கைக்கூடாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சிக்கல் தன்மையையே தந்துள்ளன. இந்நிலையில் வாழ்வை விளக்கமுற்படும் படைப்பு என நாம் எந்தவொரு படைப்பையும் எப்படிக் கொண்டாட முடியும். பின்-நவீனக் கதைகளும் மனித வாழ்வைப் பற்றிப் பேசுபவைதான். ஆனால் அது வாழ்வை யதார்த்தத்தின் (realism) வரண்ட மொழியால் வரையறுத்துக் காட்டாமல் கற்பனையின் அதீத மொழியால் புனைந்து காட்டுகிறது.

இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதைகளை அதன் வடிவம் (form) (பெரும்பாலும் கூறுமுறை) மற்றும் உள்ளடக்கம் என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மூன்று வகையினமாகக் குறிக்கலாம்.

தனி நவீன கதைகள்.
நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்தும் எனும் இரு பண்புகளையும் கொண்ட கதைகள்
தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள்.

தனி நவீனத்துவக் கதைகள்

தமிழ்ச் சிறுகதைவெளியில் தனி நவீனத்துவக்கூறுகளைக் கொண்ட கதைகளே அதிகம். ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு கால வளர்ச்சியையுடையது தமிழில் நவீனச் சிறுகதைகள். இன்று தமிழின் நவீன சிறுகதைகள் எண்ணிக்கையில் எத்தனை ஆயிரங்களைத் தாண்டி இருக்கும்? என்பதைக் கண்டறிவதற்கு நாம் ஒரு இலக்கியக் கணக்கெடுப்பையே செய்ய வேண்டியுள்ளது. மிகச்சிறந்த நவீனச் சிறுகதை எழுத்தாளர்களையும் தமிழ் உலகுக்குத் தந்துள்ளது. தமிழ் தனி நவீன கதைகள் புதுமைப்பித்தனில் தொடங்கி இன்று வரை எழுதப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் சில ஆண்டுகள் வரை அது நீண்டு செல்வதற்கான வாய்ப்புகளே தமிழ்ச் சூழலில் உள்ளது.

நவீன கதைகளை வாசகர்களுக்கு மிக எளிமையாகவே புரிய வைத்துவிடலாம். ஒரு நவீன தமிழ்ச் சிறுகதையானது தொடக்கம், உச்சம், முடிவு எனும் மூன்று புள்ளிகளிலேயே சுழலக்கூடியது. அது ஒரு மைய சம்பவத்தைக்கொண்டிருக்கும். ஒரு மையக் கதாபாத்திரத்தின் வழியே அந்த மைய சம்பவம் படிப்படியாக கதையாசிரியரால் நகர்த்தப்படும். ஒரே தொடருறு (continuity) எழுத்து முறையும் அதீத வர்ணனைகளும் குறுக்கீடு செய்தபடி இருக்கும்.

நவீன சிறுகதையில் கதையின் தொடக்கத்திலிருந்து அதன் முடிவு வரைக்கும் கதாபாத்திரம் ஒன்றோ, பலவோ இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நவீன படைப்பாளியிடம் இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களுக்கு இறுதிவரை என்ன நடக்கிறது என்ற ஒருவித படபடப்பு ஒரு புறம் வாசகனை கலங்கவைக்கிறது. இத்தகையதொரு பதட்டமான சூழலில் இலக்கியத்தை நிலைநிறுத்துவது நவீன இலக்கியச் சூழலின் ஒரு விளைவுதான். எனினும் அந்தப் பதட்டம் ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பையும், வாசகனின் இலக்கிய ஈடுபாட்டையும் தொடர்ந்து பேணிக்கொள்ள பங்களிப்புச் செய்வதாகவே இருக்கிறது. இதே பாணியில் வாசகனைத் திகிலடையச் செய்கின்ற அனுபவங்களை வழங்குவதிலும், ஒரு பரபரப்பான வாசிப்பை ஏற்படுத்துவதிலும் பின்-நவீனத் தமிழ் ச்சிறுகதைகளுக்கும் ஒரு பங்களிப்பு இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அவர்கள் வாழும் காலத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களைத்தான் நவீன படைப்பாளிகளால் உருவாக்க முடிந்தது. புதுமைப்பித்தன் இதற்கு நல்ல உதாரணம். ஒரு கால கட்ட வாழ்வை, அதன் துயரத்தையும், வீழ்ச்சியையும் ஒருவிதப் பகடியுடனும் பிரதிபலித்தவர் அவர். அவரது சில கதாபாத்திரங்கள் இன்று முக்கியத்துவமற்றுப் போயுள்ளன. புதுமைப்பித்தன் நவீன சிறுகதைகளில் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களை ஓரளவு ஒத்த வாழ்வை எளிய பகடிகளால் கடந்து செல்லும் வாழ்வின் ஆழமான பக்கங்களுக்குள் ஊடுறுவி தத்துவம் பேசாத கதாபாத்திரங்களை தமிழின் பின்-நவீனப் படைப்பாளிகள் உருவாக்கி வருகின்றனர் என்பது இன்னொரு புறம் கவனிக்கத்தக்க விசயமாகும்.

நவீனத்துவம், பின்நவீனம் (modernism and post-modernism) எனும் இரு கூறுகளையும் கொண்டகதைகள்

நவீனத்துவத்தின் பண்புகளையும், பின்நவீனப் பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்ட தமிழ்ச்சிறுகதைகள் இன்று தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் ஒரு புதிய போக்காக எழுச்சியடைந்து வருகிறது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், யுவன் சந்திரசேகர், திலீப் குமார், விமலாதித்த மாமல்லன் போன்றவர்களின் கதைகளில் இந்த இருகூறுப் பண்புகளைக் காண முடிகிறது. இந்தவகைக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் மையக்கதை, மையக் கதாபாத்திரம், வடிவம் எனும் பண்புக் கூறுகளுடன் பின்நவீனத்துவக் கூறுகளான அலங்காரங்கள் நிறைந்ததாகவும், அதீத புனைவுத் தன்மை, பலவற்றின் கலவை, முரண்நகை போன்ற பண்புகளையும் ஒருங்கே கொண்டதாகவும் இருக்கின்றன.

விமலாதித்த மாமமல்லன் தமிழில் நவீனத்துவம் மற்றும் பின்நவீனத்துவம் எனும் இரு கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்லும் தற்காலத் தமிழ் சிறுகதையின் இரண்டாம் வகையினத்தைச் சேர்ந்தவர். இந்தவகைக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவரான விமலாதித்த மாமல்லன் இறுக்கமான நவீனத்துவக் கதைக் கட்டமைப்பிலிருந்து/ பாணியிலிருந்து (style) விலகி பின்நவீனத்துவத்தின் எல்லைப் பகுதிகளில் சஞ்சரிக்கும் ஒரு கதைசொல்லி. யுவன் சந்திரசேகர்,திலீப்குமார் மரபுக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். இவர்களுள் யார் முதலில் எழுத வந்தவர் என்பதையும் நாம் கவனத்திற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இவர் ஒரே கதைக்குள் பன்முக கதாபாத்திரங்களை (Multiple characters) உருவாக்குபவர். Irony (அங்கதம்) வகைப் பகடியால் கதைக்குள் மெல்லிய அங்கதத்தை இழையோட விடுபவர். எடுத்துக்காட்டாக, அவரது உயிர்த்தெழுதல் கதையை இந்தப் பண்புக்கூறுகளை வெளிப்படுத்தும் கதையாக குறிப்பிட முடியும்.

உருவத்துக்கு பதில் எதிர்-உருவம் (anti-form) எனும் வகைப்பட்ட கதைகூறல் (narration) இதிலுள்ளது. பறவைகளை எழுத்தாளர்களுக்கு உருவகப்படுத்துகிறார். “எல்லாப் பறவைகளுக்குமான ஆகாயம் பறந்து விரிந்து நிற்கிறது” என அனைத்தின் இருப்பையும் ஏற்கும் குரல் அவரது உயிர்த்தெழலுக்குள்ளிருந்து கேட்கிறது. நவீனத்துவ நேரடி விபரிப்பு முறை இக்கதைக்குள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

விமலாதித்த மாமல்லனின் குருவிச் சாமியார் கதையும் ஓர் இரண்டாம் வகைக் கதை தான். ஒரு போலிச் சாமியாரின் வாழ்க்கையையும் அவரது தவத்தையும் ஒரு வித அங்கதத்துடன் சொல்லும் கதை. நவீனத்துவம் எதிர்பார்க்கும் கலையின் பணியை அதாவது யதார்த்ததைப் பேசும் பணியை நிறைவு செய்யும் அதேவேளை இன்னொரு புறம் யதார்த்தத்தை கடந்து ஒருவிதப் புனைவுத் தன்மையை மெடாபிக்ஸன் தன்மையையும் இக்கதை கொண்டுள்ளது.

யுவன் சந்திரசேகர் ஒரு முழுமையான பின்நவீன எழுத்தாளர் என்றொரு விமர்சனம் தமிழ்ச் சூழலிலுள்ளது. குறிப்பாக ஜெயமோகன் இவரை பின்நவீன எழுத்தாளராகவே காண்கிறார். யுவன் நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் எனும் இருபண்புக் கூறுகளையும் இணைத்துக் கதைசொல்பவர். அந்தவகையில் இரண்டாம் வகைக்குள்ளேயே அவர் இடம்பெறக்கூடியவர். அந்தவகையில் பார்க்கும் போது, ஜெயமோகனின் விமர்சனம் பொருட்படுத்தத்தக்க ஒன்றாகத் தெரியவில்லை. விமலாதித்த மாமல்லன், திலீப் குமார் யுவன் போன்றவர்கள் தமிழ்ச்சிறுகதைப் போக்கில் ஒரே வரிசையில் இடம்பெறக்கூடியவர்கள்தான். அவர்களது புனைவின் வித்தியாசம் கதையின் உருவத்தையோ, மொழியையோ அன்றி உள்ளடக்கத்தையே சார்ந்திருக்கிறது.

தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் இந்த இரண்டாம் வகைக் கதைகளுக்கு ஏடத்துக்காட்டான கதைகளை திலீப் குமாரின் கடவு சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டுள்ளது.

தனி பின்நவீனக் கதைகள்

சமகால தமிழ்ச் சிறுகதை எனும் விரிந்த பரப்பின் மூன்றாவது வகையினமாக தனி பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதைக் குறிப்பிடலாம். இன்றுள்ள நிலையில் தமிழில் கணிசமானளவு இந்த வகைக் கதைகள் எழுதப்பட்டு வருகின்றன.

நவீன சிறுகதைகளுக்கு சில நோக்கங்கள் இருந்தன. அந்நோக்கங்களை நிறைவு செய்வதே இலக்கியத்தின் ஈடேற்றமாக அது கருதியது. கதையின் வெற்றி அதன் நோக்கம் நிறைவு செய்யப்படுவதிலேயே தங்கி இருந்தது. தமிழில் புதுமைப்பித்தனில் உக்கிரமாகத் தொடங்கிய இந்நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் “எழுத்து“ காலப்பகுதியில் ஒரு தீவிர வளர்ச்சியை எட்டியது. அப்போதிருந்து இப்போது வரை அது ஒரு “கட்டுப்பட்ட வடிவத்தை“ யே கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் பின்நவீனக் கதைகள் நவீனத்துவத்தின் இலக்கிய நோக்கின் தலைகீழ் வடிவமாக தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. அது நோக்கத்துக்குப் (purpose) பதிலாக விளையாட்டையும்(play), கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்துக்கு பதிலாக வடிவமற்ற ஒரு திறந்த நிலையையும் (open condition) வலியுறுத்தியபடி இருக்கிறது. அது கதைகூறலின் அல்லது எடுத்துரைப்பின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாகவோ, மாற்றமாகவோ நோக்குவதற்கு இன்று ஒரு தலைமுறை தயாராக இருக்கிறது.

நவீனத்துவ எடுத்துரைப்பின் (narration of modernism) தொகுத்தல், ஒருங்கிணைத்தல் போன்ற முறைமைகளுக்கு பதிலாக பின் நவீனத்துவம் தகர்ப்பமைப்பையும் (Deconstruction), எதிர்த்தலையும் (counter) சிபார்சு செய்கிறது.

நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் எப்போதும் ஏதேனுமொன்றினதோ அல்லது பலவற்றினதோ இருப்பைக்கொண்டே (ஆசிரியரின் இருப்பு, மையக்கதையின் இருப்பு, மையக்கதாபாத்திரத்தின் இருப்பு, சுயத்தின் இருப்பு) தன்னை ஒரு கதையாக வாசகன் முன்னால் முன்னிறுத்திக் கொள்கிறது. பின்-நவீனத்துவக் கதைகள் இந்த “இருத்தல்களை“ (presence) மறுத்து “இன்மைகளை“ (absence) ஒரு பொதுத்தன்மையாக முன்னகர்த்தியுள்ளது.

பின்-நவீன கதையில் நம்பிக்கைக்குரிய மையமுடைய பிரக்ஞைத் தன்மையோ, கதைசொல்லியோ இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் அதுவே கதையின் கலையம்சத்தை, அதன் தொனியை சிதைத்து விடுவதில்லை. அவை தன்னளவில் வாசகனோடு உரையாடவே செய்கின்றன. பின்நவீன படைப்பின் கதபாத்திரங்கள் கூட மாறும் தன்மையுடையவர்களாகவும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நவீன வாழ்க்கையைக் கேலி செய்பவர்களாக கூட இருக்கலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் மனவெளிநாடகம் கதையில் வரும் கதாபாத்திரம் தன்னை வெளிப்படுத்தும் போது அவனது பேச்சும் உரையாடல்களும் நவீன வாழ்க்கையை கேலி செய்வதாகவும், அவனே ஒரு நிச்சயமற்ற புள்ளியில் கரைந்துவிடுபவனாகவும் இருக்கிறான்.

நவீன சிறுகதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும், பின்-நவீன கதை ஏற்படுத்தும் வாசக அனுபவத்திற்கும் தெளிவான வேறுபாடுகளுண்டு. அந்த வேறுபாட்டை ஜெயமோகனின் “சோற்றுக் கணக்கு” கதையையும், ரமேஷ்: பிரேமின் “பரதேசி” கதையையும் வாசிக்கும் ஒருவர் இந்த இரு வேறுபட்ட அனுபவங்களைத் தரிசிக்கலாம். சோற்றுக்கணக்கு சொல்ல வரும் செய்தியும் தத்துவமும் நடப்பியல் (realism) தன்மையுடன் கலந்ததாகவும், பரதேசி வாழ்வு பற்றிய துண்டு துண்டான அனுபவங்களையும் வாசகனோடு பகிர்ந்துகொள்கிறது. சோற்றுக்கணக்கு தரும் நேர்கோட்டு அனுபவம் பரதேசிக்குள் ஒரு வாசகனுக்கு கிடைப்பதில்லை. ஒரு தத்துவத்தையோ, கருத்தியலையோ, செய்தியையோ பின்நவீனக் கதை மையப்படுத்தி இருப்பதில்லை. சொல்லப் போனால் வாழ்வு பற்றிய எந்த உண்மைகளையும் அது சீரியஸாக உரையாட விரும்புவதுமில்லை. வாசகன் மீது அதிகாரத்தைச் செலுத்த கதைகூறலை அது ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதே இல்லை.

download

கோபிகிருஷ்ணனின் “பீடி” ஒரு தனிப்பின்நவீனக் கதையாகக் கொள்ளத்தக்கவகையில் பின்நவீனப் பண்புகளோடு நகரும் கதைப் பிரதி. பீடி ஒரு குறியீடாக (sign) கதைசொல்லி அறிவிக்கிற போதிலும் அது ஒரு வழமையான நவீனத்துவக் குறீயீடாகவன்றி பின்நவீனக் குறிப்பானாகவே (signifier) வருகிறது. அந்தவகையில் அது குறியீட்டுக்கு பதிலாக குறிப்பானை முன்னிறுத்துகிறது. புறமொதுக்கப்பட்ட பீடியை கதையின் மையக் குறிப்பானாக (centered signifier) கொண்டு வந்திருக்கிறார். கதை கூறலிலும் அது ஒரு எதிர்-வடிவத்தன்மையைப் பெற்றிருக்கிறது.

எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமியின் மைத்ரேயி தமிழில் தனிப் பின்நவீனக் கதை எனும் வகைமைக்கு எடுத்துக்காட்டான கதையாகச் சொல்லலாம். கதைசொல்லி ஒரு கதாபாத்திரத்தை நோக்கி கதைசொல்லும் பாங்கில் இந்தக் கதைசொல்லப்படுவது தமிழுக்கு ஒரு புதிய கதைகூறுமுறையாகும். அதி புனைவுத் தன்மையும் (metafiction) ஒருவித மொழி விளையாட்டும் எதிர்-வடிவமும் கதையை முழுக்க பின்நவீன கதையாக மாற்றுகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் தனிப் பின்-நவீனக் கதைகள் எனும் வகைமைக்கு அதிக பங்களிப்புச் செய்து வருபவர்களாக தமிழவன், ரமேஷ் பிரேம் போன்றோரைக் குறிப்பிடலாம்.

தமிழின் முக்கிய பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர் தமிழவன். மனித வாழ்வின் மீதான நுண்ணிய அதிகாரங்களையும், அவமதிப்புகளையும் அதனை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் மன அதிர்வுகளையும் தமிழவன் தன் கதைகளில் பதிவு செய்கிறார். தமிழவன் கதைகளில் உலவும் மனிதர்கள் வாழ்வின் அநீதியை எதிர்கொண்டு மேலெழும் வேட்கையுடன் வருகின்றனர்.

நமது தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் கதைநிகழ்களத்தை வேறொரு தளத்துக்கு கொண்டு சென்று அர்த்தப்படுத்தும் முனைப்பு தமிழவனின் அநேகமான கதைகளுக்குள் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோட்பாடாகவே வடிவம் கொண்டுள்ளது.

தமிழவன் தமிழின் நவீனத்துவக் கதைப்போக்கிலிருந்து ஒரு புரட்சிகரமான மீறலைச்செய்துகொண்டு தமிழ் எதார்த்தத்தை, தமிழ் வாழ்க்கையை புதியதொரு கோணத்தில் புனைவாக்கியவர். அவரது நடனக்காரியான 35 வயது எழுத்தாளர் தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் தனிப் பின் நவீனக் கதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டான கதைகளைக் கொண்டுள்ள தொகுப்பாகும். இக்கதைகளுக்குள் மையக் கதாபாத்திரம் என்று யாரும்/எதுவும் இருப்பதில்லை. மையமான கதைச்சம்பவம் என்றும் எதுவும் இருப்பதில்லை. உதாரணமாக, மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம் எனும் கதையில் மொழிபெயர்ப்புத் துறைப் பொறுப்பாளனா?, 17 வயதுச் சிறுவனா, அல்லது மொழிபெயர்ப்பு பணியகப் பணியாளர்களில் ஒருவரா யார் மையக் கதாபாத்திரம் என்ற கேள்விக்கு வாசகனால் இறுதிவரை விடை காண முடிவதே இல்லை.

ரமேஷ்: பிரேம் தமிழில் பின்நவீனப் படைப்பாளிகளாகவே அறியப்படுபவர்கள். இரட்டையர்களான இவர்கள் ஒரே பிரதியை இரு மூளையால் சிந்தித்து எழுதியவர்கள். அவர்கள் புனைவு (fiction) மற்றும் அபுனைவு (non-fiction) எனும் இரு தளங்களிலும் இயங்கியவர்கள். பின் நவீனத்துவம் முன்மொழியும் “முரண்நகை“ப் (antithesis) பண்பை அவர்களது கதைகூறலிலும் வெளிப்படுவதை வாசகன் கண்டுகொள்கிறான். இவர்களின் அநேகமான கதைகள் தன்னிலை ஒருமையில்தான் சொல்லப்படுகின்றன. இரட்டையர்களான இவர்கள் தன்னிலை ஒருமையிலன்றி தன்னிலைப் பன்மையில்தானே கதை சொல்ல வேண்டும் என்ற கேள்வி வாசகனுக்குள் எழுவதில்லை. ஏனெனில் முரண்நகை எனும் பின்நவீன அழகியலாக ஒரு வாசகன் அதனை நோக்குகிறான். எடுத்துக்காட்டாக பரதேசி எனும் கதையில் வரும் கதைசொல்லி கதையை தன்மை ஒருமையில்தான் சொல்லிச் செல்கிறான். இந்த எடுத்துரைப்புமுரண் இதுவரை கேள்வி எழுப்பப்படாததாக இருந்து வருவது இந்த பின்நவீன முரண்நகை (antithesis) அழகியலுக்கான அங்கீகாரமாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

நேர்த்தியான ஒரு படித்தான கதாபாத்திரப் பண்புகளை நவீனத்துவச் சிறுகதைகள் கொண்டிருக்கும் அதேவேளை இதற்கு நேரெதிரான சிதைந்ததும், குழம்பியுள்ளதுமான கதாபாத்திரங்களை பின்நவீனக் கதைசொல்லிகள் தங்கள் கதைகளில் உருவாக்கி வருகின்றனர். பரதேசியில் வரும் கதைசொல்லி “நான் மிகமிகச் சாதார்ணமானவன். ஒருவகையில் சாமான்யர்களை விட அதிகம் சிதைந்தும், குழம்பியும் உள்ளவன்“ என்கிறான். இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் குழப்பமும், சிதைவும் கதைசொல்லியின் சுயபேச்சில் வெளிப்படுகிறதேயொழிய கதைநகர்வில் புறவயமான நிலையில் அந்த சிதைவும், குழப்பமும் இடம்பெறுவதில்லை. பாத்திரங்களின் சிதைவு புறவயமாக கதையில் நிகழ்வதே ஒரு பின் நவீன வாசகனின் எதிர்பார்ப்பாகும். ஏனெனில் படைப்புகளில் கதாபாத்திரங்கள் தங்களை விநோதமானவர்களாக அல்லது நலிவடைந்தவர்களாக அல்லது சிதைந்து போனவர்களாக நேரடியாகப் பிரகடனம் செய்து கொள்ளும் மரபை வாசகன் அநேக நவீனச் சிறுகதைகளில் கண்டிருக்கிறான்.

download

மௌன வாசிப்புக்குரிய பேச்சுக்கூறுகளின்றி அமைந்த கதைகள் காவிய மரபிலிருந்து நவீனத்துவத்தின் உட்சிடுக்கான மொழிதலிலிருந்தும் தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்ட புதுவிதக் கதைசொல்லும் உத்தி. இம்மரபை பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளான தமிழவனிலும், எம்.ஜி. சுரேஸிலும் அதிகம் காணலாம். ரமேஷ்: பிரேமின் கதைகூறலில் ஒரு வித இறுக்கமும், மொழியின் ஆழ்புனைவுத் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. ரமேஷ்: பிரேமின் அபுனைவான “சிதைவுகளின் ஒழுங்கமைவு: பின்நவீனத்துவப் பிரச்சினைப்பாடுகள்” இலும் அவர்களது புனைவு மொழியில் வெளிப்படும் ஆழ்புனைவுத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. ஆனால் எம்.ஜி. சுரேஸின் “பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன?” அபுனைவு அவரது புனைவுகள் போலவே ஆழ்தளத்திலன்றி மேல்தளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் குறித்து

ரமேஷ் பிரேமின் அதிகமான கதைகள் பின்-நவீனத் தன்மை கொண்டவை. தமிழில் பின்நவீனப் பரிசோதனை எழுத்துகளாக அடையாளங் காணப்பட்டவை. அவர்களின் கதைகூறலில் ஒரு கதைப் பிரதி பல உட்கதைகளாக பெருக்கங் கொள்வதும் (extend), அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பின்மையும், மையமற்றதன்மையும் போன்ற பின்-நவீனக் கூறுகள் அவர்களின் கதைகள் நவீனத்துவத்தைக் கடந்துவிட்ட பின்-நவீனக் கதைகள் என்பதை நிரூபணம் செய்கின்றன.

ரமேஷ்:பிரேமின் மனவெளி நாடகம் எனும் கதை பின்-நவீனத்தன்மையுடன் கூடிய ஒரு கதை. கதையில் கதைசொல்லி அடுக்கடுக்காக கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறான். அதுவே புனைவாக மாறிக்கொண்டு செல்கிறது. கேள்விகள் அவன் தன்னிடமே கேட்டுக்கொள்வது போலவும், வாசகனிடம் கேட்பது போலவும் இரட்டைச் சாத்தியப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. இது பின்-நவீனத்துவம் கூறும் ambiguity எனும் பல்பொருள் சாத்தியப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. கதைக்குள் முகிழ்க்கும் மிகு நேர்த்தியான கவித்துவ அழகியல் பிரதியின் நோக்கமற்ற விளையாட்டுத் தன்மையை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்கிறது. ஆனந்தன், இளங்கோ எனும் சமப்பாலுறவாளர்களின் கதையாகவும், ஒரு தனிமனிதன் சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒழுக்கநெறிகளுக்குள் உட்பட்டு வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியற்ற அவனது கையறுநிலையையும், அந்த நிலை உக்கிரமடையும் போது அவன் அடையும் தன்னிலை முரண்களையும், அவனது மனவெளியையும் ரமேஷ் பிரேம் இக்கதைக்குள் சித்தரிக்கின்றனர். ரமேஷ் பிரேமின் பின்-நவீனக் கதைகளில் இக்கதையின் மொழி மிகவும் எளிமையானதாகவும், விளையாட்டுத் தன்மைமிக்கதாகவும் உள்ளது. சொற்கள் மிக நேர்த்தியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டு வாக்கியங்களாக வடிவம் பெற்றிருக்கிறது.

இக்கதையில் விளிம்புகள் மீதான கவனமும் குவிக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் பின்-நவீனத் தன்மையை மேலும் உறுதிப்படுத்துவதாகவுள்ளது. ஆயினும் அந்த விளிம்புகள் கதையின் மேலோட்டமான விபரணங்களில் இடையில் வந்து போகின்றவர்களாகவன்றி அவர்களைப் பற்றிய கதையாக இது இருப்பதில்லை. “சிதைவுபட்ட உடல்கள், பிச்சை கேட்கும் குரல்கள், பசித்த குழந்தைகளின் கண்கள், அழுகைகள், நிரந்தர வலிகள், நிறைமாத கர்ப்பினிப் பிச்சைக்காரர்கள்“ என்று கதையில் விரிந்து செல்லும் வரிகளில் மட்டுமே விளிம்புகளின் (margin) குரலைக் கேட்க முடிகிறது. மற்றப்படி கதை ஒருவனின் மனதில் நிகழும் சுய நினைவுகளின் சுய நாடகங்களின் கதையாக விரிந்து கொண்டு செல்கிறது.

எச். முஜிபுர் ரஹ்மான் தமிழின் மற்றுமொரு பின்-நவீன கதைசொல்லி. இவரது பின்-நவீனச் சிறுகதைத் தொகுப்பொன்று வெளிவந்திருப்பதாக அறிய முடிகிறது. இவரது தீயடி நானுனக்கு கதை ஒரு தனியனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண நிலைமையை விபரிக்கும் கதை. இக்கதையுடன் இணங்கிப் போவதற்கு வாசகனுக்கு ஒரு பின்-நவீன மனநிலை தேவைப்படுகிறது. இக்கதையின் கதைசொல்லி மீது திடீரென்று தீ பற்றிக்கொள்கிறது. அதை அணைப்பதற்கான எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்த நிலையிலும் அவன் சாதாரணமாக நடமாடித் திரிகிறான். இங்கு அவன் மீது பற்றியெரிந்து கொண்டிருக்கும் தீ யாரையும் சுட்டெரிப்பதில்லை. அவனைக் கூட. அது ஒரு வகை மாயத்தீ. அது ஒருவகை விளையாட்டுத் தீ. தீப்பற்றிக் கொண்ட ஒரு மனித உடலின் நவீனத்துவச் சித்திரத்தை இந்தக் கதை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறது.
தமிழ்ச்சிறுகதையின் இன்றைய திசைமுகத்தைச் செப்பனிடுவதிலும், அதை முன்னொண்டு செல்வதிலும் புதிய தலைமுறை ஒன்று தீவிரமாக வினைபுரிந்து வருகிறது. இப்புதிய தலைமுறையினரில் சிலர் பின்-நவீனக் கதைசொல்லிகளாக விளங்குகின்றனர். அவர்கள் சொல்லும் கதைகள் நவீனத்துவத்துடன் முரண்படுவதாகவும், பின்-நவீனக் கதைகூறலுடன் அணுக்கமுறுவதாகவும் சொல்ல முடியும். காலத்துகளின் சிறுகதைகள் நவீனத்துவ எல்லைக்குள் நின்றாலும் நவீனத்துவத்துக்குள் அது ஒரு புதிய வார்ப்புத்தான்.
றாம் சந்தோஷின் சில கதைகளில் பின்நவீனத் தன்மையை அதிகமாக காணலாம். அவரது ஆஸ்டல், ஹாஸ்டல், ஓஸ்டல் கதை நவீனத்துவ எல்லைகளை மீறும் ஒரு கதைப் பிரதி.
இக்கதைக்குள் கதையைச் சொல்பவர்கள் இரு வேறு தரப்பினர். ஒரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு உள்ளேயும், இன்னொரு கதாபாத்திரம் கதைக்கு வெளியேயும் இருக்கிறது. “தன்மை“க் கதை சொல்லல் (first person narration) மற்றும் “படர்க்கை“ கதைசொல்லல் (third person narration) எனும் இரட்டைக் கதைகூறுமுறையை (binary narration in a single story) இந்த ஒரே கதைக்குள் நுட்பமாக கையாள்கிறார் றாம் சந்தோஷ்.
இக்கதை மூன்று பேர் பற்றி கிண்டலடிக்கும் கதை. சம்பவங்களை ஒரு நேர்கோட்டில் வெளிப்படையாக முன்வைக்காமல் புனைவின் அதீத மொழியால் குறிப்பான்களால் அந்த மூன்று நபர்களும், அவர்களின் செயல்பாடுகளும் கதையில் மறுவிசாரணைக்குள்ளாகிறது. மூன்று இளவரசர்கள் என அவர்கள் சொல்லப்படுவதிலிருந்து ஒருவகையில் ஏதேனுமொரு துறையில் அவர்கள் அதிகாரத்தை அடைய காத்திருப்பவர்கள் என்பது புலனாகிறது. அவர்கள் வினைபுரியும் களம் இலக்கியமாகக் கூட இருக்கலாம். தமிழ்ச் சூழலில் இன்று சொல்லப்படுகின்ற மும்மூர்த்திகளே அந்த மூன்று இளவரசர்களாகவும் கூட இருக்கலாம். வாசகனின் அனுபவத்துக்கேற்ப அவனுள் இக்கதையின் அர்த்தங்கள் துலக்கம் பெறுகின்றன.
றாம் சந்தோஷின் ஒர்றோண்டு, பின்னை டார்வீனன் ஆகிய கதைகளும் நவீனத்தவத்தைக் கடந்து வரும் அவரது ஏனைய கதைகளாகும்.
தமிழ்ச் சூழலில் நவீனத்துவக் கதைகூறலிலிருந்து விலகிச் சென்ற ஒருவர் சாரு நிவேதிதா. எனினும் இவர் சிறுகதை என்று கருதி எதையும் எழுதாமல் எழுதிவிட்டு அதை சிறுகதை என்று அறிவிப்பது போல்தான் அவரது அநேகமான சிறுகதைகள் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? சிறுகதை அவரது தன்னிலை விளக்கமாக தன் அகவுலகின் வழியே ஒரு கதைசொல்லியின் அகவுலகுக்குள் வாசகனை உட்பிரவேசிப்பதற்கான சந்தர்ப்பத்தை இந்தக் கதை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் நவீனச்சிறுகதையின் எல்லைகளையும் தாண்டிச் செல்கிறது. இக்கதை “கதை“ எனும் தளத்தில் பல மறுப்புகளைச் செய்தபடி நகர்கிறது. சிலவேளைகளில் ஒரு தேர்ந்த நவீனத்துவ, பின்-நவீனத்துவ வாசகனுக்கு இதைப் புனைவாக நோக்குவதில் மனத்தடைகள் உருவாகின்றன. அந்தத் தடைகள் வாசகனுக்குள் இயல்பாக உருவாவதாகவன்றி அவரது கதைகளாலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன. அவரது பக்தாத் பேரழகி அல்லது இட்லி மிளகாய்ப் பொடி செய்வது எப்படி? எனும் இந்தக் கதையையும் ஒரு கதையாக ஏற்பதில் அல்லது புரிந்துகொள்வதில் வாசகனுக்கு ஏதோ ஒரு தடை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. சிறுகதை ஒன்றை எழுத முடியாமல் தடுமாறும் ஒருவனின் மனநிலை விபரிப்பாகவும் இந்தக் கதையை நோக்கலாம். அதனால் அவர் தனது பத்திகளைக்கூட சிறுகதையாக அறிவிக்கிறார் என்ற மனநிலைக்கே இன்றைய தமிழ்வாசகன் ஒருவன் வந்து சேர்கிறான். சிலவேளைகளில் அந்த எழுத்தின் அகப் பக்கம் ஒருவித போலித் தன்மையுடன் இருப்பதாகவும் வாசகனை உணர வைத்து விடுகிறது. இது இலக்கியக் களத்தில் படைப்பாளி ஒருவன் தற்கொலைசெய்து கொள்வதற்கு சமாந்திரமான ஒரு நிகழ்வாகும்.

இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டவை மிகச்சில தமிழ் பின்-நவீனக் கதைகள்தான். இது தொடர்பில் இன்னும் ஒரு விரிவான பட்டியலோ அல்லது கட்டுரையோ எழுதப்பட முடியும்.

தமிழில் நவீனத்துவ மற்றும் பின்நவீனத்துவக் கதைகள் தமிழ் மொழியின் இலக்கிய எழுச்சிக்கும் செழுமைக்கும் எப்போதும் வளமூட்டுவதாகவே இருக்கும். பின்-நவீனப் படைப்புகளை புறக்கணித்து நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அல்லது நவீனத்துவப் படைப்புகளை புறக்கணித்து பின் நவீனத்துவப் படைப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதோ அந்த மொழி இலக்கியத்தின் இயல்பான எழுச்சிக்கும் மாற்றங்களுக்கும் உகந்த சூழலை ஏற்படுத்துவதில்லை. இந்த இரண்டு வகையான பாதைகளும் மேலும் முன்னகர்ந்தபடியும், புதிய வரவுகளுக்கான, கண்டடைவுகளுக்கான சாத்தியங்களையும் எப்போதும் கொண்டதாகவே இருக்கும். அந்தவகையில் ஒரே படைப்பாளியே இரண்டு தளங்களிலும் இயங்கவும் முடியும். அது ஒரு மொழிக்குள் மேலும் திறந்தநிலைகளை உருவாக்கும்.

(கட்டுரையில் இடம்பெறும் கதைகள்

1.இருபதாம் நூற்றாண்டுச் சிறுகதைகள் நூறு- தொகுப்பு- வீ.அரசு.
2. நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகள்- தொகுப்பு- சா. கந்தசாமி.
3. பரதேசி- ரமேஷ்: பிரேம்
4. கடவு- திலீப்குமார்
5. மலைகள் இணையத்தளம்
6. பதாகை இணையத்தளம் போன்றவற்றிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டது)

முத்தொள்ளாயிரம் ( எளிமையான பேச்சு வழக்கு உரை பாடல்களுடன் ) / வளவ துரையன்

images (74)

முத்தொள்ளாயிரம் ரொம்பப் பழமையான நூலு; எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டுக்கும் முந்தியதுன்னு கூடச் சொல்றாங்க; இதை எழுதியது யாருன்னே தெரியலை; ஆனா இதுல இருக்கற சில பாட்டுங்க நக்கீரர் எழுதிய சில நூல்கள்ள அதாவது ”கைலை பாதி காளத்தி பாதி” அப்பறம் ”திருஈங்கோய் மலை எழுபது”ன்ற நூல்கள்ல இருக்கற சில பாட்டுங்க போல இருக்கறதால அவரு எழுதி இருக்கலாம்னு சொல்றாங்க; முத்தொள்ளாயிரம்னா மூணு வகையான தொள்ளாயிரம் பாட்டுங்க உள்ள நூலுன்னு பொருளாம்; மூணு வகைனா சேர, சோழ, பாண்டியரைப்பத்தின்னு பொருளுங்க; இதுல நமக்குக் கெடச்சுது மொத்தமே 130 பாட்டுங்கதாம்!
அவங்களோட ஆட்சி எப்படி இருந்தது? வீரம் எப்படி? படைகள்ளாம் எப்படி? இருந்ததுன்னு இதைப் படிச்சா தெரிஞ்சுக்கலாம்; அத்தோட அந்தக்காலத்துல இருந்த சில பழக்க வழக்கங்களும் தெரிய வருமுங்க. மொதல்ல கடவுள் வாழ்த்து;.

கடவுள் வாழ்த்து

முன்னம் படைத்த முதல்வன்
மன்னிய நாண்மீன் மதிகனலி என்றிவற்றை
முன்னம் படைத்த முதல்வனைப்—பின்னரும்
ஆதிரையான் ஆதிரையான் என்றென்[று] அயருமால்

ஊர்திரைநீர் வேலி உலகு
[ மன்னிய=நிலைபெற்றுள்ள; நாண்மீன்=நட்சத்திரம்; மதி=சந்திரன்; கனலி= சூரியன்; அயரும்= சொல்லும்; திரை=அலை; ]

ஆகாசத்துல இருக்கற நட்சத்திரம், சந்திரன், சூரியன் எல்லாத்தையும் படைச்சது ஆதிமூலமா இருக்கற சிவன்தானே; ஆனா அது தெரிஞ்சிருந்தும், அவனை ‘ஆதிரையான், ஆதிரையான்’ன்னு இந்த உலகம் சொல்லுதேன்னு இந்தப் பாட்டு வியப்பா சொல்லுது.
அவன்தான் எல்லாத்தையும் படைச்சான்; ஆதிரையோட எல்லா நட்சத்திரத்தையும் அவன்தானே படைச்சான்; அப்படி இருக்கச்சே அவனை ஆதிரையான், ஆதிரையான்னு மட்டும் இந்த உலகம் சொல்லுதே; ஆதிரை நட்சத்திரம் அவனைப் போலவே செவப்பா இருக்கும்; அதுவும் அவனைப் போலவே ஆடிக்கிட்டு இருக்கும். அதால அப்படிச் சொல்றாங்களாம். ஆனா அவனுக்குப்போயி உவமை சொல்லமுடியுமா? உருவம் சொல்லமுடியுமா? இல்ல; பெயரைத்தான் சொல்ல முடியுமா? என்னா இந்த ஒலகம் இப்படிப் பேசுதேன்றதுதான் இதுக்குப் பொருளு; அவன் தன்மையை விடக் கொறைவானதைச் சொல்லக் கூடாதுங்களே!

முத்தொள்ளாயிரம்

புகழ்
இன்தமிழால் யாம் பாடும் பாட்டு

மடங்கா மயிலூர்தி மைந்தனை நாளும்
கடம்பம்பூ கொண்டேத்தி அற்றால்—தொடங்கமருள்
நின்றிலங்கும் வென்றி நிறைகதிர்வேல் மாறனை
இந்தமிழால் யாம்பாடும் பாட்டு

மொதல்ல இருக்கற 41 பாட்டுங்க பாண்டியனைப் பாடுது; இந்தப்பாட்டுல முருகனை, பாண்டியனை, செந்தமிழைப் பாராட்டறாரு; முருகன் நான் கொடுக்கறக் கடம்பப் பூ மாலையை மகிழ்ச்சியோட ஏத்துக்கறாரு. அதேபோல பாண்டிய மன்னன் நான் கொடுக்கற தமிழ்ப் பாமாலையையும் ஏத்துக்குவான்னு சொல்றாரு.
”தொடங்கற போரில வெற்றி கொள்ளும் பாண்டியனை நான் இனிமையான தமிழால பாடற பாட்டு மயிலை வாகனமா வச்சுருக்கற முருகனுக்கு நான் கடம்பமாலை சாத்தற மாதிரி”ன்னு அவரு சொல்றதுதான் பாட்டோடப் பொருளு.

முத்தொள்ளாயிரம்
3. சூடிய பூ

செங்கண் நெடியான்மேல் தேர்விசையன் ஏற்றியபூப்
பைங்கண் வெள்ளேற்றான்பால் கண்டற்றால்—எங்கு
முடிமன்னர் சூடியபூ மொய்ம்மலர்த்தார் மாறன்
அடிமிசையே காணப்படும்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு பாரத நிகழ்ச்சி சொல்லியிருக்காரு; குருச்சேத்திரப் போர் நடக்குது; அதில பதிமூணா நாள் போருல அருச்சுனன் வேறெங்கோ போய்ப் போர் செய்யறான். அப்ப அவன் மகன் அபிமன்யுவை எல்லாரும் சேந்துகிட்டுக் கொன்னுடறாங்க; வந்த அருச்சுனன் துடிக்கறான்; என் மகனைக் கொன்னவங்களை நாளைக்கு நான் சாகடிப்பேன்; இல்லன்னா தீயில குதிச்சுடுவேன்னு சபதம் செய்யறான்; அதோட எதுவும் சாப்பிடாம இருக்கறான். அப்ப கண்ணன் அருச்சுனனைச் சாப்பிடச் சொல்லறான். அதுக்கு அருச்சுனன், “நான் சிவனுக்குப் பூசை செய்யாம சாப்பிடமாட்டேன்ல” இங்க எங்க பூசை செய்யறது”ன்னு கேக்கறான். உடனே கண்ணன், “ என் தலை மேலே பூ போட்டுப் பூசையைச் செய்; அது சிவனின் காலடியிலப் போய்ச் சேரும்”னு பதில் சொல்றான். அதே மாதிரி அருச்சுனன் பூசை செய்யறான். அன்னிக்கு ராத்திரியே அருச்சுனன் கைலாயம் போய்ப் பாக்கறான்; அங்க இவன் கண்ணன் தலையில போட்ட பூவெல்லாம் சிவனோட காலடியில கிடக்குதுங்க;
விசயன் போட்ட பூவெல்லாம் வெள்ளையான காளை மேல வர்ற சிவனோட காலடியில கிடக்குதுல்ல; இங்க எல்லா அரசரும் பாண்டியனோட காலடியில வந்து விழுந்து வணங்கறாங்களாம்; அப்ப அவங்க அவங்க தலையிலேந்து பூவெல்லாம் பாண்டியன் காலடியில விழுந்து கிடக்குமாம். இதான் பாட்டோட பொருள்; பாண்டியன் எவ்வளவு உயர்ந்தவன்னு சொல்ற பாட்டு இது.

முத்தொள்ளாயிரம்–4
எங்கே ஒளித்தாய்?

கூந்தன்மா கொன்று குடமாடிக் கோவலனாய்
பூந்தொடியைப் புல்லிய ஞான்றுண்டால்—யாங்கொளித்தாய்
தென்னவனே தேர்வேந்தே தேறுநீர்க் கூடலார்
மன்னவனே மார்பின் மறு
[கூந்தன்மா=பிடரி மயிர் உள்ள குதிரை; ஞான்று=அப்பொழுது; தேறுநீர்=தெளிந்த நீர்]
இந்தப் பாட்டு பாண்டியனைக் கண்ணனாகவே நெனச்சுப் பாடற பாட்டுங்க; திருமால் மார்பில ஒரு மறு இருக்குமாம்; அதைக் கேக்கதுஇந்தப் பாட்டு; “பாண்டியனே! தேரெல்லாம் உடைய மன்னவனே! தெளிந்த நீர் இருக்கற கூடல்ல இருக்கறவனே! நீ பிடரி மயிர் உள்ள குதிரையைக் கொன்ன போதும், குடக் கூத்தாடியபோதும், நப்பின்னையைக் கட்டிக்கிட்ட போதும் ஒன் மார்புல மறு இருந்ததே! இப்ப அதைக்காணோமே? எங்க ஒளிச்சு வச்ச?”
இந்தப் பாட்டுல மூணு கதை வருது; கண்ணனோட மாமன் கம்சன் கண்ணனைக் கொல்ல ஒரு அரக்கனை அனுப்பி வச்சான்; அந்த அரக்கன் ஒரு குதிரையா வந்தான். கண்ணன் அந்தக் குதிரையைக் கொன்னு போட்டான்.

வாணன்னு ஒருத்தன்; அவன் பொண்ணு பேரு உஷை; அவளை மன்மதன் மகனான அநிருத்தன் காதலிச்சான். அதனால அநிருத்தனை புடிச்சுப் போயி வாணன் சிறையில வச்சுட்டான். கண்ணன் அவனை மீட்டுக்கொண்டு வர்றதுக்காக மண்ணாலயும் செம்பாலயும் குடங்கள் செய்து குடக்கூத்தாடினானாம்.

மூணாவது கதை கண்ணன் எடையர் குலத்தில் அவதரிச்சதைப்பத்தி; அங்கதானே ஏழு எருதுகள அடக்கி நப்பின்னையை கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டான். இதெல்லாம் இந்தப்பாட்டுல வருது.

முத்தொள்ளாயிரம்—5
வெண்சங்கும் நித்திலமும்

பார்படுப செம்பொன் பதிபடுப முத்தமிழ்நூல்
நீர்படுப வெண்சங்கும் நித்திலமும்—சாரல்
மலைபடுப யானை வயமாறன் கூர்வேல்
தலைபடுப தார்வேந்தர் மார்பு
வயமாறன்னா வலிமையான பாண்டியனுங்க; அவனோட நாட்டுல இருக்கற நெலத்துல செம்பொன் வெளையுது; அவனோட ஊரெல்லாம் முத்தமிழ் வளருதாம்; கடலிலே அதிகமான சங்கு முத்து எல்லாம் கெடக்குது; அவனோட மலையிலே யானைக்கூட்டம் வளருதுங்க; அவனோட கூர்மையான வேலு எதிரிங்களோட மார்பையே பொளந்துடுமாம்;
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நெலவளம், தமிழ்வளம், கடல்வளம், மலைவளம், வேல்வளம் எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்

முத்தொள்ளாயிரம்—6
ஐந்தலை ஆடரவம்

அருமணி ஐந்தலை ஆடரவம் வானத்[து]
உருமேற்றை அஞ்சி ஒளிக்கும்; செருமிகுதோள்
செங்கண் மாறன் சினவேல் கனவுமே
அங்கண்மா ஞாலத் தரசு
நாம நம்பறமோ இல்லியோ இந்தப் பாட்டுல ஒரு செய்தி சொல்லப்படுதுங்க; அதாவது பாம்போட தலையில மணி உண்டாகுமாம். பாம்போட தலைக்கு மின்சார ஆற்றலுண்டாம். அதால மின்னல் மின்னும்போது பாம்பு வெளியில வந்தா அது தலையில வந்து இறங்கிடுமாம். அதேபோல இடியும் தலையில் விழுந்திடுமாம். அது பாம்புக்கும் நல்லாவே தெரியுமாம். பாம்பு மழைக்காலத்துல அதாலதான் புத்த விட்டே வெளியில வராதாம்; ஆடரவம்னா ஆடுகின்ற பாம்பு; உருமேற்றைன்னா சத்தம் போடற இடி.
அதாவது ஐஞ்சு தலை இருக்கற பாம்பு சத்தம் போட்டு இடிக்கற இடிக்குப் பயந்து ஒளிஞ்சு கெடக்கும்; அதேபோல செவந்த கண்ணும் எப்பவும் வெற்றியுமே இருக்கற பாண்டியனோட கோபமான வேலைக் கனவில கண்டா கூட பயந்துகிட்டு ஒலகத்துல இருக்கற அவனோட எதிரிங்க பயந்துகிட்டுக் கெடப்பாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—7
திரு உத்திராடத் திருநாள்

கண்ணார் கதவம் திறமின் களிறொடுதேர்
பண்ணார் நடைப்புரவி பண்விடுமின்—நண்ணாதீர்
தேர்வேந்தன் தென்னன் திருஉத்தி ராடநாள்
போர்வேந்தன் பூசலி லிலன்
இந்தப் பாட்டுல ஒரு முக்கியமான செய்தி திருவிழா காலங்கள்ள அரசன் போர் செய்ய மாட்டான்.
பாண்டிய மன்னன் எதிரியோட மதிலை வளைச்சு முற்றுகை போட்டுட்டான். எல்லாப்படைகளையும் தயாரா கொண்டு வந்து நிறுத்திடான்; அப்ப நாள் பாத்துச் சொல்றவன் வந்து அன்னிக்கு திரு உத்திராடம்னு சொல்லிட்டான்; அதுதாங்க பாண்டியன் பிறந்த நாளு;
அப்ப பாண்டியனோட வீரன் ஒருத்தன் சொல்றான், “அய்யா எதிரிங்களே! எங்க அரசரு திரு உத்திராடத்தில போர் செய்ய மாட்டாரு; அதால யானை, தேரு, குதிரை எல்லாத்திலயும் போருக்காகச் செஞ்சிருக்கறதெல்லாம் எடுத்திடுங்க; ஒங்க கோட்டைக் கதவெல்லாம் தெறந்து வச்சிடுங்க: பயப்படாதீங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்—8
நாடு
முத்தம்போல் தோன்றும்

நந்தின் இளஞ்சினையும் புன்னைக் குவிமொட்டும்
பந்தர் இளங்கமுகின் பாளையும்—சிந்தித்
திகழ்முத்தம் போல்தோன்றும் செம்மற்றெ தென்னன்
நகை முத்த வெண்குடையான் நாடு
இந்தப்பாட்டுல பாண்டியனோட நாட்டு வளம் பற்றிச் சொல்லப்படுது; [நந்து=சங்கு; பந்தர்=பந்தல்; செம்மற்று= தலைமையை உடையது]
ஒரு பொண்ணு தன் ஊரைவிட்டு அசலூருக்குப் போறா; அங்க போயி வேற ஒரு பொண்ணுகிட்ட தன் நாட்டைப் பத்திச் சொல்றா. “எங்க அரசனோட கொடை அழகான வெண்கொற்றக்கொடையாகும். ஏன் தெரியுமா? அதுகூட முத்துகளால அழகு செய்யப்பட்டிருக்கும்; அது மட்டும் இல்லீங்க; எங்க நாட்டுல சங்கிலேந்து பிறந்த முத்துகள் எல்லா இடத்திலேயும் சிதறிக் கெடக்கும். புன்னை மரத்துலேந்து சிந்திய அரும்பெல்லாம் பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; பந்தல் போலே அழகா இருக்கற கமுகோட பாளை இருக்குல்ல; அதிலேந்து உதிர்ந்து போன மணிகளெல்லாம் கூட பாக்கறதுக்கு முத்துகள் போலவே கெடக்கும்; எங்கே பாத்தாலும் என்னா இவ்வளவு முத்துகளே கெடக்குதுன்னு நெனச்சிப்பே”
முத்துக்களாலான் கொடையைக் கொண்ட அவன் நாட்டுல எல்லாமே முத்துகள்தான்னு சொல்றது எவ்வளவு அழகா இருக்குல்ல;

முத்தொள்ளாயிரம் 9.நகர்

மைந்தரோ[டு ஊடி மகளிர் திமிர்ந்திட்ட
குங்கும ஈர்ஞ்சாந்தின் சேறிழுக்கி—எங்கும்
தடுமாற லாகிய தன்மைத்தே தென்னன்
நெடுமாடக் கூடல் அகம்
[திமிர்ந்திட்ட=சிதறிவிட்ட; ஈர்ஞ்சாந்து=குளிர்ந்த சந்தனம்; இழுக்கி=வழுக்குதலால்]
இந்தப்பாட்டுல பாண்டிய மன்னனோட நகர் எப்படி வளமா இன்பமா இருந்ததுன்னு சொல்லப்படுது;
”பாண்டியனோட மதுரையில இருக்கற வீதியெல்லாம் பெரிய ஒசரமான மாடங்கள்ளாம் இருக்குது; அந்த வீதிகள்ள போறவங்க எல்லாம் வழுக்கி விழுந்துடுவாங்களாம்; ஏன் தெரியுமா? மாட மாளிகையில்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க கணவனோட ஊடல்சண்டை போட்டுக்கிட்டுக் கோபத்துல குங்குமத்தையும், சந்தனத்தையும் சன்னல் வழியா வீதியில் எறிஞ்சுடுவாங்களாம். அதெல்லாம் ஒண்ணா சேந்து ஒரே சேறா இருக்குமாம். அதுல போறவங்க நேராப் போக முடியாம தடுமாறுவாங்களாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்

திறை

10.பூமி மிதியாப்பொருள்

நேமி நிமிர்தோள் நிலவுதார்த் தென்னவன்
காமர் நெடுங்குடைக் காவலன்—ஆணையால்
ஏம மணிப்பூண் இமையார் திருந்தடி
பூமி மிதியாப் பொருள்
[நேமி=பூமி; தார்=மாலை; ஏமமணிப்பூண்=பொன்னாலும் மணியாலும் செய்த அணிகலன்; இமையார்=கண் இமைக்காத தேவர்; திருந்தடி=நல்ல அழகான காலடி]
ஒரு படைவீரன் பாண்டியனோட உத்தரவைப் புகழ்ந்து பேசறான். “ஏம்பா அரசருங்களே! நீங்க நெலத்துல அதாவது பூமியில காலு வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியனுக்குக் கப்பம் கொடுத்திட வேண்டியதுதானே? அவன்தானே இந்த ஒலகம் பூரா தாங்கறன்; ஆளறான்; தாங்கற தோளெல்லாம் வெற்றி மாலைதானே போட்டிருக்கான்; கண் இமைக்காத தேவருங்க எல்லாம் ஏன் ஆகாயத்துலியே இருக்காங்க தெரியுமா? அவங்க எல்லாம் இந்த மண்ணில கால வச்சுட்டா ஒடனே எங்க பாண்டியன் அவங்கள புடிச்சுச் சிறையிலே போட்டுட்டு அவங்க போட்டிருக்கற பொன்னாலும் மணியாலும் ஆன நகையெல்லாம் எடுத்து வச்சிக்குவான்; அதாலதான் அவங்களே பயந்துகிட்டு ஆகாயத்துலேயே இருக்காங்க; நீங்கள்ளாம் எம்மாத்திரம்? ஒடனே கப்பம் கட்டிடுங்க”

முத்தொள்ளாயிரம்

11. இறையோ முறையோ

நிறைமதிபோல் யானைமேல் நீலத்தார் மாறன்
குடைதோன்ற ஞாலத்[து] அரசர்—திறைகொள்
இறையோ எனவந்[து] இடம்பெறுதல் இன்றி
முறையோ எனநின்றார் மொய்த்து
இந்தப்பாட்டுல அந்த நாள்ல இருந்த ஒரு வழக்கம் தெரியுது. அதாவது எதிரி அரசரைத் தோக்கடிக்க நாள் குறிச்சாச்சு; அப்ப ஒடனே அரசனோட குடையை எடுத்து யானைமேல வச்சு அதை வேற எடத்துல கொண்டு போயி வைப்பாங்களாம். இது தெரிஞ்சுகிட்டு எதிரிங்க வந்து கப்பம் கட்டுவாங்களாம்.

பாண்டியனோட படைத்தலைவன் சொல்ற பாட்டு இது. “டேய், நம்ம அரசரு நீல வண்ணத்துல குவளைப் பூமாலைதான் போட்டிருந்தாரு; சண்டைக்குப் போகச்சே போடற தும்பைப் பூமாலைகூட போடல; ஆனா யானைமேல அழகான் வெள்ளையான அரசரோட குடையை யானை மேலே வச்சுக்கிட்டுப் போனோமா? அப்ப அது பௌர்ணமிச் சந்திரன் போல இருந்தது. அதை எதிரிங்க தெரிஞ்சிக்கிட்டாங்கடா; அவங்க மட்டுமா? இந்த ஒலகத்து மன்னரெல்லாம் பயந்துபோயிட்டாங்க; குடைநாட்கோளா? அது எங்களை அழிச்சுடுமே! அரசரே! இறைவனே! இது முறையோ? எங்க கப்பத்தையெல்லாம் வாங்கிட்டு எங்களை நீங்கதான் காக்கவேணும்னு கெஞ்சறாங்கடா”

முத்தொள்ளாயிரம்—12
எயில்கோடல்

செருவெங் கதிர்வேல் சினவெம்போர் மாறன்
உருமின் இடிமுர[சு] ஆர்ப்ப—அரவுஉறழ்ந்[து]
ஆமா உகளும் மணிவரையின் அப்புறம்போய்
வேம்ஆல் வயிறெரிய வேந்து
[செரு=போர்; வெம்மை=விருப்பம்; வெம்போர்=கொடும்போர்; உரும்=இடி; ஆர்ப்ப=முழங்க; அரவு=பாம்பு; உறழ்ந்து=நடுங்கி; ஆமா= பசுபோல இருக்கும் ஒரு விலங்கு; உகளும்=துள்ளிக் குதிக்கும்; வேம்=உள்ளம் கொதிக்கும்; ஆல்=அசைச்சொல்]
கப்பம் கட்டாத அரசருங்க மேலே பாண்டியன் படை எடுத்துட்டான்; பெரிய படை கிளம்பிடுச்சு; போர் மொரசு இடி போல மொழங்குது; எதிரிங்க எல்லாம் இடியோசை கேட்ட நாகம் போல பயந்து போயி மலைக்கு அப்பால போயி மறைஞ்சிகிட்டாங்க; ஆனாலும் பயத்தால இன்னும் நெஞ்சில திகிலு போகல; வயிறு பயத்தால எரியுதாம்;
மொத ரெண்டு வரியில பாண்டியனோட வேலைப்பத்தியும், மொரசம் பத்தியும் சொல்லப்படுது; போர்க்களத்துல ஒளி இருக்கற வேலையும், பகைவர் மேல கோபத்தைக் கொண்டவனுமான பாண்டியனோட மொரசு மொழங்குது; கேட்ட எதிரிங்கள்ளாம் இடி கேட்ட நாகம் போல பயந்து ஓடறாங்க; அவங்களோட மதிலை எல்லாம் விட்டுட்டுக் காட்டுப்பசுக்கள்ளாம் மேயற மலைக்குப் போறாங்க; அதையும் தாண்டிப் போறாங்க; ஆனாலும் அங்கியும் பயந்துக்கிட்டு நடுங்கறாங்கன்றதுதான் பாட்டோட பொருளாம்;

முத்தொள்ளாயிரம்—13
குதிரை மறம்

புரைசை அற நிமிர்ந்து பொங்கல்

நிரைகதிர்வேல் மாறனை நேர்நின்றார் யானைப்
புரையசை அறநிமிர்ந்து பொங்கா—அரசர்தம்
முன்முன்னா வீழ்ந்த முடிகள் உதைத்தமாப்
பொன்னுரை நற்போன்ற குளம்பு
[புரையசை=யானையின் கழுத்தில் இடப்பட்ட கயிறுகள்; அற=அறும்படியாக; நிமிர்ந்து பொங்க= தலையெடுத்து மோதிச் சீறி]
இந்தப்பாட்டுல ஒரு அருமையான உவமையைப் பாக்கலாம். அதாவது நாம பவுன் நகையைக் கடையில கொண்டு போயி விக்கப்போறோம்னு வச்சுக்குங்க; அது நல்ல பவுனான்னுன்னு தெரிஞ்சுக்கறதுக்காக கடைக்காரரு அந்த நகையை லேசா ஒரு கல்லுல வச்சு ஒறைச்சுப் பாப்பாரில்ல; ஒறச்சு ஒறச்சுப் பாக்கறதால அந்தக்கல்லு பவுனு நெறத்துக்கே மாறிடும். அதுபோல குதிரையெல்லாம் இங்க போர்க்களத்துல் சண்டைபோடும்போது எதிரி மன்னனரோட தலை முடியெல்லாம் ஒதைச்சு ஒதைச்சு அந்தக் குதிரையோட கால்ல இருக்கற கொளம்பெல்லாம் ஒறச்சுப் பாக்கற கல்லு போல ஆயிடுச்சாம்.

”பாண்டியனோட குதிரை எப்படி போரிட்டதுன்றதைச் சொல்கிற பாடல் இது. குதிரைப்படைகள் எல்லாம் போயி பாண்டியனோட பகை மன்னரோட யானைப் படையோட சண்டை போட்டன. குதிரையானது யானையோட கழுத்தில மோதிச்சாம்; அதால யானை கழுத்தில கட்டிருந்த கயிறு அவுந்து போச்சு; கழுத்துக் கயிறுல காலை வச்சுக்கிட்டிருந்த அரசுருங்க கீழே உழுந்தாங்க; அவங்களோட தலை முடியை ஒதச்சதால குதிரையோட கால் கொளம்பெல்லாம் பொன்னை ஒறச்சுப்பாக்கற கல்லு நெறத்துக்கு மாறிடுச்சாம்;”

முத்தொள்ளாயிரம்—14
யானை மறம்

வையகம் எல்லாம் எமது
மருப்பூசி யாக மறங்கனல்வேல் மன்னர்
உருத்தகு மார்போலை யாகத்—திருத்தங்க
வையகம் எல்லாம் எமதென்[று] எழுதுமே
மொய்யிலைவேல் மாறன் களிறு
[மருப்பு=கொம்பு; ஊசி=எழுத்தாணி; [மறம்=வீரம்; உருத்தகு மார்பு=பகைவரால் அஞ்சத்தக்க மார்பு; திருத்தக்க=செல்வம் நிலைத்த]
இலை போன்ற வேலையுடைய பாண்டியனுடைய யானையானது, தனது கொம்பை எழுத்தாணியாகவும், வீரமுள்ள வேலையுடைய மன்னரது அஞ்சத்தக்க மார்பினை ஓலையாகவும் கொண்டு, அம்மார்பில் “செல்வம் நிலைத்த உலகெல்லாம் எம் மன்னனுடையது” என்று எழுதுகின்றது.

இதான் பாட்டோட பொருளுங்க; போர்க்களத்துல பாண்டியனுடைய ஒரு வீரன் யானை சண்டை செய்யறதைப் பாக்கறான். வேற ஒரு வீரன்கிட்ட சொல்றான், “டேய், அதோ பாருடா, நம்ம அரசரோட யானை என்னா செய்யுது பாத்தியா? அதோட கொம்பையே எழுத்தாணியா வச்சு, பகைவனோட மார்பை ஓலையா வச்சு அதிலேயே எழுதுது பாருடா; என்னா எழுதுது தெரியுமா? ‘எங்க எங்க செல்வம் நெறைய இருக்கோ அந்த ஒலகமெல்லாம் எங்களுக்குத்தான்னு எழுதுது’ அதால இன்மே எல்லா நாடும் நம்ம பாண்டியனுக்குத்தான்”

இதேபோல “ஆய்களிற் றசனிவேகம் அதன்மருப் பூசியாகச்
சீவகன் அகன்ற மார்பம் ஓலையாத் திசைகள் கேட்பத்
காய்பவன் கள்வரென்ன எழுதுவித் திடுவம்’ என்று சீவக சிந்தாமணியில் திருத்தக்கதேவர் பாடியுள்ளார்.

முத்தொள்ளாயிரம்—15
மதில் திறக்குமால்

உருவத்தார்த் தென்னவன் ஓங்கெழில் வேழத்
திருகோடும் செய்தொழில் எண்ணில்—ஒருகோடு
வேற்றார் அகல முழுமே ஒருகோடு
மாற்றார் மதில்திறக்கும் ஆல்
[உரு=அச்சம்; தார்=வேப்பமாலை;வேழம்=யானை;கோடு=கொம்பு; ஆல் என்பது அசைச்சொல் பொருளற்றது]
இந்தப்பாட்டும் பாண்டியனோட யானையின் வீரத்தைத்தான் சொல்லுது; உருன்னா அச்சமாம்; அதாவது பயம்; பேய்களுக்கே பயம் தரக் கூடிய வேப்பமாலையை அணிந்தவனாம் பாண்டியன். அவனோட படையெல்லாம் போயி எதிரிங்களோட மதிலை வளைச்சுக்கிச்சு; அவங்கள்ளாம் பயந்துகிட்டு மதில்கதவைச் சாத்திக்கிட்டு உள்ளேயே இருக்காங்க; யானை என்னா செஞ்சுது தெரியுமா? அதுகிட்டதான் ரெண்டு கொம்பு இருக்குல்ல; ஒரு கொம்பால மதில் கதவைத் திறந்துடுமாம்;. இன்னொரு கொம்பை எதிரியோட மார்பான வயல்ல கலப்பையா வைச்சு உழுதிடுமாம்

முத்தொள்ளாயிரம்—16

மலைத்தோற்றமும், கடல் முழக்கமும், புயல் மதமும்
தோற்ற மலைகடல் ஓசை புலங்கடாஅங்
காற்றில் நிமிர்ந்த செலவிற்றாய்க்—கூற்றுங்
குறியெதிர்ப்பக் கொள்ளும் தகைமைத்தே எங்கோமான்
எறிகதிர்வேல் மாறன் களிறு.
[புயல்=மேகம்; கடாம்=மதநீர்]
இந்தப் பாட்டுலயும் பாண்டியனோட யானையின் வீரத்தைத்தான் சொல்றாங்க; ஒளி வீசற வேலை வச்சிருக்கான் பாண்டிய மன்னன்; அவன் வச்சிருக்கற யானையோட தோற்றம் அதாவது அதன் உருவம் மலைபோல இருக்குமாம்; அது பிளிறிச்சுனா அந்த ஓசை கடல் முழக்கம் போலிருக்குமாம்; அந்த யானையோட மதநீரோ மழை பெய்யறது போல பொழிஞ்சுகிட்டே இருக்குமாம். காத்தைவிட வேகமா நிமிந்துகிட்டே போகுமாம்; எதிரிங்களை எப்படிக் கொல்றதுன்றதை எமன்கூட அதுகிட்டக் கடன் வாங்கித் தான் தெரிஞ்சுக்கணுமாம். நெனச்சாலே பயமாயிருக்குதில்ல;

முத்தொள்ளாயிரம்—17

மன்னர் குடரால் மறைக்கும்
அடுமதில் பாய அழிந்தன கோட்டைப்
பிடிமுன் பழகழிதல் நாணி—முடியுடைய
மன்னர் குடரால் மறைக்குமே செங்கனல்வேல்
தென்னவர் கோமான் களிறு
[அடுமதில்=பொறி முதலியவற்றால் பகைவரைக் கொல்கின்ற மதில்; குடர்=குடல்]
இதுவும் பாண்டியன் ஆண் யானையோட வீரம் சொன்னாலும் அதன் வெக்கத்தையும் சொல்லுதுங்க; தென்னவன் கோமான்னு சொல்ற பாண்டியன் யானைப் போருக்குப் போச்சு; அங்க எதிரி கோட்டை மதிலு பெரிசா இருந்துச்சு; மதிலே பொறியெல்லாம் வச்சு எதிரிங்கள கொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு; ஆனா யானை கோபமா போயித் தன் கொம்பால அந்த மதில இடிச்சுது; அதால மதிலும் ஒடைஞ்சுது; யானை கொம்பும் ஒடைஞ்சுது; மேல சண்டை போட்டதுல எதிரிங்க குடலெல்லாம் யானையோட கொம்பில மாட்டிக்கிச்சாம்; அடுத்து இப்ப சண்டை முடிஞ்சுடுச்சி; யானையை அரண்மனையில யானைக் கொட்டாயில கொண்டு வராங்க; தன் ஒடைஞ்ச கொம்பைப் பாத்துப் பெண்யானை இழிவா நெனக்குமேன்னு அது ஒடைஞ்சு போன கொம்பை எதிரிங்க குடலால மறைக்குதாம்.
சில பதிப்புல குடரால்னு இருக்கறதுக்குப் பதிலா குடையால்னு இருக்குதுங்க; அதாவது ஒடைஞ்ச கொம்பை அதுல மாட்டிக்கிட்டிருக்கற எதிரியோட குடையால மறக்குதுன்னு அதுக்குப் பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—18
களம்
புருவ முரிவு

வெருவரு வெஞ்சமத்து வேல்இலங்க வீழ்ந்தார்
புருவ முரிவுகண்[டு] அஞ்சி—நரிவெரீஇச்
சேட்கணித்தாய் நின்றழைக்கும் செம்மற்றே தென்னவன்
வாட்கணித்தாய் வீழ்ந்தார் களம்
[அஞ்சி=பயந்து; வெரீஇ=நடுங்கி; சேட்கணித்தாய்=தொலைவிடத்தில்; வாட்கணித்தாய்=வாளுக்கு இடமாய்]
இந்தப் பாட்டு போர்க்களக் காட்சியைக் காட்டுதுங்க; போர் மும்முரமா நடக்குது; பாண்டியன் வாளுக்குப் பலர் வெட்டுப்பட்டு வீழ்ந்து கெடக்கறாங்க; வேலால சண்டைப் போட்டவங்களும் நெறய பேர் வீழ்ந்து கெடக்கறாங்க; அப்படி விழுந்தவங்க புருவம் எல்லாம் வளைஞ்சு கோபமா முரிக்கறது மாதிரி இருக்கு. செத்தவங்களைத் தின்னறதுக்கு ஒரு நரி வருது; அது அந்த வீரன் புருவம் வளைந்து கோபமா இருக்கறதைப் பாத்துப் பயந்துடுது. அதால கொஞ்சம் தூரமா போயி நின்னுக்கிட்டு வேற ஒரு நரியைத் தொணைக்கு அழைக்குதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—19

புல்லார் பிடி புலம்பல்

ஏனைய பெண்டிர் எரிமூழ்கக் கண்டுதன்
தானையால் கண்புதைத்தான் தார்வழுதி—யானையெலாம்
புல்லார் பிடிபுலம்பத் தாம்கண் புதைத்தவே
பல்யானை அட்ட களத்து
“பல யானைகள் கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்து கிடக்கின்ற போர்க்களத்தில், பகையரசர் பலர் மாள்கின்றனர். அவர்கள் மாண்ட பின்னர் “எம் கணவர் இறந்தபின் நாங்கள் வாழமாட்டோம்” என்று அவர்களின் மனைவியரும் தீக்குளித்தனர். களம் காண வந்த பாண்டிய மன்னன் அதனைக் காண முடியாமல் தன் கண்களைப் பொத்திக்கொண்டான். பகை வேந்தரின் ஆண்யானைகள் இறந்து போக, அவற்றைக் கண்டு அவற்றின் பெண் யானைகள் புலம்பின. அக்காட்சியைக் கண்ட பாண்டியனின் பெண்யானைகளும் கண்களை மூடிக்கொண்டன” என்பது இப்பாடலின் பொருளாகும்.
பகைவர்தம் மனைவியர்தம் துன்பம் பொறுக்காத பாண்டியன் போலவே அவன் யானைகளும் மாற்றரசனின் பெண் யானைகளின் துன்பத்தினைக் கண்டு மனம் பொறுக்காமல் கண்களை மூடிக்கொண்டன என்பது பகைவர்க்கும் அருளும் நெஞ்சத்தைக் காட்டுகிறது.

முத்தொள்ளாயிரம்—20
படுபேய்க்குப் பாராட்டு

வாகை வனமாலை சூடி அரசுறையும்
ஓகை உயர்மாடத்[து] உள்ளிருந்[து]—கூகை
படுபேய்க்குப் பாட்டயரும் பண்பிற்றே தென்னன்
விடுமாற்றங் கொள்ளாதார் நாடு
[வாகை வனமாலை=வாகைபூ வடிவில் செய்யப்பட்ட பொன்மாலை; ஓகை=மகிழ்ச்சி; விடுமாற்றம்=அரசன் சொல்லி அனுப்பிய சொல்]
இந்தப் பாட்டுல பாண்டியனோட வீரம்தான் சொல்லப்படுது; அவன் சொல்ல ஏத்துக்கணுமாம். இல்லாம எதுத்து நிக்கறவங்க நாடு மொதல்ல நல்லா இருந்ததாம். ஆனா பாண்டியன் சொல்லி அனுப்பிய சொல்ல ஏத்துக்காததால அவன் படையெடுத்தான். அதனால அவனோட எதிரிங்க நாட்டு மாட மாளிகைகளிலெல்லாம் பேய்கள்தான் தூங்கிக் கிடந்ததாம். மொதல்ல மகிழ்ச்சியா இருந்த அங்க தூங்கற பேய்களுக்குக் கூகைதான் தாலாட்டுப் பாடிட்டு இருக்குமாம். கூகைன்னா ஆந்தைங்க; அவ்வளவு மோசமா போயிடுமாம் அந்த நாடு.

முத்தொள்ளாயிரம்—21
திறை முறையின் உய்த்தல்

பறைநிறை கொல்யானைப் பஞ்சவர்க்குப் பாங்காய்த்
திறைமுறையின் உய்யாதார் தேயம்—முறைமுறையின்
ஆள்போய் அரிவையர்போய் ஆடவர்போய் ஆயீன்ற
ஈன்பேய் உறையும் இடம்
[திறைமுறை உய்த்தல்னா இதுவரை முன்னோர்கள் கட்டிவந்த கப்பம் கட்டுதல்; பஞ்சவர்= பாண்டியர்; பாங்காய்=நட்பாய்]
பாண்டிய மன்ன்னுக்கு கப்பம் கட்டாத நாடு எப்படி ஆயிடும்னு இந்தப்பாட்டு சொல்லுது; மொதல்ல பாண்டியனோட யானைப் படை எப்படி வரும்னு சொல்றாரு. அதாவது “எல்லாரும் விலகிப்போங்க; பாண்டிய அரசரோட யானைப்படை வருது” ன்னு முரசை ஒலிச்சுகிட்டே போவாங்களாம். அதுக்கப்பறம் எதிரிங்களக் கொல்ற பாண்டியனோட யானைப்படை வருமாம். அப்படிப்பட்ட படை வந்து கூட அவனுக்குத் திறை அதாவது கப்பம் கட்டாதவங்க நாடு என்ன ஆகும் தெரியுமா? கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த நாட்டுல இருக்கற பசு மாட்டையெல்லாம் பாண்டியனோட படை எடுத்துக்கிட்டு போயிடும்; சண்டை நடக்கறதால அந்த நாட்டுப்பொண்ணுங்க எல்லாரும் போயிடுவாங்க; குழந்தை இல்லாதவங்க, நோயாளிங்க, வயசானவங்க, சண்டைக்குப் பயந்த ஆம்பளை எல்லாரும் போயிடுவாங்க. அந்த நாட்டுல அதுக்கப்பறம் தாய்ப்பேய்களுக்குப் பிறந்த இளமையான பேய்கள்தாம் வந்து தங்குமாம். அவ்வளவு மோசமாப் போயிடுமாம் அந்த நாடு.

முத்தொள்ளாயிரம்—22
வெற்றி

களிறணையாக் கண்படுத்தல்
கொடித்தலைத்தார்த் தென்னவன் தோற்றான்போல் நின்றான்
மடித்தவாய் சுட்டிய கையால்—பிடித்தவேல்
கண்ணேரா ஓச்சிக் களிறணையாக் கண்படுத்த
மண்ணேரா மன்னரைக் கண்டு
[கண்ணேரா=கண்ணுக்கு நேராக; களிறணை=யானைப்படுக்கை; மண்ணேரா=மண்கொடாத]
வெற்றி பெற்ற பாண்டியன் இப்ப போர்க்களைத்தைப் பாக்கப் போறான்; அங்க நெறய யானை வெட்டுப்பட்டுக் கீழே விழுந்து கெடக்குது; போர் வீர்ர்களும் செத்துக் கெடக்கறாங்க; அப்ப ஒரு காட்சியைப் பாக்கறான். அதைப் பாத்ததும் ஜெயிச்சாலும் தோத்ததுபோல நிக்கறானாம்.
ஒரு வீரன் செத்துக் கெடக்கறான். கோபத்துல அவன் வாய் மடிச்சிருக்கு; கையில இன்னும் வேல வச்சுக்கிட்டிருக்கான்; அதையும் கண்னுக்கு நேராக் குத்திடற மாதிரி நீட்டிக்கிட்டிருக்கான்; கீழே விழுந்துகெடக்கற யானையையே படுக்கையா வச்சு அதன் மேலேயே படுத்துக்கிட்டிருக்கான். செத்துக் கூட வேலைக் கோபமா வச்சுக்கிட்டு யானை மேல இன்னும் எங்க மண்ணைக் குடுக்கமாட்டோம்னு கெடக்கற அவன் வீரத்தைப் பாத்துப் பாண்டியன் வெற்றி பெற்றாலும் தோத்தவன் மாதிரி நின்றானாம்

முத்தொள்ளாயிரம்—23
முன்னிறீஇப் பினிற்றல்

[முன் நிறுத்திப் பின் நிற்றல்]
தொழில்தேற்றாப் பாலகனை முன்னிறீஇப் பின்னின்[று]
அழலிலைவேல் காய்த்தினார் பெண்டிர்—கழலடைந்து
மண்ணிரத்தல் என்ப வயங்குதார் மாமாறன்
கண்ணிரத்தம் தீர்க்கும் மருந்து
[அழலிலைவேல்=இலை வடிவான நெருப்புபோல் ஒளிர்கின்ற வேல்; கழல்=திருவடி; மண்ணிரத்தல்=மண்னுலகை இரந்து வேண்டல்; கண்ணிரத்தம்=கண்ணிலுள்ள சிவப்பு;]
பாண்டியனின் கோபத்தைத் தீர்க்கும் மருந்து கூறல்; ஒரு வீரன் மற்றொருவனிடம் கூறுகிறான்.
”டேய்! நம்ம ராசாவோட கோபம் தீக்கற மருந்து எது தெரியுமா? அவரோட நெருப்புபோல மின்னுற இலை வடிவுல இருக்கற வேலுக்குக் கோபம் உண்டாக்கிட்டாங்கல்ல; அந்த ராசாக்களோட மனைவிங்க எல்லாரும் வரணும்; அவங்க தங்களோட ஒண்ணுமே தெரியாத பிள்ளைகளை நம்ம ராசா முன்ன நிறுத்தணும்; பிள்ளைங்க பின்னால அவங்க நின்னுக்கிட்டு தங்க ராச்சியத்தைக் கெஞ்சிக் கேக்கணும்” அதாண்டா மருந்து”

முத்தொள்ளாயிரம்—24
கைக்கிளை

அளியானை அளிப்பான்
களியானைத் தென்னன் கனவில்வந்[து] என்னை
அளியான் அளிப்பானே போன்றாந்-தெளியாதே
செங்காந்தள் மென்விரலால் சேக்கை தடவந்தேன்
என்காண்பேன் என்னலால் யான்
[களியானை=மதம் பொருந்திய யானை; அளியான்=கருணையால்; சேக்கை=படுக்கை]
இந்தப்பாட்டு கைக்கிளை வகையைச் சேந்ததுங்க. அதாவது அவ வந்து பாண்டிய மன்னனை மனசால நெனச்சுட்டா. அவனையே நெனச்சுக்கிட்டிருக்கா. இதைத்தான் கைக்கிளைன்னு சொல்வாங்க; தன் தோழிகிட்ட சொல்றா;
தோழீ! மதமுள்ள யானைகளின் சொத்தக்காரனான பாண்டியன் என் கனவில் வந்தாண்டி; வந்து என்ன செஞ்சான் தெரியுமா? எனக்கு அவன் கருணையால நல்லா இன்பம் தர்ற மாதிரி பொய்யா என்கிட்ட இருந்தாண்டி; நானோ அதை உண்மைன்னு நெனச்சுக்கிட்டு அவன் என் படுக்கையிலதான் பக்கத்துல படுத்திருக்கான்னு நெனச்சுக்கிட்டு என்னோட செங்காந்தள் அரும்பு போல இருக்கற மெலிசான விரல்களால தடவிப் பாக்கறேன்; என்னத்தைப் பாக்கறது? அவனைக் காணோம்டி; நான் மட்டும்தான் தனியாக் கெடக்கறேண்டி;

முத்தொள்ளாயிரம்—25
நீர் நிலை நின்ற தவம்

கார்நறு நீலம் கடிக்கயத்து வைகலும்
நீர்நிலை நின்ற தவங்கொலோ—கூர்நுனைவேல்
வண்டிருந்த நக்கதார் வாமான் வழுதியாற்
கொண்டிருக்கப் பெற்ற குணம்
[கார்நறு நீலம்=கருமையும், நறுமணமும் உள்ள குவளைப் பூ; வாமான்=தாவுகின்ற குதிரை; வண்டிருக்க நக்க தார்=வண்டுகள் இருப்ப அதனாலே மலர்ந்த மலர்களால் கட்டிய மாலை; வழுதி=பாண்டியன்]
தலைவி தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது; “நெஞ்சமே! பாண்டியன்கிட்ட கூரிய நுனி இருக்கற வேற்படை இருக்கு; வாசனையால வண்டெல்லாம் வந்து பூக்களை மொய்க்குது; அதனால் அந்தப் பூவெல்லாம் மலருது; அந்த மலரால தொடுத்த மாலையைத்தான் பாண்டியன் கழுத்தில போட்டிருக்கான்; கூடவே குவளை மலரானால மாலையும் போட்டிருக்கான்; அவன்கிட்ட தாவிச்செல்ற குதிரை இருக்குது; அந்தக் குவளைப் பூவுக்கு அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த எடம் எப்படிக் கெடச்சுது? அங்க போக நல்ல கொணம் எப்படி கெடச்சுது தெரியுமா? கருமையான நல்ல வாசனையோடிருக்கற அந்தக் குவளைப் பூ தன் ஒற்றைக்காலால் கொளத்துத் தண்ணியில நின்னுகிட்டுத் தவம் செஞ்சதுல்ல; அதனாலதான் அதுக்கு அந்தக் கொணம் கெடச்சுது”
உண்மையில் குவளைப் பூ தவம் செய்யல;அது தன் ஒத்தத் தாளால நிக்குது; அதைத்தான் பாடியவரு இப்படிச் சொல்றாரு. இதைத்தான் தற்குறிப்பேற்ற அணின்னு சொல்வாங்களாம்.

•••

கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க ( அவர்கள் நம் அயல்மனிதர்கள் – 05 ) – எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

download

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

அலுவலக நேரங்களில், நகரத்தின் ரயில், பேரூந்து நெரிசல்களுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு பயணிப்பவர்களுக்குத் தெரியும் அவற்றுக்குள்ளிருக்கும் இன்னல்கள். ஆண்களும், பெண்களுமாய் ஜீவிக்க வேண்டி அனுபவிக்க நேரும் இவ்வாறான சிக்கல்கள்தான் வாழ்க்கையை நகர்த்துகின்றன. எவருமே இக் கஷ்டங்களை வரவேற்பதில்லை.

வீட்டிலிருந்து, அழகாக, நேர்த்தியாக உடையணிந்து பேரூந்திலேறும் ஒருவர் அலுவலகத்துக்கருகில் இறங்கும்போது அவரது ஆடைகளைப் போலவே, கசங்கி விட்டிருப்பார். அவ்வாறே வேலைசெய்து களைத்து, அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறி, பேரூந்திலேறி வீட்டுக்கு வந்து சேரும்போது அவரது அனைத்துப் பலமும் உறிஞ்சப்பட்டு, சக்கை போல ஆகி விட்டிருப்பார். ஆண்களைப் போலவே பெண்களும் இக் கொடுமைகளை அனுபவித்த போதிலும், பெண்கள் இவற்றை விட மேலதிகமாகவும் பல கொடுமைகளை பிரயாணங்களின் போது அனுபவிக்கின்றனர்.

இச் சிங்கள மொழிக் கவிதையைப் பாருங்கள். எழுதியிருப்பவர் பெண் கவிஞர் ஷஸிகா அமாலி முணசிங்க. ஒரு சட்டத்தரணியான இவர் கவிஞர், விமர்சகர், சமூக ஆர்வலர், கலைஞர் எனப் பன்முகம் கொண்டவர். சிங்கள மொழியில், வாழ்வின் அனுபவங்களைக் கவிதைகளாக எழுதும் இவரது கவிதைகள் பல காத்திரமான இதழ்களிலும், பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்துள்ளன. கவிதைத் தொகுப்புக்களையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இக் கணத்தின் யதார்த்தம்

சேலைத் தலைப்பை இழுத்துக் கீழே தள்ளி விட்டு

பருத்த ஆண்கள் பேரூந்தில் ஏறுகையில்

தயக்கத்தோடு படியில் தொற்றிக் கொள்கிறேன்

பேரூந்தின் கர்ப்பத்துக்குள்

மெதுமெதுவாகத் தள்ளப்படுகிறேன்

வியர்வையில் தெப்பமாகி

இடைவெளிகளிடையே நகர்த்தப்படுகிறேன்

விழுந்திடாதிருக்க முயற்சிக்கிறேன்

சரிகிறேன் எழுகிறேன்

சூழவும் எதுவும் தென்படாத அதியுச்ச தள்ளுகைகளிடையே

நான் சிந்திக்கிறேன்

‘யார் நான்

கவிதாயினியா

மிக அழகிய இளம்பெண்ணா

அவ்வாறும் இல்லையெனில்

உயர்பதவியேதும் வகிப்பவளா

காதலியா, தாயா, அன்பான மனைவியொருத்தியா

இதில் எது பொய்யானது

தீயாயெரியும் பேரூந்தொன்றுக்குள் சிறைப்பட்டு

களைப்போடு துயருறும் விலங்கொன்றுதான் நானன்றி

இக்கணத்தில் வேறெவர்?’

யதார்த்தம் என்பது என்ன

பேரூந்திலிருந்து இறங்கி

வீட்டில் காலடி வைக்கும் கணம்

குறித்துக் கனவு காண வேண்டுமா

குளிர்ந்த நீரில் உடல் கழுவி

தேனீரைச் சுவைக்கும் விதம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டுமா

எனில் யதார்த்தம் எனப்படுவது இக்கணம்தான்

பெரும் காரிருளில் மூழ்கி

இருப்பின் துயரத்தை அனுபவிக்கும் விலங்கொன்றாக மட்டும்

என்னை நானே சந்திக்கும் இக் கணம்

‘நான்’ வீழ்ந்துடைந்து அழிந்து போகும் இக் கணம்

கவிஞனான போதும்

இடரை அனுபவிப்பது இப் பேரூந்தினுள்ளேதான்

இங்கு வைத்தியரோ, வேறெவராயினுமொருவரோ

பெண்ணோ, ஆணோ

தெள்ளத் தெளிவாகத் துயரனுபவிக்கும்

விலங்கொன்றன்றி வேறெவர்

இது இக்கணத்தின் யதார்த்தம்

இக் கணம் துயரத்திலிருந்து தப்பிக்கச் செய்யும்

கதவைக் காணக்கூடிய கணம்

பேரூந்திலிருந்து இறங்கிச் செல்ல முன்பு

வெளிச்சம் என்னை நெருங்கட்டும்

இவ் வாழ்வைப் பிணைத்திருக்கும் கயிறு தளர்ந்து போகட்டும்

****
images (14)

நகர வாழ்க்கை ஒரு மாயை. அது பல விதக் கிராம மக்களால்தான் ஒளியூட்டப்படுகிறது. அப் பளபளப்பான வெளிச்சம், இன்னுமின்னும் கிராம மக்களை ஜீவிக்கவென நகரத்துக்கு ஓடி வரும்படி செய்து கொண்டேயிருக்கிறது. நீங்கள் இதை வாசிக்கும் இக் கணமும் எவரேனும் ஒருவர் புதிதாக, நகரத்துப் பேரூந்தில் வந்து இறங்கியிருப்பார் பாருங்கள். அதுதான் வாழ்க்கை.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

இறந்த நாய்களின் இறக்காத மனம்…. ( ‘தி க்யுரியஸ் இன்சிடன்ட் ஆஃப் தி டாக் இன் தி நைட் டைம்’ ) ( மார்க் ஹேடன் ) -நிஜந்தன்

download (88)

பக்கத்து வீட்டு நாய் ஒன்றைக் கொன்றது யார் என்ற புலனாய்வு செய்பவனாக அறிமுகம் ஆகிறான் கிறிஸ்டோஃபர் என்ற 15 வயது கதை சொல்லி. ஒரு துப்பறியும் நாவலை எழுதிக்கொண்டிருப்பதாகவும் அவன் பிரகடனம் செய்துகொள்கிறான். ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் போல தானும் ஒரு துப்பறிவாளன் என்று நினைத்துக்கொள்ளும் அவனுடைய பார்வையில், உணர்வுகளின் ஓட்டத்தில் கதை ஓடுகிறது. அவன் ஆடிசம் அல்லது ஆஸ்பெர்ஜர் பாதிப்பு அடைந்தவன் என்று விளக்கி பல மதிப்புரைகள் வந்தன. அது போன்ற குறைபாடு கொண்டவனைப் பற்றிய நாவல் அல்ல இது என்று நாவலாசிரியர் மார்க் ஹேடன் பல முறை மறுத்திருக்கிறார்.

நரம்பியல் குறைபாடு, உளவியல் குறைபாடு வெவ்வேறு என்று மருத்துவம் கூறினாலும் இவற்றின் தாக்கங்கள் பல சமயங்களில் பகுத்து அறியாதபடி ஒன்றாக இருந்துவிடுகின்றன. நரம்பியல், உளவியலைத் தாக்குகிறது. உளவியல், நரம்பியல் தாக்கமாக மாறிவிடுகிறது. நரம்பியலும், உளவியிலும் கலந்திருக்கும் ஒரு பாத்திரம் ஒரு படைப்பை படைப்பதாகச் சொல்லும்போது அதன் உள்ளீடான சிக்கல்கள் கட்டுடைத்தலை சுவாரஸ்யம் ஆக்குகின்றன. பேச இயலாத, உணர்வுகளைப் பல்வேறு தளங்களில் வெளிப்படுத்த விழையும் மூளை வளர்ச்சியின்மை, உளவியல் சிக்கல் போன்ற அம்சங்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒன்றின் இல்லாமை, இருப்பின் மாற்று போன்ற விருப்பச் சிக்கல்களிலேயே பின்னிக்கொண்டுவிடுகின்றன. மறுக்கப்பட்டது போன்ற வெற்றிடத்தில் காயடிக்கப்பட்டது போன்ற வெறுமையில் தன் (லிங்க) ஆற்றல் மையம் வேறிடத்தில் சென்றுவிட்டதோ என்ற எச்சரிக்கையில், விலகலில் யாரிடமும் ஒட்டாமல் இருந்துவிடுதல் கிறிஸ்டோஃபருக்கு சாத்தியம் ஆகிறது.

யாரிடமும் இசைந்து செல்லாமல் தனி ஆளுமையாக நாவல் முழுவதும் உலவுகிறான் அவன். ஓர் ஆளுமையும், ஆளுகையும் கண்ணாடி பிம்பம் மூலம், பிம்பமாக வடிவாகின்றன என்ற சித்தாந்தத்தை முன் வைத்தார் ழாக் லகான். கண்ணாடியின் பிம்பமும், அதைத் தன் பிம்பமாக உணர்ந்துகொள்ளும் ‘உண்மை’ பிம்பமும் முரண்படும்போது உடல்களின் விலகலும், மூளைப் பிம்பங்களின் சர்ச்சையும் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. எதனோடும், யாருடனும் இயைந்துபோகாத ஒரு பிம்பமாக தன்னையும் தன் மூளையையும் மறுவரையறைப் படுத்திக்கொண்டுவிடுகிறான் கிறிஸ்டோஃபர்.

பேசவும் கோர்வையாகச் சிந்திக்கவும் முடிகின்ற மனிதன் முழு மனிதன் என்ற தோற்றத்திற்கு எதிராகக் குறைபாடு கொண்டவன் போன்ற பாத்திரமாக இருக்கிறான் கிறிஸ்டோஃபர். அவனைச் சுற்றி இருக்கும் அம்சங்கள் உடலின் பல்வேறு பாகங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

தன் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் திருமதி ஷியர்ஸ் வளர்த்து வந்த வெலிங்டன் என்ற நாய் கொல்லப்பட்டது எப்படி, அதைக் கொன்றது யார் என்று கிறிஸ்டோஃபர் தேடலில் இறங்குகிறான். ஒரு நெருக்கமான உயிராக நினைத்துக்கொண்டிருந்த நாய் கொல்லப்பட்டதன் மூலம் உயிர் வாழ்தலின் ஆபத்தையும், அதற்குக் காரணமானவர்கள் கண்டறியப்படாமல் போவதன் அவலத்தையும் உணர்ந்தவனாக கிறிஸ்டோஃபர் ஆகிவிடுகிறான். கொல்லப்பட்ட நாயின் அருகில் இருக்கும்போது திருமதி ஷியர்ஸ் கொடுக்கும் புகாரின்படி காவல்துறை வருகிறது. காவலரை அடித்து அவன் காவல் துறையில் மாட்டிக்கொள்கிறான். அவனை அவனுடைய தந்தை மீட்டுக்கொண்டு வருகிறான்.

மொழி ரீதியான அந்நியம் கொண்டவனிடம்கூட அதிகாரப் பிரதிநிதி, சட்டத்தின் வரைமுறைகளோடுதான் அணுகுவார் என்பதன் மூலம் மொழியும் உணர்வுகளும் தொடர்ந்து அதிகாரத்தால் சீரமைக்கப்படுவதை அறிந்துகொள்ளலாம். காவல்துறையிடம் மீண்டும் கிறிஸ்டோஃபர் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அவனுடைய தந்தை அதிகாரத்தின் பிரதிநிதியாக தொடர்ந்து மிரட்டுகிறான். வீட்டில் இருக்கும் ஒரு அரசாங்கமாக தந்தை மாறிவிடுகிறான்.

கிறிஸ்டோஃபரின் தாய் ஜூடி எப்போதோ இறந்துபோய்விட்டாள் என்று அவனுடைய தந்தை எட் கூறிவிட்டிருக்கிறான். தாய் இறந்துவிட்டாள் என்று தந்தை சொல்வது பொய் என்று பிறகு அவனுக்குத் தெரிகிறது. அவனுடைய தாய் பக்கத்து வீட்டு ஆண் ஷியர்சுடன் தொடர்பில் இருந்தாள் என்று அவனுக்குத் தெரியவருகிறது. அவள் ஓடிப்போன பின்னால் அவள், தன் தந்தை எட்-டுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் அவனுக்குக் கிடைக்கின்றன. ஜூடி இறந்துபோனதாகச் சொன்னது தவறு என்று எட் தன் மகனிடம் ஒப்புக்கொள்கிறான். பக்கத்து வீட்டு நாயைக் கொன்றதும் தான்தான் என்றும் அவன் கூறிவிடுகிறான்.

தன் தந்தையால் தனக்கு ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி தன் தாயைத் தேடித் தனியாக தன் செல்லப் பிராணி டோபி என்ற எலியுடன் அவன் நீண்ட ரயில் பயணம் மேற்கொள்கிறான். தாய் இறந்துபோனதாக தந்தை கூறியதை நம்பி தாய் என்ற பிம்பம் மறுக்கப்பட்டதின் குறைபாட்டில் மருகிப் போகிறான் கிறிஸ்டோஃபர். தாயின் தேடலில் அவன் போகிறான். தாய் என்ற பிம்பம் இருந்தால்தான் தந்தை என்ற பிம்பம் முழுமை அடையும். தாய், தந்தை, தான் என்ற முக்கோணம்தான் வாழ்வின் இருப்பை உறுதிப் படுத்துகிறது.

அதனால் தாய் இல்லாதது அவனுக்கு வாழ்வே இல்லாதது போல் ஆகிவிடுகிறது. தாய் இருந்தாலும் இல்லாதது போல் ஆக்கும்போதுதான் ஒரு சிறுவனக்கு தாய் பற்றிய தேடலைச் சாத்தியம் ஆக்குகிறது. தாயைத் தேடித் தேடித்தான் ஆண்கள் தங்கள் உடல் பயணங்களைத் தொடங்குகிறார்கள். அதனால்தான் கிறிஸ்டோஃபரும் தன் நீண்ட ரயில் பயணத்தைத் தொடங்கிவிடுகிறான். அப்போது அவன் பல்வேறு இடர்களை எதிர்கொள்கிறான். தனியாகப் பயணம் போகின்றவனை, தந்தையின் புகாரின் பேரில் காவல்துறை தேடுகிறது.

அவன் வாழ்வைத் தொடரும் எண்ணத்தில் கழிவறையிலும், பெட்டிகளுக்கு இடையிலும் மறைந்து பயணிக்கிறான். ஒரு வாழ்வில் தாயைத் தேடிக் கண்டடைவது அத்தனை சுலபம் ஆகிவிடாது என்பதை இந்தப் பயணம் காட்டுகிறது. தாயை, தாயின் வடிவம் போன்ற குறியீட்டுப் பெண்ணைத் தேடுவதற்கு ஒரு வாழ்க்கையே கழிந்துவிடுகிறது பலருக்கு. கிறிஸ்டோஃபருக்கு ஒரு ரயில் பயணம் மட்டுமே முழுமை ஆகிறது. தன் தாயை அடைந்த பின் அவனை, தாயோடு வாழுகின்ற ஆண் ஷியர்ஸ் வெறுப்பதை உணர்கிறான். தாயைக் கண்டடைந்த பின்னும் அவனை இந்த முக்கோணம்தான் துரத்துகிறது. தாயுடன் இருக்கும் ஆண் இவனை வெறுக்கிறான்.

மாற்றான் பிள்ளை என்ற கோணம் பதிப்பிக்கப்பட்டாலும், தன் அடக்கப்பட்ட பாலியல் உணர்வுக்குப் போட்டியாக வரும் மற்றொரு பிம்பம் என்ற வகையிலேயே இது பதிவாகிவிடுகிறது. லிங்க பிம்பம் எங்காவது ஓரிடத்தில் மையம் கொள்ள வேண்டும். மையம் கொள்ளாமல் போகிற அவலம் மொழியையே மறுத்துவிடுகிறது. ஒரு மொழி மலரும்போது மற்றொரு ஆபத்து வந்து மொழியைச் சிதைக்கத் துணிந்துவிடுகிறது. உயர்நிலை கணிதத் தேர்வு எழுதுவதற்காக அவன் தன் தாயுடன் தன் ஊருக்கே வருகிறான். அவனுடைய செல்லப்பிராணி எலி செத்துப் போகிறது. அவனுக்கு ஒரு நாயைப் பரிசளிக்கிறான் அவனுடைய தந்தை எட். அவனுடைய தேர்வுகளிலும் அவன் தேறி ஓர் அறிவியலறிஞர் ஆக வேண்டும் என்று நம்பிக்கை அடைகிறான்.

இந்த நாவல் முழுவதும் வரைபடங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவை கிறிஸ்டோபரின் மனதின் பிம்பங்களாகவும், பிம்பங்களின் குழப்பத்தில் பிரதிகளை உருவாக்கிக்கொள்ளும் மனங்களுக்கான வழிகாட்டிகளாகவும் மாறிவிடுகின்றன. இவை நாவலில் மிச்சம் இருக்கும் வாசகனின் உடலின் சில அம்சங்களாகவும் அவற்றின் விவரணைகளாகவும் மாறி நிற்கின்றன.

உரையாடல்கள் உருவகங்களாக அமைந்துவிடுகின்றன என்று இந்த நாவலில் கிறிஸ்டோஃபர் பதிவு செய்கிறான். சொல்லும் மொழியைத் தாண்டி உடல் சார்ந்த ஒரு மொழி மனித வரலாற்றில் பதிவு ஆகியிருக்கிறது. மொழி இழந்தவன் போன்று இருக்கும் கிறிஸ்டோஃபர் தன்னிடம் மற்றவர்களுக்கான மொழியையும் கொண்டு திரிகிறான். மொழியை மற்றவர்கள் மொழி மூலம்தான் உருவாக்கிக்கொள்ள முடிகிறது. மொழிக் கிடங்கு மற்றவர்களிடத்திலும், மொழி வெளிப்பாடு தன்னிடத்திலும் இருக்கும் அவலத்தை பல கணங்களில் கிறிஸ்டோஃபரைப் போல வாசகர்களும் உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது.
எல்லாம் ஒரு கணக்காகத்தான் நடக்கிறது. அதற்காகத்தான் நிறையக் கணக்குகள் இந்த நாவல் முழுவதும் விரவிக் கிடக்கின்றன.

கணித சூத்திரங்கள் கதையை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன. கணிதத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருக்கும் கிறிஸ்டோஃபர் தன் உணர்வுக் கணக்குகளை கணிதத்தை வைத்தே எடைபோட்டுக்கொள்கிறான். ஜீன்களையும், அவற்றின் பிணைப்புகளையும் கண்டறியும்போது எண்கள்தான் உதவுகின்றன. உணர்வுகளை எண்படுத்திவிடலாம் என்று அவன் எண்ணுவதுபோலத்தான் இது இருக்கிறது. சாலைகளில் வேகமெடுத்துச் செல்லும் கார்களின் நிறங்களை வைத்து நாட்களைக் கணிக்கும் எண்ணம் கொண்டவன் கிறிஸ்டோஃபர்.

download
ஸ்தூலமான கணித எண்களையும், அரூபமான வண்ண ஓட்டங்களையும் ஒருங்கே மூளையின் அலைகளில் கிறிஸ்டோஃபர் படிய வைத்துக்கொள்கிறான். இவற்றில் அவன் காணும் சுயபொருள் மகிழ்வு வெளிப் பொருள்களில் உறைந்துகிடக்கிறது என்று அவன் நினைத்துக்கொள்கிறான். தனக்குள்ளான எல்லைகள் வெளியிலிருந்து உருவாக்கப்படுகின்றன என்ற கிலேசம் அவனுக்குள் எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. உலகம் என்பதே தன்னை எதிர்க்க புனையப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய கொடூரமான எந்திரம் என்ற அச்சமும் எச்சரிக்கை உணர்வும் அவன் தனக்கான செயல்-எந்திரத்தை உருவாக்கிக்கொள்வதற்கான சாத்தியங்களை உருவாக்குகிறது.

குடும்பம் என்பது மூளையில் படிந்து இருக்கிறது. அதன் இயக்கம் வெளியே உருக்கொள்கிறது. அதைப் பெறுவதும் அதை இழப்பதுமே வாழ்வியில் பிரதியாகத் தொடர்கிறது. ஒரு குடும்பம் இல்லாத பாதுகாப்பின்மையை மீண்டும் மீண்டும் உணரும் கிறிஸ்டோஃபர் அதை மீண்டும் மீண்டும் நிலைநாட்டும் ஓர் உந்துதலிலேயே தன் மொழியையும், நாவலையும் முன்னெடுத்துச் செல்கிறான். அவன் குற்றவாளிகளைத் தேடுவது போல் கற்பனை செய்துகொள்கிறான். குற்றவாளிகள் தொடர்ந்து அமைப்பின் அடிப்படைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துபவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

நாயைக் கொன்ற தந்தை நாயை மட்டும் கொல்லவில்லை. உறவுச் சங்கிலியின் கட்டுக்கோப்பைக் குலைத்தவனாக அவன் கிறிஸ்டோஃபரின் கண்களுக்குத் தெரிகிறான். இங்கு இயல்பு, முரண் என்ற இருமைகள் தொடர்ந்து பின்னிப் பிணைகின்றன. இயல்பான மனிதர்கள் உறவு மீறல்களைக் கொண்டவர்களாகவும், மொழியும் சிந்தனையும் சிக்கல் கொண்டதாக ஆகிவிட்டவர்கள் அடிப்படை குடும்ப மாண்புகளை காப்பவர்களாகவும் இந்த நாவல் பிரதியில் உருக்கொள்கிறார்கள்.

சமூக மறுவுற்பத்தியும், மனித மறுவுற்பத்தியும் மாறி மாறி தங்களை நிலைநாட்டிக்கொண்டே போகின்றன. இவற்றில் ஒட்டாதவர்களும் இவற்றின் வரைமுறைகளிலிருந்து மீறுபவர்களும் உபரிமதிப்புகளாக தனித்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் தேவையற்றவர்களாகவும், தேவை மீறி மறைக்கப்பட்ட, மறுக்கப்பட்டவர்களாகவும் மாறிவிடுகிறார்கள். உபரிமதிப்பு சமூக, மனித அழுத்தத்தையும், மனித சமூக அழுத்தத்தையும் ஒரு வட்டமாக சுழல விட்டுவிடுகிறது.

உளவியல் அழுத்தம் கொண்டவனாக உணரப்படும், வடிக்கப்படும் கிறிஸ்டோஃபர் சமூக அழுத்தம் கொண்டவனாக தன்னை உணர்கிறான். சமூக அழுத்தத்தை உடைத்து எழும்போது தன்னால் உணரப்படும் உளவியல் அழுத்தம் சிதறுறும் என்று அவன் நினைக்கிறான். ஆனால் அவற்றிற்காக அவன் சமூக ஒழுங்குகளை உருவாக்க வேண்டியவன் போலத் தன்னைக் கற்பனை செய்துகொள்கிறான். இந்தப் பூமியில் இல்லாத சமூக ஒழுங்குகளை அவன் விண்வெளியில் அமைக்க முடிக்க நினைப்பவன் போல ஆகவிடுகிறான். விண்வெளி ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள நினைக்கும் அவன் பூமியின் எல்லைகளைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறான்.

பக்கத்து வீட்டு நாயைக் கொன்றவர்களைக் கண்டுபிடித்ததும், தன் தாயைக் கண்டுபிடித்ததும் தான் ஒரு துணிவானவன் என்று நிரூபிப்பதாக கிறிஸ்டோஃபர் பெருமை கொள்கிறான். ஒரு நூலை தான் எழுதி இருப்பதாகவும் அவன் கர்வம் அடைகிறான். இதன் மூலம் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியும் என்று நம்புவதாகவும் அவன் நாவலில் இறுதியில் பெருமிதம் அடைகிறான். வரைமுறைப்படுத்துதலின் மரணம் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் வரலாற்றிலும் புனைகதைகளிலும் வரலாற்று மனித பிம்பங்களிலும் நிகழ்ந்துகொண்டே வருகிறது. ஒரு வகைப்பட்ட வரைமுறைப்படுத்துதல் மாண்டவுடன் அதற்கு மாற்றாக மற்றொரு வகையான வரைமுறைப்படுத்துதல் இடம்பிடித்துவிடுகிறது.

ஒன்றை வென்று மற்றொன்றை உருவாக்குவதும் தோற்ற ஒன்றின் மறுவடிவம்தான் என்பதை வரலாறு உணர்த்திக்கொண்டே போகிறது. ஆழ்மன ஆசைகளின் முதலீடுகள் தொடர்ந்து ஒரு மொழியின், புனைகதையின், வரலாற்றின் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. அதை உருவாக்கிவிட்டதாகவும். மீண்டும் உருவாக்குவதற்கான வெற்றித் தகுதிகள் தமக்கு இருப்பதாகவும் கிறிஸ்டோஃபர் இறுமாப்பு அடைகிறான்.

உலகில் உருவான கணக்குகளை விண்வெளியில் முடித்து வைக்க நினைக்கிறான் இந்த நாவலை எழுதுவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் கிறிஸ்டோஃபர். பூமியில் வடிக்கப்பட்ட நியதிகள்தான் விண்வெளியிலும் நடக்கும் என்றால் பதிப்பிக்கப்பட்ட இந்த வடிவத்தைவிட இந்தக் கதை பெரிதாக நீளும் போலத்தான் இருக்கிறது.

——

knijanthan@gmail.com

‘நாயினும் கடையேன்’ ( தியோடர் பாஸ்கரனின் ‘The Book of Indian Dogs’ நூல் வெளியீட்டு விழா ) / சின்னப்பயல்

download (74)

இன்று பெங்களூரில் மதியம் மூன்று மணிக்கு தொடங்கிய மழை நிற்காது பெய்து கொண்டேயிருந்தது. நிகழ்ச்சி மாலை 0630க்கு எனினும் அத்தனை மழையில் ட்ராஃபிக் தொநதரவில் போய்ச்சேரவே 0635 ஆகிவிட்டது. உள்ளே நுழையும் போது மிகச்சரியாக புத்தக வெளியீடு தொடங்கிவிட்டது. பெங்களூர் இன்டர்நேஷ்னல் சென்டரில் நடைபெற்ற திரு தியோடர் பாஸ்கரனின் ‘The Book of Indian Dogs’ நூல் வெளியீட்டு விழாவுக்கு சென்றிருந்தேன். ராமச்சந்திர குகா வெளியிட்டார். பிறகு தியொடர் அவர்களின் பேச்சு. நாய்களில் இத்தனை வகைகளா?..என்னென்னவொ பெயர் சொல்லி அவைகளின் குணநலன்களைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

நிறைய சுவாரசியமான தகவல்கள். இந்தியாவில் போலீஸ் நாய்கள், ராணுவத்துக்கு பயன்படும் நாய்கள் அனைத்தும் வெளிநாட்டிலிருந்து தருவிக்கப்படுவதாக தெரிவித்தார். இன்டியன் ப்ரீட்ஸ்களை தயார்ப்படுத்துவதில்லை. எகிப்து மற்றும் மொகஞ்சதாரோ காலங்களின் வரலாற்று குறிப்புகளை எடுத்து படங்களுடன் காட்டினார். நடுகற்கள் நாய்களைப்பற்றியும் குறிப்பிடுபவனாக இருப்பதையும் காண்பித்தார். நாய்க்கென கோவில் கட்டியிருப்பது,நாய்களை தம் பிள்ளைகள் போலப்பார்த்துக்கொள்வது என தொடர்ந்தும் பேசினார். வெள்ளைக்காரர்கள் எப்போதும் இன்டியன் ப்ரீட்ஸ் ஒரிஜினல்ஸ் என அழைக்கத் தவறுவதில்லை. பழங்காலத்திலேயே நாய்களை வளர்ப்பு மிருகங்களாக வீட்டில் வைத்து பாதுகாக்கும் முறை இருந்து வந்தது. அவற்றின் கழுத்தில் பட்டி இட்டு பெட் டாக்ஸ்- களாக அவற்றை வளர்த்ததும் தெரிய வருகிறது. இந்தியாவில் அவை இன்னமும் வேட்டையாடவும், பாதுகாப்புக்கெனவுமே அதிக அளவில் பயன்படுகிறது.

நமக்குத்தெரிந்ததெல்லாம் தெரு நாய்கள் தான். இரவில் நடக்கமுடியாதபடி ஊரையே ஆண்டுகொண்டிருப்பவை. கிரீஷ் கர்னாட் வந்திருந்தார். அமைதியாக அமர்ந்து நிகழ்வுகளை கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். ராமச்சந்திர குகா தமிழராம்.( எனக்கு இப்பத்தான் தெரியும்) பரபரவென இருக்கிறார், ஒரு இடத்தில் நிலை கொள்ளாது :) புத்தகத்தில் இருந்து குறிப்புகள் எடுத்துக்காட்டி பேசினார். வீரப்பனைப்போல வடநாட்டில் ஒரு கொள்ளையன் இருந்ததாகவும் அவனது அடியாட்களை அவன் வளர்த்து வந்த நாய்களே பிடித்துக்கொடுத்ததாகவும் ஜிம் கார்பெட் புத்தகத்தில் இருக்கிறது, (இந்த சாட்சிகளை எங்கனம் ஒத்துக்கொள்ளாதிருப்பது என அடியாட்கள் சரணடைந்ததாகவும்.)

கொள்ளையனைப் பிடித்தாகிவிட்டது . அவனின் அடியாட்கள் தப்பித்து ஓடும்போது போலீஸ் சுட்டதில் ஒருவனுக்கு மூக்கை அறுத்துக்கொண்டு போயிற்று. இந்த இருவரும் வெளியூர் தப்பிச்செல்ல ரயில்வே ஸ்டேஷ்னில் காத்திருந்த போது அங்கு தேடுதல் வேட்டைக்கு மாறு வேடத்தில் வந்த கமிஷனர்,வாருங்க ரயில் வர இன்னமும் நேரமிருக்கிறது என்றழைத்துக்கொண்டு அவரை வீட்டுக்கு கூட்டிச்சென்றார் அங்கு அந்த கொள்ளைக்காரனின் நாய் இருந்தது இவர்களை பார்த்ததும் பழக்க தோஷத்தில் வாலாட்டிக்கொண்டு கால்களை நக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இதற்கெனவே காத்திருந்த அதிகாரி அவர்களைக்கைது செய்தார்.

download (75)
மேலும் கொள்ளைக்காரனை தூக்கிலிடும்போது கடைசி ஆசையாக தமது வளர்ப்பு நாயை யாரேனும் வளர்க்க வேணும் என்பதே. என்ற சுவாரசியமான தகவல்கள் பகிர்ந்து கொண்டார். வீரப்பன் நாயேதும் வளர்த்தானா என்றவரிடம் , அப்படி வளர்த்திருந்தால் சீக்கிரம் பிடிபட்டிருப்பான் என்றார் பாஸ்கரன்.

புத்தகத்தில் இருந்து சில துளிகள். திருவாசகத்தில் மாணிக்கவாசகர் , பல இடங்களில் ‘நாயினும் கடையேன்’ என்ற பதத்தை பயன்படுத்தியிருக்கிறார். இந்துமதக்கடவுள் பைரவர் நாயை தம் வாகனமாக கொண்டிருப்பதைப்பற்றி பேசும்போது அசுரனை அழித்தபோது அவன் உடலில் இருந்து சிந்திய ரத்தத்துளிகள் மீண்டும் பல்லாயிரம் அசுரர்களாக உருவெடுத்ததை அங்கிருந்த நாய் உவ்வொரு துளியையும் நக்கி இல்லாதாக்கியதை பாராட்டி தம் வாகனமாக ஆக்கிகொண்டதை குறிப்பிட்டார். நாய்களையும் , பசு மாடுகள் இன்னபிற வளர்ப்பு மிருகங்களை வீட்டினுள் வைத்து வளர்ப்பது தமிழரின் வழக்கம். இது தெரியாது ஜல்லிக்கட்டுக்கு தடை என அறிவிலித்தனமான விஷயங்களை எதிர்க்க தமிழ்நாடே போராட வேண்டியிருந்தது.

நிறைய ஆதாரங்களைக்காட்டி பேசினார் பாஸ்கரன். தெருவில் தனியே சுற்றிக் கொண்டிருப்பவைகளிலும் வகைகள் உள்ளன. சென்னையில் ஒரு முறை தெருநாய்களை சுட்டுத்தள்ளவேண்டும் என அரசு முடிவெடுத்தபோது அதை எதிர்த்து அனிமல் ரைட்ஸ் குழுவினர் போராட்டம் நடத்தினர், அங்கு வந்த அப்போதைய கமிஷ்னர் இதில் எத்தனை பேர் அந்த தெரு நாய்களை தத்தெடுக்கத்தயார் எனக்கேட்ட போது நான்கே பேர் கை தூக்கினர். பின்னர் கூட்டம் முடியும்போது அவர்களும் காணாது போயினர் என்ற போது அரங்கில் சிரிப்பலை. தெரு நாய்கள் என்ற பதத்தை அவர் பயன்படுத்தவேயில்லை. யாரும் சொந்தம் கொண்டாடாத நாய்கள் என்றே கூறுகிறார். (Owner less Dogs)

மேலும் நாய்களுக்கு ‘ரேபிஸ்’ வராது தடுக்க ஆண்டுதோறும் ஊசி போட வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது . அது ஒரு முறையில் சரியாகும் விடயமில்லை. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஊசி போடவேண்டும், அப்போது தான் தடுக்க இயலும்,எந்த அரசு செய்கிறது தெரு நாய்களின் கூட்டத்தை தடுக்க கருத்தடை செய்யலாம் என்ற யோசனையும் சரிவர நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. ஆஸ்திரேலியாவில் ஆடுகளை வேட்டையாடும் நாய்களைச்சுட ஹெலிகாப்டர்களில் செல்வார்கள் என்றார். அங்குள்ள கிராமத்தினர் அவை வேட்டை தான் ஆடுகின்றன. ஆடுகளைப்புணர அல்ல. அதனால் அவற்றை கொல்லுவது பாவம் என்று தடுத்துவிட்டனர்.

ராமச்சந்திர குகா பேசுகையில் தமிழனாக இருந்த போதும் இதுவரை தமிழில் எழுதவில்லை. எனக்கு தமிழ் எழுத வராது என்றவர், பாஸ்கரனை நோக்கி இவர் இருமொழியில் எழுதும் வல்லவர். இவரும் ஒரு ரேர் ப்ரீட் என்றார் :)

பாஸ்கரன் வேலை பார்த்தது போஸ்ட் ஆபீஸ் ஜெனரலாக. அவர் இருந்தவரையில் ரேர் ப்ரீட்ஸ் நாய்களின் தபால் தலைகள் கொண்டு வர பகீரத முயற்சி எடுத்தும் அரசு செவி சாய்க்கவில்லை. அவர் ஒய்வு பெற்றதும் பின்னர் கமிட்டியில் உள்ளவர்களின் சிபாரிசின் பேரில் அவை தற்போது கொண்டு வந்திருப்பதாக தெரிவித்தார். சில தபால் தலைகளின் புகைப்படங்களை காட்டினார்.

download (76)

பின்னர் பேச்சைக்கேட்க வந்தவர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளித்தார். வெளிநாட்டில் இருந்து ‘ஹஸ்கி’ நாய்கள் வாங்கி வந்திருப்பதாகவும் அவை இங்கு நிலைக்குமா என்ற கேள்விக்கு அவை எப்போதும் தம்மை இருக்கும் இடத்திற்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் திறனுள்ளவை என்றவர், லடாக் பகுதியில் உள்ள நாய்களை வளர்க்கவென இங்க்கு கொணர்ந்தபோது சென்னை மெரீனாவில் அத்தனை வெய்யிலில் தம்போக்கில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தன என்றார். இந்திய நாய்களை ஏன் உள்ளூர் காவல்/ராணுவப்பயன்பாட்டுக்கு ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்ற கேள்விக்கு அவற்றுக்கு பயிற்சி கொடுக்க யாரும் முன்வருவதில்லை. அலட்சியமும் ஒரு காரணம். 1972ல் ஒரு வழக்கில் உள்ளூர் கோம்பை வகை நாயை சாட்சியாக கொண்டு வந்து நிறுத்திய போது ‘நாட்டு நாயெல்லாம் சாட்சி சொல்லவந்துருச்சா’ என்று நீதிபதி கேலி பேசியதாக ஒரு செய்தி இருக்கிறது என்றார்.

- (chinnappayal@gmail.com)

கடல் கொண்ட மனிதர்கள் : சூறாவளி (குறுநாவல்) [ லெ கிளேஸியோ, பிரெஞ்சிலிருந்து தமிழுக்கு சு. ஆ வெங்கட சுப்புராய நாயகர்] / நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

download

காலச்சுவடு வெளியீட்டில், தமிழ் வாசகர்வெளியில் பரவலாக அறியப்பட்ட பேராசிரியர் சு.ஆ. வெங்கட சுப்புராய நாயகரின் மொழிபெயர்ப்பில் வந்துள இரு குறுநாவல்களின் தொகுப்பு சூறாவளி. மொழிபெயர்ப்பாளர் மட்டுமல்ல நூலின் மூல ஆசிரியர் லெ கிளேஸியோவும் தமிழுக்குப் புதியவரல்ல. பிரெஞ்சுமொழியின் முதன்மை எழுத்தாளர், நோபெல் பரிசினை அண்மைக்காலத்தில் வென்றவர் என்பதால் உலகின் முக்கிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவரென்ற அடையாளத்தையும் பெற்றிருக்கிறார்.

இச்சூழலில், இலக்கிய உலகின் எதிர்பார்ப்பென்ன ? தம்முடைய வாசகர்கள் யார் ? போன்ற கேள்விகளுக்கும் முன்னுரிமைக் கொடுக்கவேண்டிய பொறுப்பு அவருக்கு உண்டு. லெ கிளேஸியோ போன்ற எழுத்தாளர்களின் நோக்கம் கதை சொல்வதல்ல, இலக்கியத்தை படைப்பது. எனவேதான் லெ கிளேஸியோவின் இக்குறுநாவல்கள் இரண்டுமே சொல்லப்படும் கதையின் சுவைக்காக அன்றி, இலக்கியசுவை கருதி வாசிக்கப்படவேண்டியவை.

நூலாசிரியர் வார்த்தைகளைக்கொண்டு நடத்திக்காட்டும் அணிவகுப்பு(பசுமை நிறத்தில் பிளாஸ்டிக் திரைசீலையுடன் ஒரு மஞ்சள் நிற வீடு ; ஒரு வேலி ; வெள்ளை நிறத்தில் கதவு ; அங்கே ஒரு நிழற்சாலை. வேலியில் ஒரு ஓட்டை, தெருப்பூனைகள் திரியும் இடமாகத்தான் இருக்கவேண்டும். அந்த வழியாகத்தான் நான் நுழைவேன்.(பக்கம் 178) ») நம்மைப் பிரம்மிக்க வைக்கிறது. மனித மனங்களின் சலசலப்புகள் அவ்வளவையும் சொற்களில் வடிப்பதற்கு, அசாத்திய மொழித்திறன் வேண்டும். மனிதர்களைக் கடலின் துணையுடன் இயக்குவதும், குறுநாவல் வடிவங்களில் நூலாசிரிரியருக்குள்ள ஈடுபாடும், ஹெமிங்வேயிடம் இவருக்குள்ள இலக்கிய பந்தத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

லெ கிளேஸியோ பிரான்சுநாட்டைச் சேர்ந்த குடிமகன் மட்டுமல்ல, மொரீஷியஸ் குடிமகனுங்கூட, இதற்கும்மேலாக ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்’ என்ற தமிழ்க் கூற்றின் வழிநிற்கும் தேசாந்திரி, கடலோடி, கடல் மனிதன். சூறாவளி என்ற சொல்லை உச்சரிக்கிறபோது, கடல் என்ற சொல்லும் இணைந்து ஒலிப்பது இயற்கை. கடலின் பரிமாணம், ஆர்ப்பரிப்பு, அமைதி, ஆழ்கடல், நீரின் மேற்பரப்பு, கடற்காற்று, மீன் பிடிக்கும் பெண்கள், அவர்கள் மூழ்கும் விதம், மூழ்கியவர்கள் நீரின் மேற்பரப்பிற்கு வருகிறபோது எழுப்பும் ஓசை, கடற்பாசிகள், கிளிஞ்சல்கள், நத்தைகள், பவழங்கள் ஆகிய வார்த்தைகள் கதைமாந்தர்களாக நீந்துவதையும் கரையொதுங்குவதையும் நூலெங்கும் காணமுடிகிறது.

கடல், உலகத்திலுள்ள எல்லாவற்றையும் விட நான் அதிகம் விரும்புவது இதைத்தான். இளம் வயதிலிருந்தே பெரும்பானமையான நேரத்தை கடலோடுதான் கழித்திருக்கிறேன்(பக்கம் -26) கடல் என்பது முழுக்க முழுக்க புதிர்களால் நிறைந்தது. ஆனால் அதெனக்கு அச்சத்தை உண்டாக்கவில்லை. அவ்வப்பொழுது யாராவது ஒருவரைக் கடல் விழுங்கிவிடும்.

ஒரு மீனவப்பெண்ணையோ, மீன் பிடிப்பவரையோ, அல்லது தட்டைப்பாறையில் கவனக் குறைவாக நின்றிருக்கும் சுற்றுலா பயணியையோ பேரலை இழுத்துக்கொள்ளும். பெரும்பாலான நேரத்தில் உடலைக் கடல் திருப்பிக்கொடுப்பதில்லை(பக்கம் 32) », தொடர்ந்து « அவர்கள் பேசுவது கடவுள் மொழி அது நம் மொழிபோல இருக்காது. அதில் கடலுக்கு அடியில் கேட்கும் சப்தங்கள் நீர்க்குமிழிகளின் முணுமுணுப்புகள்(பக்கம்32) » என ஜூன் கூறும் வார்த்தைகள், கடல் மீது ஆசிரியருக்குள்ள தீராக் காதலை வெளிப்படுத்தும் சொற்கள்.

இரண்டு குறுநாவல்கள் : ஒன்று நூலின் பெயராகவுள்ள « சூறாவளி », மற்றது « அடையாளத்தைத் தேடி அலையும்பெண் ». இரண்டு குறுநாவல்களும் கடல்தான் அடித்தளம். இருவேறு கண்டங்களை, இருவேறு தேசங்களைக் கதைக்களனாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு நூலாசிரியரை பிரபஞ்ச படைப்பாளரென்று முன்நிறுத்துபவை. முறையாகப் பிறந்திராத பெண்களின் கதைகள். ‘சூறாவளி’க் கதை தென் கொரியாவைச்சேர்ந்த தீவிலும், ‘அடையாளத்தைத் தேடி அலையும் பெண்’ ஆப்ரிக்கக் கண்டத்தைச் சேர்ந்த கானா நாட்டில் ஆரம்பித்து ஐரோப்பிய கண்டத்திலிருக்கும் பிரான்சு நாட்டிற்குத் தாவும் கதை. இரண்டிலுமே கடந்த கால நினைவுகளைக் கிளறி அத்தணலில் வேகின்ற மனிதர்கள், வாழ்க்கைத் தந்த மன உளைச்சலை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறவர்கள்.

அ. சூறாவளி

ஏற்கனவே கூறியதுபோல நூலின் முதல் குறு நாவல். கதையில் இரண்டு கதை சொல்லிகள். முதல் கதைசொல்லி போர்முனைகளில் பணியாற்றிய பத்திரிகையாளர், பின்னர் எழுத்தாளர் ஆனபின் கடந்த காலத்தில் பணியாற்றிய தீவுக்கு 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின் திரும்பிவருகிறார், பெயர் பிலிப் கியோ. ஏன் திரும்பிவருகிறார் ? « எதற்காக நான் திரும்பிவந்தேன் ? எழுத வேண்டும் எனும் வேட்கையிலுள்ள எழுத்தாளர் ஒருவர்க்கு வேறு இடங்கள் இல்லையா ?

மனிதச் சந்தடிக்கப்பால், அதிகச் சப்தமில்லாமல் , ஆரவாரம் குறைந்த இடமாக, சுவருக்கு அருகில், அலுவல் மேசையின் முன் உட்கார்ந்து, தன் எழுத்துக்களைத் தட்டச்சு செய்ய வேறு புகலிடம் இல்லையா ? (பக்கம் 13)» எனத் தனக்குத்தானே சிலகேள்விகளையும் கேட்டு அவற்றிர்க்குப் பதிலிறுப்பதுபோல « இத்தகைய தீவை, உலகின் ஒரு பகுதியை, எவ்வித வரலாறும், நினைவுமில்லாத இந்த இடத்தை, கடலால் தாக்கப்பட்டு, சுற்றுலாபயணிகளின் அலைகழிப்புக்குள்ளான இப்பாறையை மீண்டும் கானவேண்டுமென்று விரும்பினேன்.(பக்கம்13) » என நமக்கெழும் சந்தேகத்தை ஆசிரியர் நீக்கியபோதிலும் அவர் திரும்பவருவதற்கென்றிருந்த உண்மையான காரணம் வேறென்பதை அடுத்துவரும் பக்கங்களில் அவர் மனத்துடன் பயணிக்கும் நமக்குத் தெரிய வருகிறது அவற்றிலொன்று கடலில் திடுமென்று விரும்பியே இறங்கி உயிர்விட்ட அவருடைய முன்னாள் காதலிபற்றிய வாட்டும் நினைவுகள்.

ஒவ்வொரு மனிதர் வாழ்க்கையிலும்ஏதோ ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டு இடங்களும் மனிதர்களும் குறுக்கிடுகிறார்கள். எல்லா இடங்களையும், மனிதர் அனைவரையும் நாம் நினைவிற்கொள்வதில்லை. ஆனாலும் சில இடங்களைப்போலவே சில மனிதர்களும் நம்மில் பதிந்துவிடுகிறார்கள், நம்மோடு கலந்து விடுகிறார்கள், அதுபோலத்தான் அவர்களோடு இணைந்த சம்பவங்களும் : நமது நிலை மாறும்போதும் வடிய மறுத்து, நம்மோடு தேங்கிவிடுபவை, கொசுமொய்ப்பவை; அவற்றின் ஆழ்பரப்புக் கசடுகள், நமது வாழ்க்கை இழை அறுபடும்போதெல்லாம், கலைக்கப்பட்டு, மேற்பரப்பிற்கு வருகின்றன.

ஆனால் இக்கடந்த தருணங்களின் மறுபிறப்பிற்குக் காரணம் வேண்டும். குப்பையை எறிந்த இடத்தைத் நாம் தேடிவருவதில்லை, ஆனால் குன்றிமணி அளவுடயதென்கிறபோதும், தொலைத்தது தங்கமெனில் திரும்பவருவோம், தேடிப்பார்ப்போம். குற்ற உணர்வும் தொலைத்த தங்கத்திற்குச் சமம். உயிர் வாழ்க்கைக் கோட்பாடு நியாயத்தின் பேரால் கட்டமைக்கபட்டதல்ல. ‘என்னுடைய வயிறு’ , ‘என்னுடைய உடமை’, ‘எனது மகிழ்ச்சி’யென்று அனைத்தும் ‘எனது’ மீது கட்டமைக்கபட்டவை. இந்த ‘எனதை’ மறக்கிறபோது,(அந்த ‘எனது’வின் நலனுக்காகவேகூட அதிருக்கலாம்) தவறைத் திருத்திக்கொள்ளும் முயற்சியில் ஆரம்பக் கட்டமாக குற்ற உணர்வு, உறுத்துகிறது. அது ஊழ்வினையாகாது.

நமது முதல் கதைசொல்லியான எழுத்தாளரும் அப்படியொரு குற்ற உணர்வில் தவிப்பவர் : « கதவருகே அசையாமல் எதுவும் நேராமல் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நான் ; என் கொலைகார கண்கள் ; இந்த பிம்பங்களின் காரணமாகத்தான் நான் இருக்கிறேன்…….இவற்றை எது வைத்துள்ளது என்பதைத் தேட ; அதாவது நிரந்தரமாக உள்ளே போட்டுப் பூட்டி வைத்துள்ள கறுப்புப் பெட்டியை கண்டுபிடிப்பதற்காகத்தான் நான் இங்குவந்திருக்கிறேன். பிம்பங்களை அழிப்பதற்காக அல்ல..(பக்கம் 52)

சூறாவளி குறுநாவலின் இரண்டாவது கதை சொல்லி ஒரு பதின்வயதுப்பெண். தனக்காக மீனவர் வாழ்க்கையை எற்றுக்கொண்ட தாயுடன் தீவில் வசிப்பவள். அவள் கடந்தகால வாழ்க்கையின் அவலங்களை மறந்து, அவ்வாழ்க்கையை அறிந்த மனிதர்களிடமிருந்து விலகி, வெகுதூரத்தில் இருக்கவேண்டி, மகளுடன் வயிற்றுப்பாட்டுக்கு நத்தைகளையும் கிளிஞ்சல்களையும் கடலில் மூழ்கி சேகரிக்கும் ஆபத்தான தொழில் செய்பவள். பெண்ணின் வயது 13 என்றாலும், கேட்பவர்களிடத்தில் தனது வயதைக் கூட்டிச்சொல்லி தன்னைச் சிறுமியாக ஒருவரும் கருதிவிடக்கூடாதென்பதில் கவனாமக இருப்பவள், பெயர் ஜூன்.

இந்த இருவருக்குமிடையே விளையாட்டைப்போல உருவான நட்பு அதன் போக்கு, அதனூடாக எழும் சிக்கல்கள், இப்புதிய உறவில் இருவேறு வயதுகளில் எழும் குழப்பங்கள், தடுமாற்றங்கள் ஆகியவற்றை கதைமாந்தரின் வயது, அறிவு, அனுபவம் கொண்டு உளவியல் பார்வையில் கதையை நகர்த்துகிறார். பிலிப் கியோ தனது பத்திரிகையாளர் தொழிலின்போது ராணுவ வீரர்களின் வன்புணர்ச்சிக்குச் சாட்சியாக இருந்தவர். « அவன் சாட்சி மட்டுமல்ல, அதில் பங்குவகித்தவர்களில் ஒருவன் (பக்கம் 65) » என்ற எழுத்தாளரின் குற்ற உனர்வுதான் இக்கதைக்கான அடித்தளம்.

ஆ. அடையாளத்தை த் தேடி அலையும் பெண்.

இங்கே கதை சொல்லியாக நாம் சந்திப்பது ரஷேல் என்ற இளம் பெண். தக்கோரதி கடற்கரையில்வைத்து தன் கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறாள். « எட்டுவயதாகியபோது எனக்கு அம்மா இல்லையென தெரிந்துகொண்டேன். » என்கிறாள். ‘சூறாவளியில்’ஜூன் அப்பா இல்லாத பெண். இக்கதையில் ரஷேல் தாயில்லாப் பெண். சிறுமியிலிருந்து அவள் வளர்ந்து பெரியவளாவதுவரை கதை நீள்கிறது. அவள் வயதுடன் சக பயணியாகக் கதையுடன் பயணிக்கிறோம். அவள் ஆப்ரிக்காவில் பது குடும்பத்தில் பிறக்கிறாள். தந்தை பதுவுடனும் சிற்றன்னை மதாம் பதுவுடனும் வசிக்கிறாள், மூன்றாவதாக அந்த வீட்டில் அவளுடைய மிகப்பெரிய பந்தமாக இருப்பது, அவளுடைய சிற்றன்னை மகளும் தங்கையுமான பிபி. இக்கதையிலும் வன்புணர்ச்சி இடம்பெறுகிறது. பொதுவாக கிளேஸியோ கதைகளில் தாயையோ, தந்தையையோ அல்லது இருவரையுமே அறியாத அநாதை சிறுவர் சிறுமியர் கதைமாந்தர்களாக இடம்பெறுவதைக் காணலாம். இக்கதைகளும் அவற்றிர்க்கு விதிவிலக்கல்ல.

அவளைப் பெற்றவுடனேயே தாய், தான் விருப்பிப் பெற்றவளல்ல என்பதால் குழந்தையை அநாதையாக்கிவிட்டு, சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பி, புதிதாய் ஒரு குடும்பம் பிள்ளைகள் எனவாழ்கின்றவள். திருவாளர் பதுவின் குடும்பம் சண்டைச் சச்சரவுகளில் காலம் தள்ளும் குடும்பம். சிற்றன்னைகள் அனைவருமே மூத்த தாரத்தின் அல்லது கணவனின் வேற்றுப்பெண்ணுடனான உறவில் பிறந்த பிள்ளைகளை வெறுப்பவர்கள் என்ற இலக்கணத்திற்குரிய மதாம் பது, ஒரு நாள் கணவனுடன் போடும் சண்டையில்போது, தன்னைப்பற்றிய உண்மையைக் கதைநாயகி ரஷேல் அறியவருகிறாள். ரஷேலுக்கு உண்மையில் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள பெயரோ, உரிய அத்தாட்சி பத்திரங்களோ இல்லை.

ஆனால் பிரச்சினை, பது குடும்பம் பணக்கார அந்தஸ்தில் இருக்கும் வரை எழுவதில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றையும் இழந்து தெருவில் நிற்கும் போது, நாட்டில் யுத்த மேகமும் சூழ்கிறபோது எழுகிறது. பெரும்பாலான ஆப்ரிக்கர்களைப்போலவே அவர்கள் மேற்குலக நாடுகளை நோக்கி பயணிக்கிறார்கள்.

குறுநாவலின் இரண்டாவது பகுதி பாரீஸில் தொடருகிறது. பெரு நகரங்களின் வாழ்க்கைக் கவனத்தை வேண்டுவது, தவறினால் படுபாதாளத்தில் விழவேண்டியிருக்கும். மது, போதை மருந்துகள் ஆகியவை எளிதில் கிடைக்க அதற்குரிய வாழ்க்கையில் சகோதரிகள் தள்ளப்படுகிறார்கள். கணவர் ‘பது’வை விட்டுப்பிரிந்து வேறொருவடன் வாழ்ந்தாலும் தனது மகளை அரவணைக்க மதாம் பது இருக்கிறாள். ஆனால் அநாதையான ரஷேலுக்கு அத்தகைய அரவணைப்புக் கிடைப்பதில்லை.

சகோதரி பிபியின் தயவினால் அந்த அரவணைப்பு திரும்ப அவளைத் தேடிவருகிற போது, விலகிப்போகிறாள். உண்மையில், அவளுடைய அடையாளத் தேடலில் கைவசமிருந்த அடையாளங்களையும் இழக்கிறாள். அவளுடைய இழப்புப் பட்டியல் சகோதரி பிபி, தந்தை, சிற்றன்னை எனத் தொடருகிறது. புகலிட அரசாங்கமும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கவே, திரும்ப பிறந்த மண்ணிற்கு நூலசிரியர் அவளை அனுப்பி வைக்கிறார்.

இந்நெடிய பயணத்தில்,கதைசொல்லியான பெண்ணின் ஊடாக பலமனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். அடையாளம் தேடும் பெண் என்பதால் காவல்துறை மனிதர்களும் அவள் வாழ்க்கையில் குறுக்கிடுகிறார்கள். புகலிடம் தேடும்அந்நிய மக்கள், அண்மைக்காலங்களில் மேற்குநாடுகளில் எவ்வாறெல்லாம் நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதற்குச் சின்ன உதாரணம் : « அப்புறம் நான் எங்கு சென்றாலும் எடுத்துச் செல்லும் ஒரே புத்தகம் ‘ப்ராபெட்’ எனும் கலீல் ஜிப்ரான் எழுதிய புத்தகம். …..ஒரு முறை போலீஸ் என்னைச் சோதனையிட்து ; என்னிடம் அந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்துவிட்டு காவல்துறை பெண்மணி , ‘நீ என்ன முஸ்லீமா’ எனக்கேட்டாள்(பக்கம் 182) » எனும் வரிகள்.

« நான் பிறந்த போது இங்கும் சரி , கடற்கரையிலும் சரி எதையும் பார்த்த தில்லை. கைவிடப்படப்பட்ட ஒரு சிறிய மிருகம்போல வாழ்ந்திருக்கிறேன். »என்ற ரஷேலுடையது வரிகள், பிறந்த மண்ணுக்குத் திரும்பியபின்னரும் அவளைத் துரத்துகின்றன, அவளை மட்டுமல்ல புலம்பெயர்ந்த மனிதர் அனைவரையும் துரத்தும் வரிகள்.

படைப்பாளரைபோலவே இப்படைப்பை நன்கு மொழிபெயர்த்துள்ள பேராசிரியர் வெங்கிட சுப்புராயநாயகரையும் பாராட்டவேண்டும். சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பு. தமிழிலக்கிய உலகில் கவனம் பெறவேண்டிய நூல்.

—–

சூறாவளி மொழிபெயர்ப்பு குறு நாவல்கள்

பிரெஞ்சுமொழியிலிருந்து தமிழ்

சு.ஆ. வெங்கட சுப்புராய நாயகர்

காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியீடு

நாகர்கோவில், தமிழ்நாடு

——–

யார் இந்த இல்லுமினாட்டிகள்? / Prof.H.Mujeeb Rahman Thuckalay

download (56)

1700களில் வாழ்ந்த Adam weishaupt சுய சிந்தனையாலர்களுக்காக ஒரு ரகசிய குழுவை உருவாக்கினார் .அவர்களின் நோக்கம் உலகை நேர்த்தி செய்வது மூடநம்பிக்கை யை அழிப்பது.. அதை அன்றே பாவேரியன் அரசு அந்த குழுமத்தை அழித்து விட்டது..இது தான் இல்லுமிநாட்டி குழுவின் தொடக்கம் என்று நினைத்தால் நீங்கள் இன்னும் சரியாக இவர்களை புரிந்துகொள்ளவில்லை .

முதலில் Illuminati என்பதன் அர்த்தத்தை காண்போம்Illuminati என்றால் வெளிச்சத்திற்குவந்தவன் அதாவது ஞானம் பெற்றவன் என்று பொருள் .. இந்த உலகில் சாதாரண மக்குளுக்கு தெரியாத அறிவியல் , ஆன்மிகம் இவை அனைத்தையும் உணர்த்து அதை வைத்துகொண்டு நம்மை இவர்கள் கட்டுபடுத்துகிறார்கள் என்பதே உண்மை .

யூத இனத்தை சேர்த்தவர்களே இல்லுமினாட்டியின் முக்கிய பொறுப்பு களிலும் மேல் பொறுப்புகளிலும்உள்ளனர் .யூத நாடான இஸ்ரேல் தான் உலகின்தலை நகரம் என்று கூட சொல்லலாம் .

யூதர்கள் தான் உலகின் பெரும் பொறுப்புகள் அனைத்திலும் உள்ளனர் என்பது ஒரு நிதர்சனமான உண்மை .

இவற்கள் (Lucifer) சாத்தானை வழிபடுபவர்கள் இந்த குழுக்கள் சில நேரங்களில் இரகசியமாக ஒன்ருகூடி வழிபாடுகளை நடத்துவது வழக்கம் (இ தைப்பற்ற விளக்கமாக பிறகு பார்ப்போம்)

இலுமினாட்டிகளின் இரகசிய குறியீடுகளை

அன்டி இலுமினேட்டி (anti illuminati ) வெளிக்கொண்டுவருவதில் மிகுந்த பிராயச்சித்தம் மேற்கொண்டுவருகின்றது.

சில குறியீடுகளை வெளிக்கொண்டுவந்தும் உள்ளனர். அதில் முதன்மை பெறுவது “ஒற்றைக்கண்” ஆகும்!

ஒற்றைக்கண்!

இலுமினேட்டி என்ற சொல்லை தெரிந்த அனைவருக்கும் இவ் குறியீடு தற்போது தெரிந்திருக்கும்.

இவ் மர்ம குழுமம் உலகில் பரந்து வாழும் தம் அங்கத்தவர்களிடையே தொடர்புகளைப்பேணும் போது தொலைபேசியூடாகவோ இணையமூடாகவோ நேரடித்தொடர்புகளைப்பேணுவதில்லை.

இவ்வாறான சில குறியீடுகளை பல வளிமுறைகளில் வெளிக்காட்டி தமது அங்கத்தவர்களுக்கு சேரவேண்டிய தகவல்களை எச்சரிக்கையோடு அனுப்புகிறார்கள். ஏன் இந்த எச்சரிக்கை?

13 ,33, 11, (9)

இவ் எண்கள் இலுமினேட்டி குழுமத்தின் இஷ்ட எண்கள் என அன்டி இலுமினேட்டி ஆராய்வாலர்கள் உறுதியாக கூறுகின்றனர்.

அவர்கள் ஏன் அதைக்கூறுகின்றனர் என்பதை எதிர் வரும் பதிவுகளில் உதாரணங்களை பார்க்கும் போது விளங்கிக்கொள்வீர்கள்.

இலுமிணாட்டிகள் உலகை 13 துறைகளாக பிரித்து ஆட்சி புரிகின்றனர்.

அவை,

1. நுகர்வு பொருட்கள் (Consumer products)

2. ஆற்றல் துறை (Power sector)

3. மருத்துவ துறை (Medical)

4. போக்குவரத்து துறை (Transport)

5. ஆயுதம் (Weapons)

6. ஊடகம் (Media)

7. நிதி (Finance)

8. அரசியல் (Politics)

9. உணவு மற்றும் குடிநீர் (Food & beverage)

10. சமயம் (Religion)

11. கல்வி (Education)

12. உள்கட்டமைப்பு (Infrastructure)

13. தொடர்பாடல் (Communication)

இலுமினாட்டி (Illuminati)

பலரால் அறியப்படாததும்.. ஆனால், சுய சிந்தனைவாதிகளால் அறியப்பட எத்தனிக்கும் ஒரு குழுமத்தின் அடையாளம் என்றே இந்த illuminati ஐக்கூற வேண்டும்.

“உலகின் புதிய கட்டளை (New world order)” எனவும் இந்த குழுவின் செயற்பாடுகள் அறியப்படுகிறது. எனினும் இவை புதிய கட்டளைகள் அல்ல… மிக நீண்ட காலமாகவே நடைமுறைப்படுத்த திட்டமிட்டு செயற்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தந்திரமாகும்.

20 ஆம், நூற்றாண்டுகளில் இதன் வளர்ச்சி தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியுடன் அதிகரித்திருக்கின்றது.

தற்சமையம் நடந்து கொண்டிருக்கும் யுத்தங்கள், கலவரங்கள், அரசியல் மாற்றங்கள் எல்லாமே குறிப்பிட்ட ஒரு சில மனிதர்களால்த்தான் நடாத்தப்படுகின்றது. அவர்கள் தான் உலகின் “கிங் மேக்கர்”களாக இருகிறார்கள். ( நம்புவதற்கு கடினமாக இருக்கலாம்… லொஜிக் இல்லாதது போன்று தோன்றும்… ஆனால், உண்மையாக இருப்பதற்கு அதிக வாய்ப்புக்கள் உள்ளன… பின்னரான பதிவுகளில் பார்க்கலாம்…)

யார் இவர்கள்…?

நான் அறிந்து கொண்டதன் படி உலகில் 13 குடும்பங்களை சேர்ந்த நபர்களாலேயே இந்த திட்ட மிடல்கள் நடாத்தப்படுகின்றன. 13 குடும்பங்கள் என்பது… ஆயிரம் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முற்பட்டது… இப்போது அதன் அங்கத்தவர்கள் கணிசமாக உலகெங்கும் வாழ்கிறார்கள். இவர்கள் வேற்று குடும்பங்களுடன் உறவுகளைப்பேணுவதில்லை… காரணம், தமது Illuminati தன்மைக்குரிய மரபணுக்களைப்பேணுவதற்காகத்தான்.

மேலும் இவர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்துவதும் இல்லை.

இவர்களின் நோக்கம்தான் என்ன…?

சிம்பிளாக சொல்ல வேண்டும் என்றால்…

“ஒரு உலகம்.. ஒரு அரசு” என்பது தான் இவர்களின் நீண்டகாலத்திட்டம். இந்த திட்டம் நடை பெற வேண்டுமானால்… சுய சிந்தனைவாதிகள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். இவர்களுக்கு எதிரானவர்கள்… அல்லது நோக்கத்துக்கு இடையூறாக இருப்பவர்கள் இல்லாமல் போக வேண்டும்…

இதைத்தான் பல்வேறு முறைகளில் நடைமுறப்படுத்திவருகின்றனர்… அதில் பலதில் வெற்றியும் கண்டுள்ளார்கள்.

உதரணமாக…

சில வகை “இசை” வெளியீடுகளை ஊக்குவித்து இளம் சமுதாயத்தை அதனுள் கட்டுப்படுத்த வைப்பது இவர்களின் ஒரு திட்டம்…. அது கணிசமான அளவு வெற்றியளித்துள்ளது.

மேலும், பல வகை சினிமாக்களின் மாய உலகத்தினுள் அடக்கி வைப்பதும் வெற்றியளித்துள்ளது.

முடிவில்… இவர்கள் நினைத்தால், எங்கோ இருக்கும் ஒருவரின் நடவடிக்கைகளை ஒரு நிமிடத்தில் கட்டுப்படுத்த வைக்க வேண்டும் என்பதே இறுதி இலக்கு. அதாவது… அடிமைப்படுத்த வேண்டும் என்பது.. எனினும் அவர்களுக்கு உரிய தேவைகள் நிறைவேற்றிக்கொடுக்கப்படும்… மேலதிகமாக சிந்திக்கவோ.. கிளர்ச்சி ஏற்படுத்தவோ முனைபவர்கள் உலகிற்குத்தேவை இல்லாதவர்களாக கணிக்கப்பட்டு… நீக்கப்படுவார்கள்-ஒழிக்கப்படுவார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாட்டுக்கு அடங்கி வாழ்பவர்கள் மட்டும் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.

இவர்களின் மிகப்பெரிய தலையிடி…

ஏஸியாப்பகுதியை சேர்ந்தவர்களும்….

இலுமிணாட்டிகள் illuminaties என்பதற்கு முக்திஅடைந்தவர்கள் என்பது பொருள்.

Adam weishaupt என்னும் வெளியேறிய இயேசு சபை துறவியால் நவீன இலுமிணாட்டி இரகசிய குழு மே,1,1776 ல் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இது புதிய உலக சட்டத்தை The new world order செயல்படுத்த உருவாக்கப்பட்டது. இதை போல 1776 க்கு முன்னையது பழைய உலக சட்டம் Old world order என அழைக்கப்படுகிறது. இவர்கள் நீண்ட மரபு கொண்டவர்கள்.

இவர்கள் சாலமோன் மன்னனின் வாரிசுகள். இவர்கள் உலகை ஆட்சி செய்ய விரும்புகிறார்கள். இவர்கள் 1776ல் 13 பேர். இந்த உலகை 13 துறைகளாக பிரித்து கட்டுப்படுத்த முயல்கிறார்கள்.

இவர்களின் வரலாற்றில் இந்தியா முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. அந்த 13 பேரின் குடும்ப வாரிசுகள் இன்றும் உலகை ஆள்கிறார்கள். இவர்கள் பற்றிய திடுக்கிடும் உண்மைகள் காத்திருக்கின்றன.

உலக மக்களின் ஒரே எதிரி இவர்கள் தான்.

13 குடும்பங்கள் :-

1. The Astor Bloodline

2. The Bundy Bloodline

3. The Collins Bloodline

4. The DuPont Bloodline

5. The Freeman Bloodline

6 The Kennedy Bloodline

7 The Li Bloodline

8. The Onassis Bloodline

9. The Reynolds bloodline

10. The Rockefeller Bloodline

11. The Rothschild Bloodline

12 .The Russell Bloodline

13. The Van Duyn Bloodline

#. [ Merovingian] (European Royal Families)

காலபோக்கில் இவர்களோடு மேலும் மூன்று குடும்பங்கள் இணைந்தன.அவை

#. The Disney bloodline

#. The Krupp bloodline

#. The McDonald bloodline

ஃபிரீ மேசன் (Freemason) அமைப்பானது இரகசியங்கள் நிறைந்தது. அதன் மூடப்பட்ட கதவுகளுக்கு பின் நடப்பவை பல இவ்வுலகில் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததில்லை.

ஃபிரீ மேசன் ஓர் இரகிய அமைப்பு அல்ல, தனக்கென இரகசியங்களை கொண்ட ஓர் அமைப்பு எனக் கூறப்படுவதுண்டு மேசன்களால். ஆனால் ஃபிரீ மேசன் முழுக்க இரகசியங்கள் நிறைந்த அமைப்பு.

இந்த குழுவானது இரகசியத்திற்குள் இரகசியம், அந்த இரகசியத்திற்குள் இரகசியம் அதற்கு உள்ளேயும் இரகசியம் என இரகசியங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது. அதனுள் முதல் நிலை உறுப்பினராக இணையும் போது செய்யப்படும் சடங்குகள்கூட இரகசியங்கள் நிறைந்து.

ஃபிரீ மேசனரிக்குள் உறுப்பினராக இணையும் நபர் இரகசிய உறுதிமொழிகளை அளிக்கிறார். உறுதி மொழி வழங்கும் சடங்கின் போது உறுப்பினரின் இடது மார்பகம் கூர்மையான பொருளால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க உறுதிமொழி பெறப்படுகிறது.

ஃபிரீ மேசன் 10 இரகசியங்கள் (top 10 secrets of Freemasonry)

ஃபிரீ மேசனின் ஒரு பத்து இரகசியங்களை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

10. ஒரு மேசான் இன்னொரு மேசானுக்கு எதிராக செயல்படுவதில்லை.

ஃபிரீ மேசன்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் கட்டளைப்படி ஒரு மேசான் மற்றொரு மேசானை குற்றவாளி என காட்டிகொடுக்க கூடாது. பிரச்சனையிலிருந்து தப்ப அவருக்கு முழுஉதவி செய்ய வேண்டும்.

9. மேசான்கள் தங்களுக்குள் இரசிய கைக்குழுக்கள் முறையை கொண்டுள்ளனர்.

பொது இடங்களில் தங்களை மேசான் என அறிமுகம் செய்துகொள்ள பயன்படுத்துகிறார்கள். இதில் பலவகை உண்டு.

8. மேசான்கள் பல இரகசிய சக்கேத வார்த்தைகளை கடவுச்சொற்களாக பயன்படுத்துகிறார்கள்.

மேசனரி கட்டிடங்களில் நுழைவதற்கும், சடங்குகளிலும் மேலும் பலவற்றிற்காகவும் கடவுச்சொற்களை பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர் தங்களின் சடங்குகளில் பயன்படுத்தும் ஒன்று ‘tu-bal-cain ‘.

7. தங்களின் சடங்குகளில் தூக்குகயிரினை பயன்படுத்துகிறார்.

தொடக்க சடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் இதை அச்சுறுத்தல், அமைதிக்காக்க அழைப்பு மற்றும் தொப்புள்கொடையை குறிக்கும் சின்னம் எனகூறுகிறார்கள் மேசன்கள்.

6. இவர்கள் ஆதவன் மீது அளவில்லா பற்று கொண்டுள்ளார்கள்.

மேசன்கள் கிழக்கு வானத்தை மீண்டும் பிறத்தலுக்கான அடையாளமாக பார்க்கிறார்கள். தங்கள் மேசனரி கட்டிடத்தை கிழக்கு மற்றும் மேற்கில் அமைக்கிறார்கள் ஆதவனின் ஆற்றலை கட்டுப்படுத்தி பயன்படுத்திக்கொள்ள.

5. மேசன்களில் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்கள் இல்லை.

நாத்தீகர்கள் மேசனரி உறுப்பினராக சேர முடியாது . மேலான ஓர் உயர்ந்த ஆற்றல் மீது நம்பிக்கை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். மேசரி கோவில்களுக்குள் பெண்களுக்கு அனுமதி இல்லை.

4. மேசன்கள் பல்வேறு நாடுகளில் அரசியலையும் பொருளாதாரத்தையும் கட்டுபடுத்துகின்றனர்.

குறிப்பாக இங்கிலாந்தில் மேசன்கள் நேரடியாக அரசியல், வங்கி, பல்கலைக்கழகம், அரசு , நீதிமன்றம் மற்றும் ஊடகத்தை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.

3. மேசன்களின் அடையாளச்சின்னம் அமெரிக்காவின் டாலர் நோட்டில் உள்ளது.

ஒரு டாலர் நோட்டை உற்றுநோக்கினால் அதில் ஒற்றை கண் மற்றும் பிரமிடு, அதன் கீழ் லத்தினில் புதிய உலக ஒழுங்கு என எழுதியிருப்பதையும் காணலாம். அமெக்காவின் இந்த முத்திரையை வடிவமைத்தவர்கள் பென்சமின் ஃபிரங்ளினும் ஒருவர். இவர் ஒரு ஃபிரீ மேசான்.

2. Anders Breivik ஒரு மேசான்.

இவன் நார்வேயில் 2011ல் நடந்த வெகுசன கொலைக்கு காரணமாக இருந்தவன்.

1. மேசான்கள் விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் முக்கியபங்கு வகிக்கின்றனர்.

மேசன் பூமியை ஆளும் திட்டம் கொண்டிருந்தாலும், விண்வெளி ஆராய்வில் முனைப்பை காட்டுகின்றனர். முதல் நிலவை அடைந்த பயணத்தில் பங்கேற்ற Buzz Aldrin, டெக்சாசு லாட்சின் Texas lodge. ன் மேசானிய உறுப்பினர்.

அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் – 02 ( சிங்கள மொழிக் கவிஞர், எழுத்தாளர் மஹிந்த ப்ரஸாத் மஸ்இம்புல. ) / எம்.ரிஷான் ஷெரீப் ( இலங்கை )

download (58)

இன்று நாம் கடந்து வரும் ஒவ்வொரு தெருவும் செப்பனிடப்பட்டு, பயணங்களுக்கு இலகுவானதாக சீராக இருப்பதைக் கண்டு பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் அதே வேளையில், அவற்றுக்கு செலவான நமது அரசாங்கத்தின் பணத்தைக் குறித்தும் விவாதித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் இவற்றைத் தாண்டி, அப் பாதைகளைச் செப்பனிடப் பயன்பட்ட மனித உழைப்பை மிக எளிதாக மறந்து விடுகிறோம் அல்லது கவனத்தில் கொள்ள மறுத்து விடுகிறோம்.

கொதித்து, உருகி வழியும் தார்வாளியை சுமந்தபடி, கருங்கல் பரப்பிய பாதையில் முழங்கால் வரையில் பொலிதீன் பைகளைக் கட்டியவாறு, சொற்பக் கூலிக்காகக் கடுமையாகப் பாடுபடும் ஒவ்வொரு கூலித் தொழிலாளிக்கும் ஒரு குடும்பமிருக்கிறது. அவ்வாறான ஒரு சூழலிருந்து கலை, இலக்கியத் துறைக்கு வந்து சாதித்துள்ளவர் சிங்கள மொழிக் கவிஞர், எழுத்தாளர் மஹிந்த ப்ரஸாத் மஸ்இம்புல.

அரச சாகித்திய, இலக்கிய விருதுகளை கவிதை மற்றும் நாவல்களுக்காக வென்றுள்ள இவர், விவசாயத்தையும், கூலித் தொழில்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட கிராமத்தில், உயர்தரம் வரை கற்றுவிட்டு, தொழில் தேடி தலைநகரத்துக்கு வந்தவர். பின்னர், தொலைக்காட்சித் தொடர்நாடகங்களில் மிகவும் கீழ்மட்டத்திலிருந்து தனது பங்களிப்பை வழங்கி, கடுமையான உழைப்பின் மூலம் முன்னேறி, சிறந்த உதவி இயக்குனருக்கான அரச விருதினையும் வென்றுள்ளார்.

வியட்நாமில் நடைபெற்ற தெற்காசிய கவிஞர்கள் மாநாட்டில் இலங்கையின் பிரதிநிதியாக இவர் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. தான் வறுமையில் வாடிய சிறுபராயத்தில், பாடசாலைக் காலங்களில் இலக்கியத்தினால், கவிதைகளினால் இந்தளவு கௌரவிக்கப்படுவோமென எதிர்பார்த்தும் இருக்கமாட்டார் இல்லையா? அந்த வகையில், இக் காலத்தில் வறுமையோடு எழுதி வரும் பலரும் இவரை ஒரு உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.

இனி, இவரது கவிதையொன்றைப் பார்ப்போம். நகர மைதானங்களிலும், மேடை இசைக் கச்சேரிகளிலும் ஏன் திரைப்படங்களிலும், பாடல்களுக்கு நாயகர், நாயகி, பாடகரோடு பாதி உடையில் நடனமாடும் இளம்பெண்களைப் பார்க்கிறோம். அவர்களது பூச்சு தடவிய முகங்களை, அழகான உடல்களை, அங்க அசைவுகளை ரசிக்கும் எத்தனை கண்கள் அவர்களது சிரமமான வாழ்வியலைக் குறித்துக் கவனிக்க முற்பட்டிருக்கின்றன?

ஓர் மடல்

*நெலும் கவி, லீ கெளி, ஒலிந்த கெளி

இங்கும் இல்லாமலில்லை அம்மா

ஆனாலும் அவற்றை மாற்றி மாற்றி

புதிது புதிதாய்ச் செய்கிறார்கள்

விழாக்களும் இப்பொழுது அதிகமென்பதால்

காட்சிகள் தொடர்ந்தபடி உள்ளன

உறக்கமேயில்லாமல் இரவுமுழுதும் ஆடுகிறேன்

காலையில் ஒத்திகைக்கு ஓடுகிறேன்

உடலழகு தொலைந்துவிடுமென்று

இரவுணவையும் தருகிறார்களில்லை

இளம்பெண்கள் பத்துப் பேர் நாம்

அவர்களறியாமல் தேனீர் தயாரித்துக் கொள்கிறோம்

பாடல் ஒளிப்பதிவுகளுக்குப் போனால்

ஆயிரம் ரூபாயளவில் கிடைக்கும் மேலதிகமாக

ஆனாலும்

மூட்டுக்களிலும் முதுகெலும்பிலும் வலியெடுக்கும்

புதிய நடனமொன்றின் மெல்லிய ஆடையில்

கவரப்பட்ட செல்வந்தனொருவன்

பரிசுகள் தந்திட அழைக்கிறான்

நான் முடியாதென்றே மறுத்து வருகிறேன்

விழா நாட்களில் எனக்கு எனது

அம்மா சொன்னவை நினைவில் எழுகின்றன

உண்மைதான் சில விழிகளில்

பெரும் அந்நியத்தைக் காண்கிறேன்

ஒன்பது நாட்களுக்குக் காட்சிகள் தொடர்ந்திருக்க

நேற்றென்னை அந்த வருத்தம் பீடித்தது

ஆனாலும் அதனைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல்

வீட்டைப் பற்றி எண்ணி எண்ணியே ஆடினேன்

அம்மாவின் மருந்துகளையும்

அப்பாவின் திதிக்கான பொருட்களையும்

வாங்கத் தேவையான பணத்தை இதோஅம்மா

இந்தக் கடிதத்துடனேயே அனுப்பியிருக்கிறேன்

சிகரங்களேறி உலகையே வென்றெடுத்து

எப்பொழுதேனும் மகள் வருவாளென

வேலிக் கம்பில் கைகளை வைத்தபடி

அம்மாபார்த்திருப்பது எனக்குத் தெரிகிறது

** நெலும் கவி, லீ கெளி, ஒலிந்த கெளி – கிராமிய ஆடல், பாடல்வகைகள்

பெரும்பாலானோர் அறிந்திராத மிகவும் அரிதான அனுபவமொன்று இக் கவிதையில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. நகரத்தின் நாட்டியக் குழுவொன்றில் தனது நடனத் திறமையை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் இப் பெண், தனது தாய்க்கு அனுப்பும் கடிதப் பிரதியொன்றினூடாக அவளது நிஜ வாழ்வு வெளிப்படுகிறது. நகரங்களின் தொலைத் தொடர்பு சாதனங்களை அலங்கரித்தவாறு பளிச்சிடும் வாழ்வுகளின் பின்னணியில் புதைந்துள்ள அந்தகாரத்தின் நிஜம் மிகவும் முரண்நகையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

இந்திய சிற்ப, ஓவிய, கட்டடக் கலையியலில் ஜைனம் / அரவகோன்

download (41)

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஜைனமதத்தின் வளர்ச்சியால் சிற்பம், ஓவியம், கட்டடக்கலை ஆகியவை பெரும் பயனடைந்தன. பௌத்தம் போலவே ஜைனமும் கலைகளை அரவணைத்துக்கொண்டு தானும் வளர்ந்து பரவியது. இது கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் ஜைனமதத்தை மக்களிடையே எழுச்சியுடன் எடுத்துச் சென்ற வர்தமான மஹாவீரர் காலத்துக்குப் பிறகு தொடங்கியது. ஆனால், ஹரப்பா, மொஹேஞ்சதாரொ நாகரிக அகழ்வாராய்ச்சிக் கண்டுபிடிப்புகளிலேயே ஜைன தீர்த்தங்கர் ரிஷபநாதர், மற்றும் தியானத்தில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்தும், நின்றும் (உடையற்று) உள்ள தீர்த்தங்கர்கள் சிலைகள் அடையாளம் காணப் பட்டுள்ளன. அச்சிலைகளில் எழுத்துக்களும் காணப்படுகின்றன. மகதர் (கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டு), கலிங்கர் (அதே காலம்), சாதவாஹனர் (கி.மு.60-கி.பி.225) ஆட்சிக் காலங்களில் மதுரா, சௌராஷ்ட்ரா பகுதிகளிலும் குஷானர் ஆட்சிக் காலத்திலும் (கி.மு.1-கி.பி.2ஆம் நூற்றாண்டு) ஜைனம் செழித்துப் பரவியது. இதனால் தீர்த்தங்கரர்களின் உருவச் சிலைகள் மிகுந்த எண்ணிக்கைகளில் உருவாயின.

ஜைன சமய வளர்ச்சிக்கு பீஹார் மாநிலம் மையமாக தொடர்ந்து செயற்பட்டது. பல தீர்த்தங்கர்கள் வீடுபேறு பெற்றநிலம் அது. சிலைகள் கொண்ட கல்வேலிகள், தூண்கள், சிற்பங்கள் போன்றவை பர்வநாத மலை, பராபர் மலை, பவபுரி போன்ற இடங்களில் அதிக அளவில் கண்டெடுக்கப் பட்டுள்ளன. அவ் விதமாகவே மேற்கில் குஜராத், ராஜஸ்தான் மாநிலங்கள் தொடக்ககாலம் முதலே ஜைன சமயம் நிலைகொண்ட நிலப்பகுதிகளாக விளங்கின. ஆந்திரப் பிரதேசத்திலும், கர்நாடகம் மற்றும் தமிழ்நாடு பகுதிகளிலும் ஜைனம் பரவி வளர்ந்தது.

புத்தர் பௌத்த மத்தத்தை தோற்றுவித்தார். ஆனால், ஜைனமதத்தை வர்தமான மஹாவீரர் தோற்றுவிக்கவில்லை. அம்மத்தத்தில் இணைந்து துறவறம் பூண்டபின்னர் அவர் அதில் சில மாற்றங்களையும் புதிய விதிகளையும் உட்புகுத்தினார். ஜைன மதத்தின் 24 தீர்த்தங்கரர்களில் கடைசியான மஹாவீரர் அம்மத்திற்குப் பெரும் தூண்டு சக்தியாகவும் அனைத்துமாகவும் விளங்கினார்.

ஜைன நூல்களின்படி வர்தமானர் என்பது அவரது இளமைக் காலப்பெயர். பெற்றோர் இட்டது. குறுநில மன்னரின் மகனான அவர் போர்க்கலையில் வல்லமை கொண்டவராக விளங்கியதால் மஹாவீரர் என்று சிறப்பிக்கப்பட்டார். ஸ்வேதம்பரப் பிரிவு நூல்களின்படி அவரது பெற்றோர் ஜைன தீர்த்தங்கர் (23) பார்ஸ்வநாதரின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றிய ஜைனர்கள். யசோதா என்னும் பெண்ணை மணந்து ஒரு மகளுக்குத் (ப்ரியதர்சனா) தந்தையுமானார் மஹாவீரர். ஆனால் திகம்பரப் பிரிவு ஜைனர் இதை ஏற்பதில்லை. அவரை கட்டை பிரம்மச்சாரி என்றே கொள்வர்.

வர்தமானர் தமது 28ஆவது வயதை எட்டியபோது அவரது பெற்றோர் அடுத்தடுத்து சல்லேகன முறையில் (வடகிருத்தல்) உயிர் நீத்தனர். இதனால் தோன்றிய துயரின் காரணமாக தனது 30ஆவது வயதில் அவர் உலகியல் பற்றை விடுத்து ஜைனசமயத்தில் இணைந்து துறவறம் மேற்கொண்டார். பல ஆண்டுகள் அலைந்தவாறே இருந்த அவர் மிகக் கடுமையான உடலைவருத்தும் வழிகளைத் தவமாகக்கொண்டு உடைகளைக் களைந்தெறிந்து, தலை முடியை தமது கைகளால் பற்றி நீக்கினார். உடலைப் பேணுவதை முற்றிலும் அகற்றினார். அசோக மரத்தின் கீழே அமர்ந்து யோக நிலையில் 12ஆண்டுகாலம் கடும் தவம் செய்தார். அவருக்கு ஞான விழிப்புக் கிட்டியது (இதை கேவல ஞானம் என்பர் ‘கேவல’ என்னும் வட சொல்லுக்கு சிறந்த-உயர்ந்த என்பது பொருள்) அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள் ஜைன மத்தத்தை மக்களிடையே பரப்பிய அவர் தமது 72ஆவது வயதில் நிர்வாணம் (வீடுபேறு) பெற்றார். ஜைனநூல்களின்படி அவரது இறுதிநாள் பவபுரி என்னும் நகரில் மன்னரின் அவையில் கழிந்தது. (பவபுரி இன்றைய பீஹார் மாநிலத்தில் உள்ளது) அவரது முதல் சீடர் கௌத்தமஸ்வாமி அன்றுதான் ஞானம் எய்தினார். வர்தமானரின் உடல் வானோரால் எரியூட்டப் பட்டது. இது அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றின் சுருக்கம்

மஹாவீரர் ஞான விழிப்பு அடைந்தபின்னர் மதத்தை மக்களிடையே நெருக்கமாகக் கொண்டு செல்லவும், உரைகள் செய்து அவர்களை மதத்தில் இணைக்கவும் தொடர்ந்து கால்நடையாகப் பயணித்தபடியே இருந்தார். மழைக் காலங்களில் (நான்கு மாதங்கள்) ஒரே இடத்தில் தங்கி முனி சங்கத்தாருக்கு சமய நெறிகளையும் அவர்கள் பின்பற்றவேண்டிய அறங்களையும் பற்றி விளக்கங் களுடன் உரைகள் செய்தார். அவர் பயணித்த பகுதிகளில் இன்றைய பீஹார், மேற்கு வங்கம் மேற்கு உத்திரப்பிரதேசம் ஆகியவை அடங்கும்.

ஜைன மதத் துறவிகளும் இல்லறத்தாரும் பின்பற்றவேண்டிய அறங்கள் என்று அவர் முறைப்படுத்தியவை

ஃ பிறர் பொருளைக் கவராமை (ஹஸ்தேய)

ஃ வாய்மை (ஸத்ய)

ஃ உடமைகளின்மீது உள்ள பற்றினை விலக்குவது. (அபரிக்ரஹ)

ஃ பிற உயிர்களுக்கு துன்பம் இழையாமை (அஹிம்ஸ)

ஃ பெண்ணாசையை முற்றுமாக விலக்குதல் (பிரமச்சர்யம்- இது துறவிகளுக்கு மட்டுமானது)

உடை அணிவதை ஒதுக்கிய அவர் முனி சங்கத்தில் இணைய அதை ஒரு கட்டாயமான விதியாக்கினார். உடலைப் பேணுவதைத் துச்சமாக்கி உயிர் உடலில் நிலைப்பதற்கான உணவுமட்டுமே ஏற்பதையும் விதியாக்கினார். ஜைனத்தில் ஆண் துறவிகள் ‘முனி’ என்றும், பெண் துறவிகள் ‘ஆர்யிகா’ என்றும், இல்லறத்தாரில் ஆண் ‘ஸ்வரா’ என்றும் பெண் ‘ஸ்விகா’ என்றும் குறிப்பிடப் படுவர்.

பிறப்பு இறப்பு என்னும் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுவதே ஹிந்து, பௌத்த, ஜைன மதங்கள் முன்னெடுத்த இலக்கு. ‘தீர்த்தங்கர்’ என்னும் வடசொல்லுக்கு (பிறவி) கடலில் சிக்குண்ட எளியவரைக் கரை சேர்ப்பவர் என்பது பொருள்.

ஜைன ஆகமங்கள் எனப்படுவது மஹாவீரரின் படிப்பினைகளின் தொகை நூல். அது அவரது முதல் சீடர் கௌத்தம ஸ்வாமி என்பவரால் தொகுக்கப் பட்டது. ‘ஞான தாரா’ என்பது நூலின் பெயர். அது 12 பகுதிகள் கொண்டது அதில், ‘அனேகவாதம்’, “ஸ்யதவாதம்” “நியாய வாதம்” போன்றவை அடங்கும். கி.மு.இரண்டாம் நூற்றாண்டில் ஆச்சாரியர் புஷ்பநாதர் ஆச்சாரியர் புத்தபலி இருவராலும் ஓலைச் சுவடிகளில் ஆகமவிதிகள் எழுதப்பட்டன. இன்று அந்த நூலின் பெரும் பகுதி இல்லை. பௌத்த நூல்கள் ‘நிகந்த ஞானபுத்தா’ (முடிச்சற்ற ஞானவான்) என்று மஹாவீரரைச் சிறப்பிக்கின்றன.

‘அசரங்க சூத்ர’ என்னும் நூல் அவரது முக்கால ஞானம் பற்றியும், ‘உத்தர புராணம்’ ‘ஹரிவம்ச புராணம்’ ஆகியவை அவர் ஞான விழிப்பு பெற்ற விவரத்தையும் பற்றி விரிவாகக் கூறுகின்றன. ‘கல்பசூத்ர’ அவரது வாழ்க்கை வரலாறு மற்றும் துறவிகளுக்கான நடைமுறை விதிகள் பற்றி கூறுகிறது.

‘மஹாபுராணம்’ ‘த்ரிஸஷ்டி சகல புருஷ சரித்ர’ ஆகிய நூல்கள் மஹா வீரரின் முந்தையப் பிறவிகள் பற்றி விரிவாகப் பேசுகின்றன. பரத சக்ரவர்த்தியின் மகன் மரிசியாக ஒருமுறை அவர் இவ்வுலகில் தோன்றியதாக இந்நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

கி.மு.2 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆச்சாரியர் உமாஸ்வாமி ஜைன சமய வழி மனித அறிவின் குணம், அதன் எல்லை, உண்மை, அறிவு ஆகியவற்றை ஆயும் முறை, பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், அமைப்பு சார்ந்த ஆராய்ச்சிமுறை, சுயக்கட்டுப்பாடு சார்ந்த தெளிவு, சமயத்தின் அறங்களையும் விதிகளையும் செயற்படுத்துதல் ஆகியவை சார்ந்த சிதறிக்கிடந்த நூல்களை ஒருங்கிணைத்து ‘தத்வார்த்த சூத்ர’ அல்லது தத்வார்த்தாதி ஆகம சூத்ர’ என்னும் நூலை எழுதினார். இதில் பத்து அங்கங்கள் உள்ளன. இந்நூல் ஜைன சமய அனைத்துப் பிரிவுகளுக்கும் ஏற்புடையது. பின்வந்த நூற்றாண்டுகளில் (கி.பி.5) அதற்கு பல மொழிகளில் விளக்கவுரை பலராலும் எழுதப்பட்டது.

ஜைனத்தில் பிரிவுகளும் உட்பிரிவுகளும்

ஜைனமதம் இரண்டாகப் பிரிவதற்கான கருத்துவேற்றுமைச் சலசலப்பு மஹாவீரரின் காலத்திலேயே தோன்றிவிட்டது. ஜைனம் மஹாவீரருக்கு முன்னரே நெடுங்காலமாக இருந்துவந்த மதமரபு (மஹாபாரதக் காலத்துக்கும் முந்தையது), அவருக்கு முந்தைய தீர்த்தங்கர் பார்ஸ்வநாதரின் துறவி சங்கம் மஹாவீரரின் சங்கத்தில் இணைந்ததா அல்லது தனித்தே இயங்கியதா என்பது உறுதியில்லை. ஜைனம் இரண்டாகப் பிரிவதற்குத் தலையாய காரணம் மஹாவீரர் துறவியாகும் தகுதியாக உட்புகுத்திய உடை அணிவதை ஒதுக்கும் புதிய விதிதான். அவர் ஒருவர் சங்கத்தில் இணைய இதை அடிப்படைத் தகுதியாக்கினார். (உடை அணிவதை முற்றிலுமாகத் துறத்தல்) இதற்கு உடன்படாது ஒரு சங்கக்கூட்டம் விலகியே இருந்தது.

இந்த உடைக்கோட்பாடு சார்ந்த விரிசல் மஹாவீரரின் காலத்திற்குப் பின்னர் அகலமானது. இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கப் பெரும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப் பட்டன. எனினும் அவை பலனளிக்க வில்லை. கி.பி.85-87 இல் இரண்டும் பிரிந்தே இயங்குவது என்பது வெளிப்படையாக முடிவாகியது. அது இன்றளவும் தொடர்கிறது.

உடமைகளைத் துறக்கும் கோட்பாட்டில் உடை அணிவதையும் கைவிட்ட முனிசங்க வழி திகம்பர ஜைனம் என்றும், அதை ஏற்காத முனிசங்க வழி ஸ்வேதம்பர ஜைனம் என்றும் தங்களை அழைத்துக் கொண்டன. ஸ்வேதம்பரப் பிரிவின் துறவிகள் வெள்ளை ஆடையை இடுப்பிலும் மேலாடையாகவும் அணிந்தனர். திகம்பரர் பொதுவிலும் தனித்திருக்கும் போதும் உடை நீக்கியவராகவே வாழ்ந்தனர். ஒரு துறவி சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுபட, வீடுபேறு அடைய இதுவே அடிப்படை வழியாக கொள்ளப்பட்டது. பெண் துறவிகளுக்கு வீடுபேறு வாய்க்காது ஏனெனில் அவர்கள் உடைஅணிபவர்கள். இன்னொரு பிறவிலில் ஆணாகப் பிறந்து துறவறம் ஏற்றால்தான் அதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டும்.

ஸ்வேதம்பரப் பிரிவினர் 23 ஆவது தீர்த்தங்கர் பார்ஸ்வநாதரைப் பின் பற்றினர் என்பதை முன்பே கண்டோம். இதில் பெண் துறவிகளுக்கும் வீடுபேறு வாய்க்கும். இப்பிரிவினரின் தீர்த்தங்கர்களின் உருவச்சிலைகள் உடையுடன் காணப்படும். திகம்பரப்பிரிவில் அவ்விதம் இராது. ஓவியங்களிலும் இந்தமுறை தான். ஸ்வேதம்பரப் பிரிவுத் துறவிகள் ஒருநாளில் ஒருமுறைக்கு மேலும் பகலில் உணவு கொள்ளலாம். உணவு யாசிக்க கையில் திருஓட்டுடன் செல்லலாம். பல வீடுகளிலிருந்தும் தொடர்ந்து யாசகம் ஏற்கலாம். ஆனால், திகம்பரத் துறவிகள் ஒருநாளில் ஒரு வீட்டில்தான் யாசிக்கலாம். திருவோடு இல்லாமல் உணவைக் கைகளில் பெற்றுக் கொண்டு நின்றவாறே உண்ண வேண்டும். ஒரு ஸ்வேதம்பரத் துறவி பதிநான்கு பொருள்களைத் தனது உடமைகளாகக் கொள்ளலாம். அவற்றுள் உடையும் திருவோடும் அடங்கும். ஆனால் திகம்பரருக்கோ உடமைகள் இரண்டுதான். ஒன்று விசிரி, மற்றது மரத்தாலாகிய நீர்க்குடுவை. ஆயின் இருபிரிவினரும் சமய நூல்களைச் சுமந்து செல்லலாம்.

உட்பிரிவுகள்

காலப்போக்கில் இந்த இரு பிரிவுகளிலும் உட்பிரிவுகள் தோன்றின. தலைமை மீது அதிருப்தி, பரிவார தேவதைகளை வழிபடும் முறை உட்புகுதல், துறவறத்தில் நுழைந்த சிறுசிறு மாற்றங்கள், ஹிந்து பௌத்த மதங்களில் இருந்த வழிபாட்டு முறைகள் எளியோரை ஈர்த்ததால் அதுப்போலவே மதத்தை மக்களை மதத்தில் இருத்தி வைக்கவும், மதத்தை உறுதியாக வைத்திருக்கவென அதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு.

திகம்பரப் பிரிவில் இடைக்காலத்தில் ஆறு உட்பிரிவுகள் உண்டாயின. ஸ்வேதம்பரப் பிரிவில் மூன்று பிரிவுகள் தோன்றின. இன்றளவும் இவை பின்பற்றப்படுகின்றன. இவையெல்லாம் சிற்ப ஓவியங்களிலும் வெளிப்பட்டன.

ஜைனத்தில் யட்சன் யட்சிணி (சாசன தேவதைகள்)

உருவ வழிபாடு

download (42)

ஜைனம் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதது, கடுமையான மதக் கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கியது, தாந்திரிக, தெய்வ வழிபாடுகளை ஒதுக்கியது என்னும் கருத்து பொதுவாக நம்பப்படுகிறது. உண்மையில், ஜைனத்தில் குறிப்பாக திகம்பரப் பிரிவினரால் தாந்திரிக வழிபாட்டு முறைகள் ஈடுபாட்டுடனும் முனைப்புடனும் பின்பற்றப்பட்டன. அதில் பெண் தேவதையான யட்சிணியை வழிபடுவது தலையாயதான ஒன்றாக விளங்கியது.

இந்த தேவதை வழிபாடு இணையும் முன்னரே ஜைனத்தில் தாந்திரிகத்தின் தாக்கம் தோன்றிவிட்டது. அவர்களது புராணங்களிலும் வழிபாட்டு முறைகளிலும் யட்சன்-யட்சிணி தேவதைகளின் உருவங்கள் வழிபாட்டு மேடையில் இடம்பெறத் தொடங்கிவிட்டன. தம்மை வழிபடுவோரிடம் யட்சர்கள் காட்டும் அன்பைச் சிறப்பித்தும் போற்றியும் கூறும் கதைகளும் உருவாயின. ஜைனத்தில் ஊடுருவிய தாந்திரிக வழிபாட்டு முறையில் யட்சிணிகளின் உயர்வும் வலிமையும் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.

இறைவனின் இருப்பை மறுக்கும் கோட்பாடுடைய ஜைனம் பெண் தேவதைகளை வழிபடும் முறையை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டது? பௌத்த ஹிந்து மதங்களுடன் நிகழ்ந்த சமயச் போட்டியால் தனது இடத்தை எளிய மக்களிடையே தக்கவைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தால் இது உள்நுழைந்ததா, அல்லது ஜைனப் படிப்பினைகளில் உள்ள அரூப வழிபாட்டு முறைகளாலா? என்பது ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று.

ஜைனத்தில் இறைவழிபாடு என்பது ஒதுக்கப்பட்டதால் எளிய பாமர மக்களுக்கு இறை நிலைக்கு உயர்ந்த தீர்த்தங்கரர்களின் உருவச் சிலைகளை தங்களுக்கு உலகியல் வாழ்க்கையில் எதிர்ப்படும் துயர், இடர், அச்சம் போன்றவற்றைக் களைந்தெறிய வழிபட இயலவில்லை. எனவே ஜைனசமயக் கோட்பாட்டு நூல்களில் மெல்ல மெல்ல இவற்றிற்கான தீர்வாகத் தாந்திரிகம் சார்ந்த தேவதை வழிபாட்டு முறைகள் இணைக்கப்பட்டன. யட்ச-யட்சிணி உருவச் சிலைகள் ஜைன ஆலயங்களில் தீர்த்தங்கர் உருவசிலைகளைச் சுற்றிலும் இடம் பெறத் தொடங்கின. அவை யார்? எவ்வாறு இத்துணை வழிபாட்டு முக்கியத்துவம் பெற்றன என்பது பலருக்கும் வியப்பளிக்கும் கேள்விகள்.

தீர்த்தங்கர்களுக்கும் இந்த தேவதைகளுக்கும் -இவை பெருமளவில் வழிபட்ட போதும்- உள்ள அடிப்படை வேற்றுமை ஒன்று உண்டு. தீர்த்தங்கர்கள் புலன்களை அடக்கி, வென்று ஞானவிழிப்பு அடைந்து இறைநிலைக்கு உயர்ந்தவர்கள். என்றபோதும், அவர்கள் இறைவன் அல்ல; வழிகாட்டிதான். ஆயின் இந்த யட்சன்-யட்சிணி தேவதைகள் புலன்களை அடக்க இயலாதவை. மானுடரைப் போலவே பிறவிச் சுழலில் அலைபவை. அவை பரிவார தேவதைகள். மண்ணுலகுக்கும் வானுலகுக்கும் இடைப்பட்ட வெளியில் அலைபவை. பெரும் ஆற்றல் கொண்டவை. அணிமா, கரிமா போன்ற நவ சித்திகளும் கைவரப் பெற்றவை.
download (27)
இந்திரனால் (இந்துசமய இந்திரன் அல்ல) தீர்த்தங்கர்களின் பாதுகாவலர்களாக நியமிக்கப்பட்டவை. எனவே இவை ஆலயங்களில் தீர்த்தங்கரின் உருவச் சிலைகளுடன் -யட்சன் வலப்புறத்திலும் யட்சிணி இடப் புறத்திலுமாக- இடம் பெற்றன. தொடக்க நாட்களில் இவை தீர்த்தங்கரை வழிபடும் மாந்தராகவே இருந்தன. ஆனால், காலம் செல்லச்செல்ல இவை வழிபாட்டு மையத்துக்கு வந்ததும் தீர்த்தங்கரின் உருவம் சிறிய அளவில் இவற்றின் தலைக்கு மேலே தியான நிலையில் சிலைகளில் பொருத்தப்பட்டதும் நிகழ்ந்தது.

இவற்றின் வசிப்பிடம் ஆலயங்களில், நகருக்கு வெளியே, நகரின் நுழை வாயிலில் அல்லது நகரினுள், மலைகளில், மரங்களில், நீர்நிலைகளுக்கு அருகில், என்று பல்வேறு வகைப்படும். பொதுவாக மாந்தருக்கு நல்லதே செய்யும் இவை. என்றாலும் இவற்றில் சில தேவதைகள் தீமைசெய்யும் குணம் கொண்டவை. சுல்பானி என்ற யட்சன் மஹாவீரரின் தவத்தைக் கலைக்கப் பல்வேறு தொல்லைகளைக் கொடுத்ததாகவும் இன்னும் இதுபோன்ற வேறுசில கதைகளும் உண்டு. சுயநலம், பேராசை, அசூயை போன்றவற்றின் இருப்பிடம் மனிதர்கள். எனவே அவர்கள் எவ்வளவு வழிபடினும் தீர்த்தங்கர்கள் அதற்கான பலன்களைக் கொடுப்பதில்லை தீர்த்தங்கர்களுக்குப் பாதுகாவலராக விளங்கும் தேவதைகள்தான் மக்களின் துயர் தீர்க்க, செல்வம் நல்க, பகையை அழிக்க என்பன போன்ற வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றிக்கொடுக்க நியமிக்கப்பட்டவை. எனவே இந்தப் பரிவார தேவதைகள் தீர்த்தங்கரைச் சுற்றிலும் வழிபாட்டுத் தலத்தில் இடம் பெற்றன. தங்கள் குலம் தழைக்கவும், நோயிலிருந்து மீளவும், அச்சம் விலகவும் வரங்கள் வேண்டி மாந்தர் அவைகளுக்குக் காணிக்கைகளைப் படைத்தார்கள்.

‘ஸ்தானங்கா சுத்ர’ (Sthananga Suthra), ‘உத்தராயண் சூத்ர’ ‘பகவதி சூத்ர’ ‘அந்தகாதாசோ சூத்ர’, ‘பௌமசரிய சூத்ர’ போன்ற தொடக்க கால ஜைன நூல்களில் யட்சன்-யட்சிணி சார்ந்த செய்திகள் தென்படுகின்றன. கி.பி.783 இல் எழுதப்பட்ட ‘ஹரிவம்ச புராண’ த்தில் இந்தச் செய்தி முதலில் இடம் பெற்றது. கி.பி.6 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி.10 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையிலான ஜைன நூல்களில் இடம் பெற்ற தேவதைகள் யட்சராஜா, தர்மேந்திர யட்சா, சக்ரேஸ்வரி, அம்பிகா, பத்மாவதி போன்றவைதான். ஆணும் பெண்ணுமாக இணைந்த 24 யட்ச யட்சிணிகளின் பட்டியல் எட்டு அல்லது ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இறுதி வடிவம் பெற்றது. அதாவது, ஒரு தீர்த்தங்கருக்கு ஒரு ஜோடி என்பதாக. அவற்றிற்கான தனி அடையாளங்களும் 11-12 நூற்றாண்டுகளில் முடிவு செய்யப்பட்டன. ஆனால் திகம்பரருக்கும் ஸ்வேதம்பரருக்கும் இதில் கருத்து வேறுபாடுகள் உண்டு. இந்த தேவதைகளின் தனித்த அடையாளங்களும் பெயர்களும் பெருமளவில் வைதீக, பௌத்த சமயங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. ஜைன ஆகமங்களில் இது சார்ந்த குறிப்புகள் காணப்படவில்லை.

இப்போது நாம் இத் தேவதைகளில் அதிக அளவில் வழிபடப்படுபவை சார்ந்த சில விவரங்களைக் காண்போம்.

01-சக்ரேஸ்வரி தேவி

ரிஷபதேவர் எனப்படும் ஆதிநாதரின் பெண்காவலர் தெய்வம் சக்ரேஸ்வரி தேவி. அப்ரதிசக்ரா என்னும் இன்னொரு பெயரும் அவளுக்கு உண்டு. அவள் பொன்னிறமானவள். கழுகினை ஊர்தியாகக் கொண்டவள். எட்டுக் கைகளை உடையவள். அருளும் கை, வில், பாசக்கயிறு, சக்கரம் ஆகியவற்றை வலக் கரங்களிலும், கடிவாளம், அம்பு, வச்சிராயுதம், சக்கரம் ஆகியவற்றை இடக் கரங்களிலும் கொண்டவள்.

02-அம்பிகா தேவி
download (41)

நேமிநாதர் எனப்படும் 22ஆவது தீர்த்தங்கருக்கான காவல் தெய்வம். அம்பை, அம்பா, ஆம்ரா என்னும் பெயர்களிலும் விளிக்கப் படுவாள். பொன்நிற மேனியாள். அரிமா அவளது ஊர்தி. நான்கு கரங்களைக் கொண்டவள். வலப்புறக் கைகளில் ஒரு மாங்கனி (அல்லது காய்) ஒரு மாங்கிளை (இலைகளுடன்) எனவும் இடது கைகளில் கடிவாளம், இரண்டு குழந்தைகள் என்றும் அவள் உருவகப் படுத்தப் படுகிறாள். (நேமிநாதருக்கு மயிலையில் ஒரு ஆலயம் உண்டு)

03- பத்மாவதி தேவி

பார்ஸ்வநாதரின் (23தீர்த்தங்கர்) பெண் காவல் தேவதை.

04-சரஸ்வதி தேவி

இந்து மதத்தில் வழிபடப்படும் சரஸ்வதி தேவிபோலவே இவளும் அதே ஆற்றலுடனும், உருவ அமைப்புடனும் உள்ளாள். அறியாமையை விலக்குபவள். அறிவின் ஒளி, கல்வியின் நாயகி, நான்கு கரங்களைக் கொண்டவள். சுவடியும், மலரும் கொண்டவள், வீணையை மீட்டும் விதமாக தாமரை மலரில் அமர்ந்துள்ளாள். அவளது ஊர்தி அன்னம் அல்லது மயில்.

05-இலக்குமி தேவி

18157841_10213179660225259_5741567510453736258_n

இந்துசமய வழிபாட்டில் உள்ளவிதமாகவே இங்கும் தோற்றம் கொண்டவள். செல்வத்தின் நாயகி.

மணிபத்ர தேவர், கண்டகர்ண தேவர், நாகோட பைரவர், என்றெல்லாம் யட்சர்கள் வழிபடப் படுகின்றனர். பூமியாஜி என்னும் தேவதை மலை வடிவில் உள்ளது.

06-நைகமேஷா

நைகமேஷா என்னும் தேவதை வழிபாடுகளில் முக்கியமான ஒன்று. மதுராவில் அகழ்வாராய்ச்சியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சிற்பத் துண்டான ஜைன தீர்த்தங்கரின் சிலையில் காணப்படுகிறது. இதிலுள்ள எழுத்து இது கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு சார்ந்தது என்று அறிவிக்கிறது. நைகமேஷா சிலை ஆண் பெண் என்று இருவிதமாகவும் உள்ளது. இது ஆட்டின் தலைகொண்டது. ஹரிநேக மேஷி என்று ‘கல்பசூத்ர’விலும் நைகமேஷின் என்று .நேமிநாத சரித்திர’ த்திலும், நெஜமேஷா அல்லது நைகமேயா என்று வேறு சில நூல்களிலும் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. சிற்பங்களிலும் ஓவியங்களிலும் ஆட்டின் தலையுடனோ ஒட்டகச் சிவிங்கியின் தலையுடனோ காணப்படுகிறது.

மஹாவீரர் தேவநந்தா என்னும் ஒரு அந்தணப் பெண்ணின் வயிற்றில் கருத்தரித்ததாகவும் பின்னர் இந்திரனின் கட்டளைக்கிணங்க அவர் நைகமேஷா தேவதையால் சத்திரியப் பெண்ணான த்ரிஷலாவின் கருப்பையில் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டதாகவும், ‘கல்பசூத்ர’ நூலில் கூற பட்டிருக்கிறது. இத்தேவதையை இனப் பெருக்கத்துடனும் இணைத்துக் கூறும் கதைகளும் உண்டு. பேறுகாலத்தில் செவிலி போலவும் இத்தேவதை ஓவியங்களில் தீட்டப்படுகிறது.

இவையெல்லாம் சிற்பங்களிலும் ஓவியங்களிலும் பெருமளவில் தோற்றம் கண்டன என்பதால்தான் இவ்வளவு விரிவாக இதுபற்றிப் பேச நேர்ந்தது.

••••

மலையாள மொழி கவிஞர் வினய்சந்திரன் ( கட்டுரை ) – தி.இரா.மீனா

maxresdefault (1)

“காட்டிற்கு நான் என்ன பெயரிடுவேன்?

காட்டிற்கு நான் என் பெயரிடுவேன் ”

தலைமுறைகளைக் கடந்த படைப்பாளராக மதிக்கப்படும் மலையாள மொழிக் கவிஞரான டி.வினய்சந்திரன் எழுபதுகளில் எழுதத் தொடங்கியவர் மலை யாள மொழி நவீன யுகத்துக்குள் காலடி எடுத்து வைத்த சூழலில் ஆழ் மனதை ஆதிக்கம் செய்கிற உணர்வுகளையும், அனுபவங்களையும் வாச கனுக்கு வெளிப்படுத்துகிற சக்தி வாய்ந்த ஓர் ஊடகமாக அவர் தன் கவிதை களை அறிமுகப்படுத்தினார்..அவை கருவும் ,விளக்க உத்திகளும் மரபும், நவீனத் தன்மையும் இணைந்ததாக வெளிப்பட்டன.நவீனப் போக்கை அவர் கையாண்டாலும் கவிதைகள் நாட்டுப்புறச் சாயலும், இசைச்சார்பும் கொண்டி ருந்தன. காடுகள்,ஏரிகள் இயற்கை என்று அவர் கவிதைகளில் இயற்கையின் ஆளுமை அதிகமாக வெளிப்பட்டது.

மலையாளப் பேராசிரியராக கேரள மாநிலத்தின் பல்வேறு அரசுக் கல்லூரி களில் பணியாற்றிய அவர் பிரம்மச்சாரியாக வாழ்ந்தவர்.குடும்ப வாழ்க்கை அவருக்குப் பிடித்தமானதாக இல்லை. புத்தகங்களையும், கவிதைகளையும் பெரிதும் ரசித்த அவர் நட்பையும், நாடோடியாக பல இடங்களுக்குச் சென்று வருவதையும் வாழ்வின் உன்னதமாக நினைத்தார். கேரளாவில் எண்பதுகள் தொண்ணூறுகளில் கவிஞர்கள் கூடிக் கவியரங்கங்கள் போலக் கவிதைகள் படிப்பது மிகப் பரவலாக இருந்தது. சொல்லப் போனால் திருமணப் பந்தல்களி லும் கூட கவிதை வாசிப்புகளைக் கேட்கலாம். நாட்டுப்புறச் சாயலும், இசைச் சார்பும் கொண்டிருந்ததால் அவர் கவிதைகள் பரவலாக எல்லோரையும் கவர்ந்தன. புயல் போல அவர் கவிதைகள் அமைய வினய்சந்திரன் சுழல் காற்றாக இருந் தார் என்று அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்கள் – மாணவர் களாக இருந்தவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். நாடகம், கவிதை ,மொழிபெயர்ப்பு உரைநடை என்று பலதுறைகளில் பங்களித்திருந்தாலும் முதன்மையாக நின்றது கவிதைதான். வாய்மொழிப் பாரம்பரியம்,எழுத்து வடிவம் இரண்டும் ஒருங்கே வெளிப்படுவதான தன்மை இவர் கவிதைகளுக்கு இயல்பானதாக இருந்தது குறிப்பிடத் தக்கது.

வினய்சந்திரனின் ’உபரிகுன்ன” நாவலுக்கு முன்னுரை எழுதும் போது விமர் சகராகிய கே.வி. அப்பன் “அந்த நாவலின் சிறந்த ஆளுமை என்பது அதன் கவிதை சார்ந்த பண்புதான்” என்கிறார்.முழுக் கவிஞராக மலையாள இலக் கியம் இவரைப் போற்றுவதற்குரிய முக்கிய காரணம் கவிதையைத் தவிர இவருக்கு வேறு வாழ்க்கை இல்லை என்ற எண்ணத்தில் வாழ்ந்ததும் இறுதி வரை அப்படிச் செயல்பட்டதும்தான் என்று நெருங்கிய நண்பர்கள் குறிப் பிட்டுள்ளனர்.”கவிதை என்பது பகுப்பாய்விற்கு உட்பட்டதல்ல.அது கேட்க, பார்க்க,தொட,உணர, அனுபவிக்க, உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டிய உணர் வாகும் “என்கிறார். இவருடைய கவிதைகளை ’இந்த வகை” என்று எந்த அடையாளத்திற்குள்ளும் கொண்டு வரமுடியாது. செறிவு, தொடர்களி லான கட்டமைப்பு, பன்முகத்தன்மை ஆகிய நிலைகள் இவர் கவிதைகளை மற்ற வர்களிடமிருந்து வித்தியாசப்படுத்துகின்றன

இந்திய மொழிகளில் மட்டுமின்றி உலக மொழிகளிலும் அவர் விருப்பம் கொண்டிருந்ததை அவருடைய மொழி பெயர்ப்புகள் உறுதி செய்கின்றன. ஆசிய, ஐரோப்பிய ,ஆப்பிரிக்க,லத்தீன்,அமெரிக்க மொழிகளின் கவிதைகளை மலையாள மொழியில் மொழிபெயர்த்தவர். Seferis ,Rilke ,Lorca,Tomas Transt romer, Octavio Paz, Guiseppe Ungaretti, Pablo Neruda, Kalil jibron ஆகியவர் களின் படைப்புகளில் தான் ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததோடு மட்டுமின்றி மாண வர்களிடமும் மொழிகள் கடந்த நிலையில் அந்த படைப்புக்களை படிக்கத் தூண்டியவர்.

கன்னட வசனங்கள்,தெலுங்கு மொழி திகம்பர கவிதைகள் ஆகியவற்றையும் மொழி பெயர்த்தவர்.உரைநடை,கதை, நாடகங்கள் என்று பல படைத்திருப் பினும் அவருக்கு மிக நெருங்கியதாக கவிதை மட்டுமிருந்தது. பயணம், சுற்றுச்சூழலியம்,சமுதாயச் செயல்பாடுகள் என்று எல்லாமும் கவிதை சார்ந்த தாக அமைந்தன.வாழ்க்கையைக் கவிதையாகப் பார்த்த மரபில் வந்தவர்.தன் கவிதைகள் விமர்சிக்கப்படும் போது உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருந்தார். அவருடைய ’தன்முனைப்பு’ மற்றவர்களுக்கு எரிச்சலூட்டினாலும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.” நூறு வருடங்களுக்குப் பிறகு படித்தாலும் படிப்பவர்க ளுக்கு நான் எதிர்கால மொழிக்கு உரியவனென்பது புரியும் “என்று குறிப்பிட் டுள்ளார்.பொதுவாக இதைப் படிக்கும் போது ’அகந்தை’என்பது போலத் தெரிந் தாலும் உலக வாழ்க்கையைத் தன் வாழ்க்கையாக வாழ்ந்த நிலையை அவர் கவிதைகளின் மூலமாக உணரமுடிகிறது.ஆண்,பெண் வேறுபாடில்லாத நிலை யில் உலகக் கவிஞர்களை ஏற்றவர்.

பயணத்தைப் பெரிதும் விரும்பினார். அவருடைய ’யாத்ராபாட்டு” அவர் அற்புதமான பயணியாக விளங்கியதைக் காட்டும். பயணத்தின் பல பரிமா னங்களைக் காட்டுவதான நூல் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது.. தன் பயணக் கதைகளை நண்பர்களோடும்,மாணவர்களோடும் பகிர்ந்து கொண்டவர். தென்னிந்தியாவின் சித்தர் என்றும் அவரை அழைக்கின்றனர்.
மாறும் உணர்திறனுக்கேற்ப செவ்வியல், நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம், இருத்தலியல் என்று தொடர்ந்த எழுத்து சமகாலச் சிறந்த கவிஞன் வரிசையில் வைக்கிறது.

அவருடைய இருபது கவிதைத்தொகுப்புகளில் சில: வினய்சந்திரன் கவிதைகள் , நரகம் ஒரு பிரேம கவிதா எழுத்துன்னு பேரு அறியாத மரங்கள் வம்சகதா,சமஸ்தகேரளம் பிஓ,ஸௌம்யகாஸி, வீட்டிலுக்குள்ள வழி,உபரிகுன்னு
விருதுகள்: ஆசான் நினைவு விருது, செங்கம்புழா விருது, கேரள சாகித்ய அகாதெமி விருது,மஸ்கட் கேரளா மைய விருது.
அவருடைய “நரகம் ஒரு பிரேம கவிதை எழுதுன்னு ’என்ற படைப்பு என்று மிகச் சிறந்த்தாக மதிப்பிடப்படுகிறது.அவர் படைப்புகளுக்கான விமரிசனங்கள் உரைநடை கவிதையின் முன்னோடியாக அவரை நிலைநிறுத்தியது.

“காட்டிற்கு நான் என்ன பெயரிடுவேன்?

காட்டிற்கு நான் என் பெயரிடுவேன்.”

என்று ’காடு” என்ற கவிதையில் இடம் பெறும் வரிகள் சுருக்கமாக இவரை, இவர் கவிதையை, பரந்த உலகப் பார்வையைக் காட்டுகின்றன

இலைகள்

அவள் எனக்கு ஒரு மலர் தந்தாள்

அதை முத்தமிட்டு மனிதனானேன்

அவை எனக்கு நெருப்பைத் தந்தன

அதனால் கவிஞனானேன்

ஒரு மேகம் அறிவுரை சொன்னது எனக்கு

தலையிலிந்து கால்வரை

நரகத்திலிருந்து சொர்க்கம் வரை

எப்போதும் அலையும்படி.

இறுதியில்

புல்வெளியின் இலையொன்று

என்னை அழைத்தது

அழுகின்ற பூமியின்

மலர்கின்ற வானத்தின்

நெருக்கடியைப் பகிர்ந்து கொள்ள.

ஓவியங்கள்

காக்கைகளின் கரைவு

ஈர தலைமுடிகளின் மணம்

–இது வைகறை

பல பாதைகளும்

பார்வையற்ற சூரியனும்

-இது மதியம்.

தேயும் நிழலும்

அச்சுறுத்தும் ஈக்களும்

-இது அந்தி

முடிவற்ற இடுகாடு

இடையே மயக்கும் காற்று

-இது இரவு.

பலகையின் மேல்

வெளியே ஒரு

பிரிவின் கொந்தளிப்பு.

கீழ்ச் சட்டையோடும் முகத்திரையோடும்

என் கவிதை உறங்கப் போகிறது.

இந்தக் கடல் புதுநிலவு நாளில்

நிலவை அழைக்கிறது

என் கவிதை இன்னமும் உறங்குகிறது.

தீவிலிருந்து எழும் கணங்கள்

எல்லையற்ற பெருவெளியைக்

காணப்பறக்கிறது.

காற்று இறுக்கமாகிறது.

இன்னமும் மீட்டலின்றி மனதின் இழைகள்.

மனம் தூண்டிலில்பட்ட

மீன்போல அழுகிறது.

என் உறக்கமற்ற பாடலும்

நானும் காற்றின் தோளில்உட்கார்ந்து

வைகறை நட்சத்திரத்திற்காக

வானத்தை ஊடுருவும்போது

கடல் உறங்குகிறது.

***

சாஜை கே.வி. — வினய்சந்திரனோடு ஓர் உரையாடல்

கே : “வெகுநேரம் மௌனமாக இருக்கமுடியாத, தெய்வமாக்கப்பட்டுவிடும் உயர்நிலைக்கு அஞ்சிய காதலர்கள் அலைகளுடன் சரசமாடும் வகையில் கடற்கரைக்குத் திரும்பினாரகள் ” மேலே சொன்ன மேற்கோளுக்குச் சான்று போல உங்கள் சமகாலத்தவர்களிடையே தனித்துவம் உடையவராக இருக்கிறீர்கள்.இந்தமாதிரியான அணுகுமுறை “அனகம்”போன்ற கவிதைகளில் வெளிப்படுகிறது.டி.எச்.லாரன்ஸின்Lady Chatterly’sLover புத்தகத்தில் இதே மாதி ரியான ஒரு கருத்திருக்கிறது.புணர்ச்சிக்குப் பின்னேயான காதலியின் முகம் புத்தனின் முகம்போலச் சாந்தமாயிருந்தது என்று — காதலும், காமமும் இணைந்த ஆன்மீக நிலைக்குச் சிறிது விளக்கம் தரமுடியுமா?”

பதில்:மனிதன்புலன் சார்ந்தவன்.காமம் என்பது வாழ்க்கைக்கான விழா. எனினும்அது கவிதை என்பதன் உத்வேகத்திற்கு ஒருபடி மேலானது.ஒருவன் நிர்வாணம் அல்லது மோட்சம் என்பதை நோக்கிப் போகும்போது மற்றொரு வன் உருவாக்கத்தின் உச்சத்திற்குப் போகிறான்.கலைத் தேவதையான சரஸ் வதி தன் மடியிலிருக்க பிரமன் வேதத்திற்குட்படுகிறான்.எப்படியானாலும் நம் உண்மை அனுபவங்களிலிருந்து மாறுபட்டது சொற்களின் வெளிப்பாடு.

கே:உங்களின் பல கவிதைகள் அப்ரோடைட்,சாப்போ,மற்றும் கடல் ஆகியவற்றைக் குறிப்பாகக் காட்டுவதாகவேயுள்ளன.உங்கள் கவிதைகளில் இருந்து அப்ரோடைட் ஒரு போதும் விலகாது என்று சொல்லலாமா?

ப:கலைத்தெய்வத்தின் மனிதவடிவம்தான் சாபோ.அடக்க முடியாத அன்புடை யவள்.பழக்கவழக்கங்கள் அவளைத் தடுக்கமுடியாது.குந்தியை,சீதையை நம் மால் தழுவிக் கொள்ளமுடியாது.பூமி சிதைந்து,காட்டுத்தீ பரவி எல்லாம் முழுமையாகஅழிந்துவிடும்,அவர்கள் வியப்பின் உச்சக்கட்டம்.இயற்கைஆற்ற லின் விளைவும்,முடிவடையாத உள்உருமாற்றமும் ஆகியவை கவிதைக்கான இயக்கங்கள் ஞானத்தை நோக்கி என்னைச் செலுத்துவது அதுதான்.

கே:இயற்கையிலிருந்து நீங்கள் அனுபவித்த மகிழ்ச்சி ,பரவசம்,தெய்வீக இன்பம் ஆகியவை குறித்த கணங்கள் ?

பதில்:ஓ! ஒரு கருநாகத்தைப் பார்த்த தருணமாக இருக்கலாம்.அல்லது மிக நெருங்கியவர்களை இழந்தபோது ஏற்படும் வெறுமையாக இருக்கலாம் அது மழையில் முற்றிலும் நனைந்து நிர்வாணமாக இருப்பதைப் போன்றது. பரிகாரமென்னும் எண்ணெயை உடலில் பூசிக் கொண்டு செல்லும் புழுவின் யாத்திரை.வல்லூறுகளின் வானம்.வெளிறிய நிலாவைக் காட்டும் கடல். இமாலயத்தின் ஆழ்அமைதி.பெண்ணின் மார்பைத் தொடும் உணர்வைத் தரும் இனிய மணமுடைய மாங்கனிகள்.பனங்கள்ளின் இனிமை.அசோக மரத்தின் மென்மையான இலைகள். காட்டுத்தீயின் ஒன்றிய ஒலிநயமான கணங்கள். பால்வீதியின் ஆனந்தமாக எல்லா ஆறுகளும்,அமைதியான தண்ணீரும். மிகச் சிறியபூவும்,மிகப்பெரிய அருவியும் பனி மறைத்த நிலப்பிரதேசம். பாலை வனம்.கிழக்கும்,மேற்கும் ஒலியெழுப்பிப் பறக்கும் கிளியாகச் சூரியன். துவைக் கப் போடப்படும் வெள்ளை ஆடையாக முழுநிலா புதுநிலவின் மேல் தணி யாத தாகம். முன்னோர்களின் மந்திரம் சொல்லும் உதடுகளாக புற்களின் இருபக்க அலகுகள்.

கே.உங்கள் கவிதைகளில் வெளிப்படும் சோக நகைச்சுவையின் மூலம்?

பதில்:பறைச்சி பெற்ற பன்னிரு குலம் எங்களுடையது.[Twelve castes born of Parayi ] பாக்கனார்,சாட்டனார், நரநது— தேவி -காளிதேவி தன் தோற்றத்தைப் பார்த்து நகைப்பாள் எரிச்சல்-வெறுப்பு -உலோகதவாயம் –சிசிபஸ்- நம்மிடம் வியாசர் ,பாஸன், சாலிங்கர், குந்தேரா என்று. .இவர்களை ஆதரிக்கும் வகையில் Borges கதைகள் எல்லாம்.

கே:பயணத்தின் போது ஏற்பட்ட மறக்க முடியாத கணங்கள் ?

பதில்:ஒரு முறை ரயில் பயணத்தின்போது அந்த கம்பார்ட்மென்டில் என் னையும், ஒரு சிறு குழந்தையையும்,நட்சத்திர வானமும் தவிர எல்லோரும் தூங்கி விட்டனர்.இன்னொரு சமயம் பனாரசில் ஒரு படகோட்டியின் பெயர் தசரதன் என்று அயோத்திமன்னனின் பெயராக இருந்தது.உலகத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்தவர்கள் சூழ்ந்திருக்க மெக்சிகோவின் பிரமீடு உச்சியில் ’காடு’ என்ற கவிதையைப் படித்தேன்.சேக்ஸ்பியரின் வீட் டிற்கு முன்னால் ஈரேழ் வரிப்பா[Sonnet]படித்தேன்.காப்பாளர் மீண்டும் அதை சொல்லச்சொன்னார்.ஹெமிங்வேயின்வீட்டிற்கு முன்னால் போனபோது மழை தூறத் தொடங்கியது. அன்று அவர் பிறந்த நாள் என்பது நான் அறியாதது.

கே:உணர்ச்சி நிறைந்த கவிஞனுக்கும் ,வார்த்தைக்குமான நெருங்கிய உறவு?

பதில்:ஒவ்வொரு புதிய வார்த்தையும் என்னை மகிழ்ச்சிபடுத்துகிறது.அதன் மணம் என்னை படபடக்க வைக்கிறது.அதுதான் பூட்டும் சாவியும்.வாழ்க் கையின் நான்கு லட்சியமும் அதுதான்.அது நம் பூர்வவாழ்க்கையையும் தொடுகிறது.மூஞ்சுரு,மயில்,அன்னம்,கருடன்,காளை என்று தெய்வங்களுக்கு வாகனங்கள் போல எனக்கு வாகனம் கவிதைவார்த்தைகள்,சொற்களுக்கு என்று நிச்சயிக்கப்பட்டபிறகு ஒருவனின் உலகம் அமைதியில் பயணிப்பதா கிறது.வார்த்தை என்பது விதை.அது இடி.ஆழ்மனதின் அடுக்குதளம் அழிவி லிருந்து தொடங்கி மணவாழ்வின் உச்சம்வரை அது அழைத்துச் செல்கிறது.நானும் வார்த்தையும் ஒருசேர ஓய்வெடுக்கும் போதுகண்ணுக்குப் புலனாகாத ’பாவத்தின்’ முத்திரை தங்குகிறது.

கே: Larca மற்றும் Paz டன் உங்கள் நெருக்கம்?

பதில்:லார்காவுக்கு என்னைப் போல வாழ்வும் சாவும் Gipsy-Ballad தான். ஹோமரிலிருந்து ரில்கே வரை இணைக்கிற ஒரு நூல்.ஒவ்வொரு அங்கம் எழுதுவதும் காளைச் சண்டைதான். Paz நம்முடைய சகபயணி. விரிவான நம் வரலாற்று மார்க்கத்தை பகுப்பாய்வு செய்தவர்.ஸ்பெயின் மற்றும் Aztecs இரண் டின் பாரம்பரியமும்,நவீனத்துவமும் கலந்த கலவை .தென் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த Cezer Vallejo என்னை மிகவும் கவர்ந்த கவிஞர்.

கே:மலையாளத்தில் உங்களைக் கவர்ந்த கவிஞர்கள்?

நிரனது ராமதாசன்,எழுத்தச்சன்,சிவி,ஆசான்,உன்னிவாரியர் இவர்கள் ஒரு வகை.எனது முன்னோடிகளில் எடப்பள்ளி என்னை மிகவும் கவர்ந்தவர். ராம்ராஜபஹதூர் நவீன செவ்வியலில் அடங்குபவர். இது சாத்தியமற்ற சாத் தியம்.கோடையின் வானம்பாடியாக இருந்தவர் எடப்பள்ளி.

கே:முதுமையின் தாக்குதலும்,தவிர்க்க முடியாத மரணமும் குறித்து?

பதில்:சிறுவயதில் இருந்த போது என் கவிதைகள் ’மரணம்’என்ற கருவை இயல்பாகக் கொண்டிருந்தன தீர்க்கதரிசிகள்,தத்துவவாதிகள்,கவிஞர்கள் போல நானும் அதில் ஆழ்ந்திருந்தேன்.சில காலம் அதுபற்றி ஆராய்ச்சி செய்தேன். மரணம் பற்றி எனக்கு பயமில்லை. நரைமுடியும், மங்கும் பார்வையும் என்னைச் சிரிக்க வைக்கும் .எனினும் சுற்றியுள்ள புறக்கணிக்கப்பட்ட முதிய வர்களைப் பார்க்கும் போது நடுக்கம் வருகிறது.ஆனால் கவிதை என்று வரும் போது நான் ’மார்க்கண்டேயன் ’போலத்தான். இறந்த கணவன் சத்யவானை மீட்டுக் கொண்டு வந்த சாவித்ரி நான்.ஒரு வகையில் யுலிஸசின் இரண்டாவது ஒடிசி போலத்தான்.

கே:கவிஞனாக எப்படி உங்களை மதிப்பிட்கிறீர்கள்?நவீனத்துவமாகவாகவா?

பதில்:ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு என்னைப் படியுங்கள்.நான் எதிர்காலத்தின் கவிஞன் என்பதை உணர்வீர்கள்..பாஸ்ட் ஃபுட் போன்றதான இன்றைய இலக்கியப் போக்கை யார் விரும்புகிறார்கள்? மலையாள மொழி இருக்கும் வரை,என் வாசகன் / வாசகி அவன் மண்ணையும் ,மரபையும் என் கவிதைகளிலிருந்து மீண்டும் கண்டறிவார்கள்.

தி.இரா.மீனா

*****

நன்றி :Kavya Bharathi Indian Literature in English and Translation, American College , Madurai.

Indian Literature –Sahitya Academy Feb 2013