Category: கட்டுரை

காஞ்சனா அம்லானி / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 09 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

காஞ்சனா அம்லானி

காஞ்சனா அம்லானி

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

காதலும் அன்பும் நேசமும் அனைத்து உயிர்களுக்குமே பொதுவானது. அந்த உணர்வுதான் ஒவ்வொன்றையுமே இவ்வுலகில் ஜீவிக்கச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மீது பேராவல் கொள்ளச் செய்கிறது. தினமும் வாழ நேரும் புதுப்புது மாற்றங்களுடனான வாழ்வில், சக உயிரிடமிருந்து மாறாத அன்பைப் பெறுவது ஒரு பாக்கியமன்றி வேறென்ன?

சகல வசதிகளும் காலடியில் கிட்டக்கூடிய இக் காலத்தைப் போலவன்றி, அக் காலத்தில் தொலைதூரம் சென்ற தம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு கடிதம் எழுதியனுப்பி விட்டு, அதற்கு பதில் கிடைக்க மாதக் கணக்கில் காத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அந்த அன்பைக் குறித்து சிலாகித்துப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறோம். அவர்களை அவ்வாறு காத்திருக்கச் செய்ததுவும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான அன்புதான் இல்லையா?

தாய் – சேய் மற்றும் ஏனைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான அன்பு போலவே யார், எவரென்றே அறியாது ஏதோவொரு சந்திப்பின் போது அல்லது சடுதியாகக் கிடைத்த தொடர்பொன்றின் மூலம் இருவருக்கிடையில் தோன்றக்கூடிய உறுதியான அன்பும் கூட போற்றத்தக்கதுதான். சமகாலத்தில் உண்மையான அன்புக்கெல்லாம் சாத்தியமில்லை என நேசத்தில் தோற்றவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். உண்மையான அன்பு எங்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதைப் பாதுகாக்கத் தேவையான விட்டுக் கொடுப்பும், புரிந்துணர்வும், பூரண நம்பிக்கையும்தான் அரிதாகிக் கொண்டு வருகிறது.

காதலையும், நேசத்தையும், அன்பையும் தடுப்பது நியாயமற்றது. அது ஒரு காட்டாறு. அதன் போக்கிலேயே பாய விடுவதன் மூலமே அது செல்லும் பாதையெல்லாம் வாடிய பயிர்களைத் துளிர்க்கச் செய்யும். கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமோ, நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலமோ அதனை அடக்கிவிட முடியாது. எல்லாவற்றையும் மீறி அது பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

எனது இதயத்தின் எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்?

நீ எடுத்துச் சென்ற உன்னுடையவற்றிலிருந்து

தவறுதலாக விடுபட்ட ஏதோவொன்று

என்னிடத்தில்

தென்படாத வர்ணக் கறையைப் போல

மிகப் பெரிதாகவும்

கருங்கல்லைப் போலப் பாரமானதாகவும்

இதயத்துக்குள் ஆழ ஊடுருவிய

நானறியாத ஏதோவொன்று

என்னிடம்

இந்தளவு தனிமை

எங்கிருந்துதான் உதித்ததோ

எனக்குள்ளே மூழ்கிப் போயிருந்த ஒன்று

எப்படி உனக்குரியதாயிற்றோ

எனது இதயத்தின்

எவ்விடத்தில் நீ ஒளிந்திருந்தாய்

இந்தளவு துயர் தந்து போக?

***

உறவைப் பிரிந்து விலகிச் செல்பவர், தனக்குரியவற்றையெல்லாம் எடுத்துச் சென்ற போதிலும், அவர் ஏதோவொன்றைத் தவறுதலாக விட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அது நேசித்த மனதை மிகவும் பாரமாக அழுத்துகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவிற்குத் துரத்துகிறது. இவ்வளவு துயரத்தையும், தனிமையையும் மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போகும் அளவிற்கு, இத்தனை காலமாக எனது இதயத்தின் எந்த இடத்தில் நீ ஒளித்துக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்கச் செய்கிறது அன்பு.

இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்கும் கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானி இலங்கையில் பத்திரிகைத் துறையில் பதினான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக பணியாற்றி வருபவர். சிங்கள மொழியில் சிறுகதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதி வருகிறார். சிறுகதை மற்றும் கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது புதிய கவிதைத் தொகுப்பான ‘உனதிரு விழிகளும் பூமராங்குகள்’ இம் மாதம் ஏழாம் திகதி சிறப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

இரு ஜீவிதங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பயணிக்க ஆரம்பிக்கும் காதல், திருமணம் ஆகிய உறவுகளில் அன்பின் நெருக்கம், அப் பந்தங்களை இன்னுமின்னும் நெருங்கச் செய்கிறது. அப் பிணைப்புக்களில் ஏற்படும் பிரிவும், விலகலும் அந்த உள்ளங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்கிறது. கவிதாயினி காஞ்சனா அம்லானியின் இக் கவிதையும் கூட, இதயத்தில் ஆழமான வலியை மீதமாகத் தந்து விட்டுப் போன காதலொன்றைக் குறித்தே அமைந்திருக்கிறது. காதலும், நேசமும், அன்பும் அனைவருக்குமே பொதுவானது. அதன் பிரிவு தரும் வலியும் அவ்வாறுதான்.

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

mrishanshareef@gmail.com

வானம்பாடி இளமுருகு / சென்னிமலைதண்டபாணி

இளமுருகு

இளமுருகு

மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்த கவிதை வானில் பேரிடி இடித்துப் பெருமழை பெய்த காலம் வானம்பாடிக் கவிதைக் காலம்தான்.. நமுத்துப் போன சிந்தனைகளைச் சலித்துப் போன சொற்களில் சிலர் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது மகாகவி பாரதி, புரட்சிக்கவிஞர் வழியில் பயணித்த வானம்பாடி புதிய திசைகளைக் கவியுலகில் அறிமுகப்படுத்திவைத்தது. மானுட எழுச்சியைப் பாடிப் பறந்த அந்தப் பறவைக்கு “வானம்பாடி” என்று பெயர் சூட்டிய பெருமகனார் நம் கவிஞர் இளமுருகு அவர்கள். அதற்கு “மானுடம் பாடும்” என்று சிறகு சேர்த்தவர் கவிஞர் சிற்பி. வானம்பாடிக்கு முன்னோடி இதழாக மரபுக் கவிதைகளைச் சுமந்து கொண்டு தேனீ பறந்தது.

அதைப் பறக்கவிட்டவர்கள் நம் கவிஞர்கள் இளமுருகு அவர்களும் புவியரசு அவர்களும். வானம்பாடி என்று பெயர் வைத்தபின்னால் நடந்த இரண்டாவது கூட்டம் கோவை என்.டி.சி. கல்வியகத்தில் நடந்தபோது புவியரசு, சிற்பி, இளமுருகு, முல்லை ஆதவன்,அக்கினிபுத்திரன்,மேத்தா, ஜன.சுந்தரம், ஞானி,சி.ஆர்.ரவீந்திரன்,நித்திலன்,சிதம்பரநாதன், சக்திக்கனல், தேனரசன், கங்கைகொண்டான், சி.வேங்கடசாமி, ஆதி ஆகியோர் கலந்துகொள்ள அந்தக் கூட்டத்தில் கவிஞர் இளமுருகு, மலையாளக் கவிஞர் வயலாரின்

”பூந்தேனருவி பூந்தேனருவி
பொன்னிற நதியின் தங்கையே
நமக்கொரே மோகம்
நமக்கொரே தாகம்
நமக்கொரே பிராயம்”
என்ற பாடலைப் பாடுகிறார். இதுவே வானம்பாடி இயக்கத்தின் இலட்சியப் பாடலாக இருந்தது என்கிறார் கவிஞர்.

எப்படி வானம்பாடி இயக்கம் உருப்பெற்றது? கவிதைகளை எவரும் அரங்கேற்றலாம். விமர்சனம் செய்யலாம். அதனால் புதிய புதிய கவிஞர்கள் புறப்பட்டு வந்தார்கள். எவருடைய கருத்துக்கும் தடையில்லை. எனவேதான் மக்களிடத்திலும் மாணவர்களிடத்திலும் வானம்பாடி நிலைத்து நின்றது. முல்லை ஆதவனும், அக்கினிபுத்திரனும் புதுக்கவிதைக்கான களம்காணக் கிளைஅசைத்த போது வானம்பாடி வந்தமர்ந்து பாடியது. இது ஒரு சுருக்க வரலாறு. இந்த வரலாற்றின் பக்கங்கள் தோறும் பாடி நடந்தவர் இளமுருகு.

இன்றைக்கு வரையிலும் வானம்பாடிகளைக் குறித்து நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. என்ன காரணம்? அவர்கள் பெற்ற வெற்றிதான். வேறென்ன? மிகச்சிறந்த கவிஞர்களை,அறிஞர் ஞானி போன்ற தேர்ந்த திறனாய்வாளர்களை, சி.ஆர்.ரவீந்தரின், நண்பர் சூர்யகாந்தன் போன்ற மிகச்சிறந்த கதையாளர்களை வானம்பாடித் தமிழுக்குத் தந்திருக்கிறது என்பதுதான்.

அன்றைய காலகட்டக் கவிதை எப்படி இருந்தது?கலாநிதி கைலாசபதி மிக அழகாகச் சொல்வார்

“புதுக்கவிதைகள் வெளிவந்த தாசப்தத்திலே, அவற்றில் தன்னுணர்ச்சிப் பண்பு குறைாகவே காணப்பட்டது. அதீத நம்பிக்கை வறட்சி, அந்நியமயப்பாடு, பாலியற்பிறழ்ச்சி, மனோவிகாரம், போலி மேதாவித்தன்மை முதலியவற்றால் உந்தப்பெற்று, மேனாட்டு நாகரிகப் பேதலிப்பில் பிறந்த “ஒலிமுறிவுக் கவிதைகளை”க் கண்மூடித்தனமாக நகல் செய்யப்பட்டது.

ஆயினும் புதிய தலைமுறை, வானம்பாடி,தாமரை, செம்மலர் முதலிய சிற்றேடுகள் புதுக்கவிதைகளை நெறிப்படுத்தத் தொடங்கிய பின் தத்துவ வீச்சும், தமிழ்த்திறனும்,தனித்துவமும், பொருள்தெளிவும், கருதது அழுத்தமும் வாய்க்கப்பெற்ற புதுக்கவிதைகள் பல தோன்றியுள்ளன. நா.காமராசன் முதல் சி.ஆர்.ரவீந்திரன் வரை புதுக்கவிதை வளர்ச்சி இன்று இலக்கிய வரலாற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது. மானுடத்தின் குரலே தன்னுணர்ச்சிப் பாடலாக ஒலிக்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை.” (கவிதைநயம்பக் 71). என்றார். அதுமட்டுமல்ல

ஓசைநயம் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்படுமாயின், வசன கவிதை எனப்படும் வெற்றுச் சொற்கூட்டம் கிடைக்கும். ஓசைநயத்தை அளவுமீறிப் பிரதானப் படுத்தினால், தெளிவு குன்றிய சலங்கை நாதம் பெறப்படும். ஓசை வறுமையுடைய வசனக் கவிதைகள் போலவே,கருத்துத் தெளிவில்லாத கிண்கிணிச் சிலம்பல் ஒலி்ப்பாட்டுகளும் தரம் குறைந்தவையே. இவற்றைப் பாகுபடுத்திக் காணப் பழகுவது சிறந்த விமர்சனப் பயிற்சியாகும்” (பக் 133) என்று சொல்லிவிட்டு

‘நாட்டுப்பாடல்களுக்குள்ள மரபாற்றலையும் வெகுஜனப் பண்பையும் உணர முற்பட்டதாலேயே யாப்பிலாக் கவிதை எழுத ஆரம்பித்த புதுக்கவிதையாளர்கள் கூட நாளடைவில் நாட்டுப்புறப் பாடல்களிலிருந்து உயிர்ச்சத்துப் பெற விரும்பினர்.

நாட்டுப்பாடல்களில், பேச்சு வழக்கில் உள்ள வசனநடை வடிகட்டப்பட்டு இயல்பாக அதே நேரத்தில் சொற்களுக்குள்ளே உள்ள ஒலிநயச் சேர்க்கை குன்றாத அளவுக்கு நாட்டுப்புறக் கவிதைகளாக உதடுகளில் வாழ்கின்றன. இதனால்தான் நா.காமராசன். சிற்பி, இன்குலாப், செந்தமிழ்மாறன். புவியரசு போன்ற புதுக்கவிஞர்கள் நாட்டுப்புறக் கவிதைகளை(பாடல்களை)ப் பின்பற்றி எழுதுகின்றனர்(பக் 177) இவ்வுணர்வு பரவலாகச் செயற்பட்டால் தற்காலக் கவிதை ஆரோக்கியமான பாதையில் நடைபோடுகிறது என்று துணிந்து கூறலாம்(பக் 177). என்கிறார்.

பல ஆண்டுகளுக்குமுன் நான் ஒரு கவிதைப்பிரதியைப் படித்தேன். பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரியில் முதுகலை தமிழ் முதலாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவர் ஒருவர் எழுதிய கவியரங்கக் கவிதை. அற்புதமான மரபுக் கவிதை. விருத்தத்திலும் சிந்திலும் விளையாடியிருந்தார். இந்தி எதிர்ப்பின்போது கொந்தளித்த அவர் மனஉணர்வுகள் அந்தக் கவிதைக்குள் கொதித்துக் கிடந்தன. அதைப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவரே மறந்துபோன அந்தக் கவிதையை ஒளிநகல் எடுத்து அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அது ஒர் இனிய தருணம். அவர்தான் வானம்பாடிக் கவிதை இயக்கத்துக்கு விதைபோட்ட கவிஞர் முல்லை.

ஆதவன் அவர்கள்.. சில காலம் என் வாசலுக்கு வரவில்லை.அப்போது அதைப் பறக்கவைத்தவர் அண்ணன் சிற்பி அவர்கள்.. உடனே கடிதம் எழுதினேன். உடனடியாகச் சில நாள்களில் உள்நாட்டு அஞ்சலில் பதில் பறந்து வந்தது. வானம்பாடி அமர்ந்து அமர்ந்து பறந்து வருகிறது. எல்லாம் என் தோள்களில் நானாகப் போட்டுக்கொண்டது.என்று எழுதியிருந்தார் அண்ணன் சிற்பி அவர்கள்.. வெள்ளிக்கிழமை எங்களூர்ச்சந்தையில் புத்தகங்களை விரித்து வைத்து விற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அங்கே வாங்கினேன். அண்ணன் புவியரசு அவர்களின் முதல் சிறிய நூலை. இப்படித்தான் வானம்பாடிக் கவிஞர்களின் தொடர்பு எனக்கு நீண்டகால உறவானது. அதனால்தான் அவர்களின் தோள்களில் நின்று என்னால் எழுத முடிகிறது. இந்த நேரத்தில் பின்னாளில் சுதந்திரம் என்ற தலைப்பில் எழுதிய அண்ணன் அக்கினிப்புத்திரன் அவர்கள் எழுப்பிய கலகக் குரல் நமுத்துப்போன கவிஞர்களை எல்லாம் நடுங்க வைத்தது..நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து என்ன பயன்? வாக்குச்சீட்டுப் போடுவதுதான் கண்டபலன். யாருக்காக? யாருக்கோ ஒருவருக்காக. நம்மை ஆட்டிப் படைப்பவனுக்காக. நமக்குச் சுதந்திரம் உண்டா? உண்மையில் இல்லை. இதை

“கூண்டு திறந்தது
சிறகு விரிக்கவா
ம்..ம்..ம்
சீட்டெடுக்க”
என்கிறார்.

கிளி என்ற புறப்பொருளைக்கூடக் குறிக்கவில்லை. ஆனால் கிளி என்று குறிக்கப்படுவது நாம்தான் என்பது தெளிவாகிவிடுகிறது. உலகெங்கும் சுதந்திரம் கிட்டியும் மேடேறாத மனிதர்களின் நிலையைச் சுருக்கமாகச் செறிவாகச் சொல்லிவிடுகிறார். இப்படித்தான் வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் செம்மாந்த சிந்தனைகளை முன்னெடுத்தார்கள். மூடுமந்திர முணுமுணுப்புகள் இல்லை. வெடிப்புறப் பாடினார்கள்.

கைலாசபதியின் கருத்துக்களின் வழியே வானம்பாடிக் கவிதைகளைப் பார்த்தால், அவர்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்சனைகளைப் பாடுபொருளாக்கினார்கள். ஓசைநயத்தை முற்றாக ஒதுக்கவில்லை. வெறும் உரைநடையைக் கவிதையாக்க முயற்சிக்கவில்லை. உலகப்பார்வை அவர்களுக்கு இருந்தது. உள்ளூர்ப்பிரச்சனைகளும் அவர்கள் கவிதையாக்கினார்கள்.

பல புதிய சோதனை முயற்சிகளைச் செய்தார்கள் கவிதையை நாட்டுப்புறப்பாடல் வடிவில் வானம்பாடிகள் மிகச்சிறப்பாகக் கையாண்டார்கள் என்பதற்கு கவிஞர் அண்ணன் சிதம்பரநாதன், எளிய நாடோடி மக்களின் வலிமிகுந்த வாழ்க்கையைக் கண்முன்னே காட்சிப்படுத்துகிற கவிதையே சாட்சி.

“கோழிக் குழம்பா வச்சா குறத்தி
குறவனையும் புடிச்சாங்க தொரத்தி
டேசனிலே கொண்டுபோயி அடைச்சு
கேசு போட்டு மாட்டுனாங்க அடிச்சு
கோர்ட்டுள கொண்டுவந்து நிறுத்தி
குத்தத்தைச் சாட்டுனாங்க வருத்தி
புள்ளத்தாச்சிக் காரியவ சொன்னா
புருஷன்மேலே சத்திய மின்னா
எங்களுக்குத் தெரியாது எசமா
கோழி திருடவில்லை நெசமா
காளான் குழம்பு வச்சா வாசம்
கோழிக் குழம்பாட்டம் வீசும்”

நம் கண்முன்னால் அந்தக்காட்சியை இப்படித்தான் புதுக்கவிதை விரித்துக் காட்டுகிறது. சமகாலப் பிரச்சனைகளைப் பாடாமல் கவிஞனால் இருக்க முடியாது. முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பது கவிதையாகாது. பணத்துக்கு விலைபோகும் மனிதர்களும் அவர்களைப் பகடைக்காய்களாக உருட்டிவிளையாடும் அரசியல்வாதிகளையும் விமர்சிக்காமல் கவிதை இருக்க முடியாது.

இப்போது தன் எண்பத்தாறு வயதில், தான் நடந்து வந்த பாதையைச் சற்றே திரும்பிப் பார்த்து, தன் திசைகளில் பூத்துக் கிடந்த மலர்களைக் கோர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் கவிஞர் “வானம்பாடி” இளமுருகு அய்யா அவர்கள்.

கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்காக என்கிற தெளிவு கவிஞருக்கு இருந்தது. அந்தத் தெளிவு பெற இயலாதவர்கள் கவிதையில் வெற்றிபெற முடியவில்லை. சமூகச் சீர்கேடுகளுக்கு எதிராகக் குரல்கொடுத்தவர்கள் வானம்பாடிகள். மூன்றாண்டுகளுக்குமுன்

(ஹரியாணவில் சாமியார்(?) ராம்பாலைப் பிடிக்க ஹரியாணா அரசு 15.43 கோடி பஞ்சாப் 4.34கோடி..சண்டீகர் நிர்வாகம் 3.29 கோடி, மத்திய அரசு 3.35 கோடி என்று மொத்தம் 26.61 கோடி செலவிட்டிருக்கிறதாம்… செய்தி தி இந்து நாளிதழ் 29.11.2014) இப்போது அதே ஹரியானாவில் ராம்-ரகீம் என்கிற சாமியார் ஆடியிருக்கிறார் சகிக்கமுடியாத சல்லாபங்கள். என்ன காரணம்? மூடநம்பிக்கைதான் வேறென்ன? எனவேதான் எல்லாக் கட்டுகளையும் தகர்த்தெறிய அறிவியல்,சமூக விஞ்ஞானச் சிந்தனைகளை முன்னெடுத்தார் நம் கவிஞர்..

தெருவுக்குத் தெரு “கடவுள்” என்று எழுப்பப்படும் எல்லா மூடத்தனங்களையும் “சாலைக்கடவுள்” என்ற கவிதையில் முன்வைக்கிறார். ஒருகாலத்தில் பக்திமானாகக் கோயில் கோயிலாகச் சென்று பேசியவர்தான் கவிஞர் என்பதையும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

“சாலைக் கடவுள்களே— நடுச்
சாலைக் கடவுள்களே

வழியில் தடையாய் முள்ளைப் பரப்பி
வளர்ந்து நிற்கும் கள்ளிகளே!

என்று கவிதையைத் தொடங்குகிறார்.

“மாதா கோவிலாய் மசூதித் தளமாய்
மாரியாய் காரியாய் மாதவன் கோயிலாய்
எங்கோ மூலையில் இருந்த நீங்கள்
எங்கள் வழிகளில் ஏன் முளைக்கின்றீர்?” என்ற கேட்கிறார். இந்த நிலைமை எதற்காக?

“இன்று
சுயநலக் கைகளின் கேடயம் நீங்கள்
வஞ்சகர் மார்புக் கவசம் நீங்கள்
ஊரை விழுங்கும் மூர்க்க முதலைகள்
உறங்கும் ஆழ்ந்த அகழிகள் நீங்கள்”
என்ற உண்மையைச் சொல்கிறார். இன்று நாட்டில் நடக்கும் நாசகார அரசிலுக்கு எது மூல முதலீடாக இருக்கிறது என்பதை அறியாதவர் யார்? இன்று நாடெங்கும் முற்போக்குப் படைப்பாளிகள் திட்டமிட்டுத் தாக்கப்படுவதைப் பாரத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். என்றாலும்

“ஆயிரம் யானைப் பலத்தொடு நிற்கும்
நவீன விஞ்ஞான வாகன மேறி
நாளை நாங்கள் பயணம் தொடர்கையில்
நீங்கள் எங்கள் கால்களில் சிக்கி
நிச்சயம் நிச்சயம் அழியப் போகிறீர்”
என்று நாளை நடக்கவிருப்பதை அன்றே அறிவிப்பு செய்திருக்கிறார்.

அதனால்தான்
“மடாதிபதிகள் காலில்விழும்
ஜனாதிபதிகள் வேண்டாம்”
என்று கவிஞரால் துணிந்து சொல்ல முடிகிறது.

கவிஞரின் உழைப்பும் சுயசிந்தனையும் அவரை நெஞ்சுயர்த்திப் பாடவைக்கிறது.

“சருகல்ல நான்
காற்றில் மிதக்க
காலில் மிதிக்க
காலக் கரையான்
அரிக்காத வைரம்நான்”

என்று பாடுகிறார்.. அழகியல் உணர்வோடு உணர்ச்சி ததும்பக் கவிதை படைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர் கவிஞர்.
தன் வாழ்வின் ஒவ்வோர் அடியையும் திட்டமிட்டு எடுத்துவைத்துச் சிந்தனைகளைச் செதுக்கிச் செதுக்கிச் சீர்படுத்தி செழுமை கண்டவர் கவிஞர் என்பதை
“மனமே விழியாய்
ஒவ்வோர் இரவிலும்
உறுதி நிரப்பி
எடுத்து வைத்தேன்
இரவிலும் கூட…

ஒழுகும் இருளில்
நட்சத்திரங்கள்
வழிகாட்ட
நடந்து வந்தேன்
வனப்பிரதேசம்.

இரவு கிழித்து
உதயம் அறிவிக்கும்
விடிவெள்ளி”
என்கிற வரிகள் எதிரொலிக்கின்றன. பத்துப்பேர் கொண்ட பெரிய குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டிய பொறுப்பில் கவிஞர் சலிப்படையவில்லை. சலியா உழைப்பில் களிப்படைந்திருக்கிறார். எப்படிப்பட்ட பின்னணி கவிஞருக்கு இருந்தது?

கோவைக்கு அருகில் மங்கலப்பாளையம் என்ற கிராமத்தில் படிப்பறிவற்ற எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து நான்காம் வகுப்புக்கு மேல் படிக்க வழியின்றி, வறுமையின் கைகளில் வதைபட்டு, தானே தக்கிளி தயாரித்து விற்று காலணா ஒண்ணே காலணா சம்பாதித்து எட்டாம் வகுப்பை எட்டிப் பிடித்து, அதற்குப்பின் பக்கத்தில் குடியிருந்த பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கும், குதிரைவண்டிக் காரர்களின் குழந்தைகளுக்கும் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்துத் தன் படிப்புக்கான செலவைத் தானே தேடிக் கொண்டு பேரூர்த் தமிழ்க் கல்லூரியில் பயின்று புலவரான அவர் வாழ்க்கையை, அழுக்குப்படாமல் அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தது கவிதைதான்.

அவர் நகர நகராட்சிப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது ஏற்பட்ட தஞ்சைப் புயலின் தாக்கத்தில் எழுந்த முதல் கவிதை “ சமுதாயம்” இதழில் வெளிவந்து இவரை வெளிச்சப்படுத்தியது. கல்லூரிக் காலத்திலேயே இவரும் கவிஞர் புவியரசும் சேர்ந்து புத்தகம் எழுதினார்கள். இருவரும் கோவையின் இரட்டைப் புலவர்களாகப் புகழ்பெற்றவர்கள். “கோவைமலர்” “பூ” என்ற இதழ்களுக்குத் துணை ஆசிரியர்களாக இருந்து, பின் தேனீ இதழைப் பதினொரு முறை பறக்க விட்டார்கள். நடைமுறை வாழ்க்கையில் வறுமையைத் தோற்கடித்த இவர் உழைத்த கடும் உழைப்பு கவிதையைக் கைகழுவிவிடவில்லை. மரபில் ஆழங்கால்பட்ட இவர் புதுக்கவிதையில் சிறகு விரித்தவர். வானம்பாடிக் கவிஞர்களிலேயே ஆரம்பநாள்களிலேயே அறிவியல் சிந்தனைகளை அதிகம் பதிவுசெய்த கவிஞர் இவர் என்று நாம் மனந்திறந்து சொல்லலாம்.

”ஓராணை உடன்பிறந்தே
ஓரானை தனைப்புணர்ந்த
சீரானை திருச்செந்தில்
ஊரானை தேன்கடப்பந்
தாரானை இளமுருகுப்
பேரானை, பேசுவன்என்
பிஞ்சுக்கவி கனியவே”

என்று 1959ல் மரபு வழிப்பட்ட சிந்தனைகளோடு “காந்தி பிள்ளைத் தமிழ்” எழுதிய விரல்கள்தான் கால மாற்றத்திற்கேற்ப
”தமிழ் இனப்படுகொலையும்
நிச்சயம் பிரசவிக்கும்
தமிழ் ஈழம்…
நகரும் சரித்திரம்
இனி அந்தத்
திசைநோக்கித்தான்”
என்றும் எழுதியிருக்கின்றன.

சிறுவயது நிகழ்வு ஒன்றை மிக அழகாகக் “கரியக்கா” என்ற கவிதையில் பதிவு செய்கிறார் கவிஞர்.
தவளையைப் பிடித்துவிளையாடும் விளையாட்டு சிறுவர்களுக்குத் தனிவிளையாட்டு. இவரும் பிடிக்கத் தாவுகிறார். அது குட்டைக்குள் தாவிவிடுகிறது. இவரும் விழுகிறார். சகதி. எழமுடியில்லை. கூடவந்த சிறுவர்கள் ஓடிப்போய்விடுகிறார்கள். உதவிக்காகக் கத்துகிறார். கைகொடுத்துக் காப்பாற்ற வருகிறாள் வேலியோரம் ஆடுமேய்க்கும் கரியக்கா. வரும்போதே ஒப்பாரி வைத்தபடியே வருகிறாள். ஆனால் கவிஞரைக் காப்பாற்றிக் கரைசேர்த்து விடுகிறாள். இந்த நிகழ்வை மிக இயல்பாக,

“திட்டிக் கொண்டே கையால்
சேந்தினாள் கரையில் சேர்த்தாள்.
திட்டும் வாய்.. தேன்சிந்தும் கைகள்”

என்கிறார். இன்றைய வாழ்வை

”மீன்கள் தூங்கும் குளம்போல்
சலனப்படக் கூடாத இந்த வயதிலும்
எதைஎதையோ பிடிக்க
எட்டிக் குதிக்கிறேன்.
பறப்பதைப் பிடிக்க
இருப்பதை இழந்து
நழுவிப் புதைமணல்
வீழ்ந்து தவிக்கிறேன்”
என்று படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

”உள்ளிருந்த சக்தி
உந்தியது என்னை
புதைமணல் நீந்தி நீந்தி
மீண்டுநான் கரையெழுந்தேன்,
இப்பொழுதும் என்நெஞ்சில்
ஆடு மேய்க்கும் கரியக்கா”
என்று தன் வாழ்வையே ஒரு கவிதைச் சித்திரமாக்கிக் காட்டுகிறார். தவளை என்பதை ஒரு குறியீடாகக் கொண்டு அவரவர் அவரவர்க்குக் கிட்டிய வாழ்க்கை அனுபவத்தை அசைபோட்டுப் பார்த்தால் .இந்தக் கவிதையின் ஆழம் புரியும். இந்தக் கவிதையைத் தன் அனுபவமாக மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு மனிதனின் அனுபவமாகவும் மாற்றிவிடுகிற ரசவாதத்தைக் கவிஞர் செய்துவிடுகிறார்.

.இப்படிப்பட்ட அனுபவங்களின் வழியே கவிஞர் வாழ்க்கையைக் கடந்து வந்ததால்தான்
”அனுபவமே
என் வாழ்வு
அதுவேதான் என் செல்வம்” என்கிறார். அதனால்தான் இளைய தலைமுறைக்கு இதயம் திறந்து

“முன்னோர் செல்வம்தின்று
முடமாகிப் போனவனே!
மண்ணுலகே உனக்காக
மலர்ந்து கிடக்கிறது
சிறகுகள் விரியட்டும்
திசைதோறும் பாடிச்செல்” என்கிறார்.

மரபுக் கவிதையிலும் சரி புதுக்கவிதையிலும் சரி தன் சோதனை முயற்சிகளைச் செய்தவர் கவிஞர்.அறிவியல் உண்மைகளை அழகியல் அனுபவமாக மாற்றி இயற்கையின் இயக்கத்தைப் பாடுபொருளாக்கிவிடுகிறார். சூரியனையும் பூமியையும் தாயும் சேயுமாக வைத்துப் பாடுகிறார்.

“பூமிக் குழந்தை புலம்பலொலி.. மேனியெலாம்
முத்து வியர்வைத்துளிகள் மூச்சற்றுப் போனதுபோல்
மட்ட மலாக்காக வான்பார்த்துக் கிடக்கிறது”
என்று பூமியின் தோற்றத்தைப் புலப்படுத்துகிறார். சூரியன் தவிக்கும் தவிப்பை
“வாரி எடுத்துன்னை மார்போடு சேர்த்தணைத்து
முத்தமிட என்நெஞ்சில் மூளுதடி பேராசை
என்செய்வேன் என்மகளே..என்மேனி தீப்பந்தம்”
என்று இயற்கையைப் பாடுபொருளாக்கிப் பாடுகிறார். பூமியைக் குழந்தையாகக் கருதிய கவிஞர் தாயாக வைத்துப் படிமக் கவிதையைப் படைக்கிறார்

“ஆயிரம் மானிட நெஞ்சுகளாலும்
அளந்தள வறியா வான்வெளிப்பரப்பில்
தேகம் தீயினில் வேகும் ஆதவன்
திசைதடு மாறிச் செல்கையில் என்றன்
அன்னையைத் தூக்கி வெளியில் எறிந்தான்
அக்கினிச் சேறாய் அவளிங்கு வந்தாள்”

அழகாய் படிம அடுக்குகளை அடுக்கிக்கொண்டே வருகிற கவிஞர்
”என்றோ ஒருநாள் எதிர்பாராமல்
கால வெள்ளக் கரையில் எங்கோ
பூத்தது மானிடப் புதுமலர்… அன்னை
பார்த்துப் பார்த்துப் பனிநீர் அரும்ப
எடுத்துத் தொடுத்த மானிட மாலையில்
இருக்கும் எளிய ஒருசிறு மலர்நான்”
என்று பிரபஞ்ச வரலாற்றையே பிழிந்து தருகிறார். அன்றைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய சிந்தனை அபூர்வமானது. அறிவியல் பார்வையின் வழியே சமூக விமர்சனத்தை முன்னெடுத்தவர் கவிஞர்.

அதன் வழியே தன்னையே தான் சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்கிறார். அவரின் உள்மன விமர்சனம்

“எனக்குள் ஒருகுரல்.

எல்லாம் தெரிந்தவனென்று
பீற்றிக்கொண்டாய்
எனக்கெவர் நிகரெனப்
போற்றிக் கொண்டாய்.

“எல்லாம் இரவல்தானா
சுயம் அற்ற சுடலை மண்ணா நீ?”
என்று கேட்டுவிட்டு

“அனுபவச் சூட்டில்….
விழித்த மனவெளியில்
அதோ என் அறிவு தேவதை
விளக்கேந்தி வருகிறாள்.”
என்கிறார்.

கவிஞர் நகைப்பட்டறையின் அனுபவங்களைப் பெற்றவர். படிக்க முடியாமல் தவித்த பால்யகால நினைவுகளை
“பால பருவத்தில்
படிக்காத காலத்தில்
ஊர் ஊராய்
ஓடிய வாழ்க்கை
ஊக்கம் தந்தது” என்கிறார். இது சுயபுலம்பல் அன்று. வாழ்வின் உண்மை தரிசனம். அவர் வாழ்வில் உற்ற துணையாய் இருந்து வழிகாட்டி வழிநடத்தியவர் நண்பர் ஜன.சுந்தரம். தீர்க்கமான சிந்தனையாளர்.. அதனால்
“உள்ளமும் வாழ்வும்
ஒன்றிய நட்பு
உறுதுணையானது” என்று சொல்லிவிட்டு

“அலைஅலையாய்ப்
பொங்கும் வெளிச்சம்
வெளியிலும் என்னுள்ளம்.
மனம் தோகைவிரித்தாடியது.”
என்று கண்முன்னால் தன் வாழ்வையே சித்தரித்துக் காட்டுகிறார்.

தன் மாணவர் இறந்த போது மனங்கசிந்த கவிஞர் “பூமி நமக்கு குருசேத்ரம்” என்று எழுதுகிறார். அக்கவிதையில்
”ஓ! காலமே!
உனக்கும் எனக்கும் உறவுண்டு
உள்ளே நமக்குள் பகையுண்டு
என்னில்நீ…. உன்னுள்நான்..
பூமி நமக்கு குருசேத்ரம்”
என்கிறார். “பிரகலாதன்” என்கிற கவிதை வர்க்கப்போராட்டம் குறித்த படிமக் கவிதையாக மிளிர்கிறது.

“தந்தையே
உமது கைகளில் பகடைக்காய்களாய்
உமது காலில் பிய்ந்த செருப்பாய்
உமது வாயில் சாராய நெடியாய்
நாங்கள் எத்தனை காலம் இருப்பது?” என்கிற கேள்வி தந்தையிடம் மகன் கேட்கும் கேள்விமட்டுமல்ல..தொழிலாளி, முதலாளி வர்க்கத்திற்குள் கேட்கப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கிற கேள்வி. இன்றைய இளைய உள்ளங்கள் எப்படியெல்லாம் கற்பனைக் குதிரையில் பறந்து கொண்டிருக்கின்றன… காலத்திற்கேற்ப மாறமுடியாத மனங்கள். சமுதாயக் கண்ணோட்டத்தில் கவிதையைப் படைக்கிறார் கவிஞர்

“நீ ஆசைப்படும் வேலை
யார்கொடுப்பார் மகனே?
வாழ்க்கை நெருப்பு
எரியவில்லையா உன்னுள்?
காலங்கள் தோறும் மாறும் தொழில்கள்
மாறுந் தொழிலுக்கு மாறா மனிதர்கள்
தார்மெழுகிய நகரத் தெருக்களில்
காகிதம் மேயும் தொழிலற்ற வண்டிக்
குதிரைகள் போலக்
காலப் போக்கில் காகிதம் தின்பர்.” என்று விமர்சிக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல..

“உறவும் நட்பும் தரும்
அவமானங்களின்
ஆலகாலம் விழுங்கு
அமுதாய் மாற்று” என்று அரிச்சுவடியைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.

பங்களாதேஷ் பிரிவிணையின் போது

“.இனியும் இவனொடு வாழ்க்கை நடத்த
என்னால் முடியாது
இதயம் முழுதும் நெருஞ்சிக் காடு
இரத்தம் கசிகிறது,”
என்று பாடுகிறார். இதைத் திரும்பத் திரும்பப் படித்துப் பார்க்கையில் அலைஅலையாய் எத்தனை எண்ணங்கள் எழுகின்றன? பங்களாதேசுக்கு மட்டும்தானா பொருந்தும் இந்த வரிகள்? அதிகார மையம் ஓரிடத்தில் மட்டும் குவிக்கப்படுகிற பொழுது எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ள இந்த வரிகளே போதும்.

நிலவில் மனிதன் முதன்முதல் கால்பதித்ததைப் பதிவு செய்யும் கவிதை “விஞ்ஞானக் கன்னி”. அதில்
“காலத்தின் நெற்றியிலே
கருஞ்சாந்துப் பொட்டான
கோல நிகழ்ச்சி” என்கிறார்.

இப்படிப்பட்ட பார்வை கவிஞரின் கவிதைகள் பெரும்பாலானவற்றில் காணக் கிடைக்கின்றன. செம்மொழி என்று நம் தமிழைச் சிறப்புச் செய்த காலத்திற்கு வெகு முன்பே கவிஞர்
“என்னெதிரில் கைகட்டி
.இருந்தமொழிச் சோதரிகள்
ஏழடுக்கு மாளிகையில்
எனைப்பார்த்துச் சிரிக்கின்றார்” என்கிறார்.

அன்றைய இந்தி எதிர்ப்பில் எத்தனைபேர் வெந்து மடிந்தார்கள். அவையெல்லாம் விழலுக்கிரைத்த நீராகிவிட்டது இன்று. இந்த வரிகளுக்குள் இன்றைய நிலையைப் பொருத்திப் பாருங்கள். கவிதையின் சூடு நம்மைச் சுடும். மனிதனைப் பற்றிப் பாடுகிற பொழுது கவிஞர் பெருமிதம் ததும்ப

“மானிட வீணையின் கானம் எழுந்தே
வானைத் தொடுகிறது—இந்த
மண்ணில் விண்ணில் காற்றில் மனிதன்
சுவடுகள் தெரிகிறது” என்கிறார்.
அதனால்தான்

“உழைப்பின் காலில் முத்தமிடும் சொர்க்கம்
வேட்டுவன் நாவில் உதிக்கும் காவியம்”

என்கிறார். இந்த வரிகளுக்குள் எத்தனையோ வரலாறுகள் உறவாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. சமூகநீதியைச் சமாதிக்குள் தள்ள நடத்தப்படுகிற நாடகங்களைக் கண்டும் காணாமல் வாய்மூடிக் கொண்டிருக்கும் ஊமைகளைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்ல? கவிஞரின்

”பதவிகளின் காலில் விழும்
மனிதன் சொன்னான்
நான்
யாருக்கும் அடிமையில்லை”
என்கிற வரிகள் எத்தகைய அர்த்த அடர்த்தி நிரம்பியவையாக இன்று விளங்குகின்றன? மரபில் ஆழக் காலூன்றிக் கவிபடைத்த கவிஞர் அண்ணல் காந்தியடிகளைப் பாடுகிறபோது
“கள்ளிருக்கும் மலர்களிலே
உள்ளிருக்கும் வண்டுகள்போல்
காசுகுறி கொண்டிருக்கும் உலகம்—அதைக்
கண்டுவிட்டால் வந்துவிடும் கலகம்” என்கிறார்.

குற்றவாளிகள் சிறைக்குள்ளும் குதூகலத்துடன்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை மக்கள் பார்த்துக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தக் கொடுமைகளையெல்லாம் தட்டிக்கேட்கக் கவிஞரின்
“வெட்டிப் புதைத்தாலும்
மண்ணில் நிழல்பரப்பி
விழுதூன்றுவேன்”
என்ற வரிகளை இதயத்தில் ஏந்தியவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

கவிஞர் இளமுருகு மலையாளக் கவிஞர் குமாரன் ஆசானின் ”மாறுதல்” கவிதையை நண்பர் ஜன.சுந்தரத்தின் உதவியோடும் வால்ட்விட்மனின் “முடிவற்று ஆடும் தொட்டில்” கவிதையை “நவஇந்தியா” துணைஆசிரியரும் முதுபெரும் படைப்பாளருமான அறிஞர் டி.சி. இராமசாமி அவர்களின் உதவியோடும் மிக அழகாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் வாழ்வை நேசித்தவர்கள். அதோடு போராடியவர்கள். வாழ்வின் மீது நம்பிக்கையை ஊட்டியவர்கள். சொற்களில் சூடேற்றிக் கவிதையில் வைத்தவர்கள். அறிவியல் சிந்தனைகளை, சமுதாயச் சிந்தனைகளைக் கவிதையில் கொணர்ந்தவர்கள். அதனால்தான் இன்றும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கவிஞர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த இடத்தில் பேராசிரியர் தமிழவன் தீராநதி பிப்ரவரி 2017 இதழில் எழுதிய “வாசகன் முக்கியம் ஆசிரியன் அல்ல“ என்கிற கட்டுரை வரிகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. என்ன சொல்கிறார் பேராசிரியர்? “கல்லூரி விடுதிகளில் வசிக்கும் இலக்கியப் படைப்பு ஆர்வம் இருக்கும் இளைஞர்கள் தமிழ்க்கவிஞர்கள் எங்கே வந்துவிடுவார்களோ என்று பயப்படுகிறார்கள்” என்கிறார்.

எப்படிப்பட்ட கவிஞர்களை என்பதை விளக்கமாக எழுதியிருக்கிறார். அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அன்றைய வானம்பாடிக் கவிஞர்களுக்கு மாணவர்கள்,இளைஞர்கள் மத்தியில் கிடைத்த வரவேற்புக்கு என்ன காரணம் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இங்கே போலிப் படைப்பாளிகளை நம்பிக்கை வரட்சியாளர்களைக் குறித்து “சவாரி” என்ற கவிதையில் சரியாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர் இளமுருகு.

“இருளிலே நீந்திப்பறக்கும்
மனக்குதிரையே!
சாட்டைச் சொடுக்கில்
உன்னை வழிநடத்திச் செல்லும்
மாயமனிதர்கள் யார்?
அவர்களையும்
ஆட்டிப்படைக்கும்
சூத்திரதாரிகள் யார்?

இந்தக் கவிதைவரிகளோடு இன்றைய அரசியல்நிலையையும் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கலாம்.

கவிஞர் எப்படி இருக்கிறார் தெரியுமா? அவர் முகத்தைக் கொஞ்சம் பாருங்கள். கவிதையின் கம்பீரத்தைக் காணமுடியும்.அவர்யார்?
“காட்டாற்றங்கரையில்
காத்துக் கி்டக்கிறேன்
கால காலமாய்ப்
பூத்துக் கிடக்கிறேன்” என்கிறார். வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களைப் பார்த்தவர் கவிஞர். அதனால்தான்

“எண்ணங்கள் ஆயிரம்
கோடிகள் என்னுள்
ஏமாற்றங்களே
சிரித்தன என்முன்…

வீட்டு முல்லையாய்ப்
பூத்துச் சொரிய
விம்மி எழுகின்ற
ஆசைப்பெருக்கில்…

இன்றும் தளிர்க்கிறேன்
இனியும் தளிர்ப்பேன்”

என்று கம்பீரமாகப் பிரகடனம் செய்கிறார். இது வெற்று கோசமோ முழுக்கமோ அல்ல. அவர் வாழ்க்கையின் துடிப்பு. வளர்ச்சியின் துடிப்பு.

”ஒரு கவிதையைப் படிக்கும்போது அதன் தலைப்பையோ அல்லது சிற்சில சொற்களையோ பார்த்த மாத்திரத்தில் ஒரு முடிவுக்கு வராதுஈ நுட்பமாகப் பாடலைப் பலமுறை படித்தல் வேண்டும்.” (கவிதை நயம் பக் 129) என்பார் கலாநிதி கைலாசபதி. இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பையும் திரும்பத்திரும்பப் படிக்கவேண்டும். சமகாலத்தோடு பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் கவிதை எப்படிக் காலம் கடந்து நிற்கிறது என்பதைக் காண முடியும். கவிஞனின் கவிதை மட்டுமல்ல அவன் வாழ்வும் அழகு மிக்கதாக இருக்க வேண்டும். இங்கே கவிஞர் இளமுருகுவின் கவிதைகள் அழகொளிர மிளிர்கின்றன… அவரின் வாழ்க்கையைப் போலவே.

மற்றவர்கள் நடைபயிலப் பாதையைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. நம் கவிஞர் ஒரு காவியத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அதையும் விரைவில் வெளிக்கொணர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டு “வெள்ளைப் பறவை“க்குப்பின் சாகித்ய அகாதமி விருதை அதிகம் பெற்றவர்கள் வானம்பாடி இயக்கக் கவிஞர்கள்தான் என்று சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். எதிர்காலத்திலும் வானம்பாடிகளின் குரல் ஒலித்துக்கொண்டுதானிருக்கும்.அந்தக் கவிதையை முன்னெடுப்பவர்கள்தான் கவிதையில் வெற்றிபெற முடியும், வெற்றி பெறுகிறார்கள் .

யுத்தத்துக்காக ஆயுதமா ஆயுதத்துக்காக யுத்தமா? – ஆர். அபிலாஷ்

images (10)

இது ஒரு கோழியா முட்டையா என்பது போன்ற சிக்கல் என உங்களுக்கு தோன்றலாம். ஆனாலும் இக்கேள்விக்கு என்னிடம் தெளிவான விடை ஒன்று உள்ளது. மேலும் இக்கேள்வி வெகுசுவாரஸ்யமானது எனத் தோன்றுகிறது.

மனிதனின் தேவைகள் ஒரு பண்டத்தை உற்பத்தி பண்ணத் தூண்டுகிறதா அல்லது நேர்மாறா? சமீபத்தில் ஒரு சமூகவியல் வகுப்பில் ஒரு மாணவி மார்க்ஸிய கோட்பாடு பற்றி பேசும் போது இவ்விசயத்தை குறிப்பிட்டாள். தேவையே பொருட்களின் உற்பத்தியை நேரடியாய் தீர்மானிக்கிறது என்றாள். நான் அவளிடம் கேட்டேன், “ஒரு அழகிய சுரிதார் பார்த்ததும், ஒரு புது போன் சந்தையில் வந்ததும் வாங்கத் தோன்றுகிறது. அங்கே தேவையா அல்லது அப்பொருள் நமக்குள் தூண்டும் ஆசையா நம்மை வாங்க வைக்கிறது? அதே போல ஒரு புதுப்படம் வெளியாகி அதைப் பற்றி மீடியாவில் பரபரப்பாய் பேசினால் போய் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. நாம் பார்க்க ஆசைப்பட்டதனால் அப்படம் வெளியானதா அல்லது அப்படம் வெளியானதால் நமக்கு பார்க்க ஆசை தோன்றியதா? அத்தியாவசிய பொருளான மின்சாரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். உற்பத்தி செய்யப் படும் ஒவ்வொரு மின்சாதனப் பொருளும் மின்சார நமது பயன்பாட்டை அதிகரிக்க வைக்கின்றன. இப்பொருட்களை கொடு என நான் சந்தையிடம் கேட்கவில்லை. ஆனால் சந்தை இப்பொருட்களை தட்டில் வைத்து என்னிடம் நீட்ட நீட்ட எனக்கு கூடுதல் மின்சாரம் தேவையாகிறது. எனக்கு மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு ஒரு பிக்சர் டியூப் டிவி போதும். நூறு ரூபாய்க்கு கேபிள் கனெக்‌ஷன் போதும். ஆனால் இரண்டுமே இனி கிடைக்காது என ஆகும் போது நான் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எல்.சி.டியும் மூவாயிரத்துக்கு செட் ஆப் பாக்ஸும் வாங்க நேர்கிறது. சில வேளைகளில் நமது ஆசை தூண்டப்பட்டு தேவையை சந்தையே உருவாக்கிறது. சில சந்தர்பங்களில் ஒரு தேவை நம் மீது திணிக்கப்படுகிறது. நிலத்தடி நீர் மாசுபட்ட சூழல் சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீருக்கான சந்தையை உருவாக்குகிறது. கார்ப்பரேட்மயமாக்கல் ஒரு நகரப்பகுதியின் நில மதிப்பை பல மடங்கு செயற்கையாக ஏற்றி விடுகிறது. அங்கு வசிப்பவர்கள் மிகையான வாடகைக்கும் சேர்த்து சம்பாதிக்க நேர்கிறது. அதற்காக கூடுதல் உழைக்கிறார்கள். வீடு வாங்க வேண்டும் என்பதையே ஒரு கனவாக வளர்க்கிறார்கள். அதற்காக இருபது வருடங்கள் வங்கிக் கடன் செலுத்தி போராடி இறுதியில் வீடு எனும் லட்சியத்தை அடைகிறார்கள். ஆனால் வீட்டின் விலையை சந்தை செயற்கையாய் ஏற்றவில்லை என்றால் (அல்லது ஒரு நகரத்தில் இருந்து மென்பொருள் நிறுவனங்கள் வெளியேறினால்) நீங்கள் அதே வீட்டை பத்து வருடங்களில் வாங்கி இருக்க முடியும். வீட்டின் மதிப்பு மேலும் குறைந்தால் உங்களுக்கு வீடு வாங்கும் ஆசையே ஏற்படாது. ஆக செயற்கையான பரபரப்பு, போட்டி மனப்பான்மை, பொருள் மீதான இச்சையை கார்ப்பரேட் சந்தை உண்டு பண்ணுகிறது.”

இதை ஒட்டி ஒரு சுவாரஸ்யமான விவாதம் வகுப்பில் நடைபெற்றது. எனக்கு Fast Food Nation எனும் புத்தகத்தில் Eric Schlosser துரித உணவு பண்பாடு எப்படி அமெரிக்காவில் திணிக்கப்பட்டது என விளக்கியிருந்தது நினைவு வந்தது. அறுபதுகளில் ரயில் பாதைகள் அகற்றப்பட்ட தேசத்தை முழுக்க இணைக்கும் சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. ரயில் பாதைகளே அதுவரையிலும் அமெரிக்காவின் ரத்த தமனிகளாய் இருந்தன. குறைவான கட்டணத்தில் மக்கள் இந்த பொதுபோக்குவரத்தை பயன்படுத்தி சௌகர்யமாய் இருந்தனர். அப்போது அறிமுகமாகத் துவங்கின கார்களை விற்க கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு ரயில் சேவை முக்கிய தடையாக இருந்தன. அதனால் அரசை லாபி செய்து ரயில் பாதைகளை அகற்றினர். பதிலுக்கு சாலைகளை (மக்கள் செலவில்) பரவலாய் அமைத்தனர். அடுத்து கார்களின் தேவையை, வசதியை மக்களுக்கு இந்நிறுவனங்கள் அறிமுகப்படுத்தினர். மக்களுக்கு இப்போது கார்கள் அவசியமாய் போயின. ரயிலை விட இதுவே சௌகர்யம், இதுவே முன்னேற்றத்தின் அறிகுறி என நம்பத் தலைப்பட்டனர். ஆனால் சந்தை இத்துடன் நிற்கவில்லை. சாலையில் பயணிப்போருக்கு அவசரமாய் வண்டியை நிறுத்தி வாங்கி கொறிக்க துரித உணவு தேவைப்பட்டது. அப்படி சாலை ஓரங்களில் பர்க்கர் கடைகள் அறிமுகமாகி மெக்டொனால்ட்ஸ், கெ.எப்.ஸி போன்றவை பெரும் வணிக வெற்றி பெற்று அமெரிக்க உணவில் இருந்து பிரிக்க முடியாத வஸ்துக்களாகின. ஆனால் ரயில் பாதைகள் அகற்றப்படாவிட்டால் மெக்டவல்ஸ், கெ.எப்.ஸி எல்லாம் முளைத்திருக்காது.

இனி யுத்தத்துக்கு வருவோம்.

உலகின் முதல் கொலை எப்படி நடந்திருக்கும்? ஒரு வலுவான எதிரியை ஒருவன் கட்டையால் அடித்தோ கல்லால் மண்டையை பிளந்தோ, அல்லது கத்தி அல்லது ஈட்டி கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பிறகென்றால் குத்தியோ கொன்றிருக்கலாம். ஆனால் இந்த ஆயுதங்கள் எதுவுமே இல்லை. எந்த ஆயுதங்களுமே சாத்தியப்படாத இடத்தில் அவன் வசிக்கிறான். அவன் கொல்ல வேண்டிய ஆள் அவனை விட வலுவானவர். பக்கத்தில் போய் கழுத்தை நெரித்து கொல்ல முடியாது. அப்படி எனில் கொலையே நடந்திருக்காது.

ஆனால் கொலை நடந்தது. ஏனெனில் ஆயுதம் அவன் கண்ணில் பட்டது. உலகின் முதல் கொலையை பற்றி விவிலியம் பேசுகிறது. கேன் தன் சகோதரன் ஏபெலை கொல்கிறான். அவன் காதில் சாத்தான் சொல்கிறான்: “ஏபெலின் தலையை ஒரு கல்லால் அடித்து உடைத்துக் கொல்.” சாத்தான் முதலில் ஆயுதத்தை (கல்) கொடுக்கிறான். அடுத்து தான் கொலையை நிகழ்த்த செய்கிறான். நம் சூழலில் இந்த சாத்தானாக ஆயுத நிறுவனங்கள் உள்ளன. அவை இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் ஆயுதங்கள் வழங்கி போருக்கு தயார் செய்கின்றன. அவை அமெரிக்காவை அப்கானிஸ்தானிலும், இஸ்ரேலை பாலஸ்தீனிலும் குண்டு போட சொல்கின்றன. உலகம் ஆயுத வியாபாரத்தை தடை செய்திருந்தால் அந்த கொடூரமான ஈழப் போர் நடந்திருக்காது. லட்சக்கணக்கான அப்பாவிகள் சிதைந்திருக்க மாட்டார்கள்.

ராணுவத்திற்கு என்று தனியாய் ஒரு சமூகப் பங்களிப்பு உண்டா என்பதில் எனக்கு ஐயம் உள்ளது. பேசி சமரசமாகிப் போகும் பிரச்சனைகளே தேசங்களுக்கு இடையே உள்ளன. ஆனால் அரசியல்வாதிகள் நல்ல பெயர் எடுக்க சிலநேரம் போர் பீதியை மக்களிடையே தூண்டுகின்றன. வாஜ்பாய் அரசு கார்கிலில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தை அனுமதித்து விட்டு பிறகு போரை ஆரம்பித்தது ஒரு உதாரணம். இதுவே 1947இல் பாகிஸ்தான் ராணுவம் காஷ்மீரை ஆக்கிரத்த போதும் நடந்தது. மௌண்ட் பேட்டன் பாகிஸ்தான் ராணுவ நுழைவை தடுக்க தயங்கினார் (அவர்களை படையெடுக்க தூண்டியதே அவர் தான் என்றும் சொல்கிறார்கள்.). நேருவும் அவருக்கு உடன்பட்டார். காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் படையினர் ஆக்கிரமித்த பின்னர் இவர்கள் ராணுவத்தை அனுப்பி போரிட்டார்கள். எளிதில் முடக்கி இருக்க வேண்டிய எளிய சிக்கலை பெரிதாய் வளர்த்தெடுத்தார்கள். பிரிவினையையும் பிரிட்டீஷ் அரசாங்கம் வேண்டும் என்றுமே மோசமாய் திட்டமிட்டு கடும் உயிர்சேதத்தை இருபக்கமும் ஏற்படுத்தியது. இது இரு தேசங்கள் இடையிலும் தீராப் பகையை தோற்றுவித்தது. மேலும் பிரிட்டீஷ் அரசு ஒரு பக்கம் இந்தியாவை ஆதரித்து விட்டு இன்னொரு பக்கம் பாகிஸ்தானையும் தூண்டி விட்டது. இல்லாவிட்டால் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் நட்பு நாடுகளாய் நீடித்திருக்க முடியும்.

அபிலாஷ் சந்திரன்

அபிலாஷ் சந்திரன்


வலுவான ராணுவம் இல்லாத ஒரு நாட்டை இன்னொரு நாடு ஆக்கிரமிக்கும் என்பதும் ஒரு தொன்மம் தான். இலங்கையை இந்தியா சுலபத்தில் ஆக்கிரமிக்க முடியுமே? ஏன் இல்லை? தேவையில்லை என்பதலே. பெரிய ராணுவங்கள் இல்லாத எத்தனையோ சிறு தேசங்கள் உலகில் பரஸ்பர புரிந்துணர்வு, வணிக ஒப்பந்தங்கள், பண்பாட்டு பரிமாற்றங்கள் மூலம் போர் இன்றி நிலைத்து வருகின்றன. ஆனால் ராணுவத்துக்காக பட்ஜெட்டில் பெருந்தொகையை ஒதுக்கும் தேசங்கள் அவ்வப்போது போரில் ஈடுபடுவதை காணலாம். அமெரிக்கா சிறந்த உதாரணம்.

போருக்காக ஆயுதமா? ஆயுதத்துக்காக போரா?

ஆயுதத்துக்காக போர் என்பதே என் தரப்பு.

முதன்முதலில் ஆயுதம் ஒன்றை காணுற்ற பின்னரே மனிதனுக்கு கொல்லும் எண்ணம் வருகிறது. ஆயுதம் வழியாகத் தான் அவன் கொலையை அறிகிறான். நீங்கள் கேட்கலாம். ஆயுதத்தை அவன் தேடியதையே கொல்லும் இச்சை ஏற்பட்ட பின்னர் தானே?

நண்பர்களே என் பதில் இது: ஆயுதம் இன்றி ஒரு மனிதன் கொலையை கற்பனையே பண்ணி இருக்க முடியாது. அறிந்திருக்க முடியாது. அறியாத ஒன்றை எப்படி நம் மூதாதை செய்திருக்க முடியும்? ஆயுதத்திற்கு பின்னர் தான் கொலையே தோன்றி இருக்க முடியும். அதன் நீட்சியாய், ஆயுத வியாபார்கள் ராணுவங்களையும் ராணுவங்கள் போரையும் தோற்றுவித்தனர்.

****

முத்தொள்ளாயிரம் ( 3 ) / வளவ.துரையன் ( கடலூர் )

download (13)

முத்தொள்ளாயிரம்—51.
மடப்பிடியே!

எலாஅ மடப்பிடியே எங்கூடற் கோமான்
புலாஅல் நெடுநல்வேல் மாறன்—உலாஅங்கால்
பைஅய நடக்கவும் தேற்றாயால் நின்பெண்மை
ஐயப் படுவ துடைத்து

[எலாஅ=தோழி; கூடல்=மதுரை; புலாஅல் ந்டுநல்வேல்=பகவர் மார்பில் பாய்ந்தமையால் புலால் நாற்றமுள்ள நீண்ட கைவேல்; தேற்றாயால்=தெளியாமல் இருக்கின்றாய்]

பாண்டியன் அவனோட பெண் யானை மேல ஊர்வலம் வரான் அப்ப அந்தப் பெண்யானையைப் பாத்து அவ சொல்ற பாட்டு இது:
இளமையான பெண்யானையே! நீ எனக்குத் தோழிதான? நான் முன்னாடி ஒன்கிட்டதான நடையையே கத்துக்கிட்டேன்; அப்பல்லாம் மெதுவாதான் நீ நடந்தாயே! இப்ப நல்லா புலால் இருக்கற நீளமான வேல வச்சிருக்கறப் பாண்டியன் ஒன் மேல ஏரி ஊர்வலம் வரச்ச மெல்ல நடக்கத் தெரியலயே! நீ பொண்ணான்னு எனக்குச் சந்தேகம் வர்ற மாதிரி செஞ்சுட்டயே: இது சரியா?”
அவனை நல்லாப் பாக்கணும்னு அவ நெனக்கறா; ஆனா யானை வேகமா நடந்து போயிடுச்சு; அதால அதுக்கு மெதுவா நடக்கத் தெரியிலயேன்னு சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—52
மெல்ல நடவாயோ

போரகத்துப் பாயுமா பாயாது பாயமா
ஊரகத்து மெல்ல நடவாயோ—கூர்வேல்
மதிவெங் களியானை மாறந்தன் மார்பங்
கதவங்கொண்[டு] யாமும் தொழ

[மா=குதிரை; மதிவெங்களியானை=அறிவு திரிந்த மத யானை]

பாண்டிய மன்னன் குதிரை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; அப்ப அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசைப்பட்ட ஒருத்தி அந்தக் குதிரையைப் பாத்துச் சொல்ற பாட்டு இது

”குதிரையே! நீ சண்டை போடப் போகும்போது வேகமாப் போயி போர் செய்வே; எனக்கும் தெரியும்; ஆனா இப்ப ஒன் மேல கூரா இருக்கற வேலையும், அறிவு கலங்கிப்போயி மதம் இருக்கற யானையையும் வச்ச்சிருக்கற பாண்டியன் ஏறி வரான். நாங்க பாக்க முடியாம எங்கள ஊட்லயே அடைச்சு வச்சிருக்காங்க; நாங்க எங்க ஊட்டுக் கதவுல ஒளிஞ்சுக்கிட்டு அவனைப் பாத்து வணங்கணும்ல; அதுக்காக நீ என்னா செய்யறே? இது போர் செய்ற எடம் இல்ல; இது ஊர்த்தெரு; அதனால கொஞ்சம் மெதுவா போ; நாங்களும் அவனைப் பாத்துடுவோம்”

குதிரையோட வீரத்தையும் சொல்லி அதப் பாத்துக் கொஞ்சம் மெதுவா போன்னு சொல்றா
முத்தொள்ளாயிரம்–53
ஏடு கொடு

ஆடுகோ சூடுகோ ஐதார் கலந்துகொண்[டு]
ஏடுகோ[டு] ஆக எழுதுகோ—-ஈடு
புனவட்டப் பூந்தெரியல் பொன்தேர் வழுதி
கனவட்டம் கால்குடைந்த நீறு

[ஆடுகோ=மூழ்குவேனோ; சூடுகோ= சூடிக் கொள்வேனோ; ஐதா=அழகிதாக; ஏடு=பூவிதழ்; கோடாக எழுது கொம்பாக; நீடு=பெரிய; புனம்=பூந்தோட்டம்; தெரியல்=பூமாலை; வட்டம்=கனவட்டம் என்பது பாண்டியனுடைய குதிரையின் பெயர்; நீறு=புழுதி]

பாண்டியன் வீதியில வரான்; ஆனா இவ ஊட்லேந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ள அவன் போயிட்டான்; ஆனா அவனோட மாலை, தேரு, குதிரை எல்லாம் அவன் நெனவுக்கு வந்துடுச்சு. அதால தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்றா.

”ஏ மனமே! பாண்டியன் மாரில போட்டிருக்கற மாலையில இருக்கற பூவெல்லாம் அழகான பெரிய பூந்தோட்டத்திலேந்து கொண்டு வந்ததாக்கும்; பொன்னாலான தேரு வச்சிருக்கற அவன் அவனோட கனவட்டம்ற குதிரை மேல ஏறிப் போயிட்டான்; அப்ப அவன் குதிரை காலால கெளப்பின புழுதி இதோ கெடக்கு; நான் அதிலியே உழுந்து கொளத்துல குளிக்கற மாதிரி மூழ்குவேனோ? அல்லது அந்தப் புழுதியை எடுத்து என் தலயிலே வச்சு சூடிக்குவேனோ? அல்லது வாசனைப் பொருளெல்லாம் அதோட சேத்து, பூஇதழையே கொம்பா வச்சு என் மார்லயும் தோளிலேயும் எழுதிக்குவேனோ? என்ன செய்வேன்? எப்படி எதைச் செஞ்சா அவனைப் பிரிஞ்சு இருக்கற என் நோவு தீரும்?”

அவனையே மனசில நெனச்சு வச்சிருக்கறதால அவன் போன புழுதி மேல கூட அவளுக்கு அவ்வளவு மயக்கம் இருக்காம்; இதே சொற்களோட திருவாசகத்துல கூட ஒரு பாட்டு இருக்குது. பார்க்கலாம்.

”ஆர்க்கோ அரற்றுகோ ஆடுகோ பாடுகோ
பார்க்கோ பரம்பரனே என்செய்கென்— தீர்ப்பரிய
ஆனந்த மாலேற்றும் அத்தன் பெருந்துறையான்
தானென்பார் ஆரொருவர் தாழ்ந்து
முத்தொள்ளாயிரம்—54.
ஆபுகுமாலை

குடத்து விளக்கேபோல் கொம்பன்னார் காமம்
புறப்படா பூந்தார் வழுதி—புறப்படின்
ஆபுகு மாலை அணிமலையில் தீயேபோல்
நாடறி கௌவை தரும்

[கொம்பன்னார்=பூங்கொம்பு போன்ற இடையுள்ள மகளிர்; அணிமலை=அழகிய மலை;]

இப்பாடலில் ஆபுகுமாலைன்றது அழகான சொல்லாம்; அதாவது ‘ஆ’ என்னும் சொல் பசுமாடுகளைத்தான் குறிக்கும்; அந்த மாடெல்லாம் மேய்ச்சலுக்குப் போயிட்டுத் திரும்பற மாலைப் பொழுதுன்றதைக் குறிக்கும். அந்த நேரத்துல பக்கத்துல இருக்கற மலையில புடிச்சு எரியற நெருப்பு எல்லாருக்கும் தெரியுமே! அதனால ஊர்ல இருக்கற எல்லாரும் நல்லா கூச்சல் போடுவாங்கல்ல; அந்த நாட்ல பொண்ணுங்களோட காமம், ஆசை எல்லாம் கொடத்து உள்ள வச்சிருக்கற வெளிச்சம் போல மறைஞ்சுதான் கெடக்கும். ஆனா பூமாலை போட்டிருக்கற பாண்டியன் வீதி உலாவுக்குக் கெளம்பிட்டான்னா அந்த மலையில எரியற நெருப்பு தெரியற மாதிரி எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சுடும்; அதால ஊராரெல்லாம் அந்தக் காலத்து வழக்கப்படி அலர் தூற்றி ஆரவாரம் செய்வாங்களாம். இந்த அலர்ன்றது ஒருவகையில பாத்தா வம்பு பேசறதுதான்.
முத்தொள்ளாயிரம்==55
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

வழுவிலெம் வீதியுள் மாறன் வருங்கால்
தொழுதேனைத் தோள்நலமுங் கொண்டான்—இமிழ்திரைக்
கார்க்கடற் கொற்கையர் காவலனும் தானேயால்
யார்க்கிடுகோ பூசல் இனி

[வழு=குற்றம்; இமிழ்திரை=ஒலிக்கின்ற அலை; கார்க்கட=கரியகடல்;]

பாண்டியன் உலா வந்துட்டுப் போயிட்டான்; அவனைப் பாத்த ஒரு பொண்னு தோழிகிட்ட சொல்றா;

தோழீ! இந்தப் பாண்டியன் குற்றமில்லாத என் தெருவழியே போனான்; நான் வேற ஒண்ணுமே செய்யலடி; அவனைப் பாத்துத் தொழுது கும்பிட்டேன்; அதாண்டி; அவன் என்னோட மனசு, வெட்கம், பொண்ணுன்ற நெலமை எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டான்; என் தோளோட அழகெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான். ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே வரல; இந்தக் கருப்புக்கடல்கிட்ட சொல்லலாம்னா அது எப்ப பாத்தாலும் சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்குது; அதுவும் சேந்துக்கிட்டு என்னை வதைக்குது; இந்தக் கடலுக்கும் கொற்கை நகரத்துக்கும் அவன்தாண்டி அரசன்; இனிமே நான் யாருகிட்ட போயி என் கொறையச் சொல்லுவேன்? இங்க அரசனே எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்ட திருடனா இருக்கானே? வேலியே பயிரை மேயற கதையே இருக்கே? இப்படி இருக்குடி என் நெலமை; யாருகிட்ட சொல்வேண்டி?

“ஆர்க்கிடுகோ தோழி அவன்தார் செய்த பூசலையே” என்னும் நாச்சியார் திருமொழி இங்க நினைவுக்கு வருது.
முத்தொள்ளாயிரம்—56
சீரொழுகு செங்கோல்

மன்னுயிர்க் காவல் தனதான அவ்வுயிருள்
என்னுயிரும் எண்ணப் படுமாயின்-என்னுயிர்க்கே
சீரொழுகு செங்கோல் செழியற்கே தக்கதோ
நீரொழுகப் பாலொழுகா வாறு

அவ தன் தோழிகிட்ட சொல்றா, “ஏண்டி, இந்த ஒலகம் பூரா பாண்டியன்தான செங்கோல செலுத்தி காவல் காத்து ஆண்டு வரான்; அப்ப இங்க இருக்கற எல்லாரையும் ஒண்ணாதான நெனக்கணும்; ஆனா பந்தியில சாப்பிடறதுக்கு எல்லாரையும் வரிசை வரிசையா ஒக்கார வச்சிட்டு, ஒரு வரிசையில் சாப்பிடறவங்களுக்குப் பாலையும், அடுத்த வரிசையில இருக்கறவங்களுக்குத் தண்ணீரையும் கொடுக்கற மாதிரி, மத்த எல்லாருக்கும் இனிமையா நடந்துக்கறான்; ஆனா எனக்கு மட்டும் பிரிவைக் கொடுத்துத் துன்பம் கொடுக்கறானே! இது அவனுடைய தகுதிக்குச் சரியா? நாட்டை ஆளற அரசனே இத மாதிரி செஞ்சா என்னாடி செய்யறது?”

“நீர் ஒழுகப் பால் ஒழுகாவாறு” என்பது பழமொழி
முத்தொள்ளாயிரம்—57
வானேற்ற வையகம்

தானே தனிக்குடைக் காவலனார் காப்பதுவும்
வானேற்ற வையகம் எல்லாமால்— யானோ
எளியேனோர் பெண்பாலே நீர்ந்தண்டார் மாறன்
அளியானேல் அன்றென்பார் ஆர்

தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “ ஏண்டி, நானோ ரொம்பச் சாதாரணமானவ; அத்தோட நான் ஒரு பொண்ணா வேற இருக்கேன்; என் மனச, அழகை, வெட்கத்தை எல்லாம் திருடிக்கிட்ட அவனோ வெண்கொற்றக்குடை வச்சுக்கிட்டு எல்லா அரசருக்கெல்லாம் அரசனா இருக்கான். அவன் சாதாரண ஒரு சின்ன ராஜாவா இருந்தா நான் அவனுக்கு மேல இருக்கற ராஜாகிட்ட சொல்லி என் குறையைத் தீர்க்கலாம்; வேற நாட்டு அரசருகிட்ட சொல்லலாம்னா மானத்துக்குக் கீழே இருக்கற எல்லா நாட்டையும் இவன்தானே ஆளறான்; குளிர்ச்சியான மாலையைப் போட்டிருக்க்கற அவன் தானே வந்து மனம் இரங்கினால்தான் வழி உண்டு; அவன்கிட்ட போயி “இத மாதிரி ஒன்னை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கறவ மேல அன்பு இல்லாம இருக்கறது சரியில்லன்னு சொல்றதுக்கு யாரு இருக்காங்க? ஒருத்தரும் இல்லியே நான் என்ன செய்வேன்?”
முத்தொள்ளாயிரம்—58
தியேன்

பன்மாடக் கூடல் மதுரை நெடுந்தெருவில்
என்னோடு நின்றார் இருவர் அவருள்ளும்
பொன்னோடை நன்றென்றான் நல்லளே பொன்னோடைக்[கு]]
யானைநன் றென்றாளும் அந்நிலையள் யானை
எருத்தந் திருந்த இலங்கிலைவேல் தென்னன்
திருத்தார்நன் றென்றேன் நான்
[பொன்னோடை=பொன்னாற் செய்யப்பட்ட நெற்றிப்பட்டம்; தியேன்= தீயேன்]

மதுரையில் பாண்டியன் யானை மேல ஏறி ஊர்வலம் வரான்; எல்லாரும் பாக்கறாங்க; ஒரே நெருக்கம்; ஒரே கூட்டம்; பலபேர் பலபடிக்குப் பேசறாங்க; எல்லாத்தையும் பாத்துட்டு ஒருத்தி தன் மனசுகிட்ட சொல்றா;

”ஏ மனசே! மதுரையில தெருவில நெறய மாடமெல்லாம் இருக்குது; அந்தப் பெரிய தெருவில நான் நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். என்னோட இன்னும் ரெண்டு பேர் இருந்தாங்க; அப்பப் பாண்டியன் நல்லா அலங்காரம் செய்யப்பட்ட யானை மேல வந்தான். என்கூட இருந்த ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தி “அந்த யானையோட பொன்னால செஞ்ச நெத்திப்பட்டம் ரொம்ப நல்லாயிருக்கு: ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; இன்னொருத்தி “அந்தப் பட்டத்துக்கேத்த யானயும் கூட அழகுதான்”ன்னு சொன்னா; அவளும் நல்லவதான்; நானும் அதேபோல சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனா நான் சொல்லலியே; யானையின் பிடரி மேல ஒக்காந்திருக்கற அழகான வேல வச்சிருக்கற பாண்டியனோட மாரில இருக்கற பூமாலைதான் நல்லதுன்னு சொன்னேன்; நான்தான் தீயோன்”

பாட்டுல கடைசியில்தான் அவளோட மன்சில இருக்கற துக்கம் பொங்கி வழியுது. தன்னைத்தான் கெட்டவன்னு சொல்லிக்கறா; தீயேன்றது குறுகி தியேன்னு வந்திருக்கு
முத்தொள்ளாயிரம்—59
வஞ்சியானல்லன்

நறவேந்து கோதை நலம்கவர்ந்து நல்கா
மறவேந்தன் வஞ்சியான் அல்லன்—துறையின்
விலங்காமை நின்று வியன்தமிழ்நா[டு] ஐந்தினையும்
குலம்காவல் கொண்டொழுகும் கோ

[நறவேந்து=தேனைத் தாங்கிய; விலங்காமை=தவறாமை; வஞ்சி=கருவூர்;

அவ அரசன் மேல காதல் கொண்டு தவிக்கறா;அவனோ ஒழுக்கமா இருக்கறவ; அதுலேந்து துளி கூடத் தவறாதவன்; அவன் பார்வையே கெடைக்கமாட்டேங்குது; அப்ப அவ தன் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கறா

“ஏ மனசே! தேன் இருக்கற பூமாலையெல்லாம் இவ போட்டிருக்கா; இந்த அரசன் இவளோட அழகை எல்லாம் எடுத்துக்கிட்டான்; மறுபடியும் அதை எல்லாம் இவளுக்குக் குடுக்காத கொடுமையைச் செஞ்சுட்டான்; அதால அவன் வஞ்சியான் இல்ல; அதாவது மத்தவங்கள வஞ்சிக்காதவன் இல்ல; அதாவது வஞ்சின்ற ஊரை வச்சிருக்கர சோழன் இல்ல; ஆனா அவன் பாண்டியன்; அதுவும் எப்படிப்பட்டவன் தெரியுமா? ஒழுக்கத்திலேந்து தவறாம அஞ்சு தமிழ்நாட்டயும் காத்து நடக்கற பாண்டியன்; அதால அவன் பார்வை இவளுக்கு எங்க கெடக்கப் போறது?

இந்தப் பாட்டுல அஞ்சு தமிழ்நாடுன்றதுதான் என்னான்னு தெரியல.
முத்தொள்ளாயிரம்—60
உழுத உழுத்தஞ் செய்

உழுத உழுத்தஞ்செய் ஊர்க்கன்று மேயக்
கழுதை செவியரிந் தற்றால்—வழுதியைக்
கண்டநம் கண்கள் இருப்பப் பெரும்பணைத்தோள்
கொண்டன மன்னோ பசப்பு

இந்தப் பாட்டு ஒருத்தி அவ மனசுகிட்ட சொல்றதுதான்; இதில அவ ஒரு கதை சொல்றா; அதாவது ஒரு ஊர்ல வயல்ல நெறய உழுத்தங்காயெல்லாம் காய்த்துக் கெடந்துச்சாம். அதெல்லாத்தையும் புடுங்கிட்டதால அங்க நல்லா பச்சையா புல்லு வெளைஞ்சிருந்தது. அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் அந்த ஊர்ல இருக்கற பசுங்கன்றெல்லாம் வந்து மேஞ்சுட்டுப் போயிடுத்து. அந்த வயலுக்குச் சொந்தக்காரன் வந்து பாக்கும்போது அங்க ஒரு கழுதை மேஞ்சுகிட்டு இருந்த்து. அவன் இந்தக் கழுதைதான் அந்தப் புல்லு எல்லாத்தையும் மேஞ்சுட்டுதுன்னு நெனச்சான்; அதால ஒடனே அந்தக் கழுதையைப் புடிச்சு அதோட காதை அறுத்துட்டான். அதேபோலதான் இங்க நடந்திடுச்சு.

அதாவது ”பாண்டியன் உலா வர்றச்ச நம்ம கண்ணுங்கதான் அவனைப் பாத்தது; ஆனா அதுங்களுக்கு ஒரு தண்டனையும் இல்ல. நல்லா பருத்து மூங்கில் போலிருந்த அழகான என் தோளெல்லாம் வீணா மெலிஞ்சு போய்ப் பசலையும் பூத்துடுச்சே”ன்னு அவ தன் மனசோட சொல்லிக்கறா.

பாண்டியனோட மார்புக்குதான் உழுத உழுத்தங்காய் இருக்கற வயலு உவமையாம். அவன் மாரில பல பொண்ணுங்க அதில இருக்கற முடியெல்லாம் தேயும்படி உழுதாங்களாம். ஆனா அதுல அவ கண்ணு போயி தானே மேஞ்சுது; அதுக்காக தோளுக்கு மெலிஞ்சு போற தண்டனை கெடச்சுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—61
முழக்கும் கடா யானை

சென்றதுகொல் போந்ததுகொல் செவ்வி பெறும்துணையும்
நின்றதுகொல் நேர்மருங்கில் கையூன்றி—முன்றில்
முழங்கும் கடாயானை மொய்ம்மலர்த்தார் மாறற்[கு]
உழந்துபின் சென்ற என்நெஞ்சு
[செவ்வி=மன்னனைப் பார்த்து உரையாடுவதற்கு வாய்ப்பான நேரம்; நேர்மருங்கு=அழகான இடை; முன்றில்=முற்றம்; உழந்று=ஆசைப்பட்டுச் சுழன்று]

இதுவும் அவ தன் நெஞ்சுகிட்டே சொல்றதுதான்; பாண்டியன் மேல ஆசை வச்சதால அவ மனசு அவன் பின்னாலயே போயிடுச்சு; அப்ப சொல்றா.
”பாண்டியன் அரண்மனை முற்றத்திலே எப்பவும் பிளிறிகிட்டே இருக்கற மதம் புடிச்ச யானைங்க நெறய இருக்கும். அவன் போட்டிருக்கற மாலையில வண்டெல்லாம் மொச்சுக்கிட்டே இருக்குமாம். அவனைக் கூடறதுக்காக ஆசைப்பட்டு அவன் பின்னாடியே என் நெஞ்சு போயிடுச்சு; பாவம்; அது அங்க போய்ச் சேர்ந்ததோ? இல்ல; அவன் அன்பைக் கேட்டு வாங்கி வந்துகிட்டே இருக்குதோ? இல்ல அவன் பதில் கிடைக்கற வரையில தன் அழகான இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டு அங்கேயே நிக்குதோ; ஒண்ணுமே புரியலியே”

அவளால வண்டெல்லாம் மொய்க்கற மாலை இருக்கற அவன் மார்பை மறக்க முடியல; அங்க யானையெல்லாம் இருக்குமே; அதுக்குப் பயந்துக்கிட்டு மனம், அங்கியே நிக்குதோன்னு நெனக்கறாளாம். இதில பாருங்க; உருவமே இல்லாத மனசுக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து அதுவும் அழகான பெண்ணாக்கி அதோட அழகான இடுப்புல கையை ஊனிக்கிட்டுனிருக்குதோன்னு வேதனைப்படறா; பெரும்பாலும் இடுப்பில கையை ஊனிக்கிட்டுதான பொண்ணுங்க நிப்பாங்க;

“கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து”
இந்தக் குறளோட இப்பாட்டைப் பொருத்தலாமாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—62
திங்கள் அதற்கோர் திலதம்

மந்தரம் காம்பா மணிவிசும்[பு] ஓலையாத்
திங்கள் அதற்கோர் திலதமா—எங்கணும்
முற்றுநீர் வையம் முழுது நிழற்றுமே
கொற்றப்போர்க் கிள்ளி குடை
[மந்தரம்=மந்தர மலை; மணி விசும்பு=நீலமணி போன்ற ஆகாயம்; திலதம்=நடு வட்டம்; நிழற்றும்=நிழலைச் செய்யும்; கொற்றம்=வெற்றி; எங்கணும்=எவ்விடத்திலும்]

இந்தப் பாட்டுல சோழ மன்னனோட குடையுடைய குளிர்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. அரசன் எப்பவுமே தன் குடையோட நிழலால இந்த ஒலகத்தைக் காக்க வேணும்; அவன் குடை ரொம்ப ரொம்பப் பெரிசாம்; மந்தரமலைதான் அந்தக் குடைக்குக் காம்பு; குடைன்னா அதுக்கு மேல கூரை இருக்கணும்ல; அதுதான் நீல நெறமான ஆகாயமாம்; மேல இருக்கற ஓலையில இருக்கற நடுவட்டம்தான் சந்திரனாம்; அப்படிப்பட்ட அவனோட குடைதான் குளிர்ச்சியா இருந்து இந்த ஒலகத்தையே காக்குதாம்;
முத்தொள்ளாயிரம்–63.
எமக்குக் காட்டாய்
குருந்தம் ஒசித்தஞான்[று] உண்டால் அதனைக்
கரந்த வடிவெமக்குக் காட்டாய்—மரம்பெறா
போரில் குருகுஉறங்கும் பூம்புனல் நீர்நாட!
மார்பில் கிடந்த மறு
[ஒசித்த=ஒடித்து வளைத்த; குருகு=ஒரு பறவை; கரந்த=ஒளித்த; போர்=வைக்கோற்போர்]

அந்தக் காலத்துல அரசனையே கடவுளா நெனச்சிட்டிருந்தாங்க; ”மன்னனைக் கண்டேன் மாலைக்கண்டேன்”னு சொல்வாங்க; திருமால் மாரில ஒரு மறு இருக்கும்; இந்தப் பாட்டுல அதைச் சொல்லி அரசனையும் கடவுளாகவே நெனச்சு ஒன் மாரில இருந்த அந்த மறுவை நீ எங்களுக்குக் காட்டுன்னு கேக்குது இப்பாட்டு.
மொதல்ல சோழனோட நாட்டைப் பத்தி சொல்லணும்; அவன் ஊர்ல வைக்கோல் போரில இருக்கற கதிர்ல நெறய நெல்லு இருக்கும்; அதைத் தின்றதுக்கு குருகுகள் எல்லாம் அங்க வரும்; வயிறு நெறய தின்னுடும்; அப்பறமும் அதுங்கள யாரும் வெரட்ட மாட்டாங்க; தூங்கறதுக்கு வாகா அந்தப் போரே பஞ்சணை போல இருப்பதால தன் மரத்துக்குப் போகாம அங்கியே தூங்கிடும்; இப்படியெல்லாம் இருக்கறதுக்குக் காவிரி வற்றாம தண்ணி வழங்கறதுதான் காரணம்; அப்படிப்பட்ட நாட்டையுடைய சோழனே! அன்னிக்குத் திருமாலா வந்து குருந்த மரத்தை ஒடிச்சு ஆயர் பொண்ணுங்களுக்காக வளைச்சபோது ஒன் மாரில மறு இருந்துச்சே! அதை ஒளிக்காம காட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—64
வினைவகையால் வேறு
புனல்நாடர் கோமானும் பூந்துழாய் மாலும்
வினைவகையால் வேறுப டுவர்—புனல்நாடன்
ஏற்றெறிந்து மாற்றலர்பால் எய்தியபார் மாயவன்
ஏற்றிரந்து கொண்டமையி னால்

[ஏற்றெறிந்து=வேலை எறிந்தும் வேலை ஏற்றும்; ஏற்றிரந்து=நீரேற்று இரந்துகேட்டு]

அவ சொல்றா; ”காவேரி ஆறு பாயுற நாட்டை உடையவன் சோழன்; பகைவரெல்லாம் எறியற வேலைத் தன் மாரில ஏத்துப்பான்; அத்தோட அவனும் பகைவர் மேல எறிவான்; அப்படி அவங்களை எல்லாம் தோக்கடிச்சுதான அவங்களை நெலத்தை எல்லாம் நம்ம சோழன் எடுத்துக்கிட்டான்; ஆனா திருமாலு மாவலிகிட்டப் போயி நின்னு இரந்து கேட்டுத்தான நெலம் அடைஞ்சான்; அதால சோழன்தான் தான் செஞ்ச செயலால மேம்பட்டவன்”

போன பாட்டுல மாரில மறு இருக்கறதால் அரசனும் திருமாலும் ஒண்ணுதான்னு சொன்னா; திருமால் போலவே இருந்தாலும் இரந்து கேட்காம தான் எதிரிங்களைத் தோக்கடிச்சு நெலம் அடைஞ்சதால சோழன்தான் சிறந்தவன்னு அவ சொல்றா.
முத்தொள்ளாயிரம்—65
கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
காவல் உழவர் களத்தகத்துப் போரேறி
நாவலோஒ வென்றழைக்கும் நாளோதை—-காவலன்தன்
கொல்யானை மேலிருந்து கூற்றிசைத்தாற் போலுமே
கல்யானைக் கோக்கிள்ளி நாடு.

[நாவலோஒ= இது நெற்களம், போர்க்களம் ஆகியவற்றில் தம் பகுதியினரை அழைக்கும் குறியீட்டுச் சொல்; நாளோதை=காலைப் பொழுதில் இசைக்கும் இசை; இசைத்தால்=அழைத்தால்; போர் ஏறி=வைக்கோற் போர் ஏறி]

இந்தப் பாட்டுல சோழ நாட்டோட வளம் சொல்லப்படுது; சோழ மன்னன் பேரு கிள்ளி; அவங்கிட்ட நல்ல யானைப் படை உள்ளது. அந்த நாட்டுல நெற்களத்துல காவல் காக்குற ஒழவர் எல்லாரும் பலவிதமான வேலையைச் செஞ்சிட்டிருப்பாங்க. வைக்கப் போர் மேல ஏறி, நெல்லடிக்கறதுக்கு மத்த ஆளுங்களைக் கூப்பிடறதுக்கு, “நாவலோஒ’ன்னு குரல் எழுப்புவாங்க; காலையில கேக்குற அந்த ஓசையானது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? பகையா இருக்கறவங்களைக் கொல்ற யானைகளின் மேல இருந்துக்கிட்டு வீரரு எல்லாம் மத்த வீர்ரையெல்லாம் கூப்பிடற மாதிரி இருக்கும்.

ரெண்டு பேர் சொல்லால வாதம் செய்யறதுக்குக் கூப்பிடும்போதும் ஒரு நாவல் மரத்தின் கொம்பை நட்டு வைத்து “நாவலோஒ நாவல்’ னு சொல்றதும் உண்டு. இந்தப் பாட்டுல வர்ற தனிச்சீரு சில பதிப்புல “மாமலவன்” னுஇருக்கு. அதுக்குப் பொருள் யானை ஏறதுல ரொம்ப சிறந்தவன். காஞ்சிப் புராணத்துல கூட, நாவலோ என விளிப்பத் தொழுவாரெல்லாம் நயந்து எய்தி வினையின் மூள்வார்” என்று வருது. மேலும் நெற்கலத்துல கூவறதைப் போர்க்களத்துல கூவறதுக்கு நல்ல் உவமையா சொல்லியிருக்காரு.
முத்தொள்ளாயிரம்—66
விற்பயில் வானகம்
மாலை விலைபகர்வார் கிள்ளிக் களைந்தபூச்
சால மருவியதோர் தன்மைத்தால்—காலையே
விற்பயில் வானகம் போலுமே வெல்வளவன்
பொற்பார் உறந்தை அகம்
[சால= மிகுதியாக; மருவிய=பொருந்திய; பொற்பார்=அழகு நிறைந்த]

இந்தப் பாட்டுல உறையூரின் வளம் சொல்லப்படுது. எதித்து வரும் எதிரிகளை எல்லாம் அவன் வெல்லக் கூடியவன்; அதான் “வெல்வளவன்”. அழகான அவனோட உறையூர் நகரத் தெருக்களிலே மொத நாள் மாலை நேரத்துல பூ விக்கறவங்க பூ தொடுக்கும்போது கிள்ளிப்போட்ட பூ கெடக்கும். அது அடுத்த நாள் காலையில பல வண்னத்துல ஆகாயத்துல இருக்கற வானவில் போல இருக்குமாம். அந்தத் தெருவே வானவில் இருக்கற அழகான ஆகாயம் போல இருக்கும்; கிள்ளிப் போட்ட பூவே இந்த அளவு இருந்ததுன்னா அப்ப தொடுத்த பூ எவ்வளவு இருக்கும்? நெனச்சுப் பாருங்க.

••
முத்தொள்ளாயிரம்—67
செவ்வி இலனே
நின்றீமின் மன்னீர் நெருநல் திறைகொணர்ந்து
முன்றந்த மன்னர் முடிதாக்க—இன்றும்
திருந்தடி புண்ணாகிச் செவ்வி இலனே
பெருந்தண் உறந்தையார் கோ
[நெருநல்=நேற்று; செவ்வி=தக்க நேரம்]

சோழ அரசன்கிட்ட நெறய அரசருங்க கப்பம் கட்ட வந்திருக்காங்க; அவங்கள்ளாம் பலவிதமான பொருள் எல்லாம் கொண்டு வந்திருக்காங்க; சீக்கிரம் கொடுக்கணும்; இல்லன்னா அரசனுக்குக் கோபம் வந்திடும்னு நெருக்கறாங்க. அப்ப அங்க இருக்கற காவலன் சொல்றான்

“மன்னருங்களே! நேத்திக்கு நெறய அரசருங்க பொருளெல்லாம் கொண்டு வந்து தந்து சோழனோட காலடியில விழுந்து வணங்கிட்டுப் போனாங்க; அப்படி அவங்க விழுந்த போது அவங்க போட்டிருந்த தலைக் கிரீடம் பட்டு சோழன் காலெல்லாம் புண்ணாயிடுச்சு; அதால நேத்திக்கே அப்பறம் வந்தவங்களுக்கே கப்பம் கட்ட நேரம் தரல; இன்னிக்கும் அதேபோல அவன் காலடி புண்ணாயிடுச்சு; அதாலதான் ஒங்களுக்கும் நேரம் தரமுடியல”

அவன் காலடி புண்ணானது பத்திக் கூடக் கவலைப் படலியாம்; ஆனா அவங்களுக்கு நேரம் ஒதுக்கித் தர முடியலியேன்னுதான் கவலைப் படறான்னு காட்டுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—68
பொன்னுரை கல் போன்ற
சாலியரி சூட்டால் மடையடைக்கு நீர்நாடன்
மாலு மழைத்தடக்கை மாவளவன்-காலியன்மா
மன்னர் முடிஉதைத்து மார்பகத்துப் பூணுழக்கிப்
பொன்னுரைகல் போன்ற குளம்பு

[சாலி=ஒருவகை நெல்; அரி சூட்டால்= அடித்துக் களத்தில் அடைத்த நெற்போர்; மாலும் மழைத்தடக்கை= மேகங்கள் மயங்கி மழைபெய்வது போல் கொடுக்கும் கை; கால்=காற்று; இயல்=தன்மை; மா=குதிரை]

தங்கத்தை ஒறைச்சுப் பார்க்க ஒரு கல்லு வச்சிருப்பாங்க. வள்ளுவர் கூட கருமமே கட்டளைக் கல்லு என்பாரு. பொன்னை ஒறைச்சு ஒறைச்சு அந்தக் கல்லே அதோட நெறம் மாறிப்போயி அதுவே தங்கத்தோட நெறத்துக்கு வந்திரும்; சோழனுடைய குதிரையோட கால் குளம்பெல்லாம் அந்தப் பொன்னை ஒறைச்ச கட்டளைக் கல்லு மாதிரி ஆயிடுச்சாம்; ஏன்னு தெரியுமா; அந்தக் குதிரை காத்தை விட வேகமாப் போயி எதிரிங்களோட சண்டை போடுது; அப்ப அந்த அரசருங்க தலையை ஒதைக்கறச்சே அவங்க தலையில இருக்கற கிரீடத்துல அதன் கொளம்பு படுது; அப்பரம் அவங்க மாரில இருக்கற பொன் நகையில எல்லாம் காலு கொளம்பு படுது; அதுல எல்லாம் பட்டுப் பட்டு கொளம்பே பொன் நெறத்துக்கு வந்துடுச்சாம்;
சாலின்னு இருக்கற ஒருவகை நெல்லை அறுத்து, அந்த வைக்கோலால தண்ணி வாய்க்கா மடையெல்லாம் அடைக்கற அளவு வளம் இருக்கற நாட்டை உடையவன் அந்த அரசன். அத்தோட மேகம் போல எல்லாருக்கும் கொடுக்கறவன் அவன். மொத ரெண்டு அடியிலயும் இப்படி அரசனைப் புகழுது இந்தப் பாட்டு.
முத்தொள்ளாயிரம்—69.
பனி மதியம்
மண்படுதோள் கிள்ளி மதயானை மாற்றரசர்
வெண்குடையைத் தேய்த்த வெகுளியால்–விண்படர்ந்து
பாயும்கொல் என்று பனிமதியம் போல்வதூஉம்
தேயும் தெளிவிசும்பில் நின்று
[மண்படு தோள் கிள்ளி= நிலவுலகத்தைத் தாங்கியிருக்கிற தோள்களை உடைய சோழன்; விண்படர்ந்து=ஆகாயத்தில் சென்று]

இந்தப் பாட்டுல சோழனோட யானையோட வீரத்தை ஒருத்தி அவ தோழிகிட்ட சொல்றா.

தோழீ! இந்த சோழன் இருக்கானே; அவன் அவனோட தோள்ளதான் இந்த பூமியையே தாங்கியிருக்கான்; அவனோட மதம் புடிச்ச யானை எதிரிங்களோட வெண்கொற்றக் கொடையெல்லாம் புடுங்கி எறிஞ்சு கோபத்துல இருக்கு; அதைப் பாத்துட்டு ஆகாயத்துல இருக்கற சந்திரனும் நானும் வெள்ளயாதான இருக்கோம்; ஒருவேள நம்ம மேலயும் அது பாஞ்சுடுமோன்னு நெனச்சுப் பயந்துபோயி அங்கயே நின்னுக்கிட்டுத் தேயுது.
முத்தொள்ளாயிரம்—70
நால்வாய்ப்பொருப்பு
கானிமிர்த்தால் கண்பரிப வல்லியோ புல்லாதார்
மானனையார் மங்கலநாண் அல்லனோ—–தான
மழைத்தடக்கை வார்கழற்கால் மானவேற் கிள்ளி
புழைத்தடக்கை நால்வாய்ப் பொருப்பு
[கால் நிமிர்த்தால்=காலை நிமிர்த்து இழுத்தால்; வல்லிக்கண்=சங்கிலிகளின் பூட்டுவாய்க் கண்கள்; பரிப=அற்றுப் போவன; புல்லாதார்=பகைவர்; மான் அனையார்=மான்போன்ற விழி கொண்ட பெண்கள்; புழைத்தடக்கை=உள்ளே துளை உள்ள பெரிய கை; நால்வாய்=தொங்கும் வாய்; பொருப்பு=மலை; மானவேல்=வீர வேல்]

கிள்ளின்ற சோழ அரசரோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது; ஒருத்தன் அவன் நண்பங்கிட்ட சொல்ற மாதிரி இது இருக்குது.

”ஏண்டா நண்பா! மேகம்தான் இந்த ஒலகத்துக்கு பொய் செய்யாம நெறைய மழை குடுக்கும்; அதைபோல குடுக்கற பெரிய கையை உடையவனும் வீரமான கழல் போட்டு இருக்கற காலை வச்சுக்கிட்டு அத்தோட கயில வீரமான வேலையும் கொண்டவந்தாண்டா எங்க சோழ அரசன்; அவனோட யானைக்குப் தொளை இருக்கற பெரிய தும்பிக்கை தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்; அது பாக்கறதுக்கு மலை போலவே இருக்கும்; அது சண்டைக்குப் போக்க் கெளப்புவாங்க; அப்ப அது காலை நிமிர்த்தி இழுக்கும் போது அதைக் கட்டி வச்சிருக்கற சங்கிலி மட்டுமா அறுந்து போகும்; எதிரிங்க மான் போல அழகான பொண்ணுங்களக் கட்டிக்கிட்டிருக்காங்க; அந்தப் பொண்ணுங்களோட கழுத்தில இருக்கற தாலிக்கயிறு கூட அறுந்து போகும்டா”
கிள்ளியின் யானை கெளம்பினால் பகைவருங்களை அழிச்ச்சிட்டுத்தான் வரும்றது தெரியுது’
முத்தொள்ளாயிரம்—71
கோத்தெடுத்த கோடு
அயிற்கதவம் பாய்ந்துழக்கி ஆற்றல்சால் மன்னர்
எயிற்கதவம் கோத்தெடுத்த கோட்டால்—பனிக்கடலுள்
பாய்தோய்ந்த நாவாய்போல் தோன்றுமே எங்கோமான்
காய்சின வேல்கிள்ளி களிறு.
[அயில்=வேல்; உழக்கி=நிலைகுலையச் செய்து; ஆற்றல்=வலிமை; எயில்=மதில்; நாவாய்=மரக்கலம்;

இப்பாட்டுல ஒரு யானையின் வீரம்தான் சொல்லப்படுது; யானையெல்லாம் படைகளுக்கு முன்னால போயி அங்க இருந்த இரும்புக் கதவை, அதுவும் அந்த இரும்புக் கதவெல்லாம் வேல் போல இருந்துச்சாம்; ஒடிச்சுப் போட்டன. அதுக்கப்பறம் இன்னும் உள்ளே போயிப் பாத்துதுங்க; அங்க கோட்டை மதில்ல ஒரு பெரிய கதவு இருந்துச்சு; அந்தக் கதவை அப்படியே ஒரே குத்தாக் குத்தித் தன் கொம்பிலியே தூக்கி வச்சுக்கிச்சு; கதவும் கொம்பிலியே மாட்டிக்கிச்சு; அப்படியே அது படைங்க இருக்கற கூட்டத்துல போயி சேந்துக்கிச்சு. அப்ப அதைப் பாக்கறதுக்கு பாய்மரத்துல பாய் ஒண்ணுக் கட்டிய மரக்கலம் போல இருந்துச்சாம். யானைதான் மரக்கலம்; தூக்கி இருக்கற அதன் தும்பிக்கைதான் கூம்பாம்; கதவுதான் பாய்மரமாம். என்னா அழகான உவமை பாருங்க.

இதேமாதிரி கலித்தொகையிலயும் ஒரு பாட்டுல வருது; இதோ அந்தப் பாட்டு:

துணைபுணர்ந்[து] எழுதரும் தூநிற வலம்புரி
இணைதிரள் மருப்பாக எறிவளி பாகனா
அயில்திணி நெடுங்கதவு அமைத்தடைத்[து] அணிகொண்ட
எயிலடு களிறேபோல் இடுமணல் நெடுங்கோட்டைப்
பயில்திரை நடுநன்னாட் பாய்ந்தூரும் துறைவகேள்

முத்தொள்ளாயிரம்—72
புறங்கடை நின்றதே
கொடிமதில் பாய்ந்திற்ற கோடும் அரசர்
முடிஇடறித் தேய்ந்த நகமும்—பிடிமுன்பு
பொல்லாமை நாணிப் புறங்கடை நின்றதே
கல்லார்தோள் கிள்ளி களிறு
[கோடு=கொம்பு அதாவது தந்தம். கோட்டுக்கால் கட்டில் என்பார் ஆண்டாள்; பிடி=பெண்யானை; கல்லார் தோள்= மலபோன்ற தோள்கள்]

இந்தக் கிள்ளி இருக்கானே; அவனோட தோளெல்லாம் மலை போல இருக்குமாம். அவன் ஒரு முறை சண்டைக்குப் போறான்; அவனோட யானைப் படை எல்லாம் போகுதுங்க; கடுமையான சண்டை நடக்குது; அதுவும் இந்த யானை போயி எதிரியோட கோட்டை மதிலைத் தன் கொம்பால முட்டுது; கொம்பெல்லாம் ஒடியுது; அப்பறம் இந்த யானை எதிரிங்களா வந்திருக்கற அந்த அரசர் மேலப் பாய்ந்து அவங்களைக் கீழே தள்ளுது. காலால அவங்களை இடறிக்கிட்டே போகுது; அதால அதன் நகமெல்லாம் தேயுது; ஒருவழியா சண்டை முடியுது. படையில இருந்தவங்கள்ளாம் நாட்டுக்கு வந்து அவங்க அவங்க ஊட்டுக்குப் போறாங்க; அரசனும் அந்தப்புரம் போயிட்டான்; அந்த யானையும் யானைக் கொட்டகை உள்ள போகணும்ல; ஆனா போகாம புறங்கடையில அதாவது வெளியிலியே நிக்குதாம்; ஏன் தெரியுமா? உள்ள அந்தக் கொட்டாயில அந்த ஆண்யானையோட பெண் யானை இருக்குதாம்; அதுக்கு முன்னால இந்த ஒடைஞ்ச கொம்போடும், தேஞ்ச நகத்தோடும் எப்படிம் போறதுன்னு வெக்கப்பட்டுக்கிட்டு அந்த ஆண் யானை வெளியிலியே நிக்குதாம். யானைக்குக் கூட அழகு போயிடுத்தேன்னு வெக்கம் பாருங்க.
முத்தொள்ளாயிரம்—73
ஒருகால் மிதியா வருமே
கச்சி ஒருகால் மிதியா ஒருகாலால்
தத்துநீர்த் தண்ணுஞ்சை தான்மிதியாப்—பிற்றையும்
ஈழம் ஒருகால் மிதியா வருமேநம்
கோழியர்கோக் கிள்ளி களிறு
[கோழி=உறையூர்; ஈழம்=இலங்கை; கச்சி=காஞ்சிபுரம்; உஞ்சி=உச்சயினி]

சோழனோட யானையின் வீரத்தைச் சொல்ற பாட்டு இது. ஒரு வீரன் இன்னொருத்தன் கிட்ட சொல்றான்.

”டேய், அதோ பாருடா, நம்ம உறந்தை அரசரோட யானை ஒருகாலை எடுத்து வச்சுக் காஞ்சிபுரத்தை மிதிக்குது; அடுத்த காலை எங்க வைக்குது தெரியுமா? தண்ணீர் நெறயப் பாய்கின்ற குளிர்ச்சியான உச்சயினியிலே வைக்குது; இன்னும் அதோ பாரு. தெக்கே திரும்பிட்டுது; காலைத் தூக்குது; ஆமா, இலங்கையிலதான் வைக்குது; அப்பறம் இங்கதான் வருது”
போருன்னு வந்துட்டா வடக்கெ உச்சயினி வரை போயி தெக்க இலங்கை வரை போயி செயிச்சு வர்றதுதான் சோழனோட வழக்கம் அதே போலத்தான் அவனோட யானையும் இருக்குதாம். யானையோட வேகமும் இதுல தெரிய வருது.
இந்த உச்சயினியை “உஞ்சையம் பதியும் விஞ்சத் தடவியும்”னு சிலம்புல சொல்றாரு.

முத்தொள்ளாயிரம்-74
பேய் மகளிரும் ஆடவரும்
பாற்றினம் ஆர்ப்ப பருந்து வழிப்படர
நாற்றிசையும் ஓடி நரிகதிப்ப—ஆற்ற
அலங்கலம் பேய்மகளிர் ஆட வருமே
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி களிறு

[பாற்றினம்=கழுகுக் கூட்டம்; அலங்கல்=மாலை; ஆர்ப்ப=ஆரவாரம் செய்ய; வழிப்படர=பின்தொடர்ந்து பறந்து வர; கதிப்ப=துள்ள]

சோழ அரசன் கிள்ளியோட யானையையைப் பத்திதான் இந்தப் பாட்டும்;
”அந்த அரசன் கையில் ஒரு வேலு இருக்குது; அதுவும் அழகா அத்தோட நுனி இலை வடிவா இருக்குது. அவனோட யானை கெளம்பி போருக்குப் போவுது; அந்த யானை போகும்போதே எதிரிங்க எல்லாரையும் கொலை செஞ்சுகிட்டே போவுது; அவங்களோட ஒடம்பை எல்லாம் தின்னுடலாம்னு கழுகுக் கூட்டம் பின்னாடியே பறந்துகிட்டு வருது. எதிரிங்களைத் தின்ன நரி எல்லாம் மகிழ்ச்சியாலத் துள்ளுதுங்க; பொம்பளைப் பேயெல்லாம் குடலை மாலையா போட்டுகினு பெருமையா ஆடுதுங்க; அப்படி வருதாம் அந்த யானை”
முத்தொள்ளாயிரம்—75
பெருநடஞ்செய் வெற்றி
உடைதலையும் மூளையும் ஊன்தடியும் என்பும்
குடரும் கொழுங்குருதி ஈர்ப்ப—மிடைபேய்
பெருநடஞ்செய் பெற்றித்தே கொற்றப்போர்க் கிள்ளி
கருநடரைச் சீறும் களம்
[ஊன்=நிணம்; தடி=தசை; என்பு=எலும்பு; குடர்=குடல்; ஈர்த்தல்=இழுத்தல்; மிடைதல்=நெருங்குதல்; பெற்றி=தன்மை; கொற்றம்=வெற்றி; கருநடர்=கருநாடகர்]

”கருநாடக அரசன் என்னா செஞ்சான் தெரியுமா? வழக்கமா குடுக்கற கப்பத்தைக் கிள்ளிக்குத் தரல; அதால கிள்ளி அவன் மேல படையெடுத்தான்; போர் ரொம்பக் கடுமையா நடந்துச்சு; ஒடைஞ்ச தலைகளையும், மூளைகளையும், நிணம், தசைகளையும் எலும்பையும், கொடலையும், இரத்தம் ஆறா வந்து இழுத்துக்கிட்டுப் போகுது; பேயெல்லாம் வந்து கூட்டமா ஆடிச்சு அங்க”
அதைப் பாத்த ஒருத்தன் இன்னொருத்தன்கிட்ட சொல்ற பாட்டு இது.
======================

ஒரு பெண் உறவுகளைப் பேணுகிறவளாக ஏன் இருக்கவேண்டும் : சக்தி ஜோதி

images (11)

மனித வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருவது உறவுகள்தான். உறவுகளின்பால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகம். இதனைக் குலைப்பது போன்ற சம்பவங்களை பத்திரிக்கைகளில் வாசிக்கும் பொழுது மனம் கலங்கிப்போகிறது. சமீபத்தில் வாசித்ததில் அவ்விதமாக மனதை பாதித்த ஒரு பத்திரிக்கைச் செய்தி, மகன் வெளிநாட்டில் இருக்க, மும்பையில் அவருடைய அம்மா மட்டும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் தனியாக இருந்திருக்கிறார். பதினான்கு மாதங்களாக அம்மாவோடு தொடர்பு இல்லாமல் இருந்த மகன், ஒருநாள் அம்மாவைப் பார்க்க மும்பை வந்திருக்கிறார்.

பலமுறைகளின் அழைப்புமணிக்குத் திறக்காமல் போனதால், மாற்றுச்சாவி ஏற்பாடு செய்து வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறார். அங்கே, அவருடைய அம்மா இறந்து பலநாட்கள் ஆன நிலையில், நாற்காலியில் எலும்புக்கூடாக. அம்மா எப்போது இறந்தார் என்று மகனுக்குத் தெரியவில்லை. “மகனின் அலட்சியத்தால் தாய்க்கு நேர்ந்த துயரம்” இவ்வளவுதான் செய்தி. ஆனால் இவ்வளவுதானா இந்தச்செய்தி.

ஆஷா ஷகானி என்கிற அந்தத் தாய்க்கு வயது 63. கணவன் இறந்து மூன்று ஆண்டுகள் அந்தப்பெண் தனிமையில் இருந்திருக்கிறார். அமெரிக்காவிலிருந்த மகனுக்கு அம்மாவோடு தொலைபேசியில் பேசக்கூட நேரம் இல்லை. அத்தனை வேலைப்பளு அல்லது அம்மாவின் மீது கவனமின்மை.
ஒருவர் மீதான அன்பை வெளிப்படுத்துவதே அவர் நலனின் மீதான அக்கறைதான். குழந்தைகள் நலனில் பெற்றோர் அக்கறையுடன் இருப்பதும், வயதான காலத்தில் பெற்றோர் நலனை குழந்தைகள் பேணுவதும்தான் மனித உறவுகளின் நியதி. இந்த ஒழுங்கு கலைந்து போவதற்கு பெரும்பாலும் இருவருமே காரணமாக இருப்பார்கள். மேலும் மனிதஉறவு என்பது வெறும் குடும்பம் மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. நாம் நிற்கிற நிலம் மட்டுமே நம்மைச் சுமப்பது இல்லை. அந்த நிலத்தைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் பக்கவேர்கள் இருந்தால்தான், நம்முடைய கால்கள் ஊன்றியிருக்கும் நிலத்தினால் நம்மைத் தாங்கிக் கொள்ளமுடியும்.
மகன்தான் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார். ஆனால் இங்கே இந்த அம்மாவைத் தேடும்படியாக உறவினர்களோ, தெரிந்தவர்களோ, நண்பர்களோ இல்லையா. அவர் குடியிருந்தது ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. அங்கே மின்கட்டணம், தொலைபேசிக்கட்டணம், பராமரிப்பு வசதி என எதற்காகவும் ஒருவருமே அந்தப்பெண்மணியைத் தேடவில்லையா. 63 ஆண்டுகள் இந்த பூமியில் வாழ்ந்தவரைத் தேடுவதற்கு ஒருவர்கூட இல்லாமல் போனது மிகுந்த துயர் தருகிற செய்தி.

இப்படித் தனிமையில் இறந்து கிடந்த முதியவர் யாரையேனும் இரண்டு, மூன்று நாட்கள் அல்லது சிலவாரங்கள் கழித்துக் கதவை உடைத்துத் திறந்ததான செய்திகளை மிக எளிதாகக் கடந்துவிடுகிறோம். இன்றைய நவீன நகர்ப்புற வாழ்வியலும், இதனைப் போலவே கொஞ்சம்கொஞ்சமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வும் சக மனிதர்களின் மீதான அக்கறையை இழந்து கொண்டிருப்பதைத்தான் இதுபோன்ற பல செய்திகள் காட்டுகின்றன.

ஒருகாலத்தில் வீட்டில் சமைக்கும்பொழுது எதிர்பாராத ஒரு விருந்தினருக்கும் சேர்த்தே சமைக்கிற வழக்கம் இருந்தது. இரவு உணவை முடித்துவிட்டுத் தூங்கும் பொழுது ஒரு பாத்திரத்தில் சிறிய அளவிலாவது சாதம் வைத்து தண்ணீர் ஊற்றி வைப்பார்கள். அதாவது இரவு நேரத்தில் உலாவுகிற காவல் தேவதைகள் சாப்பாடு இல்லாமல் ஏமாந்து போய்விடக் கூடாது என்று இதற்கு ஒரு கதையும் சொல்வார்கள். ஆனால் இது, யாராவது ஒரு விருந்தினரை எதிர்பார்த்துக் கொண்டே வாழ்ந்த முன்னோரின் வாழ்க்கை முறையைக் குறிக்கிறது.

விருந்தும் மறந்து, உறவினரும் அற்றுப்போன வாழ்க்கை முறைக்கு நகர்ந்திருப்பதை இன்றைக்கு பல வீடுகளில் காணமுடிகிறது. இதனுடைய வெளிப்பாடாகவே மும்பையில் தனித்து இறந்து கிடந்த ஒரு அம்மாவைப் பார்க்க முடிகிறது. இது ஏதோ மும்பையில் நடந்த நிகழ்வாக கருதி ஒதுக்கிவிட முடியாது.

எத்தனையோ வகைகளில் இன்றைய தகவல் தொடர்புகள் பெருகியுள்ளன. மனித உறவுகளை நெருங்கியிருக்கச் செய்வதற்கான தொழில்நுட்பங்கள்,
பக்கத்து வீட்டில் ஆண்டுக்கணக்காக வசிக்கிற மனிதரின் பெயர் கூட தெரியாத நிலைக்கும் நகர்த்தியுள்ளது. பலசந்தர்ப்பங்களில் நம் அண்மையில் வசிக்கிற, நம்முடைய நலனில் அக்கறை கொண்டிருப்பவரைக்கூட சமூகவலைத் தளங்கள் வழியாகக் கிடைக்கிற நட்புகளுக்காக புறக்கணிக்கிறோம். தொலைத்தொடர்பு வசதியற்ற காலத்தில் பக்கத்துவீட்டில் வசிப்பவர் மீதிருந்த கவனம் இன்றைக்குக் குறைந்துவிட்டது. ஆதார் அட்டை உட்பட பல்வேறு விதமான வழிமுறைகளில் தொடர்ச்சியாக நம்மைப் பற்றிய தகவல்களை முற்றிலும் கணினி வயமாக்கிவிட்டோம். மேலும் இரயில்நிலையம், பஸ்நிலையம், கல்யாண மண்டபம், உணவு விடுதிகள், கடைகள், பெரிய வீடுகளின் வாசல் புறத்திலிருந்து தெரு முனைவரை என யார்யாராலோ அன்றாடம் கண்காணிக்கப் படுகிறோமே தவிர அக்கறையோ பிரியமோ கொண்டிருப்பவர்களின் அண்மையை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

தன்னுடைய அந்தரங்கத்தில் பிறர் தலையிடக்கூடாது என்பது மேற்கத்திய மனோபாவம். இந்த மனோபாவம் படித்த, மேல்தட்டு வர்க்கத்தவர் வசிக்கும் நகர்ப்புறங்களில் அதிகமும் பின்பற்றப்படுகிறது. கிராமப்புறத்திலோ இந்நிலை நேரெதிர். கணவன், மனைவி சண்டை என்றால் கூட அடுத்த வீட்டில் உள்ளவர்கள் தலையிட்டு சமாதானம் செய்வார்கள். கிராமத்தில் உள்ள இம்மாதிரியான செயல்பாடுகள் அடுத்தவர் உரிமைக்குள் அத்துமீறி நுழைவது போலவோ தனிநபர் சுதந்திர நெருக்குதல் என்பது போலவோத் தோன்றலாம். ஆனால் கிராமங்களில் வாழ்கிற முதியவர்கள் தனிமையில், கேட்பார் யாருமற்று இறந்து போவதற்கான சாத்தியம் மிகக்குறைவு.

சங்ககாலத்தில் உள்ள அந்தரங்கம் என்பது தோழியோ பாங்கனோ அறிந்ததாகவே இருந்தது. சமூக உறவுகள் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ குடும்ப அமைப்புக்குள் தங்களை இணைத்துக் கொண்டிருந்தன. சமூக மனநிலைக்கு அடையாளமாக சங்ககாலத்தைக் கொள்ளலாம். சங்கத்தமிழ் இலக்கியங்கள் காதல், வீரம், கொடை போன்றவை மட்டுமன்றி இல்லறத்திற்குறிய அறமாக விருந்தோம்பலைப் பற்றி சிறப்பித்துக் கூறியுள்ளன. விருந்து என்றாலே புதுமை என்றும் ஒரு பொருளுண்டு. புதியவர்களின் வரவைக் குறித்த சொல்லின் அடிப்படையிலேயே விருந்து என்பது செயலாக மாறியிருக்கிறது. யாரேனும் ஒரு புதிய மனிதருக்கான உணவு அல்லது தண்ணீர் அல்லது வழிப்போக்கர்கள் தங்கிச் செல்லும் திண்ணை வைத்த வீடுகள் என நம்முடைய முன்னோர்கள் எப்பொழுதும் யாரேனும் ஒரு மனிதருடன் தொடர்பில் இருந்தார்கள். வாசலில் அமர்ந்தபடி போவோர் வருவோரைக் கவனித்து “சாப்பிட வாங்க என்றோ, மோர் குடிக்கிறீங்களா என்றோ”
யாருடனாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

தன்னைத் தேடி வருகிற புலவர், பொருநர், பாணர், கூத்தர், விறலியர் போன்றோருக்கு விருந்து கொடுத்து மகிழ்கின்ற அரசர்கள் இருந்தார்கள். “மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகம்திரிந்து
நோக்கக் குழையும் விருந்து” எனக் கருதி, விருந்தினர் மனம் வாடாத அளவிற்கு விருந்தோம்பலை செய்தனர். என்றபோதிலும் அந்த விருந்தினை ஏற்றுக்கொண்ட எந்தப்புலவரும், பொருநரும் அல்லது மற்றவரும் வாழ்நாள் முழுக்க அங்கேயே தங்கிவிடுவதில்லை. குறிப்பிட்ட சில காலம் தங்கி, பரிசில்கள் பெற்றுக்கொண்டு தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பவே ஆர்வம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கக்கூடும். ஒன்று, இவர்கள் தங்கள் சொந்த ஊருக்குத் திரும்புகிற விருப்பத்தையே எப்பொழுதும் கொண்டிருந்தார்கள், இரண்டாவது, தங்களைப் போன்று தேவையில் உள்ள மற்றவர்களுக்கு வழிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

முடத்தாமக்கண்ணியார் என்கிற பெண்பாற்புலவர் எழுதிய பொருநராற்றுப்படை, கரிகால் வளவனிடம் பரிசு பெற்ற பொருநன் வறுமையில் உள்ள பொருநனை அரசனை நோக்கி வழிப்படுத்துகிற விதமாகப் பாடப்பட்டுள்ள 248 வரிகள் கொண்ட பாடல். இந்தப் பாடலில், அரசனிடம் பரிசு பெற்று மகிழ்ந்து திரும்பும் பொருநன், எதிரே வந்த வறிய பொருநனின் யாழின் அமைப்பு, அவனுடன் சென்ற பாடினியின் உடல் வருணனை, கரிகாலனின் சிறப்பு, விருந்தோம்பல், கொடைத்தன்மை, சோழ நாட்டின் வளம், வெண்ணிப்போர் பற்றிய குறிப்பு, காவிரியின் வெள்ளச்சிறப்பு, வயல்வளம் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார்.

விருந்தினரை வரவேற்று கவனிக்கிற முறையைப் பற்றி பொருநராற்றுப்படையில் உள்ள பாடல் வரிகள்,

“கேளிர் போலக் கேள்கொளல் வேண்டி
வேளாண் வாயில் வேட்பக் கூறிக்
கண்ணிற் காண நண்ணுவழி இரீஇப்
பருகு அன்ன அருகா நோக்கமொடு
உருகு பவைபோ லென்பு குளிர்கொளீஇ
ஈரும் பேனும் இருந்திறை கூடி
வேரொடு நனைந்து வேற்றிழை நுழைந்த
துன்னற் சிதாஅர் துவர நீக்கி
நோக்குநுழை கல்லா நுண்மைய பூக்கனிந்து
அரவுரி யன்ன அறுவை நல்கி
மழையென மருளும் மகிழ்செய் மாடத்து
இழையணி வனப்பி னின்னகை மகளிர்
போக்கில் பொலங்கல நிறையப் பல்கால்
வாக்குபு தரத்தர வருத்தம் வீட
ஆர வுண்டு பேரஞர் போக்கிச்
செருக்கொடு நின்ற காலை மற்றவன்
திருக்கிளர் கோயி லொருசிறைத் தங்கித்
தவஞ்செய் மாக்கள் தம்முடம் பிடாஅ
ததன்பய மெய்திய வளவை மான
ஆறுசெல் வருத்தம் அகல நீக்கி
அனந்தர் நடுக்க மல்ல தியாவதும்
மனங்கவல் பின்றி மாழாந் தெழுந்து..”

இந்தப் பாடலைப் பாடுகிற பொருநன், தான் மிகுந்த வறுமையில் இருந்த நிலையில் கரிகாலனை நாடி வந்திருக்கிறார். கரிகாலனைச் சந்தித்தவுடன் தன்னிடமிருந்த இசைக் கருவிகளை இசைத்து பாடத் தொடங்கும் முன்பாக கரிகாலன் எழுந்துவந்து, தன்னோடு பொருந்தியிருந்த பழைய நண்பரிடம் உறவுடைமையைக் காட்டுவதுபோல நெருக்கத்தைக் காட்டியுள்ளான். இனிய உரையாடலைத் தொடங்கியிருக்கிறான். அவன் தன்னுடைய கண்களினால் முழுமையாகக் காணும்படி தனக்கு மிக அண்மையான இடத்தில் அமர வைத்துக் கொண்டான். கண்களினால் பருகும் தன்மையை ஒத்த கரிகாலனின் பார்வையினால் தன்னுடைய எலும்புகளை நெகிழ்ந்து உருகும்படி குளிர்ச்சி கொள்ளச் செய்திருக்கிறான். ஈரும், பேனும் நிறைந்து, வியர்வையால் மிகவும் நனைந்து, உடையின் கிழிசலை வேறுபட்ட பல நூல்கள் கொண்டு தைத்து நைந்து போயிருந்த ஆடையை அகற்றி, புத்தாடை அணிவிக்கச் செய்திருக்கிறான். அந்த ஆடை, நூலிழையின் வழித்தடம் தெரியாத அளவு நுட்பமாக நெய்யப்பட்ட பாம்பின் தோலை ஒத்த மெல்லிய தன்மையுடன் பூவேலைப்பாடுகளுடன் அமைந்திருந்தது. வழிநடையின் வருத்தம் தீர, அழகிய ஏவல் மகளிரால் பலமுறை பறிமாறபட்ட கள்ளினைப் பருகிய பொருநன் தன்னுடைய சுற்றத்தோடு மன்னனின் அரண்மனையில் மனக்கவலை ஏதுமின்றி உறங்கி, வைகறையில் துயில் நீங்கியிருக்கிறார்.

களைப்புத் தீரத் தூங்கி எழுந்த அடுத்தநாள் காலையில் அரசவைக்குச் சென்று அரசனைப் பார்க்கிற பொருநன், அரசனைப் பாடி மகிழ்விக்கிறான். முழவு இசைக்க, சிறிய யாழை உடைய விறலியர் நடனமாடினர். உணவு உண்ணுகிற நேரம் வந்தவுடன் அருகம்புல் பழுதை உண்டு கொழுத்த ஆட்டின் பருத்த தொடைக்கறியை நன்கு வேகவைத்து சமைத்த உணவை கரிகாலன் பரிமாறினான். ஆடலும், பாடலும் விருந்துமாகப் பலநாட்கள் கழிந்தபின், தங்களுடைய ஊருக்குத் திரும்ப பொருநன் விரும்புகிறார். இவர்களைப் பிரிய மனமில்லாத கரிகாலன் “எம்மைவிட்டு பிரிந்து செல்லப் போகிறீரோ” என வெகுண்டு, பின்பு பொருநன் தன்னுடைய ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லக் கேட்கும் விதத்தினால் ஒத்துக்கொண்டு “யானைககளையும், கன்றுகளையும், ஆடைகளையும் பரிசிலாகப் பெறுவீராக” எனச் சொல்கிறான்.

பொருநன் வறுமை நிலையில் உள்ளவன். அவனது வறுமைக்கு இவ்வளவு கொடுத்தால் போதுமென அரசன் முடிவு செய்வதில்லை, எவ்வளவு வேண்டுமோ எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று தன்னுடைய தகுதிக்கு ஏற்ப வழங்குகிறான். அரசன் கொடுக்கிறான் என்பதற்காக பொருநன் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. “என்அறி அளவையின் வேண்டுவ முகந்து கொண்டு, இன்மை தீர வந்தனென்.” என தன்னுடைய தகுதிக்கேற்ப பொருநன் எடுத்துக் கொண்டு தன்னுடைய ஊர் திரும்புகிறான். கொடுப்பது என்பது தாராளமாகவும், பெறுவது என்பது தன்னுடைய தகுதி அறிந்தும் இருப்பதாக இந்தப்பாடலில் அறிய முடிகிறது.

கொடுப்பது என்பது ஒருவரின் இயல்பாக இருக்கும் பொழுது அது முழுமையானதாக இருக்கும். தான் அறிந்த கல்வியை போதிப்பது, தான் சேர்த்த செல்வத்தை வழங்குவது, அன்பு செய்வது என இம்மூன்றுமே முழுமையாக வழங்கப்பட வேண்டியவை. பெறுபவர் அவரவர் தகுதிக்கேற்ப தான் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். விருந்தோம்பலும் அப்படித்தான்.

வறுமையில் வாடுகிறவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் இருக்கிறார்கள். செல்வம் குவிந்திருப்பவர்கள் உதவி செய்வதுதான் குறைந்து விட்டது. மிகக்குறைந்த எண்ணிக்கையில் பிறர் நலனில் அக்கறை கொண்டு உதவுகிறவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். தாங்கள் பெற்ற உதவியை, தாங்கள் உண்ட உணவை, தாங்கள் உறங்கிய நிம்மதியை, தாங்கள் பெற்ற பரிசில்களை மற்றவர்களும் பெறவேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் அருகிவிட்டார்கள்.

நாடுவிட்டு நாடு பெயர்ந்து மன்னர்களைச் சந்தித்து பாடல்கள் பாடி, ஆடி பிழைப்பு நடத்திய பொருநர்கள் தங்கள் சொந்த நிலத்தில் தங்கி இருப்பதற்கே விரும்புகிறார்கள். முடத்தாமக்கண்ணியார் தன்னுடைய பொருநராற்றுப் படையில் கரிகாலனின் அன்பையும், கருணையையும், கொடையையும் பாடினாலும் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்புகிற பொருநன் ஒருவனின் சொல்லெடுத்தே தொடங்கியுள்ளார். எத்தனை உயர்வான விருந்தோம்பலையும் ஒருகட்டத்தில் போதும் என்று சொல்லி விலகுகிற தன்மையும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

தன்னுடைய குழந்தைகள் மட்டுமே முதுமைக்காலத்தில் தங்களைக் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்கிற அழுத்தம் முந்தைய தலைமுறை வரையில் இருக்கவில்லை. கூட்டுக்குடும்ப வாழ்வும், உறவினர்களைப் பேணுகிற தன்மையும் இருந்த காரணத்தினால், முதுமை என்பது அத்தனை துயர் தரக்கூடியதாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் தொழில் சார்ந்து குழந்தைகள் வெளியூர், வெளிமாநிலம், வெளிநாடு என்று செல்லவேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. மிக நீண்ட வருடங்கள் இணைந்திருந்த நிலத்தையும் மக்களையும் விட்டுவிட்டு தங்கள் மகனோடு அல்லது மகளோடு தங்கியிருக்கிற பெற்றோரும் கூட தங்களுடைய ஆழமான விருப்பமாக தங்கள் ஊருக்குத் திரும்புவதையே பெரும்பாலும் விரும்புகிறார்கள்.

மகன், மகள் எல்லோரும் எங்காவது அயல்நிலத்தில் தங்கி செழுமையாக இருந்தாலும், தான் பிறந்து வளர்ந்து இடத்தில் தங்கள் முதுமையைக் கழித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் பலரை அறிந்திருக்கிறோம். ஆஷா ஷகானி என்கிற ஒரு அம்மாவுக்கு அப்படியான சொந்த நிலமோ மனிதர்களோ அற்றுபோய் விட்டார்களா என்பதுதான் அந்தச்செய்தியைப் படித்தவுடன் தோன்றியது. பெரும்பாலும் இந்திய ஆண்களை விட பெண்கள் தனிமையில் இருப்பதில்லை. உறவினர்களை, நண்பர்களைப் பேணுவது தான் பெண்களின் அடிப்படையான இயல்பாக இருக்கிறது. கணவன் இறந்த பிறகு தங்களை பக்தி மார்க்கத்திலோ, பேரன் பேத்திகளை வழிநடத்துவதிலோ தங்களை இணைத்துக்கொள்வார்கள். பல சமயங்களில் பெண்கள் யாருடனாவது நட்பு கொண்டாடுவது போல அல்லது யாரையேனும் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டாவது மற்றவர்களோடு இணைந்திருக்கிறார்கள்.
இவ்விதமான இயல்பைத் தவறவிடாத பெண்கள் ஒருபோதும் தனிமையில் இறந்துபோவதில்லை.

*********************************************************************************************************************

ஆற்றுப்படை :

பத்துபாட்டிலுள்ள திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, மலைபடுகடாம் என்கிற கூத்தராற்றுப்படை போன்ற நூல்கள் அத்தனையுமே தான் பெற்ற பரிசில்களை மற்றவர் பெறவேண்டி வழிபடுத்தப் படுவதற்காக எழுதப்பட்டவை.

புறநானூற்றில் பாணாற்றுப்படை, விறலியராற்றுப்படை, புலவர் ஆற்றுப்படை போன்றவையும் இவ்வகைப் பாடல்களே.

பொருநராற்றுப்படை :

சங்கத் தொகை நூலான “பத்துப்பாட்டு” வகையில் வஞ்சியடிகள் கலந்த ஆசிரியப்பாவில் எழுதப்பட்ட நூல்.
பாடியவர்: முடத்தாமக்கண்ணியார்.
சோழப் பேரரசனான கரிகால் வளவனிடம் பரிசில் பெற்று மீண்ட ஒரு பொருநன், வழியில் வறுமையோடு எதிர்ப்பட்ட பொருநனை, அவ்வேந்தனிடம் உதவிபெற வழிப்படுத்துகிற பாடல். 248 வரிகள் உள்ள இந்தப் பாடலில், வறிய பொருநனின் யாழின் அமைப்பு, அவனுடன் சென்ற பாடினி வருணனை, கரிகாலன் சிறப்பு, விருந்தோம்பல், கொடைத்தன்மை, சோழ நாட்டின் வளம், வெண்ணிபோர் பற்றிய குறிப்பு, காவிரியின் வெள்ளச்சிறப்பு, வயல்வளம் போன்றவை பாடப்பட்டுள்ளன.
பொருநர்கள் ஏர்க்களம் பாடும் பொழுது உழவர் போலவும், போர்க்களம் பாடும்பொழுது வீரர் போலவும் வேடமிட்டு நடித்து, யாழிசைத்துப் பாடுவர்.

முடத்தாமக்கண்ணியார்:

இவர் கரிகாற்சோழன் மீது பொருநராற்றுப்படை பாடியவர்.
இவரது கால் முடமாக இருந்ததால் “முடம்” என்பது இவரது இயற்பெயரான “தாமக்கண்ணி” க்கு முன்னுட்டாக அமைந்துள்ளது. காமக்கண்ணி (காமாட்சி) போலவே இதுவும் பெண்ணின் பெயராகக் கருதப்படுகிறது.
தாமம் என்றால் மாலை, முடத்தாமம் என்றால் செண்டால் இணைத்து முடியிடப்படாமல் கழுத்தின் வழியே இருபுறமும் தொங்குகிற மாலை என்றும் பொருள். இதனால் கூட முடத்தாமக்கண்ணியார் என்று அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். இது மருவி முடம் பட்ட தாமக்கண்ணி என உடல் ஊனத்தால் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கலாம்.
பொருநனது யாழ் பற்றிய வருணனை, பாடினி பற்றிய வருணனைக்கு இவர் பயன்படுத்தியுள்ள உவமைகள் மூலமாக இவரைப் பெண்பாற் புலவர் என்பர்.
பெரும்பாணாற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை போன்ற மற்ற ஆற்றுப்படைப் பாடல்களில் எதிரே வறுமையோடு வருபவரை ஆற்றுபடுத்துபவர் வழி சொல்லி அனுப்புவார். ஆனால் பொருநராற்றுப்படையில் செல்லத்தக்க வழியினைச் சொல்லாமல் கரிகாலனது கொடைச்சிறப்பு, விருந்தோம்பல், போர்த்திறம், நாட்டின் வளம் மட்டுமே பாடியுள்ளார்.
கரிகாலனைப் பற்றி கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் பாடிய “பட்டினப்பாலை”யில் சொல்லப்படாத பல செய்திகள் இதில் உள்ளன. மேலும் வறுமையில் உள்ள வேறு ஒரு பொருநனை வழிப்படுத்தியமையால் இது கரிகாலன் வாழ்ந்த காலத்தில் அவனுடைய பாடப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனெனில் பட்டினப்பாலையில் குறிப்பிடப்படுகிற பல போர்கள், நகரங்கள் பற்றிய குறிப்புக்கள் இதில் இல்லை. வெண்ணிப்போர் பற்றி மட்டும் குறிப்பிடப்படுவதால் கரிகாலனின் இளமைக்காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என மா. இராசமாணிக்கனார் தன்னுடைய “பத்துப்பாட்டு ஆராய்ச்சி” என்னும் நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

**

கல்வி – மரணம் – பாடம் பாலகுமார் விஜயராமன்

நீட் அனிதா

நீட் அனிதா

தமிழகத்துக் கல்விமுறை என்பது மாணவர்களுக்கு தொடர்ந்து வாய்ப்புகளை வழங்கிக் கொண்டே இருப்பது. எட்டாம் வகுப்பு வரை கட்டாயத் தேர்ச்சி என்பது, பின் தங்கிய நிலையில் இருக்கும் ஒரு மாணவனும் தொடர்ந்து எட்டாவது வரை பள்ளிக்கு வந்து, தொடர்ச்சியாக கல்விச் சூழ்நிலையில் இருந்து, முடிந்தமட்டும் கற்று, தனக்கும், தன் குடும்பத்தாருக்கும், சமூதாயத்திற்கும் பயனுள்ள வகையில் தன்னைத் தகவமைத்துக்கொள்வது. பத்தாவது தேர்வில் தோல்வியடைந்தால், அவனைக் கல்விச் சூழலில் இருந்து விலக்கி, வொர்க் ஷாப் வேலைக்கோ, களையெடுக்கவோ அனுப்பி விடாமல், அடுத்த மாதமே மறு தேர்வு வைத்து, அந்த கல்வியாண்டே அவனுக்கு அடுத்த வகுப்பில் படிக்க வாய்ப்பு வழங்குவது.

சமூகத்தில் கடைக்கோடியில் இருக்கும் மாணவனும், கல்வியின் மூலம் ஏதாவது ஒரு நிலையில் தனக்கான ஊன்றுகோலைப் பிடித்து மேல் எழுந்து வந்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வடிவமைக்கப்பட்ட கல்வி முறை இது. பள்ளிக்கல்வியில் வெகு சுமாராகப் படிக்கும் எத்தனையோ மாணவர்கள், தொடர் வாய்ப்புகள் மூலம் சிறந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள்.

அவர்களின் வெற்றிக்கு இந்த இலகுவான கல்வி முறை தான் காரணம். தகுதியில்லை என பெரும்பகுதியைக் கழித்துக் கட்டிவிட்டு சிறந்ததற்கு மகுடம் சூட்டும் முறை அல்ல இந்த கல்வி முறை, மாறாக சமூகத்தில் இருக்கும் அனைவருக்கும் தொடர் வாய்ப்புகள் வழங்கி அனைவரையும் மேலே அழைத்துச் செல்வதே இதன் பிரதான நோக்கம்.

நூற்றாண்டுகளாக சமூகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு வழங்கப்படும் இட ஒதுக்கீடும், கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கான சிறப்பு ஒதுக்கீடும் இந்த அடிப்படையில் தான். ஒரு நெடுந்தூர ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடுகிற எல்லா வீரர்களுக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை வழங்குவது, அதில் ஊட்டச்சத்து இல்லாமல் இளைத்திருப்பவனுக்கு கொஞ்சம் க்ளுகோஸ் கொடுத்து அவனையும் தேற்றி, பந்தய தூரத்தை கடக்க வைப்பது.

போதுமான நீண்ட கால அவகாசமும், சரியாக முன்னெடுத்துச் செல்கின்ற தலைமையும் இருந்திருந்தால், ”நீட்” தேர்வையும் எதிர்கொள்ள தமிழகம் தயார் ஆகியிருக்கும். ஆனால் நீட் எதிர்ப்புக்கான காரணம் அதுவல்ல.

பலதரப்பட்ட பண்பாடு, மொழி, பொருளாதார, சமூக நிலை உள்ள பரந்துபட்ட தேசத்தை, ஒற்றைக் கொள்கை மூலம் அடைக்க நினைக்கும் முட்டாள்த்தனத்துக்கு எதிராக கிளம்பு எதிர்ப்பு இது. ஏற்கனவே கல்வியிலும், பொருளாதாரத்திலும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியிலும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் மாநிலங்களை, தங்கள் பிடிவாதமான கடிவாளப் பார்வை கொண்டு, ஒடுக்க நினைக்கும் அடக்குமுறையாகத் தான் இதைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

மாநில இனங்களின் அடையாளங்களை அழிப்பதன் மூலமே, அகண்ட பாரதத்தை உருவாக்க முடியும் என்ற கருத்து இருக்குமானால், அது ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்கான பாதையாக நிச்சயம் இருக்காது.

சமீப காலத்தில், “நீட்” தொடர்பாக, மத்திய மாநில அளவில் நடந்த கலந்துரையாடல்கள் எதுவுமே ஆக்கப்பூர்வமான பாதையில் செல்லவில்லை. நீதிமன்றத்தில் அடிபட்டுப் போகும் என்று தெரிந்தே, மாநில வழிக்கல்விக்கு 85 சதம் ஒதுக்கீடு அளித்தது, மத்திய அமைச்சர்களின் பொய்யான வாக்குறுதிகள், மாநில அமைச்சர்களின் டெல்லி பயண நாடகங்கள் இப்படி எல்லாமே வெறும் கண் துடைப்பாகவே அமைந்தன. உடைத்து சொல்வதானால், இவையணைத்தும் மக்களை ஏமாற்றும் வேலையின்றி வேறு இல்லை. மத்திய மற்றும் மாநில அரசின் பிரதிநிதிகள் தொடர்ந்து தவறான வழிகாட்டுதல்களை செய்து கொண்டே இருந்தார்கள்.

எப்படியும் நீட் தேர்வுக்கு விலக்கு கிடைத்து விடும் என்ற எதிர்பார்ப்பை மக்களின் மனதில் போலியாக விதைத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். இவர்கள் தங்கள் பதவிகளுக்காக நடந்த பேரங்களை எல்லாம், நீட் குறித்த விவாதம் என்று பரப்பினார்கள். விளைவு, நிதர்சனத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல், ஒரு உயிர் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நூற்றுக் கணக்கான பிள்ளைகள், மனக்குமுறலோடும் ஆற்றாமையோடும் புழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, தெரியவில்லை.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரும நிலை அரசியல் இப்படி தரம் தாழ்ந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது. பெரும் மக்கள் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டால் ஒழிய இதற்கான உடனடித் தீர்வு கண்களுக்குத் தென்படுவது போல இல்லை. வழக்கம் போல, அடுத்த தேர்தலுக்காக காத்திருக்கத் தான் வேண்டியிருக்கிறது. மத்தியில் இருப்பவர்களுக்கு, நாமெல்லாம் கிள்ளுக் கீரைகள், இங்குள்ள மக்கள், அவர்களுக்கான முதல்தர குடிமகன்கள் இல்லை. மாநிலத்தில் இருப்பவர்களுக்கோ தங்கள் நாற்காலிகளைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டிய பரிதாமான நிலை. இது மேலே இருப்பவர்களுக்கு மிக வசதியாய் போய்விட்டது. நினைத்தபடி எல்லாம் அடித்து ஆடுகிறார்கள்.

இது ஒரு புறம் இருக்க, அரசன் குடிகளை நினைக்க மறந்தாலும், குடியானவன் உழுவதை நிறுத்தக் கூடாது என்பது தானே விதி. உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று போராடிய சிறுமியின் மன உறுதியை, ”மனிதர்களுக்கு வைத்தியம் பார்க்கப் போவேன் என்று சொல்லிட்டு இருந்த, இப்போ மாட்டுக்கு வைத்தியம் பார்க்கப் போறியா” என்பது போன்ற எந்த சுடு சொல் வீழ்த்தியதோ தெரியவில்லை. அவளின் மனவருத்தங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டு, அவளுக்கு இருக்கும் மறு வாய்ப்புகள் பற்றி, மாற்றுப் பாதைகள் பற்றி மனம் விட்டு உரையாட, அந்த நேரத்தில் அவள் அருகில், அணுக்கமான ஒரு ஆசிரியரோ அல்லது அவள் உச்சநீதி மன்றம் வரை சென்று வாதாடத் துணை நின்ற ஏதேனும் அமைப்புகளோ இல்லாமல் போனார்களே என்ற ஆதங்கம் மனதை அரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

கிராமப்புற, விளிம்பு நிலை மாணவர்களிடம் பேச வாய்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், நாம் நினைக்கின்ற கனவு தேசம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை. இங்கே ஏற்றத்தாழ்வுகளும், அவநம்பிக்கைகளும், அவமானங்களும் எப்பொழுதும் நம் வழியை மறித்து நிற்கவே செய்கின்றன. அதற்காக எல்லாம், மனம் நொந்து, உங்கள் பயணத்தை இடையில் நிறுத்திவிடாதீர்கள். உங்கள் தொடர் முயற்சிகள் எப்பாடுபட்டேனும் திறக்காத கதவுகளைத் திறக்க வைக்கும், இல்லையென்றால், உங்கள் பயணத்துக்கான மாற்றுப் பாதையும் இருக்கலாம், சரியான திசையைக் கண்டறிந்து தொடர்ந்து முன்னேறிக் கொண்டே இருப்பதே சாதிப்பதற்கான வழி. முழுதும் எதிர்மறை எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொள்ளவும் தேவையில்லை. ஏற்கனவே இதைப் போன்ற இடர்களை எல்லாம் உடைத்து பலர் முன்னேறி இருக்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்டவர்களை உங்கள் பயணத்தில் சந்திப்பீர்கள், அவர்களது வழிகாட்டுதல் உங்களுக்கு தக்க நேரத்தில் இளைப்பாறுதலைத் தரும். எப்படி இருந்தாலும், முயற்சியை மட்டும் கைவிட்டு விடாதீர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். தன் வாழ்நாள் கனவான மருத்துவப்படிப்பு அநியாயமாக மறுக்கப்பட்டதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல், மனம் நொந்து தற்கொலை செய்து கொண்ட அந்தச்சிறுமியின் மனநிலையில் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்று முன்கூட்டியே அறியும் ஆற்றல் ஒருவருக்குமில்லை. ஆனாலும், இந்தப்பிரச்சனை தான் என்றில்லை, எதுவாக இருந்தாலும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பிள்ளைகளிடம் மனம் விட்டுப் பேசி, அவர்களின் தயக்கங்களை விலக்கி, அவர்கள் மனதில் உள்ளதைக் கொஞ்சம் காது கொடுத்துக் கேட்டு அவர்களுடன் உரையாடினால், அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கை கிடைக்கும்.

அதனால் பல விபரீத நிகழ்வுகள் நிகழாமல் தடுக்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. இன்று அந்தச் சிறுமிக்காக கண்ணீர் சிந்துகிற ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தப் பொறுப்பு இருக்கிறது. ஒரு மரணத்தைக் கொச்சைப் படுத்துகிறவர்களைப் பற்றி பேச எதுவுமில்லை.

******

முத்தொள்ளாயிரம் ( 2 ) / வளவ.துரையன் ( கடலூர் )

14212844_879713405467804_3754012655543410611_n

முத்தொள்ளாயிரம்—26.

அறிவார் யார்?

அறிவார்யார் யாமொருநாள் பெண்டிரே மாகச்
செறிவார் தலைமேல் நடந்து—மறிதிரை
மாடம் முரிஞ்சும் மதுரையார் கோமானைக்
கூட ஒருநாள் பெற.
[செறிவு=தலைவியை அடைத்து வைக்கும் காவல்; முரிஞ்சும்=உராயும்]
இந்தப் பாட்டு ஒரு தலைவி தன் தோழிகிட்ட சொல்றது.
”தோழீ, நாம் ஒரு நாளைக்காவது மதுரைக் கோமான் பாண்டியனுக்குப் பொண்டாட்டியா இருக்கறதுக்கு வழி சொல்றவங்க யாருடி? இப்படி என்னப் பாதுகாத்து வச்சிருக்கறவங்க தலைமேல் நடந்து போய் வைகை ஆத்துத் தண்ணி அலையெல்லாம் உராய்கிற மாடமெல்லாம் இருக்கற மதுரைக்கு மன்னனாகிய பாண்டியனை ஒரு நாளைக்காவது சேர்றதுக்கு வழி சொல்வார் யாரடி?”
ஒருநாளு அவன் கூட வாழ்ந்தா கூடப் போதும்றா; இதேபோலக் குறுந்தொகையில ஒரு பாட்டு வரும்.
”ஒருநாள் புணரப் புணரின்
அரைநாள் வாழ்க்கையும் வேண்டலன் யானே”

===

முத்தொள்ளாயிரம்—27

எதனைப் பெறாமல் வாடும்?

கைய[து] அவன்கடலுள் சங்கமால் பூண்டதுவும்
செய்யசங்[கு] ஈன்ற செழுமுத்தால்—மெய்யதுவும்
மன்பொரு வேல்மாறன் வார்பொதியில் சந்தனமால்
என்பெறா வாடுமென் தோள்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “ தோழீ, என்கையில நான் போட்டிருக்கற வளையெல்லாம் அந்தப் பாண்டியனோட கடலிலேந்து எடுக்கப்பட்ட சங்கிலேந்து செஞ்ச வளையல்கள்தாம்; போட்டிருக்கற நகையெல்லாம் அவன் கடலோட சங்கு ஈன்ற முத்தால செஞ்சதுதான். என்ஒடம்புல நான் பூசியிருக்கற சந்தனமும் வெற்றியே கொள்ற வேலை வச்சிருக்கற பாண்டியனோட பொதிகமலையிலிருந்து வந்த்துதாம்; இதெல்லாம் போதும்னு நெனக்காம இன்னும் என் தோளெல்லாம் இன்னும் வாடுதுடி; வேற இன்னும் என்ன பெறணுமாம்?

முத்தொள்ளாயிரம்—28

வயமான் வழுதி

நாணாக்கால் பெண்மை நலன்அழியும் முன்னின்று
காணாக்கால் கைவளையும் சோருமால்—காணேன்நான்
வண்[டு]எவ்வம் தீர்தார் வயமான் வழுதியைக்
கண்[டு]எவ்வம் தீர்வதோர் ஆறு
[வழுதி=பாண்டியன்; எவ்வம்=துன்பம்; வயமான்=வலிமயான குதிரை]
பாண்டியன்கிட்ட காதல் வச்சிருக்கற ஒரு பொண்ணு தன் தோழிகிட்ட சொல்றா.
”வண்டெல்லாம் எப்படிப் பசியாறும் தெரியுமாடி; தேனக் குடிச்சுதான; அந்தத் தேனிருக்கற பூக்களால கட்டப்பட்ட மாலையாத்தான் அவன் போட்டிருக்காண்டி; அவன் வலிமையான ஒரு குதிரைப் படையை வச்சிருக்காண்டி; அப்படிப்பட்ட அந்தப் பாண்டியனைப் பாக்காம இருந்தாலோ என் தோளெல்லாம் மெலிஞ்சு போயிடும்டி; கைவளையெல்லாம் சோந்துபோயிக் கழண்டு போயிடும்டி; சரி; அவனைப் போய் பாக்கலாம்னா வெக்கம் வந்து தடுக்குதடி; வெக்கப்படாட்டா நானும் ஒரு பொண்ணாடி; என்ன செய்யறுதுன்னு தெரியலடி; இந்தத்துன்பம் தீர ஒரு வழியும் தெரியலயேடி”

முத்தொள்ளாயிரம்—29

கோட்டுமண் கொள்ளல்

வாருயர் பெண்ணை வருகுரும்பை வாய்ந்தனபோல்
ஏரிய வாயினும் என்செய்யும்—கூரிய
கோட்டானைத் தென்னன் குளிர்சாந்[து] அணியகலங்
கோட்டுமண் கொள்ளா முலை
[வாருயர் பெண்ணை=நீண்டுயர்ந்த பனை]
கோட்டு மண் கொளல்னா என்னா தெரியுமுங்களா? தலைவன் இருக்கான்ல; அவனோட ஒண்ணா சேந்து தலவி தழுவற பொது அவன் மார்பில இருக்கற சந்தனம் போன்றதெல்லாம் இவள் மார்பில் வந்து படியறதுதாங்க; இதைச் சீவக சிந்தாமணியிலயும் பாக்கலாமாம்.
கோட்டுமண் கொண்ட மார்பன் கோதைவாள் குளித்து மூழ்கிக்
கோட்டுமண் கொள்ளா நின்றாள் குரிசில்மண் கொள்ள நின்றாள்
அவ தன் நெஞ்சுகிட்டயே சொல்லிக்கறா; “நெஞ்சே! என்னுடைய முலையெல்லாம் உயரமான பெரிய பனையோட குரும்புபோல அழகாத்தான் இருக்கு; ஆனா இந்தப் பாண்டியன் இருக்கானே? அவனுக்குக் கூர்மையான கொம்பெல்லாம் இருக்கற யானைகளோட படை உண்டு. அப்படிப்பட்ட அவனோட மார்பில சந்தனம் பூசிய கலவை இருக்கும்; அந்தக்கலவையோட அழுந்தித் தோய்ந்து அந்தக் கலவையை உச்சியிலயும் அடியிலயும் கொள்லாத இந்த என் முலை அழகாக இருந்தாலும் பயனில்லையே!

முத்தொள்ளாயிரம்—30

எல்லாம் எனக்கு

ஏற்பக் குடைந்தாடில் ஏசுவர் அல்லாக்கால்
மாற்றி இருந்தாள் எனவுரைப்பர்—வேற்கண்ணாய்
கொல்யானை மாறன் குளிர்புனல் வையைநீர்
எல்லாம் எனக்கோ இடர்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “வேலைப்போல அழகான கண்ணு இருக்கற என் தோழியே! எதிரியைக் கொல்ற யானப்படை இருக்குது பாண்டியன்கிட்ட; அவனோட குளிரான தண்ணி உள்ள வைகை ஆத்துல நான் நல்லா உள்ள மூழ்கிக் குடைந்து குளிச்சா ஒடனே, அங்க இருக்கறவங்க, “ஓகோ! இவ அந்தப் பாண்டியன்கிட்ட வச்சிருக்கற காதல் அதிகமாயிடுச்சா; அதனாலதான் இப்படிக் குளிக்கறா”ன்னு ஏசுவாங்க; குளிக்காம இருந்தாகூட ஒடனே, ”ஓகோ! இவ பாண்டியன் மேலே வச்சிருக்கற காதலு வெளிய தெரிஞ்சுடும்னு குளிக்காம இருக்கா”ன்னு சொல்வாங்க; இப்படிக் குளிச்சாலும் சரி குளிக்காம இருந்தாலும்சரி எல்லாமே எனக்குத் ஒரே தும்பமா இருக்கேடி; நான் என்னா செய்வேன்”

முத்தொள்ளாயிரம்—31

இழையாது இருக்கும்

கூடற் பெருமானைக் கூடலார் கோமானைக்
கூடப் பெறுவனேல் கூடென்று—கூடல்
இழைப்பான்போல் காட்டி இழையா திருக்கும்
பிழைப்பிற் பிழைபாக்[கு] அறிந்து
அந்தக் காலத்துல ‘கூடல் இழைத்தல்’னு ஒண்ண் இருந்ததுங்க; அதாவது பொண்ணுங்க ஏதாவது மனசில நெனச்சது நடக்கணும்னு வேண்டிக்கிட்டு, மணல்ல வட்டம் போடுவாங்க; அப்பறம் அந்த வட்டத்துல சின்ன சுழியா போட்டுக்கிட்டே வருவாங்க; கடைசில எல்லா சுழியையும் எண்ணிப் பாப்பாங்க; அது ஒத்தப் படையா வந்தா நெனச்சது நடக்காதாம்; ரெட்டப் படையா வந்தா நெனச்சது நடக்குமாம்;
ஒருத்தி இதே மாதிரி சுழி போடற மாதிரி போட்டா; ஆனா பாதியிலேயே நிறுத்திட்டா; அப்ப தோழி தன் நெஞ்சுக்குள்ளேயே சொல்லிக்கறா;
“ஏ கூடற் சுழியே! நான் மதுரையில இருக்கற கூடல் பெருமானான என் பாண்டியனைக் கூடுவேன்னு நீ நெனச்சா நல்லாப் பொருந்தி வா”ன்னு தலைவி நெனச்சுக்கிட்டான்னு நாம நெனக்கணும்னு மொதல்ல ஆரம்பிச்சா; ஆனா அது தவறிப்போயி பொருந்தாம தவறிப் போனா என்னா செய்யறதுன்னு பயம் வந்துடுச்சி; அதால சுழிக்கறது போலக் காட்டினவ இன்னும் சுழிக்காமலேயே இருக்கா”

முத்தொள்ளாயிரம்—32

தமிழ்நர் பெருமான்

என்னை உரையல்என் பேர்உரையல் ஊர்உரையல்
அன்னையும் இன்னள் என உரையல்—பின்னையும்
தண்படா யானைத் தமிழ்நர் பெருமாற்[கு]என்
கண்படா வாறே உரை
[உரையல்=சொல்லாதே; தண்படா=குளிர்ந்த தன்மை பொருந்தாத]
தலைவி தன் தோழிகிட்டத் தான் பாண்டியன் மேல் காதல் வச்சிட்டதைப் போய் சொல்லச் சொல்றா; ஆனாலும் அவ பொண்ணு இல்லையா? தன்னைப் பத்தி வெளிப்படையா சொல்லக்கூடாதுன்னு நெனக்கறா; அதே நேரத்துல குறிப்பா சொன்னாலே போதும்; அவளப் பத்திப் பாண்டியன் தெரிஞ்சிப்பான்னு அவ நெனக்கறா;
”தோழீ! பாண்டியனோட யானை இருக்கே; குளிர்ந்த தன்மைக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தமில்லே! அப்படிப்பட்ட யானையை வச்சிருக்கற பாண்டியன்கிட்ட போயி என்னப் பத்தி நீ சொல்லணும்; ஆனா இன்ன தெருவில இன்னாருடைய பொண்ணுன்னு எதுவும் சொல்லாத; சொல்லிட்டா என்னாடா வெக்கமில்லாம சொல்லி அனுப்பிச்சிட்டாளேன்னு என்னைப் பத்தி அவன் நெனச்சுடுவான்; அதால என் பேரச் சொல்லாதே; என் பேரைச் சொன்னா எனக்குப் புடிச்ச பொண்ணு பேரு எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சு போச்சே! அவ சொல்லி அனுப்பி ஒரு தோழியும் வந்துட்டாளேன்னு அவன் நெனப்பான்; என் ஊரையும் சொல்லாதே; என் அம்மா இப்படிப்பட்டவன்னு சொல்லாதே; இதெல்லாம் நீ சொல்லக்கூடாது; ஆனா பொதுவா யாரோ ஒருத்தர் கிட்ட சொல்றதுபோல ஐயோ; பாவம் ஒரு பொண்ணு இன்னும் தூங்காமலே ஏங்கிக்கிட்டிருக்கான்னு அவன் காதுல உழற படற மாதிரி நீ சொன்னா போதும்”

முத்தொள்ளாயிரம்—33

இளையளாய் மூத்திலள் கொல்லோ

வளையவாய் நீண்டதோள் வாட்கணாய் அன்னை
இளையளாய் மூத்திலள் கொல்லோ—தளைஅவிழ்தார்
மண்கொண்ட தானை மறங்கனல்வேல் மாறனைக்
கண்கொண்டு நோக்கலென் பாள்
[வாட்கணாய்=வாள்போன்ற கண்களை உடைய பெண்; தளைஅவிழ்ந்த தார்=கட்டு அவிழ்ந்த பூமாலை; தானை=படை; மாறன்=பாண்டியன்]
அவனைப் பாக்காதேன்னு சொல்லிட்ட தன்னோட அம்மாவப் பத்தி அவ தன் தோழிகிட்ட சொல்ற பாட்டி இது:
”நல்லா அழகா வளையலு போட்டிருக்கற, வாள் போல கூரா கண்ணு உள்ள என் அருமத் தோழியே! நான் சொல்றதக் கேளு; என் அம்மா அந்தப் பாண்டியனப் பாக்காதேன்னு சொல்றா; எந்தப் பாண்டியனத் தெரியுமா: அவன் தோள்ள அரும்புக் கட்டு அவிழ்ந்து போன மாலை இருக்கும்; எதிரின்னு ஒத்தன் வந்துட்டான்னா அவனைக் கொன்னுபோட்டு, அவன் நெலத்தைப் பாண்டியன் எடுத்துக்குவான்; அவன் வேலே வீரத்தோட கோபத்தோடே இருக்கும்; அப்படிப்பட்ட பாண்டியனக் கண்ணால பாக்கக்கூடாதுன்னு சொல்றாளே எங்கம்மா; இப்ப எளமையா இருக்கற என் நெலமய அவ புரிஞ்சுக்கலியே? ஏன்? ஒருவேளை அவ எளமையாவே இருந்ததில்லையாடி; இப்ப இருக்கற கெழவியாத்தான் என்னிக்குமே இருந்தாளா?

முத்தொள்ளாயிரம்—34

அம்மனைக் காவலுளேன்

கொடிபாடித் தேர்பாடிக் கொய்தண்தார் மாறன்
முடிபாடி முத்தாரம் பாடித்—தொடிஉலக்கை
கைம்மனையில் ஓச்சப் பெறுவேனோ யானுமோர்
அம்மனைக் காவல் உளேன்
[கொய்தண்தார்=பூக்கள் கொய்து உடனேயே கட்டப்பட்ட மாலை; தொடி உலக்கை=பூண் கட்டப்பட்ட உலக்கை; ஓச்சல்=உலக்கியைக் குத்துவதற்காக உயரே தூக்குதல்; அம்மனை=ஒப்பற்ற தாய்]
இந்தப் பாட்டுல அந்தக் காலத்துல ஒலக்கையால எப்படிக் குத்துவாங்கன்னு சொல்லப்படுது. ஒலக்கை குத்தற பொண்ணுங்க பாட்டுப்பாடிக்கிட்டே குத்துவாங்களாம்; அதே போல ஒரு ஊட்ல இருக்கற பொண்ணுங்க அவங்க மனசில யாரை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்காங்களோ அவனோட பேரு, தெறம எல்லாத்தையும் சொல்லிப் பாட்டுப் பாடி ஒலக்கை குத்தறாங்க; அதைக் கேட்டுட்டு அவ தன் மனசுக்கு சொல்றா.
” மனமே! என் அம்மா என்னை இப்படி ஊட்லயே அடைச்சுப் போட்டுட்டா; நானும் அடங்கிக் கெடக்கறேன்; அதோ அவங்கள்ளாம் பாட்டுப் பாடிக்கிட்டு ஒலக்கை குத்தறாங்க; நானும் அப்ப பூத்த பூக்களால கட்டின மாலையை போட்டிருக்கற பாண்டியனோட கொடி, தேரு, தலையில அணிந்திருக்கற முடி, மார்பில போட்டிருக்கறா முத்தாரம், இதைப் பத்தியெல்லாம் பாடி பூண் போட்டிருக்கற ஒலக்கையை எப்ப குத்துவேனோ?”

முத்தொள்ளாயிரம்—35

வெறுங்கூடு காவல்

கோட்டெங்கு சூழ்கடல் கோமானைக் கூடஎன
வேட்டாங்குச் சென்றஎன் நெஞ்சறியாள்—கூட்டே
குறும்பூழ் பறப்பித்த வேட்டுவன்போல் அன்னை
வெறுங்கூடு காவல்கொண் டாள்
[கோட்டெங்கு=தேங்காய்க் குலைகள் உடைய தென்னைகள்; குறும்பூழ்=காடை என்னும் பறவை;]
வேடர்கள் காடையைப் புடிக்கறதுக்காக தாங்களே ஒரு காடையை கூட்டில வச்சு வளத்து வருவாங்களாம். அதுக்குப் பார்வைக் காடைன்னு பேரு. வலையைக் கட்டிட்டு அதுக்குப் பக்கத்துல இந்தப் பார்வைக் காடை இருக்கற கூட்டை வச்சிடுவாங்க. இந்தக் காடை சத்தம் போடும். அதைக் கேட்டுட்டு வர்ற காடைங்க வலையில மாட்டிக்கும். ஒரு நா அந்தக் கூட்டிலிருந்த பார்வைக் காடை எப்படியோ பறந்து போச்சு. அது கூடத் தெரியாம அந்த வேடன் அந்தக் கூட்டை மட்டும் இன்னும் காத்துக்கிட்டிருக்கானாம். அதைச் சொல்லி தன் நெஞ்சுகிட்ட ஒருத்தி சொல்றா;
நெஞ்சமே! தேங்காய்க் குலையெல்லாம் நெறய இருக்கற தென்னை மரமெல்லாம் இருக்கறதுதான் பாண்டிய நாடு. அவனைப் போயி கூடணும்னு என் நெஞ்சு எப்பவோ பறந்து அவன்கிட்ட போயிடுச்சு; ஆனா அது தெரியாம வேடன் ஒருத்தன் கூட்டுக்காடை பறந்து போனது தெரிஞ்சுக்காம வெறுங்கூட்டைக் காவல் காத்தானாமே, அதேபோல என் அம்மா என் வெறும் ஒடம்பை ஊட்ல வச்சுக் கதவைச் சாத்தி காவல் காக்கிறாளே!

முத்தொள்ளாயிரம்–36

நானும் இழக்கிறேனே!

களியானைத் தென்னன் இளங்கோஎன்[று] எள்ளிப்
பணியாரே தம்பார் இழக்க—அணியாகங்
கைதொழ தேனும் இழக்கோ நறுமாவின்
கொய்தளிர் அன்ன நிறம்
[அணியாகம்=அழகிய மார்பு; களியானை=மதக்களிப்புள்ள யானை; நறுமா=நல்ல மணமுள்ள மாமரம்; கொய்தளிர்=கொய்யும் தன்மையுள்ள மாந்தளிர்]
அவ பாண்டியன் கிட்ட காதல் கொண்டாச்சு; அவனைப் பிரிஞ்சு இருக்கறதால அவ ஒடம்பு பசலை பூத்துடுச்சு; நெறம் எல்லாம் மாறிப் போச்சு; அப்ப அவ தன் மனசுக்கிட சொல்றா;
”ஏ மனமே! பாண்டியன்கிட்ட மதம் புடிச்ச யானையெல்லாம் இருக்கற பெரிய யானைப் படை இருக்கு; அதக் கூட நெனக்காம அவனைச் சின்ன பையன்ன்னு நெனச்சுக்கிட்டு வணங்காம ரொம்பத்தான் எளக்காரமா பேசினாங்களே; அதுக்காக அவங்களோட நெலம் நாடு எல்லாம் போக வேண்டியதுதான்; ஆனா அவன் தெருவில போகச்சே அவனோட அழகான மார்பைப் பாத்து நான் வணங்கினேனே? அப்படி இருக்கச்சே ரொம்ப லேசாப் பறிக்கற மாங்கொழுந்து போல மென்மையா இருந்த என் ஒடம்பு நெறத்தை நான் இழக்கிறேனே; இது சரியா”

முத்தொள்ளாயிரம்—37

எவ்வாறோ?

கனவை நனவென்[று] எதிர்விழிக்கும் காணும்
நனவில் எதிர்விழிக்க நாணும்—புனையிழாய்
என்கண் இவையானால் எவ்வாறோ மாமாறன்
தன்கண் அருள்பெறுமா தான்
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா, “நகையெல்லாம் அழகா போட்டிருக்கற என் தோழியே! இதைக் கேளு. இந்தப் பாண்டியனை நேராப் பாக்கும்போது அவனைப் பாக்கறதுக்கு வெக்கம் வந்து என் கண்ணெல்லாம் பாக்கமாட்டேங்குது. ஆனா கனவில அவன் வரான் இல்ல; அப்ப அதைக் கனவுன்னு நெனக்காம அவனைப் பாக்குது; இப்படி என் கண்ணெல்லாமே எனக்கு எதிரியா மாறிட்டா நான் அவன்கிட்ட அன்பு வாங்கி அடையதுதான் எப்படிடி?”

முத்தொள்ளாயிரம்—38

கைதிறந்து காட்டேன்

தளையவிழும் பூங்கோதைத் தாயரே! ஆவி
களையினும்என் கைதிறந்து காட்டேன்—வளைகொடுபோம்
வன்கண்ணன் வாண்மாறன் மால்யானை தன்னுடன்வந்[து]
என்கண் புகுந்தான் இரா.
[மால்யானை=பெரிய மத யானை; இரா=இரவு; தளையவிழும்=அரும்புக் கட்டு அவிழ்ந்த; கோதை=மாலை; வன்கண்ணன்=அஞ்சாதவன்; வாண்மாறன்=வாள் ஆகிய ஆயுதம் உடையவன்; வளைகொடுபோம்=வளையலைத் திருடிக்கொண்டு போகிற]
அந்தக் காலத்துல பெத்த தாயின்னு ஒருத்தரும் வளக்கற தாய்னு ஒருத்தரும் இருப்பாங்க; வளக்கற தாயிக்கு செவிலித்தாய்னு பேரு; இந்தப் பாட்டு தலைவி தன் செவிலித்தாய்கிட்ட சொல்ற பாட்டாம்;
”நீங்கள்ளாம் எனக்கு பூ மாலை போட வந்திருக்கீங்க; அந்த மாலையும் இன்னும் அரும்பு கட்டு அவிழ்க்காத பூக்களால கட்டினதுதான்; அன்னிக்கு ஒரு நா வந்து என் வளகளை எல்லாம் திருடிக் கொண்டு போன யாருக்கும் பயப்படாதவன்தான் அவன்; பெரிய வாளை வச்சிருக்கறவன்; நேத்து ராத்திரி பெரிய யானையோட வந்து என் கண்ணுள்ள புகுந்துட்டான். நான் கண்ணைத் தொறந்துட்டா அவன் ஓடிடுவான்; அதால என் உயிரையே எடுத்தா கூடநான் என் கண்ணைத் திறக்க மாட்டேன்”
இதுல ஒரு நயம் இருக்கு. ஒரு நா அவ தோட்டத்துல போகச்சே அவ வளையலு அவளுக்கே தெரியாம கழண்டு விழுந்துடுச்சு; அன்னிக்கு ராத்திரி அவன் கனவுல வந்தான்; கையைப் புடிச்சான்; அதால காலையில வளையல அவன்தான் திருடிக்கினு போயிட்டான்னு நெனச்சாளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—39

நல்வினை ஒன்றில்லேன்

ஓராற்றான் என்கண் இமைபொருந்த அந்நிலையே
கூரார்வேல் மாறன்என் கைப்பற்ற—வாரா
நனவென்[று] எழுந்திருந்தேன் நல்வினைஒன்று[] இல்லேன்
கனவும் இழந்திருந்த வாறு
[ஓராற்றால்=ஒருவகையால்]
தலைவி தோழிகிட்ட சொல்றா
”தோழி! அன்னிக்கி ஒரு நா ராத்திரி ரொம்ப நேரமா தூக்கமே வரலை; கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு ஒரு வகையா கண்ணு ரெண்டும் மூடிச்சு; அப்ப என்னாச்சு தெரியுமா? கூர்மையான வேலை வச்சிருக்கற பாண்டியன் வந்தான்; என் கையைப் புடிச்சான்; அது கனவுன்னு எனக்குத் தெரியேலேடி; உண்மையிலேயே வந்து என் கையைப் புடிக்கறான்னு நெனச்சு நான் பட்டுன்னு எழுந்திருச்சுட்டேன்; அதால கனவும் கலைஞ்சு போச்சு; பாருடி; கனவுல கூட அவனை அணைக்கற நெலமை எனக்கு வரலியே; அதையும் எழந்திட்டேனே! நல்ல காரியம் நான் ஒண்ணுமே செய்யலியா? ஏண்டி எனக்கு இந்த மாதிரி நடக்குது?

முத்தொள்ளாயிரம்—40

திரைவரவும் உரைவரவும்

உகுவாய் நிலத்த துயர்மணல்மேல் ஏறி
நகுவாய்முத்[து] ஈன்றசைந்த சங்கம்—புகுவான
திரைவரவு பார்த்திருக்கும் தென்கொற்கைக் கோமான்
உரைவரவு பார்த்திருக்கும் நெஞ்சு
[உகுவாய்=மணல் உதிர்கின்ற கடற்கரை விளிம்பு; நகுவாய் முத்து=ஒளிவிட்டு விளங்கும் முத்து; புகுவான்=கடலினுள் புகும்பொருட்டு; திரை=அலை]
அருமையான ஓர் உவமை இந்தப் பாட்டுல சொல்றாங்க; அதாவது ஒரு தலைவி தன் மனத்தைப் பாண்டியன்கிட்ட தூது விடறா; அப்புறம் மனசோட சொல்லிக்கிறா;
”கடல்ல அலையெல்லாம் வந்து மோதும்; அங்க இருக்கற மணல் மேட்டை அரித்து மணல் குறைஞ்சு போயிடும்; விளிம்பு மட்டும் தெரியும்; அந்த மணல்மேட்டில கடல்லேந்து கரையில் வந்து மோதற அலைமேலே ஏறிக்கிட்டு சங்கு வரும்; அது மணல் மேட்டில முத்தை ஈனு வச்சுடும்; அதனால உண்டான தளர்ச்சியால கொஞ்ச தூரம் போயி நிக்கும்; அத்தோட அது மறுபடியும் கடல் உள்ள போறதுக்குப் பெரிய அலை எப்ப வரும்னு காத்துக்கிட்டு இருக்கும்; அதேபோல கொற்கையை ஆளுற பாண்டியனோட அரண்மனை வாசல்ல போயி என் மனசு நிக்கும். அவன் எப்ப நம்ம கூப்பிடுவான்னு அவன் கட்டளையை எதிர்பாத்துக் காத்துக்கிட்டு இருக்கும்”

முத்தொள்ளாயிரம்—41

மாறடு போர்மன்னர்

மாறடு போர் மன்னர் மதிக்குடையும் செங்கோலும்
கூறிடுவாய் நீயோ! குளிர்வாடாய்!—சோறடுவார்
ஆரத்தால் தீமூட்டும் அம்பொதியில் கோமாற்கென்
வாரத்தால் தோற்றேன் வளை
[மாறுஅடு=பகையை அழிக்கும்; மதிக்குடை=சந்திரன் போன்ற குடை; ஆரம்=சந்தனம்; வாரம்=அன்பு]
இந்தப் பாட்டுல வாடைக் காத்த தலைவி தூது விடறா; அவ சொல்றா,
“ ஓகோ! நீதான் வாடைக் காத்தா? நான் வேற யாரோன்னுதான் நெனச்சேன்; குளிரான வாடையே! நீ தெற்கதான போற? அங்க சோறு பொங்கறவங்க கூட சந்தனக் கட்டையால தீ மூட்டுவாங்களாம்: அந்த எடம் தான் பொதிய மலையாம்; அதுக்குத் தலைவனான பாண்டியன்கிட்ட வச்சிருக்கற அன்பாலதான் நான் என் வளையலைத் தோத்தேன்; அவன்கிட்ட போயி சொல்லு;
”எதிரிங்களை எல்லாம் கொன்னு போடற தெறமையான அவன் வச்சிருக்கற வெள்ளையான குடையோட தகுதிக்கும், கையில வச்சிருக்கற செங்கோலுக்கும் இத மாதிரி அவன்கிட்ட அன்பு செலுத்தற ஒரு பொண்ணை வருந்த உடறது நியாயமான்னு கேளு”

முத்தொள்ளாயிரம்—42

நகுவாரை நாணி

புகுவார்க்[கு] இடம்கொடா போதுவார்க்[கு] ஒல்கா
நகுவாரை நாணி மறையா—இகுகரையின்
ஏமான் பிணைபோல நின்றதே கூடலார்
கோமான்பின் சென்றஎன் நெஞ்சு
புகுவார்=உள்ளே செல்பவர்; [கொடா=கொடுத்து; போதுவார்=வெளியே செல்பவர்; இகுகரை=தாண்டிச் செல்லக் கூடிய கரை; ஏ=அம்பு; ஏமான்=அம்பு எய்யப்பட்ட மான்; பிணை’பெண்மான்]
இந்தப் பாட்டுல ஒரு காட்சியையே நாம பாக்கலாம். ஒரு காடு; அங்க ஒரு ஆண் மானும் பெண்மானும் கூடிக்கிட்டு இருந்துச்சு;. அத ஒரு வேடன் பாத்தான்; ஒடனே அம்பு போட்டான்; ஆண்மான் கரையைத் தாண்டி ஓடிப் போச்சு. பெண் மான்மேலே போயி அம்பு தைச்சுடுச்சு; அம்போடயே பெண்மான் பொதர்லே மறைஞ்சு கெடந்தது. போறவங்க எல்லாரும் போகட்டும்; அப்பறம் நாம போயிடாலாம்னு நெனச்சது. அதோட போறவங்க எல்லாரும் நம்ம நெலயப் பாத்தா சிரிப்பாங்களேன்னு நெனச்சு வருந்திச்சு.
இதைச் சொல்லி தலைவி, தோழிகிட்ட சொல்றா, “ தோழி! பாண்டியன் பின்னாலயே என் மனம் போச்சுடி; அவனோட அரண்மனை வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு உள்ளேந்து வர்றவங்களுக்கு வழி கொடுத்து, உள்ள போறவங்களுக்கும் வழிவிட்டு அவன் எப்ப தனியா இருப்பான்னு பாத்துக்கிட்டு அம்பு தைச்ச பெண்மான் போல நிக்குதுடி”
மானோட ஒடம்புல வேடனோட அம்பு தைச்சதும், அவளோட மனசில காமன் அம்பு தைச்சதும்தான் இங்க நல்ல நயம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—43

மணவா மருண்மாலை

பிணிகிடந் தார்க்குப் பிறந்தநாள் போல
அணியிழை அஞ்ச வருமால்–மணியானை
மாறன் வழுதி மணவா மருண்மாலைச்
சீறியோர் வாடை சினந்து
[பிணி=நோய்; அணி=அணிகலன்; மருண்மாலை=மயக்கம் தரும் மாலை]
இது தலைவி தோழிகிட்ட சொல்லற பாட்டு
“நல்லா நகையெல்லாம் போட்டிருக்கற தோழியே! பாண்டியன் யானை மேலே ஏறி வருவான். அந்த யானையோட ரெண்டு பக்கமும் ’கணீர் கணீர்’னு சத்தம் போடற மணியெல்லாம் கட்டித் தொங்க விட்டிருப்பாங்க; அவனோட கூட முடியாத இந்த மயக்கமான மாலைப் பொழுதிலே இந்த வாடைக் காத்து வந்து துன்பப்படுத்துது; பொதுவா நோயில கெடக்கறவங்களுக்குப் பொறந்த நாளு வந்தா அன்னிக்கு நோயி அதிகமா வாட்டுமாம். அதுபோல இந்தக் காத்து வந்து ரொம்ப துன்பம் தருதே நான் என்ன செய்வேண்டி?

முத்தொள்ளாயிரம்—44

புல்லப் பெறுவேனோ?

மாணார்க் கடந்த மறவெம்போர் மாறனைக்
காணாக்கால் ஆயிரமும் சொல்லுவேன்— கண்டக்கால்
பூணாகத் தாஎன்று புல்லப் பெறுவேனோ
நாணோ[டு] உடன்பிறந்த நான்
[மாணார்=பகைவர்; கடந்த வென்ற; மறம்=வீரம்; வெம்போர்=கொடும்போர்]
தலைவி தன் நெஞ்சுகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது.
”ஏ! மனமே! என் பாண்டியன் தன் எதிரிங்களை எல்லாம் சண்டையில தோக்கடிச்சு வெற்றி பெற்றவன்; அவனைப் பாக்காத போது ,’நீ போட்டிருக்கற வேப்பம்பூ மாலையைத்தான்னு கேட்டு வாங்கிப் போட்டுக்குவேன்; அவன் தோள்ல சாஞ்சுக்குவேன்; அவனோட ஆடுவேன்; மயங்குவேன்; ஊடுவேன்; தேடுவேன்; என்னென்னமோ ஆயிரம் வார்த்தைகளைப் பேசுவேன்; ஆன நேர பாத்துட்டா வெக்கம் வந்து தடுக்குதே! அப்படிப்பட்ட வெக்கதோடயே இருக்கற நான் அவன்கிட்டப் போயி ’நீ என்னா நகை போட்டிருக்க; சொல்லு பாப்போம்’னு கேட்டுக்கிட்டுப் பக்கத்துல போயி அவனோட மார்போட தழுவிக் கிடப்பேனோ; சொல்லு பாப்போம்”

முத்தொள்ளாயிரம்—45

வல்லே புலர்க

புல்லாதார் வல்லே புலர்கென்பர் புல்லினார்
நில்லா இரவே நெடிதென்பர்—நல்ல
விராமலர்த் தார்மாறன் வெண்சாந்[து] அகலம்
இராவளிப் பட்ட திது
[புல்லாதார்=தழுவாதார்; வல்லே=விரைவாக; புல்லினார்=தழுவியவர்; புலர்க என்பர்=விடிக என்பர்; விராமலர்=பலவகை மலர்; சாந்தகலம்=சந்தனம் பூசிய மார்பு]
அவ பாண்டியன்கிட்ட மனசைப் பறிகொடுத்திட்டா; ராத்திரியில தன் மனசுக்குள்ளியே பொலம்பறா.
ஏ மனசே! நல்லா பல நெறமான மலரெல்லாம் ஒண்ணா சேத்துக் கட்டின மாலையைப் போட்டுக்கிட்டுருக்கான் பாண்டியன்; அவனோட சந்தனம் பூசி இருக்கற மார்பை நல்லா தழுவினவங்க எல்லாம், ராத்திரியைப் பாத்து, “ஏ ராத்திரியே! இரு;இரு; சீக்கிரம் போயிடாத”ன்னு சொல்லுவாங்க; ஆனா அவன் மார்பைச் சேராதவங்க எல்லாம், “ஏ! ராத்திரியே! போ, போ, சீக்கிரம் போய் விடிஞ்சுடு”ன்னு சொல்லுவாங்க;
இரா அளிப்பட்டதுன்னு வர்றத ஒரு பொருளா “ராத்திரி அவங்களுக்குக் கொடுத்தது இதுதான்”ன்னு சொல்லலாம்; இன்னொரு பொருளா ”பாவம்தான்; அவங்கள ராத்திரி தொல்லைப்படுத்து”ன்னு இரக்கமா சொல்ல வைக்குதுன்னு எடுத்துக்கலாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—46

கருதியார் கண்

இப்பிஈன் றிட்ட எறிகதிர் நித்திலம்
கொற்கையே அல்ல படுவது—கொற்கைக்
குருதிவேல் மாறன் குளிர்சாந்[து] அகலங்
கருதியார் கண்ணும் படும்

[இப்பி=முத்துச் சிப்பி; எறிகதிர்=வீசுகின்ற ஒளி; நித்திலம்=முத்து; குருதி வேல்=இரத்தம் தோய்ந்த வேல்; கருதியார்=நினைத்தவர்]

பாண்டியனைப் பாத்து அவன்கிட்ட ஒருத்தி மனசைப் பறி கொடுத்திட்டா; இப்ப அவனைப் பிரிஞ்சிருக்கறா; ரொம்பவும் துக்கப்படறா; அதால கண்ணீரு வர்றது;
அப்ப அவளோட தோழி பேசறா, “மனசே! சிப்பியிலேந்துதான் முத்து உண்டாயி அந்த சிப்பி இருக்கற கொற்கையிலேந்துதான் வரும்னு சொல்லுவாங்க; இல்ல;இல்ல; அந்தக் கொற்கையை ஆட்சி செய்யற, எப்பவும் ரத்தக் கறை இருக்கற வேல வச்சிருக்கற, பாண்டியனோட குளிர்ச்சியான சந்தனம் பூசியிருக்கற மார்பை நெனச்சவங்களோட கண்களிலும் உண்டாகுமாம்.”
பாண்டியனை நெனச்சவங்கள கண்ணில எல்லாம் வர்ற கண்ணீர்த் துளிகள்தான் முத்துகள்னு சொல்லப்படுது.

வளவ.துரையன்

வளவ.துரையன்

முத்தொள்ளாயிரம்–47

யானும் தானும்

யானூடத் தானுணர்த்த யானுணரா விட்டதற்பின்
தானூட யானுணர்த்தத் தானுணரான்—தேனூறு
கொய்தார் வழுதி குளிர்சாந்[து] அணியகலம்
எய்தா[து] இராக்கழிந்த வாறு

தலைவன் வந்தபோது அவன்கிட்ட பொய்யாக் கோபிச்சுக்கிட்டு ஊடி இருந்ததால
அவனைச் சேராத தலைவி சொல்ற பாட்டு இது. தோழிகிட்ட சொல்றா.
”தோழி! ராத்திரி பாண்டியன் என்கிட்ட சேரத்தான் வந்தான். நான் வேணுமின்னே அவனோட ஊடிக்கிட்டு இருந்தேன். அவன் பலவிதமா சொல்லிச் சொல்லி என்னை மாத்தப் பார்த்தான். ஆனா நானோ மறுபடி மனசு மாறாம ஊடிக்கிட்டே இருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு மனசு மாறி அவனோட சேரப் போனேன். ஆனா இப்ப அவன் ஊட ஆரம்பிச்சுட்டான்; நான் அவன் மனசை மாத்த எவ்வளவோ சொல்லிப் பாத்தேன் அவன் தெளியவே இல்ல; அதால ரெணு பேரும் மாறிமாறி இப்படிச் செய்ததால அன்னிக்கிப் பூத்த பூக்களால கட்டப்பட்டதும், தேன் சொட்டிக் கொண்டிருக்கறதுமான மாலையைப் போட்டுக்கிட்டிருக்கற பாண்டியனோட சந்தனம் பூசிய மார்பைத் தழுவாமலே இரவு கழிஞ்சுப்போச்சிடி”
யான், தான், உணர்த்த, உணரா ஆகிய முரணான சொல்லெல்லாம் வச்சு இந்தப் பாட்டு நல்லா எழுதப்பட்டுள்ளது.

முத்தொள்ளாயிரம்—48

வரிவளையும் புரிவளையும்

செய்யார் எனினும் தமர்செய்வர் என்னும்சொல்
மெய்யாதல் கண்டேன் விளங்கிழாய்—கையார்
வரிவளை நின்றன வையையார் கோமான்
புரிவளை போந்தியம்பக் கேட்டு

[விளங்கிழாய்=ஒளிபொருந்திய அணிகலன்கள் அணிந்தவள்; புரிவளை=வலம்புரிச் சங்கு; வரிவளை=கைவளை]

”செய்யார் எனினும் தமர்செய்வர்”னு ஒரு பழமொழி இருக்கு; அதுதான் இந்தப் பாட்டுல சொல்லப்படுதாம். அதாவது ஒரு சமயத்துல ஒதவி செய்யாதவங்க வேற காலத்துல ஒதவுவாங்கன்றதுதான் இதோடப் பொருளாகும்.
”நல்ல ஒளி உள்ள அணிகலன்கள் போட்டிருக்கற தோழியே! பாண்டியன் போனான்; அவன் என்னப் பாக்கல; ஆனா நான் அவனைப் பாத்தேன்; காதலை அவன் மேல வச்சேன்; என் தோளெல்லாம் மெலிஞ்சு போச்சு; கயில போட்டிருந்த சங்காலான வளையெல்லாம் கழல ஆரம்பிச்சன; ஆனா அப்பத்தான் பாண்டியன் கெளம்பி வர்றப் போனான்னு சொல்லற வலம்புரி சங்கு சத்தம் பெரிசா போட்டுது. அவன் வர்றப் போறான்னு கழல ஆரம்பிச்ச வளையெல்லாம் நின்னு போச்சு; சங்கால செய்யப்பட்ட வளை கழண்டு விழுந்து ஒடைஞ்சு போயிடப் போகுதேன்னு சங்கு இனத்தைச் சேந்த வலம்புரிச் சங்கு மொழங்கி ஒதவி செஞ்சுது; இதே சங்கு முன்னாடி மொழங்காமே இப்ப சத்தம் போடறதால ஒரு காலத்தில ஒதவி செய்யாதவங்க வேற காலத்துல ஒதவி செய்வாங்கன்ற பழமொழி தெரியுதடி.

முத்தொள்ளாயிரம்—49

துளை தொட்டார்

காப்படங்[கு]என் றன்னை கடிமனை இற்செறித்[து]
யாப்படங்க ஓடி அடைத்தபின்—மாக்கடுங்கோன்
நன்னலம் காணக் கதவந் துளைதொட்டார்க்[கு]
என்னைகொல் கைம்மா[று] இனி

[காப்பு=காவல்; கடிமனை=காவல் உள்ள மனை; இற்செறித்து=வீட்டினுள் அடக்கி வைத்து; யாப்படங்க=கதவு விளிம்பு பொருந்த; தொட்டார்=தோண்டினவர்]

மாக்கடுங்கோன்னு பாண்டியனுக்கு ஒரு பேருண்டு. அவன் வீதி உலா வரான்; அவனைப்பாத்தா அப்பறம் மக அவனையே நெனச்சு ஒடம்பு எளைச்சுப் போயிடுவான்னு அம்மா ஓடிப்போய் கதவை அடக்கறா. ஆனா அந்தக் கதவுல ஒரு தொளை இருக்கு அது வழியா உள்ள இருக்கற மக பாண்டியனைப் பாத்துடறா; பாத்துட்டு தோழிகிட்ட சொல்றா.
“தோழி! ”உள்ளயே இரு, உள்ளயே இரு”ன்னு சொல்லிக் காவலுக்கு அடங்கி இருக்கற ஊட்டுல நான் இருக்கேன்; பாண்டியன் வரச்சே ஒடனே ஓடிப்போய் கதவோட விளிம்பெல்லாம் ஒண்ணா பொருந்தற மாதிரி அம்மா கதவை அடைச்சு வச்சிட்டா; ஆனா அந்தப் பாண்டியனோட அழகை எல்லாம் அந்தக் கதவுல இருக்கற தொளை வழியா பாத்துட்டேன்; அப்படி நான் பாக்கற மாதிரி முன்னாடியே அந்தத் தொளையைத் தோண்டி வச்ச தச்சருக்கு நாம எப்படி நன்றி காட்டுவோம்டி, ஒண்ணுமே செய்ய முடியாம இருக்கோமே”
கதவுலயே பூட்டு வச்சு அதைச் சாவிபோட்டுத் தெறக்கறதுக்கு ஒரு தொளை இருக்குமே; அந்த்த் தொளையைத் தன் மேல இரக்கம் வச்சுத் தச்சர் வச்சிருக்கார்னு அவ நெனச்சுக்கறா; அதை வச்சவருக்கு ‘என்ன கைம்மாறு இனி”ன்னு சொல்லச்சே அவளொட ஆர்வம், மயக்கம் எல்லாம் தெரியுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—50

சாலேகஞ் சார்

துடிஅடித் தோல்செவித் தூங்குகைந் நால்வாய்ப்
பிடியே!யான் நின்னை இரப்பல்—கடிகமழ்தார்ச்
சேலேக வண்ணனொடு சேரி புகுதலுமெம்
சாலேகம் சார நட

[துடி=உடுக்கை; தொல்=கேடயம்; தூங்குதல்=தூங்குதல்; நாலுதல்=தொங்குதல்;சேலேகம்=செந்தூரம்; சாலேகம்=சன்னல்]

பாண்டியன் உலா வரப் போறான்; ஆனா அவனைப் பாக்க உடாம ஒரு பொண்ணை உள்ள அடைச்சு வச்சிருக்காங்க; அப்ப அந்தப் பொண்ணு பாண்டியன் ஒக்காந்து வர்ற யானையை பாத்துச் சொல்லற பாட்டு இது.
”உடுக்கையைப் போல பாதமும், கேடயம் போல காதும், தொங்கற தும்பிக்கையையும், தொங்கற வாயும் இருக்கற யானையே! நான் ஒன்கிட்ட ஒண்ணு கெஞ்சிக் கேக்கறேன்; நல்ல வாசனை உள்ள பூமாலையைப் போட்டுக்கிட்டு செந்தூர நெறமா இருக்கற பாண்டியனோட நீ வரும்போது எங்க ஊட்டுச் சன்னல் ஓரமா நடந்து போவணும்”.
சன்னல் ஓரமா யானை போனா அப்ப உள்ள அடைச்சு வச்சிருக்கற அந்தப் பொண்ணு அது மேல இருக்கற பாண்டியனைப் பாத்த்துடுவாளாம். இவ சொன்னா யானை கேக்குமா? எப்படியாவது அவனைப் பாக்கணும்னு அவ கேக்கறா; அவ்வளவுதான்.

•••••

அளவும் அறிவியலும் / முனைவர். ஆர். சுரேஷ்

images (8)

நம் அன்றாட வாழ்வில் அளவற்று புழங்கும் சொல் ‘அளவு’. ஆம், உடுத்தும் உடை, உண்ணும் உணவு, வாழும் இடம், சொல்லும் சொல் எல்லாவற்றிற்கும் அளவு உண்டல்லவா? அவ்வாறே, பயன்படுத்தும் கருவிகளாம், கணினி, தொலைக்காட்சி, அலைபேசி, வாகனம், முதலியன யாவும் பிரத்யேக அளவுடையாதாய் இருக்கின்றன. அறியாமலோ அல்லது அறிந்தும் உணராமலோ அளவினை பயன்படுத்தும் (சொல்லாகவோ அல்லது பொருளாகவோ) இடங்கள் ஏராளம்! வழக்கத்தில் வந்தேரிப்போன அளவு, அறிவியல் மற்றும் தொழிற்நுட்ப (அறிவியலின் பயன்பாடு) துறையின் அடிப்படையாக திகழ்கிறது. நம் வாழ்விலிருந்து நீக்க முடியா (வாழ்நாளும் அளவுடையதாயிற்றே!) அளவின், அறிவியல் பற்றி இங்கு காண்போம்.

அளவு என்பது வெற்றிடத்தில் ஒரு பொருள் (அல்லது ஏதேனும் ஒன்று) கொள்ளும் (occupy) இடம் பற்றிய செய்தியை குறிப்பதாகும். அளவினை அலகுகளால் (units) அளக்கிறோம். பொதுவாக, ஒன்றின் நீளம், அகலம், உயரம், பரப்பளவு, நிறை முதலிய செய்திகளை பற்றி தெரிவிப்பதாக அது அமைகிறது. அதாவது, ஒரு பொருளின் பரிமாணத்தை (dimension) தெரிவிப்பதாக அளவுகள் அமைகின்றன. உதாரணமாக, உயிரற்றவைகளின் அடிப்படையாம் அணுவின் மையத்தில் அமைந்திருக்கும் அணுக்கருவின் (புரோட்டான் மற்றும் நீயுட்ரான்களின் கூட்டு) விட்டம் ஃபெம்டோ (10-15, 10ன் மடங்கு -15) மீட்டர் அளவுடையது. அணுவின் ஆரம் (radius) பிக்கோ (10-12, 10ன் மடங்கு -12) மீட்டர் வரம்பில் அமைந்திருக்கிறது. இவ்வணுக்கள் இணைந்து மூலக்கூறினை உருவாக்குகின்றன. பொதுவாக, ஒரு மூலக்கூறின் அளவு அதனை உண்டாக்கும் அணுக்களை பொருத்து அமைகிறது. உதாரணமாக, இரு பங்கு ஹைட்ரஜனும் ஒரு பங்கு ஆக்ஸிஜனும் சேர்ந்து உண்டாகும் நீர் மூலக்கூறின் விட்டம் ஆம்ஸ்ட்ராங் (10-10, 10ன் மடங்கு -10) அளவுடையதாகும். எண்ணற்ற நீர் மூலக்கூறுகள் ஒன்றினைந்து, நிறமற்ற நீர்மமாக நமக்கு காட்சியளிக்கிறது. நீர், இருக்கும் கலனை பொருத்து, அதன் கொள்ளளவினை அறியலாம்.

சரி, ஒரு பொருளின் பரிமாணத்திற்கும் (நீளம், அகலம் முதலியன) அதன் பண்பிற்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா? இருக்கிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். உதாரணத்திற்கு, இரும்பு ஆணியை கருதுவோம். இயல்பாகவே, இரும்பு துரு பிடிக்கும் என்பதன் அடிப்படையில், இரும்பு ஆணியும் துரு பிடிக்கத்தானே செய்யும். இங்கு, ஆணியின் எப்பகுதி விரைவில் துரு பிடிக்கும் என்ற கேள்வி எழுகின்றது. இதற்கு பதில், ஆணியின் தலை மற்றும் நுனி பகுதி என்பதே! ஆம், ஆணியின் தலை பகுதியை தட்டையாக்கவும், நுனிபகுதியை கூர்மையாக்கவும், அதிக அளவு அழுத்தம் கொடுக்கப்படுகிறது. எனவே, அப்பகுதிகள், ஆணியின் தண்டு (ஒப்பீட்டளவில் அதிக அகலம்) பகுதியை கட்டிலும் அளவில் மிகவும் மெல்லியதாக மாறுகிறது. கொடுக்கப்பட்ட அழுத்தத்தினாலும் (அழுத்தத்தால் இரும்பும் உருமாறுகிறதே!), மெல்லிய தடிமனாலும் ஆணியில் தட்டை மற்றும் கூர்மை பகுதிகள் (ஒப்பீட்டளவில் மிக குறைந்த அகலம்) எளிதில் துருவாகின்றன. அதாவது, அகலமான பகுதியை காட்டிலும், மிக குறைந்த அகலம் கொண்ட ஆணியின் பகுதிகள் எளிதில் துரு பிடிக்கும் பண்பினை பெற்றிருக்கிறது. இதிலிருந்து, பரிமாணத்திற்கும், பண்பிற்கும் தொடர்பு உண்டு என்பதனை அறிய முடிகிறது அல்லவா?

மற்றுமொறு உதாரணமாக, வானவில் நிறங்களை கருதுவோம். வானவில் நிறங்கள் ஏழு என்பதை நாம் அறிவோம். அவற்றில் நீலம், பச்சை, மங்சள், சிவப்பு முதலிய நிறங்களை நம்மால் எளிதாக காண (வானவில் தோன்றும் பொழுது) முடியும். இதற்கும், அளவிற்கும் என்ன தொடர்பு? என்ற வினா எழலாம்! நிச்சயமாக தொடர்பு உண்டு! ஆம், வானவில்லின் ஏழு நிறங்களும், சூரிய கதிரான வெள்ளொளியிலிருந்து பிரிகை அடைவதன் மூலம் உண்டாகின்றன. பொதுவாக, ஒளிக்கதிருக்கு அலைநீளம் என்ற பண்பு உண்டு. அதன் அடிப்படையில் ஒவ்வொறு நிற கதிருக்கும் ஒவ்வொறு அலைநீளம் இருக்கின்றது. உதாரணமாக, நீல நிற ஒளிக்கதிரின் அலைநீளம் 450 முதல் 495 நானோ மீட்டர் ஆகும். மங்சள் நிற ஒளிக்கதிரின் அலைநீளம் 570 முதல் 590 நானோ மீட்டர். சிவப்பு நிற ஒளிக்கதிரின் அலைநீளம் 620 முதல் 750 நானோ மீட்டராக இருக்கிறது. அதாவது, ஒளிக்கதிரின் அலைநீளத்தை சொன்னால், அக்கதிரின் நிறத்தை சொல்ல முடியும். இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவெனில், அளவினை சொன்னால், அதன் (நிறம் ஒரு பண்பாகும்) பண்பினையும் சொல்ல முடியும் என்பது தானே?

வாழ்விலும், ஒருவரது பேச்சின் அளவினை வைத்து அவரது பண்பினை கண்டறிவது சாத்தியம் தானே?

சரி, அளவு பண்பினை அறிய உதவுகிறதெனில், பண்புகள் அளவினை பொருத்து மாறுவதும் நிச்சயம் தானே? மேலோட்டமான உதாரணம் ஒன்றினை பார்போம். முதலில், பூஞ்சை, பாக்டீரியா மற்றும் வைரஸ் ஆகியனவற்றை கருதலாம். இவற்றில் எதை குறித்து நாம் அஞ்சுவோம்? நிச்சயமாக வைரஸ் தானே? காரணம், அதன் தீங்கிழைக்கும் (நோயினை உண்டாக்க கூடிய) பண்பு! மேலும் பூஞ்சையும், பாக்டீரியாவும் உயிரினத்தில் சேர்ந்தவை. வைரஸோ, உயிருள்ளவையாகவும், உயிரற்றவையாகவும் செயல்பட கூடியது. இங்கும் அளவிற்கும் பண்பிற்குமான நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்று கருதுகிறேன. அதாவது, பூஞ்சையின் (காலான்) உடல அளவு நம் கண்களுக்கு புலப்பட கூடியதே! பாக்டீரியாவின் அளவோ (செல்லின் விட்டம்) மைக்ரோ மீட்டர் வரம்புடையது. எனவே, வெற்றுக்கண்ணால், இவைகளை காண இயலாது. நுண்ணோக்கியின் வழியாக மட்டுமே இவைகளை காண முடியும். வைரஸ்களோ, நானோ மீட்டர் அளவில் இருக்கின்றன. பாக்டீரியாவை காட்டிலும் மீச்சிறியது வைரஸ். எனவே, நுண்ணோக்கியால் கூட வைரஸினை காண முடியாது! ஆக, பூஞ்சை, பாக்டீரியா மற்றும் வைரஸின் பண்புகள் மாறுவதை அறிகிற அதேவேலையில், அவற்றின் அளவும் சீறாக குறைந்து கொண்டே செல்வதை இங்கு சுட்டிகாட்ட விழைகிறேன். ஒருவேளை, வைரஸின் விந்தையான பண்புகளுக்கு அதன் மீச்சிறு அளவே கூட காரணமாக அமைந்திருக்கலாம்!

சரி, மேற்கண்ட உதாரணங்களின் மூலம் சொல்ல வந்த கருத்து எதுவென்றால், ‘அளவினை பொருத்து பண்புகள் மாறும்’ என்பது தான். இதன் அடிப்படையிலேயே, தற்போது விஸ்வரூபம் எடுத்திருக்கும் நானோ தொழிற்நுட்பம் செயல்படுகிறது. வாருங்கள், நானோ தொழிற்நுட்பம் பற்றிய சில அடிப்படை தகவல்களை இனி பார்போம்.

‘நன்னாஸ்’ (nanos) என்ற கிரேக்க சொல்லிலிருந்து ’நானோ’ என்ற சொல் பெறப்பட்டுள்ளது. ’நன்னாஸ்’ என்பதற்கு ’சிறிய’ அல்லது ‘குல்லமான’ (dwarf) என்று அர்த்தமாம். ஆக, நானோ என்பதற்கும் சிறிய அல்லது குல்ல என்பதே பொருள். சிறிய என்று சொன்னால், எந்த அளவிற்கு சிறியது என்ற கேள்வி எழுகிறது அல்லவா? இதற்கான விடையாகவே, 10-9 (10ன் மடங்கு -9) என்ற எல்லையை விஞ்ஞானிகள் தந்தனர். எனவே, நானோ மீட்டர் என்பதற்கு 10-9 மீட்டர் என்பதே வரையறை ஆகும். அதாவது, ஒரு பொருள், ஏதேனும் ஒரு பரிமாணத்தில் ஒன்றிலிருந்து நூறு நானோமீட்டர் அளவுடையதாக இருந்தால் அதற்கு நானோ பொருள் (அளவில் மீச்சிறியதாக இருப்பதால் ‘பொருளை’ ‘துகள்’ எனக்கொள்க) என்று பெயர். நானோ பொருட்களை அடிப்படையாக கொண்டு செயல்படும் தொழிற் நுட்பத்திற்கு நானோ தொழிற்நுட்பம் என்று பெயர். எவ்வொறு தொழிற்நுட்பத்திற்கும் அறிவியலே அடிப்படையாக இருக்கிறது. எனவே, நானோ பொருளின் அறிவியலை நானோ அறிவியல் எனலாம்.

பொதுவாக, நானோ பொருட்களை பற்றி படிக்கும் பிரிவிற்கு ‘நானோவியல்’ (நானோ+இயல்) என்ற சொல்லை பயன்படுத்தலாம் என்று கருதுகிறேன். ஆம், வேதிபொருட்களை பற்றி படிக்கும் பிரிவிற்கு வேதியியல் (வேதி+இயல்) என்றும், பொருளின் இயல்பினை பற்றி படிக்கும் பிரிவிற்கு இயற்பியல் (இயல்பு+இயல்) என்றும் அழைக்கப்படுகிறதே!

முன்னதாக அளவை பொருத்து பண்புகள் மாறும் என்பதை பார்த்தோம் அல்லவா? குறிப்பாக, நானோ மீட்டர் அளவுடைய பொருளின் பண்புகள், அதன் மைக்ரோ அல்லது அதற்கும் அதிகமான (மீட்டர் அளவில்) அளவினை காட்டிலும் பெருமளவு வேறுபடுகிறது. உதாரணத்திற்கு தங்கத்தை (gold) கருதலாம். பொதுவாக தங்கத்தின் நிறம் என்ன? என்று கேட்டால் மிளிரும் மஞ்சள் (சேர்க்கப்படும் சிறிதளவு உலோகத்தை பொருத்து மிதமான நிற வேறுபாடு இருக்கலாம்) என்று தானே சொல்வோம். ஆனால், தங்கம் சிவப்பு, பச்சை மற்றும் நீல நிறத்திலும் இருக்கிறது! ஆம், தங்கத்துகளை நானோ மீட்டர் அளவிற்கு குறைத்தால், இந்நிறங்களை பெறலாம். உதாரணமாக, தொண்ணூறு, என்பது, அறுபது, மற்றும் இருபது நானோமீட்டர் விட்டமுடைய தங்க துகளின் நிறம் முறையே, சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, மற்றும் ஊதா நிறமாகும்.

மேலும், பெருத்த பருமனான (bulk state) நிலையிலிருந்து ஒரு பொருள் நானோ மீட்டர் அளவிற்கு கொண்டு செல்ல, அதன் மின்னாற் (electrical) பண்பு, காந்த (magnetic) பண்பு, வினையூக்க (ஒரு வினையின் வேகத்தை அதிகரிக்க கூடிய) பண்பு முதலிய பல வகையான பண்புகள் பெருமளவு மாறுபடுகின்றன. இத்தகைய விரும்பத்தகு பண்புகளை கொண்ட நானோ துகள்கள் பல துறைகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உதாரணமாக, பெருத்த பரும நிலையை காட்டிலும், நானோ மீட்டர் அளவுடைய வெள்ளிதுகள்கள் மிகச்சிறந்த கிருமி நாசினி பண்பினை பெற்றிருக்கின்றன. குறிப்பிட்ட வகை வைரஸை கொல்லும் கிராஃபின் ஆக்ஸைடு (கார்பனின் ஒரு வடிவம்) நானோதாள் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. எளிதில் அழுக்கு படியாத மற்றும் தீ பிடிக்காத ஆடைகள், சுயசுத்தம் செய்து கொள்ளும் வீட்டு வண்ண பூச்சுக்கள் (self-cleaning paint), புற்று நோய் சிகிச்சையில் பயன்படும் நானோ மருந்துகள் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற பயன்களை நானோ மீட்டர் அளவுடைய பொருட்களால் பெறமுடிகிறது.

சரி, நானோ தொழிற்நுபத்தின் தொடக்கம் எது? என்று கேட்டால், பொதுவாக, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் என்றே கூறலாம். காரணம், 1959 ஆம் ஆண்டு, புகழ் பெற்ற அமெரிக்க நாட்டு இயற்பியல் விஞ்ஞானியான இரிச்சர்ட் ஃபெயின்மன் (Richard Feynman) அவர்களின் ‘There’s Plenty of Room at the Bottom’ என்ற தலைப்பிலான உரையில், நானோ அறிவியலுக்கான விதையை தூவினார். பின்னர், 1974 ஆம் ஆண்டு, டோக்கியோ அறிவியல் பல்கலைக்கழக பேராசிரியான நோரியோ டானிகுச்சி (Norio Taniguchi) அவர்களால் தான் நானோ தொழிற்நுட்பம் (nanotechnology) என்ற சொல் முதன்முதலாக பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் படிப்படியாக வளர தொடங்கிய இத்தொழிற்நுட்பமானது, 1980 களில் தனிப்பொரும் துறையாக எழுர்ச்சி பெற தொடங்கியது. இதற்கு காரணம், இரண்டு முக்கிய கண்டுபிடிப்புகளே! ஒன்று ’ஸ்கேனிங் டனலிங் மைக்ரோஸ்கோப் (Scanning Tunneling Microscope) எனப்படும் மீநுண்ணோக்கியாகும். இக்கருவியின் மூலம், அணுக்களையும் பார்க்கலாம்! இரண்டாவது ‘அட்டாமிக் ஃபோர்ஸ் மைக்ரோஸ்கோப்’ (Atomic Force Microscope) எனப்படும் மற்றுமொறு கருவியாகும். இக்கருவிகளே, புதிய நானோ உலகை படைக்க அடிகோலின. ஆம், ஆடை, உணவு பாதுகாப்பு, அழகுசாதன பொருட்கள், கண்ணாடி, மருந்து, உள்ளிட்ட பல பொருட்களிலும் நானோ தொழிற்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இன்றளவில் ஏறக்குறைய எல்லா துறைகளிலும் நானோ தொழிற்நுட்பம் தனது முத்திரையை பதிக்க தொடங்கியுள்ளது.

மேற்கண்டவாறு, இன்றைய நவீன நானோ தொழிற்நுட்பத்தின் தொடக்கம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு என்ற பொழுதிலும், இத்தொழிற்நுட்பம், பழங்காலம் முதலே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஆம், கி.மு. பதின்மூன்று மற்றும் பதிநான்காம் நூற்றாண்டுகளிலேயே, உலோக நானோதுகள்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது. மேலும், ஜன்னல் கண்ணாடி கதவுகளில் சிவப்பு நிற தாமிர ஆக்ஸைடு நானோதுகளும் பயன்படுத்தபட்டு வந்திருப்பது கண்டுபிடுக்கப்பட்டுள்ளது.

பழங்கால நானோதொழிற்நுட்பத்திற்கு அடையாலமாக லைகர்கஸ் கண்ணாடி கோப்பையை (Lycurgus Cup) சொல்லலாம். நான்காம் நூற்றாண்டை சார்ந்த ரோம நாட்டு கலைபடைப்பான இக்கோப்பை இரு வண்ணங்களில் (dichroism) காட்சியளிக்க கூடியது. அதாவது கோப்பையின் உள்ளிருந்து வெளியே ஒளியை பாய்ச்சும் பொழுது, அக்கோப்பை சிவப்பு (அல்லது ரூபி நிறம்) நிறத்தில் தெரியும். அதுவே, வெளியிலிருந்து ஒளியை கோப்பையின் மீது உமிழ, கோப்பை பச்சை-மஞ்சள் நிறத்தில் தெரியும். இதற்கு காரணம், இக்கோப்பையில் மிகச்சிறிதளவு தங்கம் மற்றும் வெள்ளி நானோதுகள்கள் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது தான் என தெரியவந்துள்ளது. பழங்கால நானோதொழிற்நுட்பதிற்கான இன்னும் பல சான்றுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆயினும், நவீன நானோ தொழிற்நுட்பம் பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சியை அடைந்து கொண்டிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

••••

கவிதையைக் கண்டடைதல் ( கட்டுரை ) / ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

1623604_10201990198890135_836757269_n

நவீனத் தமிழ் கவிதை உலகம், கடந்த சுமார் பத்து ஆண்டுகளில் பெரும் மாற்றத்தை சந்தித்திருக்கிறது. இணையத்தின் பெரும் வளர்ச்சியும், அதன் மூலம் உலகம் முழுவதிலுமிருந்தப் படைப்புகளை வாசிக்க கிடைத்ததும் புதியப் படைப்பாளிகளுக்கு உத்வேகத்தைக் கொடுத்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு வருடமும் பெருகி வரும் மொழிப்பெயர்ப்புப் படைப்புகளும் ஒரு ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியை நோக்கி செல்வதை சான்றுக் கூறுகிறது.

அரசியல், பெண்ணியம், சமூக நீதி போன்ற ” கருத்துக்களை ” மையமாகக் கொண்டக்கவிதைகள் பொதுவாக நேரடித்தன்மைக் கொண்டவையாகவும், அகப் பிரச்சினைகள் , உள் மனவுலகம் சம்பந்தப்பட்டக் கவிதைகள் சிக்கல் நிறைந்த மொழியால் எழுதப்பட்டவையாகவும் பெரும்பான்மையான சமயங்களில் இருக்கின்றன.

மொழியின் எளிமையிலா, கடினத்திலா , எதில் இருக்கிறது கவிதை? ஒரு கவிதை, தன்னகத்தே “கவிதையை ” கொண்டிருக்க வேண்டாமா ? கவிப்பொருளை சொல்ல வரும் நவீனக் கவிஞன், ஏன் தனது “கவிதையை” சிக்கலான வார்த்தைகளுக்கு இடையில் மறைத்து வைக்கிறான் ? பல சமயங்களில் வாசகனை அருகே நெருங்கவிடாமல் நழுவிப் போய்விடுகின்றனவே கவிதைகள் !

நவீனக் கவிதைகளின் கடின மொழிக்கு ஒரு காரணம் இருக்கக்கூடும். பழகிய மொழியின் பெரும்பான்மையான வார்த்தைகள், தமது வீரியத்தை இழந்து, அவைகளின் அர்த்தங்கள் சேதப்பட்ட நிலையில் , தேய்ந்து,நைந்துப் போன சொற்களாக (cliches ) நிற்கின்றன. ஆகவே, தனது கவிதையைக் கட்டமைக்கும் கவிஞன், புதிய சொற்களைத் தேடி அலைகிறான், தனது “கவிதையின் ஆன்மாவை” வாசகனுக்கு சேர்ப்பிக்க. ஒரு வேளை, புழக்கத்தில் உள்ள சொற்களையேப் பயன்படுத்தினால், வாசகனை இதயத்தை அடையும் பயணத்தில், தனது கவிதை குறைத்தூரத்திலேயே தோற்றுப் போய் , வெற்றுக் கூச்சலாக நின்றுவிடுமோ என்று அச்சப்படுகிறான்.

இத்தாலிய கவிதை இதழ் “பொயசியா ” (Poesia ), கட்டுடைத்தல் (deconstruction ) கோட்பாட்டின் தந்தையான தெர்ரிதாவிடம் (Jacques Derrida ), தனது தலையங்கமான ” எதுக் கவிதை ?/ கவிதை என்றால் என்ன ? ” எனும் தலைப்பில் ( இத்தாலிய மொழியில், “Che cos’e la poesia ? ) அவரது கருத்துக்களைக் கேட்டபொழுது, அவரால் பிரெஞ்சு மொழியில் சொல்லப்பட்டு, இத்தாலிய மொழியில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டக் கட்டுரை, மிகவும் புகழ்ப்பெற்றது . வார்த்தைகளால், ஒலி /எழுத்து சங்கேதங்களால் ஆன மொழி, அந்த மொழியால் எழுதப்பட்ட பிரதி ( புனைவு / கதை /கட்டுரை/கவிதை எதுவாயினும்) எப்பொழுதும் குறைப்பாடுகளால் ஆனதே ; அவை எப்போதுமே உண்மையை , புனைவு ஆசிரியன் சொல்ல வந்ததை, முழுவதுமாக வெளிக்கொணர்வதில்லை. தொடர்ந்த கட்டுடைத்தல் மூலமாகவே , ஒரு பிரதியின் ஆழத்தை, ஆன்மாவை அடைய முடியும் எனும் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டது கட்டுடைத்தல் தத்துவம்.

தெர்ரிதாவின் மேற்சொன்ன கட்டுரையில், கவிதையை ஒரு முள்ளெலியுடன் (ஆங்கிலத்தில், “hedgehog “, பிரெஞ்சில், “herrison” ) ஒப்பிடுகிறார். கவிதை, சாலையைக் கடக்க முயலும் ஒரு முள்ளெலியைப் போன்றது. முற்கள் நிறைந்த மேல்தோலையும், மென்மையான உள்பாகத்தையும் கொண்டிருக்கிறது முள்ளெலி .

கவிதை என்றால் என்ன ? எது கவிதை? கவிதையை விளக்க முற்படும்போது, வார்தைகளால்தான் சொல்ல இயலும். அத்தகைய விளக்கம், உரைநடையை நோக்கி நகர்கிறது. கவிதை, தன்னுடைய கவிதைத் தன்மையை இழந்தவாறே , வார்த்தைகளால் ஆன உரையால் (prosaic ) தன்னை விளக்கிக் கொள்ள முற்படுவது, முள்ளெலி சாலையைக் கடக்க முற்படுவதற்கு ஒப்பானது. கவிதைக்கான விளக்கம், சாலையில் வேகமாக வரும் வாகனத்தைப் போன்றது. வாகனத்தைக் கண்டு, முள்ளெலி பயத்தால் தன்னுடலை உள்நோக்கி சுருக்கிக் கொள்கிறது. அவ்வாறு தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக்கொள்ள கவிதை முற்படும்பொழுது, தன்னை விளக்கிக் கொள்ளும் சக்தியை இழக்கிறது. கவிதைக்கான விளக்கமும் குறைப்பாடுடனே நிற்கிறது.

download

“சுருங்கிக் கொள்ளும் முள்ளெலி ” என்னும் உதாரணப் படிமம், கவிதைக்கும் உரைநடைக்கும் உள்ள முரண்பாட்டை மட்டும் அல்ல,கவிதையை மொழிபெயர்க்கும் முயற்சிக்கும் பொருந்தும். கவிதையை மொழிபெயர்ப்பது என்பது, கவிதையைத் தாக்கி, அதன் இதயத்தைக் கண்டடைந்து , அதன் மொழிப் பயன்பாட்டை உணர்ந்து, இன்னொரு மொழியில் ஆக்குவது, கவிதை என்னும் முள்ளெலியைத் தாக்க வரும் வாகனத்திற்கு ஒப்பானது. உடனே, அது உள்முகமாக சுருங்கிக்கொள்கிறது, தன்னை முழுவதுமாக வெளிப்படுத்த மறுக்கிறது. தனது உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சியில், ஆபத்திலிருந்து (மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து) தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் முயற்சியில், இன்னொரு மொழியின் சங்கேதக் குறிகளில் (வார்த்தைகளில்) தன்னை முழுவதுமாக அது வெளிப்படுத்திக்கொள்ள மறுக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பின் முயற்சியிலும், முள்ளெலி சாலையைக் கடக்கத் தவறுகிறது.

வார்த்தை சங்கேதங்களால் ஆன மொழி, புற உலகையும், அக உலக அனுபவங்களையும் பிரதிபலிக்க முயற்சிக்கிறது. அந்த “மொழியிலும்”, உரைநடையைத் தவிர்த்த கவிதை மொழி, தனக்கே உரிய “இதயத்தைக்” கொண்டுள்ளது. அந்த “இதயத்தை” அடைய வாசகன் செய்யும் முயற்சி,” தன்னைத் தக்க வரும் முயற்சியாகக் ” கருதும் கவிதை முள்ளெலி , உடனே உள் சுருங்கிக்கொள்கிறது. எனவே,கவிதை சொல்ல வரும் அனுபவத்தையும், வாசகனால் முழுவதுமாக உள்வாங்கிக் கொள்ள இயலாமல் போய்விடுகிறது. அது அப்படி சுருங்கிக் கொள்வதனாலேயே, எதிரே வரும் வாகனத்தால் கொன்றுவிடப் படும் அபாயத்திற்கு உட்படுத்திக்கொள்கிறது, அதனை அணுகும் வாகனம் ( வாசகன்) தன்னைக் கொன்றுவிடுவானோ என்ற அச்சத்தில்.

கவிதை தன்னைப் பற்றியே சொல்கிறது, ” நான் ஒரு உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தை, என்னை மனப்பாடமாக கற்று உணருங்கள், என்னை பிரதி எடுங்கள், பாதுகாத்து பத்திரமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள், என்னை நன்றாக கவனியுங்கள்- உச்சரிக்கப்பட்ட உச்சரிப்பு, உங்கள் கண்களுக்கு நேரெதிராக: ஒலிப் பேழை, விழிப்பு, ஒளிக்கீற்று, மரணத் துக்க விருந்தின் புகைப்படம்.”

கவிதை, உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தையாக உலா வருகிறது; அதை சரியாக உள்வாங்கிக்கொள்வது அவசியம். அந்த வார்த்தையை பிரதி எடுத்து, மீண்டும் மீண்டும் அணுகவேண்டும். கவிதையை, ” விழிப்பு” (wake ) என்றும் தெர்ரிதா குறிப்பிடுகிறார். கவிதையின் “விழிப்பை” உணர்பவன், கவிதை தரும் ஞானத்தை அடைகிறான். ஒரு புகைப்படம் போல், உருவங்களின் விகசிப்பைக் கண் முன் நிறுத்துகிறது கவிதை. ஒளி/ஒலி காட்சியாக உரு மாறுகிறது, வாசகனின் மனதில் கவிதை.

கவிதையின் அடிப்படை குணாம்சங்களை இரண்டு வார்த்தைகளில் சொல்லவேண்டுமானால், அவை: “அடர்த்தி” மற்றும் “இதயம்”. ஒரு கவிதை, மிகக் குறைந்த வார்த்தைகளில், அடர்த்தி நிறைந்ததாக, எந்தப் பொருளைப் பற்றி பேசும் கவிதையாக இருந்தாலும், தன்னகத்தே அடர்த்தி நிறைந்ததாக இருத்தல் அவசியம். “இதயம்” என்பதை கவிதையின் ஆன்மா என்றுக் கருதலாம். கவிதையின் ஆன்மாவைக் கண்டடைதலே சிக்கலான விஷயம்.

முள்ளெலியின் முட்கள் போன்றவை, கவிதையின் சிக்கனமான, கடினமான வார்த்தைகள்; அவற்றுள்ளே புதைந்துள்ளது, கவிதையின் ஆன்மா. தனது ஆன்மாவைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக, எதிர்வரும் ஆபத்துகளில் இருந்து தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் சாதனமாக தனது முற்களால் ஆன மேலாடையை அணிந்திருக்கிறது கவிதை. ஒரு வாசகன் , முற்களால் தளர்ந்து விடாமல் , கவிதை முள்ளெலியை “சாலையைக் கடக்க” செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்து விட்டான் என்றால், கவிதையை அவன் பூரணமாக உள்வாங்கி விட்டான், “மொழிபெயர்த்து” விட்டான் என்றே சொல்லி விடலாம். ஆனால், அது அவ்வளவு சுலபமானதில்லை.

முள்ளெலி மேலுள்ள முட்கள் போன்ற அடர்த்தியான வார்த்தைகளுக்குளே புதைந்திருக்கிறது கவிதையின் ஆன்மா . அதைக் கண்டடைய நெருங்கும்பொழுது, தன்னையே சுருக்கிக் கொள்வதின் மூலம் , தனது முழு ஆன்மாவையும் தரிசிக்கத் தருவதில்லை எந்த நல்லக் கவிதையும். ஒரு வாசகன் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிக்கிறான், கவிதை சொல்லும் செய்தியை அறிந்துவிட. ஒவ்வொரு முறையும் தனது ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு முகத்தையோ , பகுதியையோ காட்ட வல்லது கவிதை. ஆகவே தான், ஆங்கிலத்தில், “learn by heart ” என்று சொல்வதுப் போல, வாசகனின் இதயம் நேரடியாக கவிதையின் இதயத்துடன் உறவாடும்பொழுதே, உண்மையான கவிதை நிகழ்வு நேரிட வாய்ப்புண்டு.

வாசகனின் இதயமும் கவிதையின் இதயமும் உறவாடத் தடையாக இருப்பது மொழி. உண்மையை, கருத்துக்களை, எண்ணங்களை, புற /அக கருத்துக்களை மொழி என்றும் நூறு சதவிகிதம் பிரதிலிபலித்ததில்லை . தன்னுடைய நீண்ட வரலாறினால், மொழி மாசு அடைந்திருப்பதால், கவிஞன் சொல்ல விரும்பும் கவிதையை, அவனுடைய மொழி சற்று அரைகுறையாகத்தான் எதிரொலிக்கிறது. அத்தகைய ஒரு படைப்பை, வாசகன் மீண்டும் அதே மொழி மூலம் அணுகும்பொழுது, மொழியின் குறைப்பாடுகளால், அவன் கவிதை மூலம் பெறுவதும் முழுமையானதன்று. அதனால்தான், தெர்ரிதா, கவிதையின் “இதயத்தை, ஆன்மாவைப் ” , நமது இதயம்/ஆன்மா மூலம் நேரடியாக அணுக சொல்கிறார்.

கவிதையை ஒரு மொழியிலிருந்து வேறொரு மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது ஒரு புறம்; கவிதை சொல்லும் பொருளை புரிந்துக் கொள்ள வாசகன் முற்படுவதும், கவிதையை ” மொழிபெயர்ப்பதற்கு ” சமமே. அவ்வாறு வாசகன் மொழிபெயர்ப்பதன் மூலமே, அதாவது,கவிதையின் வார்த்தைகள் சுட்டும் அனுபவத்தை உள்வாங்குவதும் ஒரு வகையான மொழிப்பெயர்ப்பே.அவ்வாறு ஒரு வாசகன் தன்னை நெருங்குகிறான் என்று தெரிந்ததுமே, கவிதை தனது தற்காப்பு கவசத்தை போர்த்திக்கொள்கிறது; தன்னை முழுவதுமாக வெளிப்படுத்தப் பயந்து, உள்முகமாகத் திரும்பிக்கொள்கிறது. கவிதையுடன் வாசகனின் போராட்டம் ஒரு தொடர்க் காதல் கதையாகி விடுகிறது. அவனும் கவிதையை விடுவதில்லை; கவிதையும் அவன் வசப்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு கவிதையின் கதையும் இதுவே.

***

வயோதிபமும் சேரியலிஸ சிந்தனைகளும். * பகுதி 1. / பொ. கருணாகரமூர்த்தி ( பெர்லின் )

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

கருணாமூர்த்தி (பெர்லின்)

எனது புதிய முதுமக்கள் குறைகேள் / நலன்விசாரிக்கும் ஊழியம் தொடர்பாகப் பல விசித்திர மனிதர்களையெல்லாம் சந்திக்கநேரும் என்பது எதிர்பார்த்ததுதான்,

சென்றவாரம் நான் சந்தித்த ஒரு விசித்திரமான ஒரு ஜெர்மன்கார முதியவரின் பெயர் Peter Birlem என்பது. அவரது முதல் விசித்திரம் அவருக்குத் தான் யாரென்பது அடிக்கடி மறந்துபோகும். தன் பெயர், தான் பிறந்த ஊர், மனைவிகள், பிள்ளைகள் பெயர் எல்லாமும் மறந்துபோகும்.

*

அங்கே சிறிய ஏரி இருக்கு, அதை வந்தடையும் கால்வாய்கள் இருக்கு, கோதுமை வயல்வெளி / பண்ணை எல்லாம் இருக்கு, பாரவுந்து தட்டாமல் முட்டாமல் போகக்கூடிய அகலமான ஒழுங்கைக்குள் எங்களுடைய பெரிய வீடிருக்கு என்றெல்லாம் சொல்லுவார். ஆனால் ஊரின் பெயர் மட்டும் ஞாபகம் வராது. விரைவுத்தொடரியில் (S-Bahn) கடைசிநிலயத்தில் இறங்கி 15 நிமிடங்கள் பேருந்தில் போனால் தன் வீடுவந்துவிடும் என்பார். அவர் சொன்ன குறிப்புகளின்படி கூகிளில் லேக் உள்ள இடங்களாகத் தேடியபோது ஒருநாள் அது Marienweder என்பதை நானாக கண்டுபிடித்தேன், ஆமோதித்தார், ஆனால் Mona என்கிறபெயரை மட்டும் அவர் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. அடிக்கடி அழகி எப்படி இருக்கிறாள், சாப்பிடுகிறாளா, ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாளா என்றெல்லாம் விசாரிப்பார். அவரைப்பிரிந்துவிட்ட காதல் இணைபோல என்றெல்லாம் என்னைப்போல் எண்ணிவிடாதீர்கள். தன்னைத் தன் ஓபா (பாட்டன்) பள்ளிக்கூடத்துக்கு இட்டுச்சென்ற குதிரையாம் Mona ! அதன் நினைவில் இன்னமும் உருகுகிறார்.

*

சென்ற மே மாத இறுதியில் அவரது பிறந்தநாள் வந்திருந்தது. அவர் வதியும் Polimar எனும் பராமரிப்பு நிலையத்தினரோ, அல்லது வேறுயாரோ அவருக்கு முகப்பில் 70 என்று வரையப்பட்ட பிறந்தநாள் வாழ்த்து அட்டையொன்றை வழங்கியிருக்கவேண்டும், அன்றுபோய் அவருடன் அமர்ந்து ஒரு அரைமணிநேரம் உரையாடியிருக்கையில் திடீரென அவருக்கு அந்த அட்டை கண்ணில்பட்டது.

“ இங்கே எந்தக் கிழத்துக்கு 70 வயது…………….” என்றார்.

நான் “உமக்குத்தான் 70 வயது ” என்றேன்,

“ அப்படியா……… 70 ஆச்சா…….அப்போ நான் யார்……..எனக்கு என்ன பெயர் “ என்றார் திடுக்கிட்டு.

“ நீர்தான் திரு. Peter Birlem” என்று நான் சொல்லிமுடியவும்

“ நான் எதுக்கு இங்கே இருக்கிறேன்“ என்றார்.

“ அப்போ எங்கே இருக்கச்சௌகரியம்………… இங்கு உமக்கேதும் அசௌகரியமா” என்றேன்.

“ இங்கே ஒரு குறையுமில்லை, என்ன எப்போதாவது ஒரு நாள்தான் Roulade தருகிறார்கள் என்றார் குழந்தைகள்போல் மன்னையைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டு.

(Roulade ஐரோப்பாவில் அநேகமாக விருந்துகளில் பரிமாறப்படும் ஒரு சுவையான உணவு, அதன் மூலம் ஃப்ரான்ஸ் என்கிறது சமையற்கலைக்களஞ்சியம். இறைச்சியை பூரியைப்போலத் தட்டையாகத்தட்டி அதற்குள் பலவகை பீற் மற்றும் செந்நிறக்கோவா / கீரையன்ன மரக்கறிவகைகள், பாற்கட்டி, வெங்காயம், மிளகு வெஞ்சனங்கள் பொதித்து சுருட்டி உலோக இழையால் வரிந்து கட்டிக் கணப்பில் வெதுப்புவது. பின் குறுக்காக வில்லைகளாக அரிந்து விதவிதமான சோஸுகளுடன் பரிமாறப்படும்.)

மறுபடியும் “எனக்கு என்ன பெயர்…….” என்றார்

பெயரைச் சொல்லிவிட்டுப் பேச்சின் திசையைமாற்ற “ Birlem நீர் இம்முறை ஓரிடமும் விடுமுறை உல்லாசப்பயணம் போகவில்லையா” என்று கேட்டேன்.

“ ஏன் இல்லை இப்போதுதான் போய்விட்டு வந்தோமே……… இப்படித்தான் வடக்கே…….” என்றுகொண்டு மேற்கே கையை நீட்டிக்காட்டினார்.

“எங்கே போனீர்கள்….எந்த இடம்…….. அங்கே என்னவென்னவெல்லாம் பார்த்தீர்கள்…. எனக்குச்சொல்லவே இல்லையே”

“எந்த நகரத்துக்கும் இல்லை”

“பின்னே எங்கே… ஏதும் கிராமமா…….”

அவருக்கு அந்த இடம் ஞாபகம் வரவே இல்லை. எனக்குத்தெரிந்த பெர்லினுக்கு வடக்காகவுள்ள பத்து பதினைந்து இடங்களைச் சொல்லிப்பார்த்தேன். எதுவும் அவர்போன இடமல்ல. அப்படியே காரில் மலையும் மடுவுமான ஒரு காட்டுப்பிரதேசத்தில் மரங்களினூடாகப் புகுந்து புகுந்து பயணித்ததையும் அங்கே கூடாரமடித்து இருந்ததையும் நினைவுகூர்ந்தார். அவ்விடத்தில் பக்கத்தில் ஸ்றோபெரி பழங்கள் வரைந்திருந்த ஒரு ஐஸ்கிறீம் விற்கும் கூண்டு இருந்ததாகவும் அவர்கள் பரிமாறிய Rum சேர்த்த ஐஸ்கிறீமை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து “லெக்கர் லெக்கர் லெக்கர்” என்றார். (லெக்கர்=> அருஞ்சுவை)

“அப்படி லெக்கர் ஐஸ்கிறீம் உங்கள் நாட்டிலும் இருக்கல்லவா……” என்றார்.

“எங்கள் நாட்டிலும் கிடைக்கும்………… ஆனால் நாங்கள் ஐஸ்கிறீமுடன் மதுவெல்லாம் சேர்க்கமாட்டோம்” என்றேன்.

சற்று மௌனமாக இருந்துவிட்டு ” நாங்கள்போன அந்த ஐஸ்கூண்டு இன்னமும் அங்கேதான் இருக்கா….?” என்றார்.

“ நிச்சயம் இருக்கும், சரி………அங்கே யாருடன் போயிருந்தீர்கள்…..” என்று கேட்டேன்.

“ பப்பாதான் எங்களைக் கூட்டிப்போனார் என்றார்.

சரியாய்ப்போச்சு…… என் கணித்தலின்படி அது ஒரு 50 அல்லது 60 வருடங்களுக்கு முன்னான சமாச்சாரத்தின் நினைவிடைதோய்தல்.

“ சரி, மதியம் இன்று என்ன சாப்பாடு” என்று விசாரித்தேன்.

“ எனக்கு டயறி எழுதும் பழக்கம் இருந்த காலத்தில் கேட்டிருந்தால் டப்பெனப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லியிருப்பேன், இனிமேல் கஷ்டம், சொல்லமுடியாது” என்றார்.

“ சரி எப்போது டயறி எழுதுவதை நிறுத்தினீர்”

“ நான் பத்தாவது படிக்கும்போது காற்பந்து மைதானத்தில் என் புத்தகப்பையைத் தொலைத்துவிட்டேன்……… அந்தப்பையோடு என் டயறியும் தொலைந்துபோயிற்று……… அதன்பிறகு நான் டயறி வாங்கவுமில்லை, எழுதவுமில்லை”

இப்படியாக அவர்தன் நடைவண்டியுடன் பேசிக்கொண்டே வரவும் அவரை அருகிலிருந்த ஒரு பூங்காவுக்கு அழைத்துப்போனேன், கோடைகாலமாதலால் களிசானும் வெய்ஸ்டும் மட்டும் அணிந்திருந்த ஒரு பெண் அப்பாதையில் எங்களை முந்திக்கொண்டுபோனாள். மிகையாகத் தசைகள் வைத்திருந்த அவளின் அங்கஅசைவுகளைக் கண்டதும் கிழவருக்கு வாலிபம் திரும்பியது. விசில் அடித்தார்,

அவள் திரும்பவும்

“ இச் சூடான மதியத்தில்

ஜோரான வண்ணத்து

எவ்விடம் நோக்கிப்பறக்குதோ” என்றார் கவித்துவமாக.

‘தனியாக நடக்கவே முடியாத உமக்கு அது நிரம்பத்தான் முக்கியம்’ என்றிருந்தது அவள் பார்வை.

*

நாம் பூங்காவை அடைந்ததும்

“ சரி…..சிகரெட் புகைப்போமா…….” என்றார்.

அத்துடன் நூறாவது தடவையாக

“ இல்லை நான் புகைப்பதில்லை” என்றேன்

“அப்போ உனக்கு அவ்வளவு செலவிருக்காது……… அந்தக்காசையெல்லாம் எங்கே பதுக்கி வைத்திருக்கிறாய்” என்று தமாஷ் பண்ணினார்.

“ காசு இல்லாதபடியால்த்தான் நான் சிகரெட்டே பிடிப்பதில்லை” என்றேன் பதிலுக்கு,

“ ஓ……அப்படியானால்……….நீ பாவம்” என்று சொல்லிச்சிறிது நேரம் எனக்காக வருந்திவிட்டு

“ ஆனால்….எந்நேரமும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாயே…………எப்பிடி” என்றார்.

“ அட நீரொன்று…… சிகரெட் இல்லாததுக்கெல்லாம் மூஞ்சியைத்தொங்கப்போட எனக்குக் கட்டுபடியாகாதப்பா” என்றேன்.

எப்படிப் புரிந்துகொண்டாரோ தெரியவில்லை. மீண்டும் சிகரெட் பக்கெற்றை எடுத்து முகர்ந்துபார்த்தார்.

“சரி……. சரி…. நீர் உம் சிகரெட்டைப்புகைத்துக்கொண்டிரும்……….நான் அருகிலுள்ள குடிப்பதற்கான நீர்த்தாரையில் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வருகிறேன் ” என்றுவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

“ தாராளமாகக் குடித்துவிட்டுவா………ஆனால் வரும்போது பேன்களை மட்டும் அழைத்து வந்திடாதே” என்றார்.

ஒருவேளை பேன்கள் எம்மில் ஒட்டியிருப்பதால்த்தான் இப்படிக் ’காரமெல்’ நிறத்தில் இருக்கிறோமோ என்னவோ…………….

நான் திரும்பி வருவதற்கிடையில் அவர் ஒரு மாதிடம் தன் உரையாடலைத் தொடங்கிவிட்டிருந்தார்.

நான் வந்ததும் அம்மாதிடம் மன்னிப்புக்கேட்டுக்கொண்டு உரையாடலை நிறுத்திவிட்டு “ என்ன பேன்களை அழைத்து வருகிறாயா ” என்றார்.

“ அங்கே பேன்கள் இல்லை…….. கரடிகள்தான் நின்றன, அவை Peter Birlem வீட்டுக்கென்றால் தாங்கள் வரமாட்டோமாம் ” என்றேன்,

“ அவைக்கு அவ்வளவு பயம்” என்றார் மென்நகையுடன்.

“ இருக்காதா பின்னே……..”

*

அவரைத் திரும்ப அழைத்துவருகையில் ’இன்று என்ன நாள்’ என்று விசாரித்தார். “ செவ்வாய்க்கிழமை” என்றேன்.

அப்படியானால் நாம் சற்றே விரைந்து நடப்போம்” என்றார்.

நான் ‘சரி’ என்றாலும் அவரால் ஆர்முடுகவெல்லாம் (accelerate) முடியாது.

“எதுக்கு” என்றேன்.

புதன் ஆகிச்சென்றால் நீ போயிடுவாய்……..அப்புறம் நான் தனித்துப்போயிடுவேன் அதுதான் ” என்றார்.

“ நான் போனபின்னால் உன்னுடைய அம்மா அப்பாவெல்லாம் வந்து பார்த்தாலும் பார்க்கலாம்……….. ஆமா அவர்களெல்லாம் எங்கே” என்றேன்.

“கனகாலமாய் என்னையும் வந்தும் பார்க்கேல்லை…………… செத்திருக்கவேணும்” என்றார் வெகுஇயல்பாய்.

பேசிக்கொண்டே அவரது பராமரிப்பகத்தை அடையவும் எனக்கு அவருடனான அன்றைய பணிவேளை முடிவடைந்தது. புறப்பட ஆயத்தமானேன். அப்போது அவசரமாக ஜன்னலூடு எட்டிக் கீழேபார்த்தவர்

“ நிழலில் நிறுத்தியிருந்த என் கார் எங்கே………நீ கொண்டுபோய்விட்டாயா……” என்றார்.

“ இல்லையே திரு. Peter Birlem, நான் உமது காரை எடுக்கவில்லையே ” எனக்குத்தான் என் டிராம்வண்டி இருக்கே, விட்டுவீதியாய் பயணிக்க “என்றேன்.

“ சரி…………அப்போ…………..நீ என் காரைக்கொண்டுபோ……..” என்றார் தயாநிதியாய்……………..

*
(இன்னும் பேசுவோம்) பகுதி 2

அன்று நான் அந்த ஹோமுக்குப்போனபோது Peter Birlem வதியும் தளத்திலுள்ளவர்கள் எல்லோரும் மியூஸிக்குப் போயிருந்தனர், Peter Birlem மட்டும் தனது அறையிலேயே முடங்கித். தன் கதிரையில் அமர்ந்து அண்டங்காக்கா மாதிரித்தலையை ஏறுகோணத்தில் சரித்துவைத்து நான்போன பிரக்ஞையே இல்லாமல் யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“ நீர் ஏன் மியூஸிக்குப் போகவில்லை? ” எனக் கேட்டேன்.

“ இப்படித்தான் ஒரு நாள் கொயரில் நான் பாடியபோது என் இசை ஆசிரியை ‘ Birlem வாயைமூடு’ என்றார்………….. அதுக்குப்பிறகு நான் பாடுவதற்கு வாயைத்திறப்பதில்லை” என்றுவிட்டு மீண்டும் மௌனமானார். சரி அபாரமான சிந்தனை வசப்பட்டிருந்தமாதிரி இருந்திச்சே………. ‘ உம் ஆழ்ந்த சிந்தனை என்ன மார்க்கத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தது’ என்று உசாவினேன்.

“நான் இரண்டுதடவைகள் திருமணம் செய்தது உனக்குத்தெரியுந்தானே” என்றார். ஏதோ இரண்டுக்கும் நானே சாட்சிக்கையெழுத்திட்டவன் மாதிரி “ ஆம் ஆம் ஆம் அதிலென்ன சந்தேகம் ” என்றேன். அவர்களில் யாரை முதலில் மணமுடித்தேன் என்பதை நினைவுபடுத்தமுடியவில்லையே…………. அதைத்தான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்.

*

தனக்கு இளமைக்காலங்களில் தந்தையாருடன் ஒத்துப்போகமுடியவில்லை என்பதை முன்பு எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். ஒருநாள் இவருக்கும் தந்தையாருக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்படவும் தந்தையார் கோபத்தில் எம்மவரைபோலவே “Peter நீ இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள் காலடி வைக்கப்படாது” எனத்திட்டியிருக்கிறார்.

Birlem ஓடிப்போய் ஒரு Wohnwagen / Automobile Caravan ஐ வாங்கிவந்து பின் வளவுள் நிறுத்தி வைத்து அதற்குள் வாழத்தொடங்கியிருக்கிறார். அதற்குள் வாழ்ந்தபோதுதான் தனக்கு Helga வுடனான உறவு ஏற்பட்டதென்றும், சிறிதுகாலம் அவளுடன் அக் Caravan க்குள் வாழ்ந்த கதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்.

“அப்போ இருவருக்கும் குளியல், கழிப்பறை வசதிகள் Caravan க்குள் சௌகரியமாக இருந்திருக்காதே” என்று கேட்டேன்.

“வீட்டின் திறப்பு என்னிடந்தானே இருந்தது……… அதெல்லாம் பின்கதவால் அப்பப்ப போய் ஜோராய்க் குளிச்சிடுவோம்.” என்றார்.

“அப்போ Caravan இல் குடிபோகமுன்னும் வேறொருத்தியுடன் அப்பாவின் வீட்டில் வாழ்ந்தியா………..?”

“இல்லையே…………”

“ அப்போ Helga தான் உன்னுடைய முதல் மனைவி.”

“ நீ சொன்னால் சரியாய்த்தான் இருக்கும்……… கில்லாடி நீ” என்றார்.

“ இவ்வளவு காலவாழ்க்கையில் உனக்கு ஒருவர்கூட நண்பர்கள் இல்லையா…..?”

“ பலபேர் இருந்தார்கள்……………….அனைவருமே என்னை நோகடித்தார்கள்……………அனைவரையும் விட்டொதுங்கிவிட்டேன் ” என்றார்.

“ நோகடித்தார்கள் என்றால் எப்படி………………?”

“ Klemens….. என்னுடைய விலையுயர்ந்த Stieffel ஐ எடுத்துப்போனான், திருப்பித்தரவே இல்லை.”

(Stieffel என்பது: நாஜிகள் அணிவதைப்போன்ற முழங்கால்வரையிலான குதிரை மற்றும் மோட்டார்பைக் சவாரிகளின்போது அணியும் நீளச்சப்பாத்து,)

“ ஒருநாள் நான் இங்கே இருப்பதை எப்படியோ அறிந்துகொண்டு இங்கே வந்தான், எதுக்கு என் Stieffel ஐத் திருப்பித்தரவில்லை என்று ஆவிவிட்டேன்…….. அன்று போனவந்தான் திரும்ப வரவே இல்லை.”

(ஆவிவிடுதல்-> விலங்கைப்போல் பிளிறுதல்)

“ உமது Martina வாவது அப்பப்ப வந்து உம்மைப் பார்ப்பாளா………..?”

“ யார் அது Martina……..?”

” உமது மகள்தான் “

“ (Bloede Kuh) பைத்தியம் பிடித்த மாடு அது…….. அவள் கதையை எடுக்காதே………”

கிழவருக்கும் மற்றவர்களோடு இணங்கிப்போகும் வல்லபமும் மிகக்குறைவு என்பதை அவருடன் பழகிய இரண்டொரு நாட்களுக்குள் உணரமுடிந்தது.

*

இப்படியாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் Polimar நிலையத்தின் (Dienst-Leiter) பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski எம்மிடம் அனுமதி பெற்றுக்கொண்டு எம் அறைக்குள் நுழைந்தார். நுழைந்தவர் முதலில் குளிப்பறைக்குள் சென்று அது துப்புரவாக உள்ளதா என்பதை ஆராய்ந்தார்.

Birlem “என்னதான் பார்க்கிறாய் Frau.Stanowski” என்று அவரை விசாரிக்கவும் அவர் “இவள் Stefanie இந்தப்பக்கமாய் வந்தாள் காணவில்லை அதுதான் பார்த்தேன்” என்றார். Stefanie சுகாதாரத்தொழிலாளி. இளம்பெண், நீலச்சீருடையில் றப்பர்ப்பொம்மையைப்போல ‘கும்’மென்றிருப்பாள். Stefanie அறைக்கு வந்தாளானாள் Birlem அவள் போகுமட்டும் ஜொள்ளுஜொள்ளாய் வடித்தபடி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.

“Stefanie யானால் நீங்கள் அவளை என் கட்டிலில் உள்ள போர்வைக்குள் தேடுங்களேன்………….. அதிலதானே நாங்கள் கிடந்தோம்……………… குளியலறையில் தேடுவது வீண்” என்றது Birlem.

ஒரு நாள் ஜன்னாலூடு எட்டிக்கீழே பார்த்துவிட்டு “சீக்கிரம் புறப்படு நாம் கீழேபோவோம்………… ஒரே இளங்குட்டீஸ்களின் கூட்டமாயிருக்கு, இருவருமாய்ப்போய் சைட் அடிக்கலாம் ” என்று என்னையும் துணைக்கு அழைத்தார். அப்போது நேரம் 11 மணிதானிருக்கும். எந்தப்பள்ளியும் விட்டிருக்காது, எங்கே வந்தார்கள் குட்டீஸ் இப்போ……… எதுக்கும் Birlem சொன்னால் சரியாயிருக்கும் என்ற நினைப்பில் அவரைக்கீழே அழைத்துப்போனேன்.

அந்த Polimar நிலையத்தின் முன்னால் உள்ள விசாலமான நடைமுற்றத்தில் (Prominade) வியாபாரிகள் காலநிலை உவப்பாயிருக்கும் நாட்களில் ஜவுளி, பழங்கள், ஐஸ்கிறீம், pastry எனக்கடைகள் விரிப்பார்கள். அன்று அப்படிச் சில பெண்கள் விரித்த ஆயத்த ஆடைகள் விற்கும் கடை ஒன்றில் வர்ணம் வர்ணமாய் ஆடைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கவும் மேலேயிருந்து நோக்கிய Birlem க்கு அவையெல்லாம் குட்டீஸ்களின் கூட்டம்போல ஒளிர்ந்திருக்கிறது.

குட்டீஸை எதிர்பார்த்து வந்தவருக்கு முழு ஏமாற்றம். தன் நடைவண்டியையும் மெதுவாகத்தள்ளிக்கொண்டு கடையையும், கடைக்காரப்பெண்களையும் ஒருசேர வருடிக்கொண்டு அவர் செல்லவும் ஒரு துடுக்குப்பெண் இவரை வம்புக்கிழுத்தாள்.

“ மெஸியூ……….என்ன தேடுகிறீர்கள்……….. ”

எரிச்சலில் இருந்தவர் திட்டியான தன் மார்பைப் பொத்திப்பிடித்துக்கொண்டு

“ எனக்கு அளவான ஒரு பிறேஸியர், இருக்குமாவென்று பார்க்கிறேன் ” என்றார்.

“ உனக்கான பிறேஸியர் இங்கே கிடைக்காது, மெஸியூ………… வேணுமானால் உன் களிசானைக் இறக்கிவிடு……. பார்த்துப்பொருத்தமாய் உனக்கொரு சஸ்பென்டர் இலவசமாய்த் தாறேன்” என்றாள் அவள்.

“ நான் (லைவ்) நியூட் ஷோ காட்டுவதைவிட்டு ரொம்பநாளாச்சே என் அன்பே…. ” என்றார் இவர்.

*

Polimar எனப்படும் அந்த முதியவர்களுக்கான ஹோமில் 5 தளங்கள் உள்ளன. அவை முறையே 1.Darss, 2. Hiddensee, 3. Usedom, 4. Rügen, 5. Sylt எனப்படும். அத்தனையும் ஜெர்மனியின் அழகான ஊர்களின் பெயர்கள். பின்னவை இரண்டும் சிறு தீவுகள். அப்போது Birlem இன் அறையுள்ள Usedom தளத்தின் கழிப்பறைகளுக்கு புதிய (Water Closets / Comets) பொருத்தும் பணிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அதனால் அப்பணி ஆய்வாளர் Frau.Stanowski, Birlem மிடம் தயவாகக் கேட்டார் இன்றைக்கு Hr. André யின் குளியலறையில் சில திருத்தப்பணிகள் செய்கின்றோம், அதனால் இன்றைக்கு மட்டும் Hr. André ஐ உனது குளியலறையைப் பாவிக்க அனுமதிப்பாயா?

“முடியாவே.…………. முடியாது…….ஊஹூம்.”

“ஏன் அப்படி……………..?”

“ இது எனது அறை, அதை கண்டவர்கள் எல்லாம் பாவிக்க அனுமதிக்க முடியாது” என்றுவிட்டு என்னிடம் தாழ்சுருதியில்

“ அவனது மூஞ்சியைப் பார்க்கவே எனக்குப்பிடிக்காது” என்றது.

“ Hr. André ஒன்றும் கண்டவர் கிடையாது, இந்நிலையத்தில் உன்கூட வாழும் ஒருவர் Birlem ”

“ எந்தச் சைத்தானும் இங்கு வேண்டாம்.”

*

ஒருநாள் Birlem மிடம் விளையாட்டுக்குப்போல “எனக்கென்ன பெயர் சொல்லு பார்ப்போம்” என்று கேட்டேன். . உதட்டைப்பிதுக்கியது.

“அட இத்தனை நாட்கள் உனக்காக வந்துபோகிறேனே…………… உனக்கு என்னபெயர்……….. மனைவி குழந்தைகள் இருக்காங்களாவென்று கேட்க ஏன் உனக்குத் தோன்றவில்லை………… எனக்குப்பெயர் மூர்த்தி ” என்றேன்.

“இன்றைக்கு மூர்த்தி வந்திராவிட்டால்………… பதிலாக ஒரு கீர்த்தியோ கோர்க்கியோ வந்திருப்பான். வாறவன் பெயரையெல்லாம் கேட்டுவைச்சு நான் என்ன செய்யலாம் சொல்லு” என்றது.

பெம்மானுக்கு ஏன் நண்பர்களே கிடையாது என்பது புரிந்தது.

*

Birlem முடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கையில் திடீரென்று பிரதான வீதியில் இரண்டு ஆம்புலன்ஸ் வண்டிகள் கூவிக்கொண்டு விரைந்தன.

ஆம்புலன்ஸ் சத்தத்தைக்கேட்டுக் கலவரமானவர் என்னிடம் “எட்டிப்பார்……… எட்டிப்பார் ஆம்புலன்ஸ்கள் இங்கேயா வருகின்றன என்று பார் பார் பார் “ என்று பதட்டப்பட்டார்.

ஆம்புலன்ஸுக்கு மனுஷன் இவ்வளவுக்குப் பயப்படுவான் என்பது எனக்கும் அன்றைக்குத்தான் தெரியும்.

எதுக்கு அம்புலன்ஸுக்கு இத்தனை பயம் என்பது அவரது விளக்கத்தின் பின்பே எனக்குப்புரிந்தது.

அந்த முதியோரில்லத்திலிருந்து சுகவீனம் காரணமாக ஆம்புலன்ஸிலிருந்து எடுத்துச்செல்லப்பட்ட எவரோ எப்போதோ இறந்துபோயிருக்கிறார்கள். அதனால் அந்த வண்டிகள் தன்னை ஏற்றிக்கொண்டு செல்லத்தான் வருகின்றனவோ என்கிற பயக்கெடுதிதான் அவருக்கு………. வேறொன்றுமில்லை.

அடுத்த நாள் சென்றபோது……….. இரவு பயங்கரமாகக் கனவுகள் ஏதும் கண்டிருப்பார்போலும் ” “இரவிரவாய் முன்விளக்கை அணைத்துவிட்டு ஏராளம் பாரவுந்துகள் உறுமிக்கொண்டு என்வீட்டுக்கு எதுக்கு வந்தன ” என்று கேட்டார்.

இனிமேலும் அவர் இரவுகளில் பாரவுந்துகள், எருமைகள், பிஸாசுகள், சைத்தானுகள் வந்தன என்பாராயின் ஒரு உளவியலாளரை அவரிடம் அனுப்பிவைப்பதாக இருக்கிறேன்.

இன்னொருநாள் நான் Birlem ஐப் பார்க்கச்சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்த ஹோமுக்கு 300 மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு கியோஸ்க் இருக்கிறது. அதில் ஒரு காப்பி வாங்கிக்குடித்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்த Polimae Home இலிருக்கும் ஒரு கிழவர் என் எதிரில் வந்து அமர்ந்தார். ஒரு முறை அவர் தன் பேச்சில் தனக்கு 86 வயது என்று சொன்ன ஞாபகம். ஓரளவு தம்பாட்டில் நடந்து திரியக்கூடிய முதியவர்களுக்கு ஒரு கிலோ மீட்டருக்குள்ளாக வெளியே சென்று வர அனுமதியுண்டு.

அவருக்கும் ஒரு காப்பியை வாங்கிக்கொடுத்துவிட்டு “ உங்களுக்கு வேறும் ஏதாவது வேணுமா” என்று உபச்சாரத்துக்காகக் கேட்டேன்.

“ம்……… வேண்டும், எனக்கு இசை வேண்டும்” என்றார். எனக்குப்புரியவில்லை,

“ என்ன மாதிரியான இசை வேண்டும்” என்று கேட்டேன்.

“என் மரணத்தை அறிவிக்கும் இசையைகொண்டுவா, அல்லது எனக்கு மரணத்தைக்கொண்டுவா.” என்றார்.

உள்ள முடி அத்தனையையும் அதிலேயே பிய்த்துப்போட்டிருக்கவேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு. அது என்னிடமும் அத்தனை இல்லை என்பதே அடுத்த பிரச்சனை.

*
15.08.2017 பெர்லின்.