Category: கவிதை

சண்முகம் சிவகுமார் கவிதைகள்

images (3)

01.
வெறுமையின் முகம் துடைத்த சூரியப்பூ

மனத்தீயை
சுற்றியெடுத்தது
வண்ணாத்துப்பூச்சி வார்த்தை

வார்த்தையில்
இறைந்து கிடக்கும்
சோர்வின் பருக்கைகளை
உசுப்பி பறந்த
வண்ணாத்துப்பூச்சியின் முகத்தில்
வெளிச்சத்தின் விதை

விதையின்
கைநீட்டலில்
அகம் அதிர்ந்தது

அகமிழந்த வாழ்வின்
முகத்தில்
பூவின் மலர்வு தோன்றியது

இனி எல்லோருக்கும்
நம்பிக்கையோடு கொடுப்பேன்

வெறுமையின் முகம் துடைத்த
சூரியப்பூவான என்னை

02.
அறுவடை

என்னிடம் விதையொன்று இருந்தது
அதை
என் ஆர்வங்களில்
ஊற வைத்து
கனவுகளில் விதைத்துவிட்டேன்

முளைவிட்ட அரும்பு
தனக்கான உலகத்தில்
தலை ஆட்டியப்படி வளரத் தொடங்கியது

கிளைவிட்ட தாவரம்
பூத்தது
காய்த்தது
கனிந்தது

பறவைகள்
வண்ணாத்துப்பூச்சிகள்
அணில்கள்
பூச்சி புழுக்களின்
ஜீவனோடு என் மரம்

உள்ளுக்குள் விரிந்த உலகத்தை
யாருக்கும்
தெரியாமல் மறைத்து வைத்தேன்

நேற்று அந்த மரத்திலிருந்து
பிடுங்கி வந்த கனியொன்றை
எனது நண்பனுக்கு கொடுத்தேன்

அவனது கனவில்
ஆர்வமாய் விதை முளைப்பதாய்
அவன் கூறினான்

03.
பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்ற போது

வரிசையில்
மிகவும் பின் தள்ளப்பட்டோம்

பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்ற போது

எங்களுக்கான
மகிழ்ச்சியை விதைத்ததை மறந்துவிட்டோம்

பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்றபோது

யாருக்காகவோ அறுவடை செய்தும்
களைத்துவிட்டோம்

பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்றபோது

எங்கள் தூரிகையில்
நிகழும் புதுமையை தாரைவார்த்துவிட்டோம்

பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்றபோது
கனிமரங்களை கொண்டு வரும்
கடவுள்கள்
முன் வரிசையில் நின்று
உழைப்பின் ஜீவச்சாற்றைப் பெற்றனர்

பாத்திரம் நிரம்பி வழிகின்றபோது
வரிசையில்
நாங்கள்
மிகவும் பின்தள்ளப்பட்டோம்.

04.
வாள் போல் வளரும் சொற்கள்

எங்கள்
கவிதையெங்கும்
அனுமதியின்றி
அலைகின்றன
ஓநாய்கள்

கவிதையின் அழகியலை
நவீன உத்திகளை
தின்று தீர்க்கின்றன

வெறுமையான கவிதைக்குள்
பூரணம் அற்ற
எங்கள் முகம்
காண சகிக்காது கிடக்கிறது

தவறி கிடக்கும்
வார்தைகளில்
எழும்பிய புதுக்குரல்களை
நடு இரவொன்றில்
யாரும் எதிர்பாராவண்ணம்
ஓநாய்கள் வேட்டையாடின

பின்
ஒவ்வொரு ஐந்தாண்டுக்கு ஒருமுறை
எங்கள் வார்த்தைகள் மனிதருக்கானது எனும்
ஞாபகம் வந்து தொலைக்கிறது

பல்லைக் காட்டி வரும்
அவைகளைக் கண்டு
எங்கள் கவிதையெங்கும்
சொற்கள்
வாள் போல் வளர்வது
வேட்டைக்காகவே

05.
என் கவிதை

திறந்த கண்களுடன்
என்னைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது

அது
வட்டத்தை விட்டு
வெளியே பாதத்தை எடுத்து வைத்துள்ளது

புறாவுக்கு உள்ளது போன்ற
சிறகுகளை எனக்குத் தருகிறது

நெரிசல்களில் உடைந்து
மறைந்து கொண்டிருக்கும்
மலையின்
தேநீர் கோப்பையை
நம்பிக்கையால் ஆகர்சிக்கிறது

காப்பற்றப்படவேண்டிய
மலையின்
மகிழ்ச்சியின் மீது
ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது

நூற்றாண்டு ஏமாற்றங்களால்
பிடிபடாத
பவித்திரத்தை வெளிக்காட்டுகிறது

இப்படி
ஒளித்துவிட முடியாத
அழகான கவிதைகள்
என்னைத் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன
நானும்…

06.
கவிதையில் மாற்றம் செய்து கொண்டிரும்பவர்கள்

என் கவிதையில்
உன் கடவுள்
என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்

உன் கடவுள்
என் கவிதையில்
என்னச் செய்தாரோ
அதைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்

என் கடவுளும்
உன் கடவுளும்
கவிதையில்
என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்

அவர்களை மறந்துவிடாதிருக்கும் படி
கவிதைக்குள்ளிருந்து
ஜீவனை கொள்ளையிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்;

பின்
நீயும் நானும்
கொலை புரிந்து கொண்டாம்;
கடவுளில் பெயரில்

07
பூனை மற்றும் குருதியெழும் விதையும்

விதையின் வெடிப்பில்
எழும்
குருதியின் சூட்டில்
ஒளி மிக
மலரும் வார்த்தை
நகரும் தனிமையை
பூனையாக்கிவிட்டது

பூனை
இருட்டை ஓவியமாக கீறி
வெளியெங்கும் வைத்தது

ஏமாறும் எலிகள் வரும்வரை
இருட்டை நக்கியப்படி அமர்ந்திருந்தது

விதையின் வெடிப்பில்
எழுந்த குருதியின் வாசம்
பூனையின் வேட்கையை பெருக்கியது

அதீத உடல் கொண்ட பூனை
உலகை எலியாக்கி
சப்பித் தின்றுவிட்டு
இருளின் ஓவியத்தை வரைந்து கொண்டேயிருக்கிறது

08
அச்சாகிய சொற்களுக்கு பின்

யதார்த்தத்தை நோக்கி
மிகுந்த நம்பிக்கையோடு
ஓடி வந்த நண்பர்களே
பின்
எம்மிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவைகளை
நிரம்பும்
மொழியற்று
வேறுவேறு
இழைகளுக்கு
முகத்தை நீட்டுகின்றோம்

உழைப்பின் வரலாற்றை
முழுவதும் விழுங்கிய
பாம்பின்
கரிய வயிற்றுக்குள்
நண்பர்களே
நாம் சிக்கிக் கொண்டோம்

பாம்பின் மொழியிலேயே
பேசவும் பழகினோம்
இப்படி
பிளவுண்டது மொழி

எம் அடையாளத்தை
இழந்தோம்
அவரவர் இழிவை
வரிசையாகச் சென்று
அச்சாக்கும் சொற்களுக்குப் பின்
இன்றும்
வழிந்துகொண்டிருக்கிறது;
நண்பர்களே நமது
இரத்தமும்
சதையும்
வார்த்தைகளும்

09.
இளவரசரின் வரவேற்பில் காணாமல் போன கவிதை

நான் எழுத நினைத்தேன்
அவசியமான அர்த்தங்களை
அதிகாரத்திற்கு புரியும்படி
ஒரு கவிதை

முதலில்
என் முகத்தை
கையில் ஏந்தி
தோற்றப் பொழிவை கூட்ட
மகாராணியின் பேசியல்
ஒன்றை செய்தேன்

என் நாக்கை
நன்றாக வலித்து
உச்சரிப்புகளில்
“சார்ல்ஸ்” சாயலை கூட்டினேன்

என் மூளையை
எடுத்து
குளிர் சாதனப் பெட்டியில்
வைத்தேன்

ஆம்
எழுத தொடங்கினேன்
இளவரசரின் சப்பாத்துக்களில்
தூசி படியவில்லை என
நான் தான்
நவீன கவிஞன்

10.
சுதந்திரம்

காத்திருக்கத் தொடங்கினர்
தாள்களில்
வரையப்பட்ட மரங்களில்
பழுத்து விழும்
கனிகளை
எடுத்துச் சென்று
தம் குழந்தைகளின்
பசியாற

………………………………….

விஷ்ணுகுமார் கவிதைகள்

images (2)

ஒளிவட்டம்..!!!

1.)

என் வலது காலின்-எண் நான்கு இடது காலின்-எண் பத்து சும்மா இல்லாமல் வேண்டுமென்றே சகதியில் குதித்தேன் உம் முகத்தில் தெறிக்க பின்பு அதை மின்கம்பத்தில் இழுகிவிட்டுச் சென்றேன் மேலும் தடயமாக என் உணவுக்கூடை சிக்கிக்கொண்டது அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் கால்தடத்தை மட்டும் உற்றுநோக்கி இரு நபரென்று துப்பறிந்து செல்கிறீர்

2.)

தேர்வின்போது தினமும் மடிதெரியாதபடி அமர்ந்திருக்கும் பசுவைத் தொட்டு வணங்கிப்போவோம் அன்றைய நாள்தோறும் எழுதும்போது ரெட்டைக் கொம்புகளை அதிகமாக பயன்படுத்துவோம் இப்போது ஆரம்ப காலத்து தொலைபேசியின்மீது படுத்திருக்கும் ரெட்டைக்கொம்பையெடுத்து பேசுகிறார் அவர், அடுத்த தடயம் இன்று தொழுவமில்லாமல் மாடு மின்கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது

3.)

இந்த மைதானம் இப்படியொரு விளையாட்டை பார்த்திருக்காது ” நிண்டா ஒதை ”
அதாவது
எது நடந்தாலும் நீங்கள் குத்தவைத்து அமர்ந்தேயிருக்கவேண்டும்
யாராவது எழ யோசித்தால்கூட முதுகெலும்பு ஒட்டடையாடும்
என்ன செய்ய
பெரும்பாலும் கேள்விகேட்கயெழும்நாம் நிறம்பியிருக்கும் நம் கைகளிலிருந்து ஏதேனுமொரு எழுத்தைச் சிந்திவிடுகிறோம் நம் கேள்வியும் பொருளற்று
புரியாமலேயே போகிறது
அதாவது பேசிக்கொண்டிருந்த அவர் ரிசிவரை பெட்டியின்மீது சரியாக வைக்காததைப்போன்று

4.)

ஒளிவட்டத்தை
ஓளிவிட்டம் என்றெழுதும்
ஐந்தாறு ஜோடிக்கால்களை
வகுப்பிற்கு வெளியே
எரிக்கப்போகும் விறகுக்கட்டைகளைப்போல் வரிசையாகக் கிடத்தப்பட்டன
அவற்றிலிருந்து தப்பியோடிய
ஒரு ஜோடிக்கரிக்கட்டை மட்டும்
கழிப்பறை சுவற்றில் ஓளிவிட்டத்தைப் பற்றி கெட்டவார்த்தையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது
அதும் அவரை அருகில் வைத்துக்கொண்டே
கரிக்கட்டைக்கு எவ்வளவு கொழுப்பு

5.)

மழைமுடிந்தநேரம் மென்ற
வெத்தலயைைத் துப்ப வீடுமுழுதும் சேறு
இந்த காலத்திலெல்லாம் வெத்தலைக்கறையோடு வெளியேறும் எறும்புகளில் வர்ணபேதமெல்லாம்
ஒரு மயிறுயுமில்லை

நம் நிலம்
நம் சேறு
நம் சுவர்
ஆனால் பெரும்பாலனோர் பதற்றமுற்று தொடர்ந்து கையொப்பமிடுகிறோம் ஆனால் வெகுசிலரே கெட்டவாரத்தையை எழுதி வைப்பது அல்லது மூஞ்சியை அருகில் கொண்டுவரும்போது சேற்றில் குதிப்பது

தீ (கவிதை ) /பா.மணிகண்டன்

download

தீ

எனக்கு

என்னுடைய தீயைக்

கட்டுப்படுத்தத் தெரியாது

முன்பெல்லாம்.

என்னுடைய

கண் கொண்டே பார்ப்பேன்

என்னுடையத் தீ

எல்லாவற்றையுமே

கன்னாபின்னாவென்று

அழிப்பதை.

எனது பூக்களை

எனது செடிகளை

எனது மரங்களை

எனது காட்டை

உங்களுடைய பூக்களை

உங்களுடைய செடிகளை

உங்களுடைய மரங்களை

உங்களுடைய காட்டை

உங்களை…..

என்னுடைய தீயை

எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவதென்பதை

கற்றுக் கொண்டு வருகிறேன்

இப்போது.

அழிக்க வேண்டியவற்றை

மட்டுமே அழிக்க.

••••

அருணா சுப்ரமணியன் ( அறிமுகக் கவிஞர் ) கவிதைகள்

download (2)

வலி

ஓயாது ஓடிய
பிள்ளையின்
கால்களை
இதமாய் பிடித்து
வலிதனை
வாங்கிக் கொள்கிறாள்
தன் கரங்களில் …

***************

வாடை

தயக்கமின்றி என்
தட்டுக்களில் விழும்
தடித்த கூரான
சொற்களையும்
தொடுத்து வைக்கிறேன்
கவிதைகளை
அச்சிட்ட தாள்களில்
வீசுகிறது
ரத்த வாடை…

***************

விதை

எனை நோக்கி
வீசப்படும்
சொற்களை
எல்லாம்
மனதில்
விதைக்கிறேன்
விருட்சம் போல்
வளர்கின்றன
கவிதைகள்.

***************

வீரம்

புரவியின் வேகத்தாலும்
வாளின் கூர்மையாலும்
போர்க்களத்தில்
வீழ்த்திய தலைகளைக் காட்டி
தன்னைத் தானே
சொல்லிக்கொள்கிறான்
தலைசிறந்த வீரன் என்று!

•••

ஆகி கவிதைகள் ( அறிமுகக் கவிஞர் )

images (20)

புளூட்டோ கிரகமா

புளூட்டோ கிரகமல்ல கிரகமல்ல

கிரகமல்லவென்று உறுமிக்கொண்டு

மழைப் பெய்யும் தைமாத அந்திப் பொழுதுகளில்

எல்லா வாகனங்களின் முன்விளக்குகளும்

மழைநீரைத் தோட்டாக்களாய்ப் பொழிகின்றன

பொறுப்பாளர் வீசும் தானியங்கள் வேண்டி

வேம்பின் உச்சிக் கொம்பில் நிற்கும் தோகைவிரிக்கா

மயிற்பீலியிலிருந்து காகங்கள் புறப்படுகின்றன

தேசிய நெடுஞ்சாலையில் முடுக்கியைத் திருகுபர்கள்

எங்கிருந்தோ விரற்கணுக்களில் முளைத்தக் கசப்பெனும்

நச்சுப்பல்லிகளை அநிச்சையாக உதறிச் செல்கின்றனர்

பசியாறிய பின் மயில்காணாக் காகங்கள் கரைந்து

மயிற்பீலியைத் தேடிக் கலைந்து செல்கின்றன

தாலுக்கா அலுவலகத்தில் அதிகாலைப் பொழுதுகளில்

ஆதாரட்டையை வேண்டியும் வேண்டாமலும்

எல்லோரும் எப்போதும் நின்று கொண்டிருகின்றோம்

மயிற்பீலியைக் காணாது நச்சுப்பல்லிகளைக் கொத்திக் கொத்தி

நாவரண்டக் காகங்கள் சில மின்கம்பிகளில் துயில்கின்றன

புளூட்டோ கிரகமல்லவென்றும்

புளூட்டோவும் கிரகம்தானென்றும்

பலருக்குப் பின் வந்து வரிசையில் முன் நிற்கும் சிலருடன்

நின்று தாயும் வளரிளம் இஸ்மாயிலும் விவாதிக்கின்றனர்

ஆதாரமின்றி கிரகமென்றால் பிடித்து உள்ளே வைத்து…

அடப் பிடித்தால் பிடித்துக் கொள்ளட்டும்மா

தலைப்பிடப்படாதக் கவிதைகளின் கட்புலனாகாத் தலைப்பாக

காகங்கள் பல அனுமதிபெற்றும் பெறாமலும் வந்தமர்கின்றன

உள்வெளி

தூசிக்கு வீடு

வீட்டில் சன்னல்

கரிக்கு அடுப்பு

அடுப்பில் கறி

இலைக்கு எறும்பு

எறும்பில் இயக்கம்

கூண்டுக்கு இறகு

இறகில் ஒளி

எலும்புக்கு உடல்

உடலில் நிகழ்வு

வேலிக்கு வெளி

வெளியில் வெயில்

இமைக்கு கண்

கண்ணில் உணர்வு

தெரிவு

பெண்ணுக்கு சமையல் செய்யத் தெரியாதென்பதைப்

பெருமிதத்தோடு தெரிவிப்பவர் பையனுக்கு

காரோட்டத் தெரியாதென்பதையறியும்போது

நிச்சயம் பெருமிதமடையத்தான் செய்வார்

எல்லா நற்செய்திகளையும் ஒரே சமயத்தில்

தெரிவித்துத் தகவல் தீர்ந்துப் போய்விடாமலிருக்க

பையனுக்கு பைக்கோட்டவும் சம்பாதிக்கவும் தெரியாதென்பதைப்

பின்பொருநாள் சாவகாசமாகத் தெரிவித்துக் கொள்ளலாம்

பெண்ணுக்கு தேநீர் போடவும் சந்தையில் காய்கறி

பொறுக்கவும் தெரியாதென்பதையொத்த இன்னுமொருசில

தெரிவிக்கவேண்டிய நற்செய்திகள் நிச்சயம் அவரிடமிருக்கும்

தானியங்கும் ஊர்திகள் வரவிருக்கும்போது

தானியங்கும் உந்துவண்டிகள் வராமலிருக்குமா

தானியங்கும் அலுவலகங்களும் தானியங்கும்

சமையலறைகளும் வராமற்போய்விடுமா

ஒவ்வொருவருக்கும் இரு தெரிவுகள் தரப்படும்

நாட்கள் வந்து சென்ற பிறகு தரப்பட்டத் தெரிவுகள்

தெரிவுகளேயல்லவென தர்க்கம் புரியும் நாட்களில்

உடல்களினுள் தரவுநாளங்களில் தகவல் கசியும்

சிற்சில சுடக்குகளில் நீர்மநன்னெறியுடன்

ஐந்திணையும் விரிலியோவும் இன்னபிறவுமிணைந்து

செயற்கையுமியற்கையும் விரல்நுனியினுள் மயங்கி நின்று

என்னுள்ளிருப்பது வேறொன்றல்ல வேறொன்றல்லவென்று

பறைசாற்றிக்கொண்டு மின்னுடலும் மென்னுடலும்

அனுமதிக்கப்பட்டும்படாத கட்டற்ற அதிகாரத்தால்

சிதைக்கப்பட்டு மீள்சுழற்சிக்குட்படுத்தப்படும் நள்ளிரவுகளில்

மனிதம் கண் சுழற்றிச் சுழற்றி விரல் சொடுக்கிச் சொடுக்கி

மீநவீனத்துவமியற்றி குறியீடாக வழிந்தொழுகும்

…….

மோசமான நாள் ( கவிதை ) / பா. மணிகண்டன்

download (27)

மோசமான ஒரு நாள்

மோசமாகவே ஆரம்பிக்கும்

என்ரெல்லாம்

சொல்ல முடியாது….

மோசமான ஒரு நாள்

மிகவும்

இனிமையாகவும் ஆரம்பிக்கலாம்.

அன்றைக்கு உன் முகம்

மிகவும் பிரகாசமாக இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு உன் உடைகள்

மிக நேர்த்தியாக இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு நீ

மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும்

உற்சாகமாகவும் இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு

நீ உன் நண்பர்களிடம்

ஏதேனும் ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கை

பகிர்ந்து கொண்டு

மனம் விட்டு சிரித்து மகிழ்ந்து இருக்கலாம்.

அன்றைக்கு நீ

அழகான மேகங்கள்

வானத்தில் மிதந்து

செல்வதை கூட பார்த்து

ரசித்திருக்கலாம்.

ஒரு மோசமான நாள்

மிகவும் மோசமாகவே

ஆரம்பிக்கும் என்று

சொல்ல முடியாது……..

வானவில்லின் மறுபாதி / சின்னப்பயல்

images (21)

தற்காலிக மனநிலையில்
எடுத்த
உறுதியான முடிவு
என் காதல்

வானவில்லின்
மறுபாதி
அவள்

பிடிக்காத
பாடலின் வரிகள் போல
சிலசமயங்களில்
மாறிவிடுகிறாய்

எழுதிய
நான்கைந்து வரிகளுள்
எது கவிதை வரி என்பது
நீ வாசிப்பதில் இருக்கிறது

தவறி விழுந்த இலையை
காடு சென்று சேர்க்க
அலைகிறது காற்று

ஏதேனின் தோட்டத்தில்
கிடைப்பதை
என் வீட்டுத்தோட்டத்தில்
கண்டெடுத்தேன்

எழுத மறந்த வரிகள்
இன்னும் கவிதையாகத்தான்
இருக்கின்றன

மாற்றம் என்றால்
கம்பளிப்பூச்சியிலிருந்து
வண்ணத்துப்பூச்சி போன்றதாக
இருக்கவேண்டும்

சிமணி சொன்னாரென்று
கையைக்காலாக்கி
நடந்து செல்கிறேன்
கால்களை என்ன செய்ய ?!

கிளிகளைப்
பிடித்துக்கொண்டுவருபவனுக்கு கூட
பூனைகளிடம்
அத்தனை பரிச்சயமில்லை

சோளக்கொல்லை பொம்மையும்
மழையை ரசிக்கிறது
கைகளை விரித்தபடி

எல்லாச்சாலைகளிலும்
நான் பயணி
அத்தனை நதியிலும்
என் ஓடம்

எல்லாக்கோடுகளும்
சிறிதாகி விடுகின்றன காலம் கடக்கும்போது
அருகில்
இன்னொரு பெரிய கோட்டிற்கு
எவ்விதத்தேவையுமின்றி

- சின்னப்பயல் (chinnappayal@gmail.com)

பிணங்களின் தேசம் / நா.வே.அருள்

download (39)

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

இன்னும் உயிருடன்தான் இருக்கின்றன

வாழ்வதற்கு வழிதெரியாததைப்போலவே

சாவதற்கும் வழிதெரியவில்லை.

இதயப்பூட்டுக்களில் திணிக்கப்பட்ட

மரணச்சாவிகள் கள்ளக்கரங்களால் திருகப்படுகின்றன.

காலத்தைக் காட்டவிழையாத கதிரவன்

தனது கிரணங்களை ஜந்தர் மந்தரில்

மழையின் தூறல்களாய் மாற்றிக்கொள்கிறான்.

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்களை

வேடிக்கை காட்டிப் பரிகசிக்கிறார்கள்

மண்டையோடுகளுடனான மாந்திரீகங்களில்

கைதேர்ந்தவர்களெனக்

கைக்கொட்டிச்சிரிக்கிறார்கள்.

மரங்களில் ஏறித் தற்கொலைக்கு முயல்கையில்

மதுபானத் தேநீரைச் சுவைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அவர்களின் சர்க்கஸ் கூடாரத்தில்

நெடுவாசலுக்கும் நியூதில்லிக்குமிடையில்

பாதி புதைக்கப்பட்ட புழுதிப்புத்திரர்களின்

உயிருக்கான ஓட்டப்பந்தயங்கள்.

கிரிக்கெட்டுகளின் இடைவேளைகளில்

நகைச்சுவைக் காட்சிப்பொருள்களாகின்றன.

வாயில் கவ்வப்பட்ட வெள்ளெலிகளுடன்

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

பிள்ளையாரை அவமதித்தாகப்

புதிய வழக்கொன்றைச் சந்திக்க நேரலாம்.

ஒப்பாரிகளின் நூல்வெளியீட்டாளர்களால்

பதிப்பிக்க மறுக்கப்பட்ட

மண்ணின் வதைமுகாம்களில்

தசை பிய்ந்து தொங்கும்

மரணத்தின் மண்டையோடுகள்

பொம்மலாட்டக்காரர்களின் புதைகுழிகளில்

காட்சிக்கு வைக்கப்படவென்றே

கண்ணீர்ப் பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட

கவலைகளின் சிற்பங்கள்.

தேசத்தின் வரைபடத்தை வெறும் கோடுகளாகப்

புரிந்து கொண்டவர்களின் அலட்சிய சிம்மாசனங்கள்முன்

குளியல் மறந்த நதிகளின் கோவணங்கள்.

இறப்பின் உச்சத்தில் ஊசலாடும் பிணங்கள்

அடக்கம் செய்யப்படுகிற அநீதியின் தருணங்களில்

தேசவரைபடம் செவ்வக வடிவம் தகர்ந்த

சவப்பெட்டியாய் உலகமேப்பின் ஓரத்தில் கிடக்கும்

உள்ளே… ஓர் எரிமலையின் சடலமென

விறைத்துக்கிடக்கும் தேசத்தின் பிணம்.

••••

துயர்மிகு வரிகள்… / ப.மதியழகன்

images (16)

1

மகத்தான பகல்பொழுதை
இரவுதான் நிர்ணயிக்கிறது
வருத்தப்படகுகள் கவலையாற்றில்
மூழ்கவே செய்யும்
கையில் அதிகாரம் இருக்கும்
நபருக்குத்தான் பதவி பறிபோய்விடுமோ
என்ற கவலையிருக்கும்
சிலசமயம் நேசித்தவளுக்காக
சிலுவை சுமக்க நேரலாம்
வானக்கூரையின் கீழேயுள்ள
எனக்கு காதல் விடுதலை தந்தது
எதிர்ப்பார்ப்பில்லாத விருப்பம்
மனிதனின் சுயநல விலங்கை
உடைத்துவிடுகிறது
என் பிம்பத்தை அவளுடைய
கரியவிழியில் இழந்துவிட்டேன்
என் நிழல்கூட அடிமையாய்
அவள் காலடியில் கிடக்கிறது
அவளற்ற உலகத்தில்
என்னைத் தள்ளப் பார்க்காதீர்கள்
சுயநல அரக்கர்கள்
மலரைக் கொய்ய
ஆயுதமெடுக்கும் கயவர்கள்
என்னை அவளிடம்
இழந்துவிட்டேன்
அடைய முடியாததை
எதற்காக இலக்காகக் கொண்டாய்
எனக் கேட்கிறீர்களா
கடவுளே என் ஆன்மாவுக்கு
விடுதலை கொடு
அது அவள் இருப்பிடத்தைத் தேடி
பயணிக்கட்டும்
வாழ்க்கைப் பெருங்கடலில்
எனது மரக்கலம் திசைதவறிப்
போய்விட்டது
நான் கொடுத்த முத்தத்தின் ஈரம்
காய்ந்து போய்விட்டது
அவளை இன்னொருவன் தன்
உடைமையாக்கும் போது
எனது காதல் அழிந்திருக்கும்
அவளது நினைவுகள்
என் மரணத்திற்குப் பிறகும்
என்னை விடாமல்
துரத்திக் கொண்டிருக்கும்
புனிதமான காதலர்களுக்கு
எனது வரிகள் சிறகுகள் கொடுக்கும்
ஆதிமுதற் கொண்டு காதல்
நிராகரிக்கப்பட்டவனின் மனத்தில் தான்
மிகுந்திருக்கும்
காதல் சரித்திரம் தோற்றவனின்
குரலையே பிரபல்யப்படுத்தும்
விலைக்கு வாங்குவதற்கு
காதல் கடைச்சரக்கல்ல என்று
அவளுக்கும் தெரிந்திருக்கும்.

2

துயர இரவுகள் என்னை
அலைக்கழிக்கிறது
அந்திப்பொழுது களங்கமற்ற
அவள் முகத்தை
ஞாபகப்படுத்துகிறது
தேவாலயத்தில் மண்டியிடும்போது
மனம் கேவி அழுகிறது
ஓவியச் சுடர்கள்
வெளிச்சம் கொடுக்குமா
நினைவோடையில் நீந்த
முடியுமா
துயரமூட்டையின் பாரம்
மிகுந்திருக்கிறது
இந்தப் பேரண்டம்
காதலின் அதிர்வுகளாலேயே
இயங்குகிறது
மூளியாக நிற்கும் மரங்கள்
வசந்தத்தை நினைத்துக்
கொள்ளுமா என்ன
உனக்கு நிகரானவளை
சந்திக்கும் வாய்ப்பை
வாழ்க்கை எனக்கு
ஏற்படுத்தித் தராது
மலர்ப்படுக்கையில் உன்னை
படுக்க வைத்து நானுனக்கு
தாலாட்டுப் பாடட்டுமா
ஒவ்வொரு நாளும்
யாரேனும் ஒருவர்
அலையாய் எழும்பச் செய்து
விடுகிறார்கள் உன் நினைவை
காதல் வேள்வியில்
ஆகுதியாவதற்கு கொடுத்து
வைத்திருக்க வேண்டுமல்லவா
இந்த மழை உன்னையும்
நனைத்திருக்குமா
பேய்க்காற்றில் உதிரும்
பழுத்த இலைகள் நீ மிதிப்பதற்காக
உனது காலடியில் தவங்கிடக்கும்
உன் மனக்கதவை தட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன
எனது கைகள்
நீ திறப்பாய் என்ற நம்பிக்கையில்
நிலவைப் போன்று
உன் நிழலும் அன்றாடம்
தேய்ந்து வளருகிறது
நட்சத்திரத்தின் காதலை
நிலா ஏற்றுக் கொள்ளுமா
அலையென மீண்டும் மீண்டும்
முயற்சியெடுக்கும் எனக்கு
என்ன விடையளிக்கப் போகிறாய்
மங்கிய ஒளியில்
உன் முகம் ஒளிர்வதை
தூரத்திலிருந்து நான்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்
நான் நாடுகடத்தப்படலாம்
காதலுக்கு எல்லைக்கோடுகள்
ஒரு பொருட்டல்ல
என்பதை நீ மட்டுமே அறிவாய்.

3

தன்னைவிடவும் அதிகமாய்த்
தெரிந்திருப்பவரை மனிதன்
தேடிப் போகிறான்
பூசாரிகள் சடங்குகள்
என்ற பெயரில்
அவனைச் சுற்றிலும்
சுவர்கள் எழுப்பியுள்ளனர்
மதகுருமார்களிடம் அனைத்துக்
கேள்விகளுக்குண்டான பதிலையும்
பெற்றுவிடலாம் என மனிதன்
நம்பிக் கொண்டிருந்தான்
வலியவர்களின் அடக்குமுறையை
கடவுள் விட்ட வழியென்று
எளியவர்கள் பொறுத்துக் கொண்டனர்
அதிர்ச்சியான சம்பவங்களை
எப்படி எதிர்கொள்வது என்று
துரோகிகள் ஒத்திகைப்
பார்த்துக் கொண்டனர்
அலங்கரிக்கப்பட்ட பிணத்திலிருந்து
கோடித் துணியை
உருவுவதற்கு வெட்டியான்
தயக்கம் காட்டுவதில்லை
எனது கூக்குரல்
வெளியே தெரியாமல்
நினைவுச் சுவர் தடுத்துவிடுகிறது
கருணையை வேண்டி நிற்கிறான்
கவிஞன்
அவனது உதிரத்தை
உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார்
கடவுள்
கால்களை வருடிய அலைகள்
கவிதை நீரூற்றுக்கு
வழி காட்டியது
வாயில்கள் திறந்திருந்தன
இவனை வரவேற்கும் விதமாக
சவப்பெட்டி செய்பவனுக்குத்
தெரியாது தான் எப்போது
சாவோமென்று
களைப்பு மேலிட அவன்
கீழே விழுந்தான்
கடக்க வேண்டிய தொலைவு
இன்னும் மீதமிருந்தது
மரணம் அவனை சிறைப்பிடித்தாலும்
உயிர்த்தெழலாம் என்ற
நம்பிக்கை இருந்தது அவனுக்கு
மூதாதையர்களின் ஆசி
அவனுக்கிருந்ததால் தான்
இலக்கின் முக்கால்வாசி
துாரத்தை அவனால் கடக்க
முடிந்திருக்கிறது
வசந்தத்தை எதிர்கொள்ளும்
நன்னாளை அவன்
எதிர்ப்பார்த்திருந்தான்
எல்லாவற்றையும் வசப்படுத்திக்
கொள்ள முயன்ற அவன்
இறுதியில் வெறுங்கையோடுதான்
விடை பெற்றான்.

4

துயர்மிகு இரவில்
எனது கண்கள்
தூங்க மறுத்தன
மரணத்தின் கைகள்
என்னை ஆரத்தழுவிக் கொண்டன
விழிப்பற்ற உறக்கத்தை
விரும்புகிறது என் இதயம்
நினைவு முட்கள்
உடலெங்கும் காயத்தை
ஏற்படுத்துகிறது
உறக்கத்தை நாடும்
எனது ஆன்மா
மரணத்தை பரிசாகக்
கேட்கிறது
படுக்கையில் முள்
விடியலை வெறுத்தொதுக்குகிறது
என் கண்கள்
பாரத்தை இறக்கிவைக்க
தகுந்த இடம் தேடுகிறேன் நான்
மரணம் எனக்கு சிறகுகள் தரட்டும்
மனிதன் இல்லாத தீவுகளில்
கொஞ்சநாள் இளைப்பாறட்டும்
எனது ஆன்மா
அமைதியின் பாடலில்
லயித்திருந்தேன் சிறிதுநேரம்
ஓய்வை நாடுகிறது எனதுடல்
மரணத்தை யாசகமாய்க் கேட்கிறது
எனது இதயம்
நான் விடைபெற்றுச் சென்றதற்காக
வருந்தாதீர்கள்
விடுதலையின் கரத்தில்
என்னை ஒப்படைத்துவிடுங்கள்
பிரிவு மதிப்புமிக்கது
துக்கம் மிகுந்த அழுகையால்
அதைக் களங்கப்படுத்தாதீர்கள்
பழிகாரா உனது தாகத்துக்கு
எனது இரத்தத்தை அல்லவா
கேட்கிறாய்
துயரக்கடலில் என் படகு
தள்ளாடுவது உங்களுக்கு
வேடிக்கையாய் இருக்கிறது
குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்கிறேன்
எனக்கு வாழ்க்கையிலிருந்து
விடுதலை அளியுங்கள்
விளக்கை அணைத்துவிடாதே
எனது ஆன்மா அந்த
வெளிச்சத்தைத் தான்
நம்பியிருக்கிறது
கள்ளங்கபடமற்ற ஒருவரைக்கூட
என் வாழ்நாளில் நான்
சந்தித்ததில்லை
கடவுளின் ராஜ்ஜியத்தில்
நுழைய ஆசைப்படுகிறேன்
எனக்கு விடைகொடுங்கள்
அப்போதாவது கடவுளின் பாடலை
எனது செவிகள் கேட்கட்டும்.

•••

ப.மதியழகன்
115,வள்ளலார் சாலை,
ஆர்.பி.சிவம் நகர்,
மன்னார்குடி – 614001.
திருவாரூர் மாவட்டம்.
தமிழ்நாடு,
இந்தியா.
cell:9597332952, 9095584535
mathi2134@gmail.com

அமைராவின் மூன்று கவிதைகள் ( அமைரா (இலங்கை) அறிமுகக் கவிஞர்.

images (14)

அமைரா (இலங்கை) அறிமுகக் கவிஞர்.

ஈழத்தில் இன்று எழுதிவரும் மிக இளங்கவிகளில் ஒருவர்.

01.

நான் விசையின் மையத்தை நோக்கி விரைகிறேன் சடுதியில்…!!
நீ திசை எங்கிலும் வியாபிக்கிறாய் வானத்தை காட்டிலும் அதி அமைதியாக..!!

பக்தனைக்காட்டிலும் நீ முக்தியில் உள்ளாய் நான்தான் தரிசித்தேன் ஆலயங்களில் ஆனால் நீ விசித்திரமாகவே என்னை தோன்றச்செய்கிறாய்

மிக துல்லிய
ஒலியாய் காதினுள் ஊடுருவும் நேசம் இழையோடிய ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி முன்னே குறிப்புகள் மாத்திரம் நாம் கொண்டிருந்தோம்

இன்று முடிவில் தொடங்கி இனிமேலும் தொடர்கிறது……,, ஆனால் வெவ்வேறு கோணத்திலும் துருவத்திலும் இதுவேதான் முற்றிலும் மாறாக…,

வெறும் புன்னகையிலான உன் முழு பரவசத்தின் ஔியில் வெல்வதாய் எண்ணி தோற்கி்றேன் நீ உண்மையில்
வானத்தைப்போல்
ஆரவாரமற்றவளாய்
தனித்திருக்கிறாய்

02.

கடல்தாண்டி வந்த ஒரு பட்சி தூங்காத இரவுகளை என்னிடம் கொனர்ந்து சேரத்தது…..!
பல மைல்களுக்கப்பாலுள்ள நகரத்தினரின் முற்றும் முகாரிகள் அடங்கிய ஒரு பாஷையை அது அறிந்திருக்கக்கூடும்
என் திடல் முன் உதிர்ந்த அதன் ஒற்றையிறகில் அப்பாவியாய் இறந்துபோன ஒரு சிறுமியின் அரூபக்கனவொன்று உதிரக்கரையுடன் உலர்ந்திருந்தது
அதில் படிந்துள்ள ஏக்கங்களை எப்படி எழுதுவேன்….?
ஆதி நிலத்தின் விதைத்த ரோஜாச்செடி ஆச்சரியமான தன் விடியலொன்றில் மலர்ந்திருக்கவேன்டும் என்பதே
அவளது அதியுச்சபட்ச ஆவலாயிருந்தது
புகைந்து கருகிய பிணவாடையை உள்ளிளுக்கும் பொழுதெல்லாம் என்றுமே தான் நுகர்ந்திராத ரோஜாக்களின் சுகந்தத்தை தேடியிருந்தாள்
அவர்களது தேகங்களை துளைக்கும் சன்னங்களெல்லாம் ரோஜாவின் இததழ்களாய் மாறிவிடக்கூடாதாயென பிராத்தனை செய்திருந்தாள்
தன் தாயின் மயானத்தில் ஒற்றை ரோஜாவையாவது வைத்துவிட பிரயர்தனப்பட்டாள்
இறுதியில் உருக்குலைந்த தன் உறுப்பை பார்த்து ரோஜாக்களின் நிறத்தை அடியோடு வெறுந்திருக்கக்கூடும்
சதையங்களோடு சிதைந்துபோனது அவளது அழகிய ரோஜாக்கனவும் புனிதபூமியும்
ஆனால் அவர்கள் அடுத்ததொரு யுகத்துக்குள் பல்லாண்டுகாலமாக இங்கே ரோஜாத்தோட்டங்கள் இருந்ததாக சாட்சியங்கள் வைத்திருப்பார்கள்

03

நகரத்து நெடுச்சாலையில்
துாரமாய் பயணிக்கும் அவளது சொப்பனங்கள்

ஜன்னலுாடாக ரசித்துக்கொன்டிருக்கிறாள்

அலாதியானதொரு இன்பம்
மீளமுடியாத தனிமை
சொல்லமுடியாத துயரம்
சுயங்களை தொலைத்த பிம்பமென
ரசித்தலோடு நிறுத்திக்கொள்கிறாள்

சில மெதுவாக
பல சடுதியாக
பார்வைவெளியில் நகர்ந்து தொலைக்கின்றன
அக்கணங்களில் சப்தமாக உடைந்த பின்னும்

நெடு நாழி யுகங்தோறும்
நின்றுகொண்டுதான் இருக்கிறாள்
ஏக்கங்களையெல்லாம் விழுங்கியபடி
வாழ்வின் ஓரமாக

இந்தப் பூமி
இன்னும் ஏன் பிளந்துகொள்ளவில்லை….?

•••