Category: கவிதை

லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் ஐந்து கவிதைகள்

13529056_1745684472387869_467280498233914084_n

இந்த காலையை உருவாக்க
சில பறவைகள் பாடிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஒருத்தி முற்றத்தில் எழுப்புகிற கோலம்
பாடலுக்கு ஒத்தாசை செய்கிறது.

டிப்பர் லாரி இன்னும் புலரவில்லை
அதன் நெற்றியில் நேற்றைய பூளை

கோவில் மணிச் சத்தம்
இந்த காலையைத் தொடங்கி முடிக்கவும்

தயாரான காலையை
தனது சாக்குப்பைக்குள் சிறுகச் சிறுக சேமித்த வண்ணம்
கடினம் இழுத்துக் கொண்டோடுகிறான்
இன்றைய நாளின்
பைத்தியம்.

#

உங்களுக்கு பைத்தியம் பிடிக்கும் போது
வாருங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்
இங்கே நீங்கள் பகவான் நான் சம்சாரி .

சட்டையில் கொட்டி நீரருந்த மகாபலி சக்ரவர்த்தி கனவில்
வரவேண்டும்
முருகன் காதில் பேச வேண்டும்
குழந்தை ஏசு கைபிடித்திழுத்து
விண்ணுலகு காட்டவேண்டும்

அதன் பின்னர் உங்களுக்கு ஒரு பூச்சி விளையாட்டை
அறிமுகம் செய்து வைப்பேன்.

ரயிலில் சுற்றியலையும் வண்ணத்துப் பூச்சியை
ரயிலில் இருந்து கீழே தள்ளி விடும் விளையாட்டு
இதனை ரயில் இருந்தால் மட்டும்தான் விளையாடமுடியும்
என்றில்லாதிருப்பதே
இதன் சிறப்பு

நீங்கள் தடுமாறாமல் நடக்குமிடத்தில் அங்கேயே இருந்து தங்கிவிடுங்கள் .
அப்போது நீங்கள் சம்சாரி
நான் பகவான்

#

பயணப் பாடல்

பனியில் தெளிந்து நீ கண்ட நிலவு
தரித்த தலைவலிக்குப் பின்னர் நீயடைந்த தரிசனம்

கடலை நீ ஒருமுறையோ இருமுறையோ
நேருக்கு நேராக உண்மையாகவே கண்டாய்
உன் உப்பும் என் உப்பும் வேறில்லை என்றது கடல்
பயணத்தில் மலைத்தொடர் உன்னையும் அழைத்தது
முந்தின இரவில் மரித்த நண்பனுக்கு மூடியிருந்த அந்த காட்சி
உனக்கு இன்று திறந்திருந்தது
அவனது சுடலைச் சாம்பலை எடுத்து நீயின்று பூசிக் கொள்ளலாம்
எத்தனையோ மாமழைகளை நிராகரித்த உன்முகத்தில்
சர்ரென்று சர்ப்பக்கடி வலிச்சாரல்

நீ கண்டாயே அதுதான் ஸ்தல விருட்சம்
நீயதனுடன் பேசினாய் அது உன்னிடம் பேசியது
நீ பேசாதிருந்தால் அதுவும் பேசாது

உனக்குள்ளிருந்த கடவுள் அவ்வப்போது கிளம்பி
வெளியெல்லாம் அலைகிறார்
சின்னஞ்சிறு கூட்டிற்குள்ளிருந்து அவர் எடுப்பதோ
விஸ்வரூபம்
அவற்றை சேமித்து வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி
உன்னிடத்தில் கைகொட்டிச் சிரிக்கிறேன்
வேறொன்றுமில்லை.

உன்னிடத்தில் பிச்சைக்கு வருபவன் வேறுயாருமில்லை
மகா சிவன்
உன் இச்சைக்கு இணங்கி பெயரெடுத்துப் புறப்பட்டவளோ
மகா சக்தி.

நானிதையுனக்குச் சொல்லவில்லையென்றால் தான்
என்னுடன்
சண்டைக்கு வருவாள்
என்னம்மை அன்னபூரணி

அப்படியானால் நான் யாரென்று கேளேன் …
அன்னபூரணியின் உடலை தானியமாகத் தின்பவன்.

உனக்கு வேறு ஜோலியே கிடையாதா என என்னை நோக்கி
வருந்தாதே
எனக்கு ஜோலியே இதுதானே
என் செல்லக்குட்டி

உன் அத்தனை பொழுதும் சேர்த்துத்தான் ஒரு காட்சி
காட்சி முடியும் முன்பாகக்
கண்டுவிடு.
உனக்கு நேரப்பட்ட அந்த அருங்காட்சி
திறந்து வைக்கப்பட்டிருப்பது உனக்கு முன்னால்தான்
என் செல்லக்குட்டி

உன் ஜன்னலோரம் பாதுகாக்கப்படட்டுமென
நானுன் பக்கத்திலிருக்கிறேன்

#

குளி குடி ஊண்

அருகிலுள்ள மரம் தெளிவடையும் வரையில்
குளி
மரம் அருகில் இல்லையெனில் வானம் தெளிவடைகிறதா
என்று நோக்கு
வானமும் இல்லையெனில்
ஒரு சிறு ஒளியேனும் உன்னை ஊடுருவட்டும்
ஒன்றுமே இல்லையா
நிமிர்ந்து உனக்குள் கவனி

பயணம் தொல்பாடலை கிளர்த்தி
பின்னோக்கும் காலத்தில் இறங்கிவிடு
பால்யம் முகிழ்க்கும் இடமே நீ படியிறங்க வேண்டிய காடு.

பானத்தைப் பருக
நீ நட்ட செடி தளிர்க்க வேண்டும்.
ருசி நாக்கில் நிற்கும்போதே எழுந்து விடு
பின் நீ எடுத்துக் கொள்வதுதான்
மற்றொருவனுக்காக நேரப்பட்ட
அப்பம்

#

கம்பனிக் குதிரைகள்

பிறக்கும் போது கம்பனிக் குதிரைகளாகப்
பிறப்பதில்லை

கம்பனிக்குதிரைகளின் எள்ளும் கொள்ளும்
ஒன்றுதான்.

கம்பனிக்குதிரைகள் ஆனதால்
கம்பனிக்குதிரைகளுக்கென்று
புதிதாக எதுவும் நடைபெறுவதில்லை.

எஜமானன் வந்து தடவி ரசிப்பது வெறும் பாவனைதான்
அதன் நிமித்தம் குறி கூட எழும்புவதுவுமில்லை.

என்னவானாலும் கம்பனிக்குதிரைகள் கம்பனிக் குதிரைகளாக
இருப்பதைத் தான் விரும்புகின்றன.
அவை கம்பனிக் குதிரைகளாக இருப்பதற்கு
வேறு ஒரு காரணங்களும் கிடையா

கம்பனிக்குதிரைகளுக்கு தாங்கள் இல்லையெனில்
கம்பெனி கவிழும் என்றோரு பிரேமை உண்டு
தனிமையில் அது உண்மைதானோ என்று அசைபோட்டுப் பார்த்தாலும்
கம்பனிக்குதிரைகளுக்கு அதன் பேரிலும்
நம்பிக்கை கிடையா

இதுவரையில் ஒரு கம்பனிக்குதிரை கூட
கம்பெனிக் குதிரையாகப் பிறந்ததில்லை.
ஆனால் எல்லா கம்பனிக்குதிரைகளும்
கம்பனிக் குதிரைகளாக மட்டுமே
சாகின்றன.

கம்பனிக்குதிரைகள் மாடுமேய்க்கப் போன கதை
இவ்வாறுதான் முடிவுக்கு வந்தது
“புல்லு மேய்ந்த ஆட்டையும் காணோம்
களனி குடித்த பசு மாட்டையும் காணோம் ”

இதில் கம்பனிக்கோழிகள்
கம்பனி ஆடுகள் எல்லாம்கூட உண்டு
அவை அத்தனை விஷேசமில்லை

கம்பனிக்காளைகளோ அடிமாட்டுக்கும்
ஆகாது

•••

வேல் கண்ணன் கவிதைகள்

download (89)

1. அவள் பெயர் எனக்கு தெரியாது

முழு நிலவு நாளில்

கடற்கரை செல்லும் போதெல்லாம்

அந்த சிறுமியை பார்ப்பேன்.

கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள்

சக குழந்தைகளுடன்.

யாரென வினாவினேன்.

பதிலாக, ஓர் பறவையைப் பற்றிச் சொல்லத் துவங்கினாள்.

சிறகசைக்காமல் ரொம்ப தூரம் பறக்கும்..

சிச்சிறுமிகளை கண்டால் கொண்டாட்டம் கொள்ளும்..

கடல்நீரில் உப்பை பிரித்து நன்னீராய் அருந்தும்

அழகுடல்

நீளிறகு

செங்கால்

மஞ்சள் கூர் மூக்கு

இன்னும்.. இன்னும்..

முழு நிலவிலிருந்து அந்தப் பறவை உதித்ததாம்.

இருகைகளாலும் அளந்தபடியே

நிலவிலிருந்து பறந்து வந்ததென

மண்ணில் பாவித்தபடியே கூறினாள்.

பிரதி மாதம் அதேநாளில்

விருப்ப மனிதஉருகொள்ளுமாம்.

கால் மட்டும் ஒன்றாம்..

ஏனென்றேன்

நிற்கத்தானே.. ஒன்று போதும்

சொல்லிய கணத்தில் மஞ்சள் நிறமாய் மினுக்கினாள்

பறவையின் பெயரை சொல்லவே இல்லை.

அவள் பெயரும் எனக்குத் தெரியாது.

2. கதிரொளியால் உருகாத உறைபனி கட்டிகள்

உன்னுடன்

கடற்கரை சாலையில் நடந்தேன்.

அங்காடித் தெருக்களைக் கடந்தேன்.

திரையரங்குகளை விமர்சித்தேன்.

கோவில்களை வலம் வந்தேன்.

குளங்களை நேசித்தேன்.

குறிப்பாக, அந்த வில்வ மரத்தடி குளம்.

கனமற்று போன கணத்தில்

ஒரே ஒரு பொழுதையேனும் குற்றமில்லா

நகரத்தில் வாழ்வதை அறிந்தேன்.

எல்லா பொழுதுகளும் வெண்மையில்

கழிக்க விரும்பினாலும்,

இடர் செய்யும் அந்நியர்களின் தலையிடும்

அனுமதியுடனே நிகழ்ந்தது.

உன்னிடமிருந்து வரப்பெற்ற

இந்த வெறிச்சோடிய குறுஞ்செய்தியில்

யாதொன்றையும் அறியேன்

எதனின் பொருட்டு பித்தாக வேண்டும் என்பதை.

3. மெல்லிசை

கனலென ஒளிர்ந்த தருணத்தில்

சருகென உதிர்ந்த பொழுது

அந்த நட்சத்திரத்தைப்

பார்த்திருக்க வேண்டும்.

வைகறைக் கீற்றில்

அந்திப் பனியில்

அந்தக் கவிதையைப்

படித்திருக்க வேண்டும்.

கணநேரத்தில் தாழ்ந்திறங்கி

சூட்சுமமாய் எழும்பிக் கரைந்த நொடிகளில்

அந்தப் பறவையின் மீச்சிறு ஒலியைக்

கேட்டிருக்க வேண்டும்.

நமக்கான பொதுவானவைகள் எல்லாம்

கலந்த பிறகும், இந்த இரவின் மீது

உன் வருகையின் மெல்லிசை

படர ஆரம்பிக்கிறது.

4. கண்டடையும் உன்மத்தம்

இரவு பனியாய்

நோய்மையின் பேரச்சம் நீக்கமற்று கிடக்கிறது.

அரவம் தழுவிடிலோர் மேனி

உடற்கவசங்களை தரித்துக் கொண்டது.

முன் இறந்த காட்டுயுயிர் ஆவிகளின் தாகத்திற்கு

வற்றாத நீருற்றுகளை அடைய இன்னும் சில

கணங்களே.

மிகு உலகில் மிகு வெக்கையில்

மிகு அலைதலில் மிகு தனிமையில்

கண்டடைய கூடும் முரண்களின் அடையாளம்.

•••

தர்மராஜ் பெரியசாமி

19248102_1452851751425249_4583387086008257091_n

ஈமச்சடங்கு

பொத்தாம்பொதுவாக

இங்கு எங்களை இந்தியர்கள் என்கிறார்கள்

அதில் எனக்குக் கொஞ்சமும் உவப்பில்லை

இங்கு எவருக்கும் அவரவர் முகமில்லை

அனைவருக்கும் ஒரே முகம்

அது அடிமையின் முகம்

வாரயிறுதிகளில் பேரங்காடிகளின் வாயில்களில்

வழி கேட்கும் ஒரு வியர்வை முகம்

‘தம்பி நீங்கள் தமிழா’ எனும்போதும் மட்டும்

எங்கள் முகங்களில் அன்பு சுடர்விட்டு

ஒளிர்விடும். மற்றபடி வைபை யூட்யூப்

குலதெய்வங்காளகிவிட்ட உலர்நிலத்தில்

தூய அன்பு ஒரு கனவுப்பிரதியின்

கடைசிக் கவிதை.

இப்பொழுதெல்லாம் நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகளில்

சிரிப்பே இல்லை

கோழிக்கால்களிலும் ஆட்டுத்தொடைகளிலும்

சுவையே இல்லை

ஆண்கள் விநோத உருவில் எப்போதும்

இறுக்கத்துடனே வலம் வருகின்றனர்

பெண்களின் அதீத முகப்பூச்சுகளிலும்

எடுப்பான போலி பாகங்களிலும்

கவர்ச்சியே இல்லை

நான் என் காதலியிடம் சதா எரிந்து எரிந்து விழுகிறேன்

குறிப்புணர்ந்தவள் மகராசி

என் மனதை ஆசுவாசப்படுத்த

விர்ச்சுவல் இதயங்களையும்

விர்ச்சுவல் முத்தங்களையும்

ஓயாது அனுப்பிக்கொண்டேயிருக்கிறாள்

ஒருமுறை அவளிடம்

அம்மா இங்கு இருக்கவே பிடிக்கவில்லை

என்றேன்

வெடித்து அழுதுவிட்டாள்.

சென்ற வாரம் என் தகப்பன் வழி

முதுகிழவி செத்துவிட்டாள்

அப்பா அம்மா தங்கைகள் காதலி தோழர்கள்

அனைவரும் ஒருசேர சொன்னார்கள்

நீ அங்கிருந்தே அழுதுவிடு

என்னால் தாங்கமுடியவில்லை

கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை

வீறிட்டு அழுகிறேன்

என் மூத்தகுடியின் எச்சத்தின் எச்சத்திலிருந்து

பாலை மண்ணை நனைக்கின்றன

வெம்மையான குருதித்துளிகள்.

எனக்கு ஒரு கனவு உண்டு

அங்கு அப்பா உழவு செய்வார்

அம்மா கஞ்சிக்கலயம் சுமந்து வருவாள்

நான் பள்ளி முடிந்து கால்நடைகளை

கிடையில் அடைப்பேன்

செங்கதிர்கள் வரப்பை மறைத்து

ஓங்கி வளரும்

என் தங்கைக்கு மாம்பழம் பறித்துத் தருவேன்

அணில்களும் பறவைகளும்

பப்பளிகளையும் கொய்யாப்பழங்களையும்

மனம்போலச் சுவைக்கும்

மாலைகளில் ஒன்றாக அமர்ந்து

உணவருந்துவோம்

கதைகள் கேட்டபடி

பாய் விரித்த சற்று நேரத்திற்கெல்லாம்

நிம்மதியாக ஆழ்ந்துறங்குவோம்

அப்போது

என் கனவுக்குள்

கனவுக்குள்ளிருக்கும் நான் மட்டும்

அமைதியாக எழுந்து

என் நிலத்தின் ஒருபிடி மண்ணில்

என் ஒரு துளிக் கண்ணீரை ஆனந்தமாக

நனைப்பேன்

அதற்கு நான் எந்தப் பெயரும் இடப்போவதில்லை

ஆம். அது காலம் தேக்கிப்

பத்திரப்படுத்த மறந்த நம் வாழ்வின்

உள்ளுறையும் ஒரு துளி ஈரம்

என்பதைத் தவிர.

நினைவகத்துக்குள்ளிருக்கும் வீடு

ஊன்றுகோலிட்டுத் தாண்டி

ஒரு பருவத்திலிருந்து இன்னொரு பருவம்

குதூகலமாக மீளுகிறவனின் மனச்சித்திரங்கள்

ஒருகணம் நிலைகொள்ளாது

குழம்பிப்போகின்றன.

இது நம் ஊர் இல்லையே;

இது நம் ஊர் இல்லையே;

அந்தரத்தில்

பள்ளி வாயிலை கடக்கும்போது

என் செவிகளில் கேட்கிறது

குமிழ் வடிவ ஒலிப்பான் உமிழ்ந்தொலிக்கும்

சப்தம் பாம்ம்ம்ம்ம் பாம்ம்ம்ம்ம்.

நான் ஆவலோடு திரும்பிப் பார்க்கிறேன்

ஒரு பால்யகாலக் கோடை

ஒரு கால் குச்சியைஸாக உருகி

என் நாவில் குளிர்ந்து சொட்டுகிறது

நான் அச்சிறுவனிடம் சொல்ல விரும்பினேன்

செல்லமே… உனக்குத் திகட்டும் வரை

உனது நா மரக்கும் வரை

சேமியா வார்க்கப்பட்ட பல

வண்ணங்களிலான உன் ஆனந்தத்தை

இப்போதே உண்டு களித்துவிடு

இனியுன் வாழ்வில் குச்சியைஸ்களின்

வாசம் திரும்பவே போவதில்லை

நீ மண்டியிட்டுக் கெஞ்சினாலும்

உன் உள்நாவை இனியொருமுறை

தொட்டுத் தீண்டிவிடவே போவதில்லை

அக்கள்ளமில்லா தித்திப்பு.

ஊடறுத்து நகரும் அகன்ற சாலையின்

இருமருங்கிலும் விறைத்திருக்கும்

அங்காடிக்குள் நுழைந்து தேடுகிறேன்

அலைபேசிக் கடைக்குள் புகுந்து தேடுகிறேன்

இங்குதானே நம் வீட்டிற்குச் செல்லும்

வழி இருந்தது

ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல்

யாரதன் தடத்தை மாற்றி வைத்தவர்?

தவிர இதன் விளிம்பில்தானே சில முதியவர்கள்

தங்கள் நடுநடுங்கும் வாழ்வைப்

பத்திரப்படுத்தி வாழ்ந்திருந்தனர்

அவர்களின் பருக்கைகளை

அந்த முதுகரங்களேந்திய கஞ்சிக் கலயங்களை

விடாப்பிடியாக இடறிவிட்ட கரம்

எவர் கரம்?

கொஞ்சதூரம் சென்று பின் அதே இடம் திரும்பி

தேம்பித் தேம்பி அழுமொரு சிறுமியாக

நான் மறுபடி மறுபடி தேடுகிறேன்

இங்குதானே எல்லாமும் இருந்ததென

இங்குதானே எல்லாமும் வைத்துவிட்டுச்

சென்றோமென.

கக்கடைசியில்

நினைவுக் கண்ணிகள் அறுபட

களைப்புற்று ஏமாறும் ஒருவன்

போகிற வருகிற வாகனங்களின் பின்னால்

லொள் லொள்ளென புத்தி பேதலித்த

ஒரு குட்டிநாயைப் போல

குரைத்துக்கொண்டே ஓடுகிறான்

ஐயா ஓட்டுநரே

ஐயா நடத்துநரே

உங்களுக்குப் புண்ணியமாப் போகும்

எப்படியேனும் என்னை

என் பால்யத்துக்குள்ளிருக்கும்

என் ஊரில் விட்டுவிடுங்கள் என.

எப்படியேனும் என்னை

என் நினைவகத்துக்குள்ளிருக்கும்

என் வீட்டில் விட்டுவிடுங்கள் என.

•••

சூர்யாவின் ஆறு கவிதைகள்

download (93)

இரண்டு கால்கள்

•••

ஒருநாள் அடால்ப் ஹிட்லர்

தன் சிந்தனைகளுக்கு

இரண்டு கால்கள் இல்லாமலிருப்பதை உணர்ந்தார்
“வாழ்க்கை நிச்சயம் பலவீனங்களை மன்னிக்காது ”

யென முணுமுணுத்துக் கொண்டார்

இரும்பு பட்டறைக்கு அழுதுகொண்டே பயணித்த

ஹிட்லர்

தனது சிந்தனைகளுக்காக இரண்டு கால்களை

உருவாக்கத் தொடங்கினார்

மழைக்கு பின் முளைக்கும்

காளான்கள் போல் எதிர்கால வன்முறைகளை

புனிதப்படுத்த

அப்போதே எழத் தொடங்கின மேடைகள்

பசுமையான வயல்வெளியில் முளைக்கும்

பசுமையான புற்களை போல் எதிர்கால போருக்காக

அப்போதே பிறக்கத் தொடங்கின ஆயுதங்கள்

சுயமைதுனம் செய்ய தயாராகும்

இளைஞனை போல் எதிர்கால

வதைமுகாம்களுக்காக

அப்போதே தயாராகத் தொடங்கினர் மக்கள்

ஒவ்வொருவருக்குள்ளிரு­ந்தும்

மிக வேகமாக அடால்ப் ஹிட்லர் வந்து

கொண்டிருந்தார்

ஒரு அசரிரீ அறிவித்தது

“தீவிரமான சுய பாதுகாப்பு உணர்வு மட்டும் தான்

இறுதியில் வெற்றியடையும்”

அதன்பிறகு தான் அமைதிக்கு புது பெயர்

சூட்டப்பட்டது

•••

1. பிரார்த்தனை

அசிரத்தையாய் ஏராளயிலைகள்

உதிர்கின்றன

ரெக்கார்டரிலிருந்து குயில் கூவும்

சப்தம் புறப்படுகிறது

மிக அமைதியாக மதில் மேல்

அமர்ந்திருக்கிறது குருவி

மூன்று வீடுகளின் மூன்று வாசலிலும்

மூன்று நாய்க்குட்டிகள் நிற்கின்றன

ஒரு அருவி நிலவிலிருந்து வழிகிறது

தூரத்தெரியும் மலை என்னோடு

ஏதோ பேசுகிறது

தற்சாவின் தேவனே தயவுசெய்து எனை இன்றுமட்டும்

சாக விடாதீர்கள்

•••

2.சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷங்கள் இருண்ட காலத்தில் வாழ்கின்றன

1

பெரிய சந்தோஷங்கள் வரும்போது சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷம்

கண் விரிய மிரட்சியுடன் பார்க்கிறது

என்ன செய்ய

யாரோ ஒருவன் தான்

அதனிடம் தைரியமாக இருக்கச்சொல்கிறான்

2

ஒரு சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷம்

டீக்கடையில் நின்று சிகரெட் பிடித்து கொண்டிருக்கிறது

இருசக்கர வாகனத்தில் முறைத்துக் கொண்டே போகிறது பெரிய சந்தோஷம்

3

ஒரு சமயத்தில்

சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷத்தை கரப்பான் பூச்சி உட்பட

யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லை

சுவரில் முட்டிக்கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழுகிறது

4

சின்னஞ்சிறிய மீனை பெரிய மீன் விழுங்கியதை போல

சின்னஞ்சிறிய நட்சத்திரங்களை பெரிய நட்சத்திரங்கள் மறைத்ததை போல

சின்னஞ்சிறிய வரலாறை பெரிய வரலாறு மறக்கச்செய்ததை போல

சின்னஞ்சிறிய தெய்வங்களை பெரிய தெய்வங்கள் ஒடுக்கியதை போல

சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷங்கள் ஆதியிலிருந்தே பெரிய பெரிய சந்தோஷங்களால் ஒடுக்கப்பட்டன

இனி நீங்களும் நானும் சின்னஞ்சிறிய சந்தோஷங்களுக்காக போராடியாக வேண்டும்

•••

3. தனுஷ்கோடி

எப்போதாவது அந்த தீவிற்கு செல்வதுண்டு

இரவென்றால் குடியும் இசையும் எங்களிடமிருந்து

அலைக்கு போட்டியாய் புறப்படும்

கொண்டாட்டத்தின் நிர்வாணத்தை

வெறித்தமர்ந்திருப்போம்

பகலென்றால் பேச்சுக்கு

துணையாய் அமைதியின் சிப்பாய்கள் வருவார்கள்

வெறுமையின் சூரியன் எங்கள் ஆன்மாவை

எரித்துச் சிரிப்பான்

பிறகு துயரத்தின் எண்ணற்ற முகங்களோடு

நகரத்திற்கு திரும்புவோம்

எங்களை விட்டு அந்த தீவும்

வெகுதொலைவாய் புறப்படும்

அந்த தீவு தான் நாங்கள் நகரத்தின் அடிமைகளென்பதை

நினைவூட்டும்

நன்றி நன்றி யென முணுமுணுத்து விரைவோம்

•••

4. மிருகக்காட்சி சாலை

அவனுக்கு அவ் விடம் தான் பயம் பற்றிய

வரையறைகளை கற்றுக்கொடுத்தது

அங்கிருந்து தான் யுவதிகள் குளிப்பதை மறைந்திருந்து

பார்க்கும் பழக்கம் தொடங்கியது

புலி குதறிச் சாகும் சாத்தியத்திற்கும்

அரவம் தீண்டி மரிக்கும் சாத்தியத்திற்கும்

மத்தியில் ஒரு சிரிப்பை

சிரிக்க அவ் விடம் தான்

அவனை பழக்கியது

அவ் விடத்தை மனதிற்குள் சுமந்து சுமந்து காலபோக்கில்

அவ் விடமாகவே மாறிவிட்ட

அவன் நான் ரொம்ப நல்லவன் யெனச் சொல்கிறான்

ஏற்கனவே அவ் விடமாக நாம் மாறிவிட்டதை அவன்

அறிந்திருக்கவில்லை போலும்

•••

5. மீண்டு(ம்) வந்த நண்பன்

ஹெராயின் பொட்டலம் எனக்கு கிடைத்தது

எனக்காக நண்பனொருவன் வாங்கி வந்தான்

அதை கையிலெடுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உண்ண வேண்டுமென்றான்

அந்த பொட்டலத்தை சில வருடங்களுக்கு பிறகின்று மறுபடியும் பார்த்தேன்

அந்த பொட்டலம் தீச்சோகமாய் அவனை நினைவுபடுத்தியது

துரதிஷ்டவசமாக அவனை காலம் ஹெராயினென தன் வயிற்றுப் பசிக்கு உண்டுவிட்டிருந்தது

நண்பா இது உனக்காக யென்று

அந்த பொட்டலத்திலிருந்து அள்ளி திருநீறென வாயில் போட்டுக்கொண்டேன்

பார்வை நிறவளையங்கள் ஆக மிதந்தன

கால்கள் தலையாகின

எங்கே போனாய் நண்பா யென முணுமுணுத்தன நினைவின் உதடுகள்

நீங்கள் நம்ப மறுக்கும்படி அந்த நண்பன் வந்து சொன்னான்:

இப்படி மொத்தமாக பயன்படுத்தக்கூடாது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக . சரியா ?

•••

மூன்றாம் மனுஷி கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி )

images (71)

பறவையொன்றை வரைந்தேன்

பறந்துவிடுமென பயந்து

சிறகுகளை வரையவில்லை

எதற்கும் இருக்கட்டுமென

நீண்ட வானத்தை வரைந்து வைத்தேன்

வானத்தில் ஏதாவது இருக்க வேண்டுமென

மேகங்களை வரைந்தேன்

மேலும் அழகுற

பெரிய நிலவையும்

சிதறிய நட்சத்திரங்களையும்

கொஞ்சம் மரங்களையும் வரைந்தேன்

கால்களை வரைந்திருக்கக் கூடாதென

இப்பொழுது தோன்றுகிறது

நல்லவேளை

என்னால் கூண்டு வரையப்படவில்லை…

•••

அங்குமிங்குமாய் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்நிழல்

இல்லாததை இருப்பதாக உணர செய்தது

ஏதோ இனம் புரியாத

அச்சத்தின் உச்சத்தில்

உனையன்றி யாரை நினைத்துவிட முடியும்

நீ சொல்லிச் சென்ற இயல்பும் எதார்த்தமும்

இந்த இருளில் தொலைந்திருக்கக் கூடும்

வருகிறாயா

தொலைந்துவிட்டாயா

வரவேயில்லையா

வருவதற்கு ஆயத்தமாகிறாயா

என்பதிலேயே இக்காரிருள் நீண்டிருக்கிறது

சற்று ஆசுவாசமடைய

உன் தோள்களும்

அச்சத்தைக் கடக்க

உன் கரங்களும் வேண்டுமடா

என் கவலையெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான்

என் இறப்பிற்குள்

இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்திட வேண்டுமடா

அது என் மரணத்திற்கு முன்னாள் ஒருமணி நேரமாக இருந்தாலும் சரி

உரிமையோடு உன் கைப்பிடித்து

ஒருமுறை ஓரேமுறையாவது

எனக்கான உலகத்தில்

வலம் வந்திட வேண்டும்

இப்படியாய்

பெருங்காதலுடன்

கொஞ்சம் பிடித்து வைத்திருக்கும் உயிருடன் தேங்கிக்கிடக்கிறது

மடைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்ட பெருவெள்ளமென..

எனக்காக உனக்காக என்பதெல்லாம் வேண்டமடா

நமக்காகவாது வந்துவிடு

மடைகளை உடைப்பதென்பது

எனக்கொன்றும் கடினமல்ல

நீயாக வரவேண்டும்

உன்னுள் எனை நுழைத்து

கட்டுக்கடங்காது ஓடவேண்டும்

வற்றிய ஆற்றுப்படுக்கையில் மணலென

இறந்த மீன்குஞ்சுகளுடன்

உன் ஈரத்திற்காக

வறண்டு பரந்து கிடக்கிறது

என் நிலம்

வந்து நிலம் நனைத்துப் போ

வா…..

•••

மூன்று கவிதைகள் – கருணாகரன் (இலங்கை)

images (67)

வழி?

வண்ணத்துப் புச்சி
தன்னுடைய கூண்டுப் பருவத்துக்குத் திரும்பிச் செல்கிறது
நாங்கள் அதை வழிமறிக்கப்போவதில்லை.

இரவு விருந்து முடிந்து திரும்பியபோது
கையசைத்து விடைபெற்றதா வரவேற்றதா
நான் வந்த வழியென்று தெரியவில்லை
எங்கே இருந்தது நான் வந்து
சென்ற வழி?

00

வண்ணமற்ற குழந்தை

எந்த வண்ணமுமற்றுக் கரைந்து கொண்டிருக்கிறது
இந்த நாள்
அப்படித்தான்
எந்த வண்ணமுமில்லாமலே திரண்டுகொண்டிருக்கிறது
இந்தக் குழந்தை

மிஞ்சிய சோற்றுக்குள்
வைக்கோலின் மணத்தை அறியவில்லையா நீ
என்று கேட்கிறான் படையதிகாரி.

கொலைகளில் இரத்தத்தின் வாசனையை உணரவில்லையா
என்று கேட்கிறது குழந்தை

முடிவற்ற வழிகளில் சென்று கொண்டிருக்கும்
பயணங்களை வழிமறிப்பதற்காக யாரோ சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள்

துப்பாக்கிக்குண்டுகளுக்குள்ளிருக்கும் ரகசியத்தை
உயிருறிஞ்கும் அதன் வேட்கையையும்
ரத்தத்தின் ருஸியறியும் தினவையும்
அறியத் துடிக்கிறது நிறமற்ற குழந்தை.

சொல்லுங்கள்,
ஏன் இந்தளவுக்கு வெம்மையாக இருக்கிறது
இந்த மாரியும் உங்கள் இதயக்குழியும்?

திரும்பி வந்தவர் யார்?
வராமல் சென்றவர் யார்?

அறிந்து வருவதற்காகவா சென்று கொண்டிருக்கிறது இந்தப் புனை?

எல்லாவற்றுக்குமிடையில் நிலைத்துக் கொண்டிருக்கும்
கத்தி முனையில்
வாளைக் குருத்தை வளர்ப்பதற்காக
பயின்று கொண்டிருக்கும் குழந்தையை
அழைத்துச் செல்வதற்காக வந்து கொண்டிருக்கின்றனர் விவசாயிகள்
துப்பாக்கியின் நிழலில்
உலகைச் சுழற்றும் வித்தையைப்பயிற்றுவிப்பதற்காக
வந்து கொண்டிருக்கிறான் படையதிகாரி.

வண்ணமற்ற குழந்தைக்கு எந்த வழி?

00

அபாயக்குறி

அந்தக் காடுகளைக் கடந்துதான் வந்திருக்கிறான்
அரசனுக்கும் வேடனுக்குமிடையில் வேறுபாடுகள் எதையும் நான் காணவில்லை.

நலிந்து, நகர முடியாமல்
மணலில் இறுகிக் கரையும் துயரோடிருக்கும்
ஆற்றின் இடுக்கிலிருந்து விடுபடத்துடிக்கும்
கூழாங்கற்களின் மீதுறங்கும் மீன்வாசனையை
அறிந்தவர்கள் ஆற்றினோரம் களைத்திருக்கிறார்கள்

அவர்களை விலகிச் செல்கிறான் அரசன்

பேரிருள் மூடிய மரங்களின் கீழே
ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் படுத்திருக்கிறது நிழல்
மரமும் வளர நிழலும் வளர்ந்ததை
அறிந்தவர்கள் மரங்களைச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள்

அவர்களை வந்தடைகிறான் வேடன்

மிருகத்தின் வாசனையை மறைத்து வைத்திருக்கும்
மரங்களின் அடிவயிற்றில்
கனிந்திருக்கிறது மிருகத்தின் கருணை.
வேடனின் அன்பில் மலர்ந்திருக்கிறாள் வனத்தாய்.

இலையுதிரும் போதுணரும் வலியை வேடனும்
மலர்கள் உதிரும்போதுணரும் துயர்ப்பெருக்கை மிருகங்களும்
கனிகள் சொரியும் மகிழ்ச்சியைப் பறவைகளும்
உணர
வனம் ஆழ்ந்து கதகதத்தது.
தன்னுறவுகளிடத்தில் மரம் நெகிழ்ந்து பெருகிக் கனியவே
வந்தான் அரசன் அங்கே

கூட வந்த படைகளிடம் பிறந்த கலவரத்தீயில்
எரிந்தழிந்தன ஆறும் நிழலும்
ஆறும் நிழலுமற்றதோரிடத்தில்
ஏதொரு உயிருக்கும் இடமில்லையே.

வேடனும் அரசனும் ஒன்றல்ல
ஒன்றேயல்ல என்றறிந்தேன் அப்போது.

00

லாவண்யா கவிதைகள்

images (34)

சாம்பல் சதுரம்

அரைநிலா மேகத்துண்டில்
முகம் துடைத்துக் கொள்ளுமொரு தருணம்
பகை தீராதவொரு மாந்த்ரீகன்
புகையுலவும் மயானத்தில் நுழைகிறான்
எரிந்தணைந்த சிதையின் சாம்பலையள்ளி
சதுரமொன்றைச் செய்கிறான்.
சதுரத்தின் சதுர்மூலைகளில்
பெயரிழந்த கபாலங்களை யமர்த்துகிறான்.
கருப்புத் துணிகளால் கபாலங்கள்மீது
நெருப்புப் பந்தங்களை எரியவிடுகிறான்
மந்திரச் சொற்களால் காளியை அழைக்கிறான்.
மண்டையோடுகளின் நடுவில்
மாவினால் செய்த பொம்மையை நிறுத்துகிறான்.
அதற்கென் பெயரை வைக்கிறான்.
கம்பளிச்சரடால் மாலையணிவிக்கிறான்
குண்டூசிகளால் பொம்மையைக்
குத்திக் குத்தி நிரப்புகிறான்.
மந்திரச் சொற்களால் காளியையழைக்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் காளி
எனக்கு கவிதைகளை தந்துகொண்டிருந்தாள்.
•••

அப்பாத்தாளும் ஆறு வருடங்களும்

அப்பாத்தாளுக்கு வயது எழுபது
அம்பதென்கிறாள். நம்புகிறார்கள்.
அவள் தோற்றம் நம்பவைக்கும்.
அவள் மனதுக்கு வயது இருபது.
அப்பாத்தாளுக்கு கற்பனைத் திறனதிகம்
சொல்சோர்விலாத பேச்சுத்திறன்
அதைவிட அதிகம்.
தன்னைச் சுற்றி ஒளிவட்டங்களை
சுழலவிடிவாள் சளைக்காமல்
முத்துமணியெனும் தன்பெயர்
முத்தரையர் பரம்பரையைக் குறிக்குதென்பாள்
வெள்ளைக் குதிரைமீது சவாரிசெய்து
பிள்ளைப் பருவத்தில் பள்ளிக்குச்சென்ற
வீரக்கதையை வாண்டுகள் வியக்க விவரிப்பாள்
ஆனைபோலொரு பிள்ளையை ஆவென்றலறாமல்
தான் பெற்ற அற்புத்தஃதை ஒரு நாள் மதியம்
பணிப்பெண் பாப்பாத்தியிடம் பகிர
வலிக்காமல் பிள்ளை பெற வழிகேட்டாள் அவளும்
ஓலைச்சவடியை மீண்டும் படித்து
ஓரிருநாளில் சொல்கிறேனென்றாள் தயங்காமல்
அப்பாவுக்குஆறுவருடங்கள்
தாய்ப்பால் தந்த்தாய் தழைத்திருக்கிறாள் சமீபத்தில்
மாதமாயிருக்குமென் புதுமனைவியதைநம்பி
முலைகள் பெரிதாக முருங்கைக்கீரையை
கட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள் இரண்டின்மீதும்.

தமிழ்மணவாளன் கவிதைகள்

download (63)

சொல்ல நினைப்பதும் சொல்லி முடிப்பதும்

ஏதோவொன்றைச் சொல்ல நினத்துத்தான்

உரையாடல்கள் நிகழ்கின்றன

சொல்ல நினைப்பதற்கும் சொல்லி விடுவதற்குமான

இடைவெளி நொடிகளால் மட்டுமன்றி

யுகங்களாலும் ஆனது

இரண்டுக்குமான இடைவெளியில் தான்

சொற்கள் தேர்வாகின்றன

உடலும் கண்களும் சொற்களற்றப் பிரதேசத்தை

நிரப்பப் பிரயத்தனப் படுகின்றன

தவறான வார்த்தைகள்

உடன்பாட்டுக் கூறுகளையும்

எதிர்மறை முகமூடிகளால் அச்சமூட்டி விடுகின்றன

இலக்கில்லாத சொல்லாடல்களால்

எவ்விதப் பயனுமற்று

பொருளற்ற ஒலிகளாய்க் கரைந்து போகின்றன

மனத்தடைகள் பொருத்தமற்றப்

புறவழிச்சாலையில்

கடத்திச் சென்று விடுகின்றன உரையாடலை.

எவ்வளவு முயற்சிக்குப் பின்னும்

சொல்லவந்ததைச் சொல்ல முடியாமலே

கலைந்து போன உரையாடல் வெளி

திருவிழா முடிந்த திடலாய்

கேட்பாடற்றச் சொற்குப்பைகளோடு

வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது.

—-
அழைப்பு

பெருங்கூட்ட நெரிசலில்
பெற்றோரையிழந்த சிறுமியின்
விசும்பலென துக்கித்த மாலைப் பொழுதை
மதுபானக்கடையின் மங்கிய ஒளியில்
பருகிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எந்த அழைப்பையும்
ஏற்கவொண்ணாத
அலைபேசியின் மௌனம் அச்சமூட்டுகிறது.

சட்டைப் பாக்கட்டிலிருந்து
எடுத்துப் பார்க்கிறேன்.
வலது மேல் மூலையில்
குண்டூசிச் சிவப்பொளியதன் உயிர் காட்ட
அடுத்த அழைப்போ அல்லது
அதற்கடுத்த அழைப்போ
உன் மரணத்தை அறிவிக்கக் கூடும்.

அந்தச் செய்தியை எதிர் கொள்வது குறித்தும்
என்ன பதிலுரைப்பது என்னும்
பதற்றத்தைச் சோடாவில்
கலந்து பருகும் போது
தொண்டை வழி இறங்காமல் புரையேறுகிறது.

அய்யோ..
மரணத் தறுவாயிலும்
என்னைத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயா
நீ.

•••

நட்பு மனம்

அந்தப் பெருங்கடைத் தீப்பற்றியெரிந்த
அந்திபொழுது நெரிசலற்ற கடைவீதியில்
நேரெதிர் கொண்டு புன்னகைத்த என்னை
கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து போனாய்.
கண நேரம் அதிர்ச்சியுற்றாலும்
கவனிக்காமல் தான் போயிருப்பாயென
நம்பியது என் மனம்.

இருமுறை அலைபேசியில் அழைத்தபோது
யாரோடோ பேசிக் கொண்டிருந்தாய்.
மூன்றாம் முறை
முழு அழைப்புப் பாடலின் பின்
எந்த அழைப்பையும் நீ ஏற்க இயலாதிருப்பதாய்
அறிவித்தது யாரெனத் தெரியவில்லை.
எவருடனோ
பேசி முடித்த அந்தக் கணம்
பேருந்தொன்றின் படிக்கட்டில்
அவசரமாய் ஏறிக்கொண்டிருப்பாயென
நம்பியது என் மனம்.

வாய்ப்பிருந்த பொழுதையெல்லாம்
வெறுப்புமிழும் சொற்களால் நிரப்பினாய்.
என் மீதான அக்கறையன்றி
வேறென்ன காரணமிருக்கக் கூடுமென
நம்பியது என் மனம்.

தவிர்க்கவியலாச் சந்திப்பின் சில நொடிகளில்
நீ என்பாற் கொண்ட
பேரன்பின் பிரமாண்டம் குறித்து
நகைத்தபடி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய்.

நம்ப மறுக்கிறது என் மனம்.

••••••••••

சுயாந்தன் கவிதைகள் / ( இலங்கை )

images (30)

1. முடிவிலி.
=====
பறவைகள் பறந்து போகின்ற திசையின் எதிர்முடிவில் நின்று கொண்டது சூரியன்.
வழியனுப்ப நிலவும், நட்சத்திரங்களும் இன்றியே தம் பயணத்தை ஆரம்பித்திருந்தன.

வானத்துக்குக் கீழாகவே தொடர்ந்து பறப்பது பறவைகளுக்கு இடையறாத ஒரு தளர்ச்சியைத் தந்திருக்க வேண்டும். இல்லையேல்
தாழ்வு மனப்பான்மையில் தத்தளித்திருக்க வேண்டும்.
அவ்வேதனையின் களிம்பாக அவற்றின் சிறகுகள் அருகிலுள்ள சிறுபான்மையினரின் குக்கிராமத்தின் குளத்தின் மீது வீழுகின்றன.

தொடர்ந்து ஏதோவொரு “சிற்றினங்களின்” நீர்நிலைகள் மீது தம்சிறகுகளை வீசிவிட்டே செல்கின்றன.

கழுத்து நெரிக்கப்பட்ட இனங்களின் காயங்களை கண்மாயில் சொல்லிவிட்டு,
மீதமுள்ள தம் நிர்வாணம் மூலமே சூரியனை நெருங்க முனைகின்றன.

அதனால் தான் என்னவோ சூரியனின் ஆதித்தூரம் பறவையின் முடிவிலியற்ற பறத்தலால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்….

2. கடிதக்கவிதை.
======
கவிதைகள் பொதுவாகக் காகிதத்தால் எழுதப்பட்டும், கடிதங்கள் தனியான காதலால் புனையப்பட்டும் கொண்டிருக்க, ஏன் அவற்றுக்குள் திரிகின்ற வார்த்தைகள் மட்டும் வெறுப்பினால் உமிழப்படுகின்றன…..
ஒரு பிரம்மச்சாரியின் தொல்படிமம் போல கவிதை தன்னையுணரும் நாளேதுமுண்டா???

3. சிலம்பு
======
யாக்கை உடுத்திய மாதவியின் கண்களில் சிலம்பின் தெளியுருவம்.
மின்னும் கதகதப்பில் கண்ணகியின் உருகுநிலை கூடி இந்த நீலம் எரிந்து தொங்குகிறது.
நீயும் நானும் அந்த மணிமேகலையைத் தேடியிந்த மலைக்காடுகளில் பாளிமொழி பயில்வோம்….

4. மணல்நதி.
======
பெருங்கடலின் தீரத்தில் அலைநனையக் கூடாதென நதிநனைந்து கடலேகும் போதெல்லாம் அது தீரமாகும் என்பதறியாதிருந்தேன்.
பின்னொருநாளில் அலைநனையும் வேளையில்தான் அதையுணர்ந்தேன்…

5. பார்வையைப் பழக்கப்படுத்துதல்
======
உன்னிடம் எல்லாம் இருந்தும், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் புருவம் தாழ்த்த வேண்டிய தேவையற்ற போதும்,
எங்கிருந்தோ வந்த காதலால் நீ தூக்கிச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய் என்றால், அதுவே நீ தேடிய காதல்.
பற்றிப்படித்தபடியே உன்னிடமிருக்கும் அனைத்தையும் அதனிடம் வழங்க இனியாவது புருவங்களைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு……..

6. தத்துவத்தின் குதி.
=====
நீராலான உயிரைக்கொண்டு, திரிகிறது,
வளைகிறது,
பொழிகிறது
இந்தக் கற்பனை நதி.

எங்குசென்றாலும் உடற்கடலினை அடைதல் வேண்டுமென்ற உண்மை தெரிந்ததும், ஒடுங்குகிறது தத்துவத்தின் குதிக்கால்களில்……..

••••

ஜிஃப்ரி ஹாஸன் கவிதைகள் ( இலங்கை )

images (36)

அபயம்

———-

விலங்கிடப்பட்ட சாத்தானின்

அபயக் குரல் ஏழு கடல் தாண்டி

வான் முட்டும் மலைகள் கடந்து

ஏழு வானமும் ஏழு பூமியும்

நடுங்கும்படி ஒலிக்கிறது

செவிப்பறைகள் கிழியும் ஓலம்

தன் நெருப்புக் கரங்களால்

விலங்கை ஒடித்து வெளியேறி வருகிறான்

எல்லாக் காற்றையும் உள்ளிழுத்து

ஓங்காளத்துடன் ஊதுகிறான்

மலைகள் பஞ்சாகத் தூர்ந்து பறக்கத் தொடங்குகின்றன

நெருப்பால் படைக்கப்பட்டவனிடமிருந்து

தப்பிச்செல்கிறேன்

வழிநெடுகிலும் நீரின்றி

அசைகிறது உடல்

ஒரு பாவ ஆத்மாவின் அலறலைப் போல்

சாத்தானின் குரல் காற்றையும் நடுங்கச் செய்கிறது

சாத்தானிடம் புனிதங்கள் எதுவுமில்லை

அவனது கண்களில் பரிவு இல்லை

அவனது சிரசில் பணிவு இல்லை

அவன் கடவுளின் அடிமை என்பதைவிடவும்

மனிதர்களின் எதிரி

ஏழு கடல்களையும் உறுஞ்சுக் குடிக்கும் விடாயுடன்

தீயின் நாக்குகள் ஒரு பெருந்தெருபோல்

பின்தொடரும் கணத்தில்

நெடுகிலும்பதட்டமடைகிறேன்

நான் இப்போது

ஒரு தேவதூதனுக்காக காத்திருக்கிறேன்

இந்த மண்ணுடல் நெருப்பில் வேகுமுன்

ஏழாவது வானத்துக்கு என்னைத் தூக்கிச் செல்லுங்கள்!

-ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

எனக்குத் தருவதற்கு கடவுளிடம் என்ன இருக்கிறது

———

எல்லாம் தரப்பட்ட பின்னும்

மேலும் என் எதிர்பார்ப்புகள்

கூடிக்கொண்டே செல்கிறது

நிரந்தரமற்றவைகளால்

மட்டுமே நான் அருள்பாலிக்கப்பட்டேனா?

நான் கூட நிரந்தரமல்ல

களிமண்ணிலிருந்தோ

ஓர் இரத்தக் கட்டியிலிருந்தோ

தொடங்கிய இந்த வாழ்வும் கனவுகளும்

கலைந்துவிடும் போது அதற்கு அப்பால்

எங்கு செல்வேன்?

கடவுள் மீண்டும் ஒரு குழந்தையைப் போல்

என் கரங்களைப் பற்றி

எங்கே அழைத்துச்செல்வார்

மீண்டும் நிரந்தரமற்றவைகளால்

என்னை ஆசீர்வதிப்பதைத் தவிரவும்

அவருக்கு வேறுவழிகள் உண்டோ?

கடவுளின் நித்திய சுவனமும் நித்திய நரகமும்

நிரந்தரமற்றவைகளால் ஏமாற்றப்பட்ட

கடவுளின் அடிமைகளுக்கானது

கடவுளின் நித்திய சுவனம் முடிவற்றது

கடவுளின் நித்திய நரகம் முடிவற்றது

முடிவற்றவை எனும் மகத்தான தண்டனைகளால்

கடவுள் என்னை மீண்டும் அருள்பாலிப்பார்!

••••