Category: கவிதை

’ரிஷி’ (லதா ராமகிருஷ்ணன்)யின் கவிதைகள்

download (14)

பெயர்ப்பலகைகளுக்கு அப்பால்….

பின்கட்டிலிருந்த மராமரத்தில் வழக்கம்போல்

துள்ளிவிளையாட வந்த குட்டி அணிலைத்

தடுத்துநிறுத்தினாள்

கத்துக்குட்டிப் பெண்ணொருத்தி.

வீட்டின் உரிமையாளர்கள் மாறிவிட்டார்களாம்.

?இனி நான் சொல்லும் நேரத்தில்தான்

மராமரம் பக்கம் வரவேண்டும் தெரியுமா?

என்னிடம் அனுமதி பெற்றே இதில் ஏறவேண்டும்.

வருபோதெல்லாம் எனக்கு ‘சலாம்’ போடவேண்டும்.

உன் புட்டத்தை ஆட்டியாட்டி நடனமாடி

என்னை மகிழ்விக்கவேண்டும்.

இதிலுள்ள பழத்தை என்னைக் கேட்காமல் பறிக்கக் கூடாது;

இன்னொரு மரத்தின் பழத்தைக் கவ்வி வந்து

இதில் அமர்ந்து கொறிக்கக்கூடாது.

தெரியுமா? தெரியுமா? தெரியுமா….? வென

அடுக்கிக்கொண்டே போனவளை

துடுக்காகப் பார்த்தச் சொன்னது குட்டி அணில்.

வீட்டுரிமையாளர் காட்டுரிமையாளரல்ல;

காட்டிற்கும் மரத்திற்கும்

பெயர்ப்பலகைகளுக்கு அப்பாலான வாரிசுமையாளர்கள்

நாங்கள்.

வாலுள்ள என்னிடமே வாலாட்டுகிறாயே –

எதற்கிந்த வீண்வேலை?

என் முதுகிலுள்ள மூன்றுகோடுகளுக்கும்

மராமரங்களுக்கும் உள்ள பந்தத்தைப்

புரிந்துகொள்ள முயன்றுபார்.

முடியவில்லையென்றால்

முசுக்கொட்டைப் பழம் பறித்துவருகிறேன்

தின்றுபார்.

download (43)


மராமரமும் மராமத்துவேலையும்

இரு மரமென நின்றிருந்த உடல்களுக்கிடையில்

பெருகிக்கொண்டிருந்தது

சிற்றோடையோ

சாகரமோ

சுட்டெரிக்கும் எரிமலைக்குழம்போ…

கண்விரியப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கேனச்சிறுக்கியொருத்தியின்

காணெல்லைக்கு அப்பாலான

மாயவெளியொன்றில்

அவ்விரு தருக்களும் என்னென்னவோ பறவைகளின்

சரணாலயமாய்,

கிளைகளும், இலைகளும் காய்கனிகளுமாய்

உயிர்த்திருந்தன வண்ணமயமாய்.

சட்டென்று அற்புதங்கள் நிகழ்த்திவிட முடியும்

மாயக்கோல்கள் சில

அவற்றின் வேர்களில் இடம்பெற்றிருப்பதை

பிறரால் காணவியலாது.

போலவே அவளாலும்.

வண்டுதுளைத்த கர்ணன் மடிவலியை

வாழ்ந்துதான் அனுபவிக்கமுடியும்.

புகைப்படக்கருவிக்குள் சிறைப்பிடிக்கவியலாக்

காலத்துணுக்குகளை

தன் சிறுபிள்ளைத்தனமான செயல்களால்

கோர்க்க முடியுமென்று நம்பியவள்

தன் அகன்ற விழிகளால் அத இரண்டு மரங்களையும்

திரும்பத் திரும்பப் படமெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

பலகோணங்களில்.

வானில் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த புள்ளினங்களால்

வந்திறங்க முடியவில்லை.

விதவிதமாய்க் கீச்சிட்டன.

அண்ணாந்துபார்த்தவள்

துப்பாக்கியால் சுட்டுத்தள்ளுவதுபோல் அவற்றையும்

படம்பிடிக்கத்தொடங்க

அலறியடித்து அப்பால் சென்றுவிட்டன பறவைகள்.

’இவள் காலைக் கட்டெறும்பு கடிக்காதா’ என்று

ஆற்றமாட்டாமல் முனகிக்கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும்

அடிவேர்கள்.

இளந்தென்றல் வீசினாலே போதும் _

இருமரங்களின் கிளைகளும், இலைகளும் உரசிச் சிலிர்க்க

வழிபிறக்கும்……

கேனச்சிறுக்கியோ தன்னை யொரு காங்க்ரீட் தடுப்பாக

நடுவில் நிறுத்துக்கொண்டு

இருமரங்களின் நீளமான கிளைகளை

எக்கியெக்கித் தேடி

அவற்றைப் பிணைத்து முடிச்சிடப் பிரயத்தனப்படுகிறாள்

முழுமனதுடனோ முக்காலுக்கும் கீழான மனதுடனோ…

அவள் இழுக்க

சில இலைகள் கிழிபடுகின்றன

சில கிளைகள் முறிந்துவிடுகின்றன.

வார்தாப் புயலால் விழுந்தாலும்

ராட்ஷஸ ரம்பத்தால் வெட்டுப்பட்டுச் சரிந்தாலும்

சாவு நிச்சயம்தானே….

இரண்டு மரங்களையும் வெட்டி

ஒன்றின் மீது ஒன்றைக் கிடத்தி

இணைத்துவிட முடியுமே என்ற விபரீத எண்ணத்தில்

கோடரியைக் கொண்டுவந்துவிடுவாளோவென

விசனப்பட்டுப்பட்டு

என்றைக்குமாய் பட்டுப்போய்க்கொண்டிருக்கிறது

இரண்டிலொன்று.

சூரர்பதி கவிதைகள்

download (31)

1.வலசை

======

பன்னெடுங்காலமாக விதிக்கப்பட்டிருப்பது இந்தப்பாதைதான்

எனக்கும் இந்த சூரியனுக்கும்

சத்தியத்தைத் தேடும் பாதையற்ற பயணமில்லை

பிழைப்பு நாடும் அன்றாடம்தான்

ஒரு நாளும் ஒரு குழந்தைக்கும் கையசைத்ததில்லை

வழித்துணையாய் ஒருவரும் ஏற்பில்லை

எதையும் பிரசவிக்காத நிலங்களின் மௌனம் திகைப்பூட்ட

காலை முதல் மாலை வரை

மலைகளை கலைத்து அடுக்குகிறேன்

எருக்கிலையில் ஓளிந்திருக்கும் சீமத்தம் வண்டுகளைத் தவிர

வழியெங்கும் இறைந்து ஓலிக்கும் சீத்தளாங் குருவிகளைத்தவிர

ஆறுதலாய் முளைத்துள்ள புற்களைத் தவிர

ஆயிரமாயிரம் பார்வைக்கரங்களை வீசீக்கொண்டேதான் செல்கிறேன்

பாழடைந்த வீடுகளின் இண்டு இடுக்கின் இருளைத் தாண்டி

பார்வைக்கரங்கள் பீதிக்குள்ளாகித் திரும்புகின்றன

பள்ளிகளின் கோரஸும்

கோயில்களின் பஜனையும்

கட்சிகளின் கோஷங்களும்

வானை முட்டி என்னை எட்டுகிறது

நீர் வற்றியும் காத்திருக்கும் கொக்காய்

என்னினிந்த பாதைதான்

எத்தனை குழிகள் மேடுகள் பள்ளங்கள் சரிவுகள்

அன்றாடங்களை அன்றாடங்களே அன்றாடமும் உற்பவிக்குமிந்த

சூரியனை துணைக்கழைத்து

ஓரேயோரு நாளாவது சுடுகாட்டில் வண்டியை நிறுத்தி

கரமைதுனம் பழக வேண்டும் – அப்போதாவது இந்த

வாழ்வு சுவாரசியமளிக்கிறதா என்று.


2. யாப்புக்குள் அடங்கா வாழ்வு

1

கண்ணில் நிறையுது வானம் – அதன்

கீழே உறைவது அடவி – அதன்

உள்ளிருந்து கேவுவது மயிலின் அகவல்

ஓரத்தே தெரிவது ஒரு குளம்

அங்கே துணிகளை வெளுப்பது வண்ணாத்தி

ஆங்கே அலை உசுப்பி கெளுத்தி – ஓரத்தே

நுணல் நிரம்பி ஓய்வெடுப்பது நீர்ப்பாம்பு

2

யாப்புக்குள் அடங்கா வாழ்வு

துள்ளத் துவள

தற்செயலாய் அணில் பிள்ளையை

பிடித்து விட்டது காகம்

கால்களுக்குள் இடுக்கி

குதறிக் குதறி

இதோ இந்த நண்பகலை

உண்டு பசியாறத் தொடங்கிவிட்டது

3

இதோ இந்தக் கவிதையின்

தாழ்வான மின்கம்பியில் கூடுகட்டி

அந்தரத்தில் ஊசலாடும் சிலந்திதான் என்ன செய்யும்

மழை பிசுபிசுத்து தூறி

இருள் கவியும்

இந்த மாலை ஒரு சாம்பல்மேடு

வயதேறிய பறக்க இயலா கினிகோழியே

மரத்தின் மேலிருந்து துயர சிம்பொனி ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது

முள்காட்டில் கைவிடப்பட்ட பூனைக்குட்டியாய்

இந்த இரவுக்கு இதுபோதும்

இதயத்தின் மீது பாறாங்கல்லை ஏற்றி வைக்க

4

என் செல்வக்குழந்தையே

இனிய பொன்வண்டே

செல்வ மூசே

பிரிய தேசமே

உன்னை அருகணைந்து விட்டேன்

பதறாதே உன்னைச் சமீபிப்பேன்

உன் பிஞ்சுப்பாதம் தொட்டுத்தூறுவேன்

அதுவரை கண்ணுறங்கு மகளே

சுழிக்கும் உன் அதரச் சுனையில் மீள

வரும் வழியில்தான் பார்த்தேன்

எனையீன்ற குட்டி நாயொன்றை

இந்தத் தார்ச்சாலை கூளமாக்கி புசிப்பதை

==

மூன்று கவிதைகள் / கருணாகரன் ( இலங்கை )

download (25)

துயரின் இனிய கீதம்

மழைக்காற்றில்
வாழைகள் சரிந்து வீழ்கின்றன
இல்லையில்லை எழுந்து பறக்கின்றன.

முப்பதாண்டுகளின் முன்னே நான் விட்ட காகிதக்கப்பல்
ஏற்றிச் செல்ல வந்திருக்கிறது என்னை.

பெய்து கொண்டிருக்கிறது மழை
காலடியில் பொங்கிய ஈரத்தில்
முளைத்து நிற்கிறாள் அன்புச் செடி

அக்கணத்தில்தான்
சொல்லாமல் சென்றவள்
பேசத் தயங்குகிறாள்

காயத்தின் வலி என்னவென்று கேட்கிறேன்
மழை பாடிக் கொண்டிருக்கிறது அவளைப் பற்றி

ஈர விறகுகளை எரிக்கும் வித்தையை
அறிந்திருந்த அம்மாவிடம் நான் கற்றதென்ன? பெற்றதென்ன?
என்ற கேள்வி எழுந்து மழையில் நனைகிறது.

நீரின் குரலை நீ அறிய வேண்டும்
என்று சொன்ன தேவதையை நினைக்கிறேன்.

மழையில் முளைத்துக் கொண்மேயிருக்கிறாள்
காயமுடையாள்

முடிவேயில்லாமல்
இனிய துயரின் சங்கீதத்தைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறது மழை.

00

அன்பின் சிறகு

சைக்கிளில் வந்திறங்குகிறது புறா
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

கடையோரமாக அதை நிறுத்தி விட்டு
பறந்து போய்த் தன்னுடைய இணையுடன் சேர்கிறது மரத்தில்

பொங்கியுற்றும் காதல் ரசத்தில்
பழங்கள் மலர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
கிளைகளெங்கும்

எனக்குப் பழங்களும் மலர்களும் ருசிக்கின்றன
அன்பின் வாசனையைக் கொண்டலைகிறேன்
தெரு முழுதும் காலந்தோறும்

அதோ சேர்ந்து பறக்கின்றன புறாக்கள்
ஓ…..
நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த சைக்கிளும் கூடவே பறந்து கொண்டிருக்கிறது

அது அதிகாலையா அந்தி மாலையா
என்று குழப்பமாகவுள்ளது

அந்த ஓவியனுக்கு எல்லாமே நன்றாகத் தெரியும்.

ஆனால், அவன் அந்தப் புறாக்களோடு பறந்து போய்விட்டானே!

00
உலகின் முதல் ரகசியம்

அவர்கள் வந்து விட்டனர்
நானின்னும் வரவில்லை

அவளும் வந்து விட்டாள்
நானின்னும் வரவில்லை.

ஆனால், அவர்களுடனேயே நானிருந்தேன்

அது ஒரு சிறிய முற்றம்
பிறகு அதை வசதிக்கேற்றவாறு பெருக்கிக் கொண்டோம்
அங்கே ஒரு மரம் முளைத்துப் பழங்களை நிறைத்தது
புக்களைச் சூடினாள் அவள்
வாசனையை உண்டாக்கினேன் நான்
தோட்டமும் முற்றமுமாகிய அந்த இடத்தில்
ஒரு படகின் வடிவத்தில் அமர்ந்திருந்தோம்

மெல்ல அசைந்தபடி நகர்ந்தன எல்லாம்

எல்லோரும் கூடி
ஒன்றாகவே விருந்துண்டோம்
ஒன்றாகவே சேர்ந்து பாடினோம்.
ஒன்றாகவே ஆடி மகிழ்ந்தோம்
இரவின் ஆழத்துள் சென்று
ஒன்றாகவே கனவுகள் கண்டோம்

அவள் என்னை முத்தமிட்டது மட்டும்
தனித்து நடந்தது

யாருமறியாத அத்த முத்தமே
ரகசியமாகியது இந்த உலகத்தில்

அவள் சென்று விட்டாள்
அவர்களும் சென்று விட்டனர்

நான் எங்கே செல்வது?

அந்த ரகசியத்தோடு நானிருக்கிறேன்
யாருமறியாத தொரு ரகசியமாக.

00

வான்மதி செந்தில்வாணன் கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி

download (26)

1. பச்சைக் காரத்தின்

பழிச்சொல் தாளாமல்

தலைகவிழ்ந்தே பூக்கின்றன

மிளகாய்ப் பூக்கள்.

2.

தெரியவில்லை

இத்தனை அழகாய்

ஓவியம் தீட்டும் மேகம்

எங்கு ஒளித்து வைத்திருக்கிறதோ

அதன் தூரிகையென!!!

3.

நெடுஞ்சாலையின் நடுவே

குருதிப் பிரவகித்தோட

குடல்சரிந்து வீழ்ந்து கிடந்த

ஒரு செவலை நாயை

எவரோ

சாலையோரமாய் பூத்திருந்த

அந்தச் செவ்வரளிச் செடிக்குக் கீழாக

இழுத்துப் போட்டிருக்கக்கூடும்.

தகவல் தெரிவிக்கும் பொருட்டு

அலுவலகம் விரைகையில்

வழியெங்கும் செத்துக் கிடந்தது

மா நகராட்சி.

4.

இருவரித் தண்டவாளம் ஒன்றினை

தற்காலிகமாய் வானில்

புகைத்துப் போனது

உயரம் தாங்கிய

ஜெட் விமானமொன்று.

ஒரு பறவை

தனக்குத் தெரிந்த ஆகாயத்தை

அதில் எழுதிக்கொண்டிருந்தது.

5.

எழுத அமர்ந்தேன்

வீட்டினுள்

ஒரு கவிதை.

வராமலே நிற்கிறது

வெளிவாசல் கோலமாக!!!

6.

எதிர்பாரா

கை விசுறலில்

வீழ்ந்து கிடக்கிறது

வெண்காகிதத் தாள்மீது

என்னவென்றே தெரியாத

ஒரு எழுத்தாய்

“கொசு”

7.

அலைகள் ஆர்ப்பரிக்காத

வானத்தை

அவசரமாய் விழுங்கியதில்

ஆர்ப்பரித்துக் கிடக்கிறது

ஒரு கடல்

8.

இப்போதைக்கு

நான் எங்கு செல்லவேண்டும் என்பதை

உறுதி செய்தது

பேருந்துப் பயணச்சீட்டு.

ஒருவேளை

எனக்கான

நிறுத்தத்தைத் தாண்டி

இந்தப் பாழும் தூக்கம்

பயணித்துக் கொண்டிருக்குமாயின்

எழுப்பிட வேண்டாம்

என்னை எவரும்.

ஏனெனில்

இதுவே

என் பயணத்தின்

இறுதிச்சுற்றாகவும் இருக்கலாம்

9.

வறண்ட நாவுடன்

சிறிதளவே தண்ணீர் தேங்கிய

அக் குளத்தின்

படித்துறையில் அமர்ந்து

ஒவ்வொரு கல்லாய் வீசிக்கொண்டிருந்தேன் .

கற்குவியலை விழுங்கியும் நிரம்பவில்லை

அதன் வயிறு .

நெடுநேர முயற்சிக்குப் பின்

கல்லடிபட்டுக் கசிந்த

சிற்றுயிர்களின் குருதி கலந்து

செங் குட்டையாய்க் காட்சியளித்தது

மேலெழும்பிய குளத்து நீர் .

சொட்டு உமிழ்நீர்கூட

விழுங்கத் திராணியற்று

ஓடுகிறேன் இப்போது

குளத்திலிருந்து ஆதிக் குளத்திற்கு

சில கற்களுடன்….

10.

வேறொன்றுமில்லை.

திசையைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

பயணிக்கவென

நொடிக்கொரு திசையை

சுட்டுகின்றன கைகள்.

மறுத்தலித்து எப்போதும்

பாதைகளற்ற திசையில்

பயணிக்கத் துணிகின்றன கால்கள்.

எட்டாத திசைக்கு ஏணி வைக்க

சிரத்தை கொள்கிறது

எப்போதும் மனது.

முடிவு செய்துவிட்டேன்.

திசைகள் பலவாய் இருந்தால் என்ன?

இருக்கும் இந்த ஒற்றை வானின்கீழ்

சளைக்காமல்

வாழ்ந்துவிட்டுப் போவதென.

••••

_

சுரேஷ் பரதன். கவிதைகள்

download (42)

1. இரகசியங்கள் ஜொலிக்கின்றன…

இரகசியமாய் ஒளித்து வைத்திருக்கிறேன்
சில இரகசியங்களை இதயத்தின்
ஓர் அறையில்.

அவ்வறையில்
ஒரு இரகசியத்தின் இரகசியம்
இன்னொரு இரகசியம்
அறியா வண்ணம்
ஒவ்வொன்றிற்கும் காவலாய்
ஒரு தேவதை இருக்கிறாள்.

அந்தத் தேவதையோ
தான் காவல்புரியும்
இரகசியத்தின் சாரங்களை
அணிகலனென அணிந்திருக்கிறாள்.

ஒவ்வோரு தேவதைக்கும்
ஒவ்வொரு அணிகலன்.

அந்த தேவதைகள் தங்கள்
இரகசியத்தின் கானங்களை
என் காதோரம் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சில சமயங்களில் அப்பாடல்கள்
இரகசியத்தின் விடுதலை
குறித்தவையாய் இருக்கின்றன.

என்றைக்கு ஒரு இரகசியம்
விடுதலையடைகிறதோ
அன்றைக்கு அந்த தேவதை
என்னிலிருந்து பறந்து செல்கிறாள்.

இதோ எப்போதும் என்னைச் சுற்றிப்
பறக்கும் தேவதைகளைப் பாருங்கள்.
அவர்களின் அணிகலன்கள்
எவ்வளவு அழகாய் ஜொலிக்கின்றன.

2. குரூரத்தின் மிகுதி

உடலின் குருதியை
நெற்றி வியர்வையாய்
உருமாற்றியவன்
நிலத்தை ஈரப்படுத்தி
பசியோடு கண் துஞ்சுகிறான்.

புறங்கையை தலையணையாய் மாற்றி
உறங்குபவனின் அருகில்
அமைதியாக படுத்திருக்கிறது
சமூகப் பிறழ்வின் அகங்காரங்களைச்
சுக்குநூறாய் உடைத்தெரியும்
கனத்த சுத்தியல்.

சற்றுமுன்னர் அவன்
உடைத்த பாறையிலிருந்து
சிதறி தனியே தெறித்து விழுந்த
சிறுகல்லொன்று
பொருளாதார கோலியாத்தின்
நெற்றிப் பொட்டை
குறியாய் தாக்கும்
டேவிட்டின் கவணுக்கென
காத்திருக்கிறது.

3. தவறாத குறி

இதோ இந்த மேஜை மேல்
வைக்கப்பட்டிருக்கும் தோட்டா
ஒரு நைன் எம்மெம் ரிவால்வரிலிருந்து
வெளி வந்த ஒன்று.

சுற்றியிருக்கும் இரத்தக் கறை
அது சுடப்பட்டு நேரமாகவில்லை யென
தெரிவிக்கிறது.

இந்த தோட்டாவைக் கொண்டு
அதன் உரிமையாளரை வெகுச்
சுலபமாக கண்டுபிடித்துவிட முடியும்.
சுட்டவனை அல்ல.

அந்த இரத்தக்கறைகளை துடைத்து பாருங்கள்.
ஒருவேளை அதில் பெயரெழுதியிருக்கக் கூடும்.

ஒவ்வொரு கோதுமையிலும் அதைப்
புசிப்பவனின் பெயரிருக்குமாமே
அதைப் போல.

நிசமாகத்தான் சொல்கிறீர்களா..

நீங்கள் ஏன் உங்கள் தொப்பிகளை
கழற்றிக் கையிலடுத்து நெஞ்சோடு
அணைத்துக் கொள்கிறீர்கள்..

அதில் … அதில்…

என் பெயரா எழுதியிருக்கிறது.

~~~

நான்கு கவிதைகள் – ஷாஅ

images (1)

மற்ற மழை

யாருமில்லை. தெருவில்

தனியாகப் பெய்து கொண்டிருக்கிறது மழை

எங்கோ ஒண்ணு ரண்டு குடையின் கீழ்

நிதானமாக

நகர்கிறது ராத் திரி

அப்போதிருந்து ஒருக்களித்து நிற்கும் வாசலில்

ஆயீரம் துளியையும் தொட்டுச்

சுடர் விடுகின்றன கண்கள். அம்

மின்னல் வெட்டிய ஓரிமைப் பிறப்பில்

அங்கிருந்தும் இங்கிருந்தும்

மேல் உரசாமல் உள்ளே

மர்மமாய் நுழைந்தது எத்தனை மழை

ஒரு மழை கண்ணாடி

ஒரு மழை நாற்காலி

ஒரு மழை வரியோடும் தாள்

ஒரு மழை படுக்கை

மற்ற மழை

மற்ற மழையாக தூங்கச் செல்கிறது

திறந்து திறந்து வளரும் அறையில்,

தவிர

யாருமில்லை

அந்தப் பக்கம்

மூன்று நான்கு சுற்று நடந்து வந்து

மரமருகே

கூடிப்பேச அமர்கிறார்கள் அவர்கள்

பின்னால்

நீளமான கற்சுவர்

ஒருவன் நினைக்கிறான்

சுவற்றின் அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது

மற்றவரில் அடுத்தவன்

மற்றவர்க்கு முகம் திரும்பிக் காட்டுகிறான்

காற்று மரம் புகுந்து சலசலத்தது

கீழே

வரிசையாக நான்கு நிழல் ஒரு கல்லிருக்கை

முன்னால் மைதானம்

பிடிபடாமல் தாண்டி ஓடுவது ஒவ்வொன்றும்

அந்தப் பக்கம் மறைந்தது

சுவற்றுக்கு

எந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம்

பறத்தலின் நிறம்

படவில்லை பார்க்கவில்லை

பறந்துபோகும் பச்சைக் கிளியின்

நிறம் என்ன

தோன்றி மறைந்து தோன்றி

மறையும் ஆகாயக் கோட்டினுள்

சிமிட்டலின் தூரிகை பிடித்து

யாரேனும் வரைந்து காட்டுங்களேன்

ஒரு சொட்டு நொடி தெறித்தாலே போதும்

ஒப்பிலா வடிவில்

காத்திருந்து கனிந்த பழத்தைக்

கை நீட்டி

கொத்தும் அலகிற்குக் கொண்டு தருவேன்

ருசி பற்றி

சிலிர்க்கும் அச்

சித்திரத்தைப் பார்த்து

நானும் அப்போது குதூகலம் ஆவேன் சொல்வேன்

தையல் புரியாத வானில்

கிளி விட்டுச்செல்லும் பறத்தலின் நிறம்

பசேல்

மலை ஏறும் நண்பன்

மலை ஏறும் நண்பா

எனக்கும் ஏறத் தோணுது என்றதும்

இந்த ஒற்றைக்கல் நெடும் மலையில்

என்னைச் சுமந்து செல்ல நீ குதூகலமானாய்

விடியற்காலையில் இன்று

மலை ஏறும்போது என் வயதை நான் குனிந்து

பார்த்துக்கொண்டு வருகிறேன்

பக்கவாட்டு இரும்புக்குழாய் தான் பயம் என்றது

பிடித்துக் கொண்டேன்

பாதுகாப்புக்கும் தள்ளாடி விழாதிருக்கவும்.

நீயோ லேசாக மூச்சு வாங்கி கொஞ்சம் நின்று

பின் மெது மெதுவாக

மலைப் படிக்கட்டுகளின் மீது ஏறுகிறாய்

ஏதோ பாதியில், கீழே அமரட்டுமாவென நினைத்தபோது

இல்லை மேலே போகலாம் என்பதுபோல்

மெளனமாக வருடுகிறாய்.

தனி ஆளாய்

உச்சியிலிருக்கும் கோட்டையைச் சேர்கிறாய்

கம்பீர வாசலில் துரு. திறந்தே இருக்கு

மன்னனும் இல்லை மற்ற ஒருத்தரும் இல்லை

உள்ளே சிதிலங்களையும் மனிதமீறலின் அவமானங்களையும்

நான் பார்க்கும்போது

நீ மலையைச் சுற்றி விரிந்திருக்கும் ஊர்களையும்

அரவணைத்து எழுப்பும் சூரியனையும்

தொடுவானில் கண்விட்டுத் துழாவுகிறாய் மலர்கிறாய்

சரிவில் ஓரிடம் கோட்டையினுள் பார்க்கிறேன்

ஆதியந்த தரிசியின் தியான இருப்பிடம்போல்

அமைதியைப் போர்த்தியிருக்கும் சிறு ஆல் நிழல்

மெள்ள என்னை இறக்கிய அங்கு

பசுந்தளிர் ஒன்றை குனிந்து எடுத்துத்

திரும்புகிறேன். காணோமே நீ,

எங்கே போனாய் திடுமென்று என் நண்பா

திடுக்கிட்டுச் சுற்றுமுற்றும் அலை பாய்கிறேன்

நாழி பல கழிந்து

முகமிலாத் தொலைவிலிருந்து

ஒரு குரல் தருகிறாய்

இப்போதும் உன்

உள்ளேதான் உள்ளேன்

நெகிழும் மலையினின்று தெம்புடன் இறங்கி வா

/

சிறகா கவிதைகள்

download (4)

இரத்தத்தின் மொழி

உலகில் பல மொழிகளை வியந்தபடி கேட்டு வந்தேன்

பறவைகளின் கீதமொழி

விலங்குகளின் ஓசைமொழி

தாவரங்களின் மெளனமொழி

மானுடம் பறிமாறிக் கொல்லும் பல்லாயிரம் மொழிகள்

சற்றே குமிழ்வடிவில் திறந்திருந்த

உன் வாயிலிருந்து

பச்சை ரத்தம் துடிப்புடன் வெளிவர முயல்கிறது

யாருக்கும் கேட்காமல்

துல்லியமாக என் காதுகளில் ஒலித்து

இறுதிவிடை பெறும் இரத்தத்தின் மொழியை

அதிர்ச்சியுடன்

சற்றும் பயமின்றி உள்வாங்கிக் கொள்கிறேன்

உள்ளங்கையோடு

ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் விரல்களைப்போல்

உயிர்வாழும்போது விலகிப்போன

கைப்பிடியளவே உறவுகள்

உன்னைக் குழியில் இறக்குவதற்கு

துரிதமாக நீளுகின்றன

உன் சமாதியை அமைக்கின்றன

வலிகளின் வாழ்வைத் தாங்கிய

இதயம்

மூச்சுக்காற்று இல்லாத வெளியில்

இரத்தம் கக்கத் துவங்கியது எப்போது

இனி

ஆவது உன் ஆத்மா….

•••


என் தானியம்

சிறு குருவியே

என் பிரிய சிட்டுக்குருவியே

எப்போதும் துணையுடன் பறந்து செல்லும் நீ

எங்கே ஒளித்துக் கொண்டாய் உன்னை

மிகவும் மிருதுவாக்குவாயே

இலேசாக்குவாயே இந்த வானை

உன் அழகான தோற்றமும்

உடலமைப்பும் பிடிக்கும் எனக்கு

இதமாய் குரல் ஒலித்து

என் மனவானில் உல்லாசமாக

சிறகடித்துப் பறந்து வரும் உனக்கு

வழக்கம்போல் இன்று காலை

நான் வைத்த

தானியத்தை

பார், காக்கைகள் கொத்துகின்றன

அலைபேசிக் கோபுரத்தில்

கழுகுக் குஞ்சுகள் கிறீச் கிறீச்சிடுகின்றன

அங்கொரு மரத்தில்

மைனா குருவிகளின் ஓசையில் புரண்டு

வருகிறது குயிலின் இனிய கானம்

இருப்பினும்

உனக்காகவென்றே

தினம் விழுகிறது என் காலை தனியம்

ஜல்லடை

சலிக்காது சலிக்கிறாள் மணலை

சரிந்து விழும் பொடிமணல்

கீழும்

சிறுகற்கள் மேலும் என

தரம் பிரிக்கின்றது ஜல்லடை

பட்டாம்பூச்சிகளின் சிறகசைப்பில்

உலரும் வேர்வைத்

துளிகளை

மிதமாகக் கரைத்தபடி.

ஒற்றியெடுத்துச் செல்லும்

மழைத் துளி

••••

ஹிந்தியில்-நிர்மல் ஆனந்த். / தமிழில் – க்ருஷாங்கினி

download (20)

ஹிந்தியில்-நிர்மல் ஆனந்த்.

தமிழில்-க்ருஷாங்கினி

1-விதை-2

இது விதைகளின்

பயணத்தின் பருவம்.

பழுத்து, வெடித்து விட்டன

இலவம் பழங்கள்.

பட்டைப் பொன்ற மென்மையும்

பறக்கும் கொக்கின் வெண்மையும்

நுரையென வெண்மை.

காற்றில் நீந்துகின்றன,

விதைகள், விதைகள்.

ஒரு வனத்திலிருந்து

மற்றொரு

வனத்திற்கு

ஒரு மலையிலிருந்து

மற்றொரு

மலைக்கு.

ஒரே பழத்தின் பலப்பல

விதைகள்,

வெவ்வேறாகப் பறக்கின்றன.

பறந்து கொண்டும் இருக்கின்றன.

போகும் வழி தெரியாது.

எவ்வளவு தூரம்

பறக்க வேண்டி இருக்கும்?

நிச்சயமில்லை.

எங்கு எந்த மண்ணில்

முளை விடப் போகிறது?

தெரியாது. இது மட்டுமே தெரியும்.

எங்கு விழுந்தாலும்,

எங்கு முளைத்தாலும்,

ஒன்று போலவே இலைகள்,

ஒன்று போலவே பூக்கள்,

இருக்கும் எப்போதும்.

பலன் தரும் காலமும்

எப்போதும் ஒன்று போலவே.

அதே பருவத்தில்.

2-மாதத்தின் கடைசி வாரம்

மிக மெல்ல மெல்ல கழிகிறது,

மாதத்தின் கடைசி வாரம்.

காய்ந்த குட்டையைப் போல

பொருள் அற்று இருக்கிறது,

அனைத்து டப்பாக்களும்.

பல

வீடுகளின் வாசல்களிலிருந்து

இதே நாட்களில்தான்

காலியான கரங்களுடன்

திரும்ப வேண்டி இருக்கிறது

பிச்சைக்காரர்களுக்கு.

இதே நாட்களில்

எங்கள் எல்லோருடைய

சட்டைப் பைகளும்

ஏதுமற்று இருக்கின்றன.

தொங்கிக் கிடக்கிறது,

அப்பாவின் முகத்தில்

கவலையின் நிழல்.

நாங்கள் அனைவரும்,

காத்திருக்கின்றோம்,

இந்நாட்கள் முடிவுக்கு வர.


3-திரும்புதல்

படபடக்கும் வெய்யிலில்,

நண்பா, எங்கிருந்து

வந்து கொண்டிருக்கிறாய்?

வெற்றுப் பாதங்களும்,

கன்றிப்போன முகமுமாக.

குளிர்ந்த நீர் குடி.

இந்தா.

எங்கிருந்தாய்? என்ன செய்தாய்?

இத்தனை நாட்களாக.

தாடி வளர்ந்து கிடக்கிறதே?

கண்களோ குழியில்.

படுக்கையில் கிடத்திவிட்டது,

அப்பாவை, பக்கவாதம், சவமாக.

அம்மாவோ பிறரின்

எச்சில் பாத்திரங்களைத்

தேய்த்து

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

காத்துக் கிடக்கிறாள்,

ஒரு நாள் நீ திரும்புவாய்

விழும் வீட்டைத் தூக்கி நிறுத்த,

விழும் சுவர்களைத்

தாங்கிப் பிடிக்க

கூரையையும் என.


4-புத்தாண்டு

எங்களை வரவேற்க

ஒளி வீசிக் கொண்டிருக்கிறது,

நாளின் புதிய பக்கங்கள்.

இந்தத் தாளில்தான் நாம்

எழுத வேண்டும், நமது

கதைகளை.

பின்பு, விரிவுரைகளையும்

கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

நெருப்பின் பிடிலிருந்தும்,

குருதியின் கரங்களிலிருந்தும் கூட

காக்க வேண்டும்.

5-பிறந்த நாள்

(பிரதீப்பிற்காக)

என்னால் ஒன்றுமே

கொடுக்க முடிவதில்லை

நண்பர்களின் பிறந்த நாட்களில்.

இப்போதெல்லாம்,

வாழ்த்தைத் தவிர.

நாள் முழுவதும் கூடவே இருந்தேன்.

ஆனால்,

உடைந்த மனமோ

எங்கோ அலைந்து கொண்டிருக்கிறது,

காலி பாக்கெட்டை சபித்தபடி.

குரல் கொஞ்சம் மாறிவிட்டது.

என்னிடம் இல்லை,

நாளக்கான புதிய முகம்.

6-தாத்தா கயிறு திரிக்கிறார்

மாதம் முழுவதும் கயிறு

திரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்,

தாத்தா,

சணல் நாரிலிருந்து.

வாரம் முழுவதும்

தயாராகும், கயிற்றுப் பந்துகள்,

பலப்பல.

கன்றும், பசுவையும் கட்டக் கயிறும்,

காளைக்கு மூக்கணாங்கயிறும்,

ஏர் மாடு கட்டவும்,

தயிர் கடையவும் கூட,

கயிறு திரிக்கிறார், தாத்தா.

கட்டில்கள், சிறியதும், பெரியதும்

சீராக்கக் கயிறும்,

முடிவில்

எங்களுக்கு நீளமான

ஊஞ்சல் கட்டவும்

கயிறு தருகிறார், தாத்தா.

பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்,

நான் தாத்தாவின்

கலை நயம் மிக்க அந்தக் கைகளை,

ஆர்வத்துடன்.

கொண்டு செல்ல வேண்டும், நான்

இந்தக் கலையை,

நயம் மிக்க இந்த இழைகளை,

தாத்தாவின் கைகளை,

கைகளிலிருந்து, அந்த இழைகளை

அறுபடாமல்

என் குழந்தைகள் வரை.

7-பதட்டம்

பல சமயங்களில்

விடுபட்டுப் போகின்றன, பலதும்,

ஏதாவது ஒன்றும்

பதட்டத்தினால்.

தவறுகள் ஏதாவது

நிகழ்ந்து விடுகின்றன

பதட்டத்தினால்,

கடிதம் எழுதும் போது.

ஓவியனின் ஓவியத்தில்

இல்லாமல் போகிறது

நேர்த்தி.

ஓரிடத்தில் வெளுத்தும்,

ஓரிடத்தில் அடர்ந்தும்

விரவிக் கிடக்கின்றன,

வண்ணங்கள், சமனற்று.

விரல்கள் வெட்டுப் படுகின்றன,

காய்கள் நறுக்கி, நறுக்கி.

கழிந்த நாட்களை சற்றே

திரும்பி நாம் பார்க்க,

பக்கங்களில், நம் தவறுகள்

எல்லோரின் சாயலிலும்

புன்னகைக்கிறது.

••••

ஷமீலா யூசுப் அலி கவிதைகள் ( இலங்கை )

download (2)


இலை மனசு

காலம் உறைந்த ஒரு தெருமுக்கில் கவ்வாலி
உயிரைத்திரளாக்கி ஊதும் ஓதல்
இலை மஞ்சள் சிவப்பாகி காற்றுக்கு அள்ளுப்படும் மனசு
ஒரு நிலையில் இல்லை நான்

குவிந்த சிறு மலையாய் குந்தியிருக்கும் வேலைகள்
குவியாத கவனத்தின் தலைதடவிச் சொன்னேன்
அது அலைந்து திரிகிறது…

வேண்டாம் என்பதையெல்லாம் வேண்டும் என்கிறது.
எங்கோ இழுக்கும் கயிற்றுக்கு
இங்கு ஆடித் தவிக்கிறது.

ஏழு பூட்டுக்கள் போட்ட அறைக்குள்
அடைந்திருந்த விஸ்டீரியாப் பூவிதழ்.
ஆயிரம் விரல்களாய் தென்றல் உள் நுழைந்து விட்டது.
சுவர்க்கத்தின் ஜவ்வாது நறுமணம் நழுவுகின்றது.

எப்படி நுழைந்தது என்று மீண்டும் மீண்டும்
கேட்கிறேன்.
அரைத்த சந்தனத்தை அள்ளி யாரோ
என் கன்னத்தில் தடவுகிறார்கள்.
பதிலில்லை

குளிர்கிறதென் கணுக்கால் பச்சை நரம்பு

சுவர்க்கத்துப் பச்சை அடர் நீலம்

செந்தீப் பிளம்பு அந்தி பரபரக்கும்
ஒரு முன் இளவேனில் நாளின் விளிம்பு

உருகிய சொக்லேட் நிறச் சப்பாத்துக்கள்
கடக்கும் செவ்வகக்கல் பதித்த சாலைகள்

மஞ்சள் குளிர் மல்லிகைக் கொடி பிணைந்த
ஊதா வில்லோ மரத்தினடியில்
புறா அளவில்
ஒரு மெக்பைக் குருவி

அடர் நீலம் சுவர்க்கத்துப் பச்சை
குழைத்துச் செய்த கழுத்து.

மண் முளைத்த புல் தரையில்
எல்லாப் பதட்டங்களிலிருந்தும் விலகி…
அது எதையோ தேடுகிறது.

அவை
அதிகாலையில் தொலைத்த பாடல்களாக அல்லது
இரவுக்கான நட்சத்திரங்களாக
அல்லது
அது போன்ற ஏதோவொன்றாக இருக்கலாம்.

மனசைக் கழற்றி வீடு திரும்புகிறேன்.

அகன்று இருளும் வானம்
ராட்சத வாகனங்களால் அதிரும் பழங்காலப் பாலம்
இரவுப் பூச்சிகளின் கீதங்களால் நிரம்பியிருக்கும் ஓடை…

சலசலத்தோடும் தண்ணீரின் பெருக்கெடுப்பில்
சலனங்களின்றி உட்கார்ந்திருக்கிறது.
ஒரு வெளிச்சம்.

அதே சுவர்க்கத்துப் பச்சை அடர் நீலக் கழுத்தில்
சாஸ்வதமாய் ஒரு வாத்து.

அது உட்கார்ந்திருந்த கல் பூவாய்க்கனிந்திருக்க
அதன் பார்வை
கோடை மழையின் வர்ஷிப்பினையும்
குளிர்காய்ச்சலில் நிலாப் பருகுதலையும்
ஒருசேர ஞாபகப்படுத்திற்று.

2017 March 17th

யாரும் ஜன்னல்கள் வாங்கவில்லை

ஜன்னல்கள் சுமந்து

களைத்தவனின்

தெரு நீண்டு கொண்டே சென்றது

யாரும் ஜன்னல்கள் வாங்கவில்லை

பாடசாலையொன்றில்

பழஞ்சுவரொன்றில் தூசுபடிந்த ஜன்னல்கள்

சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன

ஜன்னல்கள் வேண்டுமாவென

அவன்

மீண்டும் மீண்டும்

கூவிக் கொண்டிருந்தான்.

அலுவலகத்துக்குச் செல்லும் எலிகள்

கால்களில் சக்கரங்களைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தன.

தெருவோரத்தில் ஒரு கலாநிதி

யன்னல்கள் என்றால் என்னவென்று

கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

அடுப்பங்கரையில் வெந்து கொண்டிருந்த

பெண்களின் பயந்த கண்கள்

ஜன்னல்காரன் மேல் படர்ந்து திரும்பின.

ஜன்னல்கள் நரகத்தின் சாபவாயில்

மதகுரு உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

குழந்தை ஜன்னல்களுக்குள்ளால்

இறங்கப் போனது.

அதன் தாய் ஓவென்றலறினாள்.

திடுக்குற்று உறைந்தன பிஞ்சுக் கால்கள்.

மூடிய அறைகளுக்குள்

புகைத்துக் கொண்டிருந்த கவிஞர்களின்

தலைமாட்டில் தொங்கியது

ஜன்னலின் புகைப்படம்.

மூடிய ஜன்னல்களில்

வர்ணங் குழைத்துக் கொண்டிருந்தான்

ஒவியன்

ஜன்னல்காரன்

குரலை எலி கத்தரித்திருந்தது…

ஆனால்

யன்னல்களை எவரும்

வாங்கவில்லை

2016 November 17th

சிறகுகள் அற்ற மெளனம் அல்லது மயானம்

மெளனம்

டமஸ்க் ரோஜாவின் மென்மணமாய்

வீடெங்கும் விரவிக்கிடக்கிறது.

அது

எனக்கு மிகப் பிடித்த புத்தகம்.

நான் குறைவற்றணியும் வெண்ணிற ஆடை

அலையும் மேகமும் மழைக்குருவியும்

பார்க்க நிச்சலனமாய்

விழியிரண்டும் ஜன்னல் தாண்டி

வெகுதூரம் சிறகடித்துப் பறக்கின்றன.

ஊதாவும் வெண்மையும் ஊடோடிய

கண்ணாடிக் கோலிகளாய்

நகர்ந்தோடி அகமெங்கும் விழுந்துருளும்

சிரிப்பு மட்டும் விதிவிலக்கு.

இரைச்சல் காகமாகிக் கரையும்

துண்டுப் பூமிகளிலிருந்து என்னைக் கழற்ற

ஸென் இசையின்

காற்றிலாடும் மெல்லிய நூலேணியில்

தொத்திக் கொள்வேன்!

அதிகாலை ஹூத் ஹூத் பறவையின்

தியானம்

என் பஜ்ருத் தொழுகையைத்

தூக்கி வரும்.

எனக்குப் பிடித்த ரோஜாக்களையெல்லாம்

நிலம் கிளர்த்திப் பிடுங்கிப் போகிறது

………………….

சிறகுகளோ ஊடலின் பாடல்களோ அற்ற

உன்

மெளனம்.

2017 March 6th

நிலவை அருந்துதல்

தீப்பிடித்தெரியும் பெர்ச் மரங்களின்

கால்களுக்கிடையே

கடுஞ்சிவப்பாய் சூரியக் கடிகாரம்.

நான் வீடு திரும்புகிறேன்.

என் விரல்களிலிந்து சிறகடிக்கின்றன புறாக்கள்.

மஞ்சளும் வெள்ளையுமாயொன்று

மணிகள் கோர்த்த மாடப்புறாவொன்று

கண்களின் ஓரத்தில் நீலம் தீட்டியதொன்று

நிறங்களற்ற ஒளியாய் சமைந்த அரூபப் புறாவொன்று

பூச்சுப் பூசாத

என் நுனிவிரல் நடனத்தில் எடையிழந்த காற்றாய்

சிறகுகள் தவழ்கின்றன.

ஆலைகளின் கண்ணாடிச் சட்டங்களுக்குள்

கிளிகள் உட்கார்ந்திருக்கும்

கூண்டுகள்.

நீலச் சீல் குத்தப்பட்ட

சாம்பல் நிறக் கிளிகள்.

இறுதியில் தரப்படும் கொய்யாப் பாதிக்காய்

இறந்து கொண்டிருந்தன.

அவை இப்போது கூண்டுகளிருந்து

வீடு திரும்பக் கூடும்…

நாளை மீண்டும் அடைபடுவதற்காக…

குளிர்கின்ற பனிக்காலம்

கோப்பி வாசம் ஒரு தட்டில் நிலாவை

ஏந்தி வந்தது.

கிளிகள் அயர்ச்சியில்

உறங்கிக் கொண்டிருந்தன.

நான் அவற்றின் விரல்களை

நோக்கினேன்

என் விரல் போன்றல்லாது

அவை உள்நோக்கி வளைந்திருந்தன.

நான்

நிலவை அருந்தத் தொடங்கினேன்.

பூனைகளின் கண்கள்

உடல் கருத்த பச்சைக் கண் பூனை

ஜன்னலூடு சிந்தி வழியும் ஞாபகங்களை

மிதித்துக் கடக்கிறது.

பூனைகளின் கண்கள்

மர்மக் கிணறுகள்

பயமூட்டுகின்றன

எப்போதுமே சொல்ல முடியாத ஏதோவொன்றை

தேக்கி வைத்திருக்கின்றதாய்

தோன்றுகின்றன.

சுருள் புகையாய் உள்ளிருந்தெழும்

என் சிறகுகளையெல்லாம்

அவை

சேகரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

போகின்ற இடமெங்கும்

கருநீலமாய்

பழுப்பும் சாம்பலுமாய்

இளவேனில் மாலை நிறமாய்

பூனைகளின் கண்கள்

இறைந்து கிடக்கின்றன.

பூனைகளின் கண்களூடு

அமானுஷ்ய உலகங்கள் விரிகின்றன.

நான்

இன்னும் ஊன்றிப் பார்க்கத் துவங்குகின்றேன்.

பச்சைக்கும் மஞ்சளுக்கும் இடையில்

பதினொரு முறை உடை மாற்றுகின்றதென்

விழிகள்….

வெற்றாக பூனைக் கண்ணி

என்கிறார்கள்

பூனைக் கண்ணுடையவர்களுக்கும்

பூனைகளின் கண்களுக்குள்

புதைத்திருக்கும் ஆழ்கடலுக்கும்

சம்பந்தகளேயில்லை,

சில நிறப்பிரிகைகளைத் தவிர

பாதைகள் இறக்கும்

முட்டுச் சந்துகளில் திகைத்து நின்று விடுகிறேன்.

மச்சு வீடுகளின் இருள் மண்டிய ஓரங்களிலிருந்தோ…

உடைந்திருக்கும் தெருக் குழாயடியிலிருந்தோ…

நிறுத்தி வைத்திருக்கும் வாகனங்களின்

வெதுவெதுப்பான அடிப்பகுதியிலிருந்தோ…

எங்கிருந்தாவது ஒரு சோடி பூனைக் கண்கள்

முகிழ்த்து ஒளி உமிழ்கின்றன.

தெருக்களின் நீட்சியை உறுதி செய்த படி.

நான் மீண்டும் நடக்கத் துவங்கின்றேன்.

2016 November 13th

ஓரங்குலமும் அசையேன்

என்
பேனாவை நிலத்தில்குத்திஉடை!!!

என்
மடிக்கணணியைபிடுங்கி
ஓங்கி நிலத்தில்அடி!!!

என்
குரல்வளையை
உன் விரலிடுக்கில்நசுக்கு!!!

துப்பாக்கியைத்
தொண்டைக்குள்குத்து!

அநீதிக்கெதிராய் கொதிதெழுந்தவர்களின்
சடலங்களைக்காட்டு….

என்னை
சின்னாபின்னப்படுத்து….

என் குடும்பத்தை
இகழ்….

என்
பாதையைபெயர்த்து எடு…

நான் வாழும்
குடிசைக்கு
நெருப்பு வை

என்
சோற்றில்
நஞ்சு வை

என் எழுத்துக்களில்
காறித்துப்பு

உன்
எதேச்சதிகாரத்துக்கெதிராக

ஓரங்குலமும் அசையேன்

•••

2009

மாலதி மைத்ரி கவிதைகள்

மாலதி மைத்ரி

மாலதி மைத்ரி


தாயம்

பறவைகள் அடையும்

பழமரத்தின் அசைவு ஒடுங்கி

கைரேகை மறையும் பொழுதில்

வரட்சியில் வயிறு நிரம்பா

கால்நடைகளின் கண்கள் போல

மங்கிக்கிடக்கின்றன நட்சத்திரங்கள்

அவரவர் அடுப்பில் அன்றைய உழைப்பு

கொதிக்கும் வேளை

அறுக்கப்பட்ட கழுத்திலிருந்து

வடிந்து தோய்ந்த குருதியென

சில்லிடும் துர்மரணச் செய்தி

வந்தடைகிறது சேரிக்கு

எரியும் பச்சைப் பனையாய்

வெடிப்பும் சடசடப்பும் தெறிக்க

தன் மகளை

தேடிச் சலித்தவளின் ஓலம்

சுள்ளிக்காட்டுத் தீயாய் பரவுகிறது

சீழென வடியும் நிலவின் கீழே

சன்னதம் கொண்ட பேரலைகள்

பாறையை உடைக்கும் ஆங்காரமென

மார்பில் அறைகிறது

அவளின் கரங்கள்

கதிரவனும் கால் நனைக்க

அஞ்சும் பாழும் கிணற்றில்

கூழும் எலும்புமாய்

அள்ளப்படும் மகள்

வற்றா நல் ஊற்றும்

வற்றி வெடிக்க அழுது தீர்க்கும்

நீதியற்ற சனம்

எதிர் எழவு விழுந்தவுடன்

கார்கால மேகத்தின் அடிவயிறென

குளிர்ந்திருந்தாள் அம்மை.

சிலிக்கான் கடவுள்

குலம் கோத்திரம் சாதி மதம்

இனம் மொழி நிறம் வயது

நட்சத்திரம் சடங்கு

சம்பிரதாயம் வேண்டாது

வரதட்சணைக் கேட்காது

போதவில்லையென

மண்ணெண்ணையால் கொளுத்தாது

ஜட்டித் துவைக்க வைக்காது

அம்மாவின் கைமணம் கூடலையென

முகத்தில் தட்டெறியாது

மலடியெனத் துரத்தாது

ஆயிரம் காலத்துப் பயிரென்று

முளைக்குச்சியில் பிணைத்துவிட்டு

அடுத்த வீடு மேயாது

வாய் திறக்க முடியாது

உச்சம் உனக்கு மட்டுதானாயென்று

வாழ்நாள் உத்திரவாதம்

சிலிக்கான் தேவர்கள் ஆன்லைன்

தள்ளுபடியில் அணிவகுத்து வருகிறார்கள்

பனிரெண்டு அங்குல நீளத்தில்

முயங்கும் தானியங்கிகள்

விசைக் கட்டுப்பாட்டு பொத்தானுடன்

உச்சம் உங்கள் விரல் நுனியில்

கண்கண்ட தெய்வங்கள் கைப்பிடியில்.

download (1)

மரங்கொத்தி நாக்கு

நீல நெய்தல் பூவென

பூத்திருந்தது ஆழி

கடும் வேனில் காலத்தில்

கடற்தொழிலாளிக் கரையேற்றிய

கட்டுமரத்தின் அடியில்

அடம்பன் கொடி நசுங்கிய நெடியுடன்

துவங்கியது நமது கூடல்

சிறு சங்கொலியென

அலைகளுக்கிடையான ஓய்வில் சீறுகிறது

உன்னிலிருந்து எழும் மூச்சு

சவுக்குக் காட்டின் ஊசியிலை மெத்தை

உன்னைத் தாங்க

முதிர்ந்த பச்சையுடலை நெடும் வாக்கில்

மரங்கொத்தியெனக் கடைந்து

வலிய விசையால்

காமத்தின் பெரும்படகை

செலுத்துகிறேன் மகாசமூத்திரத்தில்

பாய்மரம் சிறகு விரிகிறது

நிலவை மறைக்க.

ஆறாம் திணை

விரல் நுனியில் இன்பங்கள்
கடை விரிக்கப்பட்ட உலகில்
விலைப்பொருள் தேடும் பெண்
தொடுத்திரையைத் தடவத் தடவ
குவிகிறது முயங்கும் அம்மண உடல்கள்
ஆறடி கரணைகள் திரண்ட ஜிம் பாடி
சிக்ஸ் பேக் மிக நீண்ட குறி
ஆண் பெண் உடலை
அங்குலங்களின் இடைவெளிக்குள்
சிறைப்படுத்தியவன் இப்புவியில் தோன்றிய
முதல் சாத்தானாக இருக்கக் கூடும்
இச்சாத்தான்கள் பெற்றுப் போட்ட
குட்டிச்சாத்தான்கள் கனவுக்காளை எனும்
வணிகப் பெயருடன் மின்னணுத் திரையில்
உலவுகிறார்கள் விலை பட்டையுடன்

துரோகமிழைக்கப்பட்ட மனைவி
ஆண்மையற்றவனை மணந்தவள்
புணர்ச்சியில் ஆர்வமற்றவனின் துணைவி
துணைவனைப் பிரிந்தவள்
விவாகரத்தானவள்
திருமண வயதைக் கடந்தவள்
கணவனுடன் திருப்தியடையாதவள்
அலுப்புட்டும் ஒரேவித கலவியை வெறுப்பவள்
விளையாட்டாய் வித்தியாசமாய் போகத்தை
விரும்பும் போக்கிரிகள்
விடா முயற்சியில் அவரவருக்கான
கடவுளைக் கண்டறிந்து விடுகிறார்கள்
இறுதியில்.

****