Category: கவிதை

கவிதைகள் – மகள் நேயா கவிதைகள்

மகள் நேயா கவிதைகள்

 

 

 

 

ஒரு நூலகத்தை எரிக்கும்போது

மிக கவனம்

நூலகம் எரிக்கப்படுகிறது

இதை கவனமாக இன்னும் நேர்த்தியாகச் செய்யவேண்டும்

லட்சக்கணக்கான பூதங்களை எரிப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல

புத்தகங்களை நிராகரிப்பதென்பது சாவை நிராகரிப்பதற்குச் சமம்

புத்தகங்களின் வழியாக சாவைக் கடந்தவர்கள்

நூற்றாண்டுகளாய் தள்ளிப்போட்டவர்கள்

இருக்கிறார்கள்

இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக

புத்தன் சாவை தள்ளிப் போட்டிருக்கிறான்

இது ஒரு உதாரணம்

கொலைக்களங்களை வரலாற்று மையால் பதிவிடும்போது

சார்பு

இனத்தை உற்பத்தி செய்கிறது

நூலகத்தை எரிக்கும் காட்சியை

எழுத்தாளர்களுக்கு கட்டாயம் காண்பிக்கவேண்டும்

எண்ணற்ற தற்கொலைகளூக்கு அது உதவக் கூடும்

நூலகத்தை எரிக்கும்போது

அரசியல்வாதியை

அப்பக்கம் நுழையவிடக்கூடாது

எரியும் வீட்டில்

பிடுங்கும் அந்நபர்

காரணமேயில்லாது சில பல நூல்களைப் பதுக்கக் கூடும்

துரதிருஷ்டமாக அது சிவப்பட்டையோடு இருந்தால்

களவு போகும்

செவ்வரளிப்பூக்கள்

பூக்கும்

மறுபடி பூக்கும்

குழந்தைகளை

நூலகத்தை எரிக்கும் மாவட்டத்திலிருந்தே

ஒதுக்கி வையுங்கள்

குழந்தைகள் கடவுளுக்கு நிகரானவர்கள்

அல்ல

கேள்விகளுக்கு இணையானவர்கள்

கேள்வி

கேள்விகள் கேட்டு

பதில்களை அவர்கள் தெரிந்துகொள்கையில்

இளையபருவத்தினராய் இருப்பர்

அது எரித்தவர்களுக்கு நல்லதல்ல

ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்

புழுதியை எரிக்கும்

நூல்களும் அங்கு இருக்கத்தான் செய்யும்

இருந்தன…

வேகும் தீயில் சட்டென அழியாதவை

தீயை உண்டு வளர்பவை

என

வகை மாதிரி புத்தகங்களும் இருக்கலாம்

கவனம்

ஒரு நூலகத்தை எரிக்கும் முன்

தீர்மானத்தில் கையெழுத்திட்ட  விரல்களை

உப்புத் தண்ணீரில் கழுவுங்கள்

யாழிசையைக் கேட்டு மகிழுங்கள்

மறுபடியும் கவனம்

இதுவரை எரிக்கப்பட்ட நூல்களின் சாம்பலை கடலில் கலக்காதீர்கள்

அஃது

துயரம்

மீன்கள் கரைக்கு ஏறி வரும்

எரித்தவர்கள் விழிகளைத் தேடியுண்ணும்

சாம்பலை நிலத்தில் தூவாதீர்கள்

முளைத்தெழும்

உங்கள் உடலை மட்கச்செய்யாது நிணவாடையை காற்றெங்கும் ஏகும்

என்ன செய்யலாம்

புத்தகச் சாம்பலை

என்ன செய்யலாம்

( புத்தம் சரணம் கச்சாமி )

விபூதியாக்கி விற்றுவிடுங்கள்

நெற்றியில்

பூசிக்கொண்டலையட்டும் பிணங்கள்

( புத்தம் சரணம் கச்சாமி )

இறுதியாக அத்தனை சாம்பலையும் அள்ளித் தின்று

வயிறு ஊதி

நீங்கள் சாகலாம்

இது உகந்த முறை….

புத்தகங்களை

முழுமுற்றாக அழிப்பதென்பது

தற்கொலைக்குச் சமம்

மட்டுமல்ல…….

*

ஒரு முத்தம்

சாட்சிகளுக்கு என்னுடல்

ஏகாந்தங்கள் எப்பொழுதும்

தாழத் திறந்தே

காத்திருக்கிறது

அன்பின் மெழுகால்

காத்திருக்கும்

பெண்ணுக்கு

எதை ஈடு கட்டுவது

ரகசியங்களை முணுமுணுப்புகளை

ஈரம் காயத சொல்லை

எப்பொழுதும்

எழுதிப் பழகும்

ஒரு பழிகாரனுக்கு

முத்தங்களை வழங்குவதும்

வெள்ளிகாசுகளினால்

வானை அளப்பதற்குமா

இவ்

வாழ்….க்…..கை

சுடர் தலை கீழாக எரிகிறது

ஆமென்.

*

ஆமென்…இப்படியாக

ரகசியங்களை

விற்பனைக்கு வைக்கும்

மௌனத்தை

உடைத்துத் திறக்கும்

ததாக

வரலாற்றை பத்து முறையும்

காலத்தை ஒரு முறையும்

ஈவிரக்கமற்றுப் புணர்ந்திருக்கிறாய்

வழியும் துருவோட்டில் கசியும்

சொல்லை எப்படிக் கைப்பற்றினார்

அனதன்பே எனச் சொல்ல முயலும்

வரிஉதட்டுப் பள்ளத்தில்

தேங்கி நிற்கும்

சொல்லோ

புத்தம்

சரணம்

கச்சாமி

சாவிகளை ஒளித்து வைத்து பூட்டை நாவில் தொங்க விடுகிறாய்

குறி சுழலும் நாவாகி

தீர்த்துக் கட்டுறதென்னை.

*

ஒரு சிறகை பதுக்கி வைக்கும் பறவைக்கு….

பறவை தன்னுடல் விரியத் திறந்து

வரவேற்கிறது

காற்றை

பறவை பறக்கிறது

பறக்கும் பறவை

நடக்கும்பொழுது வேறு மாதிரி

மாதிரி

இரு

க்கிறது

பறவைகளைக் காணுகையில்

மரம் நினைவுக்கு வருகிறது

மரங்களை நினைக்கையில்

பறவைகளும்

முட்டைகளும் ஞாபகத்தில் இடறுகிறது

இடறுகையில்

தடுக்கி விழுந்த வேர்களை நினைத்துக்கொள்கிறேன்

மரங்கள்

காணச் சலிக்காதவை

பறவைகள் பறக்கச் சலியாதவை

பறவைகளும்

மரங்களும்

இருக்கும்

என்னுடலில்

சிறகும் வேர்களும் இல்லை

சொல்லும் நாவை

பறவைக்கும்

எழுதும் விரலை

ஒரு மரத்திற்கும் மனமுவந்து ஈகிறேன்…

சமாதியில் வந்தமரும்

பறவைக்கும்

கல்லறையைக் கிழித்து நுழையும்

வேரும்

மழைநாளில்

வரும்

என்

கனவுகளில் வருகிறது.

இறகை மறைத்துப்

பறக்கும்

பறவையை யாரேனும் கண்டதுண்டா

அன்பர்களே

கவிகளே….

புதிய படைப்பாளி கவிதைக – செ.சுஜாதா கவிதை

செ.சுஜாதா கவிதை

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

முதல் முத்தம் 


அதுஅத்தனை நேர்த்தியாக இருக்கவில்லை
முன்னறிவிப்பின்றி நிகழ்ந்து முடிந்த முயற்சி

மீனை கவ்விக்கொண்டு பறக்கும்
பறவையின் துரிதக்கணம் அது

கன்னத்தின்
இதழ் சித்திரம் மட்டுமே
அது முத்தம் நிகழ்ந்த இடமென்று
அறிவித்துக்கொண்டிருந்தது

நினைவைக் கலைத்துக் கலைத்து அடுக்கிப்பார்க்கிறேன்
ஒரு முழு முத்தக்காட்சியை
கண்டுணரவே முடியவில்லை

ஆனால்
அதிர்வு அடங்கா நரம்புகளும்
கொதித்து ஓடும் குருதியும்
சொல்லும்
இதுபோன்றதொரு முத்தம்
இனி சாத்தியமே இல்லை என்று

 

*****

,

.

 

கவிதைகள் – மதுமிதா கவிதைகள்

  

மதுமிதா கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1. வன ராணி

 

மலர் பறித்துச் சூடாது

மரத்திலேயே அழகுபார்க்கும்

குளிர் இரவைப் பிடித்துக்கட்டி

குழல் கற்றையாய் விரித்துப்போட்டு

விழிகளில் நளின மௌனமொழி பேசும்

வன ராணி நான்

 

 

 

நட்ட நடு வனத்தில்

மலரின் மகரந்தம் சுமக்கும் மாருதத்துக்கு இசைந்து

இலைகள் அசைந்து இன்னிசை இசைக்க

எதையும் உணராது

இரு வாலின் நுனிகள் மட்டுமே புள்ளியாய் மண்ணில் ஊன்றி

இணைபிரியா நாக நடனம் ஆடிக் கிடந்தோம்

வேடிக்கை பார்க்கும் விழிகளில்

அச்சம் ஆச்சர்யம் ஆனந்தம்

 

விழிகள் மயங்கிட ஒரு அழுத்தமான முத்தம்

வார்த்தை இழந்து கிடக்க ஒரு இறுக்கமான தழுவல்

மோனநிலையில் காதல் மகிழ்வில் காமனின் வசத்தில்

மலையில் மேகங்களை உரசி

ஜோடிப்புறாக்களாய் பறந்த நினைவும் வருமோ உனக்கு

பட்டால் கொழுந்தாய் எரியும் நெருப்பெனக் கொதித்துக் கிடந்த வெம்மையைச் சிறு தீண்டலால்

மலையில் கீழ் நோக்கிப் பாயும் அருவியில் பெருகும்

புதுவெள்ளமாய் குளிர்வித்தாய்

ஆடிக்கிடந்தோம் காற்றில் குதித்து ஆடும் இணைமான்களாய்

துள்ளிக் குதித்தோடிய நாட்களின் நினைவையும்

ஒருசேரப் பறித்துச் சென்றுவிடும் திறனை

எங்கு கற்று பேரலையில் அதிர்ந்து துவளும்படி சிற்றிலையாய் தனியே விடுத்து எங்கே சென்றாய்

 

கனிந்த மாம்பழத்தின் மணத்துடன்

புது மாந்தளிரின் வாசம்

மூலிகைகளின் மணத்துடன்

புது வசந்தத்தின் வாசம்

 

கோட்டை இன்றி ராஜாங்கம் இன்றி

அரச உடைகளும் இன்றி

உயிர் காத்திட நம்பிக்கையை இறுகப் பற்றி

உனக்கென காத்திருக்கையில்

விழிகளில் காதல் தீபம் மட்டும் ஏந்தும்

வன ராணி நான்

 

 

 

 

2. வாசிக்கும் தாகத்தில்

 

இதழ்களால் அளவெடுத்தாய்

விழிகள் கிறங்க உன்மத்தமாகி

வண்ணங்களின் வாசங்களின் போதையில்

சாவி கொடுத்த பொம்மையாய் இயங்கி

முற்றிலும் என்வசமானாய்

என்னவானோம் காமனின் வசம் சேர்ந்தோம்

 

முன்கோபத்திற்கும் சமாதானத்திற்கும் இடையே

சட்டென ஒளிர்ந்த வானவில்லாய்

அனிச்சையாய் இணைய நேர்ந்தது

முன்னேற்பாடோ முன்னெச்சரிக்கையோ இன்றி

 

நதியாய் கடலைச் சேர பயணித்துக்கொண்டிருந்தாய்

படகாய் உன்னுள் பயணிக்கச் செய்தாய்

நதிவலம் முடிந்ததும்

நலமாய் கரைசேர்த்து பயணம் தொடர்வேன் என்றாய்

முற்றுமாய் மூழ்கிவிடவேண்டும் என்னும் வேட்கை அறியாது

 

சேகரித்த மடல்களனைத்தும் இல்லை

வாசிக்கும் தாகத்தில் இப்போது உழன்று கிடக்கிறேன்

 

 

எப்போதும் உனக்கென காத்திருக்கிறேன்

 

எப்போதும் ஏன் மூடிய கதவின்முன் காத்திருக்கிறேன்

அங்கிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை

 

நீ வருகிறாய் நீ பார்க்கிறாய்

தேர்ந்த மந்திரவாதிபோல்

மந்திரக்கோல் உயர்த்தி என்னைத் தொட்டு

பொன் கல் ஆக்கினாய்

உடன் பொன் மலரானேன்

குளிர்த் தென்றலில் மிதந்தபடி

உன் இதயத்தை நெருங்கினேன்

நீ எடுத்துக்கொள்ள மறுத்தாய் தயங்கினாய்

அது உன் தோள்களில் தவழ்ந்து

தரையில் வீழ்ந்தது உன் பாதங்களைத் தீண்ட

முழு சரணாகதி

 

ஒலிகளில்லை

அமைதி மட்டுமே

 

மலரை ஏந்தினாய்

மணம் நுகர்ந்தாய்

புதுநறுமணத்தைக் கண்டுகொண்டாய்

முத்தமிட்டுத் தூக்கி எறிந்தாய்

 

எப்போதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

மறுபடியும் நீ என்னை ஏந்திக்கொள்ள

எப்போதும் நீ இங்கேயே இருக்கிறாய் என்பதை அறியாது

எப்போதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

 

 

 

3. வேறு வழியில்லை

 

எங்கு சென்றாலும் உன்னுடன்

எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறாய் என்னை

எங்கு சென்றாலும்

வாசம் சுமந்து செல்லும் காற்றாய்

 

நினைக்காமல் இருக்கிறேன் என்று சொல்

நினைவிலிருந்து நீக்கப் பார்க்கிறேன்

நீங்கி விடுகிறேன்

 

பேசவேண்டாம்

பேசிக்கொண்டிருக்கிறாயே நினைவில் அதை நிறுத்தி விடு

நீங்கி விடுகிறேன்

 

நினைவுகளை அழித்திட

இயலுமா உனக்கு சொல்

நீங்கி விடுகிறேன்

 

ருசி கண்ட பூனை

அன்பை ருசிக்காமல் நீங்க இயலுமா

பசியோ ருசியும் அறியாதே

அன்பால் நிறைத்த உன்னை நீங்குவது எப்படி

 

உயிர் நீங்கும்பொழுது முற்றிலும் நீங்கியிருப்பேன்

உண்மை வேறு வழியில்லை

 

 

 

4. அடம் பிடிக்கும் குழந்தை நீ… 

 

கண்ணனின் லீலைகளாய்

மிஞ்சும் குழந்தையின் அடம்

 

கெஞ்சும் மிரட்டல்

கொஞ்சும் பாவனையில்

 

வஞ்சம் நிறையுலகில்

தஞ்சமடைந்தேன் உன்னை

பஞ்சாய் பற்றிக்கொண்டாய்

 

உன்னுயர் குணங்கள்

உன் பலவீனங்கள்

உன் சோதனைகள்

அனைத்தையும் கடந்து

 

நான் நானாக இருப்பேனென

அடம் பிடிக்கும் குழந்தையுனை

ஒதுங்கிச் சென்றாலும்

இழுத்து இறுக

அரவணைத்துக் கொண்டேன்

அன்பின் மிகுதியில்

 

ஆண்டுகள்

ஜென்மாந்தர தேடலுக்குப் பின்

அடங்கி என்னுள்

அமைதியின் சொரூபமானாய்

 

**

கவிதை – ரத்திகா கவிதை

ரத்திகா கவிதை

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

என் மரத்து முதல்பறவை எழுவதற்கு முன்பே

நானெழுந்துவிடும் மரபணு

என்னில் பதியமிடப்பட்டிருக்கிறது

 

மேலும் சில மரபணுக்கள்

உங்களுக்கு உபாதைகள் ஏற்படுத்தாப் பதியன்கள்

 

அவைகள்

என்னை உங்களுக்கு முன்பே எழச் சொல்லும்

உங்கள் நாக்கோணாமல் சமைக்கச் சொல்லும்

மனங்கோணாமல் படியச் சொல்லும்

என் மகளிலும் அவற்றை பதியமிடச் சொல்லும்

 

வேறொன்றும் அறியாதபடிக்கு வாழ்வேன்

ஒருநாள் மாய்ந்தும் போவேன்

 

இப்படியாகத்தான் போனது

நேற்றுவரை

என் நேர்க்கோட்டுத் தக்கை வாழ்வு

 

கைகள் புறம் கட்டப்பட்டு

மார்பகங்கள் அறுக்கப்பட்ட

நிர்வாணப் பெண்ணொருத்தி

என்னுள் ஓரிரவு கூடு பாய்ந்தாள்

 

இப்போது மேலும் சில பெண்கள்

உறவுகளை இழந்த ஈராக்கியப் பெண்கள்

சவுக்கடிகளால் உடல் பிளந்துபோன ஆப்கானியப் பெண்கள்

மனம் பிறழ்ந்த

புலம் பெயர்ந்த பெண்கள்…

 

ஆயிரமாயிரம் மயானங்களின் ஓலங்கள்

கேட்கிறதா

கேட்கிறதா

 

அவர்களை ஒன்றிணைக்கிறாள் ஒருத்தி

கூடுபாய்ந்து ஒருத்தியாகிறாள்

 

புனைவுகள் சில சமயம் பொய்ப்பதில்லை

என் மார்பைப் பிளந்து வெளியேறப் போகிறாள்

 

நீள்துயிலிலிருந்து விழித்தெழுகிறேன்.

 

**

 

 

 

 

கோடையின் தீ நாவுகளைத் துண்டிக்க

வழி தெரியமல் சபித்தபடி உறங்கிப் போனவளின்

பின்னனிரவுக் கனவில்

பெருமழை பெய்தது

 

காட்டறுகள் படுக்கையைச் சுழற்றித் தாலாட்டின

மரங்களை உலுக்கி தேவதைகள்

அவள் மீது பூக்களைச் சொரிந்தனர்

ஒரு பூவென ஆகிவிட்ட உடலைக் கண்டு பூரித்து

ஒருக்களித்துப் படுக்க எண்ணியவள்

மெல்லக் கண் மலர்ந்த பொழுதில்தான் கவனித்தாள்

விரித்த குடையுடன் ஒருவன்

முழுக்க நனைந்தபடி

தன் வெகு அண்மையில் நிற்பதை

திடுக்கிட்டு  எழுந்து ஆடைகளை சரிசெய்து கொண்டிருந்தவளிடம்

ஐந்து பிறவிகளிலும் அவளைத் தொடர்ந்து

வந்து கொண்டிருப்பதாகசச் சொன்னான்

 

தூக்கமும் கனவும் கலைந்த துயரத்திலிருந்து

விடுபட முடியாது போனவள்

இன்னும்

இரண்டே இரண்டு பிறவிகள் காத்திருக்குமாறு அகன்று போனாள்

 

அவள் வாசலின் புங்கை மரத்தின்கீழ்

காத்திருக்கத் தொடங்கினான் அவன்.

***

கவிதைகள் – வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் – கவிதைகள்

”காலச்சுவடான ஒற்றையடிப்பாதை”

1968 – 2012

- வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் fகவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

1

பாலி ஆறு நகர்கிறது

 

அங்கும் இங்குமாய்

இடையிடையே வயல் வெளியில்

உழவு நடக்கிறது

இயந்திரங்கள் ஆங்காங்கு

இயங்கு கின்ற ஓசை

இருந்தாலும்

எங்கும் ஒரே அமைதி

 

ஏது மொரு ஆர்ப்பாட்டம்

இல்லாமல் முன் நோக்கி

பாலி ஆறு நகர்கிறது.

ஆங்காங்கே நாணல்

அடங்காமல் காற்றோடு

இரகசியம் பேசி

ஏதேதோ சலசலக்கும்.

எண்ணற்ற வகைப் பறவை

எழுப்பும் சங்கீதங்கள்.

துள்ளி விழுந்து

‘துழும்’ என்னும் வரால்மீன்கள்.

 

என்றாலும் அமைதியை

ஏதோ பராமரிக்கும்

அந்த வளைவை அடுத்து

கருங்கல் மறைப்பில்

அடர்ந்துள்ள நாணல் அருகே

மணற் கரையில் ஒரு மருங்கம்

ஓங்கி முகடு கட்டி

ஒளி வடிக்கும்

மருத மர நிழலில்

எங்கள் கிராமத்து

எழில் மிகுந்த சிறு பெண்கள்

அக்குவேறு ஆணிவேறாய்

ஊரின் புதினங்கள்

ஒவ்வொன்றாய் ஆராய்ந்து

சிரித்து

கேலி செய்து

சினந்து

வாய்ச் சண்டை யிட்டு

துவைத்து

நீராடிக் களிக்கின்றார்.

 

ஆனாலும்

அமைதியாய்ப்

பாலி ஆறு நகர்கிறது

 

அந் நாளில்

பண்டார வன்னியனின்*

படை நடந்த அடிச் சுவடு

இந்நாளும் இம்மணலில்

இருக்கவே செய்யும்

அவன்

தங்கி இளைப்பாறி

தானைத் தலைவருடன்

தாக்கு தலைத் திட்டமிட்டு

புழுதி படிந்திருந்த

கால்கள் கழுவி

கைகளினால் நீரருந்தி

வெள்ளையர்கள் பின் வாங்கும்

வெற்றிகளின் நிம்மதியில்

சந்றே கண்ணயர்ந்த

தரை மீது அதே மருது

இன்றும் நிழல் பரப்பும்

அந்த வளைவுக்கு அப்பால்

அதே மறைப்பில்

இன்னும் குளிக்கின்றார்

எங்களது ஊர்ப் பெண்கள்

 

ஏது மொரு

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல்

பாலி ஆறு நகர்கிறது.

1968

* பண்டார வன்னியன் -ஈழத்து தமிழ் வன்னிப் பகுதியைப் பரிபாலித்த குறுநில மன்னன். 1803இல் கச்சிலை மடு போரில் வெள்ளையரால் கொல்லப் பட்டவன்.

 

 

 

 

2

 

இளவேனிலும் உழவனும்

 

 

காட்டை வகிடுபிரிக்கும்

காலச்சுவடான

ஒற்றையடிப்பாதை.

வீடுதிரும்ப

விழைகின்ற காளைகளை

ஏழை ஒருவன்

தோளில்

கலப்பை சுமந்து

தொடர்கிறான்.

 

தொட்டதெல்லாம் பொன்னாக

தேவதையின் வரம்பெற்ற

மாலைவெய்யில்

மஞ்சட்பொன் சரிகையிட்ட

நிலபாவாடை

நீளவிரிக்கிறது:

இதயத்தைக் கொள்ளையிட

வண்ணத்துப் பூச்சிகள்

வழிமறிக்கும்

காட்டுமல்லிகைகள்

காற்றையே தூதனப்பி

கண்சிமிட்டும்.

 

அழகில்

கால்கள் தரிக்கும்.

முன்நடக்கும் எருதுகளோ,

தரிக்கா.

 

ஏழையவன்

ஏகும்வழி நெடுந்தூரம்.

 

-1970

 

 

 

3

 

நெடுந்தீவு ஆச்சிக்கு

 

 

அலைகளின்மீது பனைக்கரம் உயர

எப்போதும் இருக்கிற

என்னுடைய ஆச்சி

 

காலம் காலமாய் உன்னைப் பிடித்த

பிசாசுகள் எல்லாம் தோற்றுப் போயின

போத்துக்கீசரின் எலும்புகள் மீதும்

தென்னம் தோப்பு

நானும் என் தோழரும்

செவ்விளநீர் திருடிய தென்னந் தோப்பு.

 

தருணங்களை யார் வென்றாலும்

அவர்களுடைய புதை குழிகளின்மேல்

காலத்தை வெல்லுவாள் எனது ஆச்சி.

 

என்ன இது ஆச்சி

மீண்டும் உன் கரைகளில்

நாங்கள் என்றோ விரட்டி அடித்த

போத்துக்கீசரா ?

தோல் நிறம் பற்றியும்

கண் நிறம் பற்றியும்

ஒன்றும் பேசாதே

அவர்கள் போத்துக்கீசரே

 

எந்த அன்னியருக்கும் நிலை இல்லை

எனது ஊர் நிலைக்கும் என்பதைத்தவிர

எதனை எண்ணி நான் ஆறுதல் அடைவேன்.

நாளை இந்தப் போத்துக்கீசரும் புதைய அங்கு

கரும்பனைத் தோப்பெழும் என்பதைத் தவிர

எதனை எண்ணி நான் ஆறுதல் அடைவேன்.

 

ஆச்சி

என் இளமை நாள் பூராக

ஆடியும் பாடியும் கூடியும் வாடியும்

தேடிய வாழ்வெலாம்

ஆமை நான், உனது கரைகள் நீழ

புதைத்து வந்தேனே.

என்னுடன் இளநீர் திருட

தென்னையில் ஏறிய நிலவையும்

என்னுடன் நீர் விழையாட

மழை வெள்ளத்துள் குதித்த சூரியனையும்

உனது கரைகளில் விட்டுவந்தேனே

என் சந்ததிக்காக.

 

திசகாட்டியையும் சுக்கானையும்

பறிகொடுத்த மாலுமி நான்

நீர்ப் பாலைகளில்

கனவுகாண்பதுன் கரைகளே ஆச்சி

 

நீ நிலைத்திருப்பாய் என்பதைத் தவிர

எதனைக் கொண்டுநான்

மனம் ஆற என் ஆச்சி

 

*நெடுந்தீவு (Delft) எனது மூதாதையரின் தீவு. இன்று இரணுவத்தின்

பிடியில் சிக்கியுள்ளது. விட்டு விடுதலையாகி நின்ற இந்த தனித்த தீவு

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் போத்துக்கீசரால் கைப்பற்றப்பட்டது.

 

5

பூவால் குருவி

 

நெஞ்சுக்குள் தொலையாதிருந்து

ஒரு சிற்றாறாய் ஊருகின்ற

என் முதல் காதல் பெட்டை

ஒரு வழியாய் உன்சேதி அறிந்தேனடி.

பேய்கள் கிழித்தெரிக்கும் எம்முடைய தேசத்தில்

வன்னிக் கிராமத் தெருவொன்றில்

வெள்ளிச் சருகை மினுங்கும் தலையும்

பொன் சருகை கலையா முகமும்

இன்னும் ஓயாமல் முந்தானை திருத்த எழும் கையுமாய்

போனாயாம் உந்தன் பூப்படைந்த பெண்ணோடு

போட்டிச் சிறு நடையில்.

அது என்ன போட்டி.

 

காவலிலே உன் அன்னை தோற்றதறிவாய்.

அவளிடத்தில் உன்பாட்டி தோற்றதையும் நீ அறிவாய்.

என்றாலும் வாழ்வின் சுழற் தடத்தில்

இன்று நீ அன்னை.

 

நீ தோற்க்க வாழ்வு மேலும் ஒரு வெற்றி பெறும்.

ஆனாலும் நீ எனக்கு இன்னும் சிறுக்கிதான்.

இன்னும் விடாயும் அச்சமுமாய் மிரண்டடிக்கும்

குளக்கரையின் மான் குட்டி.

 

நானுமுன் நெஞ்சத்தில் சிற்றாறா.

இன்னும் காலில் விழுந்து கையேந்தி இரக்கின்ற

திருட்டுச் சிறு பயலா.

அஞ்சி அஞ்சி நாங்கள் அன்று

உடற் கடலில் கை நனைத்து கால் நனைத்து

நீந்த முயன்றதெல்லாம் எண்ணில்

மேனி இன்பத் துணுக்குறுதே.

 

எறிகுண்டாய் வானத்தியமன்

கூரை பிரித்துன் பின்வீட்டில் இறங்கிய நாள்

உன் முன்வீட்டுப் பிள்ளை தொலைந்தாளாம்.

பின் ஒருநாள் ஊர் காண

காக்கி உடையோடு வந்து காட்டோரம் பூப்பறித்து

கூந்தலிலே சூடி நடந்தாளாம்.

தெருவெல்லாம்

நீ உனது பூப்படைந்த பெண்ணின் காவலிலே

நிழலாய் திரிகிறியாம்.

இது பெருங்காவல்.

எல்லாம் அறிந்தேன்.

 

எங்கிருந்தோ வந்து

நம் தெருவோர மரக்கிளையில் குந்தி

தேவதையின் கூந்தலெனத் தன் பூவால் அசைத்த

அந்தக் குருவியைப் போல்

காணாமல் போனதடி காலங்கள்.

1996?

 

6

 

அம்மா

 

 

போர் நாட்களிலும் கதவடையா நம்

 

காட்டுவழி வீட்டின் வனதேவதையே

 

வாழிய அம்மா.

 

உன் விரல் பற்றிக் குறு குறு நடந்து

 

அன்றுநான் நாட்டிய விதைகள்

 

வானளாவத் தோகை விரித்த

 

முன்றிலில் நின்று எனை நினைத்தாயா

 

தும்மினேன் அம்மா.

 

அன்றி என்னை வடதுருவத்தில்

 

மனைவியும் மைந்தரும் நினைந்திருப்பாரோ?

 

 

 

அம்மா

 

அழிந்ததென்றிருந்த பச்சைப் புறாக்கள்

 

நம் முற்றத்து மரங்களில்

 

மீண்டு வந்து பாடுதாம் உண்மையா?

 

தம்பி எழுதினான்.

 

வலியது அம்மா நம்மண்.

 

கொலை பாதகரின் வேட்டைக் கழுகுகள்

 

வானில் ஒலித்த போதெலாம்

 

உயிர் நடுங்கினையாம்.

 

நெடுநாளில்லை இக் கொடியவர் ஆட்டம்.

 

 

 

இருளர் சிறுமிகள்

 

மேற்ககுத் தொடர்ச்சி மலையே அதிர

 

நீர் விளையாடும் ஆர்ப்பாட்டத்தில்

 

கன்னிமாங்கனி வாடையில் வந்த

 

கரடிக் கடுவன் மிரண்டடிக்கின்ற

 

கொடுங்கரை ஆற்றம் கரை வருகையிலே

 

எங்கள் ஆற்றை எங்கள் காட்டை

 

உன்னை நினைந்து உடைந்தேன் அம்மா.

 

 

 

என்னரும் தோழமைக் கவிஞன் புதுவை

 

உன்னை வந்து பார்க்கலையாமே.

 

போகட்டும் விடம்மா.

 

அவனும் அவனது

 

பாட்டுடைத் தலைவனும் மட்டுமல்ல

 

உன்னைக் காக்க

 

யானையின் மதநீர் உண்டு செளித்த நம்

 

காடும் உளதே

 

*கொடுங்கரை ஆறு தமிழகம் கோயம்புத்தூர் மாவட்டதில் உள்ள சிற்றாறு

 

 

7

 

நீலம்

 

 

தோழி

காலமாய் நுரைகள் உடைகிற மணலில்

சுவடுகள் கரைய

சிப்பிகள் தேடிய உலா நினைவிருக்கிறதா?

கடலிலிலும் வானிலும் தொடர்கிற நீலமாய்

நம்மிலும் எதோ படர்கிற தென்றேன்.

மீன்கொத்திய நாரையாய் நிமிர்ந்தாய்

உன் கண்களில் எனது பிம்பம் அசையும்.

 

ஆண்டு பலவாகினும்

நரையிலா மனசடா உனக்கென்றாய்.

தோழி

இளமை என்பது வாழும் ஆசை.

இளமை என்பது கற்றிடும் வேட்கை.

இளமை என்பது முடிவிலா தேடல்;

இளமை பிறரைக் கேட்டலும் நயத்தலும்.

இளமை என்பது வற்றாத ரசனை

இளமை என்பது நித்திய காதல்.

இளமை என்பது

அயராத ஆடலும் பாடலும் கூடலும் என்றேன்.

 

தோழா உனக்கு எத்தனை வயசு?

தோழி எனக்கு

சாகிற வரைக்கும் வாழ்கிற வயசு.

 

2011

 

 

8

 

 

 

சதுரங்கம்

 

 

சிருஸ்ட்டி வேட்கையில்

ஆனைமலைக் காடுகள் பாடுகிற

அந்தி மாலை.

அங்கு உயிர்க்கிற மந்திரக் கம்பளத்தில்

உன்னையே சுற்றுதடி மனசு.

 

இது தீராத காதலடி

நீதான் கண்டு கொள்ளவில்லை.

அதோ புல்லின்கீழ் கட்டெறும்பாய்

தொலை கீழ் மூங்கிற் காடுகளுள் ஊரும்

யானைபோல

உண்மையில் என் காதலும் பெரியதடி.

 

காமத்தில் சூரியன்

பொன்சிந்த இறங்கி வர.

நாணிப் புவிமகள்

முந்தானையாக முகிலை இழுக்கின்றாள்..

ஆகா அப்பன் குதிருக்குள் இல்லை என்கின்ற

உனது நாடகம் அல்லவா இது.

 

ஆண் பெண்ணுக்கிடையில்

ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சதுரங்கப் பலகை

எப்போதும் விரிகிறது.

என்னோடு இன்னும் சிலரை

பந்துகளாய் எறிந்து ஏந்தி ஆடும்

வித்தைக்காரியில்தான் காதலானேன்.

அதனால் என்ன.

கீழே காட்டில் .

ஒரு மூங்கில் புதரை மட்டுமே மேய்ந்த

யானையும் இல்லை

ஒரு யானை மட்டுமே மேய்ந்த

மூங்கில் புதரும் இல்லை.

.

எதுவும் செய்..

ஆனால்

இறுதியில் நாம் மட்டுமே மிஞ்சவேண்டும்.

நம் மரபணுக்களில் கவிதை கோர்க்க.

 

2012

 

9

 

நெய்தல் பாடல்

 

வாழிய தோழி

கடலின்மேல் அடிவானில்

கரும்புள்ளியாய் எழுதப்படும்

புயற் சின்னம்போல

உன் முகத்தில் பொற்கோலமாய்

தாய்மை எழுதப்பட்டு விட்டது.

 

உனக்கு நான் இருக்கிறேனடி.

இனியுமுன் ஆம்பல் கேணிக் கண்களை

உப்புக் கடலாக்காதே.

புராதன பட்டினங்களையே மூடிய

மணல் மேடுதான் ஆனாலும்

தேர்ந்த கள்ளியான ஆமையால்க்கூட

இங்கு தன் முட்டைகள

நெடுநாள் மறைக்க முடியாதடி.

 

விரைவில் எல்லாம்

அறியபடா திருந்த திமிங்கிலம்

கரை ஒதுங்கியநாள் போலாகிவிடும்

அதனால் என்னடி

இது நம் முதுகரைக்குப் புதிசல்லவே.

 

அஞ்சாதே தோழி

முன்பு நாம் நொந்தழ

மணல் வீடுகளை  ச் சிதைத்த பயல்தான்.

ஆனாலும் காதல் அவனை

உன் காலில் விழ வைத்ததல்லவா.

ஆளரவமுள்ள சவுக்குத் தோப்புக்குள்

முதல் முயக்கத்தின்போதுகூட அவனிடம்

குஞ்சுக்கு மீன் ஊட்டும் தாய்ப் பறவையின்

கரிசனை இருந்ததல்லவா.

 

ஆறலைக் கள்வர்போல

சிங்களர் திரியும் கடற்பாலைதான் எனினும்

நீர்ப் பறவைகள் எங்கே போவது.

 

இனிச் சோழர்காலம் திரும்பாது என்பதுபோல

அவன் நகரக்கூலி ஆகான் என்பதும்

உண்மைதான் தோழி.

ஆனாலும் அஞ்சாதே

அவன் நீருக்குள் நெருப்பையே

எடுத்துச் செல்லவல்ல பரதவன்.

 

அதோ மணல் வெளியில்

முள்ளம் பன்றிகளாய் உருழும்

இராவணன்மீசையை

சிங்களக் கடற்படையென்று

மீனவச் சிறுவர்கள் துரத்துகிறார்கள்.

 

இனிக் கரைமாறும் கடல்மாறும்

காலங்களும் மாறுமடி.

 

2012

 

10

 

 

 

 

பாலைப் பாட்டு

 

வேட்டையாடும்

பின்பனி இரவு அகல

புலரும் காலையில்

உன்னையே நினைந்து உருகிக் கிடந்தேன்.

 

அன்பே

மஞ்சத்தில் தனித்த என்மீதுன்

பஞ்சு விரல்களாய்

சன்னல் வேம்பின்

பொற் சருகுகள் புரள்கிறது.

இனி வசந்தம் உன்போல

பூவும் மகரந்தப் பொட்டுமாய் வரும்.

 

 

கண்னே நீ பறை ஒலித்து

ஆட்டம் பயிலும் முன்றிலிலும்

வேம்பு உதிருதா?

உன் மனசிலும் நானா?

இதோ காகம் விழிக்க முழங்குமுன் கைப்பறை

இனி இளவேனில் முதற் குயிலையும்

துயில் எழுப்புமடி.

 

 

இடியாய்ப் பறை அதிர

கொடி மின்னலாய் படருவாய் என்

முகில் வண்ணத் தேவதை.

உன் பறையின் சொற்படிக்கு

பிரபஞ்சத் தட்டாமாலையாய்

சிவ நடனம் தொடரும்.

 

 

காத்தவராயன் ஆரியமாலா

மதுரை வீரன் பொம்மியென்று

பிறபொக்கும் மானுடம் பாடி

காதலிலும் இருளிலும்

ஆண் பெண்ணன்றி

சாதி ஏதென மேடையை உதைத்து

அதிரும் பறையுடன்

ஆயிரம் கதைகள் பறைவாள் என் சதுரி.

 

 

என் காதல் பாடினி

திராவிட அழகின் விஸ்வரூபியாய்

நீ ஆட்டம் பயிலுதல் காண

உன் உறவினர் வீடுகள்

சிறுத்தைக் குகைகளாய் நெரியும் தெருவில்

எப்படி வருவேன்?

 

 

வேம்பு உதிரட்டும் நீ உதிராதே

ஏனெனில் உதிராத மனிதர்களுக்கும்

உதிந்த வேம்புகளுக்குமே

தளிர்த்தலும் பூத்தலும்.

 

 

நாளை நான் கிளை பற்றி வளைக்க

உன்னோடு சேர்ந்து ஊரும் கொய்து

கூந்தல்களில் சூடும் அளவுக்கு

பூப்பூவாய் குலுக்குமடி அந்த மொட்டை வேம்பு.

 

 

தேன் சிந்துமே வாழ்வு.

 

2012

 

11

 

 

குறிஞ்சிப் பாடல்

 

 

கரும் திரை அசையும் தோற்பாவைகளாய்

நெளியும் நீல மலைத்தொடர்களின் மேல்

முலை சிந்தச் சிந்த நிலா

நட்சதிரக் கன்றுகளைத் தேடுது.

 

சொட்டும் நிலாப் பாலில்

கரையும் இருளில்

பேய்களே கால்வைக்க அஞ்சும்

வழுக்கு மலைப் பாதை

பாம்பொடு பாம்பாய் நெளிகிறது.

 

மின்மினிகள் துளை போடும்

இருள் போர்த்த காட்டின் வழி நீழ

கமழும் நாவல்மரங்கள் உதிர்க்கும் கனிக்கு

கரடிகள் அலையும் இரவில்

பூத்துக் குலுங்குது முல்லை.

 

ஆதிவாசிகளே அஞ்சும் வன இருளில்

வண்ணத்துப் பூச்சிகளும் உறங்கும்

இந்தக் கொடிய நள்ளிரவில்

ஏன் பூத்தாய் காட்டு முல்லை.

 

நான் மண்ணுக்கு பழசு கவிஞா

பொறுத்திரு என்று நகைத்த

முது முல்லை சுட்டும் திசையில்

ஆளரவம் தெரிகிறது.

என்ன பிரமையா இல்லை ஆவியா

இருக்காது பின்னே குறிஞ்சி முருகனா

துணுக்குற்றேன்.

 

வேல் இல்லை

கானமயில் இல்லை

காற்ச்சட்டை சேட்டு

கையில் சிணுங்கி ஒளிருகிற செல்பேசி.

வருகிறது மனிதன்தான்.

 

அவன் மேகம் உறங்கும் மேலூரான்

பகலில் காட்டு யானைகள் நடுங்க

குமுக்கியில் பவனிவரும் பாகன்.

இரவெல்லாம் காதலன்.

 

கீழே சிறு குடியில்

தூங்காது விரகத்திலே புரண்டு

குறுஞ்சேதி தட்டுகிற ஒருத்திக்காய்

புலி விலகி கரடி ஒதுங்கி

பாம்புகள் கடந்து வருகின்ற இருளன்

போகும் வழியில்

பூ பறிப்பான் குழலிக்கு’

 

கொட்டும் பனியிலும்

பெருமூச்சில் கனன்றபடி

வாடா வந்திரென ஓயாமல்

குறும்சேதி தட்டுகிற பாதகத்தி

பகலில்கூட இப்பாதை வரத் துணிவாளோ

 

கபிலன் இல்லையே இன்று

உயிரினும் காதல் இனிதென்னும்

இந்தக் காமுகனைப் பாடுதற்கு.

2012

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

புதிய படைப்பாளி – கவிதைகள் – ப.மதியழகன் கவிதைகள்

 

 

 

ப.மதியழகன்

கவிதைகள்

 

நொடி நிமிடம் மணி

ஞாயிற்றுக்கிழமை

ஓய்வு நாள்

பழைய ஏற்பாடு

பிரகடனப்படுத்தி உள்ளது

சாலையில் போக்குவரத்து

நெரிசல் குறைவு

சேனல்களில்

அண்மையில் வெளியான

திரைப்படங்கள்

மதுபாட்டிலை

காலிசெய்து கொண்டே

விலைமாதர்களோடு உறங்கலாம்

ஃபேஸ்புக், கூகுள்பிளஸ்ல்

மூழ்கிக் கிடக்கலாம்

படுக்கையிலிருந்து எழுந்து

நிதானமாக நாளைத் தொடங்கலாம்

பழைய புத்தகக் கடையில்

தஸ்தயேவ்ஸ்கி நாவல் தேடலாம்

இசையில் நீந்தியபடியே

மதியத்தில் குளிக்கலாம்

பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருக்கும்

கவர்ச்சிப் படங்களை

நிர்வாணப்படுத்தி ரசிக்கலாம்

ஆனால்

இயேசு போல்

ஞாயிற்றுக்கிழமை அற்புதங்கள் செய்து

நாம் மாட்டிக் கொள்ள வேண்டாம்.

*

கேடயம்

சிநேகிதர்களுடைய இல்லத்தரசிகளின்

கண் பார்த்து பேசுவதை

தவிர்த்தே வருகிறேன்

அவர்களுடைய குழந்தைகள்

அங்கிள் என்றழைப்பதை

நூலிழை சிரிப்போடு ஏற்றுக்கொள்கிறேன்

வீட்டின் நிலைமை

என்னவென்று அறியாமல்

உள்ளே நுழைந்ததற்கு

வெட்கப்படுகிறேன்

என்னைக் கேட்காமலேயே

காபி எடுத்து வந்ததை

பெரிதுபடுத்தாமல்

அவர்களின் ப்ரியத்துக்காக

சிறிது சுவைக்கிறேன்

கடன் வாங்கியிருக்கவே கூடாது

வீடு வரை வந்துவிட்டான்

என்று கலவரப்படுவார்கள் என்றெண்ணி

யாருக்கும் கடன் கொடுப்பதில்லை

எல்லா சிநேகிதர் வீட்டிலும்

பார்க்கிறேன்

தாழிடப்பட்ட படுக்கையறையை

எனது பலகீனத்தை எண்ணி

சிநேகிதர்கள் இல்லாத சமயங்களில்

அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைவதை

தவிர்க்கிறேன்.

***

ரவிஉதயன் கவிதைகள்

ரவிஉதயன்


1

கடைசிச்சதரைக்கு வீழ்கிற
இலையைப்  போன்றே
கணித நுட்பம்

தவிப்பு மனிதர்களின்
தந்திர வழி என்கிறார்கள் ?

தீர வலிக்குச்செய்து கொள்ளும்
நித்தியப்பணிவிடை என்கிறார்கள் ?

காதல் ஜோடிகளின்
கைகளிலிருக்க

கடைசி துருப்புச்சீட்டுஎன்கிறார்கள் ?

போதுமான தொரு
வாழ்விலிருந்து மீளும்
சுய விலகல் என்கிறான் ஞானி
ஒரு வேளை

துடித்தடங்கும்
இக்கயிற்றை அறுத்து
தரையிறக்குகையில்
உடைந்த என் குரல்வளையில்
எஞ்சியிருக்கலாம்

ஒரு தற்கொலையின்
காரணத்திற்கான
கடைசிச்சொல்.

2

ரேகைகளை வாசிப்பவன்

விரிந்த
உள்ளங்கையில்
ரேகைகளின்தடங்களைப்பார்க்கிறான்

மேடுகளை நீவி
பள்ளங்களில் நிரப்புகிறான்

செடிவேர்கள்ப்போல
கிளைபிரிந்து செல்லும்
ரேகைகளின் பாதைகளில்
ஒரு சிற்றெம்பைப்போல்
ஊர்கிறான்

உள்ளங்கைக்கதவைத்திறந்து
உள்ளே இருப்பவனிடம்
யாசிக்கிறான்
தனது
ஒருகவளச்சோற்றுப்பசிக்கு.

3

இரையின் பசி

உலைகொதிக்கும் இதயம்
வளைக்கரம்பற்றி  இழுத்து
ருசித்த உதடுகளில்
ஒருவகை ருசி.

திமிரும் உடலோடு,
முனகல் குரலோடு
சேர்த்தணைத்து
உதடுகள் பதித்து
உறைந்த
மின்னற்ப்பொழுது
சுடர்ந்து திகைத்து
இருவிழிகள்
செருகக்கண்டது
இரையின் பசி

4

மழைப்பாடல்
காற்று வீசுகிறது
மரம் தலையசைக்கிறது
இலைகள் கைத்தட்டிசலசலக்கின்றன
நெடிய சாந்தம்
பிறகுதான் ஆரம்பித்தது
மழை தன்மகத்தான பாடலை

சமயவேல் கவிதைகள்

சமயவேல் கவிதைகள்

உலகின் இமை                                   

நடு நெற்றியை மறைத்து

விரிந்த கரும்  பரப்பில் ஒரு சிறிய மஞ்சள்  புள்ளி

அருகில் ஒரு  நீலத்திட்டு

இமைகள் மேலும் இறுக

நீலத்திட்டு ஒரு வளையமாகி மஞ்சள் புள்ளியை

வளைக்கிறது

மஞ்சள் புள்ளி சுழல்கிறது

நீல வளையம் எதிர்த்  திசையில் சுழல்கிறது.

இமைகள் மேலும் இறுக

மஞ்சள் புள்ளி பிய்த்துக்கொண்டு

பேராழத்துள் ஓடுகிறது

நீலவளையம் விரிந்து விரிந்து

அடர் கருப்பு  இருளாய்ப் போகிறது

இமை மேலும் மேலும் இறுகுகிறது

தெருவோர சோடியம்  கனியில்

இருள் பூக்கத்  தொடங்குகிறது

எனது இமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக

உலகின் இமையாக மாறுகிறது

எனினும் அது மூடியே இருக்கிறது

பார்த்தலின் பரவசத்தை

ஒத்தி வைத்தபடி

அது மூடியே இருக்கிறது.

2. இரவு மழை

இந்த இசை

வானத்திலிருந்து அல்லது

பெருவெளியிலிருந்து

இந்தத் துளி, துளிகள், சிறுதுளிகள்,

கோர்க்கப்பட்ட துளிகள்

கனத்த துளிகள்

உக்கிரத் துளிகள்

துளிகளின் மழை

இரவு மழை

முழு இரவும் மழை

முழு இரவும் குளிர்

முழு இரவும் மின்னல்

முழு இரவும் குமுறும் இடிகள்

முழு இரவும் கறுப்பிருட்டு

முழு இரவும் கோர்க்கப்படாத இசை

முழு இரவும் வெதுவெதுப்பு

முழு இரவும் கோதுமை நிறக் காதல்

3.

பயணம்

உட்கார்ந்த நிலையில் பயணிக்கும் உடலில்

குமிழியிடும் சித்தம்

ஜன்னலோரம் ஓடும் காட்சிகளில்

கைப்பு கூடியிருக்கிறது

விழுங்க விழுங்கத் தீராத சாலைக் கருப்பு

மயில்களும் தட்டுப்படாமல் இல்லை

காணாக் காட்சிகளின் வெற்றில்

வழுக்கி விழும் சித்தம்

ஆழ்கிணற்றில் ஓயா நீச்சல்

நீரில்லாக் கண்மாயின் கலுங்கல் கற்கள்

எதையோ பேசத் துடிக்கின்றன

பெரிய கண்மாய் கிழக்கு ஓடையில் நானும் அப்புச்சியும்

தூரி போட்டிருக்கிறோம்

ஒரு விசில் சப்தத்தோடு புழுதியெழுப்பி நிற்கிறது பேருந்து

ஓலைக் கொட்டானில் வெள்ளைக் கெண்டைகளின்

மரண சுவாசம்

அப்புச்சியின் முகத்தில் நிலைகொள்ளாமல் உருளும்

எப்பாவமும் அற்ற உயிர்விழிகள்

ஒரு இலுப்பை மரம் எல்லா இலைகளையும்

உதிர்த்துவிட்டு பச்சை அழகாய் அம்மணமாய் நிற்கிறது

உயர வளர்ந்த ரயில் கள்ளியின்

உயர்ந்த சிறகுகளில் சிவப்பு மலர்கள்

இறங்கியாச்சா இல்லையா

ரைட் ரைட்

துலாபார பூஞ்சிட்டுக் கன்னங்களின்

சிவப்பு உன்னதம் என்னவெல்லாமோ ஆகிப்போனது

மூத்த ஆசானின் உடல்

முரண்களின் அலைகளில் மிதக்கிறது

எழுதி வைத்த கடிதம்

அவர் முற்றிலும் வெறுத்த ஊடகத் திரைகளில் படபடக்கிறது

மயில்களும் தட்டுப்படாமல் இல்லை

நாற்கரச் சாலையில் ஏறிப் பறக்கத் தொடங்கும்

பேருந்து ஒரு திசையிலும்

நான் ஒரு திசையிலும்.

4.

எதற்கும் எதற்கும்

கட்டண வசூலிப்பகம் தாண்டி

ஒரு ஓரமாய்

வெள்ளை ஆமையாய்

நிற்கிறது ஒரு அம்பாஸிடர்

கொஞ்சம் தள்ளி

பெரும் பாரங்களோடு

வரிசையாய் 4 டிரக்குகள்;

வாகை மரங்களைத் தாண்டி

வாறுகாலில் ஒரு சுமோ

தலைகுப்புற நொறுங்கிக் கிடக்கிறது

கிழக்கே

ஒரு சிற்பமாய் அரிவாளோடு

நிற்கிறான்

வலையங்குளம் கருப்பசாமி

திரும்பி செம்மண் கரை ஏறியதும்

தலைக்கு மேலே

ஒரு வெள்ளை விமானம்

தாழப் பறந்து மேலேறுகிறது

எதற்கும்

எதற்கும்

எந்த சம்பந்தமும் இல்லை

போய்க்கொண்டே இருக்கிறது

என்

மகிழ்

வுந்து.

•••

கலாப்ரியா கவிதைகள்

கலாப்ரியா கவிதைகள்

  

 

 

 

 

 

 

 

சற்றே விலகி இரும் பிள்ளாய்……பகுதி  2

5)

பலகையில் சாயச் சொல்லி

கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு

கத்தி வீசுகிறாய்

எதற்கும்

இன்னொரு சிகரெட்

புகைத்து வந்திருக்கலாமோ

ஏதும் ஆகி விட்டால் என்னும் என்

இயலாமையும் நியாயமானதுதானே

வாசனை தெரியாவண்ணம்

மூக்கையும் மறைக்குமாப்போல்

உன் முகமூடிகளைத்

திருத்திக் கொள்

அஃதொன்றும் அவ்வளவு

அதிகச் செலவு பிடிக்காது.

6)

நீ ஒன்றும் செய்ய

இயலாதிருக்கும் போது

உறக்கம் உன் உதவிக்கு

வருகிறது

தூக்கத்தில்

உடுக்கையிழக்கும் போது

அது

நிறைவேறாத கனவின்

பெண்ணால்

இழுத்து மூடப்படும்.

7)

இன்னும் கொஞ்சம்

காயட்டுமே ஞாயித்துக்கிழமை

கொடித்துணிகளெனச்

சற்றே தூங்கினோம்

கொட்டித் தீர்த்தது மழை

8)

சுமக்கிறேன் நீ

சொன்ன வார்த்தைகளைப்

பஞ்சுப்பொதி

சுமந்த கழுதையென

உன்னிலிருந்து தெறிப்பது

தண்ணீரென்றே கொள்கிறேன்

சொல்ல முடியாத

கனவு போல

வேறெதுவாகவும் கூட

இருக்கலாம்.

நனைத்துச் சுமக்கிறேன்.

நாம் யாரும் யார் தோளிலும்

தலையிலும் இல்லை

•••

கவிதைகள் – கார்த்திகைப்பாண்டியன கவிதைகள்

கார்த்திகைப்பாண்டியன் கவிதைகள்

மரணம்சில குறிப்புகள்

வெட்டுப்பட்ட மஞ்சள் நிறக் கிளையென
குளிர்ப்பெட்டியினுள் கிடத்தப்பட்ட
பதினெட்டே வயதானவளின் உடல்
கண்ணாடிப்பரப்பில் நகரும் மேகங்களில்
சிதறுண்ட ரோஜா இதழ்கள்
சூழ்ந்து நின்று அழும் குரல்களினூடாக
மாறியபடி இருக்கிறாள்
மகளாய் பேத்தியாய் மருமகளாய்
தோழியாய் காதலியாய்
மற்றும் சிலரின் நன்கறிந்த முகமாய்
கூன் விழுந்து சருமம் சுருங்கிய
தொல்மூதாட்டி கண்ணீர் பெருக்கி
வானம் பார்த்து அரற்றுகிறாள்
தாயோளி அவன் கிடையவே கிடையாது
தானும் உடன் வருவதான
முலைப்பால் தந்தவளின் கதறல்
தெருமுக்கோடு காற்றில் கரைந்திடும்
சுடலையில் வெந்து தணியும் உடல்
ஒரு புகைப்படம்
சில கண்ணீர்துளிகள்
அஞ்சலிக்குறிப்புகளோடு
மறந்து போகும் இந்த மரணமும்
வெளியில் எப்போதும் போல
இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகம்

(தீபாவுக்கு)

ஒரு நாளை உதிர்த்தவன்

ஒரு தினத்தை தன் வாழ்விலிருந்து
முற்றிலுமாய் உதிர்த்திட நினைப்பவன்
எல்லா முயற்சிகளும் செய்கிறான்
நாட்காட்டியின் அந்நாளை கிழித்து தூரே வீசுகிறான்
மின்னஞ்சலின் அத்தினத்துக்கான கடிதங்களை இல்லாமல் ஆக்குகிறான்
தினசரிகளைத் தீயிடுகிறான்
அந்நாளின் முந்தைய தினம் தான்
மரித்ததாகவும் அதன் மறுதினம்
உயிர்த்தெழுந்ததாகவும் அழுது புலம்புகிறான்
குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டும்
தானொரு மனநோயாளி
தெருக்களில் அலைந்து திரிந்தவன்
கனவுகளில் தொலைந்தவனாய்
நோய் கொண்ட வேசைகளைப் புணர்ந்தவன்
தன்னைத் தானென அறியாதவன்
அறிவிக்கவும் செய்கிறான்
இருந்தும்
நினைவுகளில் நீலநதியெனப் பிரவாகிக்கும்
அத்தினத்தின் ரேகையினை
தன்னிடமிருந்து அகற்ற மாட்டாதவன்
அத்தினத்தையே தன்
கழுத்தில் இறுக்கி முடிச்சிட்டு
தற்கொலை செய்து கொள்கிறான்.

•••