Category: கவிதை

கவிதை கணேசகுமாரன் கவிதைகள்

கணேசகுமாரன்  கவிதைகள்

 

 


 

 

 

 

சர்ப்பச்சொல்

சரசரவென நெளியும் 
கருநிற நாகம் 
இடையின் இடையில் கொத்திக் கொத்தி 
செத்துப்போகிறது 
விஷம் தின்று பிழைக்கும் 
ரசவாதியின் கனவில் 

ராத்திரி தூதென அனுப்பிய மகுடிச் சொற்கள் 
வந்து சேர்ந்ததா உன்னிடம் 

திறவாத இமைகளுக்குள் 
தேங்கிய இந்திரியம் துடைக்க 
நகங்களில் முளைக்கிறது 
பிளவுண்ட நாவின் முள் 
கருக்கலில் தினமும்

*

 

பறவை 

இசை உண்டு வாழும் பறவையின் 
சாகசம் கைகூடவில்லை 
தண்ணீரையும் பாலையும் பிரித்தருந்தும் 
சாமர்த்தியம் வசப்படவில்லை 
துணையின் பிரிவினைத் தகிக்கமுடியாமல் 
சிறு பாறை விழுங்கி விழுந்து சிதறும் 
மனோதிடம் வாய்க்கவில்லை
பறந்து அலைந்து திரிந்தாலும் 
வளர்ந்த இடம் திரும்பும் 
விசுவாசம் நிலையாயில்லை 
ஒரு கூண்டில் அடைபட்டு கொஞ்சம் சொற்கள் 
கொஞ்சிப் பேசி பழகவில்லை 
இருப்பதும் பறப்பதும் வானமென்று தெரிகிறது 
எத்தனை முறை எரிந்தாலும் 
மீண்டும் எழுந்து பறக்கும் 
சாம்பல் சாபம் மட்டும் 
அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது விமோசனமின்றி

*

பிரச்சனை 

வண்ணத்துப் பூச்சிகள் நிறைந்த வனத்துக்கு 
என்னை இடம்பெயரச் செய்யுங்கள் 
கருகிய புல்லாங்குழல் என் கண்ணுக்கு காணக் கிடைக்கும் 
நிறைநிலா இரவுகளைப் பரிசளியுங்கள் 
இமை திறவா நாய்க்குட்டியின் மார்கழிச் சடங்கில் 
பங்கேற்பேன் நான் 
பூக்களின் வாசனை பொதிந்த ஒலி நாடாவினை 
எனதறையில் சுழலவிடும்போது 
நேற்றிரவு பிறந்து இறந்த ஈசல்களுக்காக 
கண்ணீர் அஞ்சலி வாசித்துக் கொண்டிருப்பேன் 
மூன்றாம் நாளில் உயிர்ப்பித்த கதையை 
ஆனாந்தம் பொங்க அறிவிக்கும் போதெல்லாம் 
முள்முடியும் ஆணியும் சிலுவையும் களையாத
பிதாவின் உறைந்த கண்களில் நான்
என்னதான் உன் பிரச்சனை என்கிறீர்கள் 
ஆமையின் ஆயுளினை
வரம்பெறாத ஈசல்கள் வாழும் உலகில் 
சிலுவையை விரும்புவனின் வாதையை
பிரச்சனையென்கிறீர்கள்.

***

கவிதை – ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்

 

ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

இருப்பின் இன்மை

உனது இருப்பை
உறுதிப்படுத்தும் செய்கையென
புறந்தள்ளப்படும் இச்சொற்கள் யாவும்
அன்பை பரிசீலப்பதாகவே..

யாவற்றிற்குமென நீ பிடித்திருக்கும்
மௌன துர்தேவதையை
எனது உயிர்த்தாவரத்திற்கு
உண்ணக்கொடு

எரியும் வனம் அணைய

உதடுகளைப் புணரலாம்
வந்துவிடு,

இல்லை இன்னும்
அதிக அவகாசமொன்றும் நம்மிடம்

*

பனிக்காடு!

இளம் மழைக்காலையொன்றின்

ஒரு புறம் நீயும்
கோடைநேரச் சாலையொன்றின்
ஒரு புறம் நானும்

நிரம்ப நின்று கொண்டு
பதட்டப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்
அந்தரங்கமாய் இறுகப் பிணைந்திருக்கும்
வேர்களின் நுனியை!

*


கவிதை – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதை – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 

 

 

 

 

ஈரக் கனாக்கள்

 

ஈரம் கசியும் புல்வெளியெங்கிலும்

நீர்ப்பாம்புகளசையும்

தூறல் மழையிரவில் நிலவு

ஒரு பாடலைத் தேடும்

வௌவால்களின் மெல்லிய கீச்சிடலில்

மூங்கில்கள் இசையமைக்கும்

அப் பாடலின் வரிகளை

முகில்கள் மொழிபெயர்க்கக் கூடும்

ஆல விருட்சத்தின்

பரந்த கிளைக் கூடுகளுக்குள்

எந்தப் பட்சிகளின் உறக்கமோ

கூரையின் விரிசல்கள் வழியே

ஒழுகி வழிகின்றன

கனாக்கள்

நீர்ப்பாம்புகள் வௌவால்கள்

இன்னபிறவற்றை

வீட்டுக்குள் எடுத்துவரும் கனாக்கள்

தூறல் மழையாகிச் சிதறுகின்றன

ஆவியாகி

பறவைகளோடு சகலமும் மௌனித்த இரவில்

வெளியெங்கும்

***



கவிதை – வேல் கண்ணன் கவிதை

வேல் கண்ணன் கவிதை
மெளன தவம்
நீ
சொல்லிக் கொடுத்தவைகளிலிருந்து
சேகரித்தவைகளை புழங்கத் தொடங்கிவிட்டேன்

பாலை கடந்த பயணமாகட்டும்

ஆழிப்பேரலை சூழ் நிலமாகட்டும்
நித்திரையற்ற இரவாகட்டும்
என்னுடனே நிற்கிறது
விழிக் கருவளையமாய்
கானகத்தில்
பறவைகளின் ஒலியிலும்
விலங்குகளின் சப்தங்களிலும்
வேடுவனின் சீழ்கையிலும்
சலசலத்து ஓடும் நதியின்
பாடலாகவே
தனித்து ஒலித்தபடியே
தொடர் தவம் செய்கிறது
கற்றறியா உன் மெளனம்
*

கவிதை- ஷாஅ 5 கவிதைகள்

கவிதை- ஷாஅ 5 கவிதைகள்

 

 

 

 

 

வரும்வரை ஏணி

ஏணி ஒன்று வேண்டும்
ஏன் எதற்கு எல்லாம் கேட்காதீர்கள்
கீழிறங்குவேன்
தள்ளி வைத்து இன்னும் மேலே போவேன்
சாய்வாகப் படுத்த சுவற்றுக்கு
வெள்ளை பூசுவேன்
உயரே முடுக்கி
இமயம் குளிரில்
சுத்தப் பனிக் கட்டி
கொண்டு தருவேன்
கண்புகா வெளியில்
கிடையாக நிறுத்தி
வானில் ஊஞ்சலாடுவேன்
மீண்டும் வரும்வரை ஏணி இதை
பிடித்திரு நீ

முக்கிய பாடம்

கால் வாசி
சூரியனுக்கும் சூரியனுக்கும்
மத்தியில்
படத்தில் குடிகொண்ட
பாம்பைக் காட்டி
கால் கால் கால் ம் நுழைத்து
உறவின் நீண்ட
புள்ளியை
வளைத்து நெளித்து
தட்டிக் கொண்டிருக்கும் தச்சனின்
ஒலியைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்

யுஷ்!
படிக்காத பாடம்

முயல் ஒன்று நுழைந்தது
ஒண்ணாங் கிளாசில்

கூடவே புகுந்து
நுனிப்புல்
அதையும் இதையும் மேய்ந்துகொண்டே
மெல்லப் படிஏறி
ஏகச் சுற்ற நெரிசலில்
தன் பாரமே தன் முதுகாக
நகர்கிறது
இந்த ஆமை
அவ்வப்போது திரும்பித் திரும்பி

லாங்பெல் எப்போது அடிக்கும்
பரபரக்கும் கால்களுடன்
வகுப்பறையில் முயல்கள்
பந்து

யார் வீசியது உள்ளே
இந்தப் பந்து

திரும்பிப் பார்க்காமல்
யாரோ ஒரு பையனாக
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் என்
முழங்கால்வரைக்கும் ஒரே புழுதி

கிணற்றடியில் வாளி இறைத்து
கழுவிக்கொள்கிறேன்

நீரில் மண்ணும்
மண்ணில் நீரும்
நீண்டு செல்லும் தாரை
மிதித்து
மெல்ல நுழைந்து கொள்கிறேன்

உள்ளே
உருள்கிறது பந்து

 

உதடு படும் வானில்

உதடு படும் வானில் பல
முத்தம்

மிதந்து போகிற
ஒவ்வொன்றையும்
மலையின் முகடுகள் தடுக்கவில்லை
மரத்தின் கிளைகள் பிரிக்கவில்லை
மறித்து நீ
இடை நிற்காதே

தானாக வந்து தானாகத் தொடுவது
நீயாகவும் இருக்கலாம்
எப்போதும் பராமரித்துக்கொள்
மூடிய தருணத்தையும்
மெல்லத்
திறக்கும் அதிர்வையும்

முத்தங்கள் சூழ்ந்த
மலை
தொடும் வானமும்
மரம் தொடும் வானமும்
ஒன்றல்ல
ஒன்றும் அல்ல

 

கவிதை – சந்திக்க வேண்டி இருந்தவர் – றியாஸ் குரானா

சந்திக்க வேண்டி இருந்தவர்
றியாஸ் குரானா
இரவு முடிவதற்குள்
வெளியில் சென்று
வானத்தைப் பார்த்துவிடுவதாக
தீர்மானித்துக் கொண்டோம்
ரயில் வண்டி வந்து நிற்பதாகவும்
எங்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தவன்
அதில் வந்திறங்கி,
களைப்போடு நடந்து வருவதாகவும்
எங்கள் பேச்சுத் தொடர்ந்தது
எமதூரிலுள்ள நாய்களை
சூய் சூய் எனச் சொல்லாமல்
வேறெப்படியும் விரட்ட முடியாது
கற்களைக் கையிலெடுத்தால்
முறைத்துப் பார்க்கும்
பதுங்கியபடி பின் தொடர்ந்து
ஏதாவதொரு சமயத்தில் பாய்ந்துவிடும்
எப்போதோ ஒரு முறை
இதை அவரிடம் சொன்னது ஞாபகமிருக்கிறது
ரயிலே இல்லாத ஊரில்
அதுபற்றிக் கதைப்பது வீண் என
பேச்சு வேறுபக்கம் திரும்பியது
கதைவைத் திறந்து வெளியில் வந்தோம்
நிலா, தனது வெளிச்சத்தை அனுப்பி
மரத்தின் நிழலை
மெல்ல மெல்ல
நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது
நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த நிழலை
தூக்கி நிறுத்த
விடிய விடிய
நாங்கள் முயற்சித்தோம்
அன்றிரவு வானத்தைப் பார்க்கவில்லை
எங்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தவன்
வேறொரு ஊருக்கு
திரும்பிச் சென்றுவிட்டான்

கவிதை கதவுகளுக்காக பாட்டெழுதுதல் – பைசால்

 

கதவுகளுக்காக பாட்டெழுதுதல்
  
 பைசால்
பகல் சரியாக பன்னிரெண்டு மணியும்
சொல்ல முடியவில்லை சில நிமிடங்களும் இருக்கும்
வீடு திரும்பியிருந்தேன்
என் வீடு தன் முதுகுப் புறத்தைக் காட்டிக் கொண்டுடிருந்தது
எல்லாக் கதவுகளும்
ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நகர்ந்ததைக் கண்டு
என்னைச் சந்திக்க வந்த நண்பன்
திரும்பிச் சென்றதாகவும்
தொலை பேசியில் இப்போதுதான் சொன்னான்
என் வீட்டுக் கதவுகளுக்கு
பாடல் என்றால் நல்ல விருப்பம்
பாடிக் கொண்டு துவிச்சக்கரவண்டியின் சாவியால்
திறந்தால் அமைதியாக திறந்து கொள்ளும்
இன்று என்ன நடந்திருக்கும்
கதவுகளெல்லாம் மூடப்பட்ட நிலையில்
புறமுதுகு காட்டி நிற்கிறது என் வீடு
நேற்று மனைவி என்னோடு சண்டை பிடித்தாள்
‘உன்னை எனக்கு யார் காட்டித் தந்தது
அவர்களை இப்போது கண்டு நாலு வார்த்தை கேட்கணும்’
அந்த நாலு வார்த்தைகளுடன்
அவர்களைச் சந்திக்கச் சென்றிருக்கலாம் அவள்
என் வீட்டையும், வாசலையும் தனியாக்கிவிட்டு
நான் சோகப் பாடல் பாடினேன்
காதல் பாடல் பாடினேன்
கதவு திறந்த பாடில்லை
வீதிகளில் பேய் உலாவுகிற பாடலைப் பாடினேன்
நாய் ஒன்று தறுணத்தில் குரைத்தது
கதவைக் கைகளால் தொட்டேன்
வெட்கத்தில் பின்னே நகர்ந்தது என் காதலி போல
வீட்டினுள்ளே மனைவி.
உறங்கிக் கிடக்கிறாள்
என நினைத்து அவளை நெருங்கினேன்
இல்லை
அவள் மரணித்துக் கிடக்கிறாள்
 *

கவிதை – பெரியசாமி – நகைப்புக்காலம்

நகைப்புக் காலம்
ந.பெரியசாமி

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆழமிகு கிணற்றிலிருந்து
ராட்டிணங்களின் துணையின்றி
மேலேறி வந்தன முக்காலமும்
பெருமைபேசி பயணிக்கத் தூண்டின
வாழ்ந்த காலமும்
இருக்கும் காலமும்
ஏற்கனவே அறியப்பட்டிருக்க
எதிர்காலத்தின் புதிர் மினுங்க
பயணித்திட ஆவல் மிகுந்தது
எப்படியும் போகத்தானே போகிறாய்
புத்தி கூற
தயங்கிய கால்கள்
நோக்கின கடந்த காலத்தை
சிற்சில இன்பங்கள் இருந்தபோதும்
துன்பமிகு நாளே நிறைந்திருக்க
நிதானிக்கத் துவங்கினேன்
உன் நிழல்தரும் மண்
பறிக்கப்படுவதை பார்க்கத் தவறாதெவென
நடப்புக் காலம் நகைத்து மறைந்தது…

•••

கவிதை – வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

என் கவிதைக்கான

முதல் வரிக்கு உரியவள்
இப்போது இவ்வுலகில் இல்லை
பூமிக்கு தந்து
காத்து வளர்த்த
தாயும் இப்போது இல்லை
சிநேகத்தோடு
இலக்கியம் பகிர்ந்த நண்பனும்
முதலில் இறந்து போனான்
கணியன் பூங்குன்றனின்
கவிதை வரிகைளை
எங்கோ ஒருவர்
யார்க்கோ
படித்து காட்டிகொண்டிருக்கிறார்
வீடு
அன்பின் கசிவற்ற
சுவர்க்களால் ஆனது
புன்னகை க்கவோ
வாய் விட்டு சிரிக்கவோ
இடமற்றது
விருந்தினர்கள்
வந்து தங்க லாயகற்றது
சிறு வெளிச்சமும்
நுழைந்து விடாதபடி
இண்டு இடுக்குகள்
திரை சீலைகளால் மூடப்பட்டது
எந்த கடவுளின்
கருணை பார்வையும்
விழுந்து விடாதபடி
கவனமாக கட்டப்பட்டது
எப்போதும்
துயர்படிந்த சுவர்களிடையே
தொலை காட்சி தொடர்கள்
மேலும் துயரங்கள் பூச
அனுமதியுண்டு
இது தண்டனை சிறையல்ல
குறைந்த வருவாயில்
என் குடும்பம் வாழும் வீடு
•••

கவிதை – ஆத்மார்த்தி கவிதைகள்

ஆத்மார்த்தி கவிதைகள்

 


 

 

 

 

 

 

ஆகுக

பார்வையின் கனம்

பெயர்த்த  விழிகள்

சாலையில் வழிந்துகொண்டிருக்கின்றன.

கரங்களால் குழிகளை

வழித்தழுதபடி திரிகையில்

விசிறிச்சென்ற

நாணயங்கள் உடலெலாம் துளையிட

குருதியொடு பீய்ச்சுகிறது

நம்பிய சொற்கள்.

தாழப்பறந்து வட்டமிட்டு மீளும்

உன் பெயர்  இத்யாதிகளைச்

சீழ்முற்றட்டுமென்று சொல்லி

திருப்பி அனுப்புகிறது காற்று.

ஆணிகள் என்னவாயின

எனக் கேட்கவெண்ணிய கணத்தில்

நிகழ்கிறது உன் மரணம்.
கவிச்சியைப் பின் தொடரும்

நாயெனக் காத்திருக்கிறது காலம்.

நேசவதை

கிண்ணங்களில்

ஊற்றிவைத்த

நீர்மத்திலிருந்து

இன்னுமெழாத

பேரொலிகளின்

தொண்டைக்குழி

அறுக்கையில் கசிகிற

பழுப்புக்குருதியின்

முதல்துளிகளைச்

சேமிக்கிறாள் அவள்.

இதற்கு முன்பாக

நாளங்களில்

கிலுகிலுப்பை

செய்துகொண்டுமிருந்தாள்.

வால்

 

அடைப்புக்குறிகளுக்குள்

ஒளிந்துகொண்டு

வரமறுத்து

அடம்பிடிக்கும்

வார்த்தைகளின்

சடைபற்றி நடக்கிறான்

நிசப்தன்.

வீதிமுக்குச் சாக்கடை ஆழத்தில்

எறிகிறான்

திரும்புகிறான்.

எடுப்பாரின்றி

சாலையில் நடுவாந்திரம்
துணி போர்த்திய பிரேதம்.

சற்றுத் தள்ளிக்
கிடக்கிற வாகனத்தின்

பதிவெண்ணை சரிபார்க்கிறார்

போக்குவரத்துக் காவலர்

 

குழுமியவர்களின் பரிதாபம்

வீழ்ந்தவனோடு
சேர்த்து வீழ்த்தப்பட்ட

குடும்பத்தின் மீது இருக்கிறது.

 

கடந்து செல்கிறவர்கள்

போகிறபோக்கில்
தத்தமது அனுதாபத்தை

பதிவுசெய்து  விரைகின்றனர்.

 

ஒரு சேதியாய்
இதனை சொல்லமுயல்கையில்

சில வார்த்தைகளால்

தொண்டைக்குழியொன்று

அடைபட்டிருக்கக் கூடும்.

 

ஒரு விபத்தின்

வெவ்வேறு திசைகளிலிருந்து

வெவ்வேறு கண்ணீர்க்கு உரியவர்கள்.

கிளம்பிக் கொண்டிருக்கக் கூடும்

 

சிலர் சிலருக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில வரிசைகளில் நிற்கத்துவங்கியிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில வேலைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில ஞாபகங்களைக் கோர்க்கத் தொடங்கியிருக்கக் கூடும்.

 

சுற்றி நிற்கிற கூட்டம்

தனக்கானதென்றோ

தனக்கில்லையென்றோ

எந்தக் கேள்வியுமின்றிக் கிடக்கிறான்

ப்ரேதமானவன்.

 

சட்டைப்பைக்குள்

ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது

அவனது செல்ஃபோன்.

•••