Category: கவிதை

கவிதைகள் – றியாஸ் குரானா கவிதைகள்

 

றியாஸ் குரானா கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

கவனயீனமாய் கொல்லப்படலாம்

 

 

இரவின் கடைசிப் படிக்கட்டில்

அமர்ந்திருக்கிறேன்

பகலின் எல்லைக்குள்

கால்கள் அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன

பகலுக்குள் இறங்கி

வெகு நேரங்களுக்குப் பின்புதான்இ

இரவு உதிர்ந்த இலை

பகலின் ஓரத்தை தாண்டி

வந்து கொண்டிருக்கின்றது

பழுப்பும் பச்சையுமாக

அதன் நிறத்தை வெளிப்படுத்தியது

இன்னும் சில நாட்கள்

மரத்திலே இருக்க வேண்டிய

வயதுதான் அதற்கு

செடியில் இருந்த போது

இலையின் கீழ்இ

மறைவாக உறங்கிய எறும்பு

இன்னும் கனவிலே இருக்க வேண்டும்

காற்று ஒத்திவிட

தரையில் புரண்டு

குப்புறக் கிடந்தது இலை

அதன் முகட்டில்இ

கண் விழித்த எறும்பு

மலையொன்றில்

சிக்கிவிட்டதைப் போல

திகைத்து நின்றது

தப்பிக்கும் முயற்சியில்

மலையெங்கும் அலைந்தது

இலையின் அருகில்

எனது கால்கள்

நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

 

*

 

 

 

எல்லாமே சரியாக நடந்தன

அச்சுறுத்தும் தொனியில்…

நாய்களைக் குரைக்கச் செய்தேன்

வீட்டைச் சுற்றி

நடமாடவிட்டேன்

பலநூறு காலடிகளைக் கொண்டு

கலவரம் நிறைந்த சப்தங்களை

தொடர்ச்சியாக எழுப்பினேன்

தூக்கமற்ற காவலர்களை

ஆயுதங்களுடன் காவலுக்கு நிறுத்தினேன்

நகர்ந்து சென்று,

அவர்களுக்கருகில் நிற்கும்படி

மரங்களிடம் வேண்டிக் கொண்டேன்

முதலில் அலுமாரியைப் பூட்டினேன்

என்னால் கூட,

கண்டுபிடிக்க முடியாத இடத்தில்

அதன் சாவியை

மிகக் கவனமாக தொலைத்தேன்

வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையாகப்

பூட்டி, அனைத்துக் கதவினருகிலும்

நான் ஒருத்தனே

காவலர்களாக நிறுத்தப்பட்டேன்

மிகக் கவனமாக

பாதுகாப்பாக

இப்படி எல்லாமே சரியாக நடந்தன

அவன் திருடிச் செல்லுவதற்கு ஏதுவாய்..

நான் என்ற

இன்னொருவன்தான் அந்தத் திருடன்.

*

கள்ளச் சாட்டு

பிரிந்துவிடுவதற்கு

முடிவெடுத்த பிறகு

முதன்முதலாக சந்திக்கிறோம்

கசப்பின் காரணங்களை

பக்கம் பக்கமாக வாசிக்கிறாள்

ஏமாற்றங்களை

உரத்துப் படிக்கிறாள்

தொல்லைகளின் அறிக்கையை

பல பக்கங்களில் எழுதிச் சமர்ப்பிக்கிறாள்

தொந்தரவுகளைப் பற்றி

ஒவ்வொன்றாக கதைசொல்கிறாள்

எல்லாவற்றையும் நான்

எதிர்க்கருத்துச் சொற்களில்

விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்

புத்தகம் மூடப்பட்டது

அவள் கண்களின் எல்லையைத்

தாண்டிச் சென்று கொண்டிருக்கிறாள்

அவசர அவசரமாக,

நினைவுகளை ஆய்வு செய்து

இருவர் பற்றிய தகவல்களையும்

பரஸ்பரம் அpக்கிறோம்

அழிக்க முடிந்தால்,

அன்பே என்று

புதிதாய் சந்திக்கலாம்

ஆனால்,

முன் எப்போதும் அறிந்திராதவர்களாக

நாங்கள் நடிப்பதாக

எங்கள் குழந்தை

குற்றம் சாட்டிக்கொண்டே

இருக்கும்.

பழைய தம்பதியினர்தான்

எனினும், புதிது புதிதாக

ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்க

கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

*

மரணிக்காத ஆசிரியன்

பறவையைப் பற்றி

எழுதிய பிரதியில்

அது இல்லாமல் போனது கண்டு

நீங்கள் வியப்படைய வேண்டாம்

நமது தேவைக்காக

நமது அவசரத்திற்காக

வரும்படி

பறவையை கட்டாயப்படுத்த முடியாது

அதற்க்கு வேலைகள் இருக்கலாம்

அல்லது தான் விரும்பிய நேரத்தில்

பிரதிக்கள் வரலாம்

பறவையைப் பிரதிக்குள் வைத்து

வாசிக்க வேண்டுமென்ற

விதிகள் ஏதுமில்லை

வாசிப்பதற்கென்று,

பிரதிக்குள் அடைத்து வைக்கவும் கூடாது

உங்கள் வாசிப்பு பிடித்திருந்தால்

சில வேளை,மனம் விரும்பி

பிரதிக்குள் வரவும் வாய்ப்பிருக்கிறது

வானத்தில், பறந்து கொண்டிருக்கும்

பறவைகளில் ஏதாவதொன்றைப் பார்த்து

அதுதான், பிரதிக்குள்

இருக்க வேண்டியப றவை என

முடிவெடுத்துவிடவும் வேண்டாம்

பிரதியைச் சுற்றி

மிக அருகில் வட்டமிடுகிறதே

அதுகூட பிரதிக்கான

பறவையாக இல்லாமல் போகலாம்

பிரதிக்குள் பறவை பற்றி மட்டுமல்ல

அது வெளியேறிவிடும் படியும்

எழுதினேன்.

உண்மை, யாருக்கும் கேட்காத வண்ணம்

மௌமாக கூவிக்கொண்டு திரிகிறது

பிரதியின் பறவை.

***

கவிதை – சபரிநாதன் கவிதை

சபரிநாதன் கவிதை

பதினொரு காதல்கவிதைகளில் ஒன்று

உறங்கும் செவிமடலடிதனில் அசையுது கூந்தற்பிரிகள்

எனக்கே கேளாத குரலில் சொல்லிக்கொள்கிறேன்

காற்று இருக்கிறது அது

உள்நுழைந்து குளிர்ந்து உயிரெரித்து வெளிவருகுது மூச்சு

பிறையசைவில் மிளிருது கால்நகங்கள்

ஒளி இருக்கிறது

காலடியில் அமர்ந்திருக்கும் என் முன்னே இவ்வுடல்

எங்கோ ஓர் இடத்திற்கான பாலமென நீளுது

வேறொரு கண்டத்தில் விழித்த அலைமீது

மிதந்துவரும் எரிமுகடுகளென மௌனமான முலைகள்

வந்துகொண்டேயிருக்குது;நேரம் இருக்கிறது

அந்த ஓரிடமும் இருக்கிறது

அன்னை இடைவிட்டு இறக்கப்பட்ட கணந்தொட்டு நாம்

இழுத்துநடந்த நிலம் மணற்றுகளாய் சரியுது

குதிபாதத்திலிருந்து வெளிர்விரிப்பிற்கு

தூரம் இருக்கிறது

ஒருசிறு மூளைக்குள் ஏதென்றில்லாத நினைப்பு திடுமென்று

எம்பிப் பறக்குது மழைக்குருவி

திவலை சொட்டுது கற் சிலை மேலே போர்த்துவதற்காக நான்

தேடுகிறேன் என்னிடம் உள்ளதிலேயே கனங்குறைந்த கம்பளியை

எதுவுமில்லை உசுப்ப;காதல் இருக்கிறது

அவளும் விரும்பமாட்டாள் எழும்ப;கனவு இருக்கிறது

எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் ஆம் சொல்லுந்தருணம் ஒன்றும்

விதி என்ற மற்றொன்றும் இருப்பதால்

காரணம் ஏதுமின்றி பெருவெடிப்பைப் போலே

எந்தக் காரணமுமின்றி விலகும் இமைகள் அப்பொழுது

எங்கள் வீட்டின் மேற்கூரை இருக்கும் உட்சுவரில்

வெள்ளை வண்ணம் பூசப்பட்ட எனது அறை இருக்கும் அங்கே

துயரமேயில்லாத மனிதனின் சட்டையை அணிந்துகொண்டு

வெறுந்தரையில் நானிருப்பேன் அன்பே நீ கண்டுகொள்வாய்

உன் தூக்கத்துள் விதையாக

இக்கவிதை இருந்ததை

விழித்துக்கொண்டே தூங்கிவிடும் கைக்குழந்தையாக

நம் வாழ்வு இருப்பதை

கையிரண்டையும் விரித்து நீ எனை நோக்கி வருகையில்

இனி திறப்பதற்கு ஜன்னல் இல்லாத இவ்விடத்தில்

மண்டியிட்டுக்கூவுவேன்

‘இது விடிகாலை;உலகம் இருக்கிறது;எப்போதும் இருக்கும்’

தாயறியாது தின்பதற்கென்று ரகசியமாகச் சர்க்கரையை அள்ளிச்செல்லும்

சிறுமியென நம்மைப் பொத்திவைத்துக்கொண்டுள்ளது ஆகாசம்

ஒன்றல்ல ரெண்டல்ல அத்தனை கரங்களிலும்

.

கவிதை – சேரன் கவிதைகள்

சேரன் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

1.
கடவுளர்க்கு நிழல் உண்டா?
இருந்தாலும் யார் கண்டார்?
எம்
நெருப்புக்கும் கண்ணீருக்கும்
இல்லை.
*
2.
பொய்யில் நினைவேந்தல் செய்தால்
மழை பெய்து
கண்ணீரை நிறைக்காது
தீபத்தை இருளாக்கும்

3.
சுக்கிலத்தாலும் குருதியாலும்
வெற்றியை எழுதியவர்க்குப் பதிலாக
நாம் அனுப்பும் கணை

எது?
*

4.
உருவற்ற கவிதையின் உயிரை

தேடாதே
தீ பெருகும்.
*

கவிதை – கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

 

கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

இன்றைக்கு

 

காக்காய் கத்தி

இவ்வளவு நேரம் ஆகிவிட்டது.

காதில் விழவே காணோம்

உப்பு விற்கிறவரின் குரல்,

கோலப்பொடி விற்கிறவரின் குரல்.

என்னவோ ஆகத்தான் போகிறது

இந்த உலகத்துக்கு

இன்றைக்கு.

*

வீட்டு நடையில்

நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

அருகில் வந்து

ஒரு கருப்புக் கன்றுக்குட்டி

அசையாமல் என்னைப் பார்த்தது.

போய்விட்டது.

இது போதும் எனக்கு

இன்றைக்கு.

நீல வட்டத்தின் தடாகம்.

*

தீர்மானித்தபடியே

மழை துவங்கு முன்

அடுக்ககம் வந்துவிட்டாள்.

பொத்தான் அழுத்தி

மின் தூக்கி மேல் நகர்கையில்

ஆட்டோ விலகிச் செல்வதை

கேட்டாள்/பார்த்தாள்.

உப்பரிகைக் கொடியில்

உலர்ந்த ஆடைகளைச் சேகரிக்கையில்

பெரும் துளியிட்டு மழை துவங்கியது.

அவள் செல்லத் தொட்டியில்

பூத்திருந்தது வெண் சங்கு புஷ்பம்.

படுக்கையறையில் குவித்து

ஆடைகளை மடிக்கையில்

ஆளுயரக கண்ணாடி அழைப்பது போல

அந்தரங்கப் பெயரின் உச்சரிப்பு.

முற்றிலும் அகற்றிக் கொள்ளச் சொன்ன

இடவலக் குரலை விரும்பினாள்.

கீழ்ப்படிந்துகொண்டே வந்தவளின் காலடியில்

கழன்றுவிழுந்திருந்தன உள்ளாடைகள்.

கருப்புக் காப்பியா, பச்சைத் தேனீரா

என்பதைத் தீர்மானித்தாள்

மார்புக் காம்புகளில் ஒன்றைத் தொட்டு.

கொதிக்கிற பாத்திரத்தை அகற்றி

சுனையெனப் பொங்கும்

ஜ்வாலையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

.பழைய பாடல் ஒன்றைப்

பாடிச் சுழலும் போதும்

நீல வட்டத்தின் தடாகத்தில் குதிக்கும்

முன் தீர்மானத்தை எடுக்கவே இல்லை.

நிகழ்வது அனைத்தின் அசாதாரணம் உணர்ந்து

தனிமையின் பதற்றத்துடன் காத்திருந்த

பீங்கான் கோப்பையில்

மின்னலிட்டு நிரம்பத் துவங்கியது

அவள் மேல் பற்றிப் பெய்த

அந்தி மழை.

 

கவிதை – நான்கு கவிதைகள் – பாவண்ணன்

நான்கு கவிதைகள்

பாவண்ணன்

 

 

 

 

 

 

 

 

இன்று காலை

 

புறப்படும்  நேரம்

வழக்கமான  பேருந்தில்

எல்லாருமே இருந்தார்கள்

தாடிக்காரக் கிழவர்

திருநீறு  சுடர்விடும் மீசைக்காரர்

கண்ணாடியணிந்த கல்லூரிப்பெண்கள்

தலைமுடி கலைந்த ஜிப்பாக்காரன்

மண்வெட்டி இரும்புச்சட்டிகளுடன்

பின்னிருக்கை  பிடிக்கும் சகோதரர்கூட்டம்

மல்லிகைச்சரம் தொங்கும் பின்னலுடன்

கலகலப்பாகப் பேசும் இளம்பெண்

கழுத்தில் சுடர்விடும்

அட்டிகை காசுமாலையை

தொட்டுத்தொட்டுப்  பார்க்கும் அம்மா

நகம்கடித்து

தனக்குத்தானே  பேசுவதுபோல

தெருவோரம் பார்த்தபடி

கைப்பேசியில்

விவரம்  சொல்லும் விற்பனையாளன்

காலைப்  பத்திரிகையை விரித்து

குறுக்கெழுத்துப்புதிர்  விடுவிக்கும் நண்பர்

தொலைக்காட்சித்தொடர்களின்

கதைவிமர்சனம்  செய்யும் பெண்கள்

காதோரம் முளைத்தெழுந்து

மார்பின்மீது  பற்றிப்படரும்

ஒலிவாங்கிக்கம்பியை  உருட்டி

சிரித்தும்  சினந்தும் கிசுகிசுக்கும் பெண்

புத்தகப்பை  சுமந்த சிறுமிகள்

எல்லாருமே இருந்தார்கள்

புன்னகையும் நாணமும் படர

ஒவ்வொரு நாளும்

கடைசிநொடியில் வந்து

முதல் இருக்கையில்  சரிந்தமர்ந்து

ஜன்னல்வழியே

கணவனுக்குக் கையசைத்துச் சிரிக்கும்

கர்ப்பிணிப்பெண்ணைத் தவிர

***

அந்தரத்தில் மிதந்த ஓவியங்கள்

வட்டப்பாதையில்  நடந்துமுடித்து

கல்இருக்கையில்  அமர்ந்த அம்மா

ஆடிக்கொண்டிருந்த  சிறுமியை அழைத்தாள்

பூச்செடிகளுக்குப் பின்னாலிருந்து

தலைநீட்டி சிரித்த சிறுமி

கைவிரல் உயர்த்தி

என்னவென்று  கேட்டாள்

புன்னகை மாறாத அம்மா

விரல்களால்

காற்றில்  எழுதிக்காட்டினாள்

கண்சிமிட்டிய  சிறுமி

இடுப்பையும் தலையையும் வளைத்து

ஏராளமான பதில்சித்திரங்களை

மாற்றிமாற்றி  வரைந்தாள்

மீண்டும்  வேறொரு கேள்வியை

ஓவியம்போல தீட்டினாள் அம்மா

விரல்சலிக்காத சிறுமி

விழியுயர்த்தி

பதில்ஓவியங்களை  அவசரமாக எழுதினாள்

இருபக்கங்களிலிருந்தும்

தொடர்ச்சியாக  தீட்டப்பட்ட சித்திரங்கள்

எங்கெங்கும் மிதந்தலைந்தன

ஒரே கணத்தில்

பூங்கா  ஓவியக்கூடமானது

சில நிமிடங்களுக்குப்பிறகு

பூச்செடிகளைநோக்கி வந்த அம்மா

சிறுமியை  வாரியணைத்து முத்தமிட்டாள்

அவள் நெற்றியில் அரும்பியிருந்த

வியர்வை முத்துகளைத் துடைத்தாள்

அப்புறம்  இருவரும்

விரல்கோர்த்தபடி

பூங்காவைவிட்டு  வெளியேறினார்கள்

அவர்கள் தீட்டிய ஓவியங்களெல்லாம்

அந்தரத்தில் அலைந்துகொண்டே இருந்தன

***

முகம்

 

விபத்தில் அடிபட்டவனைத் தூக்கிச்செல்லும்

அவசர ஊர்தி  கடந்துபோனது

வெட்டப்பட்ட வாழைமரமெனத் தொங்கிய

உடல்முழுதும்  ரத்தக்கோலம்

அவன் உயிர்பிழைத்துவிடவேண்டுமென

மனமுருக வேண்டிக்கொண்டேன்

என் பயணம்  முழுதும்

நிழலென  மிதந்துகொண்டிருந்தது

அவன் சிதைந்த  முகம்

அவன் காதலி  அவன் அலுவலகம்

அவனை நம்பியிருக்கும்  தம்பிதங்கைகள்

எல்லாரைப்பற்றியும்  நினைவுவந்தது

அவன் உயிர்

மிகமுக்கியமானது என்று சொல்லிக்கொண்டேன்

ஆறுதலாக ஒரு சொல் மிதக்க

அஞ்சவைத்து  மிதந்தது மற்றொரு சொல்

பத்தாண்டுகளுக்கு  முன்பாக

விபத்தில் அடிபட்டு இறந்துபோன

நண்பனின்  முகம் நினைவில் படர்ந்தது

அரளiவிதையை அரைத்துக் குடித்து

தற்கொலை செய்துகொண்ட

பள்ளiத்தோழியின் முகமும் அசைந்தெழுந்தது

அகால மரணமடைந்தவர்கள்  ஒவ்வொருவராக

ஆழ்மனத்திலிந்து எழுந்து வந்தார்கள்

துயரம்  படர்ந்த முகங்களுடன்

என்னைச் சுற்றிச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள்

எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் பேசினார்கள்

எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் கேள்வி கேட்டார்கள்

எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் கண்ணீர்விட்டு  அழுதார்கள்

ஐயோ போதுமே என்று

காதுகளை மூடி நிமர்ந்தபோது

உதடுகள் அசையாமல் உற்றுப் பார்த்த

விபத்தில் சிதைந்த முகம்கண்டு உறைந்தேன்

***

வாசலில் விழுந்த பறவை

 

தற்செயலாக

வாசலில் விழுந்த ஒரு பறவை

காலூன்றி  நிற்க முயற்சித்து

தடுமாறித் தடுமாறி விழுகிறது

இடைவிடாமல்

சிறகுகளை  அடித்துக்கொள்கிறது

ஐயோ எனத் தாவி

அள்ளியெடுத்து

நீவித்தந்த  விரல்உதறி

நழுவிநழுவி  விழுகிறது

அதன் வேதனையோ  காணப் பொறுக்கவில்லை

நொண்டிநொண்டி

நடந்து  செல்வதிலும்

பறப்பதிலும்தான்

அதன் கவனம்  குவிந்திருக்கிறது

எப்படிப்  பெறுவதோ அதன் நம்பிக்கையை

விடையறியா வலியில் துவள்கிறது மனம்

சில கணங்களுக்கு  முன் பார்த்தேன்

பாடி முடித்த  ஆனந்தத்தில்

தாழ்வான மரக்கிளையில்

துள்ளித்துள்ளி  நடந்துகொண்டிருந்தது

அதன் சிறகின்  மஞ்சள் அழகால்

மாலைப்பொழுதே  வசீகரமானது

அதன் சின்னச்சின்ன நடை

அழகான ஒரு  சித்திரம்

எங்கிருந்தோ பறந்துவந்த கூழாங்கல்

எதிர்பாராமல்  அதை வீழ்த்திவிட்டது

எவ்வளவோ தடுமாற்றம்

எவ்வளவோ வேதனை

எப்படியோ  எழுந்து பறந்தோடிவிட்டது

•••

கவிதை கணேசகுமாரன் கவிதைகள்

கணேசகுமாரன்  கவிதைகள்

 

 


 

 

 

 

சர்ப்பச்சொல்

சரசரவென நெளியும் 
கருநிற நாகம் 
இடையின் இடையில் கொத்திக் கொத்தி 
செத்துப்போகிறது 
விஷம் தின்று பிழைக்கும் 
ரசவாதியின் கனவில் 

ராத்திரி தூதென அனுப்பிய மகுடிச் சொற்கள் 
வந்து சேர்ந்ததா உன்னிடம் 

திறவாத இமைகளுக்குள் 
தேங்கிய இந்திரியம் துடைக்க 
நகங்களில் முளைக்கிறது 
பிளவுண்ட நாவின் முள் 
கருக்கலில் தினமும்

*

 

பறவை 

இசை உண்டு வாழும் பறவையின் 
சாகசம் கைகூடவில்லை 
தண்ணீரையும் பாலையும் பிரித்தருந்தும் 
சாமர்த்தியம் வசப்படவில்லை 
துணையின் பிரிவினைத் தகிக்கமுடியாமல் 
சிறு பாறை விழுங்கி விழுந்து சிதறும் 
மனோதிடம் வாய்க்கவில்லை
பறந்து அலைந்து திரிந்தாலும் 
வளர்ந்த இடம் திரும்பும் 
விசுவாசம் நிலையாயில்லை 
ஒரு கூண்டில் அடைபட்டு கொஞ்சம் சொற்கள் 
கொஞ்சிப் பேசி பழகவில்லை 
இருப்பதும் பறப்பதும் வானமென்று தெரிகிறது 
எத்தனை முறை எரிந்தாலும் 
மீண்டும் எழுந்து பறக்கும் 
சாம்பல் சாபம் மட்டும் 
அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது விமோசனமின்றி

*

பிரச்சனை 

வண்ணத்துப் பூச்சிகள் நிறைந்த வனத்துக்கு 
என்னை இடம்பெயரச் செய்யுங்கள் 
கருகிய புல்லாங்குழல் என் கண்ணுக்கு காணக் கிடைக்கும் 
நிறைநிலா இரவுகளைப் பரிசளியுங்கள் 
இமை திறவா நாய்க்குட்டியின் மார்கழிச் சடங்கில் 
பங்கேற்பேன் நான் 
பூக்களின் வாசனை பொதிந்த ஒலி நாடாவினை 
எனதறையில் சுழலவிடும்போது 
நேற்றிரவு பிறந்து இறந்த ஈசல்களுக்காக 
கண்ணீர் அஞ்சலி வாசித்துக் கொண்டிருப்பேன் 
மூன்றாம் நாளில் உயிர்ப்பித்த கதையை 
ஆனாந்தம் பொங்க அறிவிக்கும் போதெல்லாம் 
முள்முடியும் ஆணியும் சிலுவையும் களையாத
பிதாவின் உறைந்த கண்களில் நான்
என்னதான் உன் பிரச்சனை என்கிறீர்கள் 
ஆமையின் ஆயுளினை
வரம்பெறாத ஈசல்கள் வாழும் உலகில் 
சிலுவையை விரும்புவனின் வாதையை
பிரச்சனையென்கிறீர்கள்.

***

கவிதை – ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்

 

ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

இருப்பின் இன்மை

உனது இருப்பை
உறுதிப்படுத்தும் செய்கையென
புறந்தள்ளப்படும் இச்சொற்கள் யாவும்
அன்பை பரிசீலப்பதாகவே..

யாவற்றிற்குமென நீ பிடித்திருக்கும்
மௌன துர்தேவதையை
எனது உயிர்த்தாவரத்திற்கு
உண்ணக்கொடு

எரியும் வனம் அணைய

உதடுகளைப் புணரலாம்
வந்துவிடு,

இல்லை இன்னும்
அதிக அவகாசமொன்றும் நம்மிடம்

*

பனிக்காடு!

இளம் மழைக்காலையொன்றின்

ஒரு புறம் நீயும்
கோடைநேரச் சாலையொன்றின்
ஒரு புறம் நானும்

நிரம்ப நின்று கொண்டு
பதட்டப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்
அந்தரங்கமாய் இறுகப் பிணைந்திருக்கும்
வேர்களின் நுனியை!

*


கவிதை – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதை – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 

 

 

 

 

ஈரக் கனாக்கள்

 

ஈரம் கசியும் புல்வெளியெங்கிலும்

நீர்ப்பாம்புகளசையும்

தூறல் மழையிரவில் நிலவு

ஒரு பாடலைத் தேடும்

வௌவால்களின் மெல்லிய கீச்சிடலில்

மூங்கில்கள் இசையமைக்கும்

அப் பாடலின் வரிகளை

முகில்கள் மொழிபெயர்க்கக் கூடும்

ஆல விருட்சத்தின்

பரந்த கிளைக் கூடுகளுக்குள்

எந்தப் பட்சிகளின் உறக்கமோ

கூரையின் விரிசல்கள் வழியே

ஒழுகி வழிகின்றன

கனாக்கள்

நீர்ப்பாம்புகள் வௌவால்கள்

இன்னபிறவற்றை

வீட்டுக்குள் எடுத்துவரும் கனாக்கள்

தூறல் மழையாகிச் சிதறுகின்றன

ஆவியாகி

பறவைகளோடு சகலமும் மௌனித்த இரவில்

வெளியெங்கும்

***



கவிதை – வேல் கண்ணன் கவிதை

வேல் கண்ணன் கவிதை
மெளன தவம்
நீ
சொல்லிக் கொடுத்தவைகளிலிருந்து
சேகரித்தவைகளை புழங்கத் தொடங்கிவிட்டேன்

பாலை கடந்த பயணமாகட்டும்

ஆழிப்பேரலை சூழ் நிலமாகட்டும்
நித்திரையற்ற இரவாகட்டும்
என்னுடனே நிற்கிறது
விழிக் கருவளையமாய்
கானகத்தில்
பறவைகளின் ஒலியிலும்
விலங்குகளின் சப்தங்களிலும்
வேடுவனின் சீழ்கையிலும்
சலசலத்து ஓடும் நதியின்
பாடலாகவே
தனித்து ஒலித்தபடியே
தொடர் தவம் செய்கிறது
கற்றறியா உன் மெளனம்
*

கவிதை- ஷாஅ 5 கவிதைகள்

கவிதை- ஷாஅ 5 கவிதைகள்

 

 

 

 

 

வரும்வரை ஏணி

ஏணி ஒன்று வேண்டும்
ஏன் எதற்கு எல்லாம் கேட்காதீர்கள்
கீழிறங்குவேன்
தள்ளி வைத்து இன்னும் மேலே போவேன்
சாய்வாகப் படுத்த சுவற்றுக்கு
வெள்ளை பூசுவேன்
உயரே முடுக்கி
இமயம் குளிரில்
சுத்தப் பனிக் கட்டி
கொண்டு தருவேன்
கண்புகா வெளியில்
கிடையாக நிறுத்தி
வானில் ஊஞ்சலாடுவேன்
மீண்டும் வரும்வரை ஏணி இதை
பிடித்திரு நீ

முக்கிய பாடம்

கால் வாசி
சூரியனுக்கும் சூரியனுக்கும்
மத்தியில்
படத்தில் குடிகொண்ட
பாம்பைக் காட்டி
கால் கால் கால் ம் நுழைத்து
உறவின் நீண்ட
புள்ளியை
வளைத்து நெளித்து
தட்டிக் கொண்டிருக்கும் தச்சனின்
ஒலியைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்

யுஷ்!
படிக்காத பாடம்

முயல் ஒன்று நுழைந்தது
ஒண்ணாங் கிளாசில்

கூடவே புகுந்து
நுனிப்புல்
அதையும் இதையும் மேய்ந்துகொண்டே
மெல்லப் படிஏறி
ஏகச் சுற்ற நெரிசலில்
தன் பாரமே தன் முதுகாக
நகர்கிறது
இந்த ஆமை
அவ்வப்போது திரும்பித் திரும்பி

லாங்பெல் எப்போது அடிக்கும்
பரபரக்கும் கால்களுடன்
வகுப்பறையில் முயல்கள்
பந்து

யார் வீசியது உள்ளே
இந்தப் பந்து

திரும்பிப் பார்க்காமல்
யாரோ ஒரு பையனாக
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் என்
முழங்கால்வரைக்கும் ஒரே புழுதி

கிணற்றடியில் வாளி இறைத்து
கழுவிக்கொள்கிறேன்

நீரில் மண்ணும்
மண்ணில் நீரும்
நீண்டு செல்லும் தாரை
மிதித்து
மெல்ல நுழைந்து கொள்கிறேன்

உள்ளே
உருள்கிறது பந்து

 

உதடு படும் வானில்

உதடு படும் வானில் பல
முத்தம்

மிதந்து போகிற
ஒவ்வொன்றையும்
மலையின் முகடுகள் தடுக்கவில்லை
மரத்தின் கிளைகள் பிரிக்கவில்லை
மறித்து நீ
இடை நிற்காதே

தானாக வந்து தானாகத் தொடுவது
நீயாகவும் இருக்கலாம்
எப்போதும் பராமரித்துக்கொள்
மூடிய தருணத்தையும்
மெல்லத்
திறக்கும் அதிர்வையும்

முத்தங்கள் சூழ்ந்த
மலை
தொடும் வானமும்
மரம் தொடும் வானமும்
ஒன்றல்ல
ஒன்றும் அல்ல