அஷமஞ்சா பாபுவின் நாய் / சத்யஜித் ரே பெங்காலியிலிருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் – சத்யஜித் ரே. / தமிழில் – ஸ்ரீதர்ரங்கராஜ்

[ A+ ] /[ A- ]

download (21)

ஹஷிமாராவில் உள்ள ஒரு நண்பரின் வீட்டிற்கு செல்லும்போது, அஷமஞ்சா பாபு தன் நெடுநாளைய அவாவினைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. பவானிபூர், மோஹினிமோஹன் சாலையில் உள்ள ஒரு சிறிய ஃப்ளாட்டில்தான் அஷமஞ்சா பாபு குடியிருந்தார். லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலை, அலுவலகத்திற்கு கல்கத்தாவின் நெரிசலான பஸ்ஸிலோ, ட்ரெய்னிலோ சண்டை போடாமல் வீட்டிலிருந்து கால்நடையாகவே ஏழு நிமிடத்தில் போய்விடலாம் என்று அமைந்தது அவர் அதிர்ஷ்டம்தான். எனவே பாபுவின் வாழ்க்கை கவலைகள் இல்லாதது, அவரும் ‘வாழ்க்கை தனக்கு இவ்வாறு அமையாதிருந்தால்’ என்றெல்லாம் யோசித்து அலட்டிக் கொள்கிறவரில்லை. ஆக மொத்தத்தில் இருப்பதில் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்கிறவர். மாதத்திற்கு இரண்டு ஹிந்திப்படம், ஒரு டஜன் சிகரெட் பாக்கெட், வாரம் இரண்டுமுறை மீன் – இது அவரை சந்தோஷப்படுத்தப் போதுமானது. அவரைத் தொந்திரவு செய்து கொண்டிருந்த ஒரே விஷயம், ஒரு துணை இல்லாததுதான். சில நண்பர்கள் மற்றும் சொந்தக்காரர்களோடு வாழ்க்கையைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் பிரம்மச்சாரியான அவருக்கு, ஒரு நாய், தனக்குத் துணையாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. இரண்டுவீடு தள்ளி இருந்த தாலுக்தார் வளர்ப்பதுபோல, அல்சேஷன் போன்ற பெரியவகை நாய்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை. அவர் ஆசையெல்லாம், காலையும் மாலையும் அவர் பின்னால் சுற்றி வந்துகொண்டு, அவர் வேலைமுடிந்து வீட்டுக்கு வருகையில் வாலை ஆட்டியபடி வரவேற்று, அவர் இடும் கட்டளைகளை சிரமேற்கொண்டு செய்யும் ஏதேனும் ஒரு சிறியவகை நாய். பாபுவின் ரகசிய ஆசை என்னவென்றால் அவர் தன் நாயிடம் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசவேண்டும் என்பது. ‘ஸ்டாண்ட் அப்!’, ‘சிட் டௌன்’, ‘ஷேக் ஹேண்ட்ஸ்!’ – அவருடைய இக்கட்டளைகளை அது கேட்டு நடந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! அஷமஞ்சாபாபு, நாய்கள் ஆங்கில இனத்தைச் சேர்ந்தவை என்று நம்ப விரும்பினார். ஆம், ஒரு ஆங்கில நாய், அதற்கு அவர் எஜமானன். அந்த எண்ணமே அவருக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தது.

மழை தூறலாக விழுந்துகொண்டிருந்த ஒருநாளில், ஹஷிமாராவில் உள்ள சந்தைக்கு ஆரஞ்சுப் பழங்கள் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, சந்தையின் மூலையிலுள்ள குட்டையான இலந்தை மரத்தடியில் பூட்டானைச் சேர்ந்த ஒருவன் கையில் சிகரெட்டோடு அமர்ந்திருந்தான். கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டபோது ஒரு புன்னகை செய்தான். பிச்சைக்காரனா? அவன் உடைகள் அவனை அப்படித்தான் நினைக்க வைத்தது. உடைகளில் குறைந்தது ஐந்து தையல்போட்ட இடங்கள் இருந்ததை பாபு கவனித்தார். ஆனால் பிச்சைப்பாத்திரம் எதுவும் அவனிடத்தில் இல்லை. பதிலாக, பக்கத்தில் காலணிகள் வைக்கும் அட்டைப்பெட்டியில் இருந்து நாய்க்குட்டி ஒன்று எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘காலை வணக்கம்’’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான், கண்கள் சிரிக்கும்போது கீறலாக மாறின. பாபுவும் மறுபடி வணக்கம் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

‘பை டாக்? டாக் பை? வெரிகுட் டாக்’, பெட்டியில் இருந்த நாயை எடுத்து தரையில் விட்டான், ‘வெரி சீப், குட் டாக், ஹேப்பி டாக்’.

நாய்க்குட்டி வெளியே வந்ததும் தன் உடலில் இருந்த மழைத்துளிகளை உலுக்கி உதறிவிட்டு பாபுவைப் பார்த்து தன் இரண்டு இஞ்ச் வாலை வேகமாக ஆட்டியது. பாபு அதனருகில் சென்று குனிந்து தன் கைகளை நீட்டியதும் தன் இளஞ்சிவப்பு நாவால் அவர் கைகளை நக்கியது, நட்பான நாய்தான்.

“விலை என்ன? ஹவ் மச்?”

“டென் ருபீஸ்”

சிறிதுநேர விவாதத்திற்குப்பிறகு ஏழு ஐம்பதுக்கு இறங்கிவந்தான். காசைக் கொடுத்ததும் பாபு நாய்க்குட்டியை அதே பெட்டிக்குள் வைத்து, மழைத்துளி படாமலிருக்க மூடி, ஆரஞ்சுப் பழங்களை மறந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

ஹஷிமாரா ஸ்டேட் வங்கியில் வேலைபார்க்கும் பிரேன் பாபுவுக்கு தன் நண்பனுக்கு ஒரு நாய் வாங்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது தெரியாது என்பதால் பெட்டிக்குள் இருந்த நாயைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியமும் கவலையும் உண்டானது. ஆனால், விலையைக் கேட்டதும் ஆறுதலான பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார். மெலிதாய் கடிந்துகொள்ளும் தொனியில், “இந்த நாட்டுநாயை வாங்க ஹஷிமாரா வரை வர வேண்டுமா? பொவானிபூரிலேயே வாங்கியிருக்கலாமே?”

ஆனால் அது உண்மையில்லை என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியும். அவர் அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள நாட்டு நாய்களைப் பார்த்திருக்கிறார். எந்த நாயும் அவரைப்பார்த்து இப்படி நட்போடு வாலை ஆட்டியதோ அல்லது கைவிரல்களை நக்கியதோ கிடையாது. பிரேன் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும். இந்த நாய் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. ஆனால் அது நாட்டுநாய் என்று தெரிந்ததில் அஷமஞ்சா பாபுவுக்குச் சற்று ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது, அதைச் சொல்லவும் செய்தார். ஆனால் பிரேன் பாபு உடனே கிண்டலான குரலில், “உயர்சாதி நாய்களை வளர்ப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியுமா உனக்கு? உன் சம்பளத்தில் பாதியை மிருக வைத்தியருக்கு கொடுத்துவிட வேண்டியிருக்கும். இந்தவகை நாய்களால் உனக்கு அந்தத்தொல்லை இல்லை. இவைகளுக்கென்று தனி உணவுப்பழக்கம் கிடையாது . நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ அதையே இதுவும் சாப்பிடும். ஆனால் மீன் மட்டும் கொடுக்காதே. மீன் பூனைகளுக்குத்தான்; மீனின் எலும்புகள் நாயை சிரமப்படுத்திவிடும்”.

கல்கத்தாவுக்கு வந்ததும், அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு நாய்க்குட்டிக்கு ஒருபெயர் வைக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. அது ஒரு ஆங்கிலப் பெயராக இருக்கவேண்டுமென்று நினைத்தார், ஆனால் டாம் என்ற பெயரைத் தவிர வேறு எந்தப்பெயரும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. பிறகு, ஒருநாள் அந்தக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென, அது பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பதால் ப்ரௌனி என்பது பொருத்தமான பெயர் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் ஒருவரிடம் இருந்த ஆங்கிலேயத் தயாரிப்பான கேமெராவுக்குப் பெயர் ப்ரௌனி, எனவே அந்தப் பெயரும் ஆங்கிலமாகத்தான் இருக்கமுடியும். பெயரை முடிவு செய்த கணமே, அதை நாய்க்குட்டியின் மேல் பரீட்சித்துப் பார்த்தார், உடனே அது பிரம்பு முக்காலியில் இருந்து தவ்வி, அவர் அருகில் வந்து வாலாட்டியது. அஷமஞ்சா பாபு இப்போது, “சிட் டவுன்.” என்றார், உடனே அது பின்னங்காலில் உட்கார்ந்து வாயைத் திறந்து சின்னதாகக் கொட்டாவி விட்டது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, ப்ரௌனி நாய்களுக்கான போட்டி ஒன்றில் புத்திசாலித்தனத்திற்கான முதல் பரிசைத் தட்டிச்செல்வது கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

அவருடைய வேலைக்காரன் பிபினும் நாய்களை விரும்புபவனாக இருந்தது அவரின் அதிர்ஷ்டம். அஷமஞ்சா பாபு வேலைக்குப் போனதும், ப்ரௌனியைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை அவனாகவே ஏற்றுக்கொண்டான். அஷமஞ்சா பாபு, பிபினை எச்சரித்திருந்தார், நாய்க்கு கண்டதையும் கொடுக்கக் கூடாது. ‘அப்புறம் அவன் தெருவுக்குச் சென்றுவிடாமல் பார்த்துக்கொள். இப்போதெல்லாம் கார் ஓட்டுபவர்கள் கண்ணுக்குப் பட்டை மாட்டிக்கொண்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள்.’ எவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு வந்தாலும் வேலைமுடிந்து திரும்பும்போது ப்ரௌனி அவரைப்பார்த்து அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் வேகமாக வாலாட்டும்வரை அவருக்குக் கவலையாகத்தான் இருக்கும்.

000

அந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஹஷிமாராவிலிருந்து வந்த மூன்றாம்மாதம். அதுவொரு சனிக்கிழமை, நவம்பர்மாதம் இருபத்து மூன்றாம் தேதி. அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் வேலையிலிருந்து திரும்பிவந்து, பழைய மரநாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தார். கட்டிலையும் பிரம்பு முக்காலியையும் தவிர அந்த அறையில் இருந்த ஒரே மரச்சாமான் அதுதான்; அது திடீரென அவருக்கடியில் உடைந்து, கைகால்களைப் பரப்பியபடி அவரைத் தரைக்கு அனுப்பியது. உண்மையில் அவருக்குப் பலமான அடி, சொல்லப்போனால் மரக்காலைப்போலத் தன் முழங்கையும் இடம்விட்டு நகர்ந்துவிட்டதோ என்று நினைக்கும்போது அந்த எதிர்பாராத சத்தம் வலியை மறக்கச் செய்துவிட்டது.

அது படுக்கையிலிருந்து வந்தது. ஒரு சிரிப்பொலி அல்லது சரியாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அதுவொரு இளிப்பு, அது தோன்றிய இடம் சந்தேகமே இல்லாமல் ப்ரௌனி, கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த அதன் உதடுகள் இன்னமும் வளைந்திருந்தன.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குப் பொதுஅறிவு சற்று விசாலமாக இருந்திருந்தால், நாய்கள் ஒருபோதும் சிரித்ததில்லை என்று தெரிந்திருக்கும். கொஞ்சமேனும் கற்பனைவளம் இருந்திருந்தால் இச்சம்பவம் அவர் தூக்கத்தைப் பறித்திருக்கும். இரண்டுமே அவரிடம் இல்லை என்பதால் அஷமஞ்சா பாபு, ஃப்ரீ ஸ்கூல் தெருவின் பழைய புத்தகக்கடை ஒன்றில் இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய All About Dogs என்ற புத்தகத்தோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு மணிநேரம் தேடியும் அந்தப்புத்தகத்தில் சிரிக்கும் நாய் பற்றிய தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனாலும் ப்ரௌனி சிரித்தது என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அதுமட்டுமல்ல, சிரிப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருப்பதால் சிரித்தது. இது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு, அவரது சிறுவயது நிகழ்ச்சியொன்றை ஞாபகப்படுத்தியது. சந்தர்நகோரிலுள்ள அவரது வீட்டிற்கு ஒரு மருத்துவர் வந்திருந்தார், அப்போது அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி உடைந்து விழுந்தது. அஷமஞ்சா பாபு அடக்கமுடியாமல் வெடித்துச் சிரித்தார் என்பதால் அவரது காதுகளைத் திருகினார் அப்பா.

புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ப்ரௌனியைப் பார்த்தார். அவர்களின் கண்கள் சந்தித்துக்கொண்டதும், ப்ரௌனி தன் முன்னங்காலை எடுத்துத் தலையணையில் வைத்து அவரைப்பார்த்து வாலாட்டியது, மூன்றுமாதத்தில் அதன் வால் ஒன்றரை இஞ்ச் வளர்ந்துவிட்டது. இப்போது அதன் முகத்தில் சிரிப்புக்கான சுவடே இல்லை. ஏன் இருக்கவேண்டும்? காரணமில்லாமல் சிரிப்பது பைத்தியத்தின் அடையாளம். ப்ரௌனி ஒரு பைத்தியம் பிடித்த நாயில்லை என்பதில் அஷமஞ்சா பாபு ஆசுவாசமாய் உணர்ந்தார்.

இது நடந்த ஒரு வாரத்திற்குள் இன்னும் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளில் ப்ரௌனிக்கு சிரிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. முதலாவது இரவினில் நடந்தது, ஒன்பதரை மணி வாக்கில். அஷமஞ்சா பாபு அப்போதுதான் ப்ரௌனி படுப்பதற்காக வெள்ளை விரிப்பொன்றைத் தரையில் விரித்திருந்தார், ஒரு கரப்பான்பூச்சி எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து சுவரில் அமர்ந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தன் செருப்பை எடுத்து அதன்மீது வீசினார். செருப்பு குறிதவறி மாட்டப்பட்டிருந்த கண்ணாடியில் இறங்கி, அதைக் கீழேயனுப்பி நொறுக்கியது. இம்முறை ப்ரௌனி சிரித்த சிரிப்பு, அவருடைய கண்ணாடி உடைந்ததற்கான இழப்பீட்டை விட அதிகமானது.

இரண்டாவது முறை வந்தது பெருஞ்சிரிப்பல்ல, சின்னதாய் ஒரு எக்கலிப்பு. எதுவும் நடக்கவில்லையே என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு ஏன் இந்தச் சிரிப்பு? அவரின் வேலையாள் பிபின் வந்ததும் அதற்கான விடை தெரிந்துவிட்டது. அவரைப் பார்த்ததும் புன்னகையோடு ‘உங்கள் காதுக்குப் பக்கத்தில் ஷேவிங் சோப்பு ஒட்டியிருக்கிறது, அய்யா’ என்றான். கண்ணாடி உடைந்து போனதால் சன்னல் கண்ணாடியில்தான் அவர் சவரம் செய்ய வேண்டியிருந்தது, கைகளை வைத்துப்பார்த்து பிபின் சொன்னது உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டார்.

அற்பமான விஷயங்களுக்குக் கூட ப்ரௌனி சிரிக்கிறது என்பது அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு ஆச்சரியமாகப் பட்டது. தபால் அலுவலகத்தில் அவர் மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர் சிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் ப்ரௌனியின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பிலும் அந்த எக்கலிப்பின் ஒலியிலுமே இருந்தது. நாய்களின் சிரிப்பு பற்றி All About Dogs எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கலாம், நாய்களைப் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா போல ஒன்று கிடைத்தால், நிச்சயமாக அதில் இந்த சிரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். பவோனிபூரில் இருந்த நான்கு புத்தகக்கடையிலும் – புது மார்க்கெட்டில் இருந்த அத்தனை கடைகளிலும் – அப்படியொரு என்சைக்ளோபீடியா கிடைக்கவில்லை. அஷமஞ்சா பாபு, திரு. ரஜனி சாட்டர்ஜியைப் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தார். அந்த ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர் அவர் தெருவில், பக்கத்திலேயேதான் வசித்து வந்தார். ரஜனிபாபு எந்தப்பாடத்தைப் போதித்தார் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஒரு பேராசிரியரின் படிப்பறையில் இருப்பது போலவே தடித்தடியான புத்தகங்கள் ஒரு அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார்.

000

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இந்தச் சாகசத்துக்குத் துணையிருக்கும்படி மௌனமாக துர்க்கையை வேண்டிக்கொண்டு, பேராசிரியர் சாட்டர்ஜியின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். நிறையமுறை அவரைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்திருந்தாலும், அவருக்கு இவ்வளவு அடர்த்தியான புருவங்களும், கரகரப்பான நடுங்கவைக்கும் குரலும் இருக்குமென்று தெரியாது. பேராசிரியர் அவரை வாசலோடு துரத்தவில்லை என்பதால் தைரியமாக உள்ளே நுழைந்து சோஃபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டார். பிறகு சின்னதாக ஒருமுறை இருமிவிட்டுக் காத்திருந்தார். பேராசிரியர் தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த செய்தித்தாளை வைத்துவிட்டு வந்திருப்பவரைக் கவனித்தார்.

“உன் முகம் பரிச்சயமானதாகத் தெரிகிறது.”

“நான் இங்கே பக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன்.”

“அப்படியா? என்ன விஷயம், சொல்லு.”

“உங்கள் வீட்டில் ஒரு நாயைப் பார்த்திருக்கிறேன்: அதனால்தான். . .”

“அதனாலென்ன? எங்களிடம் இரண்டு இருக்கிறது ஒன்றல்ல.”

“ஓ. . . என்னிடமும் ஒன்று இருக்கிறது.”

“உனக்கு என்ன ஊரிலுள்ள நாய்களை எண்ணும் வேலையா?”

அஷமஞ்சா பாபு அந்தக்கேள்வியில் இருந்த எள்ளலைக் கவனிக்கவில்லை. “நான் தேடிக்கொண்டிருப்பது உங்களிடம் இருக்குமா என்று பார்க்கவந்தேன்.” என்றார்.

“என்ன அது?”

“உங்களிடம் நாய்கள் பற்றிய என்சைக்ளோபீடியா இருக்கிறதா?”

“இல்லை. என்னிடம் இல்லை. அது உனக்கெதற்கு?”

“அதிலே பாருங்கள். . . என் நாய் சிரிக்கிறது. ஆகவே நாய்கள் இப்படிச் சிரிப்பது இயற்கையானதுதானா என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். உங்களுடைய நாய்கள் சிரிக்கின்றனவா?”

அறையில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம் எட்டு அடித்து ஓயும்வரை பேராசிரியர் நிலைகுத்திய பார்வையில் அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்தார். பிறகு “உன் நாய் இரவில் சிரிப்பதுண்டா?” என்று கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, ஆமாம், இரவிலும்தான்.”

“போதைவஸ்துக்களில் உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? கஞ்சாவினால் மட்டும் இப்படிப்பட்ட விளைவுகளைக் கொடுக்கமுடியாது. ச்சரஸ், ஹஷிஷ் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்வாயோ?”

அஷமஞ்சா பாபு தனக்குள்ள ஒரே கெட்டபழக்கம் புகைபிடிப்பதுதான் என்று அடங்கிய குரலில் சொன்னார் – நாய் வந்ததிலிருந்து அதையும் கூட வாரத்திற்கு மூன்று பாக்கெட்டிலிருந்து இரண்டாக்கி விட்டதைத் தெரிவித்தார்.

“ஆனாலும் உன் நாய் சிரிக்கிறது என்கிறாய்?”

“அது சிரிப்பதை என் கண்களால் பார்த்தும் காதால் கேட்டுமிருக்கிறேன்.”

“கவனி”. பேராசிரியர் சாட்டர்ஜி தன் கண்ணாடியை கழற்றினார், அதைத் தன் கைக்குட்டையால் துடைத்து, மீண்டும் மாட்டிக்கொண்டு அஷமஞ்சா பாபுவை உன்னிப்பாகப் பார்த்தார். பிறகு வகுப்பில் விரிவுரையாற்றும் தொனியில் உணர்ச்சி முழக்கமிட்டார்:

“இயற்கையின் அடிப்படை விதிகள் குறித்து உனக்கிருக்கும் அறியாமையைக் கண்டு வியக்கிறேன். கடவுளால் படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் மனிதனே சிரிக்கத் தெரிந்தவன். இது மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் ஹோமோசேப்பியன்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று. ஏன் அப்படி இருக்கிறது என்று கேட்காதே, ஏனென்றால் எனக்குத் தெரியாது. கடலில் வாழக்கூடிய டால்பின்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். டால்பின்கள் மட்டும் ஒரேயொரு விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தவிர வேறு இல்லை. மனிதர்கள் ஏன் சிரிக்க வேண்டும் என்பதும் தெளிவாகப் புரியவில்லை. எவ்வளவோ தத்துவவாதிகள் ஏனென்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசித்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் விடை தெரியவில்லை. உனக்குப் புரிகிறதா?”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது; கூடவே அவர் இப்போது அந்த இடத்தைக்காலி செய்ய வேண்டும் என்பதும் புரிந்தது, ஏனென்றால் பேராசிரியர் மீண்டும் செய்திதாளுக்குப் பின்னால் காணாமல் போயிருந்தார்.

டாக்டர் சுகோமோய் பௌமிக் – சிலர் அவரை டாக்டர் பவ்-வவ்-மிக் என்றும் அழைப்பதுண்டு – நகரத்தில் சிறந்த மிருக வைத்தியர். மற்றவர்கள் காதுகொடுத்துக் கேட்காததை நிச்சயம் ஒரு மிருக வைத்தியர் கேட்பார் என்ற நம்பிக்கையில் அஷமஞ்சா பாபு அவரிடம் டெலிபோனில் நேரம் கேட்டுக்கொண்டு கோகலே ரோட்டிலுள்ள அவர் வீட்டுக்கு ப்ரௌனியையும் அழைத்துச் சென்றார். ப்ரௌனி கடந்த நான்கு மாதத்தில் பதினேழுமுறை சிரித்திருக்கிறது. அவர் கவனித்தவரை சிரிக்கும்படியாக ஏதாவது சொன்னால் ப்ரௌனி சிரிப்பதில்லை; கோமாளித்தனமான நிகழ்வுகளுக்கு மட்டுமே சிரிக்கிறது. அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியின் முன்பாக ’கிங் ஆஃப் பம்பார்டியா’ – நான்சென்ஸ் ரைம்ஸ்’சைச் சொல்லிக் காட்டினார், ஆனால் அதனிடத்தில் எந்த விளைவையும் அது ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால் குழம்பிலிருந்த ஒரு உருளைக்கிழங்கு அஷமஞ்சா பாபுவின் கையிலிருந்து நழுவி, தயிர் வைத்திருந்த தட்டில் விழுந்தபோது, கிட்டத்தட்ட மூச்சு நிற்குமளவு சிரித்தது. பேராசிரியர் சேட்டர்ஜி கடவுளின் படைப்பு குறித்து அவருக்கு வகுப்பெடுத்தார், ஆனால் அந்த மெத்தப்படித்தவர் சொன்னது தவறு என்பதற்கு இங்கே உயிருள்ள ஒரு சாட்சி இருக்கிறது.

எனவே அஷமஞ்சா பாபு, ஒருமுறைக்கு இருபது ரூபாய் வாங்கினாலும் பரவாயில்லை என அந்த மிருகவைத்தியரைப் பார்க்கப் போகிறார். ஆனால் நாயின் தனித்தன்மையான குணத்தைச் சொல்லும்முன்பே நாயின் தோற்றத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர் புருவம் உயர்ந்துவிட்டது. “நாட்டுநாய்களை நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இதுபோலப் பார்த்ததில்லை.” என்றார்.

நாயைத் தூக்கி மேசையின்மீது வைத்தார். ப்ரௌனி தன் காலடியில் இருந்த பித்தளை பேப்பர் வெயிட்டை முகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன சாப்பிடக் கொடுப்பீர்கள்?”

“நான் சாப்பிடும் எல்லாமும் சாப்பிடுவான் சார், உயர் ஜாதி நாய் இல்லையே. . .”

டாக்டர் பௌமிக்கின் நெற்றி சுருங்கியது. மிக ஆர்வமாக நாயைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். “நல்ல ஜாதி நாய் ஒன்றைப் பார்த்ததும் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் சிலசமயம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. உதாரணமாக இது. இது நாட்டுநாய் என்று என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. நீங்கள் இதற்கு அரிசியும் பருப்பும் கொடுப்பதை நிறுத்தவேண்டுமென்று சொல்லுவேன். இவனுக்கான உணவுப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறேன்.”

அஷமஞ்சா பாபு தான் அங்குவந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல ஆயத்தமானார். “நான் – வந்து, என் நாயிடம் ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது – அதனால்தான் உங்களிடம் கொண்டுவந்தேன்.”

“முக்கியத்துவமா?”

“இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

“சிரிக்கிறதா–?”

“ஆமாம், சிரிக்கிறது. உங்களையும் என்னையும் போல.”

“நம்பமுடியவில்லை! இப்போது சிரிக்கவைக்க முடியுமா, நான் பார்க்க வேண்டும்?”

இப்போது அஷமஞ்சா பாபு திகைத்துப்போய் நின்றுவிட்டார். இயல்பாக அவர் ஒரு கூச்சசுபாவி, ப்ரௌனியிடம் கோணங்கிச் சேட்டைகள் காண்பித்து அதைச்சிரிக்க வைக்க அவரால் முடியாது, போலவே அந்த இடத்தில் அந்நேரத்தில் சிரிக்கும்படியாக எதுவும் நிகழவும் வாய்ப்பில்லை. எனவே டாக்டரிடம் ப்ரௌனி சிரிக்கச்சொன்னால் சிரிக்காது என்றும் ஏதாவது சிரிக்கும்படியான சம்பவம் நடக்கவேண்டும் என்று விளக்கினார். அதன்பிறகு டாக்டர் பௌமிக்குக்கு, அஷமஞ்சா பாபுவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க நேரமில்லை. “உன் நாய் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு விநோதமாயிருக்கிறது; அது சிரிக்கிறது என்று சொல்லி இன்னும் விநோதமாக்கவேண்டாம். என்னுடைய இருபத்தியிரண்டு வருட அனுபவத்தில் சொல்கிறேன், நாய்கள் அழும், பயப்படும், கோபம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பொறாமையை வெளிப்படுத்தும். நாய்கள் கனவுகூடக் காணும் ஆனால் சிரிக்காது.”

இந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு, அஷமஞ்சா பாபு யாரிடமும் ப்ரௌனியின் சிரிப்புபற்றிப் பேசவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டார். அதை நிரூபிக்க முடியவில்லை எனும்போது சபையில் வைத்து அவமானப்படுவானேன்? யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரியாமல் போனால்தான் என்ன? அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி அவருடைய நாய், அவரின் சொத்து. அவர்களின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் வெளியாட்களை இழுப்பானேன்?

000

ஆனால் விஷயங்கள் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப நடப்பதில்லை. ஒருநாள் ப்ரௌனியின் சிரிப்பு வெளியாள் ஒருவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது.

சிலநாட்களாகவே அஷமஞ்சா பாபு, ப்ரௌனியை மதியநேரங்களில் விக்டோரியா மெமோரியல் அருகே நடைக்கு அழைத்துச்செல்லும் பழக்கத்திற்கு ஆளாயிருந்தார். ஒரு ஏப்ரல் நாளில், நடையின் நடுவே, திடீரென்று புயல்காற்று ஆரம்பமானது. அஷமஞ்சா பாபு வானத்தைப் பார்த்து, வீட்டுக்குத் திரும்புவது பாதுகாப்பானதல்ல, எந்தநேரமும் மழை வந்துவிடலாம் என்று கணித்தார். எனவே ப்ரௌனியுடன் பளிங்கு வளைவோடு கூடிய கருப்புநிறக் குதிரைவீரன் சிலையின் கீழ் ஒதுங்குவதற்காக விரைந்தார்.

இதற்கிடையே, மழை பெருந்துளிகளாக விழ ஆரம்பித்ததும் மக்கள் ஒதுங்க இடம் தேடத்தொடங்கினர். வளைவுக்கு இருபதடி தள்ளி, வெள்ளைச்சட்டையும் ட்ரவுசரும் அணிந்த ஒரு குண்டான மனிதர் தன் குடையை விரித்தபோது திடீரென காற்றின் வேகம்கூடி குடையைத் தலைகீழாக்கியது. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அஷமஞ்சா பாபு வெடித்துச் சிரிக்க இருந்தார், ஆனால் ப்ரௌனி அவரை முந்திக்கொண்டு சத்தமாக புயல்காற்றின் சத்தத்தையும் மீறி வெடிவெடித்ததுபோலச் சிரித்தது அந்தப் பரிதாபமான நபருக்கும் கேட்டுவிட்டது. அம்மனிதர் குடையை மடிப்பதை விட்டுவிட்டு வியப்புடன் ப்ரௌனியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ப்ரௌனியால் தனது சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவும் கிறுக்குத்தனமாக ப்ரௌனியின் வாய்க்கு முன்பாகத் தன் கையைத்தட்டி அமைதிப்படுத்தப் பார்த்தார், ஆனால் அது உதவவில்லை. வாயடைத்துப்போன அம்மனிதர் அஷமஞ்சா பாபுவை நோக்கி ஏதோ பேயைப் பார்த்தவரைப்போல நடந்துவந்தார். ப்ரௌனி இப்போது அமைதியடையத் தொடங்கியிருந்தது என்றாலும் அதுவே அம்மனிதரின் விழிபிதுங்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

“சிரிக்கும் நாய்.”

“ஆமாம், சிரிக்கும் நாய்.” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு.

“ஆனால் இது எவ்வளவு விநோதமானது.”

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அந்நபர் பெங்காலிக்காரர் அல்ல என்று தெரிந்தது. குஜராத்தி அல்லது பார்சியாக இருக்கவேண்டும். அஷமஞ்சா பாபு தன்னை நோக்கி சரமாரியாக வந்து விழப்போகும் கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதிலளிக்க தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்.

தூறல் இப்போது கனமான மழையாகிவிட்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவோடு மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த அக்கனவான், பத்தே நிமிடத்தில் ப்ரௌனியைப் பற்றி என்னவெல்லாம் உண்டோ எல்லாமும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டார். கூடவே, அஷமஞ்சா பாபுவின் முகவரியையும் எழுதி வைத்துக்கொண்டார். தன்னுடைய பெயர் பில்லூ போக்கன்வாலா என்றார், நாய்களைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்த அவர் அவ்வப்போது அவை குறித்து எழுதுவதும் உண்டு, இன்றைய நாளின் அனுபவம் அவர் இதற்குமுன் கண்டதையெல்லாம் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது, அநேகமாக, இனி எதிர்காலத்தில் கூட இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்காது என்றார். தான் எப்பேர்ப்பட்ட அதிசயச் சுரங்கத்தை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்கே தெரியவில்லை, இதற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

மழை நின்ற சிறிது நேரத்தில், திரு. போக்கன்வாலா சௌரிங்கீ ரோட்டின் குறுக்கே கடக்கும்போது ஒரு மினிபஸ் ஒன்றில் அடிபட்டதற்கும் ப்ரௌனிக்கும் தொடர்புண்டு என்றால் அது தவறாகாது – சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சிந்தனைகள் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் வாகனங்களைக் கவனிப்பதை மறக்கடித்துவிட்டது. மருத்துவமனையில் இரண்டரை மாதங்கள் இருந்த பின், உடல் தேறுவதற்காக போக்கன்வாலா நைனிடால் சென்றார். மலைவாசஸ்தலத்தில் ஒருமாதத்தைக் கழித்தபின் கல்கத்தா வந்த அன்று மாலை பெங்கால் க்ளப்பில் உள்ள தன் நண்பர்களுக்கு சிரிக்கும் நாய் பற்றிய சம்பவத்தை விவரித்தார். திரு.பாலபோரியா மற்றும் திரு.பிஸ்வாஸ். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் க்ளப்பிலுள்ள இருபத்தியேழு உறுப்பினர்கள் மற்றும் மூன்று பேரர்களின் காதுகளுக்கு இந்த விஷயம் போய்ச் சேர்ந்தது. அடுத்தநாள் காலை கல்கத்தாவிலுள்ள குறைந்தபட்சம் ஆயிரம் பேருக்கு இச்சம்பவம் தெரிந்துவிட்டது.

000

இந்த மூன்றரை மாதங்களில் ஒருமுறை கூட ப்ரௌனி சிரிக்கவில்லை. அதற்கு முக்கியக் காரணம் வேடிக்கையான சம்பவம் எதுவும் அதன்முன்னே நிகழவில்லை. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு இது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை; ப்ரௌனியின் இந்தத் தனித்துவமான கொடையைக் காசாக்கும் எண்ணம் அவருக்கு எப்போதுமே வந்ததில்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையான இடத்தை ப்ரௌனி நிரப்பிவிட்டதில் அவர் மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். சொல்லப்போனால் எந்த மனிதப்பிறவியின் மீதும் அவருக்கு ஈர்ப்பு இருந்ததில்லை.

சிரிக்கும்நாய் பற்றிய சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டவர்களில் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிக்கையின் உயரதிகாரியும் ஒருவர். அஷமஞ்சா பாபுவைப் பேட்டியெடுக்கும்படி நிருபரான ரஜத் சௌத்ரியை அனுப்பினார். அஷமஞ்சா பாபு லஜ்பத் ராய் தபால் அலுவலகத்தில் குமாஸ்தாவாக வேலைபார்க்கும் விஷயத்தை அவருக்குச் சொன்னது போக்கன்வாலா.

ஒரு நிருபர் தன்னைச் சந்திக்க நினைத்ததே அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாய் இருந்தது. ரஜத் சௌத்ரி, போக்கன்வாலாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டதும்தான் அவர் எதற்காக தன்னைச் சந்திக்க வருகிறார் என்று விளங்கிவிட்டது. அஷமஞ்சா பாபு, நிருபரைத் தனது படுக்கையறைக்குள் அழைத்து வந்தார். அந்த மரநாற்காலி இப்போது சரிசெய்யப்பட்டு புதிய கால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது, அஷமஞ்சா பாபு நிருபரை அதில் அமரும்படி சொல்லிவிட்டுத் தான் படுக்கையில் அமர்ந்துகொண்டார். ப்ரௌனி, சுவரில் ஏறிக்கொண்டிருந்த எறும்புகளின் வரிசையொன்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்தது; இப்போது உடனே படுக்கையில் தவ்வி அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அருகே அமர்ந்து கொண்டது.

ரஜத் சௌத்ரி தனது ரெக்கார்டரின் பொத்தானை அழுத்தப் போகும்போது ஒரு எச்சரிக்கையை முன்பே கொடுத்துவிடுவது நல்லது என்று அஷமஞ்சா பாபுவுக்குத் தோன்றியது. எனவே, “அதாவது சார், என்னுடைய நாய் முன்பெல்லாம் அடிக்கடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக சிரிக்கவே இல்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அது சிரிப்பதைப் பார்க்கவேண்டுமென வந்திருந்தால் அது உங்களுக்கு ஏமாற்றமாக அமையலாம்,” என்றார்.

ஒரு நல்ல விஷயம் கிடைத்ததும் சந்தோஷமான புன்னகையை வெளியிடும் துடிப்பான நிருபர்களைப் போல ரஜத் சௌத்ரி ஒரு புன்னகையைத் தவழவிட்டார். அந்தச் செய்தி அவருக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தாலும் அது வெளியில் தெரியக்கூடாதென கவனமாக இருந்துகொண்டார். “அதனாலென்ன, பரவாயில்லை. நான் உங்களிடமிருந்து சில விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் அவ்வளவே. ஆரம்பிக்கும் முன், இவனது பெயர். நீங்கள் உங்கள் நாயை என்னவென்று கூப்பிடுகிறீர்கள்?”

அஷமஞ்சா பாபு மைக்கின் அருகில் செல்வதற்காக கழுத்தை நீட்டி, “ப்ரௌனி” என்றார். ”ப்ரௌனி…” நிருபரின் கழுகுக்கண்கள் நாய் தன் பெயரைச் சொன்னதும் வாலாட்டுவதைக் கவனித்தன. “இவனுக்கு என்ன வயதாகிறது?”

“பதிமூன்று மாதம்.”

“இந்த நாயை எ-எ-எங்கே கண்டெடுத்தீர்கள்?”

இதற்கு முன்பும் இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது. ரஜத் சௌத்ரியின் இந்தப் பெரிய குறைபாடு பேட்டிகளின்போது இடையே தலைகாட்டி அவரை சங்கடத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டுசெல்லும். இங்கும் அதேதான் நடந்திருக்கும், ஆனால் அப்படித் திக்கியது எதிர்பாராத விதமாக ப்ரௌனியின் அதிசயமான குணத்தை வெளிக்கொண்டு வர உதவியது. அந்தவகையில் போக்கன்வாலாவுக்கு அடுத்து ப்ரௌனியின் மனிதர்களைப் போன்ற சிரிப்பைக் கண்ணால் பார்த்த வெளிநபர் ரஜத் சௌத்ரிதான்.

அடுத்துவந்த ஞாயிறு காலை, க்ராண்ட் ஹோட்டலின் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் அமர்ந்திருந்த அமெரிக்காவின் சின்சினாட்டியைச் சேர்ந்த திரு.வில்லியம்.பி.மூடி, செய்தித்தாளில் சிரிக்கும் நாயைப் பற்றிப் படித்ததும் ஹோட்டல் ஆபரேட்டருக்கு அழைத்து இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த திரு.நேண்டியை உடனடியாக அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். கடந்த இரு தினங்களில் திரு.மூடி, திரு.நேண்டியின் சேவையைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றபோது, நகரத்தின் அனைத்து விஷயங்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருப்பதைக் கண்டார். ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகை சிரிக்கும் நாய்க்கு சொந்தமானவரின் பெயரையும் முகவரியையும் கொடுத்திருந்தது. திரு.மூடி அந்தக் கதாபாத்திரத்தைச் சந்திக்க ஆவலாக இருந்தார்.

அஷமஞ்சா பாபு ஸ்டேட்ஸ்மேனைப் படிக்கவில்லை. தவிரவும், ரஜத் சௌத்ரி அந்த நேர்காணல் எப்போது வெளிவரும் என்று சொல்லவில்லை, சொல்லியிருந்தால் ஒரு பிரதி வாங்கியிருப்பார். அவரது அண்டை வீட்டுக்காரரான காளிகிருஷ்ண தத் மீன் மார்க்கெட்டில் வைத்து அதைப்பற்றிச் சொன்னார்.

“நீங்கள் ஒரு நல்ல குணமுள்ள மனிதர்,” என்றார் திரு.தத். “இப்படி ஒரு பொக்கிஷத்தை ஒரு வருஷத்திற்கும் மேலாக வீட்டிலேயே வைத்திருக்கிறீர்கள், அதைப்பற்றி யாரிடமும் மூச்சுக்கூட விடவில்லையே? இன்றைக்கு சாயங்காலம் போல உங்கள் வீட்டுக்கு வந்து உங்கள் நாய்க்கு ஒரு ஹலோ சொல்லியே ஆகவேண்டும்.” அஷமஞ்சா பாபுவின் இதயம் கலவரமானது. நிச்சயமாக இதுவொரு பிரச்சினையாக ஆகப்போகிறது என்று அவருக்குத் தெரிந்தது. திரு.தத் போலவே அக்கம்பக்கத்தில் நிறையபேர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் வாசிப்பவர்கள்தான், எல்லோரும் அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவரது நாய்க்கு ஹலோ சொல்ல விரும்புவார்கள். இது அவரை சோர்வடையச் செய்யுமொரு நிகழ்வு.

மஞ்சா பாபு உடனடியாக சுதாரித்துக் கொண்டு, அன்றைய நாளை வீட்டிலிருந்து தள்ளி இருந்தபடி கழிப்பது என்று முடிவு செய்தார். எனவே, ப்ரௌனியை தனது கக்கத்தில் இடுக்கியபடி, வாழ்வில் முதன்முறையாக ஒரு டாக்சியில் ஏறி, நேராக பாலிகஞ்ச் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்று அங்கிருந்து போர்ட் கேனிங் செல்லும் ரயிலில் ஏறிக்கொண்டார். பாதிதூரம் சென்றதும் ரயில் பால்சிட் என்ற ஸ்டேஷனில் நின்றது. அந்த இடம் பார்க்கப் பிடித்திருந்ததால் அஷமஞ்சா பாபு அங்கேயே இறங்கிக் கொண்டார். அன்றைய நாள் முழுவதையும் அமைதியான மூங்கில் தோட்டத்திலும் மாந்தோப்பிலும் கழித்தபின் புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தார். ப்ரௌனியும் அந்த இடத்தை நன்றாக ரசிப்பது போலிருந்தது. அதன் இதழ்க்கடையில் தவழ்ந்த மெல்லிய புன்னகை இதற்குமுன் அஷமஞ்சா பாபுவே பார்த்திராதது. அதுவொரு மாசற்ற புன்னகை, அமைதியின், மனநிறைவின் புன்னகை, உள்ளிருக்கும் மகிழ்ச்சியினால் உருவான புன்னகை. நாய்களின் ஒரு வருடம் என்பது மனித வாழ்க்கையில் ஏழு வருடத்திற்குச் சமம் என்று எங்கோ அவர் படித்திருக்கிறார். ஆனாலும் சுற்றியும் மரங்களடர்ந்த இதுபோன்ற இடத்தில் இவ்வளவு அமைதியான நடத்தையை ஏழு வயது மனிதக் குழந்தையிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது என்று அவருக்குத் தோன்றியது.

000

அஷமஞ்சா பாபு வீட்டிற்குள் நுழையும்போது மணி ஏழைத் தாண்டியிருந்தது. யாரேனும் அழைத்திருந்தார்களா என்று பிபினிடம் கேட்டார். குறைந்தது நாற்பது முறை அவரைத்தேடி வந்தவர்களுக்காகக் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது என்றான். அஷமஞ்சா பாபுவால் தன்னுடைய முன்னெச்சரிக்கைக்காகத் தன்னைத்தானே பாராட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஷூவைக் கழற்றியபடி பிபினிடம் ஒரு டீ கேட்டபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். “அடச் சை!” என்று நொந்து கொண்டார் அஷமஞ்சா பாபு. கதவைத் திறந்ததும் அவர் பார்த்தது ஒரு வெள்ளைக்காரரை. “ராங் நம்பர்.” என்று சொல்ல நினைத்து பின்னால் நின்றிருந்த பெங்காலிக்காரரைப் பார்த்ததும் “யார் வேண்டும்?” என்றார்.

“நீங்கள்தான்,” என்றார் இந்தியச் சுற்றுலாத்துறையைச் சேர்ந்த ஷ்யாமோல் நேண்டி, “அதாவது, உங்களுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் நாய் உங்களுடையது என்றால், இன்றைக்குப் பேப்பரில் எப்படிச் சொல்லியிருந்ததோ அப்படியே இருக்கிறது. நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?”

அஷமஞ்சா பாபு அவர்களைத் தனது படுக்கையறைக்குள் வரும்படி பெருந்தன்மையோடு அழைக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார், திரு.நேண்டி பிரம்பு முக்காலியில் அமர்ந்துகொள்ள, அஷமஞ்சா பாபு தன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டார். ப்ரௌனி சற்றே அசௌகரியமாகத் தென்பட்டது, அறையின் வாசற்படிக்கு வெளியிலேயே நின்று கொண்டது; அறைக்குள் இரண்டு அந்நியர்கள் இருப்பதை அது இதற்குமுன் பார்த்ததில்லை என்பதால் இருக்கலாம்.

“ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி! ப்ரௌனி!” வெளிநாட்டுக்காரர் அறைக்குள் அதை வரவைப்பதற்காக அதை நோக்கிக் குனிந்து மீண்டும் மீண்டும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். ப்ரௌனி அந்த அந்நியரை உறுத்துப் பார்த்தபடி நகராமல் நின்றது.

யார் இவர்களெல்லாம்? என்று இயல்பாக அஷமஞ்சா பாபுவுக்குள் எழுந்த கேள்விக்கு திரு.நேண்டி பதிலளித்தார். அந்த வெளிநாட்டுக்காரர் அமெரிக்காவின் குறிப்பிடத்தகுந்த பணக்காரர், இந்தியாவுக்கு பழைய ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார்களை வாங்குவதற்காக வந்திருக்கிறார்.

அந்த அமெரிக்கர் இப்போது நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தபடி நாய்க்கு முன்னால் விதவிதமான முகச்சேட்டைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

மூன்று நிமிட தோல்விகரமான கோமாளித்தனங்களுக்குப் பின் முயற்சியைக் கைவிட்டு அஷமஞ்சா பாபுவைப் பார்த்து, “இதற்கு உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றார்.

அஷமஞ்சா பாபு இல்லையெனத் தலையசைத்தார்.

“இவன் உண்மையிலேயே சிரிப்பானா?” என்றார் அமெரிக்கர்.

அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அமெரிக்கப் பேச்சு புரியுமோ புரியாதோ என திரு.நேண்டி அவருக்காக மொழிபெயர்த்தார்.

“ப்ரௌனி சிரிக்கும்,” என்றார் அஷமஞ்சா பாபு, “ஆனால் அது வேடிக்கையென்று எதையாவது உணர்ந்தால்தான்.”

அஷமஞ்சா பாபுவின் பதிலை நேண்டி மொழிபெயர்த்துச் சொன்னபோது அமெரிக்கரின் முகத்தில் செம்மை படர்ந்தது. தெளிவாகத் தெரியாத சூழ்நிலையில், அந்த நாய் சிரிக்கக்கூடியது என்ற நிரூபணம் கிடைக்காத வரையில் அவர் அந்த நாய்க்காகப் பணத்தை வீசியடிக்க விரும்பவில்லை. பின்னால் அவரைத் தர்மசங்கடப்படுத்தக் கூடிய எந்தவொரு நிலையையும் அவர் உருவாக்கிக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. மேலும் தனது வீட்டில் சீனத்திலிருந்து பெரு வரை உள்ள அரிதான பொருட்களும், லத்தீன் மொழி மட்டுமே பேசக்கூடிய கிளியும் வைத்திருக்கிறார். “சிரிக்கும் நாயை வாங்குவதற்காக என்னுடைய செக் புத்தகத்தைக் கையோடு எடுத்து வந்திருக்கிறேன், ஆனால் அது உண்மையிலேயே சிரிக்கும் என்ற ஆதாரம் கிடைக்கவேண்டும்.” என்றார்.

பிறகு தான் சொன்னதை நிரூபிக்கும் விதமாக தனது பாக்கெட்டிலிருந்து நீலநிற செக் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிலெடுத்துக் காட்டினார். சிட்டி பேங்க் ஆஃப் நியூயார்க் என்று அதன்மேல் எழுதியிருந்தது.

“அதன்பிறகு நீங்கள் காற்றில் மிதப்பீர்கள்,” தூண்டும் விதமாகக் கூறினார் திரு.நேண்டி. “அந்த நாயைச் சிரிக்க வைக்கும் விதம் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும். இந்தக் கனவான் 20,000 டாலர்கள் தரத் தயாராக இருக்கிறார். அதாவது இரண்டு லட்சம் ரூபாய்கள்.”

கடவுள் ஏழுநாளில் உலகைப் படைத்ததாக பைபிள் கூறுகிறது. ஒரு மனிதன், தன் கற்பனா சக்தியினால் அதே விஷயத்தை ஏழு விநாடியில் செய்துவிட முடியும். திரு.நேண்டியின் வார்த்தைகள் அஷமஞ்சா பாபுவின் மனதில் உருவாக்கிய சித்திரங்கள், அவர் ஒரு விசாலமான குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் இருக்கிறார், சுழலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, கால்கள் மேசைமீது இருக்க, ஹசுநோ-ஹானாவின்* நறுமணம் அறையை நிறைக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நொடி இந்தச் சித்திரம் திடீரென்று எழுந்த ஒரு ஒலியால் ஊசியால் குத்தப்பட்ட பலூன்போல மறைந்தது. ப்ரௌனி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அது இதற்குமுன் சிரித்த எந்தச் சிரிப்பையும் போல் இல்லை. “ஆமாம் இந்த நாய் சிரிக்கிறது.”

திரு.மூடி முழங்காலிட்டு அமர்ந்தபடி, பரவசத்தினால் உண்டான பதட்டத்தோடு அந்த அபூர்வமான காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். செக் புக் மீண்டும் வெளியே வந்தது, அதோடு, அவருடைய தங்க பார்க்கர் பேனாவும் வந்தது.

ப்ரௌனி இன்னமும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபுவுக்கு அதன் சிரிப்பிற்கான காரணம் புரியவில்லை, யாரும் திக்கவில்லை, யாரும் தடுமாறி விழவில்லை, யாருடைய குடையும் காற்றில் திரும்பவில்லை, சுவரில் உள்ள எந்தக் கண்ணாடியிலும் செருப்பு விழவில்லை. ஆனால் ஏன் ப்ரௌனி சிரிக்கிறது?

“நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி,” என்றார் திரு.நேண்டி. “இந்த வியாபாரத்தில் எனக்கென்று குறிப்பிட்ட சதவீதம் கிடைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன் – நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

திரு.மூடி இப்போது தரையிலிருந்து எழுந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டார். “அவர் தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதுகிறார் என்று கேள்.” என்றார்.

திரு.நேண்டி அக்கேள்வியை பெங்காலியில் ஒலிபரப்பிய பின்னரும் அஷமஞ்சா பாபு பதில் கூறவில்லை, காரணம் இப்போதுதான் அவர் ஓர் ஒளியைக் கண்டிருந்தார், அவ்வொளி அவரது இதயத்தை வியப்பினால் நிறைத்திருந்தது. தன்னுடைய பெயரை எப்படி எழுதவேண்டும் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, பெங்காலியில், “அந்தக் கனவானிடம் சொல்லுங்கள். உண்மையில் அந்த நாய் ஏன் சிரித்தது என்று தெரிந்தால் அவர் தனது செக் புத்தகத்தைத் திறந்திருக்க மாட்டார்.” என்றார்.

வறண்ட குரலில் கூர்மையாக “ஏனென்று நீங்கள் சொல்லலாமே?” என்றார் திரு.நேண்டி, இந்த விஷயம் போகிற விதம் அவருக்கு நிச்சயமாகப் பிடிக்கவில்லை. இந்தத் திட்டம் தோல்வியடைந்தால் அமெரிக்கரின் கோபம் தன் மேல்தான் இறங்கும் என்ரு அவருக்குத் தெரியும். ப்ரௌனி ஒருவழியாக சிரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தது. அஷமஞ்சா பாபு தைத் தூக்கி, தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, அதன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னார், “என்னுடைய நாய் ஏன் சிரிக்கிறதென்றால், இந்தக் கனவான் பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்கமுடியும் என்று நம்புகிறார்.”

“ஓஹோ,” என்ரார் திரு.நேண்டி. “அப்படியென்றால் உன்னுடைய நாய் ஒரு தத்துவவாதி, அப்படித்தானே?”

“ஆமாம், சார்.”

“அதன் அர்த்தம் அந்த நாயை நீ விற்கமாட்டாய் என்பதா?” நேண்டியின் முகம் இறுகியது.

“மாட்டேன் சார்.”

திரு.மூடியிடம் ஷ்யாமோல் நேண்டி நாயின் உரிமையாளருக்கு அதை விற்கும் எண்ணம் இல்லை என்று மட்டும் சொன்னார்.

திரு.மூடி செக் புத்தகத்தை மீண்டும் தனது பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு, முழங்காலில் இருந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு, அறையிலிருந்து வெஇயேறும் வழியில் தலையை அசைத்தபடி கூறினார். “இந்த ஆள் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.”

அமெரிக்கரின் கார் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தபிறகு அஷமஞ்சா பாபு ப்ரௌனியின் கண்களைப் பார்த்தபடி கேட்டார், “நீ ஏன் சிரித்தாய் என்பதற்கு நான் சரியாம முறையில் விளக்கம் கொடுத்தேன் இல்லையா?”

ப்ரௌனி ஆமோதிப்பாக மெல்லச் சிரித்தது.

000

* ஜப்பானிய பெர்ஃப்யூம். தாமரை மற்றும் அல்லி மலர்களிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் புராதனமான வகை வாசனைத் திரவியம்.

••••

Comments are closed.