அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

[ A+ ] /[ A- ]

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–

Comments are closed.