மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் – ஆல்பிரட் நோயிஸ் / தமிழில்: பெரு.முருகன்

[ A+ ] /[ A- ]

images (1)

அதுவொரு பழைய, நைந்துபோன, சிவப்பு முரட்டுத்துணியால் மேலட்டை இடப்பட்ட புத்தகம். அவன் தனக்கு பனிரெண்டு வயதாக இருக்கும்போது, தன் தந்தையின் நூலகத்து மேல்அலமாரியில், அதைக் கண்டெடுத்தான்;மற்றும், எல்லா விதிகளுக்கும் புறம்பாக, அவன் தன் படுக்கையறைக்கு கொண்டுபோய் மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் படிப்பான், அச்சமயம் அந்த அறையை தவிர்த்து, பழைய எலிசபெத் வீடு முழுக்க இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும்.

இப்படித்தான் இளம் மார்டிமர் நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.அவனது அறை தனித்துவிடப்பட்ட சின்னஞ்சிறு பெட்டியாகும், அதில் திருடப்பட்ட மெழுகுவர்த்திகளின் ஒளியால், சூழும் இருளை கடல்வரை துரத்திவிடுவான், அதேநேரம் மற்றவர்கள் எல்லாரும் உறக்கத்திற்கு அடிமையாகி, வெளிப்புற இருளை உள்ளே வரவிட்டிருப்பர். தன்னுணர்வை நீக்கிய அவன் மூத்தோர்க்கு எதிராக, அப்போது அவன் இளம்மூளையில், ஒவ்வொரு நாடிநரம்பும் உச்சபட்ச உயிருடன் இருக்கும். கீழிருக்கும் கூடத்தில் அவன் தாத்தாவின் கடியாரம் துடிக்கும் ஓசை, தன் இதயம் துடிக்கும் ஓசை, தூரப் பிரதேசத்தின் கடலலைகளின் இடைவிடாத `ஹா’என்ற ஓசை, இவையெல்லாம் அவனையொரு பெரும் மர்மத்தில் ஆழ்த்தும். அவன் நூலை படிக்கும்போது, குருட்டு விட்டில் பூச்சியொன்று, மெழுகுவர்த்திக்கு மேலுள்ள சுவரில், மென்மையுடன் மோதி எழும் ஓசையால், காட்டில் சுள்ளிஉடையும் சப்தத்தை உன்னிப்புடன் கேட்கும் ஜந்துவென திடுக்கிட்டுப் போவான்.

நைந்துப்போன பழைய புத்தகம் அவனுக்கு விநோதமான ஆர்வத்தை தந்தாலும், அந்நூலின் சாரம் மட்டும் பிடிபடவேயில்லை. அது மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்றழைக்கப்பட்டது. அதன் ஐம்பதாவது பக்கத்தில், ஒரு படம் இருந்தது, அதை அவன் பார்க்கவே மாட்டான். ஏனெனில் அது அச்சத்தை தந்தது.
அந்த படத்தின் தாக்கத்தைப் பற்றி இளம்வயது மார்டிமர் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவன் கற்பனைவளம் மிகுந்தவன். ஆனால் பித்துப்பிடித்தவன் அல்லன், அவன் ஆறுவயது சிறுவனாக இருந்தபோது,வளர்ந்தவொரு மனிதனாக தனிமையான சாலையிலோ, இருளான படிக்கட்டு மூலையிலோ சடாலென்று வந்துவிடுபவன்போல், புராதன கடலோடி சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவதைபோல், அந்த ஐம்பதாவது பக்கத்தை கடந்துவிடுவான்.அந்த படத்தில் ஒன்றுமேயில்லை -வெளிப்படையாக -அமானுஷ்யத்தனமாக இல்லை. அதன் பிரதானமான கருத்தானது இருள், அதுமட்டுமே; அதுவொரு சூனியமான இரயில்வே நிலைய நடைபாதையை காட்டியது -இரவில் -அதில் ஒரேவொரு சாரமில்லாத விளக்கு: அது ஏதோவொரு நாட்டின், ஆளில்லா பகுதியில் அமைந்திருந்த, தனிமையான கூட்டுப்பாதையின், சூனியமான இரயில்வே நடைபாதை. அங்கே நடைபாதையில் ஒரேஒரு உருவம் இருந்தது:ஒரு மனிதனின் கருத்த நிழலுருவம், ஏறத்தாழ விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவன், இரயில்வரும் குகைப்பாதையை நோக்கி தன்முகத்தை திருப்பியிருக்க-அதன் விநோதமான காரணத்தினால் -சிறுவனை அதீத பயங்கரத்தில் அப்படம் ஆழ்த்தியிருந்தது .

அந்த மனிதன் எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதை போல் தோன்றியது. அவனுடைய தோரணை குழப்பமாக, பயங்கர நிகழ்வை எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் தோன்றியது. சிறுவன் படித்தவரையில், எழுத்தில் எதுவும் சொல்லப்படாததால், விழித்துக்கொண்டிருக்கும் பயங்கர கனவைப்பற்றி, அவனால் எதையும் புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை .அவனால் புத்தகத்தைப்பற்றிய ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை, அதேநேரம் இரவின் தனிமையில், பீதியில் அப்படத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்க இயலவில்லை.

எனவே அவன் இரண்டு ஊசிகொண்டு அப்பக்கத்தை தைத்துவிட, இனி அவனால் ஏதேச்சயாகக்கூட அப்படத்தை பார்க்க முடியாது. பிறகு அக்கதையை முழுக்க படித்துவிடுவதென அவன் தீர்மானித்துக் கொண்டான். ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கத்தை தொடும்போது அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்; அவன் அதுவரை படித்ததெல்லாம் கனவுபோல் நிழலாடும்; அடுத்த நாள் இரவில் திரும்பவும் தொடங்குவான்; ஆனால் ஐம்பதாவது பக்கம் வரும்போது திரும்பவும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவான்.

அவன் வளர்ந்ததும், அந்த புத்தகத்தை, படத்தைப்பற்றி எல்லா விஷயத்தையும் மறந்துவிட்டான். ஆனால் தன்வாழ்வின் பாதிகட்டத்தில், விநோதமான சர்ச்சைக்குரிய நேரத்தில், மார்டிமர் ஒரு அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்து, நேரான பாதையை விட்டுவிட்டு, நள்ளிரவுக்கு சற்றுநேரம் முன்பாக, ஆளில்லா கூட்டுப்பாதையில், தானொரு இரயிலுக்கு காத்திருப்பதைக் கண்டான்; மேலு‌ம், நிலையத்தின் கடியாரம் பனிரெண்டை தொட்டு மணியடித்தபோது பழைய ஞாபகம் வந்தது; நீண்டதொரு கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்ட ஒரு மனிதனின் ஞாபகமென அவன் நினைவுகூர்ந்தான்.

அங்கே, மங்கலான விளக்குக்கு அடியில், நீண்டதொரு, ஒளிமங்கிய நடைபாதையில், அவன் முன்பே அறிந்த, கறுப்பான உருவம் தனிமையில் நின்றிருந்தது. அதன் முகம் ,அவனுக்கு எதிர்புறமாக, குகைப்பாதையின் கறுத்த வாயிலை பார்த்திருந்தது.அது, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பிருந்ததைப்போல, அதன் தோரணை குழப்பமாக, எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைபோல் தோன்றியது.

ஆனால் அவன் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்ததைப்போல் இப்போது அச்சம்கொள்ளவில்லை. அவன் அந்த கறுத்த உருவத்திடம் போவான், அதன் எதிரே நிற்பான், நீண்டகாலமாக மறைந்திருந்த, அவன் பார்க்கவண்ணம் தடுக்கப்பட்டிருந்த, அதன் முகத்தைப் பார்ப்பான். அவன் அமைதியாக நடந்துசென்று, அதனிடம் பேச, ஏதேனும் விஷயத்தை தேர்ந்தெடுப்பான். உதாரணமாக, இரயில் வர இன்னும் நேரமாகுமா என்று . ஒரு வளர்ந்த மனிதனுக்கு இதையெல்லாம் செய்வது மிகச்சுலபம். ஆனால் முதலடி எடுத்துவைக்கும்போதே, அவன் கைகள் கோர்த்துக் கொண்டன.

அதாவது அவனுங்கூட, குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தவனைப்போல், எதையோ எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனைப்போல்; ஆனால் தேய்ந்துபோன பழைய ஞாபகம் அவனை எழுப்பிவிட்டதைப்போல், விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த அவ்வுருவத்தை நோக்கி அவன் நடந்துசென்று, அதைக் கடந்து, தடாலென்று திரும்பி அதனோடு பேசுவதற்கு முயன்றான்; பிறகுதான் அதைப் பார்த்தான் – ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், பேசவேமுடியாமல்-
அது இவனேதான் – இவனை வெறிக்கப் பார்க்கிறது – கேலிபேசும் நிலைக்கண்ணாடியென, அவன் தன் சொந்தக் கண்கள் அவன் தன் வெண்ணிற முகத்திலிருக்க, அவை இவன் கண்களுக்குள் பார்த்தன, உயிர்கொண்டு-

அவன் இதயத்தின் நாடி நரம்புகள் துடிக்கத் தொடங்கி, ஸ்தம்பிக்கச் செய்வனபோல் தெரிந்தன. பீதியின் அலைகள் அவனுக்குள் அடித்தன. அவன் திரும்பி, மூச்சிரைத்து, தடுக்கியபடி, கண்மண் தெரியாமல், ஆளற்ற எதிரொலி உண்டாக்கும், டிக்கெட் பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தை கடந்து, நிலையத்தின் பின்புற நிலவொளி வீசும் சாலையில் ஓடினான். அந்த பகுதி முழுவதுமே ஆளரவமற்று காணப்பட்டது. நிலவொளி கதிர்கள் தனிமையில் ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தன.
அவன் சற்றுநேரம் நின்று, தன் காலடி சப்தங்களைப் போலவே, பதிவுசெய்யும் அலுவலகத்தின் மரத்தரைக்கு உள்ளே, தடுக்கி விழும் காலடி சப்தத்தைக் கேட்டான். உடனே வெட்கமறியாது பயத்திற்கு தன்னை விட்டுக்கொடுத்த அவன், பயங்கொண்ட மிருகமென வியர்த்து, நீண்டதொரு நேரான கால்வாய் என, முடிவற்ற வெண்ணிற சாலையின் இருபுறமும் அடர்ந்திருந்த பாப்லர் மரங்களுக்கிடையே, ஒருபுறத்து பாப்லர் மரங்கள் பிரதிபலிக்கும் சாலையில் ஓடினான்.

அவன் காலடி சப்தங்கள் தனக்கு பின்னால் எதிரொலித்ததைக் கேட்டான். அது மெல்ல ஆனால் அழுத்தமாக அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. கால்மைல் தூரம் தாண்டி, சாலையின் ஓரத்தில், ஒரு சிறு வெண்ணிற வீட்டைக் கண்டான், அந்த வெண்ணிற வீடு, இரண்டு இருட்டைந்த சாளரங்களையும், ஒரு கதவையும் கொண்டிருந்தது, அவனுக்கு மனிதமுகத்தை நினைவுபடுத்தியது. குறித்த காலத்திற்குள், அந்த வீட்டை மட்டும் அடைந்துவிட்டால், புகலிடமும், பாதுகாப்பும் கிடைத்துவிடும் – தப்பித்தல் – என நினைத்துக் கொண்டான்.

மெலிதான, அமைதிப்படுத்த முடியாத அந்த காலடியோசைகள், அவனுடையதாக எதிரொலித்து, இன்னும் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் முன்புறம் சாய்ந்து, சிறுவாயிலுக்குள் மூச்சிரைத்தான்; கலக்கமாக,தாழ்ப்பாளை பிடித்தாட்டினான், பின் கதவு பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டான். தட்டப்படுவதற்கு சாதனமோ,ஒலிப்பதற்கு மணியோ கிடையாது.அவன் கைமுட்டியால், இரத்தம் வரும்வரை, கதவை பலமாக குத்தினான். உள்ளிருந்து பதிலேதும் வரவில்லை. இறுதியில் வீட்டினுள்ளே, பலத்த காலடியோசைகள் அவன் கேட்டான். கரகரக்கும் படிக்கட்டுக்களில் அவை மெல்லமாக இறங்கின. பின் மெதுவாக கதவுகள் திறந்தன. உயரமான நிழலான உருவம் அவன்முன்னே நின்று,எரிகின்ற மெழுகுவர்த்தியைப் பிடித்திருந்தது; அது நின்றிருந்த தோரணையில் அதன் முகத்தையோ அல்லது உருவத்தையோ பார்க்க இயலவில்லை. ஆனால் அதன் முகத்தை சுற்றி மெழுகிடப்பட்ட துணியால் போர்த்தி,ஒரு அமைதியான பயங்கரத்தை தந்தது.
இருவருக்குமிடையே எந்தவொரு வார்த்தையும் எழவில்லை.உருவம் அவனை உள்ளே வரும்படி சைகை செய்தது;அவன் அதற்கு அடிபணியவே,அது கதவை பூட்டியது.பின் அது திரும்பவும் சைகை செய்து,பின்னொரு வார்த்தையும் இன்றி, உருவம் கோணலாகி படிக்கட்டுகளில் ஏற,பேய்த்தனமான மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியானது, வெண்ணிற சுவர்களிலும், விதானத்திலும்,பெரும் ,அஷ்டகோணலான நிழல்களை காட்டியது.

அவர்கள் மேல்மாடியின் அறையை அடைந்தனர், அங்கே கணப்பு அடுப்பில் பிரகாசமாக தீயெரிந்துக் கொண்டிருந்தது,அதன் இருபக்கங்களிலும் கைப்பிடி நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன,இடையில் சிறு ஓக்மர மேஜை இருந்தது, அதன்மேலே, பழைய நைந்துபோன புத்தகம், ஆழ்ந்த சிவப்புநிறத்துணியால் அட்டையிடப்பட்டிருந்தது.அவன் வருகையை நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்து காத்திருந்ததைபோல்,எல்லாம் தயார்நிலையில் வைத்திருந்தது.

உருவம் ஒரு நாற்காலியை சுட்டிக்காட்டியது,பின் மெழுகுவர்த்தியை புத்தகத்தின் அருகே மேஜையின் மேல் வைத்தது. [அவ்விடத்தில் நெருப்பை தவிர்த்து வேறெந்த விளக்கொளியும் இல்லை] பிறகு மறுவார்த்தை ஏதுமின்றி, அவனுக்குப்பின் கதவை பூட்டிவிட்டுப்போனது.
மார்டிமர் அந்த மெழுகுவர்த்தியை பார்த்தான்.அது முன்னமே பார்த்ததுபோல் தெரிந்தது.சாக்கடையான அந்த மெழுகின் நாற்றம், பழைய எலிசபெத் வீட்டின் சின்னஞ்சிறு அறையை ஞாபகத்திற்கு கொண்டுவந்தது. அவன் நடுங்கும் விரல்களால் அந்த புத்தகத்தை எடுத்தான்.நெடுங்காலத்திற்கு முன்னே அந்தக் கதையை பற்றிய விவரங்களை மறந்திருந்திருந்தாலும்,இப்போது சட்டென உணர்ந்துகொண்டான்.

அவன் புத்தகத்தின் தலைப்பிடப்பட்ட பக்கத்திலிருந்த மைக்கறையை ஞாபகம் செய்துக்கொண்டான்;பின், அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும்விதமாக, குழந்தைப்பருவத்தில் தான் ஊசிகொண்டு தைத்திருந்த ஐம்பதாவது பக்கத்திற்கு வந்தான்.ஊசிகள் இன்னும் அங்கிருந்த. அவற்றை அவன் தொட்டான்-சிறுவனாக இருந்தபோது நடுங்குகின்ற விரல்களால் தொட்ட அதே ஊசிகள்தான் அவை.
அவன் திரும்பவும் தொடக்கத்திற்கு வந்தான்.அவன் புத்தகத்தை படித்து ,அதிலிருப்பதென்னவென்று கண்டுபிடிக்க தீர்மானம் கொண்டான்.அது அச்சினில் இருக்கவேண்டும் எனவும் உணர்ந்தான்;குழந்தையாக இருக்கும்போது புரிந்துக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், இப்பொழுது அதன் ஆழத்தை தொடபோகிறான்.
அந்நூலின் பெயர் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் என்பதாகும்.அவன் முதல்பத்தியை படித்துமுடித்துபோது, மெல்லமெல்ல, தவிர்க்கமுடியாத பயங்கரத்தோடு ,விளங்கியது.
அதுவொரு மனிதனின் கதையாகும், அவன் நீண்டகாலத்திற்கு முன் சிறுவனாக இருந்தபோது,ஒரு புத்தகத்தை படிக்கவே,அதிலிருந்த ஒருபடம் பயங்கரத்தை ஊட்டியது.பின் அவன் அதை அறவே மறந்துபோனான்.ஒருநாள் இரவு,வெறிச்சோடிய இரயில்நிலைய நடைபாதையில், அவன் அந்த படத்தைப்பற்றி ஞாபகம் செய்து கொண்டான்.அவன் விளக்குக்கு அடியில் நின்றிருந்த உருவத்தைப் பார்த்தான் :உடனே அதைஉணர்ந்துகொண்டதும் பீதியில் ஓடினான்.வழியில் ஒருவீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தான்: மேல்மாடி அறைக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்டான்,அங்கே அந்த புத்தகம் இருக்க,உடனே எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்து,கடைசியில் முடித்தே விட்டான்-இந்த புத்தகத்தின் பெயரும் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ். அதன் கதையும் ஒரு மனிதனுடையது, அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது-இவ்வாறு அப்புத்தகம் சென்றுகொண்டே இருந்தது, முடிவேயில்லாமல்.தப்பிப்பதற்கு ஒருவழியுமில்லை.

ஆனால் கதையானது சாலையிலுள்ள வீட்டைப்பற்றி வருகையில்,மூன்றாவது முறையாக,ஒரு ஆழ்ந்த ஐயம் அவனுள் மெல்ல, தவிர்க்கவியலாமல்,அச்சமுடன் எழுந்தது-தப்பிப்பதற்கு வழியில்லாமல் இருந்தபோதிலும்,குறைந்தபட்சம் அவன் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்,அச்சம்தரும் சக்கரத்தை,விநோதமான வட்டச்சுழலைப்பற்றியாவது ,தெளிவான பார்வையை பெறலாம்.
விவரங்கள் பற்றி புதிதாக விவரங்கள் ஏதுமில்லை. அவை அங்கேயே இருந்துகொண்டிருக்கும்;ஆனால் அவை என்னசொல்ல வருகின்றன.அவைதான் அவனுக்கு வேண்டும்.ஏறுமாறான படிக்கட்டுக்களில் அவனை வழிநடத்திய விநோதமான பயங்கர ஜந்து -யாரது?அல்லது என்ன அது?

அவனிடமிருந்து விடுபட்டவொன்றை கதையானது சொல்கிறது.அந்த விநோத உபசாரகன், அடைக்கலம் தந்தவன்,ஏறத்தாழ அவன் உயரமிருப்பான். எனில், அதுவே அவனாக இருப்பானோ- அதனால்தான் முகம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ?
இக்கேள்வியை கேட்டுக்கொண்ட அதே கணத்தில், பூட்டப்பட்டிருந்த கதவில் சாவியை நுழைக்கும் ஓசை கேட்டது.

விநோத உபசாரகன் உள்ளே நுழைந்தான் -அவன் பின்புறமிருந்து வந்து கொண்டிருந்தான்-அவலட்சணமான நிழலை வீசினான்,மின்னிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், வெண்ணிற சுவரில் தெரிந்த அது மனிதவுருவை காட்டிலும் பெரிதாக இருந்தது.
அது நெருப்பின் அந்தபுறமாக அவனை பார்த்தவண்ணம் அமர்ந்தது.திடுக்கிடவைக்கும் அமைதியில், ஒரு பெண்ணானவள் ஆடையை விலக்குவதுபோல், அது கைகளை உயர்த்தி தன் முகத்திலிருந்த திரையை விலக்க சென்றது.அந்த முகம் எவருக்கு சொந்தமானது என்பதை அவனறிவான்.ஆனால் அது செத்துப்போனதா? அல்லது உயிருடன் இருக்கிறதா?

அதைஅறிந்து கொள்ள ஒரேஒரு வழி தானுள்ளது. அந்த கொடூரனின் கழுத்தை மார்டிமர் பிடித்து அழுத்தியவிநாடியில், அவனுடைய கழுத்தும் அதேஅழுத்தமான பிடியில் சிக்கிகொண்டது. இருவரின் கூக்குரல்களும் பிரித்துபார்க்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்து ஒலித்தன;குழப்பமான அவ்வொலிகள் ஓய்ந்துபோன அக்கணத்தில், அந்த அறையின் ,எதுவுமே அசையாத நிலைத்ததன்மை, முப்பதெட்டு வருடங்களுக்குமுன்,வயதுமுதிர்ந்த தாத்தாவின் சுவர்கடியாரத்தின் டிக்டிக் ஓசை, தூரத்தே ,ஹா என்று அலறும் தூரத்து கடலோசை,முதலானவற்றை நீங்கள் கேட்கலாம்.

ஆனால் இறுதியில் மார்டிமர் தப்பித்தேவிட்டான்.ஒருவேளை அவன் மிட்நைட் எக்ஸ்பிரஸ் இரயிலை பிடித்துவிட்டிருக்கலாம்.
அதுவொரு பழைய நைந்துபோன, சிவப்புநிற முரட்டுத்துணியால் அட்டையிடப்பட்ட புத்தகம்.

*

இந்தக் கதை திஸ் வீக் என்ற இதழில் 1935ஆம் ஆண்டு வெளியானது. 1968இல், ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக் தொகுத்த BAR THE DOORS என்ற நூலில் இந்தக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது.

•••••

Comments are closed.